Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Ιαν 2013

Η πιθανότητα ανάληψης της εξουσίας υποχρεώνει τον ΣΥΡΙΖΑ να δώσει απαντήσεις, δηλαδή να ξεδιαλύνει τις θέσεις του, σε μια σειρά από ζητήματα που αφορούν την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Η τρέχουσα πραγματικότητα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, άλλωστε, όπως συνοπτικά παρουσιάζεται στη σελίδα 45, είναι τέτοια που δεν προσφέρει στον ΣΥΡΙΖΑ τον χρόνο τον οποίο σε άλλες εποχές (και με άλλα εκλογικά ποσοστά) θα κατανάλωνε για να αντιπαρατεθούν και να γεφυρωθούν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις μεταξύ κοσμοπολιτών, κομμουνιστογενών και λοιπών αριστερών δυνάμεων...

Κάποιοι εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, ήδη συνειδητοποιούν ότι το κόμμα – ως αξιωματική αντιπολίτευση και δυνάμει κυβέρνηση – δεν μπορεί να είναι πλέον χώρος αναλύσεων, αλλά παραγωγής πολιτικής. Υπ’ αυτήν την έννοια η συζήτηση περιστρέφεται στην αποτύπωση της πραγματικότητας των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Έτσι, τα ερωτήματα που απασχολούν τον ΣΥΡΙΖΑ «ως μελλοντική κυβέρνηση» πρέπει να απαντηθούν σύντομα:

◆ Τι είδους συμπεριφορά θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση από την Τουρκία;
◆ Ποιες είναι οι προθέσεις - επιδιώξεις της Τουρκίας (δηλαδή του τουρκικού κράτους) και πώς θα τις υλοποιήσει;

Το ερώτημα δηλαδή που απασχολεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, διατυπωμένο με άλλα λόγια, αφορά το τι είναι πιθανό να αντιμετωπίσει η Ελλάδα από την Τουρκία και πώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να κινήσει τους αρμόδιους μηχανισμούς του ελληνικού κράτους, με τις δεδομένες αδράνειες, ανεπάρκειες, προκειμένου να πετύχει τη συναντίληψη, συστράτευση και στήριξη της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού.

Υπάρχει μια (ρεαλιστική) προσέγγιση, η οποία δίνει τη μάχη της προκειμένου να αποτελέσει τη βάση της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ για τα ελληνοτουρκικά. Σύμφωνα με αυτήν, από το 1973 και εντεύθεν η συμπεριφορά του τουρκικού κράτους έναντι της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από επιθετική χρήση στρατιωτικών μέσων, εσχάτως και από την αξιοποίηση της στρατιωτικής του υπεροπλίας.

Έτσι οι τουρκικές κυβερνήσεις δεν περιορίζονται απλώς στην υποστήριξη πολιτικών διεκδικήσεων και με στρατιωτικές κινήσεις, αλλά επιδιώκουν στρατιωτικά τετελεσμένα (Κύπρος), τα οποία στη συνέχεια συντηρούν με διπλωματική δραστηριότητα.

Οι ρεαλιστές, αυτοί δηλαδή οι οποίοι προσεγγίζουν την εξωτερική πολιτική της χώρας με μια προσεκτική ανάλυση των δεδομένων, διαπιστώνουν τα σημεία των ελληνοτουρκικών τριβών ως εξής:

Στο Αιγαίο
Ήδη από το 1974, αλλά με ιδιαίτερη ένταση και οξύτητα από τη δεκαετία του 1990 και μετά, καταγράφονται παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη, συχνά οπλισμένα. Τα τελευταία 3-4 χρόνια παρατηρείται εντεινόμενη η αμφισβήτηση και του θαλάσσιου ελέγχου του Αιγαίου από τουρκικά πολεμικά σκάφη, τα οποία περιπλανώνται μέσα στα ελληνικά νησιωτικά συμπλέγματα και τα ελληνικά χωρικά ύδατα παραβιάζοντας κάθε έννοια αβλαβούς διέλευσης.

Από το 1996 και μετά η Τουρκία σε διπλωματικό επίπεδο έχει θέσει, με τη θεωρία των γκρίζων ζωνών, υπό αμφισβήτηση την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας, ισχυριζόμενη ότι μια σειρά από μικρονήσια και βραχονησίδες, που κατά την άποψη της Άγκυρας δεν κατονομάζονται σε διεθνείς συνθήκες (Λωζάννης 1923 και Παρισίων 1947), συνεχίζουν να ανήκουν στην Τουρκία ως χώρα - διάδοχο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ως εκ τούτου αμφισβητείται, τόσο διμερώς όσο και σε διεθνή fora (π.χ. ΝΑΤΟ, Συμβούλιο της Ευρώπης, Ε.Ε.), η ελληνική κυριαρχία, π.χ., σε νησιά όπως η Γαύδος, σε βραχονησίδες όπως οι Καλόγηροι στο κέντρο του Αιγαίου ή η Ζουράφα μεταξύ Σαμοθράκης και Ίμβρου, κατοικημένα μικρονήσια όπως η Καλόλιμνος, οι Αρκοί, οι Λειψοί, το Αγαθονήσι.

Η αμφισβήτηση αυτή έχει τεθεί με τον πιο επίσημο τρόπο σε διμερές επίπεδο (κατά πρώτον στη συνάντηση Πάγκαλου - Γκιονενσάι στο Βουκουρέστι, τον Μάρτιο του 1996) και ιδίως στους 60 και πλέον γύρους διερευνητικών επαφών, που συνεχίζονται έως σήμερα.

Την όλη εικόνα της τουρκικής συμπεριφοράς στο Αιγαίο συμπληρώνει η εκπεφρασμένη (και διμερώς και έναντι τρίτων) τουρκική θέση ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν άλλη θαλάσσια ζώνη πέραν των χωρικών υδάτων (δηλαδή ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ). Την άποψη αυτήν η Τουρκία έχει διπλωματικά κατοχυρώσει με δύο τρόπους:

1 Με τη Συμφωνία της Βέρνης του 1976, η οποία όριζε ότι, μέχρι να επιλυθούν οι διαφορές περί την υφαλοκρηπίδα, οι δύο πλευρές συμφωνούν να μην προχωρήσουν σε οιεσδήποτε έρευνες αποσκοπούν σε εκμετάλλευση του υπεδάφους του Αιγαίου.
Το πνεύμα της Συμφωνίας της Βέρνης έχει επικαλεσθεί κατά κόρον στις διερευνητικές επαφές η τουρκική πλευρά, προκειμένου να αποτρέψει οιαδήποτε κίνηση εκμετάλλευσης της ελληνικής ΑΟΖ, απαιτώντας προηγούμενη συμφωνία επί της μη ύπαρξης ελληνικής ΑΟΖ ανατολικά της γραμμής Ρόδου - Κάσου - Κάβο Σίδερο της Κρήτης. Γι’ αυτό η Άγκυρα θεωρεί ότι το Καστελόριζο αποτελεί ειδική περίπτωση, δεν εντάσσεται στα ελληνικά νησιωτικά συμπλέγματα ως ευρισκόμενο – εκτός Αιγαίου – στην ανατολική Μεσόγειο και διαθέτοντας μόνο χωρικά ύδατα εύρους 6 ν.μ.
Όλες οι διεκδικήσεις που συστηματικά καταθέτει η Άγκυρα στο πλαίσιο των αποκαλούμενων διερευνητικών επαφών υπογραμμίζονται από τη λογική του casus belli, δηλαδή την απειλή πολέμου εφ’ όσον η Ελλάδα ασκήσει δικαιώματα που της παραχωρεί μεν το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά με τα οποία δεν συμφωνεί η Τουρκία.

2 Με τη Συμφωνία (Διακήρυξη, για τη διπλωματική ακρίβεια) της Μαδρίτης του 1997, στην οποία γίνεται λόγος για «νόμιμα ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο», δίχως περαιτέρω να προσδιορίζονται ποια είναι αυτά. Η Διακήρυξη της Μαδρίτης, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη ελληνική παραμονή σε 60 και πλέον γύρους άτυπων διαπραγματεύσεων (που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούνται διερευνητικές επαφές), συνιστά για κάθε καλόπιστο τρίτο έμπρακτη απόδειξη ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει το βάσιμο των τουρκικών διεκδικήσεων και τις συζητά.
Διότι ακριβώς η Τουρκία στους διαδοχικούς γύρους καταθέτει τις διεκδικήσεις της και, μολονότι κάθε πλευρά τηρεί τα δικά της πρακτικά (πρακτικά που υπογράφονται από κοινού δεν τηρούνται), αυτές οι διεκδικήσεις έχουν πλέον καταγραφεί ως «διαπραγματευτικό κεκτημένο» τόσο για την ίδια την Τουρκία όσο και για οιονδήποτε τρίτο ενημερώνεται από την Τουρκία περί των επαφών αυτών. Και ενημερώνονται πολλοί.

Στη Θράκη
Το τουρκικό προξενείο, από τη δεκαετία ήδη του 1950, έχει κατοχυρωθεί ως επιτόπια εκπροσώπηση της τουρκικής «Μητέρας Πατρίδας» και των τριών εθνοτικών συνιστωσών της μουσουλμανικής μειονότητας. Πολύ περισσότερο, το τουρκικό προξενείο έχει καθιερωθεί ως άτυπος αλλά καθοριστικός ρυθμιστής της ψήφου τής (ελεγχόμενης απ’ αυτό) πλειοψηφίας της μειονότητας. Με το προξενείο – και σχεδόν απευθείας πλέον – γίνονται τα εκλογικά νταραβέρια των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ.

Το νέο στοιχείο στη συμπεριφορά της Άγκυρας δεν είναι, ωστόσο, η πολιτική της επιρροή στη μειονότητα. Ούτε τα μέσα εκφοβισμού παντός διαφωνούντος, τα οποία πλέον απροκάλυπτα μετέρχονται το προξενείο και οι λοιπές τουρκικές υπηρεσίες που δραστηριοποιούνται επιτοπίως. Το νέο στοιχείο είναι η (εσχάτως μη αποκρυπτόμενη πλέον) παραστρατιωτική οργάνωση τμήματος της μειονότητας, ιδίως στα Πομακοχώρια, αλλά και σε Ξάνθη και Κομοτηνή.

Οι προβοκάτσιες της Χρυσής Αυγής αποτελούν το πρόσχημα για τη δημόσια εμφάνιση μειονοτικής πολιτοφυλακής ως αντιπάλου δέους. Η προοπτική μιας «Ιντιφάντα» δεν είναι πια θεωρητικό ενδεχόμενο, αλλά διαθέσιμη επιλογή.

Μύχιοι... φόβοι
Από την παραπάνω περιγραφή προκύπτει ότι πρόθεση της Τουρκίας είναι να εμποδίσει την άσκηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων που σχετίζονται με την εκμετάλλευση υποθαλάσσιων ενεργειακών πόρων και στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (πελάγη Λιβυκό και Καρπάθιο).

Για τον σκοπό αυτόν προετοιμάζεται, διπλωματικά και στρατιωτικά, για την απόσπαση ελληνικού εδάφους τόσο σε νησιά του Αιγαίου όσο και στην κρίσιμη (και για τη χάραξη υφαλοκρηπίδας, ΑΟΖ και χωρικών υδάτων) περιοχή της Θράκης. Για τους παραπάνω στόχους η Τουρκία χρησιμοποιεί και τους Έλληνες μουσουλμάνους πολίτες τόσο στη Θράκη όσο και στις Ρόδο και Κω.
Η εκδήλωση στρατιωτικής ενέργειας διευκολύνεται από την αποδιοργάνωση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, που περιπίπτουν σε διαρκώς χαμηλότερο επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας, καθώς, ελέω και της πολιτικής των μνημονίων, έχουν διαρκώς λιγότερα διαθέσιμα καύσιμα, πυρομαχικά και ποιοτικό έμψυχο δυναμικό.

Την εκδήλωση των τουρκικών προθέσεων διευκολύνει ιδιαίτερα η ακολουθούμενη τα τελευταία 20 χρόνια κατευναστική πολιτική από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών. Επιπλέον, η διεθνής (πολιτική και διπλωματική) απομόνωση της Ελλάδας από την αναπόφευκτη αντιπαλότητα με τους δανειστές της ευνοεί την εκδήλωση των τουρκικών προθέσεων.

Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ
Η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή εδάφους από κυβέρνηση της Αριστεράς (κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ) είναι αδιανόητη. Πάγια επιδίωξη της Αριστεράς σε ό,τι αφορά την Τουρκία ήταν και παραμένει η ειρηνική, φιλική ει δυνατόν, συνύπαρξη. Όχι όμως έναντι οποιουδήποτε κόστους!

Σήμερα η εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου ορυκτού και ενεργειακού πλούτου της χώρας (όπου και όσος υπάρχει – και υπάρχει σημαντικός!) αποτελεί ζωτική ανάγκη, μείζονα ελπίδα και προοπτική ανάπτυξης, άρα εξόδου από την ύφεση και τη δυστυχία. Συνεπώς, η άσκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι αδιαπραγμάτευτη, δεν υπόκειται στην έγκριση οιουδήποτε τρίτου (είτε της Τουρκίας είτε των ΗΠΑ είτε της Ε.Ε.).

Καθήκον της ελληνικής πολιτικής που θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας θα πρέπει να είναι η διασφάλιση των προϋποθέσεων και συνθηκών αποτελεσματικής άσκησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Βασικό στοιχείο που δίνει υπόσταση και περιεχόμενο σε μια ελληνική εξωτερική πολιτική που θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η διασφάλιση αποτροπής οιουδήποτε στρατιωτικού τετελεσμένου εκ μέρους της Τουρκίας. Αναγκαία συνθήκη της αποτελεσματικής αποτροπής είναι πρωτίστως η εξασφάλιση της λειτουργικότητας των Ενόπλων Δυνάμεων. Άρα η εξωτερική πολιτική οφείλει να διατηρεί λειτουργικούς διαύλους με τρίτες χώρες, που θα επιτρέψουν την ελάχιστη απαιτούμενη ροή καυσίμων, ανταλλακτικών, πυρομαχικών και των απαραίτητων οπλικών συστημάτων.

Πέραν αυτού, η ελληνική εξωτερική πολιτική, προκειμένου να εξουδετερώσει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Τουρκίας, οφείλει να οικοδομήσει κοινά συμφέροντα (και επί αυτών συμπαρατάξεις και συμμαχίες) με χώρες και διεθνείς οργανισμούς, ώστε η προετοιμασία και επιτυχία οιουδήποτε τουρκικού στρατιωτικού εγχειρήματος / τετελεσμένου να καθίσταται όσο το δυνατόν περισσότερο δύσκολη και αμφίβολη.

Τέλος, η εξασφάλιση ουσιαστικής ισονομίας, ίσων ευκαιριών στους Έλληνες μουσουλμάνους πολίτες, η ισότιμη ενσωμάτωσή τους στον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό της χώρας έχουν ζωτική σημασία για να μην ευοδωθούν τα σχέδια της Άγκυρας, η οποία θέλει τη μειονότητα πολυ-εργαλείο εξυπηρέτησης των επεκτατικών της προθέσεων.



Βλέποντας το αντιδημοκρατικό κρεσέντο της κυβέρνησης τον τελευταίο καιρό, αρκετοί στους διαδρόμους του έρημου Κοινοβουλίου σκέφτονται πως είναι ίσως καιρός να επιστρέψουμε στις λησμονημένες παραδόσεις του συνταγματικού πατριωτισμού.

Μπορεί να ακούγεται βαρύ, αλλά το συμπέρασμα για όποιον παρατηρεί με στοιχειώδη συνέπεια το κοινοβουλευτικό έργο είναι ευθύβολο και απλό: με ευθύνη της τρικομματικής στη χώρα έχουν καταλυθεί οι βασικές λειτουργίες του πολιτεύματος.

Ποτέ άλλοτε, σε ομαλές πολιτικά περιόδους, μια κυβέρνηση δεν έκανε τόσο μεγάλη κατάχρηση μιας νομοθετικής δυνατότητας όπως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, η οποία όμως με βάση το Σύνταγμα προβλέπεται μόνο σε περιπτώσεις «εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης».

Κατηφορίζοντας όλο και πιο βαθιά στον αντιδημοκρατικό της κατήφορο, η τρικομματική έχει αναγάγει αυτήν τη σπάνια μέθοδο, που πρέπει να μεταχειρίζεται η εκτελεστική εξουσία με φειδώ, σε συστηματικό κανόνα νομοθετικής συμπεριφοράς στέλνοντας στο καναβάτσο τη συνταγματική αρχή που επιτάσσει ότι «νομοθετεί η Βουλή».

Το κόλπο

Τι είδους πολίτευμα έχει η χώρα; Ένα υβριδικό καθεστώς, εικονικά μόνο δημοκρατικό, όπου το απαξιωμένο Κοινοβούλιό της συνέρχεται αδιαλείπτως για να εγκρίνει με έκτακτες διαδικασίες – σαν τα στρατοδικεία της χούντας – όσα υποδεικνύουν οι δυνάμεις της τρόικας.

Το παραδέχθηκε αφοπλιστικά τις προάλλες υπουργός της άθλιας αυτής κυβέρνησης, όταν τον ρώτησε δημοσιογράφος για ποιον λόγο δεν έχει καταθέσει μέχρι σήμερα ούτε ένα νομοσχέδιο για συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή. «Γιατί να το κάνω; Δεν υπάρχει λόγος…» είπε χωρίς αιδημοσύνη. «Υπάρχουν όλα στα μνημόνια»!

Το κόλπο στη σύλληψή του είναι απλό: η κυβέρνηση νομοθετεί πλέον μόνο με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες ισχύουν αμέσως μόλις δημοσιευθούν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, ώστε να εμφανίζεται εντάξει απέναντι στους δανειστές της και να ισχυρίζεται ότι καλύπτει τις μνημονιακές της υποχρεώσεις. Και στη συνέχεια, τις περνάει ευκαιρίας δοθείσης κι από το πλυντήριο της Βουλής με συνοπτικές διαδικασίες, ώστε η κριτική της αντιπολίτευσης να περιορίζεται σε ελεγχόμενες επικοινωνιακά διαστάσεις.

Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ (Παναγίτσα μου!) και έχοντας προηγηθεί η συζήτηση με διαδικασίες - εξπρές του νέου φορολογικού νομοσχεδίου που σηματοδοτεί μια άνευ προηγουμένου φοροεπιδρομή στους εξουθενωμένους πολίτες, η κυβέρνηση κατέθεσε έξι συνολικά Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου – κάπου 300 σελίδες – δίνοντας ελάχιστο χρόνο ακόμα και σε όποιον βουλευτή είχε την καλή διάθεση να τις μελετήσει, για να συζητηθούν το Σάββατο και να ψηφιστούν μέχρι τη Δευτέρα που μας πέρασε!

Όμως, πού και πού, ο Θεός εκτός από τον κλέφτη, αγαπάει και τον… συνεργό του. Κι έτσι, μόλις η τρόικα πληροφορήθηκε από τους εγχώριους κουκουλοφόρους της τα καθέκαστα, έβαλε χέρι στο Μαξίμου, απαιτώντας στο εξής να νομοθετεί η κυβέρνηση με αποδεκτές διαδικασίες και όχι για το θεαθήναι ή για τα μάτια των δανειστών.

Παρατηρήθηκε έτσι ο τραγέλαφος να αποσύρονται εσπευσμένα οι ΠΝΠ και να επανακατατίθενται την ίδια ημέρα με τη μορφή ενός ενιαίου νομοσχεδίου που περιελάμβανε τις αρμοδιότητες δέκα υπουργείων!...

Στη ζούλα…

Το γεγονός ότι δεν υπήρχε επείγων λόγος αποδείχθηκε αυθωρεί, αφού τρεις από αυτές δεν υποβλήθηκαν στη Βουλή, ούτε καν εμπρόθεσμα στο προβλεπόμενο διάστημα 40 ημερών από την έκδοσή τους, ενώ οι υπόλοιπες αποτέλεσαν όχημα για να περάσουν στη ζούλα και απρογραμμάτιστα άσχετες διατάξεις της τελευταίας ώρας. Ήταν τέτοιος ο καρνάβαλος, ώστε το αντιλήφθηκε ακόμα και ο πληθωρικά ατάλαντος Βενιζέλος αξιώνοντας από τον υπουργό Οικονομικών Στουρνάρα με τ’ όνομα να τις αποσύρει.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος μάλιστα του ΠΑΣΟΚ Π. Κουκουλόπουλος, σε μια προβλέψιμη επίδειξη υποκριτικής, διαμαρτυρήθηκε για τον τρόπο που νομοθετεί η κυβέρνηση, σημειώνοντας ότι δεν είναι δυνατόν το Υπουργικό Συμβούλιο να νομοθετεί διά περιφοράς, ενώ από κοντά και η Ασημίνα Ξηροτύρη της απερίγραπτης ΔΗΜΑΡ πρόσθεσε τις πινελιές της λέγοντας πως ψηφίζουν με πόνο ψυχής για τελευταία φορά.

Ο δε γραμματέας της κυβέρνησης Τ. Μπαλτάκος φέρεται ειπών το μεγαλειώδες «μόνο αν γίνει σεισμός θα νομοθετήσουμε ξανά με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου»!

Ο μόνος απτόητος από αυτόν τον θλιβερό ξεπεσμό είναι ο πρόεδρος της Βουλής Β. Μεϊμαράκης, ο οποίος, αντί να είναι άγρυπνος φρουρός της τήρησης του Συντάγματος και του κοινοβουλευτικού κύρους, δήλωσε ευτυχής και μακάριος: «Η κυβέρνηση έχει τη νομοθετική πρωτοβουλία, οι κοινοβουλευτικοί κανόνες δεν παραβιάζονται και ο Κανονισμός της Βουλής τηρείται απαρέγκλιτα και με ευλάβεια. Από εκεί και πέρα, αν κάποιες πολιτικές παρατάξεις ή συνάδελφοι βουλευτές πιστεύουν ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να δώσει περισσότερο χρόνο στη συζήτηση αυτών των νομοσχεδίων, είναι θέμα προσωπικό και όχι παραβίασης του Κανονισμού».

Ώστε θέμα προσωπικής ιδιαιτερότητας η τήρηση του Συντάγματος!…
Κι όμως, μόλις πριν από λίγο καιρό, στη Διάσκεψη των Προέδρων, όταν τέθηκε το θέμα, αρκετοί από τους παρόντες συμφώνησαν με τη διαπίστωση ότι τέτοιες «νομοθετικές» πρακτικές χρησιμοποιούσε μόνο η χούντα!...

Έχοντας απονευρώσει το Κοινοβούλιο από τις ζωτικές του αρμοδιότητες – τις νομοθετικές μέσω ΠΝΠ και τις ελεγκτικές διά της απαξίωσης, αφού οι υπουργοί δεν πατάνε το πόδι τους για να απαντάνε στις ερωτήσεις των βουλευτών – και μετατρέποντας και την κυβέρνηση σε έναν θίασο αχυράνθρωπων (σ.σ.: από πότε, αλήθεια, έχει να συνεδριάσει το Υπουργικό;), το ανίκανο Μαξίμου καταφεύγει στο μόνο γήπεδο όπου έχει να επιδείξει αξιόλογες επιδόσεις. Τη στρατηγική της έντασης, με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ και όσων αντιδρούν στην ολέθρια πολιτική της σε «εχθρούς της κοινωνίας», χάρη στα ισχυρά (για πόσο ακόμα;…) ΜΜΕ και τους επικοινωνιακούς του βραχίονες, μήπως και «στραβωθούν» οι πολίτες και ξεχάσουν ποιες είναι οι πολιτικές δυνάμεις που μας έφεραν σε τούτη την κατάντια.

Η μειονότητα περνά μια "νέα" και δύσκολη περίοδο.
Στην περίοδο αυτή οι εκδικητικοί "θρησκευόμενοι", οι "εκτελεστές" του σχεδίου για "θρησκευόμενη γενιά", είναι επιθετικοί όσο ποτέ…
Και κατά καιρούς παίρνω κι εγώ το μερίδιο μου από αυτές τις επιθέσεις…

Και αυτό είναι φυσιολογικό. Και όταν η εντολή "επιτεθείτε" εκτελείται από άτομα που επί 25 χρόνια αποτελούν "τροχούς του συστήματος", ε αυτό είναι πολύ φυσιολογικό…

Το αφύσικο όμως είναι όταν σε αυτή την ομάδα των επιτιθέμενων –εσκεμμένα ή όχι- μετέχουν και άτομα που δουλέψαμε μαζί 10 χρόνια (με τους οποίους μάλιστα όταν είχα διαφορετική άποψη, αποχώρησα φιλικά και χωρίς συγκρούσεις).

Για όσους δεν αντιλαμβάνονται ας το συνοψίσουμε ως εξής:

Όταν οι εκδικητικοί "θρησκευόμενοι" άρχισαν να "ασκούνε" στην Δυτική Θράκη την πολιτική του "μία γλώσσα, μία θρησκεία, ένα έθνος" ένας εξ αυτών που στάθηκαν εναντίον τους ήμουν κι εγώ, και είχα τονίσει πως και οι άνθρωποι που σε αυτό τον τόπο δεν είναι Τούρκοι-Μουσουλμάνοι-Σουνίτες ή δεν αυτοπροσδιορίζονται έτσι είναι επίσης δικοί μας άνθρωποι, και ότι η προσπάθεια τους να στήσουν ένα και μόνο καλούπι για τον μειονοτικό άνθρωπο είναι φασιστική

Αυτό ήταν κάτι που τους ανησύχησε τόσο πολύ που αρχικά κραύγασαν πως "σύμφωνα με κάποιους αριστερούς μέτρο αριστεροσύνης είναι ισοδύναμο με το να είσαι εκτός έθνους" και έπειτα άρχισαν απεριόριστα χτυπήματα κάτω από την μέση λέγοντας πως είμαι "άθεος" ή "πότης".

Στόχος τους ήταν να με δυσφημήσουν…
Θα μπορέσουν να το πετύχουν;
Δεν πιστεύω…
Δεν πιστεύω διότι εγώ ούτε ισχυρίστηκα πως είμαι θρήσκος, ούτε πως δεν πίνω…
Το αντίθετο, επειδή δεν καταλάβαινα τις θρησκευτικές υποθέσεις δεν ενεπλάκην ούτε τις συζήτησα. Άλλα όντας παιδί μιας μάνας η οποία είναι θρήσκια γυναίκα και κάνει 5 ναμάζια την μέρα χωρίς να είναι μέλος κανενός θρησκευτικού τάγματος, αλλά απλά εκπληρώνει τις εντολές του Θεού, πάντοτε υπερασπίστηκα τα δικαιώματα των θρησκευόμενων ανθρώπων και παρατάχθηκα δίπλα τους όταν δεχόταν επιθέσεις. Απόδειξη για αυτό είναι άρθρα που έχω γράψει στο παρελθόν.
Ούτε έκρυψα ποτέ πως πίνω ποτό. Μάλιστα το έγραψα πολλές φορές σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης…

Για αυτό οι εκδικητικοί μας "θρήσκοι" θα πρέπει να βρούνε άλλα επιχειρήματα για να με "δυσφημήσουν"… Διότι αυτοί που με ξέρουν και με αγαπάνε αυτά τα ξέρουν και δεν τους ενοχλούνε… Αλλά μια και άνοιξαν το θέμα της θρησκείας, να τους ρωτήσουμε και εμείς εν συντομία:
  • Είναι μήπως μέσα στην "ευσέβειά" σας να βγάζετε ασπροπρόσωπους τους πολιτικούς ακροβάτες που συνέβαλαν στον νόμο των 240 ιμάμηδων που βάζει το κράτος στα τζαμιά;
  • Είναι μήπως μέσα στην υσέβειά" σας όταν δεν μπορείτε να απαντήσετε σε αυτούς που σας κρίνουν πολιτικά, να πετάτε λάσπη μέσα από τις εφημερίδες σας και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
  • Είναι μήπως μέσα στην "ευσέβειά" σας, να πιέζετε ανθρώπους που δεν το αισθάνονται, να κάνουν ναμάζι;
  • Είναι μήπως μέσα στην "ευσέβειά" σας, λόγω του μίσους, της οργής και της μεγαλομανίας σας να διακατέχεστε από την λογική του "εμείς κυβερνάμε εδώ, όποιον θέλουμε ανατρέπουμε, και όποιον θέλουμε εξυψώνουμε";…
Αυτοί ας συνεχίσουν να πετάνε λάσπη, εμείς ας τελειώσουμε με ένα τετράστιχο του Γιουνούς Εμρέ:
Ο δίχως μόχθο πλούσιος
Ο δίχως βιβλία λόγιος
που έχει ως κεφάλαιο την θρησκεία
τον διάβολο είχε οδηγό
Και μια υποσημείωση: Ποτέ δεν υποκλίθηκα σε κανέναν πολιτικό-διπλωμάτη λέγοντας του "Αφέντη μου". Και αυτό που είναι κωμικό είναι το να με παρομοιάζουν στα μυαλά τους με τον εαυτό τους…
Πηγή 9/1/2013

Σχόλιο και μερικές επεξηγήσεις. To σχέδιο "θρησκευόμενη γενιά" αποτελεί δηλωμένο στόχο του Ερντογάν και φυσικά δεν αφορά μόνο την τουρκική επικράτεια… Εκεί που γράφει για φίλιες επιθέσεις μάλλον πάει σε γνωστούς του από την εφημερίδα Τρακιανίν Σεσί όπου έγραφε μέχρι πρόσφατα. Ως "πολιτικό ακροβάτη" εννοεί τον Ιλχάν Αχμέτ που όντως το 2007 είχε συμβάλει στην δημιουργία του νόμου για τους ιμάμηδες, και αργότερα πέρασε στο άλλο, στο κόκκινο "στρατόπεδο". Ως "εκδικητικούς θρησκευόμενους" μάλλον εννοεί άτομα του κλίματος της εφημερίδας Μιλλέτ και όταν στο τέλος μιλά για "αφέντη" φυσικά εννοεί τον πρόξενο…

Να τα πούμε σαν φίλοι; Εντάξει, κουράστηκα. Αηδίασα. Αναγουλιάζω πλέον με όλα αυτά περί λίστας, καλπών, Μαρκογιαννάκηδων και usb. Αλλά κυρίως βαρέθηκα ν’ ακούω την Αριστερά να μιλά για συνταγματικές εκτροπές, Χούντες, πραξικοπήματα, και μεθοδεύσεις για την κατάλυση του κανονισμού της Βουλής και του Συντάγματος. Εντάξει, συμφωνούμε, έτσι ακριβώς έχει η κατάσταση. Η ερώτηση είναι απλή: Γιατί μένουν τα κόμματα της Αριστεράς στη Βουλή; Γιατί δε φεύγουν;

Δε λέω να αποχωρήσουν από κάποια συνεδρίαση. Εννοώ να φύγουν από τη Βουλή εντελώς. Δηλαδή τι κάθονται και κάνουν μέσα σε αυτό το χουντικό περιβάλλον που οι ίδιοι καταγγέλλουν; Η απάντηση «δίνουμε μάχες» είναι για γέλια. Ποιες μάχες; Του πρώτου Μνημονίου; Του δεύτερου; Του τρίτου; Των διαδικασιών του κατεπείγοντος; Των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου; Όλες χαμένες. Τι κέρδισε η Αριστερά με αυτές τις μάχες;

Καλεί η Αριστερά τον κόσμο να σηκωθεί από τον καναπέ και να βγει στο δρόμο. Μα οι μάχες που δίνουν στη Βουλή τα κόμματα της Αριστεράς είναι τηλεοπτικές. Τις προβάλει το κανάλι της Βουλής. Πως θα τις δει αυτές τις ηρωικές αιματοβαμμένες μάχες ο κόσμος αν δεν αράξει στον καναπέ να δει τηλεόραση; Τι να κάνει; Να βγει με τις τηλεοράσεις στο δρόμο; Παλαβώσαμε τελείως;

Αφήνω στην άκρη το ΚΚΕ. Έχει πιάσει παραδοσιακό στασίδι και παίζει τα 45άρια δισκάκια με παλιές επιτυχίες. Για τον ΣΥΡΙΖΑ μιλάω. Ναι, ξέρω, «οι άλλοι σου καταστρέφουν τη ζωή, ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει πάλι;». Λοιπόν, για να τελειώνει αυτό το αστείο. Εγώ τον ΣΥΡΙΖΑ ψήφισα στις τελευταίες εκλογές. Αυτόν εμπιστεύτηκα. Αυτός μου έταξε ανατροπές. Όταν κατάλαβα τη μαλακία που έκανα, ζήτησα δημόσια συγγνώμη, μουντζώθηκα, αλλά δε θα πάω και γονατιστός στην Παναγία της Τήνου για να μου συγχωρεθεί η αμαρτία.

Έως τις επόμενες εκλογές ισχύει η ψήφος μου και το δικαίωμα της κριτικής στις υποσχέσεις του κόμματος που την κέρδισε. Αν δε γίνει κάποια κοσμοϊστορική αλλαγή ως τις επόμενες εκλογές κι εγώ πάω να ξαναψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, τότε ναι, θα μου αξίζει να πάω γονατιστός στο Σινά να με συγχωρέσει η Αγία Αικατερίνη. Άλλωστε δεν κατάλαβα αυτό το χούι που απέκτησαν οι «σύντροφοι» και δεν ανέχονται την κριτική.

Τους άλλους ούτε τους ψήφισα, ούτε τους εμπιστεύτηκα, τους σιχαινόμουν και τους σιχαίνομαι, τους φτύνω στα μούτρα όπου τους πετύχω. Καμία απογοήτευση δεν έχω από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Το αντίθετο, μάλιστα, όχι μόνο επαλήθευσαν τους χειρότερους φόβους μου, αλλά τους ξεπέρασαν κιόλας.

Λοιπόν, για να επανέλθω στο θέμα μου. Τι κάθεται και κάνει η Αριστερά μέσα σε ένα κοινοβούλιο όπου δεν υπάρχει ίχνος Δημοκρατίας; Είναι απλό. Νομιμοποιεί με την παρουσία της όλο αυτό το τρισάθλιο σκηνικό. Αυτό κάνει. Δεν έχει σημασία που δεν ψηφίζει τους νόμους. Αποδέχεται τους όρους λειτουργίας αυτής της Χούντας που, επαναλαμβάνω, η ίδια η Αριστερά καταγγέλλει. Αύριο με ποια λογική θα αμφισβητήσει αποφάσεις που λήφθηκαν από τη σημερινή πλειοψηφία, την οποία ως νόμιμη αναγνωρίζει η Αριστερά με τη συμμετοχή της σε όλες τις διαδικασίες;

Θες καλή μου Αριστερά να είσαι ριζοσπαστική και να κάνεις ουσιαστικό αγώνα; Αποκήρυξε την αντιδημοκρατική λειτουργία της Βουλής, φύγε από κει μέσα, βγες στους δρόμους και κάλεσε τον κόσμο σου να αγωνιστεί για να ρίξει τη Χούντα, που ξανά επαναλαμβάνω, εσύ η ίδια καταγγέλλεις. Όσο δεν το κάνεις αυτό, μην ενοχλείσαι όταν ο κόσμος λέει «όλοι ίδιοι είναι», γιατί όλους ίδιους σας βλέπει. Όσο δεν το κάνεις, μη θες να ξεχωρίζεις από τους άλλους, διότι και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ όταν ήταν στην αντιπολίτευση, έκαναν ακριβώς αυτό που κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ: Ψήφιζαν αρνητικά και κατήγγειλαν την κυβέρνηση.

Με το να λες, αγαπητή Αριστερά, «κοιτάξτε πόσο το παλεύω μέσα στη Βουλή», την ώρα που εσύ ομολογείς ότι δεν έχεις καμία πιθανότητα να κερδίσεις, είναι σαν να με κοροϊδεύεις. Είναι σαν τον Γλύξμπουργκ που δήλωσε ότι ήταν εναντίον των χουντικών επειδή όταν φωτογραφήθηκε μαζί τους, δε χαμογελούσε αλλά ήταν μουτρωμένος.

Ας βγει η Αριστερά στους δρόμους, αν θέλει να είναι μια Αριστερά μαζί με τον λαό. Εκτός κι αν δεν εμπιστεύεται τον λαό. Εκτός κι αν τρέμει στην ιδέα ότι δε μπορεί, ότι δεν είναι ικανή να εμπνεύσει τον λαό και να τον βγάλει στους δρόμους. Τότε εντάξει, άλλο αυτό. Πάω πάσο. Δεν είναι καλή περίοδος για να χάνεις βουλευτικά προνόμια και κρατικές επιχορηγήσεις τζάμπα κι άδικα.

Υπάρχει ένα «όμως». Όμως, αν κάποιοι άλλοι βγουν στους δρόμους, δράσουν δυναμικά, στριμώξουν παχυλούς κώλους, βρουν συμπαράσταση από τον κόσμο και τον πάρουν στο πλευρό τους, τότε ούτε κιχ για προβοκάτσιες. Τότε, στο αντικείμενο της ανατροπής θα συμπεριλαμβάνεται και η σημερινή Αριστερά. Υπάρχει αυτή η περίπτωση. Δεν έχουν όλοι την υπομονή να περιμένουν πότε θα δοθεί η εντολή άνωθεν για να γίνουν εκλογές, ούτε ξέρω πολλούς που θα ήθελαν να πάνε γονατιστοί στο Σινά για να τους συγχωρέσει η Αγία Αικατερίνη.

Τα κόμματα της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας μας έχασαν ακόμα μία ευκαιρία να ανακτήσουν ένα μικρό κομμάτι από τη χαμένη αξιοπιστία τους. Ενώ η ψηφοφορία, για τα πρόσωπα που θα έπρεπε να ελεγχθούν, για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης επιβαλλόταν να είναι πάνω από κόμματα και σκοπιμότητες.

Συνέβη το ακριβώς αντίθετο με οργιώδες παρασκήνιο, διαρροές, μπλόφες ώστε να οδηγηθούμε σε μια νύχτα ντροπής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία. Κατάντησαν τη Βουλή οπερέτα στο όνομα της κυβερνητικής σταθερότητας με την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ να κουκουλώνεται.
Την ώρα που η κοινωνία στενάζει, από τα χαράτσια και την ανεργία και βυθίζεται καθημερινά στη φτώχια παρακολούθησε σε απευθείας σύνδεση την ξεφτίλα ενός πολιτικού συστήματος και την ανικανότητα να συνεννοηθεί στα αυτονόητα.

Άνθρωποι απολυμένοι, χιλιάδες λουκέτα καταστημάτων, πάνω από 3000 αυτοκτονίες, φόροι-χαράτσια που πέφτουν σαν ριπές πολυβόλου, τσεκούρια σε μισθούς και συντάξεις, πολίτες που πεινάνε που τους λείπουν τα βασικά είναι ο λογαριασμός του πολιτικού συστήματος. Αυτού του πολιτικού συστήματος που παραδόθηκε άνευ όρων στην Τρόικα αλλά χθες έδωσε λυσσαλέα μάχη για να προστατέψει τους εκλεκτούς του.


Παραβιάζοντας και κουρελιάζοντας κανονισμούς, σύνταγμα αλλά πάνω από όλα τους ηθικούς κανόνες. Το πολιτικό σύστημα που δήθεν επιθυμεί ένα νέο ξεκίνημα με δήθεν αναθεωρήσεις –θεσμικές μεταρρυθμίσεις και συνταγματικές μεταβολές προς όφελος της χώρας και της κοινωνίας, έπρεπε χθες να επιτρέψει ελεύθερα και δημοκρατικά να ανοίξει ο δρόμος για να αποδοθεί
δικαιοσύνη.

Απέδειξε, όμως ότι η κομματική σκοπιμότητα είναι υπεράνω θεσμών και διαδικασιών και θα είναι όσες μεταρρυθμίσεις και θεσμικές παρεμβάσεις και αν γίνουν. Με την έναρξη της παρωδίας που ονομάστηκε ψηφοφορία για τη σύσταση προανακριτικών επιτροπών απαξιώθηκε ο τρίτος Πολιτειακός παράγοντας της χώρας, ο Πρόεδρος της Βουλής για να κάνει επικοινωνιακό σόου ο Πρόεδρος του
ΠΑΣΟΚ. Σε ένα προσυνεννοημένο μονόπρακτο, ο Βαγγέλης Βενιζέλος ανέτρεψε την πρόταση του Προέδρου της Βουλής για επτά κάλπες, προτείνοντας τέσσερις.

Η συνεδρίαση που έπρεπε να ολοκληρωθεί γύρω στις 6 και να γίνει η ψηφοφορία, που υποτίθεται είχαν συμφωνήσει τα κόμματα, τελικά κατέληξε να ολοκληρωθεί τις πρώτες πρωινές ώρες. Και να ήταν η χωρίς ουσία αντιπαράθεση
Βενιζέλου- Τσίπρα με κορώνες και επιχειρήματα που υποτιμούσαν τη νοημοσύνη κάθε καλοπροαίρετου πολίτη που παρακολουθούσε τη συζήτηση. Αυτό που έγινε με τη διαδικασία της ψηφοφορίας ούτε σε συνέλευση 15μελούς μαθητικού συμβουλίου. Ξεπέρασε κάθε όριο ντροπής και απαξίωσης της λειτουργίας του Κοινοβουλίου. Έχει όμως και συνέχεια.

Ο Πρόεδρος της Βουλής, το έκανε και αυτό, ειρωνεύτηκε τη δικαιοσύνη που έστειλε η δικογραφία της λίστας Λαγκάρντ. Δυστυχώς η Ανεξάρτητη δικαιοσύνη δεν πήρε την άδεια από τον κ. Μεϊμαρακή. Αυτό, όμως, που ενόχλησε ήταν το σχέδιο «να τελειώνουμε σήμερα», η διαδικασία κινδύνευσε να τιναχθεί στον αέρα διότι έφτασε στη βουλή η συμπληρωματική δικογραφία του
κ. Πεπόνη για τη λίστα Λαγκάρντ στην οποία περιλαμβάνονταν και οι απολογίες του κ. Διώτη και του κ. Καπελέρη. Νέο μπάχαλο!

Όσοι, χθες, παρακολουθήσαν τη συζήτηση στη
Βουλή κατάλαβαν ότι μπορεί η δική τους ζωή να άλλαξε με το χειρότερο και βίαιο τρόπο, το πολιτικό προσωπικό της χώρας δεν άλλαξε καθόλου, συνεχίζει να είναι χαμηλότερο των περιστάσεων. Και δεν ήταν μόνο η διαδικασία και οι μεθοδεύσεις ήταν και το χαμηλό επίπεδο των ομιλιών, σχεδόν πεζοδρομιακό, που θα μείνει στην ιστορία του κοινοβουλίου ως μια από τις μαύρες σελίδες του.

Από newpost
Δήλωση Λαυρέντη Λαυρεντιάδη αναφορικά με την εκπομπή «Πρωταγωνιστές»

Ο επιχειρηματίας κ. Λαυρέντης Λαυρεντιάδης δήλωσε τα εξής:

«Τα όσα αναφέρθηκαν για το άτομό μου στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» του τηλεοπτικού σταθμού MEGA, την Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013, ήταν ανακριβή και συκοφαντικά με σκοπό να με βλάψουν ηθικά, επαγγελματικά και να επιβαρύνουν την υγεία μου.

Παραβίασαν το τεκμήριο της αθωότητάς μου, το οποίο δεν είναι δυνατόν ενώ είναι υποχρεωμένοι να το σέβονται από τον Πταισματοδίκη μέχρι τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, να δικαιούται να το κουρελιάζει οποιοσδήποτε ιδιώτης.

Ζήτησα ήδη αντίγραφο της εκπομπής ώστε να καταφύγω δικαστικά εναντίον όλων των υπευθύνων που επιχειρούν να επηρεάσουν δυσμενώς για εμένα τη Δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη».


Το 1913, έτος-ορόσημο για τη Ρωσία και τον υπόλοιπο κόσμο, σηματοδότησε την είσοδο της ανθρωπότητας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακριβώς έναν αιώνα μετά, το 2013, ο κόσμος βρίσκεται και πάλι μπροστά σ' ένα σταυροδρόμι. Διαισθάνεται τις μεγάλες αλλαγές που έρχονται, αλλά αδυνατεί να προβλέψει πού θα οδηγήσουν τον κόσμο οι παρούσες εξελίξεις.

Του Fyodor Lukyanov*
Russia and India Report
18 Ιανουαρίου 2013
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η μαγεία των αριθμών δεν ασκεί την ίδια γοητεία σε όλους. Φυσικά, συγκρίνοντας ιστορικές περιόδους που απέχουν η μία από την άλλη «στρογγυλούς» αριθμούς, θα βρείτε αρκετούς παραλληλισμούς. Ειδικά, μάλιστα, αν πρόκειται για την αρχή ενός αιώνα, μια περίοδο κατά την οποία ο κόσμος βιώνει συνήθως μια κάπως μεγαλύτερη αστάθεια, λόγω της μετάβασης από τη μια εκατονταετηρίδα στην άλλη.

Όλοι όσοι έζησαν επί Σοβιετικής Ένωσης θα θυμούνται ότι το έτος 1913 αποτέλεσε το σημείο αναφοράς μέχρι και την εποχή του «ανεπτυγμένου σοσιαλισμού». Η προ-επαναστατική χρονιά εμφανιζόταν στις στατιστικές επετηρίδες σαν το «σημείο εκκίνησης», για να αναδειχθεί η ανάπτυξη της χώρας υπό το σοβιετικό καθεστώς.

Στη δεκαετία του 1970, βέβαια, η σύγκριση με τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα δεν είχε κανένα πρακτικό νόημα, αν και η ημερομηνία δεν εμφανιζόταν τυχαία ως μέτρο σύγκρισης. Το 1913 ήταν η χρονιά αιχμής μιας επιτυχούς αναπτυξιακής πορείας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μιας πορείας που διακόπηκε απότομα την επόμενη χρονιά, με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ακολούθησαν και άλλες κρίσεις και και καίρια πλήγματα στη χώρα, με επιπτώσεις που σε κάποιο βαθμό δεν έχουν ακόμα ξεπεραστεί πλήρως. Εν τω μεταξύ, το 1913 ο αυτοκρατορικός οίκος των Ρομανόφ γιόρταζε με λαμπρότητα την 300ή επέτειο της ανόδου του στο θρόνο, ανυποψίαστος για όσα θα επακολουθούσαν...

Το 1913 δεν ήταν «ιδιαίτερη» χρονιά μόνο για τη Ρωσία. Οι βαλκανικές χώρες βρίσκονταν σε εμπόλεμη κατάσταση. Στην φάση εκείνη η κρίση εξελισσόταν σε τοπικό επίπεδο χωρίς να υπάρχει άμεση εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων. Ωστόσο, η συσσώρευση «καυσίμων» για τη μεγάλη σύγκρουση που θα έβαζε φωτιά σ’ όλη την Ευρώπη είχε ολοκληρωθεί και αρκούσε μόνο μια σπίθα για να ανάψει.

Την ίδια στιγμή, στην Άπω Ανατολή, η νεοσύστατη Δημοκρατία της Κίνας βρισκόταν επίσης σε πυρετώδη κατάσταση. Δολοφονίες, πραξικοπήματα, εξεγέρσεις, κ.ο.κ.

Στο Μεξικό, η εξουσία από την αρχή του 1913 είχε αλλάξει χέρια αρκετές φορές. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Woodrow Wilson ορκιζόταν Πρόεδρος και σύντομα θα οδηγούσε την Αμερική στην έξοδό της στην παγκόσμια σκηνή, αποφασίζοντας να παρέμβει δυναμικά στον πόλεμο στην Ευρώπη. Μετά από την λήξη του πολέμου, πρότεινε την εγκαθίδρυση μιας φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης, η οποία, όπως αποδείχθηκε, ήταν περιττή εκείνη τη χρονική στιγμή και για τη διεθνή κοινότητα και για την ίδια του τη χώρα.

Την παραμονή της αναγόρευσης του στην Ουάσιγκτον, πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη παρέλαση με σουφραζέτες, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη των μαχών του 20ου αιώνα για την ισότητα. Την ίδια χρονιά, τα αμερικανικά στρατεύματα, υπό τις διαταγές του στρατηγού John Pershing, κατέστειλαν βίαια μια εξέγερση στις Φιλιππίνες, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους περισσότεροι από 2.000 πολίτες.

Την ίδια περίοδο, στο Παρίσι διεξαγόταν το Αραβικό Συνέδριο. Οι σύνεδροι ήταν Άραβες εθνικιστές και το θέμα των συζητήσεών τους ήταν οι προοπτικές που αναδύονταν για τις χώρες τους με φόντο την καταρρέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Μαχάτμα Γκάντι, ο οποίος έμελλε να ηγηθεί του κινήματος που θα διαμέλιζε τη Βρετανική Αυτοκρατορία, εργαζόταν τότε ως δικηγόρος στη Νότια Αφρική και μόλις είχε αρχίσει να συμμετέχει ενεργά στον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα, καθοδηγώντας εκεί το κίνημα των ανθρακωρύχων ινδικής καταγωγής.

Εκ των υστέρων, πολλά από τα γεγονότα του 1913 φαντάζουν μοιραία και αναπόφευκτα. Αλλά τότε πολύ δύσκολα θα μπορούσε κανείς να μαντέψει τι επρόκειτο να συμβεί. Ο Παλαιός Κόσμος προσπάθησε να αγνοήσει την καταστροφή που τον πλησίαζε απειλητικά, αν και τα σύννεφα συγκεντρώνονταν από τα τέλη του περασμένου (19ου) αιώνα.

Έτσι ακριβώς και σήμερα, στο κατώφλι του 2013, αναμένουμε αλλαγές, αλλά, όπως πάντα, δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποιά από τα επερχόμενα γεγονότα θα αλλάξουν τον ρου της ιστορίας.

Το 2013 μόλις μπήκε και όλα δείχνουν ότι θα συνεχιστούν οι «ζυμώσεις» στον Αραβικό κόσμο, αλλά και ότι οι αλλαγές αυτές θα παίρνουν μια ολοένα και πιο τρομακτική μορφή. Αν πριν από εκατό χρόνια η «πυριτιδαποθήκη» βρισκόταν στα Βαλκάνια, σήμερα βρίσκεται στη Μέση Ανατολή. Οι εσωτερικές αιματηρές συγκρούσεις συνεχίζονται στη Συρία, η Ιορδανία βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την επόμενη κρίση, το παλαιστινιακό πρόβλημα περνάει σε άλλη φάση, κατά την οποία το ζήτημα μιας πραγματικής κρατικής υπόστασης της Παλαιστίνης έχει επί της ουσίας κλείσει.

Στην Αίγυπτο παγιοποιείται η εξουσία της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας». Όλες οι εξελίξεις «βάφονται» με τα χρώματα της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο κλάδων του Ισλάμ, των Σουνιτών και των Σιιτών. Και εδώ είναι προφανής ο παραλληλισμός με τα Βαλκάνια πριν από έναν αιώνα. Τότε, όπως και σήμερα, τόσο το εθνικιστικό, όσο και το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, είχαν στην βάση τους ισχυρά θρησκευτικά κίνητρα.

Ωστόσο, αντίθετα με ό,τι συνέβη στα Βαλκάνια πριν από έναν αιώνα, στη δική μας εποχή η Μέση Ανατολή δεν θα γίνει ο πυροκροτητής ενός παγκοσμίου πολέμου. Η ειρωνεία, αν θέλετε, έγκειται στο γεγονός ότι, παρ’ όλη την εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή, το κυρίως μέτωπο των γεωπολιτικών εντάσεων δεν βρίσκεται εδώ, αλλά στην Ανατολική Ασία και στην περιοχή του Ειρηνικού.

Οι ΗΠΑ και η Κίνα είναι σήμερα οι δύο μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις. Βρίσκονται σε μια περίεργη κατάσταση αδιάσπαστης χρηματοπιστωτικής και οικονομικής αλληλεξάρτησης, ενώ περνούν συγχρόνως σε μια φάση στρατιωτικής αντιπαλότητας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο αυτών δυνάμεων είναι αυτές που καθορίζουν σήμερα τις προοπτικές για την σταθερότητα στον κόσμο.

Ωστόσο, παρά την διαφαινόμενη οξεία αντιπαράθεση, η πιθανότητα ενός παγκοσμίου πολέμου σε αυτή τη φάση θα πρέπει μάλλον να αποκλειστεί λόγω της ύπαρξης πυρηνικών όπλων. Τα όπλα αυτά, κατά πολλούς η πιο θανατηφόρα εφεύρεση του περασμένου αιώνα, έχει εξαναγκάσει τους πολιτικούς να αναλογίζονται πιο σοβαρά τις συνέπειες μιας παγκόσμιας σύρραξης, από ό,τι έπραξαν οι πολιτικοί ταγοί το 1913-1914.

Έτσι, αν και οι απειλές του 2013 είναι πολύ πιο διαφοροποιημένες και πιο συγκεχυμένες σε σχέση με το 1913, κάποια μαθήματα από την ιστορία του εικοστού αιώνα ο κόσμος τα έχει μάθει αρκετά καλά.

Όμως, η συνεχής φθορά των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και η αίσθηση του κινδύνου που διαχέεται στον αέρα είναι τα στοιχεία εκείνα που συνδέουν το παγκόσμιο γίγνεσθαι των αρχών του 20ου αιώνα με το σήμερα, όπως επίσης και η απροθυμία να πιστέψουν οι ηγέτες ότι ίσως η κατάσταση να μην είναι αναστρέψιμη.

Μία από τις τελευταίες ημέρες του Δεκεμβρίου του 1913, ο ποιητής Rainer Maria Rilke, έγραφε από το Παρίσι σε έναν Αυστριακό φίλο του:


«Αυτό μονάχα εύχομαι για το 1914, 1915, 1916, 1917 και για όλα τα επόμενα χρόνια... Ειρήνη και μια ήρεμη ζωή με τους ανθρώπους που αγαπά ο καθένας μας, μακριά από τις μεγάλες πόλεις»...

Τα λόγια αυτά τα έγραψε ο Rilke οκτώ μόλις μήνες πριν από τον Παγκόσμιο Πόλεμο που κατέστρεψε την Γηραιά Ήπειρο και τον κόσμο όπως τον ήξερε η ανθρωπότητα μέχρι τότε. 

--------
Fyodor Lukyanov είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Russia in Global Affairs» και πρόεδρος του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής της Ρωσίας.


Ξαφνικά σήμερα θυμήθηκαν στη κυβέρνηση, ότι έχουν στείλει έγγραφο στον ΟΗΕ από τον περασμένο Μάιο, στο οποίο σύμφωνα με το skai.gr η Αθήνα έχει κάνει αναθεώρηση των απόψεών της για την ΑΟΖ. Τι είδους αναθεώρηση; Kανένας δεν ξέρει γιατί κανείς δεν έχει στα χέρια του το έγγραφο που εστάλη. 

Σύμφωνα με άλλο σημερινό δημοσίευμα της Καθημερινής, η Αθήνα “κινούμενη προσεκτικά και αθόρυβα” απο τον περασμένο Μάιο, γνωστοποίησε στον ΟΗΕ το εύρος των Ελληνικών θαλασσίων ζωνών σχετικά με υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ (200 ν.μ. απο τα χωρικά ύδατα, τα 6 ν.μ.). 

Μα αυτό το περιγράφει πλήρως ο Νόμος της Θάλασσας του ΟΗΕ του 1982, που έχει ψηφιστεί απο την Ελλάδα και έχει επικυρωθεί απο την Ελληνική Βουλή απο το 1995. Δεν χρειαζόταν να ξαναγίνει… Προφανώς  για να γίνει κάτι τέτοιο, η Αθήνα έχει κάνει αναθεώρηση σε κάποιες “λεπτομέρειες” του Νόμου της Θάλασσας του ΟΗΕ του 1982 και αυτές περιλαμβάνονται στο νόμο 4001/2011 που αναφέρει το σχετικό κείμενο της Καθημερινής, το οποίο θα σας παραθέσουμε στη συνέχεια. Η Ελληνική κυβέρνηση το πιθανότερο μέσα απο το νόμο αυτό έχει κάνει παραχωρήσεις στη Τουρκία ή στους δανειστές.

Τελικά είναι το δεύτερο. Η Ελληνική κυβέρνηση παρέδωσε την διαχείριση και εκμετάλλευση της ΑΟΖ στην “Ελληνική Διαχειριστική Εταιρία Υδρογονανθράκων ΑΕ” (ΕΔΕΥ ΑΕ) και μέσω των μνημονίων (ΤΑΙΠΕΔ) στους δανειστές της χώρας, χωρίς να ανοίξει ούτε ρουθούνι. Η ΑΟΖ όμως δεν περιλμαβάνει μόνο υδρογοννάθρακες αλλά και ορυκτά, αλιεία, νερό, γεωθερμία και πολλά άλλα.
Ενδιαφέρον έχουν τα άρθρα 155 και 156 του νόμου 4001/2011. που μπορείτε να διαβάσετε στη συνέχεια.

   FEK 4001/2011 by  


Το Ελληνικό κοινοβούλιο αποδείχτηκε απόν στην όλη διαδικασία.  Πρόκειται για σκάνδαλο. Ενα ακόμη, με θύμα την Εθνική κυριαρχία.
Το δημοσίευμα της Καθημερινής, το οποίο μετατρέπει τη παραπλάνηση της παράδοσης της διαχείρισης της Ελληνικής ΑΟΖ σε μια Ανώνυμη Εταιρεία του Δημοσίου (χωρίς να το γνωρίζει το Ελληνικό κοινοβούλιο) σε μεγάλη διπλωματική “επιτυχία” της κυβέρνησης, ακολουθεί
Κίνηση της Αθήνας για την ΑΟΖ
Τον περασμένο Μάιο, γνωστοποίησε στον ΟΗΕ το εύρος των ελληνικών θαλασσίων ζωνών
Της Δωρας Aντωνιου
Hμερομηνία δημοσίευσης: 08-01-13

Κινούμενη προσεκτικά και αθόρυβα η Αθήνα ήδη από τον περασμένο Μάιο προχώρησε σε κατάθεση στα Ηνωμένα Εθνη των θέσεών της ως προς τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών, θωρακίζοντας με αυτόν τον τρόπο την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματά της στον θαλάσσιο χώρο. Ουσιαστικά, η ελληνική πλευρά, με το παράρτημα (ΑΝΝΕΧ) που κατέθεσε στον διεθνή οργανισμό, ενημερώνει για την ενσωμάτωση στη νομοθεσία της των προβλέψεων της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας στον νόμο 4001/2011, που ορίζει το καθεστώς ερευνών για κοιτάσματα υδρογονανθράκων και καθιστά τη διεθνή κοινότητα ενήμερη για τις θέσεις της όσον αφορά τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών. Στο παράρτημα γίνεται αναφορά στο δικαίωμα για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων «στην ξηρά, σε λίμνες και υποθαλάσσιες περιοχές επί των οποίων η Ελληνική Δημοκρατία ασκεί κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα σε συνάφεια με τις πρόνοιες της Σύμβασης του 1982, των Ηνωμένων Εθνών, για το Δίκαιο της Θάλασσας». Ακολούθως, γίνεται αναλυτική περιγραφή του πώς νοείται πλέον για την ελληνική πλευρά ο όρος «υποθαλάσσιες περιοχές»: Πρόκειται για «τον βυθό και το υπέδαφος των εσωτερικών υδάτων, των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (μόλις ανακηρυχθεί), σε μια απόσταση 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης, από τις οποίες μετριέται το εύρος των χωρικών υδάτων. Ελλείψει συμφωνίας καθορισμού με τα γειτονικά κράτη, των οποίων οι ακτές είναι έναντι ή παρακείμενες των ακτών της Ελληνικής Δημοκρατίας, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (μόλις ανακηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας ισαπέχει από τα πλησιέστερα σημεία των γραμμών βάσης (ηπειρωτικών και νησιωτικών) από τα οποία μετριέται το εύρος των χωρικών υδάτων».

Χθες, ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, απαντώντας σε ερώτηση στις αναφορές στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης περί πρόθεσης της Ελλάδας να προχωρήσει σε καθορισμό θαλασσίων ζωνών, ανέφερε ότι «σε μια τέτοια περίπτωση θα πραγματοποιήσει και η Τουρκία αντίστοιχα βήματα. Ομως ελπίζω ότι δεν θα υπάρξει ανάγκη για κάτι τέτοιο». Ακολούθως, αναφέρθηκε στη θετική ατμόσφαιρα που επικρατεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στην προετοιμασία του επόμενου Ανωτάτου Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας, το οποίο αναμένεται να πραγματοποιηθεί στις αρχές Μαρτίου, και πρόσθεσε ότι «σημασία έχει να πραγματοποιήσουμε όλα τα βήματα που πρέπει να γίνουν από κοινού, στο πλαίσιο αυτών των διαβουλεύσεων». Υπενθυμίζεται ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ και κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, τον περασμένο Οκτώβριο, είχε τοποθετηθεί εναντίον οποιασδήποτε μονομερούς ενέργειας από την πλευρά της Ελλάδας στον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών.

Παρά τις αναφορές του κ. Νταβούτογλου, η Αγκυρα δεν κινήθηκε στα Ηνωμένα Εθνη όταν η Αθήνα κοινοποίησε τις νέες θέσεις της, όσον αφορά τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών. Διπλωματικές πηγές εκτιμούν ότι η τουρκική πλευρά απέφυγε να προχωρήσει σε κάποια κίνηση, καθώς οι ελληνικές θέσεις απορρέουν από τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, με την οποία η Τουρκία δεν θέλει να εμπλακεί, καθώς δεν την έχει υιοθετήσει διότι θεωρεί ότι καταρρίπτει όλες τις θέσεις της όσον αφορά το Αιγαίο.
Τώρα ξέρετε, η ανακήρυξη των ζωνών δεν ήταν ο στόχος. Αυτό ήδη ισχύει και σε αυτό  η Τουρκία δεν μπορεί να έχει άποψη αλλά και ούτε να συνδιαλλέγεται με την Ελλάδα ή άλλες χώρες, αφού ο νεότερος ορισμός της υφαλοκρηπίδας και ο ορισμός της ΑΟΖ δίνεται αποκλειστικά και μόνο στον Νόμο της Θάλασσας του ΟΗΕ του 1982. Αυτό, το αναφέραμε και σε προηγούμενο άρθρο εδώ.
Eνδιαφέρον έχει να ξέρετε και το λόγο για τον οποίο απολύθηκε ο δημοσιογράφος Γ.Δελαστίκ απο τη Καθημερινή το 2007. Ο λόγος ήταν το παρακάτω του δημοσίευμα…
Διασπορά πρακτόρων
Γ. Δελαστίκ, Διευθυντού του περιοδικού ΠΡΙΝ

Αναδιατάσσουν τους πράκτορες τους στα ελληνικά ΜΜΕ οι Αμερικανοί, τοποθετώντας τους σε θέσεις κλειδιά τηλεοπτικών σταθμών και πρωτίστως εφημερίδων σ\' αυτή τη φάση. Τους μετακινούν μεθοδικά από το ένα έντυπο στο άλλο, επιδιώκοντας να μεγιστοποιήσουν τις δυνατότητες προβολής των αμερικανικών θέσεων. Έχοντας πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι σχέσεις τους με ορισμένους εκδότες δεν αρκούν για να τους διασφαλίσουν το πέρασμα της αμερικανικής γραμμής και των αρχών που σταδιακά θα διαμορφώσουν μια ελληνική κοινή γνώμη ευνοϊκή προς τις ΗΠΑ, οι Αμερικανοί ασχολούνται μεθοδικά με το να διασπείρουν τους πράκτορές τους στον ευρύτερο δυνατό αριθμό εντύπων, αποφεύγοντας άχρηστες υπερσυγκεντρώσεις ανθρώπων τους σε ορισμένα έντυπα, όσο σημαντικά και αν είναι αυτά.

Το γεγονός ότι το σύνολο σχεδόν των μεγάλων ελληνικών εφημερίδων πολιτικής επιρροής έχει περιέλθει σε φάση «τέλους εποχής» λόγω εξάντλησης των βιολογικών ορίων των περισσότερων παραδοσιακών εκδοτών και λόγω υπέρογκων χρεών, διευκολύνει τα μέγιστα τα σχέδια των Αμερικανών.

Αλλαγές κυοφορούνται και στο ιδιοκτησιακό καθεστώς πολλών ΜΜΕ. Κυκλοφορούν ήδη αρκετές φήμες και πληροφορίες για μυστηριώδεις υπεράκτιες εταιρείες που γίνονται κάτοχοι αξιόλογων ποσοστών του μετοχικού κεφαλαίου εταιρειών που κατέχουν ΜΜΕ. Η ουσία είναι πως ο αμερικανικός έλεγχος επί ελληνικών μέσων ενημέρωσης ουδέποτε ήταν τόσο ισχυρός όσο σήμερα, αν πιστέψει κανείς τα όσα λέγονται. Πρόκειται για εξέλιξη με μοιραίες πολιτικές επιπτώσεις.
Ετσι, απο το ΠΡΙΝ φτάσαμε στο ΜΕΤΑ, στο “Χαμπέμους Παπαδήμους” και στην επιλεκτική έμφαση σε ασήμαντα σημεία των ειδήσεων.
To skai.gr και η Καθημερινή είναι ιδιοκτησίας Αλαφούζου. Αυτός δεν πήρε κανένα δάνειο; Μήπως περιμένει να πάρει;
Παράδοση ΑΟΖ και Εθνικής κυριαρχίας
Υπενθυμίζω το ΦΕΚ(240/2012) και τη “Σύμβαση Τροποποίησης της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης” σύμφωνα με την οποία, στο κεφάλαιο 4 με τίτλο: Εφαρμοστέο Δίκαιο και Δικαιοδοσία, στην παράγραφο 4.4 αναφέρεται:
«Το Δικαιούχο Κράτος Μέλος (Ελλάδα), η Τράπεζα της Ελλάδος και το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας παραιτούνται με την παρούσα αμετάκλητα και ανεπιφύλακτα από κάθε δικαίωμα ασυλίας που ήδη έχουν ή μπορεί να δικαιούνται σε σχέση με τους ίδιους και τα περιουσιακά τους στοιχεία έναντι δικαστικών ενεργειών σχετικά με την παρούσα Σύμβαση Τροποποίησης, συμπεριλαμβανομένων ενδεικτικά, από κάθε δικαίωμα ασυλίας έναντι άσκησης αγωγής, έκδοσης δικαστικής απόφασης ή άλλης διάταξης, κατάσχεσης, εκτέλεσης ή ασφαλιστικού μέτρου και έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών τους στοιχείων στο μέτρο που τα ανωτέρω δεν απαγορεύονται από αναγκαστικό νόμο».

Η ίδια παράγραφος στην Αγγλική γλώσσα, έχει ως εξής:

«The Beneficiary Member State, the Bank of Greece and the Hellenic Financial Stability Fund each hereby irrevocably and unconditionally waives all immunity to which it is or may become entitled, in respect of itself or its assets, from legal proceedings in relation to this Amendment Agreement, including, without limitation, immunity from suit, judgment or other order, from attachment, arrest or injunction prior to judgment, and from execution and enforcement against its assets to the extent not prohibited by mandatory law».
Είθισται σε συμφωνίες μεταξύ συμβαλλομένων διαφόρων εθνικοτήτων να ορίζεται ένα δικαστήριο κοινής αποδοχής στο οποίο θα επιλύονται οι οιεσδήποτε διαφορές προκύψουν μεταξύ των και στο οποίο και μόνο αυτές θα εκδικάζονται.  Σε αυτό το ΦΕΚ δίδεται η αποκλειστική δικαιοδοσία για τη δουλειά αυτή στο δικαστήριο του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου. Αν κάτι δεν πάει καλά για κάποιο λόγο η Ελλάδα δεν μπορεί να “αμυνθεί” σε Ελληνικά δικαστήρια. Οι δανειστές μπορούν να απαιτήσουν και να πάρουν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων και των κερδών απο την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου (μέσω ΤΑΙΠΕΔ). Tα Ελληνικά δικαστήρια δεν έχουν λόγο σε οποιαδήποτε μελλοντική διένεξη των συμβαλλομένων μερών, άν και εφόσον υπάρξει.
Είδατε, τι ωραία που συνδιάζονται τα δύο προαναφερθέντα ΦΕΚ;
Τα λόγια του Βενιζέλου και του Παυλόπουλου και του γαιδάρου οι πορδές είναι το ίδιο…
Κατά μιά άποψη του Βενιζέλου με τόνομα αλλά και του Παυλόπουλου (να τους χαίρεστε), οι δανειστές (αν χρειασθεί) προκειμένου να πετύχουν την εκτέλεση μιας κατάσχεσης υπέρ τους θα πρέπει να την “περάσουν” και απο τα Ελληνικά δικαστήρια. Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δεν είναι. Αμφότεροι μπλοφάρουν…
Σύμφωνα με το άρθρο 4.4, η Ελλάδα έχει παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα ασυλίας έναντι κάθε εκτέλεσης ή αναγκαστικού μέτρου σε βάρος των περιουσιακών της στοιχείων, εκτός αν υπάρχει αναγκαστικός νόμος (νόμος που το συγκεκριμένο δικαστήριο στο Λουξεμβούργο πρέπει υποχρεωτικά να ακολουθήσει). Προσοχή. Αυτό δεν αναφέρεται σε Ελληνικό δικαστήριο όπως υποστηρίζεται από “εξέχοντες” “νομικούς” στην Ελλλάδα αλλά σε νόμο που το δικαστήριο του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου υποχρεούται να ακολουθήσει. Για το λόγο αυτό άλλωστε δεν γράφεται στη σχετική παράγραφο “not prohibited by Greek mandatory law” αλλά γράφεται απλά “not prohibited by mandatory law”. Δεν ξέρω αν με εννοείτε;
Διαβάστε και τις παραγράφους 4.1, 4.2 και 10. του ίδιου ΦΕΚ, που λένε ότι…

4.1. «Η παρούσα ΣύμβασηΤροποποίησης και κάθε εξωσυμβατική αξίωση από ή σε σχέση με αυτή θα διέπονται και θα ερμηνεύονται σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο».

4.2 «Τα (συμβαλλόμενα) μέρη υποχρεούνται να υπαγάγουν κάθε διαφορά που ενδέχεται να προκύψει σε σχέση με τη νομιμότητα, εγκυρότητα, ερμηνεία ή εκτέλεση της παρούσας Σύμβασης Τροποποίησης στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου».

10. «Ο ορισμός του Αγγλικού Δικαίου ως εφαρμοστέου Δικαίου για τη Σύμβαση Τροποποίησης αποτελεί έγκυρη επιλογή εφαρμοστέου δικαίου, που δεσμεύει το Δικαιούχο Κράτος Μέλος και την Τράπεζα της Ελλάδας σύμφωνα με το Ελληνικό Δίκαιο».
Σύμφωνα με τα γραφόμενα, η Ελλάδα αποδέχεται πλήρως και σαφώς ότι το Αγγλικό Δίκαιο υπερτερεί και εφαρμόζεται έναντι του Ελληνικού Δικαίου που θεωρητικά ακυρώνεται (άρθρο4.2).  Την εκτέλεση της παρούσας σύμβασης τα συμβαλλόμενα μέλη υποχρεούνται να υπαγάγουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα των δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου και όχι τα Ελληνικά Δικαστήρια, όπως κάποιοι μνημονιακοί “νομικοί” στην Ελλάδα υποστηρίζουν. Το άρθρο 10. επισφραγίζει σαφώς τη μείωση της Εθνικής κυριαρχίας και αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του Συντάγματος.
Με εννοείτε ή τσάμπα τα λέω; Σε μερικούς αρέσει να υποστηρίζουν το ίδιο επί μήνες, παρότι η απάντηση είναι γραμμένη.
Tο ΦΕΚ(240/2012) και τη “Σύμβαση Τροποποίσης” που καθιστά περισσότερο έγκυρα τα προηγούμενα μνημόνια μπορείτε να τη διαβάσετε στη συνέχεια. Την υπέγραψε ο Σαμαράς με τόνομα  με τις πλάτες όλης της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ.

   ΦΕΚ 240/2012 by  


H δρόμος της παράδοσης των ειδοσημάτων της ΑΟΖ σε ένα γραφικό

Αγαπητοί φίλοι, τίποτα δεν έγινε τυχαία. Οι άνθρωποι των ΜΚΟ σας δούλεψαν και πάλι, γιατί λεφτά υπάρχουν… όπως και μειοδότες, οσφυοκάμπτες και ρουφιάνοι.
Υποστήριζα και συνεχίζω να υποστηρίζω την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ με προυποθέσεις. Φοβάμαι όμως, ότι αυτές οι προυποθέσεις παρότι μπορούν ακόμη να υπάρξουν η Ελληνική κυβέρνηση επι σκοπώ δεν τις επιθυμεί. Ετσι, καταλήγω στο αναγκαίο συμπέρασμα, ότι από τώρα και στο εξής, στη διαχείριση του θέματος της ΑΟΖ πρέπει να επικρατήσει η αρχή του “μή χείρον βέλτιστον”.

Πολλοί Έλληνες θα σκέπτονται το αυτονόητο.
Τί νόημα έχει να σου ανήκει κάτι, όταν απο αυτό δεν θα πάρεις ποτέ εισόδημα για να κάνεις ανάπτυξη αλλά την ανάπτυξή σου για ένα αιώνα θα την επικαρπώνονται άλλοι; Στο τέλος, θα οδηγηθείς να το παραδώσεις έναντι μικρού ποσού ή δεν θα έχεις λόγο να το προστατεύεις σαν να είναι δικό σου.
Αυτό θέλουν να σκέφτεστε. Τότε, μή το σκέφτεστε. Είναι λάθος.
Τα αντισυνταγματικά μνημόνια υπεγράφησαν από τις κυβερνήσεις των ΜΚΟ με σκοπό να οδηγήσουν υποσυνείδητα τον Ελληνικό λαό σε αμαχητί παράδοση των κάθε είδους κυριαρχικών δικαιωμάτων του. Παράλληλα μικρότερα “συνεργεία” των ΜΚΟ απο διάφορες “πόρτες” έμπαιναν και διέλυαν τον κοινωνικό ιστό στο ανυπεράσπιστο και ανεγκέφαλο κοπάδι, στην παιδεία, στη βιομηχανία, στον πολιτισμό, στην Ελληνική γλώσσα, στην ιστορία, στα νεανικά πρότυπα, στην Ερευνα και Τεχνολογία, στα ΑΕΙ και Ερευνητικά Ιδρύματα που δεν παράγουν τίποτα  και πολλά άλλα.
Οι ερχόμενες κυβερνήσεις θα υπογράψουν και άλλα μνημόνια με ακόμη χειρότερα αποτελέσματα όσο δεν υπάρχει αποτελεσματικός κοινοβουλευτικός έλεγχος και όσο η δικαιοσύνη δουλεύει μόνο με 5-6 εισαγγελείς. Με τόσα εγκλήματα που έχουν γίνει και τόσα που φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού ότι συνεχίζουν να διαπράττονται, αυτό είναι απαράδεκτο.
Το άρθρο 120 του συντάγματος πρέπει να γίνει στη πράξη ένα ανάχωμα διάσωσης της Ελληνικής Δημοκρατίας και της προστασίας του πολιτεύματος, το οποίο πλέον δεν λειτουργεί. Σημειώστε,
Οτι δεν λειτουργεί στη φύση καλά, πεθαίνει… Αυτό είναι νόμος της φύσης. Η δημοκρατία, το πολίτευμα, ο τελευταίος συνδετικός ιστός της Ελλάδας δεν λειτουργεί. Η χώρα θα σβύσει.