Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Μαΐ 2015

Του Γιώργου Καραμπελιά

Τα τελευταία χρόνια, όποτε αναφέρω, και το κάνω συχνά, τη βαθύτερη πεποίθησή μου πως ο ελληνισμός βρίσκεται μπροστά σε μια κρίση υπαρκτικού χαρακτήρα, οι περισσότεροι συνομιλητές ή ακροατές μου θεωρούν πως κάνω απλώς ένα σχήμα λόγου, για να υπογραμμίσω το βάθος της κρίσης. Ωστόσο –δυστυχώς– εννοώ ακριβώς αυτό που υποστηρίζω. Οι Έλληνες βρίσκονται σ’ ένα ιστορικό σταυροδρόμι, από τη μία πλευρά του οποίου υπάρχει μια καθοδική σπείρα, πιθανόν χωρίς επιστροφή, και από την άλλη η ανάταξή του.

 Στο βιβλίο μου, Ελλάδα μια χώρα των συνόρων, που έγραψα πριν είκοσι χρόνια και επανεξέδωσα αργότερα, ξαναδουλεμένο, με τον τίτλο Χιλιαεννιακοσιαεικοσιδύο, δοκίμιο για την ελληνική ιδεολογία, υπογράμμιζα πως εκείνο το μοιραίο έτος, το 1922, συνέβη κάτι ανεπανόρθωτο, που χώρισε στα δύο την ελληνική ιστορία. Πριν το ’22, με κράτος ή χωρίς, αυτόνομοι ή υποταγμένοι, συγκροτούσαμε την ταυτότητά μας με επίκεντρο το Αιγαίο και δύο πτέρυγες, δυτικά την ελληνική χερσόνησο και ανατολικά τη Μ. Ασία, τον Πόντο, την Ανατολική Θράκη. Έτσι συνέβαινε για 3.000 χρόνια τουλάχιστον, από τον… Τρωικό Πόλεμο και στο εξής. Μετά το 1922, ο ελληνισμός έχασε τον ανατολικό πνεύμονά του και έμεινε κλεισμένος στην ελλαδική χερσόνησο και τα νησιά μας, ενώ το Αιγαίο από επίκεντρο μεταβλήθηκε σε σύνορο. Υποστηρίξαμε τότε –εγκαινιάζοντας μια μακρά πορεία είκοσι χρόνων «κατάδυσης» στην ελληνική συνείδηση και την ελληνική ιστορία– πως το 1922 σφραγίστηκε οριστικά και αμετάκλητα το τέλος του οικουμενικού, ευρύτερου ελληνισμού. Τα γεγονότα που ακολούθησαν, μετά το 1922, ήρθαν να επισφραγίσουν και να ολοκληρώσουν αυτή την απώλεια. Οι Έλληνες από τη Μ. Ασία, την Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο, τον Πόντο, τη Β. Ήπειρο στριμώχτηκαν σταδιακά, με αλλεπάλληλα κύματα φυγής, στην αρχέγονη κοιτίδα μας, την ελληνική χερσόνησο.

 Το 1922 έληξε δραματικά η προσπάθεια ολοκλήρωσης του ελληνισμού μέσα από την ενσωμάτωση σε ένα ενιαίο εθνικό-κρατικό σύνολο των βασικών συνιστωσών του και βγήκαμε από αυτή την περιπέτεια με τα σπασμένα κουπιά του σεφερικού «μυθιστορήματος».  Πριν είκοσι χρόνια, είχαμε ήδη τονίσει πως το νέο ιστορικό διακύβευμα του ελληνισμού είναι είτε η ολοκλήρωσή του, με μια στροφή προς τα μέσα και προς την ιστορία του, είτε η εξαφάνισή του, ως ιδιαίτερου ιστορικού υποκειμένου. Μέσα από μια τραγική ειρωνεία της ιστορίας, είμαστε υποχρεωμένοι είτε να ολοκληρωθούμε, ξεπερνώντας επιτέλους τον «καημό της ρωμιοσύνης», είτε να εξαφανιστούμε από το ιστορικό προσκήνιο.

 Η μοναδική σωτηρία μας θα ήταν η «στροφή προς τα μέσα», ώστε να βρούμε τη δύναμη να ανασυγκροτήσουμε, από το ιστορικό DNA μας, έναν ατόφιο οργανισμό. Γιατί τα 3.000-4.000 χρόνια του οικουμενικού ελληνισμού μάς είχαν εθίσει στην εξωστρέφεια, στο ταξίδεμα σε ξένους κόσμους και πολιτισμούς, στο σκόρπισμα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Τώρα, η ιστορία απαιτούσε από εμάς να κάνουμε την αντίστροφη κίνηση, σε ρήξη με τις αταβιστικές συνήθειες τόσων χιλιετιών. Πράγματι, στο αίμα μας κυκλοφορούν ακόμα οι μνήμες των στρατιών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του οικουμενικού ελληνιστικού κόσμου, της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, του βυζαντινού κοσμοσυστήματος, της υπερεθνικής ορθοδοξίας. Ακόμα και μετά την Άλωση, στην τουρκοκρατία, μάθαμε να ταξιδεύουμε στη Δύση και στον Βορρά, σκορπίζοντας αφειδώλευτα τη δύναμη και το πνεύμα μας. Και αυτές οι μνήμες είναι πάντα παρούσες στη σκέψη και τη συμπεριφορά μας. Μπροστά σε κάθε κρίση, σε κάθε τρικυμία, σκεφτόμαστε και πάλι το ταξίδι του Οδυσσέα, την έξοδο σε άλλους κόσμους. Ακόμα και οι αντίπαλοί μας, ακόμα και οι καταχτητές μας θράφηκαν από το δικό μας αίμα. Εκατομμύρια ελληνικοί πληθυσμοί, στη Συρία, τη Μ. Ασία και τα Βαλκάνια, θα πυκνώσουν  το αραβικό και τουρκικό Ισλάμ, την ιταλική Ρώμη, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Ν. Ρωσία. Οι Έλληνες είχαν μάθει πως είναι ανεξάντλητη η ιστορική φύτρα τους και μπορούν να τη σκορπίζουν απλόχερα μέχρι τα τελευταία εκατομμύρια στις Η.Π.Α., την Αυστραλία και αλλού. Και αυτή η τάση στη φυγή, την εξωστρέφεια, εκφραζόταν –παράδοξα– και στο εσωτερικό της χώρας, με την αποδοχή προστατών, τη δημιουργία εξαρτημένων κομμάτων, τον μαϊμουδισμό ξένων προτύπων και την απόρριψη της δικής μας παράδοσης, ή μάλλον τον εγκλεισμό της σε ορισμένες και μόνο πλευρές της ζωής μας. 

Ο καθοδικός κύκλος 

Και να ’μαστε σήμερα μπροστά στην ολοκλήρωση ενός καθοδικού κύκλου ενενήντα χρόνων. Ενώ, μετά το 1922, είχαμε αρχίσει, μέσα από οδυνηρές αντιπαραθέσεις, να οικοδομούμε μια οικονομία σχετικά αυτοδύναμη, ιδιαίτερα μετά την κρίση του 1929, και να ενσωματώνουμε το προσφυγικό δυναμικό στο ελλαδικό –ελληνικό πλέον– έθνος, παρά τις αντιπροσφυγικές αγκυλώσεις του Μεταξά, ήρθε η γερμανοϊταλική εισβολή να ολοκληρώσει αυτό που είχαν αρχίσει οι τσέτες του Κεμάλ, με ανυπολόγιστες καταστροφές και εκατόμβες. Αντισταθήκαμε ηρωικά στην Κατοχή και όμως, στη  μεταπολεμική περίοδο, ολοκληρώσαμε την αλλοτρίωσή μας. Μια εμφύλια σύγκρουση, την οποία καθόρισαν οι ξένες δυνάμεις, μας εξάντλησε υποτάσσοντάς μας στη Δύση οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά και στην «Ανατολή της Δύσης» πνευματικά. Στη συνέχεια, μετά το ’60, θα επανεμφανισθεί και πάλι, απειλητική για τη μοίρα μας, η «Δύση της Ανατολής», με το κυπριακό, ανοίγοντας μία περίοδο αντιπαραθέσεων, με την ήττα στην Κύπρο μετά το 1974, και σταδιακής υποταγής μετά το 1990 (Ίμια, Οτσαλάν, σχέδιο Ανάν κ.λπ.). Στη μεταπολίτευση, η υποταγή στη Δύση θα ολοκληρωθεί μεταβαλλόμενη σε πλήρη εσωτερική αλλοτρίωση, με την εκποίηση της οικονομίας, της κοινωνίας, του πολιτισμού. Έτσι, αυτό που ήταν εξωτερική εξάρτηση μεταβλήθηκε, μέσα από την εσωτερίκευσή της, σε εσωτερική αποικιοποίηση. Γι’ αυτό, και για πρώτη φορά στην ιστορία μας σε τέτοιο βαθμό, δεν ήταν πλέον ο Φαλμεράιερ και οι ξένοι βασιλιάδες που εξέφραζαν τον αποικιακό ζυγό… αλλά οι ίδιες οι ελληνικές ελίτ, οι ίδιοι οι Έλληνες πολιτικοί, οι Έλληνες διανοούμενοι. Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Κατσαρός αποτελούσαν πλέον παρελθόν για ένα έθνος που συνωστιζόταν στα Μακ Ντόναλντ και τη Γιουροβίζιον.

 Και ενώ το εκκρεμές της ιστορίας μετακινείται από τη Δύση στην Ανατολή, μετέωροι στη ρωγμή των δύο κόσμων, φτάσαμε σε μια κρίση που δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι μια κρίση καθολική: δημογραφική, γεωπολιτική, πολιτική, μεταναστευτική, πνευματική: κλωτσοσκούφι της Μέρκελ, έντρομοι μπροστά στον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, λοιδορούμενοι από τους Σκοπιανούς. Η Δύση, στην οποία καταφύγαμε από τον εμφύλιο και μετά, μας εκμεταλλεύεται και μας απορρίπτει με όλους τους τρόπους, ενώ η ισλαμική Ανατολή μας απειλεί με υποταγή και ενσωμάτωση. Αίφνης, αντιμέτωποι με τον εαυτό μας, χωρίς, πλέον, περιθώρια για ψεύδη και μεσοβέζικες λύσεις. Είτε θα αποδεχτούμε το ιστορικό τέλος μας, τη μεταβολή της Ελλάδας σε μία πολυφυλετική και πολυεθνική ζώνη-ταμπόν μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ένας Λίβανος των Βαλκανίων,  ελεγχόμενοι ταυτόχρονα από τη φραγκική Δύση και την τουρκική Ανατολή (εξάλλου ο άξονας Βερολίνου-Τουρκίας λειτουργεί εδώ και πάνω από εκατό χρόνια), είτε, για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως συλλογικό υποκείμενο, θα πρέπει να ανακτήσουμε την αυτονομία μας, να πραγματοποιήσουμε σήμερα την ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα, να υπερβούμε τον καημό της ρωμιοσύνης.

 Πιεσμένοι από Ανατολή και Δύση, δεν έχουμε πλέον άλλα περιθώρια ιστορικής υποχώρησης. Το πρόβλημα της συνέχειας του έθνους μας παίζεται στα ίδια τα νησιά μας, στις ίδιες τις πόλεις, στην ίδια μας την πρωτεύουσα. Η φυγή, η εξωστρέφεια, όταν είσαι εξασθενημένος, σε μια πρώτη φάση, μεταβάλλονται σε υποταγή και εν τέλει σε ιστορικό θάνατο. Δεν έχουμε άλλα περιθώρια να συνεχίσουμε στον δρόμο της φυγής-υποταγής και ταυτόχρονα να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε. Βρισκόμαστε μπροστά στη «μητέρα των μαχών». Είτε εδώ, σήμερα και στις επόμενες δεκαετίες, θα κερδίσουμε το δικαίωμα στην επιβίωση και παράδοξα θα ολοκληρώσουμε το ανολοκλήρωτο, είτε θα μεταβληθούμε σε μια ιστορική ανάμνηση ως ανεξάρτητο έθνος και ιδιαίτερο ιστορικό υποκείμενο.

 Σε μια τέτοια στιγμή, όταν όλα τα ψέματα τελειώνουν, είναι δυνατό –«σε σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη»– να επιχειρήσουμε μία ολοκληρωτική επ-ανάσταση, διότι πλέον δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, διότι είμαστε απόλυτα στριμωγμένοι στον τοίχο και είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε μια μάχη ύπαρξης. Απορρίπτοντας τη φυγή προς τα έξω και στα κάθε ειδών ναρκωτικά, στα οποία με τόση ευκολία κατέφυγαν τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες, να αντικρίσουμε θαρραλέα το πεπρωμένο μας. Στα επόμενα πενήντα ή εκατό χρόνια, είτε θα πάψουμε να υπάρχουμε είτε, επιτέλους, θα ξεπεράσουμε τον καημό μας, επιτέλους ελεύθεροι και αυτεξούσιοι.

 Με τον έναν ή άλλο τρόπο, εδώ, στα 2012, ενενήντα χρόνια μετά το 1922, άνοιξε μια νέα ιστορική περίοδος: αν συνεχιστεί η εξωστρέφεια/υποταγή και η ψευδο-οικουμενική λογική/φυγή, οδηγούμαστε στο σημείο μηδέν, στην ιστορική εξαφάνιση. Γι’ αυτό και η γενικευμένη εθνική μας κατάθλιψη. Συνειδητοποιούμε αίφνης πως το ερώτημα που θα πρέπει να απαντήσουμε δεν είναι άλλο πάρεξ ελευθερία ή θάνατος, κυριολεκτικώς. 

Η αιφνίδια αφύπνιση 

Και ερχόμαστε μπροστά σε αυτό το ιστορικό αίτημα, σε αυτή την κυριολεκτική τιτανομαχία, γυμνοί, με ηγεσίες ανίκανες, πνευματικούς ανθρώπους χορτασμένους από τη διαφθορά και φθορά των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, ένα λαϊκό σώμα αλλοιωμένο και πλαδαρό από την καταναλωτική ευωχία, τη δουλοκτησία των μεταναστών, την παιδοκεντρική ανευθυνότητα. Γι’ αυτό και, όλα τα τελευταία χρόνια, απέναντι στην προδοσία των διανοουμένων και των πολιτικών, θα καταφεύγει στα ναρκωτικά του μηδενιστικού αντιεξουσιασμού, του εθνομηδενισμού, της φυγής.

 Αυτός ο λαός, αυτό το έθνος, θα πρέπει με μια υπεράνθρωπη προσπάθεια, ψαχουλευτά, χωρίς πνευματικούς ταγούς, χωρίς ηγεσία, ξεκινώντας από την αγανάκτησή του, επιστρατεύοντας τις μνήμες μιας ασύγκριτης ιστορίας, να αντιταχθεί σε κάτι που μοιάζει με πεπρωμένο. Και όμως, έχει αρχίσει μία αντίστροφη κίνηση που, καθημερινά, μέσα από λάθη, αδιέξοδα, ψαχουλευτά, οδηγεί στη συνειδητοποίηση της φύσης της αντιπαράθεσης και των διακυβευμάτων της. Περνώντας από την αγανάκτηση στην κατάθλιψη και από αυτή πάλι στην εξέγερση, είναι υποχρεωμένος να απορρίψει, το ένα μετά το άλλο, τα ναρκωτικά και τις αυταπάτες του, και να συνειδητοποιήσει το μέγεθος και την πολλαπλότητα της σύγκρουσης.

 Έτσι συμβαίνει πάντα στην ιστορία. Μόνο όταν πλέον η επιβίωση γίνεται ταυτόσημη με την επανάσταση, τότε μόνον αυτή η τελευταία γίνεται μια ρεαλιστική πιθανότητα.

 Και αυτό ακριβώς συμβαίνει τα δύο τελευταία χρόνια. Οι Έλληνες έπρεπε να ανακαλύψουν την φενάκη του εκδυτικισμού –να κόψουμε δρόμο προς τη Δύση, μας καλεί ο αστείος Ράμφος, την ώρα ακριβώς που η εξαντλημένη Δύση μας απορρίπτει– τη βαλκανική τους υπόσταση, την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, απέναντι στη Δύση και την Ανατολή, με τρόπο αιφνίδιο, σαρωτικό, τραγικό. Σε καμιά άλλη χώρα της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης δεν ήταν δυνατό να εφαρμοστούν τόσο βίαια και ταπεινωτικά μέτρα. Για καμιά άλλη χώρα της Δύσης δεν θα μπορούσαν οι Γερμανοί να ξαναθυμηθούν το αυταρχικό, «ναζιστικό» γονίδιό τους και να μεταβάλουν τους Έλληνες σε νέους Εβραίους ή Σέρβους των ολοκληρωτικών ονειρώξεών τους. Καμιά άλλη χώρα δεν θα μπορούσε να μεταβληθεί σε αποθήκη λαθρομεταναστών, ανυπεράσπιστη μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις.

 Οι Έλληνες, που είχαν πιστέψει το 1981 πως, μπαίνοντας στην Ε.Ε., θα απέφευγαν τον εξ Ανατολών κίνδυνο, και είχαν αφεθεί στην αποδυνάμωση του αγωνιστικού αντιστασιακού ήθους, κατασκευάζοντας μία κοινωνία με μειωμένα αντανακλαστικά, βρίσκονται αίφνης μπροστά στην πραγματικότητα: Οι οποιασδήποτε συμμαχίες έχουν νόημα και αποτέλεσμα, μόνο εάν εσύ ο ίδιος είσαι ισχυρός, με συναίσθηση της ταυτότητας και των συμφερόντων σου. Και όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης κυριαρχούσε η ακριβώς αντίθετη ιδεολογία. Η ιδεολογία της μικρότερης προσπάθειας, της εγκατάλειψης του αγωνιστικού ήθους του ελληνισμού – οι Έλληνες μεταβλήθηκαν στον πιο παχύσαρκο λαό της Ευρώπης, με εκτεταμένο αλκοολισμό, χρήση ναρκωτικών και ψυχοφάρμακα. Από χώρα μεταναστευτική, μεταβληθήκαμε σε χώρα υποδοχής μεταναστών, μέσα σε τριάντα χρόνια. Από χώρα αγροτική, γίναμε εισαγωγείς αγροτικών προϊόντων. Και η κατάρρευση αυτού του μοντέλου μάς ήρθε ακόμα πιο απότομα, αιφνιδιαστικά, χωρίς εισαγωγές και προλόγους, εν μια νυκτί. 

Η «μεγάλη πορεία» 

Και αρχίσαμε τη μεγάλη πορεία ενάντια στον παρασιτισμό και την παρακμή. Στην αρχή άναρχα, με τα τραγούδια των παλιών βάρδων μας, τις κραυγές τηλε-ευαγγελιστών της δραχμής ή αναιδών νεαρών. Γιατί πρέπει να μάθουμε, μέσα από την εμπειρία μας, «όσα ξεμάθαμε» τα τριάντα πέντε χρόνια της μεταπολίτευσης. Και μαθαίνουμε μάλλον γρήγορα. Μέσα σε δύο-τρία χρόνια ξεπεράσαμε τους παλιούς πολιτικούς και τα κομματικά ναρκωτικά μας, αναζητώντας νέα σχήματα, νέα πρόσωπα, νέες κατευθύνσεις. Ίσως κανένας άλλος λαός με τέτοια ταχύτητα δεν ανέτρεψε παραδοχές και εδραιωμένα συμφέροντα δεκαετιών. Και αυτό μπορεί να μας δίνει αισιοδοξία, πως όντως αρχίσαμε μια «μεγάλη πορεία».  Ίσως ακόμα δεν υπάρχει συνείδηση των διακυβευμάτων σε όλη τους την έκταση. Ωστόσο, τα «γονίδιά» μας έχουν ενσωματωμένη μια βαθιά ιστορική εμπειρία, έστω κι αν αυτή εκδηλώνεται ως ένστικτο και όχι ως ολοκληρωμένη πρόταση. Τα επόμενα χρόνια θα παιχτούν τα πάντα. Και αυτή η νέα συνείδηση, που άρχισε από τις «πλατείες» με σύμβολό της την ελληνική σημαία, θα πρέπει να παλέψει ενάντια στις δυνάμεις της αποσύνθεσης και της διάλυσης. Θα πρέπει να παλέψει ενάντια στην απογοήτευση και τη φυγή των νέων μας είτε προς τα έξω, είτε στην καταφυγή στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη. Θα πρέπει να ενισχύσει την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, προωθώντας κάθε μορφής συλλογικές προσπάθειες και προπαντός οικοδομώντας ένα όραμα για το μέλλον. Αυτό το όραμα που λείπει από όλες τις ανούσιες αντιπαραθέσεις αυτής της μακράς και παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.

 Πρώτον, στήριξη στις δικές μας δυνάμεις, με την ανάπτυξη ενός νέου παραγωγικού μοντέλου. Ενός μοντέλου που αρχίζει από την πολυκαλλιεργητική αγροτική παραγωγή, συνεχίζεται με τη συνεταιριστική και μικροϊδιοκτητική αποκέντρωση της παραγωγής, έξω από την αδηφάγο και παρασιτική πρωτεύουσα, στηρίζεται αποφασιστικά στα συνεταιριστικά εγχειρήματα αλληλεγγύης και ολοκληρώνεται μ’ έναν αποδοτικό και παρεμβατικό δημόσιο και κοινωνικό τομέα στον χώρο των μεγάλων επιχειρήσεων. Οικολογική και κοινωνική ισορροπία πρέπει να αποτελούν ουσιαστικές συνιστώσες αυτού του νέου προτάγματος.

 Δεύτερον, η χώρα θα πρέπει να αναζητήσει συμμαχίες σε πολλαπλά επίπεδα. Η συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη αποτελεί μία επιλογή τακτικού και όχι στρατηγικού χαρακτήρα: απορρίπτουμε τόσο τους ευρωλιγούρηδες, που μας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, όσο και εκείνους που, σε μια αντίστροφη κίνηση, κάποτε ακόμα και με αγαθές προθέσεις, υποτιμούν τον κίνδυνο να βρεθεί η Ελλάδα μόνη της απέναντι στην Τουρκία, χωρίς πρώτα να έχει οικοδομήσει άλλες εναλλακτικές συμμαχίες. Έτσι, θα πρέπει να προωθήσουμε, πριν απ’ όλα, τη στρατηγικού χαρακτήρα ενότητά μας με το δεύτερο ελληνικό κράτος, το κυπριακό, και τις βαλκανικές χώρες, παράλληλα. Το όραμα του Ρήγα, μιας βαλκανικής συμμαχίας, θα πρέπει κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Πάρα πέρα, προσβλέποντας σε μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, θα πρέπει όχι μόνο να ενισχύσουμε τις σχέσεις μας με τη Ρωσία και την ανατολική Ευρώπη, αλλά και να παλέψουμε για τη δημιουργία μιας νέας ενωμένης Ευρώπης, με ισόρροπη παρουσία της ανατολικής και δυτικής πτέρυγάς της, που μόνη αυτή θα εξασφάλιζε και την ισότιμη συμμετοχή των Βαλκανίων και της Ελλάδας σε αυτήν.

 Τρίτον, σε ό,τι αφορά στον τουρκικό επεκτατισμό, η αντιμετώπισή του περνάει τόσο από τις συμμαχίες που προαναφέραμε, όσο, κυρίως, από την ενίσχυση της παραγωγικής αυτονομίας και της αμυντικής μας ικανότητας. Η συμμαχία με το αγωνιζόμενο κουρδικό έθνος, τις κάθε είδους θρησκευτικές και εθνοτικές μειονότητες, καθώς και όσες δυνάμεις στην Τουρκία απορρίπτουν τον επεκτατικό και στρατιωτικό χαρακτήρα του κράτους, αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την ισορροπία και την ειρήνη στην περιοχή. Μια σταθερή ειρήνη με την Τουρκία μπορεί να εδραιωθεί μόνο εάν υπάρχει ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στα Βαλκάνια και τον μικρασιατικό χώρο και εάν η Τουρκία γίνει μια δημοκρατική χώρα, αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα στην αυτοδιάθεση όλων των λαών και των μειονοτήτων που ζουν σε αυτή.

Τέταρτον, ο σημαντικότερος παράγων, και προϋπόθεση για τα όσα προαναφέραμε, είναι η πνευματική και πολιτική ολοκλήρωση της ταυτότητάς μας. Φτάνοντας στο απόλυτο αδιέξοδο του αλλοτριωμένου εκσυγχρονισμού και της διαρκούς φυγής προς τα έξω, είμαστε υποχρεωμένοι να συνειδητοποιήσουμε  πως, μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια, που είχαμε την πολυτέλεια του ξοδέματος, σήμερα δεν μας περισσεύει ούτε μια σταγόνα αίμα, ούτε ένας άνθρωπος, ούτε μια προσπάθεια. Θα πρέπει να επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις, όχι «για να κόψουμε δρόμο προς μια Δύση» που πνέει τα λοίσθια, ούτε για να μεταβληθούμε στους νέους Φαναριώτες και τους υποτελείς του νεοθωμανισμού, αλλά για να κάνουμε επιτέλους πρότυπο του αναγκαίου εκσυγχρονισμού μας την ίδια τη δικιά μας παράδοση και ταυτότητα. Αυτό που έκαναν όλα τα έθνη και όλοι οι λαοί που θέλουν να είναι ελεύθεροι.

Πηγή Άρδην

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Όθωνα Κουμαρέλλα

Πολλοί προσδίδουν στο χρέος και στην αποπληρωμή του είτε μια ιδεολογική, είτε μια ηθικής τάξης διάσταση.
Πράγματι, στο άκουσμα και μόνο της φράσης περί μονομερούς διαγραφής του χρέους, πολλοί -άλλοι καλοπροαίρετα και άλλοι σκόπιμα και υποκριτικά- εξανίστανται. Είναι χαρακτηριστική η φράση: «Μα θα γίνουμε μπαταχτσήδες;».

Όντως όταν πρόκειται για μια απλή συναλλαγή μεταξύ δύο ιδιωτών, ας πούμε π.χ., ότι κάποιος που αντιμετωπίζει μια ανάγκη, προσφεύγει, στους φίλους του, ή σε κάποιον συγγενή του, ζητά τη βοήθειά τους και καλοπροαίρετα κάποιος διατίθεται και του δίνει τα δανεικά που ζητά. Αν ο προσφεύγων στη βοήθεια και στην αλληλεγγύη και τελικά αφού εξυπηρετήσει την ανάγκη του, αρνείται να επιστρέψει τα χρήματα που έλαβε, τότε πράγματι αυτός είναι «μπαταχτσής» και η συμπεριφορά του μπορεί να χαρακτηριστεί ανήθικη και κατάπτυστη, αφού εκμεταλλεύτηκε την καλοσύνη και ενδεχομένως την αφέλεια του ανθρώπου που τον βοήθησε, ο οποίος -και πολλές φορές- δεν έχει τρόπο να διεκδικήσει την επιστροφή των χρημάτων του.

Ωστόσο όταν δημιουργείται μια σχέση δανειστή - οφειλέτη μεταξύ π.χ. μιας τράπεζας και ενός ιδιώτη, ή μιας επιχείρησης, πολύ περισσότερο αν αυτή η σχέση αφορά σε ένα ολόκληρο κράτος στο ρόλο του οφειλέτη και η εξέλιξη αυτής της σχέσης επηρεάζει την πορεία μιας ολόκληρης χώρας και εκατομμυρίων πολιτών, η σχέση αυτή προσλαμβάνει εντελώς διαφορετικές διαστάσεις, τόσο στα ποσοτικά, όσο και στα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, όπου κυριαρχούν τα ζωτικά συμφέροντα των αντισυμβαλλομένων και οι συσχετισμοί δύναμης που αναπτύσσονται. Ο δανειστής, συνήθως μια τράπεζα, ή ένας όμιλος τραπεζών, δεν δανείζει εδώ για λόγους βοήθειας στον οφειλέτη, ή αλληλεγγύης προς αυτόν σε μια δύσκολη για τον ίδιο περίσταση, είτε για την καλόπιστη βοήθεια προς ικανοποίηση μιας ανάγκης του. Οι τράπεζες και οι άλλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί λειτουργούν με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος και προσδοκούν -δανείζοντας ένα ποσό- να εισπράξουν αργότερα ένα μεγαλύτερο με βάση το επιτόκιο που επιβάλουν. Ουσιαστικά για τους θεσμικούς δανειστές, τις τράπεζες, ο δανεισμός αποτελεί επένδυση με ό,τι ρίσκο εμπεριέχεται σε μια τέτοια επενδυτική δραστηριότητα, το οποίο και οφείλουν να αναλαμβάνουν. Η ηθική διάσταση παραμερίζεται και το ζήτημα του δανεισμού αποκτά νομικοπολιτική υφή και χαρακτήρα.

Από την άλλη πλευρά, πολλές φορές το χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός για την επίτευξη εντελώς διαφορετικών επιδιώξεων, όπως δημιουργίας σφαιρών επιρροής, ή γεωπολιτικών ανακατατάξεων, όταν πρόκειται για δάνεια σε κράτη κτλ. Έτσι, η ηθική διάσταση περί υποχρέωσης εξόφλησης του χρέους, σε κάθε τέτοια περίπτωση, πάει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα και μόνο προσχηματικά -και απολύτως υποκριτικά- μπορεί κάποιος να την επικαλείται, αφού κατά κανόνα ο δανειστής είναι αυτός που βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση έναντι του οφειλέτη, με τον οποίο αναπτύσσει σχέσεις εξάρτησης του τελευταίου και επί της ουσίας εξουσιαστικής επικυριαρχίας, με υπεξούσιο τον οφειλέτη.

Για το λόγο αυτό ένα μεγάλο μέρος του εμπορικού δικαίου, τόσο στο εσωτερικό μιας χώρας, όσο και σε διεθνές επίπεδο, δηλαδή ο σκληρός πυρήνας του Διεθνούς Δικαίου, ασχολείται ακριβώς με το ιδιωτικό και δημόσιο χρέος και καθορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις που μπορούν να συναφθούν ανάλογες δανειακές συμβάσεις.

Όροι και προϋποθέσεις που οφείλουν να ρυθμίζουν και να προστατεύουν τα ζωτικά συμφέροντα καθενός από τα συμβαλλόμενα μέρη. Διαφορετικά οι συμβάσεις αυτές μπορούν να προσβληθούν στα αρμόδια διεθνή, ή εθνικά δικαστήρια, ή ακόμη να καταγγελθούν μονομερώς, και είτε να αλλάξουν οι όροι της σύμβασης, είτε αυτή να καταπέσει ως μηδέποτε γενόμενη και να διαγραφεί το χρέος.

Το όλο νομικό πλέγμα, διεθνές και εσωτερικό, αφορά σε αυτό που οι νομικοί αποκαλούν «χρηστά συναλλακτικά ήθη». Τα χρηστά λοιπόν συναλλακτικά ήθη προβλέπουν, πέραν της εξασφάλισης της ομαλής αποπληρωμής του χρέους και την ικανοποίηση των εύλογων απαιτήσεων του δανειστή, την προστασία του οποιοδήποτε οφειλέτη από καταχρηστικές πρακτικές του οποιουδήποτε δανειστή που ήθελε να εκμεταλλευτεί τη δεσπόζουσα θέση που βρίσκεται σε σχέση με τον οφειλέτη.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε -αφού πολλοί μιλάνε για το περίφημο αγγλικό δίκαιο-, ότι ακριβώς στο εμπορικό δίκαιο της Μ. Βρετανίας υπάρχει ο ορισμός του «ληστρικού» χρέους, το οποίο και με βάση τις ισχύουσες διατάξεις διαγράφεται. Ληστρικό χρέος λοιπόν είναι αυτό που η αποπληρωμή του προϋποθέτει τη στέρηση της ικανοποίησης ζωτικών αναγκών του οφειλέτη, σπρώχνοντάς τον στη χρεοκοπία.

Σε κάθε περίπτωση, πριν τη σύναψη οποιασδήποτε δανειακής σύμβασης ο δανειστής οφείλει να ελέγχει λεπτομερώς την δανειοληπτική ικανότητα του μελλοντικού οφειλέτη και να μην προχωρεί στην δανειοδότηση εφ’ όσον δεν εξασφαλίζεται απολύτως η ομαλή αποπληρωμή του δανείου χωρίς τον ταυτόχρονο στραγγαλισμό του οφειλέτη. Εάν προχωρήσει στη δανειοδότηση, τότε αναλαμβάνει το ρίσκο της επένδυσής του, όντας συνυπεύθυνος, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό με τον οφειλέτη, για την οποιαδήποτε μη ομαλή εξέλιξη στην αποπληρωμή του δανείου.

Στην πράξη οι τράπεζες και οι λοιποί δανειστές, φροντίζουν να εξασφαλίζουν τα λεγόμενα, στην τραπεζική «γλώσσα», «καλύμματα» με υποθήκευση κινητών και ακίνητων αξιών και περιουσιακών στοιχείων του δανειολήπτη, ζητούν μάλιστα πολλές φορές πρόσθετες εγγυήσεις και τρίτα πρόσωπα ως εγγυητές κτλ.

Αν δεν εξασφαλίζονται όλα τα παραπάνω, ή αν παρ’ όλα αυτά δεν διασφαλίζεται η ομαλή αποπληρωμή του δανείου και η τράπεζα προχωρήσει τη δανειοδότηση, τότε η συναλλαγή καθίσταται ύποπτη και ο δανειστής οφείλει να ελέγχεται από τις εποπτεύουσες αρχές.

Με το νομικό οπλοστάσιο που διαθέτουν οι δανειστές και τα «καλύμματα» που εξ αρχής εξασφαλίζουν, η έννοια του «μπαταχτσή» παύει με αυτόν τον τρόπο να υφίσταται ολοκληρωτικά, αφού κατά κανόνα, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με τις καλύψεις που έχουν είναι απόλυτα διασφαλισμένα απέναντι σε κάθε είδους κακοπληρωτές και μπαταχτσήδες.

Εάν λοιπόν το διεθνές και εθνικό νομικό καθεστώς διασφαλίζει σχεδόν πλήρως τα εύλογα συμφέροντα του δανειστή, με τον ίδιο περίπου τρόπο προσπαθεί να διασφαλίζει και τα αντίστοιχα συμφέροντα του δανειζόμενου, αναγνωρίζοντας επιπρόσθετα ότι η σχέση δανειστή οφειλέτη είναι κατά κανόνα ετεροβαρής σε βάρος του τελευταίου. Π.χ. ο έλεγχος της πιστοληπτικής ικανότητας δεν αφορά μόνο στην διασφάλιση αποπληρωμής του χρέους, που αναφέρεται στο άμεσο συμφέρον του δανειστή, αλλά ευθέως και στην προστασία του οφειλέτη από υπερχρέωση και αδυναμία ανταπόκρισης που θα τον οδηγήσει πιθανά σε χρεοκοπία.

Σε αυτό το πνεύμα ακριβώς όφειλε να λειτουργεί και η πρόβλεψη των συνθηκών της ευρωένωσης περί της αναγκαιότητας διεξαγωγής λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους μιας χώρας μέλους της, εφ’ όσον αυτό υπερβαίνει τα προβλεπόμενα από τις συνθήκες, όπου το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ κάθε χώρας. Ένας τέτοιος έλεγχος -και για να έλθουμε στα δικά μας- ουδέποτε διεξήχθη, μολονότι το δημόσιο χρέος της χώρας μας υπερέβαινε κάθε όριο ήδη πριν την ένταξη της χώρας στην ευρωζώνη. Ενώ η επίκληση της αναγκαιότητας ενός τέτοιου ελέγχου απορρίπτονταν περίπου μετά βδελυγμίας και όσοι προέβαλαν τέτοιο αίτημα χαρακτηρίζονταν ακραίοι ή και γραφικοί.

Αυτό δείχνει και την τεράστια ευθύνη των περίφημων πια ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στην ανεξέλεγκτη διόγκωση του ελληνικού χρέους, που όταν φάνηκε καθαρά -μετά και εξ αιτίας της παγκόσμιας κρίσης του 2008-, ότι το θέμα ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, αντί να σπεύσουν να εφαρμόσουν με απόλυτη πιστότητα τα προβλεπόμενα, δίνοντας ουσιαστική βοήθεια και εκφράζοντας έμπρακτη αλληλεγγύη στον εταίρο τους, φρόντισαν να διασφαλίσουν καθαρά τα συμφέροντα των τραπεζών των κεντροευρωπαϊκών χωρών, οδηγώντας τη χώρα μας σε de facto χρεοκοπία, και να έλθουν μετά με τις γνωστές δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια να επιβάλλουν τον ολοκληρωτικό στραγγαλισμό της ελληνικής οικονομίας, με την εσωτερική υποτίμηση, χωρίς να αφήνουν το παραμικρό περιθώριο διαφυγής και ανάκαμψης, κερδοσκοπώντας ταυτόχρονα με τα ελληνικά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά. Μετατράπηκαν έτσι από εταίροι, σε στυγνούς δανειστές και τοκογλύφους που εκμεταλλεύονται με τον χείριστο τρόπο, τη δυσχερή θέση που βρέθηκε η χώρα μας. Αν αυτό δεν αποτελεί την αποκορύφωση μιας ανέντιμης και καταχρηστικής πρακτικής από τους εταίρους και δανειστές μας, πέρα από κάθε πρόβλεψη του διεθνούς δικαίου τότε πραγματικά το τελευταίο δεν έχει νόημα να υφίσταται. Το γεγονός ότι σε αυτή την πρακτική συνηγόρησαν και οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν απαλλάσσει καθόλου των ευθυνών τους, τα κοινοτικά όργανα και τις άλλες κυβερνήσεις των χωρών της ευρωζώνης.

Με δεδομένο μάλιστα:
- Τις επανειλημμένες ομολογίες πολλών από τους αξιωματούχους του ευρωσυστήματος, ότι οι χειρισμοί που ακολουθήθηκαν είχαν σκοπό τη διάσωση των δικών τους τραπεζών, που εξ άλλου αποδεικνύεται από τα πραγματικά περιστατικά,
- το ψήφισμα του Μαρτίου του 2014, του ίδιου του ευρωκοινοβουλίου, όπου ομολογείται ότι οι πρακτικές της τρόικας στις χώρες που εφαρμόστηκαν μνημόνια και προπαντός στην Ελλάδα, συνιστούν κατάφορη παραβίαση των συνθηκών και του πρωτογενούς δικαίου σύστασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που οδήγησαν τη χώρα πέραν του οικονομικού στραγγαλισμού, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της σε συνθήκες εξαθλίωσης, με παράλληλη στέρηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
- τις εκθέσεις άλλων διεθνών οργανισμών, του ΟΗΕ συμπεριλαμβανομένου, ακριβώς με τη διαπίστωση της παραβίασης των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου με την εφαρμογή των μνημονίων,
- το γεγονός ότι παρά τις αιματηρότατες θυσίες του ελληνικού λαού τα τελευταία πέντε χρόνια, τη σταδιακή του φτωχοποίηση, τη μεγάλη ύφεση της οικονομίας, την απομύζηση κάθε διαθέσιμου πόρου, την αποπληρωμή τουλάχιστον 200 δις ευρώ χρέους το διάστημα αυτό δηλαδή από το 2010 μέχρι σήμερα και τη αναδιάρθρωση του χρέους μέσω του γνωστού PSI το 2012, σήμερα αυτό είναι μεγαλύτερο από εκείνο του 2010, τόσο σε σχέση με το ΑΕΠ, όσο και σε απόλυτους αριθμούς και απαιτούνται νέα δάνεια, νέες αναδιαρθρώσεις και νέα σκληρά μέτρα, που αποδεικνύει με τον πιο σαφή και αδιαμφισβήτητο τρόπο, ότι το χρέος αυτό σχεδιάστηκε με τρόπο που όσο το πληρώνεις αυτό να αυξάνει,
προσφέρονται στη χώρα μας όλα τα νομικοπολιτικά επιχειρήματα, αλλά και το ηθικό πλεονέκτημα, για να αποφασιστεί άμεσα η κήρυξη του χρέους -στο σύνολό του- ως παράνομου και καταχρηστικού, δηλαδή ως ληστρικού χρέους που μας οδήγησε στη de facto χρεοκοπία και στη στέρηση ικανοποίησης ζωτικών αναγκών της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού πληθυσμού, παραβιάζοντας θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Πολύ περισσότερο, αφού το χρέος αυτό δημιουργήθηκε, συντηρήθηκε, διογκώθηκε και άλλαξε ο χαρακτήρας του σε χρέος προς τους «θεσμούς» μετά το 2010 υπό το καθεστώς της τρόικας και των μνημονίων, ως απόρροια καταφανούς εκβιασμού, πλάνης και απάτης, με τελικό σκοπό τη μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους, στοιχεία που καθιστούν από μόνα τους τις δανειακές συμβάσεις ως μηδέποτε γενόμενες σύμφωνα με τη συνθήκη της Βιέννης του 1968, που αποτελεί έκτοτε αναπόσπαστο τμήμα του σκληρού πυρήνα του διεθνούς δικαίου.

Ταυτόχρονα μας δίνεται η δυνατότητα να διεκδικήσουμε αποζημιώσεις για τα δεινά που υπέστη η χώρα και ο πληθυσμός της από αυτές τις παράνομες και εκτός διεθνούς δικαίου πρακτικές από την πλευρά των «θεσμών», που αποδεικνύονται ως οι πιο στυγνοί και ανάλγητοι τοκογλύφοι και χειρότεροι αποικιοκράτες από αυτούς των παρελθόντων αιώνων.

Πέραν όμως από τα προηγούμενα που μας δίνουν ακαταμάχητα νομικοπολιτικά επιχειρήματα, έρχεται ο ίδιος Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών με τις αποφάσεις και τα ψηφίσματά του και τελευταία με την απόφαση της Γενικής του Συνέλευσης του Σεπτεμβρίου του 2014, όπου ορίζεται ως αναφαίρετο δικαίωμα ενός κράτους η μονομερής διαγραφή του χρέους, εφ’ όσον απειλούνται οι ζωτικές ανάγκες του πληθυσμού που εκπροσωπεί και οφείλει να φροντίζει για την ευημερία του.

Η απόφαση αυτή κήρυξης του χρέους ως ληστρικού και απολύτως παράνομου, η άμεση παύση αποπληρωμής του και η οριστική διαγραφή του αποτελεί ύψιστη πολιτική επιλογή και πράξη εθνικής κυριαρχίας, που οφείλει η χώρα και η σημερινή κυβέρνηση να προχωρήσει άμεσα ως τη μοναδική επιλογή που απέμεινε.

Η συνέχιση της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και η προσπάθεια εξεύρεσης ενός -υποτίθεται- «έντιμου» συμβιβασμού μαζί τους, δεν αποτελεί απλά ματαιοπονία προκύπτουσα από αυταπάτη και ιδεοληψία, αλλά θα είναι κατ’ εξοχήν πράξη εθνικής μειοδοσίας από την πλευρά των κυβερνώντων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται….
\


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Μέσα στην εβδομάδα θα πρέπει να έχουμε λύση και συμφωνία» υποστήριξε ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Νίκος Βούτσης, μιλώντας σήμερα στο «ΣΚΑΪ», ενώ ταυτόχρονα δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο εκλογών.

Ο κ. Βούτσης προέβλεψε ότι «η συμφωνία θα είναι έντιμη, καθαρή, διαυγής, αλλά και αρκετά επώδυνη», τονίζοντας ότι «αν η κυβέρνηση χάσει τη δεδηλωμένη κατά την ψηφοφορία θα κάνουμε ό,τι προβλέπει το Σύνταγμα, δηλαδή εκλογές», ενώ σημείωσε με έμφαση πως «δεν μπορούμε να πούμε στο λαό ότι θα προχωρήσουμε με άλλα δεκανίκια».

Για το θέμα της κομματικής πειθαρχίας, είπε ότι «η Αριστερά ξέρει να αυτοπειθαρχείται όταν έχει μπροστά της όλο το κάδρο. Ο καθένας θα πάρει τις αποφάσεις του έχοντας απέναντί του το λαό που μας ψήφισε. Αν είναι κάτι να ξινίζει θα ξινίζει σε όλους μας».

Τέλος, ο κ. Βούτσης απέρριψε το σενάριο «τάιμ άουτ», δηλαδή του «παγώματος» της διαπραγμάτευσης για δύο μήνες μέχρι να υπάρξει συμφωνία, αποδίδοντας την ιδέα στον κ. Σόιμπλε.

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τις πολιτικές εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται μεταξύ Αθήνας και δανειστών σχολιάζει ο γνωστός αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν σε άρθρο του στους New York Times με τίτλο «Τελευταία στροφή πριν το χάος».

Υπάρχει ένα νέο πρόβλημα που προκλήθηκε από την παρούσα αντιπαράθεση, σημειώνει ο γνωστός οικονομολόγος.

Η αβεβαιότητα έχει ωθήσει την Ελλάδα πίσω στην ύφεση και το πρωτογενές πλεόνασμα της περασμένης χρονιάς έχει εξαφανιστεί, σημειώνει ο αμερικανός οικονομολόγος.

Εάν υπάρξει συμφωνία θα μπορούσε να γίνει ένα προσωρινός διακανονισμός για χρηματοδότηση τη στιγμή που μια μετριοπαθής ανάκαμψη θα επαναφέρει την πρωτογενή ισορροπία σε θετική κατεύθυνση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τον κώδωνα του κινδύνου για το Ισλαμικό Κράτος και τη δράση των τζιχαντιστών κρούει ο πρώην διευθυντής της CIA, τονίζοντας ότι «εάν δεν χτυπήσουμε τώρα το Ισλαμικό Κράτος, Ευρώπη και ΗΠΑ κινδυνεύουν».

Ο πρώην ισχυρός άνδρας της CIA, Μάικλ Μορέλ, τονίζει σε συνέντευξή του , ότι μέχρι τα τέλη του 2013 η απειλή του Ισλαμικού Κράτους δεν υπήρχε στο μυαλό της Υπηρεσίας.
«Το Ισλαμικό Κράτος απειλεί τη Δύση και έχει αναπτυχθεί ταχύτερα από κάθε άλλη τρομοκρατική ομάδα του παρελθόντος» προσθέτει ο Μορέλ, εξηγώντας ότι «καμιά άλλη οργάνωση δεν έχει καταλάβει τόσο μεγάλη εδαφική έκταση, τόσο γρήγορα. Συνιστά τρομοκρατική απειλή καθώς κατευθύνει τους ξένους μαχητές πίσω στις πατρίδες τους με την αποστολή να πραγματοποιήσουν επιθέσεις».
Ο πρώην διευθυντής της CIA λέει ότι η τρομοκρατική απειλή είναι μεγαλύτερη στην Ευρώπη από ότι στις ΗΠΑ καθώς είναι περισσότεροι οι Ευρωπαίοι που ταξίδεψαν και έγιναν μαχητές, ενώ στην Ευρώπη είναι περισσότερες οι μουσουλμανικές κοινότητες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Την Δευτέρα το βράδυ, το Μαξίμου μας ενημέρωνε για το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις και προετοίμαζε το έδαφος για ρήξη.

Την Τρίτη με δηλώσεις τους τα κυβερνητικά στελέχη και οι «θεσμοί», στέλνουν μηνύματα αισιοδοξίας ότι έχει συντελεστεί πρόοδος στις διαπραγματεύσεις.

Την Τετάρτη μας έλεγαν ότι οι συζητήσεις εξελίσσονται πάρα πολύ καλά και ότι τα έχουν βρει στο 80% των θεμάτων

Την Πέμπτη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας διαβεβαίωναν ότι μέχρι την Κυριακή θα έχουμε την συμφωνία και μάλιστα έχει ήδη αρχίσει να γράφεται στο Brussels Group

Την ίδια μέρα, Πέμπτη, οι ¨θεσμοί» δεν συμμερίζονται την Κυβερνητική αισιοδοξία και προβάλουν παράλογες απαιτήσεις στα εργασιακά και στο ασφαλιστικό …

Την Παρασκευή, ξαφνική τηλεδιάσκεψη ανάμεσα στον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα με τους δύο ηγέτες, τη Γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ και τον Γάλλο πρόεδρο, Φρανσουά Ολάντ δείχνει πως τις τελευταίες ώρες υπάρχει εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις.

Και το Σάββατο ο Γιάνης με ένα Ν, προσβλέπει σε συμφωνία έως το τέλος Ιουνίου, που τελειώνει η τετράμηνη παράταση του προγράμματος της 20ης Φεβρουαρίου.

Μετά από μια τεράστια και διαρκή φυγή καταθέσεων, μετά από το απόλυτο στέγνωμα της αγοράς από ρευστότητα και την αρπαγή ότι διαθέσιμου χρήματος υπάρχει από κάθε οργανισμό, άλλο ένα μήνα παράταση της αγωνίας.

Μας έχετε «γκαστρώσει» τελικά.
Μετά από 15 κρίσιμα Eurogroup
25 συνεδριάσεις του Brussels Group……
6 πενταμερής συναντήσεις
και 10 έκτακτες συναντήσεις κορυφής...
Pεριμένουμε το επόμενο "κρισιμότατο" Eurogroup, για να επαναληφθεί η ιστορία από την αρχή …

Κάνετε επιτέλους την πουτάνα την ρήξη, ή υπογράψτε να τελειώνουμε …


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Αυτό που συμβαίνει και μπορεί να δει κανείς κάποιος ξεκάθαρα στα social media (κυρίως στα facebook και tweeter), είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας, γιατί φτάσαμε ως εδώ και γιατί δυσκολευόμαστε να πάμε παραπέρα! 

Όλοι γνωρίζουν τα πάντα (του παρόντος blog συμπεριλαμβανομένου), έχουν άποψη κυριολεκτικά για όλα, και κυρίως:
Όταν δεν συμφωνούν με την δική σου άποψη ή πέφτουν να σε φάνε, πράγμα που είναι η ευνοϊκή περίπτωση ή σε ειρωνεύονται και σε λοιδωρούν μέχρι τελικής πτώσης!

Το μέσο επίπεδο κριτικής είναι δυσθεώρητο. Παράδειγμα:
Βγαίνει ένας και προτείνει κάτι που είναι υπέρ της αποχώρησης απ' την Ευρωπαϊκή Ένωση (μη χ@σω) και από το ευρώ. Μάλιστα.
Βγαίνει στο καπάκι ο ευφυής και σχολιάζει: ''Ωραίο το σενάριο, αλλά τώρα που θα μείνουμε με την ρήξη στο χέρι; χαχαχα!''
Βγαίνει και ο ευφυέστερος και σχολιάζει το σχόλιο συγκατανεύοντας στην υψηλή κριτική: ''χαχαχαχαχα!''!!!

Ακριβώς έτσι, με αυτό το επίπεδο ευφυίας, διαλόγου και κριτικής, μπήκαμε στα μνημόνια, κάτσαμε εκεί πέντε χρόνια ως τώρα και μ' αυτά τα μυαλά λαού και κοινωνίας προβλέπεται να κάτσουμε άλλα εκατόν δεκαπέντε.

Δυστυχώς αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, που όποιος την λέει γίνεται δυσάρεστος και αποδιοπομπαίος.
Δεν μας φταίνε οι Ψευταράδες, οι Χυδαίοι και οι Ηλίθιοι.
Και ας είχαμε δέκα κυβερνήσεις, δεκαπέντε χιλιάδες φορές καλύτερες απ' αυτή του Αλέξη, να μας τραβάνε απ' το μανίκι!

Αν δεν αλλάξουμε, αν δεν αλλάξει Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ μόνος του, με εσωτερική διεργασία και σκέψη και όχι όπως τώρα επιφανειακά και πρόχειρα, που μπορεί να σκέφτεται κάποιος αυτή τη στιγμή: ''μα τί μας λέει ο μ@λάκας πρωί-πρωί;'', ούτε προκοπή θα κάνουμε ποτέ, ούτε απ' τα μνημόνια θα γλυτώσουμε, και το κυριότερο: 
ΔΕΝ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΑΠ' ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ!

Η Μήδεια έδωσε ζωή, αλλά και σκότωσε τα παιδιά της.
Τα σημερινά σοσιαλΜήδεια μας δίνουν την δυνατότητα επαφής και ανταλλαγής απόψεων, αλλά προάγουν και την βλακεία, την προχειρότητα και τον εξυπνακισμό.
Μπορούμε το αρνητικό τους ισοζύγιο να το μετατρέψουμε σε θετικό. 

Στο χέρι μας είναι.
Κι αυτό, όπως και όλα τα υπόλοιπα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ελληνοαµερικανός πρώην πράκτορας αποκαλύπτει άγνωστες λεπτοµέρειες από όσα έζησε στις αµερικανικές φυλακές

"Αυτό που µπορώ να πω είναι ότι είχαµε µια ζεστή και καλή συνεργασία στα θέµατα τροµοκρατίας, η οποία έγινε ακόµη καλύτερη όταν ανέλαβε υπουργός ∆ηµοσίας Τάξεως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης"
Ο Ελληνοαµερικανός Τζον Κυριάκου είναι ο πρώτος πράκτορας της CIA που φυλακίστηκε για την αποκάλυψη απόρρητων στοιχείων των αµερικανικών µυστικών υπηρεσιών. Συγκεκριµένα, είχε µιλήσει για βασανιστήρια σε τροµοκράτες και υπόπτους για τροµοκρατικές πράξεις, τα οποία λάµβαναν χώρα στο Γκουαντάναµο και σε µυστικές τοποθεσίες ανά τον κόσµο.

Η Υπηρεσία τον κατηγόρησε για κατασκοπεία και καταδικάστηκε σε τριάντα µήνες φυλάκισης στο σωφρονιστικό κατάστηµα του Λορέτο, έχοντας παραδεχθεί την ενοχή του, προκειµένου να εκτίσει µικρότερη ποινή.

Αποφυλακίστηκε τον Φεβρουάριο και στην πρώτη αποκλειστική συνέντευξή του σε ελληνική εφηµερίδα ως ελεύθερος άνθρωπος µίλησε για όλα.

Αποκάλυψε άγνωστα περιστατικά από τη θητεία του στην Αθήνα ως πράκτορα της CIA (οπότε ήταν επιφορτισµένος µε την εξάρθρωση της «17Ν»), καθώς και τη σχέση του µε τον µέντορά του Γκαστ Αβρακώτο (έναν θρύλο της Υπηρεσίας, που υπηρέτησε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της χούντας).

Ακόµα, µας περιέγραψε τις επιχειρήσεις στις οποίες έλαβε µέρος στην Αθήνα στις αρχές του 2000 (όταν υπηρετούσε στο κλιµάκιο της CIA στην πρεσβεία), το πώς βίωσε τη φυλακή και τη σχέση του µε τα αφεντικά της µαφίας, που τον προστάτευσαν, ενώ µας µίλησε και για το καινούργιο βιβλίο του.

Ο πρώην πράκτορας µας αποκάλυψε, επίσης, πώς κατάφερε να στρατολογήσει τον τροµοκράτη που έβαλε βόµβα στα γραφεία της Citibank τον Αύγουστο του 1986, πέντε χρόνια µετά το συµβάν, θέλοντας να διαπιστώσει αν είχε σχέση µε τη «17Ν». «Ηµουν ο πρώτος πράκτορας της CIA που φυλακίστηκε επειδή αποκάλυψε όνοµα πράκτορα και πληροφορίες σε δηµοσιογράφο», µας είπε ο Τζον Κυριάκου στην αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στα «Π».
«Ολο αυτό έγινε επειδή µίλησα το 2007 για τα βασανιστήρια που έκανε η Υπηρεσία, όπως για τον εικονικό πνιγµό, κάτι για το οποίο δεν µε συγχώρησαν ποτέ».

ΟΙ ΜΑΦΙΟΖΟΙ

«Ηµουν δύο ώρες µέσα στη φυλακή όταν µε πλησίασαν δύο λευκοί, ξυρισµένοι κατάδικοι, γεµάτοι τατουάζ, και µε ρώτησαν διαδοχικά αν ήµουν παιδεραστής, οµοφυλόφιλος ή “καρφί”. Οταν απάντησα αρνητικά και στα τρία, µου είπαν να κάτσω µαζί τους, κάτι που έκανα, οπότε σκέφτηκα ότι θα ήµουν µε αυτούς».

Μόνο που τα πράγµατα δεν εξελίχθηκαν µε αυτόν τον τρόπο. Ο Τζον Κυριάκου κατέληξε να κάνει κολλητή παρέα µε Ιταλούς µαφιόζους, αφεντικά από τις φαµίλιες Γκαµπίνο και Ντε Καβαλκάντε, όπως τον Νίκι Καρούζο, τον Νικ Μπούτσι και τον Πιτ Καλαµπρέζε από τη φαµίλια Μπονάνο.
«Ο Πιτ ήρθε και µου είπε “γιατί κάθεσαι µε αυτούς τους ηλίθιους; Ελα να κάτσεις µαζί µας. Από σήµερα θα είσαι πάντα µε εµάς”.
Σταδιακά έγιναν οι καλύτεροι φίλοι µου και το κατάλαβα τον περασµένο Αύγουστο, όταν µου είπαν ότι ένας καινούργιος τρόφιµος έλεγε παντού ότι ήµουν “καρφί”. Ηθελα να τον βρω αµέσως. Ηταν κάπου στην καφετέρια της φυλακής, αλλά ο Καλαµπρέζε µου είπε: “Τζον, µην ασχοληθείς καθόλου, θα το αναλάβουµε εµείς αργότερα”.
Μετά το δείπνο πήγα στο δωµάτιο των Ιταλών, αλλά είχα τρελά νεύρα µε τον τύπο. Οι Ιταλοί µου είπαν να κάτσω να διαβάσω την εφηµερίδα και να χαλαρώσω. Εφυγαν, γύρισαν µετά από µισή ώρα και ο Καλαµπρέζε µου είπε µόνο µία φράση: “Το πρόβληµα τακτοποιήθηκε, δεν χρειάζεται να ανησυχείς πλέον”.
Τους ευχαρίστησα, γύρισα στο κελί µου και µετά από λίγο ήρθε ο τύπος που έλεγε πριν από λίγες ώρες ότι ήµουν “καρφί”. Το πρόσωπό του ήταν παραµορφωµένο από τις µπουνιές και µου είπε µε φωνή που έτρεµε: “Σου ζητάω συγγνώµη για ό,τι είπα, δεν θα ξαναγίνει ποτέ”».


Αυτά τα επεισόδια, µαζί µε πολλά άλλα, θα περιλαµβάνονται στο καινούργιο πόνηµα του πρώην κατασκόπου. «Αυτή την περίοδο ετοιµάζω το δεύτερο βιβλίο µου, µε τίτλο “Εκτίοντας την ποινή µου σαν κατάσκοπος: Πώς η CIA µου έµαθε να επιβιώνω στη φυλακή”», µας είπε χαρακτηριστικά.

ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΣ

Οταν τον ρωτήσαµε για τη σχέση του µε τον Γκαστ Αβρακώτο, ο Τζον Κυριάκου χαµογέλασε πριν µιλήσει: «Κατά τη γνώµη µου, ήταν ο πιο απρόβλεπτος πράκτορας που έχει περάσει ποτέ από την Υπηρεσία και το στόµα του εκτόξευε τις πιο βαριές βρισιές που υπήρχαν. Θυµάµαι µια φορά που είχαµε ραντεβού µε έναν Ελληνοαµερικανό πληροφοριοδότη. Ηταν επιχειρησιακή συνάντηση σε ξενοδοχείο. Τον συναντήσαµε στο “Four Seasons” στην Georgetown και τον σύστησα στον Γκαστ, λέγοντάς του πόσο µας βοηθούσε, αλλά δεν πρόλαβα να πω τίποτε άλλο. Ο Αβρακώτος του επιτέθηκε αµέσως: “Ρε µαλ…α, µας κρύβεις πράγµατα. ∆εν µας λες τίποτε και αυτά που µας λες είναι σκατά. Ακούς τι σου λέω; Θέλουµε να µας πεις κάτι που να αξίζει και καλό είναι να µιλήσεις τώρα, γιατί θα σε σκοτώσω”».

Ο Τζον Κυριάκου µας µίλησε για τον µέντορά του χωρίς να µασάει τα λόγια του για τον εκρηκτικό χαρακτήρα του. «Θυµάµαι µια φορά στο Λάνγκλεϊ που ήµασταν στο γραφείο και όρµησε πάνω µου όταν του είπα ότι ο Μάλλιος, ο αστυνοµικός που εκτελέστηκε από τη “17Ν”, ήταν βασανιστής. “Ο Μάλλιος ήταν φίλος µου, ρε µαλ...α. Φίλος µου, ακούς;”». Ο πρώην πράκτορας του είπε ψύχραιµα ότι µπορεί να ήταν φίλος του, αλλά ήταν αποδεδειγµένα βασανιστής.

«Οταν ήµουν αρχικά στην Αθήνα», συνέχισε ο Τζον Κυριάκου, «ανταλλάσσαµε µε τον Γκαστ e-mails τέσσερις µε πέντε φορές την ηµέρα. Κάποια στιγµή µου είπε ότι θα έπαιρνε λίγες ηµέρες άδεια και ότι δεν θα µπορούσαµε να επικοινωνήσουµε. Την επόµενη µέρα πήγα σε ένα ραντεβού και κάποια στιγµή έφτασα στη Γλυφάδα, όπου είδα σε µια γωνία τον Γκαστ. Λέω “µπα, δεν είναι αυτός” και φεύγω. Μετά από τέσσερις ηµέρες µου έστειλε e-mail και τον ρώτησα αν ήταν στη Γλυφάδα. Ξέρεις τι µου απάντησε; “Αν πεις σε κανέναν ότι µε είδες, θα σε σκοτώσω”. Οπως έµαθα, είχε πάει εκεί για να δει τον γιο ενός πρωταίτιου της χούντας, ο οποίος είχε µια ταβέρνα στην περιοχή». 

Ο Λιβανέζος που πούλαγε εκδούλευση

Στην Αθήνα ο Τζον Κυριάκου ήρθε στο τέλος της δεκαετίας του ’90 και ρίχτηκε µε τα µούτρα στη δουλειά. Μια µέρα οδήγησε έναν υποτιθέµενο πληροφοριοδότη από αραβική χώρα σε ένα έρηµο πάρκο. «Στο αυτοκίνητο ήµουν εγώ, ο προϊστάµενός µου, ο Αραβας και άλλος ένας πράκτορας. Εκείνη την ηµέρα αντιληφθήκαµε ότι ένα αυτοκίνητο µε Ιρανούς πράκτορες µας παρακολουθούσε και κάναµε αρκετή ώρα να τους ξεφύγουµε. Ο Αραβας ήταν ένας Λιβανέζος και µας είχε φλοµώσει στις βλακείες, λέγοντας ότι είχε διάφορες πληροφορίες, µέχρι τη στιγµή που το αφεντικό µου έβγαλε το πιστόλι του και το κόλλησε στο κεφάλι του. Τότε µας είπε ότι δούλευε για τους Ιρανούς. Τον αφήσαµε εκεί και φύγαµε». ∆εν ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που πήγαινε να πουλήσει εκδούλευση στους Αµερικανούς. «Ο Λιβανέζος µας είπε ότι είχε έρθει να ανατινάξει την πρεσβεία των ΗΠΑ, την πρεσβεία της Βρετανίας, του Ισραήλ και της Βραζιλίας. Εµείς κάναµε αµέσως µια αναφορά στην ΕΥΠ και την Αστυνοµία για να ερευνήσουν πού έµενε στην Αθήνα, πότε είχε έρθει και ποιους συναντούσε».

Οταν η κουβέντα πήγε στο πόσο «κοντά» ήταν ο σταθµός της CIA στην Αθήνα µε την ΕΥΠ η απάντηση του Τζον Κυριάκου ήταν απόλυτη: «Αν σου µιλήσω για αυτό, µπορεί να µπω στη φυλακή πάλι. Αυτό που µπορώ να πω είναι ότι είχαµε µια ζεστή και καλή συνεργασία στα θέµατα τροµοκρατίας, η οποία έγινε ακόµη καλύτερη όταν ανέλαβε υπουργός ∆ηµοσίας Τάξεως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Πήγα να τον δω για πρώτη φορά µαζί µε τον Νίκολας Μπερνς, σε µια συνάντηση όπου ήταν παρόντες στρατηγοί της Αστυνοµίας και ανώτατα στελέχη της ΕΥΠ. Οταν φύγαµε είπα στον πρεσβευτή: “Πιστεύω ότι όλα όσα είπε ο Χρυσοχοΐδης ήταν σωστά. Hταν όσα έπρεπε να γίνουν».

«Προσωπικά δεν ήρθα ποτέ κοντά µε κανένα µέλος της “17Ν” την περίοδο που υπηρετούσα στην Αθήνα, αλλά όταν συνελήφθησαν είχαµε πετύχει κάποια ονόµατα. Αν υποθέσουµε ότι είχαµε φακέλους για πεντακόσια ονόµατα, πέσαµε µέσα για πέντε µέλη, τα ονόµατα των οποίων δεν µπορώ να αποκαλύψω» κατέληξε. 

Η σχέση µε τον Τένετ και ο βοµβιστής

Στη CIA υπάρχουν πολλοί Ελληνοαµερικανοί πράκτορες. Ο πρώην διευθυντής της Υπηρεσίας, Τζ. Τένετ, συµπαθούσε περισσότερο αυτούς που κατάγονταν από την Ηπειρο, όπως και αυτός. «Με εµένα», µας είπε ο Τζον Κυριάκου, «τον Γκαστ και τους νησιώτες ήταν πιο τυπικός. Θυµάµαι, όµως, ότι σε µια συνάντηση που είχαµε του είπα για µια επιχείρηση που ήθελα να κάνω. ∆εν ρώτησε τίποτε για το κόστος, απλώς είπε “προχώρα” και αυτό λέει πολλά. Ηταν πολύ δηµοφιλής, είχε ανεβάσει το ηθικό στην Υπηρεσία και δεν φοβόταν να πάρει επιχειρησιακά ρίσκα. Λατρεύει την Ελλάδα, µισούσε τη “17Ν” και οι εντολές του ήταν να κάνουµε τα πάντα για να την εξαρθρώσουµε. Κάποτε είχα προσεγγίσει έναν τροµοκράτη που νοµίζαµε ότι συνδεόταν µε τη “17Ν”, έναν βοµβιστή που είχε βάλει βόµβα στη Citibank στην Αθήνα, αλλά δεν µε άφηναν να προχωρήσω στη στρατολόγησή του. Στο χριστουγεννιάτικο πάρτι της Υπηρεσίας στο Λάνγκλεϊ ένα µέλος από την οµάδα του κλιµακίου για τη “17Ν” πλησίασε τον Τένετ και του συστήθηκε. Μόλις εκείνος άκουσε ότι ήταν στην Τask Force για τη “17Ν”, του είπε: “Αν µπορώ να κάνω κάτι για να σας βοηθήσω, πες το µου”. Ο συνάδελφος του είπε ότι δεν µε άφηναν να πλησιάσω τον τροµοκράτη λόγω της βόµβας και ο Τένετ του έδωσε την ίδια στιγµή έγκριση να προχωρήσω. Ετσι, τον στρατολόγησα, αλλά τελικά δεν είχε κανέναν σύνδεσµο µε την οργάνωση. ∆εν µπορώ να σου πω το όνοµά του, αλλά µπορώ να σου αποκαλύψω ότι δεν ήταν Ελληνας. Ηταν Αραβας που ζούσε µόνιµα σε µια ανατολικοευρωπαϊκή χώρα».

Διονύσης Θανάσουλας 
Πηγή Παραπολιτικά

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα εργαλεία της ελίτ

Γράφει ο Άρης Οικονόμου

Τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνων

Τα «hedge funds» αποτελούν ένα ιδιαίτερο είδος επενδυτικών κεφαλαίων, τα οποία διακρίνονται από έντονα κερδοσκοπικές τοποθετήσεις – προσφέροντας μεγάλες ευκαιρίες, σε συνδυασμό με εξ ίσου μεγάλους κινδύνους. Το τυπικό χαρακτηριστικό ενός hedge fund είναι η χρήση παραγώγων προϊόντων, καθώς επίσης ανοιχτών πωλήσεων. Ακριβώς εδώ οφείλεται η «παραπλανητική» ονομασία τους, αφού η ύπαρξη των συγκεκριμένων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, επιτρέπει την ασφάλιση (hedging) των επενδύσεων σε μετοχές ή σε άλλα αξιόγραφα.

Για παράδειγμα, εάν αγοράσει κάποιος μετοχές, ευελπιστώντας στην άνοδο της τιμής τους, έχει τη δυνατότητα να ασφαλισθεί απέναντι σε ενδεχόμενη πτώση τους – εάν ταυτόχρονα συνάψει ένα «πτωτικό» συμβόλαιο παραγώγων ή πουλήσει κάποιες άλλες, αφού προηγουμένως τις δανειστεί από τον ιδιοκτήτη τους.

Το πρώτο επενδυτικό κεφάλαιο αυτού του είδους ιδρύθηκε το 1949 από τον κ. W. Jones, ο οποίος πούλησε «ανοιχτά» μετοχές που δανείσθηκε από τους ιδιοκτήτες τους (επιβαρυνόμενος με τόκους), για να τις αγοράσει αργότερα σε χαμηλότερη τιμή (προφανώς, περίμενε πτώση της τιμής τους) και να τις επιστρέψει – κερδίζοντας τη διαφορά. Ο Jones, με τα χρήματα που εισέπραξε από τις μετοχές που πούλησε, αγόρασε άλλες, για τις οποίες ανέμενε άνοδο της τιμής τους.

Έτσι «εφευρέθηκε» η πρώτη στρατηγική των επενδυτικών κεφαλαίων (Long-Short), για την οποία δεν απαιτούνταν ουσιαστικά κεφάλαια, αλλά «εμπορική πίστη». Εάν δηλαδή ο ιδιοκτήτης των μετοχών τις δάνειζε στον αγοραστή, εμπιστευόμενος ότι θα του τις επέστρεφε αργότερα, οι κεφαλαιακές ανάγκες του αγοραστή θα ήταν μηδενικές.

Για την «εκπλήρωση» αυτής της στρατηγικής απαιτείται η εύρεση μετοχών, η τιμή των οποίων θα μειωθεί εντός ενός ορισμένου χρονικού διαστήματος, καθώς επίσης άλλων αξιών (εμπορευμάτων, μετοχών κλπ), η τιμή των οποίων θα αυξηθεί εντός του ιδίου χρονικού διαστήματος. Η διπλή αυτή δυνατότητα επίτευξης κέρδους, η οποία δεν απαιτεί ουσιαστικά κεφάλαια, εφόσον επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις, είχε σαν αποτέλεσμα το να αναπτυχθεί ο συγκεκριμένος τομέας, ο οποίος τα τελευταία χρόνια άνθισε σε μεγάλο βαθμό.

Έτσι, στα τέλη του 2006, ο συνολικός αριθμός των hedge funds ανήλθε στα 9.000 – με ίδια κεφάλαια ύψους περί το 1,5 τρις $. Γνωρίζοντας βέβαια πως αυτά τα κεφάλαια είναι ουσιαστικά εγγυήσεις για τις αγοραπωλησίες εκ μέρους τους, καθώς επίσης ότι οι επενδύσεις των hedge funds είναι πολλαπλάσιες των χρημάτων που διαθέτουν, καταλήγουμε πραγματικά σε ένα τεράστιο ποσόν, το οποίο κινείται σχεδόν καθημερινά, με απίστευτες ταχύτητες, αλλάζοντας συνεχώς την εικόνα ολόκληρου του πλανήτη (στις διεθνείς αγορές συναλλάγματος, διακινούνται σε καθημερινή βάση πάνω από 3,5 τρις $ – κυρίως στις ισοτιμίες δολαρίου και ευρώ).

Τα Hedge funds έχουν συνήθως έδρα σε φορολογικούς παραδείσους (το 63% στις νήσους Cayman),πληρώνοντας (εάν) μηδαμινούς φόρους, ενώ οι διαχειριστές τους στεγάζονται κυρίως στη Νέα Υόρκη (το 36%) και στο Λονδίνο (το 21%). Η αμοιβή των διαχειριστών ακολουθεί τον κανόνα 2/20, ο οποίος σημαίνει ότι εισπράττουν 2% σταθερά επί των συνολικών κεφαλαίων που «εποπτεύουν», συν 20% μερίδιο επί των ετησίων κερδών.

Σήμερα τα κεφάλαια αυτά έχουν αναπτύξει τις στρατηγικές τους σε μεγάλο βαθμό, κυρίως με τη βοήθεια μαθηματικών προγραμμάτων και Η/Υ – θεωρείται δε ότι, το 95% των «συναλλαγών» διευθετείται αυτόματα, από τους Η/Υ. Επίσης, επενδύουν σε αξίες κάθε είδους, όπως στις αγορές συναλλάγματος, σε εμπορεύματα, σε επιτόκια, σε μετοχές, σε ομόλογα κλπ, τα οποία διαπραγματεύονται με απίστευτες μεθόδους.

Επίλογος

Μέχρι μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η οποία ουσιαστικά οριοθετείται από την επίθεση του επενδυτικού κεφαλαίου του Soros στη βρετανική στερλίνα (1992), τα hedge funds προσπαθούσαν να προβλέψουν την αγορά, επενδύοντας στις «τάσεις» της. Αφού λοιπόν προέβλεπαν κάποιες αδυναμίες της αγοράς (κρατών, επιχειρήσεων κλπ), ακολουθούσαν μία μέθοδο, η οποία ήταν απλή μεν στη σύλληψη, αλλά εξαιρετικά πολύπλοκη στην εκτέλεση της.

Για παράδειγμα, όταν η Μ. Βρετανία είχε ενταχθεί, το 1990, στον ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών, σε έναν ενδιάμεσο σταθμό δηλαδή της πορείας προς το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, ο οποίος απαιτούσε σταθερές ισοτιμίες, διαπιστώθηκε βαθιά ύφεση στην οικονομία της (οφειλόμενη πιθανότατα στα υψηλά επιτόκια της Γερμανίας).

Τότε ο G.Soros, προβλέποντας την έξοδο της από το μηχανισμό, σαν αποτέλεσμα αφενός μεν της ένταξης της με υψηλή ισοτιμία, αφετέρου της λαϊκής δυσαρέσκειας, εξασφάλισε μυστικά πιστωτικά όρια, τα οποία του επέτρεπαν να δανεισθεί 15 δις στερλίνες, μετατρέποντας τες σε δολάρια κατά βούληση.

Αφού λοιπόν έλαβε ανατιμητικές θέσεις στο δολάριο και υποτιμητικές στη στερλίνα, προέβαλλε επιδεικτικά, με συνεχείς συνεντεύξεις και με άλλους τρόπους, το ότι είχε «στοιχηματίσει» στην πτώση του βρετανικού νομίσματος – συμπαρασύροντας σε αντίστοιχες ενέργειες πολλούς άλλους επενδυτές.

Τελικά, παρά το ότι η βρετανική κεντρική τράπεζα διέθεσε άμεσα 50 δις $ για τη στήριξη της ισοτιμίας του νομίσματος της, αυξάνοντας ταυτόχρονα τα επιτόκια δανεισμού, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το μηχανισμό και να αφήσει ελεύθερη τη διακύμανση της τιμής της στερλίνας – η οποία φυσικά υποτιμήθηκε, ενώ ο Soros κέρδισε περί το 1 δις $.

Αργότερα, επαναλήφθηκε το ίδιο στην Ταϊλάνδη, προκαλώντας την ασιατική κρίση και διευκολύνοντας την καταστροφική έλευση του ΔΝΤ στην ευρύτερη περιοχή – ενώ τόσο η «κρίση», όσο και το ΔΝΤ, επεκτάθηκαν στη Ρωσία και στη Ν. Αμερική.

Έκτοτε όμως, γεγονός που είναι πλέον ολοφάνερο σήμερα, έχουν πάψει να αρκούνται στις προβλέψεις, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με μεγάλο ρίσκο. Κατά την άποψη πολλών ειδικών του χώρου, τα hedge funds, σε συνεργασία μεταξύ τους (καρτέλ), λειτουργούν άκρως επιθετικά, δημιουργώντας κρίσεις (άρθρο).

Επειδή δε η κερδοφορία τους προέρχεται κυρίως από τις συνεχείς διακυμάνσεις (volatility) της αγοράς, είτε ανοδικές, είτε καθοδικές, επιδιώκουν με κάθε τρόπο την αστάθεια του συστήματος – σε όλο και περισσότερους τομείς. Έτσι, δεν αρκούνται πλέον μόνο στα χρηματιστήρια μετοχών και εμπορευμάτων, αλλά επεκτείνονται ραγδαία σε πολλές άλλες «περιοχές», όπως στα ομόλογα των κρατών.

Στην προσπάθεια τους αυτή, φαίνεται ότι συμβάλλουν οι μεγάλες τράπεζες, αλλά και πολλοί άλλοι «οργανισμοί», είτε προκαταρκτικά με τη βοήθεια διαφόρων ΜΜΕ, οικονομολόγων διεθνούς κύρους κλπ, είτε εκ των υστέρων.

Ειδικά σήμερα, όπου η πραγματική οικονομία στις δυτικές χώρες υποχωρεί ασταμάτητα, ενώ διευρύνονται οι οικονομικές συρράξεις μεταξύ των κρατών, οι οποίες συμβάλλουν τα μέγιστα στην προωθούμενη διαρκή αστάθεια του συστήματος, τα hedge funds, «συνεπικουρούμενα» πάντοτε από τις υπερμεγέθεις τράπεζες και τα ταμεία, φαίνεται να διαδραματίζουν επιπροσθέτως έναν «εθνικό» ρόλο.

Μεταφορικά, θα τα παρομοίαζε κανείς με τα καταδιωκτικά αεροπλάνα του 2ου παγκοσμίου πολέμου, τα οποία συνοδεύουν τα βομβαρδιστικά (τράπεζες) στις επιθέσεις τους εναντίον του εχθρού, οι οποίες ξεκινούν από τα τεράστια αεροπλανοφόρα (συνταξιοδοτικά ταμεία) που είναι σταθμευμένα σε απόσταση ασφαλείας.

Ακολουθούνται δε από τις «δυνάμεις κατοχής» (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ), οι οποίες εγκαθίστανται στα εδάφη των ηττημένων, εξαθλιώνοντας τους Πολίτες τους – απορροφώντας τόσο τη δημόσια, όσο και την ιδιωτική τους περιουσία, με τελικό αποδέκτη τη διεθνή ελίτ.

Άρης Οικονόμου, Senior Analyst (finance & markets)
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ρόλος τους είναι πλέον θεσμικός και όχι κυβερνητικός

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Ενώ ο χρόνος κυλά υπέρ των δανειστών και εναντίον της Ελλάδας, η κυβέρνηση ακόμη προσπαθεί να πείσει τον λαό ότι κυβερνά. Μέσα στην ανακατωσούρα για το ΦΠΑ, τα εργασιακά και το ασφαλιστικό που οι δανειστές θα κλείσουν όπως συμφέρει τα δικά τους ταμεία και όχι το ελληνικό δημόσιο ταμείο, τέσσερις υπουργοί έχουν χάσει κάθε επαφή με την ελληνική πραγματικότητα.

Ο ανθυγιεινός Κουρουμπλής

Το σύστημα Υγείας της χώρας είχε ξεκινήσει από την κυβέρνηση Παπανδρέου να καταρρέει, ολοκληρωτική κατάρρευση έγινε επί κυβέρνησης Σαμαρά όταν τα νούμερα που έδιναν στην δημοσιότητα οι υπουργοί του ήταν φτιαγμένα μόνο για να καλύπτουν τους ασφαλισμένους και όχι τα εκατομμύρια ανασφάλιστων πολιτών. Η πληρωμή των αναγκών στην Υγεία ήταν καλυμμένη μόνο από τις δόσεις του μνημονιακού δανείου, που εισέπρατταν ακόμα και με παράδοση εθνικής κυριαρχίας.

Η σημερινή κυβέρνηση θέλοντας να παίξει το σκληρό καρύδι απέναντι στους δανειστές, τουλάχιστον για τους δύο πρώτους μήνες διακυβέρνησης, άφησε να σαπίζει το σύστημα υγείας της χώρας. Οι προειδοποιήσεις του νοσηλευτικού και διοικητικού προσωπικού όλης της χώρας δεν εισακούστηκαν από την κυβέρνηση άμεσα. Πέρα από αυτό η κίνηση της αρπαγής των ταμειακών αποθεματικών των Νοσοκομείων έκανε τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα από ό,τι ήταν.

Έτσι, φτάσαμε στο τραγικό σημείο η ελληνική κυβέρνηση να καταθέτει τα όπλα της και να παραδίδει το σημαντικότερο κάστρο κοινωνικής ισότητας και ασφάλειας της χώρας στους ευρωπαίους εταίρους. Την ώρα που συζητά για το γελοίο εισπρακτικό ΦΠΑ με τους δανειστές, παρακαλά την Κομισιόν να εγκρίνει 1,8 δις για τον κρατικό προϋπολογισμό που αφορά στην Υγεία. Ένα τεράστιο νούμερο για τα πραγματικά δεδομένα της χώρας, που θα καλύψει μόνο 12,000 θέσεις κυρίως νοσηλευτικού προσωπικού από τις 22,000 θέσεις που είναι απαραίτητες για να μην κινδυνεύει η ζωή του κάθε Έλληνα. Τα νούμερα των θέσεων ανέβηκαν διότι τώρα πρέπει να καλυφθούν και τα 2,5 εκατ. ανασφάλιστων από τους δημόσιους φορείς Υγείας που επί προηγούμενων κυβερνήσεων ήταν στο έλεος της μοίρας τους.

Όμως το 1,8 δις που παρακαλά η ελληνική κυβέρνηση να εγκρίνει η Κομισιόν για να μην έχουμε ανθρωπιστική κρίση, όπως αναφέρει ο υπουργός Κουρουμπλής, είναι ποσό που δεν καλύπτει το 1,1 δις που χρωστά ο ΕΟΠΥΥ και τα νοσοκομεία στους ξένους φαρμακοβιομήχανους. Το ποσό είναι μικρότερο από αυτό που χρωστούσε ο ΕΟΠΥΥ το καλοκαίρι του 2012. Τότε το χρέος ήταν μικρότερο αλλά αυτή την φορά οι ξένες φαρμακοβιομηχανίες με έδρα την Ευρώπη είναι σε στενή επαφή με την Κομισιόν για να μπορούν να εισπράξουν τα χρήματα τους και να συνεχίσουν την τροφοδότηση της Ελλάδας με τα απαραίτητα για την υγεία των Ελλήνων. Το παιχνίδι παίζεται στις εισπράξεις και όχι στο δικαίωμα ζωής του ελληνικού λαού. Με απλά λόγια η γραμμή της Ε.Ε και της φιλοευρωπαϊκής κυβέρνησης είναι: Έχεις λεφτά έζησες, δεν έχεις, πέθανες.

Ο απασφαλισμένος Στρατούλης

Το ασφαλιστικά ταμεία της χώρας έχουν καταρρεύσει εδώ και τρία χρόνια. Ήταν αναμενόμενο από την στιγμή που οι προηγούμενες κυβερνήσεις (και οι προ μνημονίου) καταχράστηκαν μέσω ομολόγων τα προπληρωμένα χρήματα των Ελλήνων για την ασφάλεια και την σύνταξή τους και βέβαια εξαιτίας του παγώματος της αγοράς που έφερε την ανεργία στο 30% και το ελεύθερο επάγγελμα στην πλήρη καταστολή.

Η κυβέρνηση γνωρίζοντας ότι τίποτε δεν πρόκειται να αναπτυχθεί από πραγματική εγχώρια οικονομία, όσα πακέτα ανάπτυξης και να έρθουν αφού θα είναι προχρεωμένα από τους δανειστές, ο κύριος Στρατούλης ανακοίνωσε το "Ταμείο Εθνικού Πλούτου και Κοινωνικής Ασφάλισης".

Εφτά είναι κατά τον υπουργό οι σίγουρες πηγές για να καλύψει την ασφάλεια (περίθαλψη υγείας και σύνταξη) των πολιτών της χώρας ακόμη κι αν αυτοί ως εργαζόμενοι δίνουν τον οβολό τους στα ασφαλιστικά ταμεία: Είσπραξη από μελλοντικά πρόστιμα!

Από τις εφτά πηγές οι έξι αφορούν σε μέρος των προστίμων που θα εισπράξει η κυβέρνηση (και οι επόμενες) από εργολάβους που θα δίνουν κοινωνική ρήτρα όταν θα πάρουν δημόσια έργα (αν γίνουν δημόσια έργα), από πρόστιμα της τροχαίας (αν κινούνται αυτοκίνητα), από πρόστιμα για φοροδιαφυγή επιχειρήσεων (αν υπάρχουν επιχειρήσεις), από πρόστιμα για ανασφάλιστη εργασία (αν υπάρχει και αυτή), από πρόστιμα της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (θα ανέβουν οι λογαριασμοί ρεύματος), από πρόστιμα σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις μέσω ΕΣΡ και ΕΕΤΤ (προσέξτε τι λέτε γιατί θα το πληρώσετε).

Το ασύλληπτο όμως για κάθε λογικό μυαλό είναι η 7η πηγή εσόδων του κ. Στρατούλη για την Κοινωνική Ασφάλεια των Ελλήνων: Ποσοστά από τις ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΕΣ εξορύξεις πετρελαίου! Πραγματικά ο κ. Στρατούλης είτε νομίζει ότι ζει στα Αραβικά Εμιράτα, είτε έχει βάλει ήδη ταφόπλακα στους ασφαλισμένους εφόσον βάση των επιστημόνων αν βρεθούν πετρέλαια στην Ελλάδα, η εξόρυξη θα αρχίσει να φέρνει κέρδη στην χώρα σε 20 χρόνια (αν υπάρχει χώρα).

Ενδεικτικό είναι ότι στην λίστα απουσιάζει η προεκλογική υπόσχεση ότι τουλάχιστον ένα μέρος της πουλημένης περιουσίας μέσω ΤΑΙΠΕΔ θα πηγαίνει στην Κοινωνική Ασφάλιση των Ελλήνων. Φαίνεται ότι οι δανειστές έβαλαν δικλείδες ασφαλείας σε αυτά που πουλούν οι ίδιοι και εισπράττουν οι ίδιοι για τα δανεικά που οι ίδιοι επέβαλλαν στην Ελλάδα.

Ο πολυλογάς Λαφαζάνης

Πρόκειται για τον υπουργό που μόνο μιλάει, απειλεί ακόμα και τους συγκυβερνητικούς χωρίς να κάνει απολύτως τίποτε εδώ και 3 μήνες ως υπουργός του σημαντικότερου Υπουργείου για την ανάπτυξη της χώρας.

Κλείνει συμφωνίες από μόνος του χωρίς να έχει μπει ούτε μία υπογραφή που να φέρει κέρδη στην Ελλάδα και όχι κέρδη στους ξένους επενδυτές. Υποστηρίζει το κράτος εν κράτη ΔΕΗ που έχει κάνει αφαίμαξη στα νοικοκυριά ειδικά μετά την τελευταία αύξηση του 6% στα τιμολόγια χωρίς να μπορεί να επέμβει διότι η ΔΕΗ είναι κράτος εν κράτη και εξαρτημένη απόλυτα από τους Κοινοτικούς Νόμους Ενέργειας.

Πριν δύο ημέρες συζήτησε με τον αναπληρωτή υπουργό Πετρελαίου του Ιράν για διμερή σχέση με την Ελλάδα. Ο κ. Λαφαζάνης θα κάνει από μόνος του άρση των κυρώσεων εναντίον του Ιράν για να φέρει πετρέλαιο στην χώρα. Θα κάνει δηλαδή μονομερή ενέργεια ενάντια στην απόφαση της Ε.Ε για κυρώσεις εναντίον της χώρας της Μέσης Ανατολής. Ο κύριος Λαφαζάνης μάλλον ξεχνά ότι δεν μπορεί να άρει κύρωση που έχει αποφασιστεί πλειοψηφικά από το Ευρωκοινοβούλιο για χώρα που είναι υπό στενή πίεση και από το ΝΑΤΟ.

Το τελειωτικό χτύπημα του υπουργού που μόνο μιλά και δεν πράττει (διότι δεν έχει την άδεια της Ε.Ε) είναι η πρόταση που έκανε στον πρεσβευτή της Βραζιλίας. Να εισάγει ακατέργαστη ζάχαρη από την Βραζιλία και να την επεξεργάζεται η Ελλάδα στα εργοστάσια της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης! Επειδή δεν μπορεί να αθετήσει την Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε. και να παράγει όσο ζάχαρη θέλει στον Μακεδονικό κάμπο, θεωρεί ότι συμφέρει τις βραζιλιάνικες εταιρείες να μισθώνουν καράβια, να διασχίζουν όλο τον Ατλαντικό Ωκεανό, να περνάνε από τον ιδιωτικό λιμένα Θεσσαλονίκης και Πειραιά πληρώνοντας τον εκτελωνισμό για να δουλεύει η ΕΛΖ! Αυτό που δεν έγινε γνωστό είναι το μεροκάματο που θα παίρνουν οι εργάτες της ΕΛΖ διότι για την Βραζιλία είναι πιο κοντά να μεταφέρει για επεξεργασία την ζάχαρη στην Κίνα με βιομηχανικό μισθό 10 δολαρίων.

Πέρα όμως από τις αστειότητες, ο "αριστερός της αριστερής κυβέρνησης" έχει αφήσει δύο μεγάλα θέματα που συγκρούονται με την "ιδεολογία" του κόμματός του,του ιδίου και των συμφερόντων της Ελλάδας.

Το πρώτο είναι οι Σκουριές για το οποίο τηρεί σιγή ιχθύος και δεν δείχνει καμία απολύτως μαχητικότητα γιατί εδώ παίζονται ισχυρά συμφέροντα που έχουν μπει στην χώρα.

Το δεύτερο είναι οι 31 αιολικοί σταθμοί που θα εγκατασταθούν σε όλους τους νομούς της Κρήτης για το επενδυτικό πρόγραμμα των μνημονιακών κυβερνήσεων "Εθνικό Διασυνδεδεμένο Σύστημα Ενέργειας". Πρόκειται για την ολοκληρωτική καταστροφή της φύσης της Κρήτης, της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας, ένα Αποπηγάδι σε τεράστιες διαστάσεις.

Η επένδυση της Τέρνα Ενεργειακής στο νησάκι του Αγίου Γεωργίου απέναντι από το Σούνιο θα φαντάζει τελεία μπροστά σε αυτό που θα δουν οι Κρητικοί στα βουνά τους και σύντομα στις πηγές νερού (μικρά υδροηλεκτικά φράγματα), αφού ο σταθμός της Τέρνα στον Άγιο Γεώργιο είναι ισχύος 73,2MW, ενώ για το επενδυτικό πακέτο της Κρήτης μιλάμε για 830 MW και με πιθανούς επενδυτές τους ήδη ενδιαφερόμενους από την εποχή του πρωθυπουργού Πικραμένου, ΤΕΡΝΑ και Κοπελούζο. Πίσω πάντα από αυτές τις "ελληνικές επενδύσεις" κρύβονται παγκόσμιοι κολοσσοί στην αγορά ενέργειας.

Ο γλεντζές Κοτζιάς

Ο υπουργός φάντασμα. Ο ελληνικός λαός τον βλέπει μόνο σε τηλεοπτικά παράθυρα να αναλύει την θεωρία του για "την σημαντικότητα της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας και πώς αυτή θα βοηθήσει στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές" ή όπου υπάρχει χαρά και πανηγύρι.

Μετά την προκλητική εμφάνισή του στην Αττάλεια της Τουρκίας όπου χόρευε ενώ οι Τούρκοι είχαν στήσει συνέδριο "τουρκικής" μειονότητας στην Κομοτηνή, τον ξαναβλέπουμε πάλι σε πανηγύρι που θα γίνει στο Μαρβούργο της Έσσης με διοργανωτή την "αριστερά" της Γερμανίας για να υποστηρίξουν το συντροφικό τους κόμμα Σύριζα. Παράλληλα θα γίνει και συναυλία με τραγούδια του Θεοδωράκη. Ο κ. Κοτζιάς πραγματικά γλεντά την υπουργοποίησή του κάνοντας διεθνή καριέρα όχι όμως ως υπουργός.

Ο υπουργός Εξωτερικών έχει βάλει τον εκπρόσωπο τύπου του υπουργείο Εξωτερικών, κ. Κούτρα, να κάνει απλά λακωνικές δηλώσεις για ζητήματα που προκαλούν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας συγχρονισμένα και μεθοδευμένα με ύποπτους δυτικούς ενορχηστρωτές.

Το πρώτο ήταν το συνέδριο του τουρκικού κόμματος στην Κομοτηνή με χρηματοδότηση της Ε.Ε, όπου δεν έκανε ούτε μία δήλωση.

Το δεύτερο η προκλητική στάση της Αλβανίας που αμφισβητεί μέρος του Ιονίου και μέρος της Ηπείρου με αφορμή την έρευνα υδρογονανθράκων.

Το τρίτο είναι η εμφάνιση του UCK στα Σκόπια που "τυχαία"η δράση του βρίσκει ως αιτία τη μη ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ λόγω του ονόματος "Μακεδονία" για το οποίο η Ελλάδα έχει ασκήσει βέτο.

Άγνωστο σε ποιο γλέντι εκτός συνόρων θα εμφανιστεί ο υπουργός Εξωτερικών αλλά ελπίζουμε όταν πάρει σοβαρά την θέση που έλαβε τιμητικά από τον ελληνικό λαό, να υπάρχουν τα σύνορα της χώρας τουλάχιστον εκεί που τα βρήκε όταν παρέλαβε τον θώκο του.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θ. Αυγερινού

Η Ελλάδα έχει εξασφαλίσει τη ρωσική στήριξη στο αίτημα, που ετοιμάζεται και κατά πάσα πιθανότητα θα καταθέσει, για να συμμετάσχει στη νέα αναπτυξιακή τράπεζα των BRICS, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας Παναγιώτης Λαφαζάνης.

«Κατά τη συνάντησή μου με τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Σεργκέι Στορτσάκ εξασφαλίσαμε την αποφασιστική ρωσική συμβολή και στήριξη στο αίτημα της Ελλάδας για συμμετοχή στη νέα αναπτυξιακή τράπεζα των BRICS. Το σχετικό τίμημα για τη συμμετοχή της Ελλάδας, ως ένα από τα πρώτα μέλη της Τράπεζας, θα είναι συμβολικό και θα μπορεί να καταβληθεί με δόσεις, ενώ αμέσως μετά τη συγκρότηση και λειτουργία της θα μπορεί να δεχθεί χρηματοδοτική αναπτυξιακή στήριξη», είπε ο Π. Λαφαζάνης, συμπληρώνοντας ότι συζητήθηκαν μάλιστα και τεχνικές λεπτομέρειες, σχετικά με το πώς θα πρέπει να υποβληθεί το αίτημα, για να γίνει δεκτό, αφού ολοκληρωθούν οι σχετικές διαβουλεύσεις και συνεννοήσεις εντός της ελληνικής κυβέρνησης.

Με τον Ρώσο αναπληρωτή υπουργό προχώρησε και η συζήτηση για την πιστωτική διευκόλυνση, που θα παράσχουν οι ρωσικές τράπεζες στην ελληνική εταιρεία, η οποία θα αναλάβει να διεκπεραιώσει το έργο της κατασκευής του νέου αγωγού φυσικού αερίου, που θα διέρχεται από την Ελλάδα. «Η αποπληρωμή του δανείου, που θα παράσχουν οι ρωσικές τράπεζες, θα γίνει από τα κέρδη κατά τη λειτουργία του αγωγού και αυτή η διευκόλυνση δεν σχετίζεται με τα δάνεια ή την οικονομική βοήθεια μεταξύ κρατών», στην οποία είχε αναφερθεί ο κ. Στορτσάκ πρόσφατα, χαρακτηρίζοντας απίθανο να μπορεί να παραχωρηθεί, λόγω των δανειακών δεσμεύσεων της Ελλάδας έναντι των πιστωτών της.

Όπως ξεκαθάρισε ο κ. Λαφαζάνης, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής μεγάλης αντιπροσωπείας θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (18-20 Ιουνίου) και σε αυτήν θα συμμετέχει και ο ίδιος, για να συμμετάσχει στις συζητήσεις των ενεργειακών ζητημάτων. Θα είναι η πρώτη φορά, που η Ελλάδα θα εκπροσωπηθεί με τόσο μεγάλη αντιπροσωπεία υψηλόβαθμων αξιωματούχων, γεγονός, που είναι σημαντικό και από οικονομική και από πολιτική άποψη, σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού σε Ρώσους δημοσιογράφους.

Ο υπουργός ΠΑΠΕΝ δεν απέκλεισε κατά τις εργασίες του Φόρουμ να υπογραφεί και το διμερές μνημόνιο για την κατασκευή του νέου αγωγού φυσικού αερίου στη θέση του South Stream.

Ρωσία και Ελλάδα, κατά το πρακτορείο RIA-Novosti, επεξεργάζονται το πρωτόκολλο για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου, που θα ξεκινά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και θα μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στο έδαφος της ΕΕ, με επόμενο σταθμό την ΠΓΔΜ.

«Ακόμη δεν συζητήσαμε πώς ακριβώς θα χρηματοδοτηθεί το σχέδιο του αγωγού, αλλά γνωρίζουμε ήδη ότι το κατά προσέγγιση κόστος του αγωγού θα είναι περίπου 2 δισ. ευρώ και η κατασκευή του θα δημιουργήσει περίπου 20 χιλιάδες θέσεις εργασίας, γεγονός πολύ σημαντικό για τη χώρα μας, που υποφέρει από υψηλό επίπεδο ανεργίας», είπε ο Π. Λαφαζάνης στο ρωσικό πρακτορείο.

Παραλλήλως, δε, με τις κατασκευαστικές εργασίες, θα πραγματοποιηθούν και συνοδευτικές εργασίες ή δραστηριότητες και θα υπάρξει περαιτέρω ενδυνάμωση της τοπικής οικονομίας, που αντιμετωπίζει προβλήματα.

Σύμφωνα με τον υπουργό ΠΑΠΕΝ στην τελική ευθεία βρίσκεται και η διακρατική συμφωνία για τον νέο αγωγό φυσικού αερίου, Turkish και εν συνεχεία Greek Stream, η οποία θα υπογραφεί στο αμέσως προσεχές διάστημα.

Ο υπουργός ΠΑΠΕΝ μετέβη αυθημερόν και στην Αγία Πετρούπολη, όπου συναντήθηκε με τον επικεφαλής της Gazprom Αλεξέι Μίλερ, εκτιμώντας ότι η ατμόσφαιρα των συνομιλιών ήταν πολύ θετική, «επομένως βρισκόμαστε στην τελική ευθεία για την υπογραφή του διμερούς μνημονίου».

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Μόσχα παρέδωσε έναν κατάλογο που περιλαμβάνει τα ονόματα πολλών Ευρωπαίων πολιτικών στους οποίους απαγορεύει την είσοδο στη Ρωσία, ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για αντίποινα στις ευρωπαϊκές κυρώσεις που επιβλήθηκαν μετά την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας και τις συγκρούσεις στην ανατολική Ουκρανία.

“Η Ρωσία έστειλε χθες σε πολλές ευρωπαϊκές πρεσβείες τον κατάλογο με τα πρόσωπα που δεν μπορούν να εισέλθουν σε ρωσικό έδαφος”, είπε ο Ρούτε σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε. Στη λίστα αυτή περιλαμβάνονται και τρεις Ολλανδοί βουλευτές, διευκρίνισε.

Η Ρωσία συνέταξε τον κατάλογο αυτό, που περιλαμβάνει 80-90 ονόματα, αντιδρώντας στις κυρώσεις και την απαγόρευση εισόδου σε ευρωπαϊκό έδαφος που επιβλήθηκε σε βάρος Ρώσων αξιωματούχων μετά την προσάρτηση, τον Μάρτιο του 2014, της Κριμαίας.

Μια εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ότι τους τελευταίους μήνες η Ρωσία έχει απαγορεύσει σε πολλούς Ευρωπαίους πολιτικούς να μπουν στη χώρα. Μέχρι τώρα όμως αρνιόταν να αποκαλύψει τον πλήρη κατάλογο με τα πρόσωπα στα οποία έχει επιβάλει απαγόρευση εισόδου.

“Δεν έχουμε καμία άλλη πληροφορία όσον αφορά τη νομική βάση, τα κριτήρια ή τη διαδικασία” με την οποία έλαβε την απόφαση αυτή η Μόσχα, συμπλήρωσε η εκπρόσωπος.

Ο επικεφαλής των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Γκι Φέρχοφστατ περιλαμβάνεται στον κατάλογο, είπε ο εκπρόσωπός του, Γερούν Ράινιεν. “Ο Φέρχοφστατ δεν μπορεί να μπει στη Ρωσία, είναι στον κατάλογο μαζί με περίπου άλλα 80 πρόσωπα”, συμπλήρωσε.

Ο Ρούτε από την πλευρά του είπε ότι η κυβέρνησή του “καταδικάζει” αυτήν την απόφαση. Η ρωσική λίστα “δεν βασίζεται στο διεθνές δίκαιο, δεν είναι διαφανής και είναι αδύνατο να την προσβάλεις” (στα δικαστήρια), συμπλήρωσε.

Πηγή ΑΠΕ (Φ.Γ.), AFP


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εφορία: Σοκ σε χιλιάδες φορολογούμενους
Γιατί θα πληρώσουν υπέρογκα ποσά

Παγίδα υπερφορολόγησης κρύβουν οι φετινές δηλώσεις για χιλιάδες φορολογούμενους. Οι διατάξεις του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (ΚΦΕ) για τα τεκμήρια διαβίωσης θα οδηγήσουν ακόμη και εκείνους που δηλώνουν πολύ μικρά ποσά εισοδημάτων προερχόμενα μόνο από τόκους μικροκαταθέσεων ή και από μισθώματα να πληρώσουν τεράστια ποσά.
Κι αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή διαμένουν σε ενοικιαζόμενα, ιδιόκτητα ή δωρεάν παραχωρούμενα σπίτια ή διαθέτουν Ι.Χ. αυτοκίνητο

Οπως αναφέρει ο Ελεύθερος Τύπος, η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, εφαρμόζοντας «κατά γράμμα» τις διατάξεις των άρθρων 31-34 και 69 του ΚΦΕ, φορολογεί τα συγκεκριμένα φυσικά πρόσωπα με συνολικό συντελεστή φόρου 40,3% επί εξωπραγματικών τεκμαρτών εισοδημάτων, τα οποία προσδιορίζει με βάση τα ελάχιστα ποσά τεκμηρίων των 3.000 ευρώ για τους άγαμους και των 2.500 ευρώ για τους έγγαμους συζύγους, καθώς επίσης και με βάση τα τεκμήρια διαβίωσης για τις κατοικίες και τα Ι.Χ. αυτοκίνητα που οι συγκεκριμένοι φορολογούμενοι χρησιμοποιούν.

Η τακτική αυτή της ΓΓΔΕ κοστίζει πανάκριβα σε εκατοντάδες χιλιάδες φορολογούμενους, οι οποίοι το 2014 δεν απέκτησαν εισοδήματα από εργασία, αλλά απλώς είναι δικαιούχοι μικροποσών τόκων από λογαριασμούς καταθέσεων ή απέκτησαν πολύ χαμηλά εισοδήματα από ενοίκια.

Σύμφωνα, ειδικότερα, με τα όσα προκύπτουν από διευκρινίσεις αρμοδίων στελεχών του υπουργείου Οικονομικών, κάθε φορολογούμενος ο οποίος δηλώνει στη φετινή φορολογική δήλωση πολύ χαμηλά εισοδήματα προερχόμενα μόνο από τόκους καταθέσεων ή κι από ακίνητα, εφόσον κατά τη διάρκεια του 2014 διέμεινε σε κατοικία δική του ή ενοικιαζόμενη ή δωρεάν παραχωρηθείσα ή εφόσον κατείχε και αυτοκίνητο, φορολογείται με βάση τα τεκμήρια για εισόδημα πολύ μεγαλύτερο από το δηλούμενο.
Σε κάθε τέτοια περίπτωση, η ΓΓΔΕ, κατά την εκκαθάριση της δήλωσης, εκτοξεύει στα ύψη το τελικό φορολογητέο εισόδημα υπολογίζοντάς το με βάση τα τεκμήρια διαβίωσης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου