Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Μαρ 2017


Μέχρι το 2050 σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η τουρκική θα είναι η δεύτερη εθνότητα, αν συνεχιστούν με τον ίδιο τρόπο οι γεννήσεις, σύμφωνα με την εφημερίδα ‘Σταρ’ η οποία έχει τίτλο “Ο τρόμος της ημισελήνου”.

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, στην Κύπρο το 2050 ο τουρκικός (προφανώς εννοεί Τ/κ) πληθυσμός θα είναι 57% και στην Ελλάδα 16%.

“Οι γεννήσεις μειώνονται, ο γηραιός πληθυσμός αυξάνεται. Το 2050 ο τουρκικός και μουσουλμανικός πληθυσμός θα είναι η μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα”, γράφει η Σταρ.

“Αν συνεχιστούν με τον ίδιο τρόπο οι γεννήσεις, το 2050 στη Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία.Βέλγιο και Βουλγαρία και άλλες χώρες η δεύτερη εθνότητα θα είναι η τουρκική.
Την ίδια περίοδο σε πολλές χώρες οι μουσουλμάνοι θα συναγωνίζονται με χριστιανούς.
Το 2050 στο Κόσοβο θα είναι 94%, στην Αλβανία, 82%, στη Βοσνία 62%, στην Κύπρο 57%, στη "Μακεδονία" 46%, στη Γερμανία 39%, στη Βρετανία 38%, στη Γαλλία 34%, στην Ολλανδία 32%, στην Ελβετία 31% στη Νορβηγία 29%, στη Βουλγαρία και το Βέλγιο 28%, στην Ελλάδα 16% μουσουλμανικός πληθυσμός”, αναφέρει.

Ο χάρτης της τουρκικής εφημερίδας


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ζητούν συσπείρωση γύρω από την ημισέληνο!

Προβληματίζει και προκαλεί πολλά ερωτηματικά η στάση των παραγόντων της μειονότητας -με ελάχιστες εξαιρέσεις- που όχι μόνο δείχνουν να έχουν κλείσει τα μάτια και τα αυτιά τους στον αντιδημοκρατικό κατήφορο του καθεστώτος Ερντογάν, αλλά κάποιοι σπεύδουν και να επιδοκιμάσουν ή ακόμη και να υιοθετήσουν τις ακραίες αντιλήψεις του.

Ιδιαίτερα μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016, τα πιο ακραία στοιχεία, με τις πλάτες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, επιχειρούν να μεταφέρουν και στη Θράκη την ένταση και τον διχασμό.

Οι μειονότητες σε όλο τον κόσμο από τη φύση τους βρίσκονται συχνά σε μια ευαίσθητη κατάσταση και πρέπει να πορεύονται όπως γίνεται στις χώρες της ΕΕ, με σύνεση, χωρίς προκλήσεις, διεκδικώντας τα δικαιώματά τους όπως προκύπτουν από τις διεθνείς συνθήκες, χωρίς όμως να δίνουν αφορμές, ώστε να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και δημιουργίας εντάσεων από καμία πλευρά. Επίσης η ευαισθησία στα δημοκρατικά δικαιώματα δεν μπορεί να είναι μονομερής και αλά καρτ.

Συρφετός

Στη Θράκη σήμερα ένας συρφετός από απίθανους ακραίους ιμάμηδες, δημοτικούς συμβούλους, λογής παράγοντες με αμφίδρομη σχέση με διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέσα από τουρκόφωνες εφημερίδες, σάιτ, αναρτήσεις στο Διαδίκτυο κ.λπ. επιχειρούν, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, να αναπαραγάγουν την εθνικιστική-θρησκευτική υστερία και την ένταση που καλλιεργεί η Αγκυρα. Να στηθούν διχαστικά διλήμματα, που τις τελευταίες μέρες εντάθηκαν, τα οποία θέλουν την Τουρκία ως τη νέα μεγάλη δύναμη, όπως τη διαλαλεί ο Ταγίπ Ερντογάν, υπερασπιστή του μουσουλμανικού κόσμου που την πολεμά η Ευρώπη, γιατί τη φοβάται και ο «ευρω-φασισμός»!

Ολα όσα λέγονται από την κυβέρνηση της Αγκυρας εδώ και καιρό, με τον χαρακτήρα ενός πολιτικοθρησκευτικού συνονθυλεύματος, συχνά μεσσιανικού χαρακτήρα, μεταφέρονται και προβάλλονται μονομερώς, δηλητηριάζουν και ντοπάρουν μυαλά, εξαφανίζοντας τον αντίλογο. Οι απειλές ανοιχτά για «ιερούς πολέμους» στην Ευρώπη, όπως διατυπώθηκαν από τον υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, αποτελούν την πιο πρόσφατη κλιμάκωση, που αυξάνει τις ανησυχίες για αυτήν τη στρατηγική της έντασης του καθεστώτος Ερντογάν.

O ιμάμης του Μεγάλου Δέρειου Εβρου με τον πρόξενο της Τουρκίας στην Κομοτηνή δήλωσε ότι «Η Δύση Βουλιαζει και η Ανατολή ανατέλλει»

Στην Τουρκία από τη 15η Ιουλίου και μετά υπάρχει ένα πραγματικό πογκρόμ διώξεων εναντίον δεκάδων χιλιάδων ατόμων, με φυλακίσεις με συνοπτικές διαδικασίες, απολύσεις στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα κ.λπ. Κοντά 30.000 φάκελοι έχουν συγκροτηθεί εναντίον πολιτών για απόψεις που έχουν εκφράσει στο Διαδίκτυο.

Στα μειονοτικά ΜΜΕ δεν θα βρει κανείς το παραμικρό για όλα αυτά. Για τις όποιες αντιδράσεις υπάρχουν στην ίδια την Τουρκία αλλά και τις πολύ περισσότερες στο εξωτερικό. Πριν από μερικές ημέρες ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) -που είναι το κεμαλικό κόμμα της Τουρκίας-, Κεμάλ Κελιτσντάρογλου, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, αναφέρθηκε εκτενώς στη ζοφερή κατάσταση που έχει δημιουργήσει στη χώρα το καθεστώς Ερντογάν, όπου, όπως είπε, δεν υπάρχει πλέον δικαιοσύνη.

Με το διάταγμα έκτακτης ανάγκης, η ισχύς του οποίου παρατείνεται συνεχώς χρονικά, χιλιάδες άτομα διώκονται και φυλακίζονται ή απολύονται. Χιλιάδες καθηγητές πανεπιστημίων απομακρύνονται, 150 δημοσιογράφοι έχουν φυλακιστεί, χιλιάδες πολίτες διώκονται χωρίς κατηγορητήρια, ανέφερε, προσθέτοντας ότι μαζί παρακρατούνται και τα χρήματα των τραπεζικών τους λογαριασμών.

«Τι αμαρτίες έχουν και πληρώνουν τα παιδιά τους;» αναρωτήθηκε, ενώ ιδιαίτερη αναφορά έκανε για τους φυλακισμένους δημοσιογράφους. «Για το όνομα του θεού, τι αδίκημα μπορεί να έκανε ένας δημοσιογράφος που έχει μόνο ένα στυλό στο χέρι και γράφει τις ιδέες του;» είπε και πρόσθεσε με έμφαση: «Αν οι δημοσιογράφοι δεν είναι ελεύθεροι σε μια χώρα, αν δεν είναι ελεύθερα τα ΜΜΕ, τότε δεν είναι ελεύθερη η ίδια η κοινωνία», είπε.

Ο αδιόρθωτος ιμάμης Γλαύκης Ερκάν Αζίζογλου ξαναχτύπησε ευχόμενος να μη σβήσει η πυρκαγιά που έπληξε το Ισραήλ. Απο αριστερά ο πρόξενος, ο Ερκαν, ο βουλευτής Ζεϊμπεκ και ο ψευτομουφτής Ξάνθης

Ας ψάξει κανείς σε όλες τις εφημερίδες, σάιτ κ.λπ. της μειονότητας στη Θράκη, από τις 7 Μαρτίου, όταν Κεμάλ Κελιτσντάρογλου πραγματοποίησε την ομιλία του, δεν μεταφέρθηκε το παραμικρό από τα προαναφερθέντα.
Οπως γίνεται και όλο το προηγούμενο διάστημα. Αντίθετα θα βρει όλες τις παραληρηματικές, εμπρηστικές ομιλίες του Ταγίπ Ερντογάν και των κυβερνητικών στελεχών. Θα βρει από κοντά εκείνους τους παράγοντες στις τάξεις της μειονότητας που σπεύδουν όχι μόνο να τους επιδοκιμάσουν, αλλά να διχάσουν.

Στην πρώτη γραμμή βρίσκονται γνωστοί πολιτικοθρησκευτικοί παράγοντες που με κάθε ευκαιρία φροντίζουν να δημιουργήσουν ένταση. Οπως ο ιμάμης της Γλαύκης Ξάνθης, Ερκάν Αζίζογλου, που στα τέλη του χρόνου προχώρησε σε απαράδεκτες δηλώσεις μίσους κατά των Εβραίων, όταν ευχήθηκε να μη σβήσει η πυρκαγιά που έπληξε το Ισραήλ, για να συμπληρώσει στη συνέχεια με ανάρτησή του στο Διαδίκτυο: «Ολοι οι Ισραηλινοί είναι το ίδιο, ο καθένας τους είναι ένα τέρας που τρέφεται με αίμα». Οι έντονες αντιδράσεις που υπήρξαν και κυρίως η καταδίκη από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο τον υποχρέωσαν να ανακαλέσει. Μέχρι όμως το επόμενο συμβάν, αφού είναι συχνά αρνητικός πρωταγωνιστής σε επεισόδια και έχει παραπεμφθεί από τη Δικαιοσύνη.

Αυτήν τη φορά έσπευσε εμφατικά (12 Μαρτίου) να επιδοκιμάσει παραληρηματικά τον Ερντογάν «γιατί αυτό δεν είναι δημοψήφισμα, αλλά τα βήματα επιστροφής των μουσουλμάνων και το τελευταίο εμπόδιο μπροστά στην ισχυρή Τουρκία... αυτοί που θέλουν να εμποδίσουν να βγει το "Ναι", θέλουν την παλιά Τουρκία, κλεισμένη στο καβούκι της...».

Ο υποψήφιος δήμαρχος Μύκης Ξάνθης Ριντβάν Ντελίχουσεϊν ανήρτησε προκλητηκή αφίσα όπου αναγράφονται τα εξής: «Ο αγώνας αυτός είναι ένας αγώνας ανάμεσα στην ημισέληνο και στον σταυρό!»

Από κοντά και ένας ακόμη ιμάμης, αυτός του Μεγάλου Δέρειου, ο Αμπντουραχίμ Κουρού, που είδε στον πόλεμο του Ερντογάν τη «Δύση να βουλιάζει και την Ανατολή να ανατέλλει».

«Οι άπιστοι»

Σοκάρουν όμως, αν μη τι άλλο, και ενέργειες όπως αυτή του υποψήφιου δημάρχου της Μύκης Ξάνθης, Ριντβάν Ντελιχουσεΐν, να αναρτήσει μια προκλητική αφίσα που δείχνει πόλεμο των δύο κόσμων, μουσουλμάνων και χριστιανών, συνοδεύοντάς την με τη φράση του: «Οι άπιστοι είναι ένα έθνος».
Οσο για την αφίσα κάτω από τις φιγούρες ενός μουσουλμάνου που κρατά την ημισέληνο και ενός χριστιανού που κρατά τον σταυρό και μάχονται, αναγράφονται τα εξής: «Ο αγώνας αυτός είναι ένας αγώνας ανάμεσα στην ημισέληνο και στον σταυρό! Γίνεται ένα κάτω από την ημισέληνο! Θα είμαστε μεγάλο πλήθος! Θα δείτε!».

Αυτές είναι κάποιες μόνο ενδεικτικές ακραίες συμπεριφορές, από επώνυμους -σε μειονοτικά σάιτ υπάρχουν αρκετοί τέτοιοι- που τις παραθέσαμε «όχι για να ρίξουμε λάδι στη φωτιά», αλλά για να φανεί ποιες ευθύνες έχουν οι εχέφρονες και οι ψύχραιμες φωνές μέσα στη μειονότητα που έχουν καθήκον να αντιδράσουν, να τις καταδικάσουν, αλλά και να πάρουν τις αποστάσεις από εκείνους που βλέπουν σύγκρουση δύο πολιτισμών, θρησκειών κ.λπ.

Χρίστος Τελίδης
Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τουρκία και Ολλανδία διασταύρωσαν τα ξίφη τους. Η Άγκυρα υπήρξε ένας σημαντικός εταίρος της Δύσης, αλλά παρά τις διπλωματικές, πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις οι Αμερικανοί ελάχιστα καταλαβαίνουν την Τουρκία.

Του Steven A. Cook
(Eni Enrico Mattei senior fellow for Middle East and Africa studies at the Council on Foreign Relations)
The Washington Post

Αυτό που γνωρίζουν δε βασίζονται σε θεωρήσεις που είτε δεν είναι ακριβείς, είτε ξεθωριάζουν με τον καιρό. Αυτοί είναι οι πέντε πιο γνωστοί μύθοι που επιμένουν.

Μύθος 1: Η Τουρκία είναι δημοκρατία

Είναι κοινή η αίσθηση πως υπό τον Ερντογάν η Τουρκία έχει μετεξελιχθεί σε αυταρχικό κράτος. Όμως η αλήθεια είναι ότι η Τουρκία ποτέ δεν υπήρξε δημοκρατία παρά το γεγονός ότι διεξάγονται εκλογές στη χώρα από το 1946. Μεταξύ του 1960 και 1997 οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις εκδίωξαν τέσσερις κυβερνήσεις που δεν τους άρεσαν.

Το 1997 οι στρατιωτικοί ανέτρεψαν την πρώτη ισλαμική κυβέρνηση της χώρας διότι αυτή αρνήθηκε να επιβάλει περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης, στην ελευθερία του Τύπου και της σκέψης.

Όταν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν ήρθε στην εξουσία το 2002, περιόρισε τον ρόλο των στρατιωτικών στην πολιτική, υποσχέθηκε στους Τούρκους προσωπικές ελευθερίες και περιόρισε τις δυνατότητες δίωξης κομμάτων και πολιτικών. Όμως ο ίδιος ο Ερντογάν άρχισε να αλλάζει πορεία για να επικρατήσει έναντι των πολιτικών του αντιπάλων.

Μύθος 2: Ο Τούρκος πρόεδρος είναι δικτάτορας

Από το αποτυχημένο πραξικόπημα ο Ερντογάν έχει καταδιώξει και φυλακίσει περί τους 200.000 ανθρώπους, από αστυνομικούς, μέχρι ακαδημαϊκούς. Και όμως ο Ερντογάν όταν ήταν πρωθυπουργός είχε στενή σχέση με τον λαό.

Το ΑΚΡ έχει κερδίσει 10 εκλογικές αναμετρήσεις λόγω του Ερντογάν. Οι Τούρκοι υπό τον Ερντογάν έγινα πλουσιότεροι και έχουν καλύτερο σύστημα υγείας. Ο Ερντογάν επέτρεψε την άσκηση της ισλαμικής λατρείας όπως ποτέ στο παρελθόν.

Για τους οπαδούς του Ερντογάν η παρουσία του στην εξουσία αντιπροσωπεύει μια πραγματική επανάσταση. Οι Τουρκάλες μπορούν πλέον να φορούν ελεύθερα τη μαντήλα. Αν οι εκλογές αποτελούν ένδειξη περίπου οι μισοί Τούρκοι, αντιπαθούν τον Ερντογάν για τη διαφθορά, τη φιλαρχία και την αλαζονεία του. Οι άλλοι μισοί όμως τον εκτιμά για τα όσα τους έχει προσφέρει.

Μύθος 3: Η Τουρκία είναι κοσμικό κράτος

Πολλοί αναλυτές αναφέρονται στη Τουρκία ως κοσμικό κράτος. Η Τουρκία όμως δεν υπήρξε ποτέ κοσμικό κράτος όπως οι Δύση οριοθετεί τη έννοια αυτή. Στην Τουρκία η κυβέρνηση ελέγχει την έκφραση της θρησκευτικότητας στην κοινωνία. Υπάρχει ολόκληρος κρατικός μηχανισμός αφιερωμένος στην επίσημη θρησκεία. Οι Τούρκοι ηγέτες εξάλλου χρησιμοποιούν τη θρησκεία για να προωθήσουν την πολιτική τους ατζέντα.

Το ΑΚΡ είναι ισλαμικό κόμμα. Όταν η αντιπολίτευση προσπάθησε να αξιοποιήσει εναντίον τον επικεφαλής του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας, απέτυχε καθώς ο Ερντογάν θεωρείται γνήσιος ισλαμιστής.

Ακόμα και οι στρατιωτικοί, οι θεωρούμενοι προμαχώνας του κοσμικού κράτους, είναι βαθιά ισλαμιστές. Μετά το πραξικόπημα του 1980, η χούντα που κυβερνούσε τη χώρα, γέμισε την Τουρκία με τζαμιά και προώθησε τις ισλαμικές σπουδές στο κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα. Ο επικεφαλής της, στρατηγός Εβρέν, καυχιόταν ότι γνωρίζει απέξω το κοράνι.

Μύθος 4: Η Τουρκία έχει κουρδικό πρόβλημα

Είναι δύσκολο να υπάρξει αναφορά στην Τουρκία χωρίς αναφορά και στο «κουρδικό πρόβλημά» της. Η κουρδική μειονότητα δεν συμμερίζεται τους εθνικιστικούς μύθους της τουρκικής πλειοψηφίας. Ο επί δεκαετίες διεξαγόμενος πόλεμος του ΡΚΚ ενισχύει την άποψη περί ύπαρξης «κουρδικού προβλήματος».

Όμως, αν και το 20% του πληθυσμού της χώρας είναι Κούρδοι, η μεγάλη πλειοψηφία αυτών θεωρεί εαυτόν Τούρκο. Το πρόβλημα της Άγκυρας είναι το ΡΚΚ και το παρακλάδι του, τα Γεράκια του Κουρδιστάν (ΤΑΚ). Το ΡΚΚ ήταν αρχικά μια αποσχιστική, μαρξιστική ομάδα με σχέσεις με την ΕΣΣΔ. Ξεκίνησε τον πόλεμο κατά της Τουρκίας το 1984. Από τότε περίπου 30-40.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί.

Η οργάνωση ΤΑΚ είναι υπεύθυνη για πολλές επιθέσεις σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη. Σε απάντηση η τουρκική κυβέρνηση χρησιμοποιεί στρατό και αστυνομία μα σκοπό την συντριβή των δύο οργανώσεων. Ωστόσο, η σύγκρουση αυτή δεν αφορά τον ευρύτερο τουρκικό πληθυσμό της Τουρκίας.

Χωρίς αμφιβολία οι Κούρδοι υποφέρουν. Επί χρόνια η εθνική τους έκφραση, η γλώσσα, ο πολιτισμός είναι υπό διωγμό. Ακόμα και έτσι όμως πολλοί από τους Κούρδους της Τουρκίας είναι αφομοιωμένοι στην πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ζωή της χώρας. Ο Τουργκούτ Οζάλ ήταν Κούρδος, όπως και ο νυν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μεχμέτ Σιμτσέκ.

Πολλοί Κούρδοι ψηφοφόροι και όχι απαραίτητα οι θρησκευόμενοι, στηρίζουν το ΑΚΡ. Η Άγκυρα επενδύει στις κουρδικές περιοχές στη θρησκεία και την ισλαμική αλληλεγγύη για να αποσπάσει τους Κούρδους από το ΡΚΚ, το οποίο είναι πολύ απλοποιημένο να λέμε ότι αντιπροσωπεύει τους Κούρδους.

Μύθος 5: Η Τουρκία είναι μια παλαιά δύναμη

Όταν αναλυτές αναφέρονται στην Τουρκία την θέτουν στην ίδια μοίρα με αρχαία έθνη της Μέσης Ανατολής, όπως το Ιράν και η Αίγυπτος. Είναι αλήθεια πως η Τουρκία δεν δημιουργήθηκε από την χάραξη των συνόρων σε έναν χάρτη από τους Ευρωπαίους. Ο Μουσταφά Κεμάλ δημιούργησε ένα εθνικιστικό κράτος στο κεντρικό τμήμα της πάλαι ποτέ πολυεθνικής Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αντί του Ισλάμ ο Κεμάλ ως ενωτικό υλικό χρησιμοποίησε τον εθνικισμό, τη γλώσσα και τον δεσμό των Τούρκων με τη χώρα.

Από το 1923 οι κάτοικοι της χώρας έπρεπε να είναι Τούρκοι, αφοσιωμένοι στο κράτος – έθνος που η ισχύς του προερχόταν από το πόσο τουρκικό ήταν επιβάλλοντας το δυτικό αλφάβητο, ακόμα και κώδικα ενδυμασίας. Πολλά από τα μέτρα αυτά όμως επιβλήθηκαν με τη βία.

Τις τελευταίες εννέα δεκαετίες οι Τούρκοι έχουν αναπτύξει την αίσθηση του «τουρκισμού». Ωστόσο η αίσθηση αυτή είναι εύθραυστη. Για αυτό άλλωστε η παραχώρηση πολιτιστικής αυτονομίας στους Κούρδους ή η αναγνώριση της γενοκτονίας 1,5 εκ. Αρμενίων είναι τόσο ευαίσθητα θέματα στη Τουρκία.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Τάσου Παπαδόπουλου

Σε αυτή τη χώρα όποιος έχει διάθεση να παρακολουθεί τα κοινά-κενά δεν πλήττει ποτέ. Βεβαίως χρειάζεται να επιστρατεύσει όσο χιούμορ διαθέτει, για να τα δει όλα αυτά με ευχάριστη διάθεση, μια και αν τα προσεγγίσει με την σοβαρότητα που τους αξίζει, μπορεί να τρελαθεί.

Όλα τα είχαμε, η εξαγωγή ηλιθιότητας μας έλειπε. Ο λόγος για τις επιστολές-βόμβες δε Σόιμπλε και Τόμσεν. Τώρα δεν μας φταίνε τα ελληνικά λαμόγια, που κατακλέψαν τη χώρα μας, μας φταίνε οι δανειστές που κρατούν ζωντανή τη χώρα δανείζοντάς την με επιτόκιο 2%. Άντε να βρει στις αγορές η χώρα μας τέτοιο επιτόκιο.

Οι ξένοι «τοκογλύφοι» δανείζονται με υψηλότερα επιτόκια, προκειμένου να δανείσουν με την σειρά τους την Ελλάδα. Το γεγονός ότι επί σειρά ετών οι προϋπολογισμοί ήταν άκρως ελλειμματικοί και η αρνητική διαφορά που κάθε φορά προέκυπτε, την κάλυπταν οι «έξυπνοι» πολιτικοί μας με νέα δανεικά, αυτό είναι κάτι που ουδόλως απασχόλησε όσους πίεζαν να προσληφθούν από το παράθυρο τα παιδιά τους στο δημόσιο.

Τα τεράστιο κράτος, το ατέλειωτο κλέψιμο, από τους παρατρεχάμενους των κομμάτων, και η απουσία νοικοκυριού στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, οδήγησαν την χώρα στο γκρεμό. Τότε εφευρέθηκε το κόλπο Grosso, που δεν ήταν άλλο από την διαγραφή των χρεών, κατά το πρότυπο αυτών της Γερμανίας το 1953, που υποστήριξαν μετά θέρμης ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ.

Τώρα ποια η σχέση των σπάταλων πολιτικών, με έναν πόλεμο που κατέληξε με το μοίρασμα του κόσμου σε Ανατολή και Δύση δεν μας λένε. Απλώς τα χαρακτήρισαν όταν πήραν την εξουσία αυταπάτες.

Έτσι υφάρπαξαν την εξουσία και μας έφεραν, αντί για την διαγραφή χρεών, ένα τρίτο μνημόνιο και capital controls. Άλλα το ψέμα δεν έχει κοντά ποδάρια κατά Τσίπρα, αλλά απ’ ότι φαίνεται έχει πολύ μακριά. Μια και ο αρχηγός της Εκτελεστικής Εξουσίας, μας έχει διαβεβαιώσει πλειστάκις σε παρελθούσες ημερομηνίες, ότι την τάδε ημέρα θα κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση, πράγμα που μέχρι σήμερα δεν επαληθεύθηκε.

Τώρα ξέχασαν τις εδώ και ένα πεντάμηνο διαδοχικές διαβεβαιώσεις και μιλούν για καλοκαίρι και βλέπουμε. Για την ώρα η αβεβαιότητα αυτή είχε σαν αποτέλεσμα το πρώτο τρίμηνο του 2017, να κάνουν φτερά από της τράπεζες 4 δις, να έχει η αγορά παγώσει και να μην υπάρχει στο ορατό μέλλον, ούτε μία σοβαρή επένδυση στη χώρα μας.

Ήδη η ανεργία πήρε τα πάνω της κατά μία ποσοστιαία μονάδα και οι ελπίδες περιορίζονται στην αύξηση του τουριστικού ρεύματος, που όμως όπως έδειξαν τα νούμερα, ενώ αυξήθηκαν οι αφίξεις, δεν συνέβη το ίδιο και με τα έσοδα.

Εκείνοι που ελπίζουν σε αλλαγή του διεθνούς πολιτικού κλίματος προκειμένου να υπάρξει ευνοϊκότερη πολιτική λύση για την χώρα μας, τζογάρουν άγρια στην πλάτη μας, μια και η λαβωμένη οικονομία μας έχει εξαντλήσει τα όρια της. Οι υπερφορολογημένοι πολίτες δεν αντέχουν άλλο και το κράτος των επιδομάτων είναι έτοιμο να καταρρεύσει.

Μέχρι και στην άνοδο Βίλντερς στην Ολλανδία ποντάρισαν, αλλά το χαρτί δεν τους βγήκε. Τώρα αν ελπίζουν στη νίκη Λε Πεν θα διαψευσθούν και θα τους μείνει το εξ ίσου αβέβαιο χαρτί του Σουλτς στη Γερμανία τον προσεχή Σεπτέμβριο. Ζήσε Μάη να φας τριφύλλι που λέει και ο λαός.

Όμως επειδή διατροφή με τριφύλλι δεν γίνεται κι οι υποσχέσεις των κυβερνητικών αξιωματούχων για εντυπωσιακή ανάπτυξη το 2017 δεν φαίνονται στον ορίζοντα, μένει να δούμε τι άλλα ψέματα θα μας ξεφουρνίσουν, για να μας πείσουν να περιμένουμε στο ακουστικό μας μέχρι το … 2019.

Ποντάρουν στο μόνο σίγουρο γι’ αυτούς, που δεν είναι άλλο από το ροκάνισμα του χρόνου, μια και μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει έχουν εξασφαλισμένο ένα σχεδόν επταχίλιαρο, αφορολόγητο κατά το 75% και με μειωμένη εισφορά αλληλεγγύης.

Τι κι αν η Ολλανδία των 17 εκατομμυρίων έχει μόνο 150 βουλευτές, τι κι αν ο νικητής των εκλογών Μαρκ Ρούτε κυκλοφορεί με ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο, τι κι αν πηγαίνει ο ίδιος κάθε Παρασκευή βράδυ να αγοράσει την πίτσα του, όλα αυτά δεν λένε τίποτα στους δικούς μας, που κυκλοφορούν με κρατικά αυτοκίνητα, που διατίθενται απλόχερα όχι μόνο σε υπουργούς και βουλευτές, αλλά και σε κάθε τριτοκλασάτο αξιωματούχο του κόμματος, που του έδωσαν για να παίζει μια καρέκλα σε κάποια γραμματεία.

Αλλά και το γεγονός, ότι οι εκλογές σε πολλές χώρες του τρισκατάρατου βορά διεξάγονται Τετάρτη ή Πέμπτη, κι αυτό δεν λέει τίποτα στους δικούς μας «δημοκράτες», που λόγω Κυριακής οι δικοί μας κιμπάρηδες καταβάλουν ένα πρόσθετο μισθό και πάμπολλες υπερωρίες στην εκλογική τους πελατεία, που είναι το απέραντο δημόσιο.

Αυτοί οι κουτόφραγκοι χαλάνε την πιάτσα. Δεν χρησιμοποιούν κρατικά αυτοκίνητα, δεν έχουν στρατιές από παρατρεχάμενους, δεν εισπράττουν παχυλούς μισθούς, δεν κάνουν τσάρκες με πανάκριβα τζετ, αλλά προτιμούν τα αεροπλάνα της γραμμής.

Αυτοί οι τύποι ζουν σαν κανονικοί άνθρωποι, δεν έχουν καβαλήσει τα ελληνικά καλάμια και το κυριότερο, δεν απομυζούν μια χρεοκοπημένη χώρα…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τέσσερις όρους για την επίλυση του Κυπριακού θέτει η Άγκυρα, μέσω άρθρου του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Mevlut Cavusoglu, στην εφημερίδα Washington Times.

Όπως μεταδίδει η «Καθημερινή», o Τούρκος ΥΠΕΞ επέλεξε μια εφημερίδα που είναι γνωστή για τις στενές σχέσεις με την ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ, προκειμένου να κάνει λόγο για «χρυσή ευκαιρία» για την λύση του Κυπριακού Προβλήματος, που μπορεί να μετατρέψει την Κύπρο σε κέντρο ειρήνης, σταθερότητας, συνεργασίας και οικονομικής ευμάρειας.

Σύμφωνα με τον κ. Τσαβούσογλου οι βασικοί όροι-προϋποθέσεις για την άμεση επίλυση του Κυπριακού είναι:

- Πρώτον, η λύση θα πρέπει να βασιστεί στην πολιτική ισότητα των δυο πλευρών έτσι ώστε η μια πλευρά να μην έχει την δυνατότητα να επιβάλλει τις θέσεις της στην άλλη. Ο κ. Τσαβούσογλου κάνει λόγο για έναν νέο διζωνικό και δικοινοτικό συνεταιρισμό.

- Δεύτερον, η Ε.Ε. θα πρέπει να εγγυηθεί τις βασικές παραμέτρους της λύσης. Σε αυτό το σημείο, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών αναφέρεται στην σημασία του πρωτογενούς δικαίου.

- Τρίτον, η λύση πρέπει να αναδείξει μια νέα ελληνοτουρκική ισορροπία ισχύος στο νησί. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια έρχεται στο προσκήνιο το ζήτημα των τεσσάρων ελευθεριών των Τούρκων πολιτών.

- Τέλος, με την λύση θα πρέπει να διαιωνιστεί το σύστημα των εγγυήσεων έτσι ώστε να μην επαναληφθούν τα δεινά του παρελθόντος. Ο κ. Τσαβούσογλου υπενθυμίζει ότι πρόσφατες σφυγμομετρήσεις στην τ/κ κοινότητα δείχνουν ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν πρόκειται να αποδειχθεί μια λύση δίχως τις τουρκικές εγγυήσεις.

Όπως υπογραμμίζει ο κ. Τσαβούσογλου, η λύση επιφυλάσσει πολλά θετικά αποτελέσματα για τους Ελληνοκύπριους. Τα τουρκικά λιμάνια θα ανοίξουν τις πύλες τους για τα πλοία της Κύπρου. Οι εμπορικές συναλλαγές Κύπρου-Τουρκίας θα δημιουργήσουν μια νέα δυναμική. Πρόκειται για μια κατάσταση win-win που δημιουργεί περιθώρια για συνεργασία στα πεδία ενέργειας και νερού.

Στα πλαίσια της ανάλυσης του, ο κ. Τσαβούσογλου πραγματοποιεί μια σύντομο ιστορική αναδρομή στο Κυπριακό και προβάλλει την άποψη ότι το 1963 η ελληνοκυπριακή πλευρά «έδιωξε» από την δικοινοτική δημοκρατία τους Τουρκοκύπριους.

Ο ίδιος συνεχίζοντας την αναφορά του στο ιστορικό υπόβαθρο του Κυπριακού αναφέρει ότι Τουρκία και Τουρκοκύπριοι παραμένουν προσκολλημένοι στον στόχο της λύσης. Στην συνέχεια, ο ίδιος ξεκαθαρίζει τους τέσσερις όρους της κυβέρνησης του για την λύση.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι διαφωνίες στη χάραξη πολιτικής μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι τωρινές. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχαν διαφανεί οι αντιθέσεις...

Φοβούμαι πως περισσότερος χώρος και χρόνος δόθηκε στα ΜΜΕ για την απουσία χειραψίας μεταξύ Τραμπ-Μέρκελ, παρά για την ουσία των όσων ειπώθηκαν μεταξύ τους, από αυτά βεβαίως που έγιναν γνωστά. Γεγονός είναι όμως, πως οι κινήσεις του σώματος μεταφέρουν την εικόνα των διαδραματισθέντων.

Οι διαφωνίες στη χάραξη πολιτικής μεταξύ των δύο χωρών δεν είναι τωρινές. Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 είχαν διαφανεί οι αντιθέσεις, όταν το εξαγωγικό εμπόριο της Γερμανίας (και Ιαπωνίας) συνέθλιβαν το αμερικανικό. Η Γερμανία τότε, μόνη της, κατείχε το ποσοστό του 18%, ως πρώτη δύναμη στο παγκόσμιο εξαγωγικό εμπόριο. Η απάντηση των ΗΠΑ ήταν ο πρώτος πετρελαϊκός πόλεμος -ακολούθησε και δεύτερος μετά πενταετία-, η επιβολή δασμών σε εισαγόμενα προϊόντα, αλλά και οι επιδοτήσεις σε αμερικανικά (βαμβάκι, χάλυβας) ώστε να καταστούν φθηνότερα στις διεθνείς αγορές.

Μεγάλο αγκάθι ήταν πάντοτε και η μικρή συμμετοχή των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στις δαπάνες του, οι οποίες επιβάρυναν κυρίως τις ΗΠΑ, οι οποίες όμως ήσαν και αυτές που καθόριζαν -και καθορίζουν- τη νατοϊκή πολιτική. Πάντοτε ζητούσαν οι ΗΠΑ αύξηση των δαπανών από τις σύμμαχες χώρες, αλλά ελλείψει εχθρού κατά τις τελευταίες δεκαετίες -και ειδικώς στην Γερμανία, οι περιορισμοί στον εξοπλισμό της και η απαγόρευση εξόδου από την χώρα στρατευμάτων της- έφεραν σχεδόν μόνον την Ελλάδα να ξεπερνά το όριο του 2% του προϋπολογισμού της σε εξοπλισμό. Και τούτο, αφενός λόγω του τουρκικού κινδύνου, αφετέρου λόγω της απληστίας των μεσαζόντων, που δωροδοκώντας πολιτικούς παράγγελναν όπλα, που μερικά δεν τα χρειαζόμασταν.

Ο Τραμπ, στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου, απάντησε σε σχετική ερώτηση: «Επανέλαβα στην καγκελάριο Μέρκελ την ισχυρή μου στήριξη στο ΝΑΤΟ, όπως και την ανάγκη οι σύμμαχοί μας εντός του ΝΑΤΟ να πληρώσουν το μερίδιο που τους αναλογεί για τις αμυντικές δαπάνες. Πολλές χώρες χρωστούν τεράστια ποσά από τα προηγούμενα χρόνια και αυτό είναι πολύ άδικο για τις ΗΠΑ. Αυτές οι χώρες πρέπει να πληρώσουν ό,τι οφείλουν».

Η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας απάντησε ότι η Γερμανία δεν χρωστάει σε κανέναν, ενώ η Άγκελα Μέρκελ επανέλαβε την βούληση της Γερμανίας να αυξήσει τη συμβολή της στο πεδίο της άμυνας. «Το ΝΑΤΟ έχει μεγάλη σημασία για εμάς. (…) Δεσμευθήκαμε (στη σύνοδο του ΝΑΤΟ) στην Ουαλία να πετύχουμε τον στόχο του 2% (σ.σ. του ΑΕΠ για την άμυνα) έως το 2024», σημείωσε.

Η σημαντική -και αγεφύρωτη- διαφορά των δύο χωρών βρίσκεται στο εμπόριο και την Συμφωνία ελευθέρου εμπορίου που είχε δηλώσει ο Τραμπ ότι θα καταργήσει, μεταβάλλοντας κάπως την στάση του και δηλώνοντας ότι θέλει βελτίωσή της, όσον αφορά τα θέματα που αφορούν τις ΗΠΑ.

Όπως δήλωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, «Πιστεύω ότι η εμπορική πολιτική πρέπει να είναι δίκαιη και οι ΗΠΑ έχουν υποστεί άδικη μεταχείριση από πολλές χώρες επί σειρά ετών και αυτό θα σταματήσει. Αλλά δεν είμαι απομονωτιστής. Είμαι υπέρ του ελεύθερου εμπορίου, αλλά και του δίκαιου εμπορίου». Η δε Άγκελα Μέρκελ, επισήμανε τη σημαντική συμβολή των γερμανικών εταιρειών στην αμερικανική οικονομία και τα 270 δισ. απευθείας γερμανικών επενδύσεων στις ΗΠΑ.

Είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν συμφέρον να κηρύξουν ανοικτά εμπορικό πόλεμο με τη Γερμανία, παρά μόνο, σύμφωνα με την αμερικανική νομοθεσία, να επιβάλουν προσωρινές δικλείδες ασφαλείας για να προστατεύσουν τις εγχώριες βιομηχανίες, οι οποίες όμως μπορούν να έχουν στόχο μόνο εισαγωγές και όχι συγκεκριμένες χώρες.

Η Γερμανία ανησυχεί περισσότερο, μήπως και άλλα κράτη του αναπτυγμένου κόσμου αρχίσουν να απηχούν την ίδια ρητορική του Τραμπ, απειλώντας μια οικονομία που βασίζεται στις εξαγωγές, όπως η γερμανική. Αρκετά ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα έχουν ήδη αρχίσει να επαινούν τις δηλώσεις του Τραμπ, που υποσχέθηκε ότι η αμερικανική κυβέρνηση θα αποδείξει πως «ο προστατευτισμός λειτουργεί».

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το χρήμα που "έκοψε" η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στην προσπάθειά της να τονώσει την οικονομία της Ευρωζώνης και να τονώσει τον πληθωρισμό συσσωρεύεται τελικά στη Γερμανία, καθώς οι επενδυτές διστάζουν να εμπιστευτούν οποιαδήποτε άλλη χώρα πλην της ισχυρότερης οικονομίας στην ΕΕ, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που ανακοίνωσε η Bundesbank σήμερα.

Σύμφωνα με το Reuters, ένα μεγάλο ποσό των χρημάτων που εκτυπώνεται από την ΕΚΤ για την αγορά ομολόγων, καταλήγει σε γερμανικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, κάτοχοι των οποίων είναι συχνά ξένοι επενδυτές.

Έτσι, οι καθαρές πιστώσεις της Bundesbank, σύμφωνα με το διευρωπαϊκό σύστημα πληρωμών TARGET2, αυξήθηκαν στο επίπεδα ρεκόρ των 814 δισ. ευρώ τον Φεβρουάριο.

Αντίστοιχα, τον ίδιο μήνα και πάντα σύμφωνα οι υποχρεώσεις της Ιταλίας στο πλαίσιο του TARGET2 ανήλθαν στο επίπεδο ρεκόρ των 386,1 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο σύμφωνα με την Τράπεζα της Ιταλίας διαμορφώθηκε εν μέρει και στο γεγονός ότι οι Ιταλοί επενδύουν τις αποταμιεύσεις τους στο εξωτερικό.

Όλες οι χώρες συμμετέχουν στο TARGET2, το σύστημα πληρωμών του ευρωσυστήματος μέσω του οποίου διακανονίζονται οι πληρωμές σε ευρώ. Στο TARGET2 πραγματοποιούνται διατραπεζικές και πελατειακές εντολές, εντολές συμψηφισμού που προέρχονται από τα Επικουρικά Συστήματα και άμεσες χρεώσεις, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο πλαίσιο συγκεκριμένων λειτουργιών του ευρωσυστήματος, όπως πάγιες διευκολύνσεις και πράξεις αναχρηματοδότησης.

Στη μηνιαία έκθεσή της, η Bundesbank τονίζει ότι τα χρήματα που εισέρχονται στη Γερμανία δεν ρέουν στη συνέχεια σε άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ, ακόμη και αν οι αποδόσεις των ομολόγων τους τείνουν να είναι υψηλότερες από ό, τι των γερμανικών.

Πρόκειται για σαφή απροθυμία των επενδυτών να τοποθετήσουν τα μετρητά τους σε πιο αδύναμες οικονομίες, η οποία ουσιαστικά εγείρει ερωτήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του προγράμματος οικονομικής τόνωσης που εφαρμόζει η ΕΚΤ, όπως υποστηρίζει το Reuters.

Πριν από την κρίση χρέους της Ευρωζώνης, το χρήμα "έφευγε" από τη Γερμανία, προς αναζήτηση υψηλότερων αποδόσεων σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία ή η Ιταλία.

Η τάση αυτή αντιστράφηκε μετά το 2010 καθώς η κρίση κλιμακώθηκε, ενώ η εμπιστοσύνη στις υπερχρεωμένες χώρες δεν έχει ακόμη αποκατασταθεί παρά τις προσπάθειες της ΕΚΤ.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ευρώπη βάζει στη θέση του 
τον ψωνισμένο «Σουλτάνο» Ερντογάν
Ενώ στην Ελλάδα δίνονται... κίνητρα και αβάντα στους Γείτονες με τουρκοποίηση της μειονότητας!

Δεν χρειαζόμασταν τα αποτελέσματα των ολλανδικών εκλογών για να μάθουμε ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί απαιτούν από τις ηγεσίες τους να γίνει επιτέλους ένα ξεκαθάρισμα και με τις μειονότητες που δεν θέλουν και δεν μπορούν να ενσωματωθούν στις κοινωνίες, αλλά και με τους παράνομους ξένους που μπαίνουν σε κάθε χώρα και στρογγυλοκάθονται. Χρειαζόμασταν τις ολλανδικές εκλογές, όμως, για να πει κάποιος επιτέλους στον Τούρκο αρχιτσαμπουκά Ερντογάν ότι οι μαγκιές και οι απειλές ΔΕΝ περνούν στην Ευρώπη. Να του ξεκαθαρίσει ότι
α) πιο πιθανό είναι να γίνει χαλίφης όλων των πρώην μογγολικών φύλων και
β) ότι η Τουρκία είναι ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ και ΑΣΗΜΑΝΤΗ για να απειλήσει ολόκληρη Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως ήδη έκανε δημόσια με την αναφορά για «ιερό πόλεμο». Α, ναι; Ας του στείλουν τότε πίσω πεσκέσι κάτι εκατομμύρια Τούρκους που ζουν γκετοποιημένοι στις χώρες της Ε.Ε. και τότε να δούμε πώς θα φαγώνονται μεταξύ τους σαν τα ποντίκια οι συμπαθείς ανόμοιες ράτσες ανθρώπων που συναποτελούν τον καλό μας γείτονα.

Χρειάστηκε πολύς καιρός, δυστυχώς, για να συνειδητοποιήσει η Ευρώπη ότι η ανοχή απέναντι σε μη προσαρμόσιμες και ασύμβατες με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τον Χριστιανισμό θρησκείες θα δημιουργήσει εκρηκτικά προβλήματα. Οι ισλαμιστές καμικάζι αυτοκτονίας ή και απλοί δολοφόνοι που σκόρπισαν τον θάνατο σε Γαλλία, Βέλγιο και Γερμανία προήλθαν από αυτές τις κοινότητες. Έχουν μεγαλώσει και επωφεληθεί τα μάλα από ένα σύστημα παροχών που ευνόησε η σοσιαλδημοκρατική και η όποια Αριστερά τις περασμένες δεκαετίες, το οποίο αποδείχθηκε όμως ότι δεν λειτούργησε. Το αντίθετο μάλιστα, τους έκανε ακόμη πιο εχθρικούς και κομπλεξικούς και άντε τώρα να τους μαζέψεις. Η Γερμανία έχει να παλέψει με εκατομμύρια μετανάστες, στους οποίους ήθελε να κάνει προπαγάνδα ο Ταγίπ Ερντογάν με Lego διαδηλώσεις υπέρ του Μεγαλείου του, η Γαλλία προσπαθεί να διαλύσει τα γκέτο που βγάζουν τους ισλαμιστές serial killers και η Ιταλία να απαλλαγεί από την… αραβοποίηση που δεν είχε επιτευχθεί ούτε… επί Ελ Σιντ! Στα κρατικά νοσοκομεία έχουν ήδη αναρτηθεί επιγραφές στα αραβικά και άλλες σχετικές γλώσσες, ενώ φανατικοί νεαροί μουσουλμάνοι δημιουργούν παντού προβλήματα απαιτώντας να κυκλοφορούν οι γυναίκες σαν… ζώα καλυμμένες με μαντίλες και την πέφτουν μπουλούκια σε αγόρια και κορίτσια της Δύσης επειδή, λέει, είναι προκλητικά ντυμένα.

Αν έστειλε ένα σαφές μήνυμα η Ολλανδία, (ιδίως με την παραδειγματική απέλαση της Τουρκάλας υπουργού Οικογενειακών Υποθέσεων) αυτό είναι ότι την Ακροδεξιά και τον νεο-εθνικισμό που τρέφονται από το ανεξέλεγκτο μεταναστευτικό ρεύμα τούς αντιμετωπίζεις μόνο όταν το ευρωπαϊκό κράτος κάνει το καθήκον του ακολουθώντας τον νόμο και πάνω απ’ όλα προστατεύοντας τους πολίτες του. Κι αυτό θα το πετύχει πολιτισμένα η Κεντροδεξιά, η Κεντροαριστερά και όχι οι Συριζαίοι ή οι Ποδέμος και ο Μπέπε Γκρίλο που υποστηρίζουν κάθε Νιγηριανό νταβατζή με πόρνες σαν… θύμα ρατσισμού. Θες, κυρία μου, μαντίλα; Άντε στον τόπο σου ακολουθώντας με τα πόδια την καμήλα, γιατί καβάλα, σύμφωνα με τις ευγενείς παραδόσεις σας, είναι μόνο ο σύζυγος. Θες να σταματάς τη δουλειά σου και να προσεύχεσαι δεκατρείς φορές τη μέρα; Σιγά μη σου κάνουμε και ειδική αίθουσα. Είτε μάζεψέ τα όλα μαζί σε ένα τριωράκι σερί σπίτι σου και μη δεις το «Survivor» στην TV, είτε πήγαινε στην Ανατολή, στο παζάρι, με τον μουεζίνη. Ευρώπη και Ισλάμ, πολιτισμός και ακραίοι μουσουλμάνοι ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ. Και δεν θα είναι ο Ευρωπαίος που θα νικηθεί, παρά μονάχα αυτοί, οι οποίοι θα γυρίσουν στη ζωώδη κατάσταση όπου, μυστηριωδώς πώς ζουν στους τόπους τους και σφάζονται μεταξύ τους, βιάζουν ό,τι βρουν ζωντανό μπροστά τους και πωρώνονται με το παραμικρό.

Δυστυχώς, την ώρα που όλη η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι η Τουρκία και οι ποικιλώνυμες κοινότητες και μειονότητες πρέπει να αντιμετωπιστούν δυναμικά (στο πλαίσιο του νόμου) και να καταλάβουν ότι δεν τους φοβόμαστε, στην Ελλάδα γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Με πρόσχημα ή όχημα, αν θέλετε, το Μεταναστευτικό, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε, έναντι… οικονομικών διευκολύνσεων, να φτιάξει μουσουλμανοτρέχα γύρευε εστίες προβλημάτων σε όλη τη χώρα. Άλλωστε το ομολογούν και οι ίδιοι ότι θα κάτσουν εδώ χρόνια. Εμ βέβαια, αφού τους έχουμε ήδη στήσει σχολεία, τους δίνουμε και μισθό χωρίς να έχουμε καμία υποχρέωση, αλλά τους φτιάχνουμε και τζαμιά, και δη στη μέση της Αθήνας, για να συγκεντρώνονται όλοι μαζί, τι θα κάνουν, βλάκες είναι να φύγουν; Άσε που στα μειονοτικά σχολεία καθιερώνουν ως επίσημη γλώσσα την τουρκική οι Συριζαίοι, ενώ μιλάμε και για Έλληνες μουσουλμάνους και όχι για Τούρκους. Αν θέλουν ας μάθουν ελληνικά, διαφορετικά να πάνε πίσω στη μητέρα πατρίδα τους. Δεν έχουμε καμία υποχρέωση να τους μάθουμε και τούρκικα! Μάλλον το αντίθετο!

Από τα νηπιαγωγεία φτάσαμε στις έδρες Τούρκων στο ΑΠΘ, μεταφέροντας το πρόβλημα της Θράκης στην καρδιά της Θεσσαλονίκης. Αν αυτά δεν γίνονται από την ανεξέλεγκτη ανοησία των Συριζαίων, τότε συνιστούν κανονική επιχείρηση εκτουρκισμού, δηλαδή εθνικής προδοσίας! Τώρα που ΟΛΗ η Ευρώπη -και όχι η ακροδεξιά- κατάλαβε ότι τον Τούρκο πρέπει να τον αντιμετωπίζεις ως ειδική προβληματική περίπτωση που είναι, εμείς τους ανοίξαμε… την καρδιά μας, οπότε δεν είναι σύμπτωση ότι ο Ερντογάν βλέπει κάπου εδώ τα σύνορα των φαντασιώσεών τους. Μαντίλα και καμήλα ή γίνονται κανονικοί Ευρωπαίοι. Το δικαίωμα επιλογής το ’χουν! ΟΚ, είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί γιατί το τέρας είναι δίπλα μας και δαγκώνει, αλλά όχι και να το ταΐζουμε κιόλας το αδηφάγο στο στόμα!

Υ.Γ.: Διπλά επικίνδυνη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που σαλιαρίζει ελαφρόμυαλα με την Άγκυρα όπως ακριβώς καλοπιάνει, ανέχεται και κάνει διάλογο με την εγχώρια τρομοκρατία! Αυτούς που στέλνουν επιστολές-βόμβες σε Βερολίνο και Παρίσι, που ξέρουν πολύ καλά ποιοι είναι, τους χαϊδολογούν και ενίοτε τους καλύπτουν. Έως ότου οι πολίτες της υπόλοιπης κανονικής Ευρώπης αρχίσουν να μας θεωρούν ίσους και όμοιους με τους Τούρκους και τους λοιπούς τριτοκοσμικούς. Φοβάμαι πως άρχισαν ήδη.

Πηγή "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ελλάδα είναι καταδικασμένη λόγω της γεωγραφικής της τοποθεσίας να βρίσκεται σε μία περιοχή η οποία θα βρίσκεται διαρκώς σε αστάθεια και σε πολιτική αναταραχή. Βρίσκεται στο σημείο όπου τέμνονται οι δύο τεκτονικές πλάκες - της κατά Brzezinski γεωπολιτικής σκακιέρας- της Δύσης και του Νότου. Αναπόφευκτα η περιοχή οδηγεί την Ελλάδα στην αντιμετώπιση σύνθετων απειλών στην ασφάλειά της.

Την ίδια στιγμή η μεγαλύτερη απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδος, η Τουρκία, διαρκώς αναβαθμίζει τις αξιώσεις της (βλέπε αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάνης) καθώς και την ισχύ της απειλής της. Η Τουρκία βρίσκεται στην διαδικασία αγοράς και ένταξης στις ΕΔ της νέων εξοπλιστικών συστημάτων σε αντίθεση με την Ελλάδα που βρίσκεται σε «αυτοεμπάργκο». Η Τουρκία από το 2020 ως το 2021 θα εντάξει στο δυναμικό της το νέο άρμα μάχης Altay, το νέο μαχητικό αεροσκάφος F35 και το νέο της υποβρύχιο, ενώ διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους ικανούς να πλήξουν το σύνολο της Ελληνικής επικράτειας.

Η Ελλάδα προκειμένου να διατηρήσει την ειρήνη δια της ισορροπίας δυνάμεων και τα εθνικά συμφέροντά της σε Κύπρο, Αιγαίο και Θράκη είναι αναγκασμένη να διατηρεί ένα μεγάλο αμυντικό σύστημα, πολυπληθές, με μεγάλες ανάγκες σε σύγχρονα τεχνολογικά αμυντικά συστήματα τα οποία διαθέτουν και εξαιρετικά δαπανηρές ανάγκες συντήρησης. Δυστυχώς δεν γίνεται αλλιώς και όσοι προτείνουν το αντίθετο, είναι είτε αφελείς είτε εξυπηρετούν σκοπιμότητες. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ειρήνη, και είναι προς το συμφέρον να τη διατηρήσουμε, δεν πρέπει να επιτραπεί να ανοίξει η ψαλίδα την αμυντικής ισχύος μεταξύ των δύο κρατών. Αυτό σημαίνει και προμήθεια σύγχρονων εξοπλιστικών συστημάτων.

Εξαιτίας των ανωτέρω λόγων η ελληνική Δημοκρατία θα είναι αναγκασμένη να διαθέτει αξιόλογες ένοπλες δυνάμεις με τα ανάλογα αμυντικά συστήματα. Αυτή η κατάσταση την οδηγεί ώστε να ξοδεύει σημαντικό ποσό του προϋπολογισμού για την ασφάλειά της, πόροι χρήσιμοι που θα μπορούσαν να διατεθούν σε άλλους τομείς.
Πώς θα μπορούσαν αυτοί οι αναγκαίοι πόροι να μην είναι χαμένοι από την ελληνική οικονομία; Με ποιο τρόπο θα μπορούσε η Ελλάδα να πάψει να είναι από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς αμυντικών συστημάτων; Γίνεται αυτές οι επενδύσεις στην ασφάλεια της χώρας να μην αποτελούν τροχοπέδη για την υπόλοιπη οικονομία της;
Η λύση δεν είναι εξωτική. Βρίσκεται στην ανάπτυξη εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας. Προτού όμως συνεχίσουμε θα πρέπει να διαλύσουμε έναν μύθο. Ο μύθος, να μην μας το επιτρέψουν αυτοί που μας πουλάνε τα όπλα, δηλαδή οι μεγαλύτεροι εξαγωγείς όπλων των ΗΠΑ και οι παραγωγοί αμυντικού εξοπλισμού της ΕΕ και της Ρωσίας. Αυτός ο μύθος αναπτύσσεται ξεκάθαρα για να δικαιολογήσει την έλλειψη πολιτικής βούλησης, την ανοργανωσιά των ελληνικών αμυντικών βιομηχανιών, την έλλειψη σχεδίου για την αμυντική βιομηχανία και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Στην Ελλάδα η αμυντική βιομηχανία αντιμετωπίζεται από τις πολιτικές ηγεσίες ως ευκαιρία για βόλεμα ημετέρων και οι αγορές εξοπλισμών ως χρήσιμο εργαλείο για αγορά πολιτικής (προσωπικής) επιρροής στις πρωτεύουσες των χωρών προμήθειας.

Άλλωστε, χώρες χωρίς μεγάλη πολιτική ισχύ αναπτύσσουν αμυντικά συστήματα στον βαθμό που τους επιτρέπουν οι τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητές τους και πετυχαίνουν και εξαγωγικές επιτυχίες. Για παράδειγμα η αμυντική βιομηχανία Česká Zbrojovka της Τσεχίας μόλις πρόσφατα είχε εξαγωγική επιτυχία και η Πολωνία τελείωσε την αποκλειστικά εγχώρια ανάπτυξη του ατομικού οπλισμού της όπου και ξεκίνησε την παραγωγή για τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας.

Πώς θα αναπτύξουμε αμυντική βιομηχανία στην Ελλάδα; Υπάρχουν δύο μέθοδοι για αυτό. Η μία είναι αυτή που ακλούθησε η Τουρκία και η άλλη αυτή της Πολωνίας. Η μέθοδος της Τουρκίας ήταν οι εγχώριες αμυντικές βιομηχανίες, κρατικές και ιδιωτικές, να συμμετάσχουν ως υποκατασκευαστικές υποχρεωτικά στις μεγάλες προμήθειες αμυντικού υλικού από ξένες χώρες, ακόμα και αν οι ξένες χώρες εξέφραζαν την ενόχλησή τους. Αποτέλεσμα αυτού ήταν οι αμυντικές βιομηχανίες της να αποκτήσουν την τεχνογνωσία και τις κατάλληλες υποδομές για την επόμενη φάση. Στην επόμενη φάση τους οι τουρκικές αμυντικές βιομηχανίες ξεκίνησαν τον σχεδιασμό αλλά και την παραγωγή δικών τους προϊόντων. Τυπικά παραδείγματα οι κορβέτες κλάσης ADA του ΤΠΝ όπου συμμετείχαν πάνω από 50 τουρκικές εταιρείες στην ανάπτυξή και την κατασκευή τους καθώς και η συλλογή αναβάθμισης των γερμανικών αρμάτων μάχης Leopard 2A4 της Aselsan εξ' ολοκλήρου δικής της σχεδίασης.

Η άλλη μέθοδος είναι αυτή της Πολωνίας όπου ιδιωτικοποίησε σε μεγάλο βαθμό τις κρατικές αμυντικές βιομηχανίες της, οι οποίες αγοράστηκαν από μεγάλες διεθνείς του είδους, με αποτέλεσμα την παραγωγή και συναρμολόγηση αμυντικού και αεροδιαστημικού υλικού στην Πολωνία ακόμα και για αμυντικά προγράμματα τρίτων χωρών. Με τον τρόπο αυτό η Πολωνία κατάφερε να συμμετάσχει στην παραγωγή αμυντικών συστημάτων για παραγγελίες που δεν πραγματοποιεί η ίδια και να δημιουργήσει ένα cluster πολωνικών επιχειρήσεων οι οποίοι δρουν ως υπεργολάβοι και ως προμηθευτές των μεγαλύτερων εταιρειών. Αυτές οι επιχειρήσεις είναι και η βάση της δημιουργίας νέων εγχώριων αμυντικών συστημάτων που θα εξυπηρετούν τις εγχώριες ανάγκες και οι οποίες αναπτύσσουν προϊόντα δυτικής σχεδίασης και πετυχαίνουν και εξαγωγές.

Όποιος δρόμος κι αν ακολουθηθεί, τα πλεονεκτήματα από το στήσιμο Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας είναι μεγάλα. Πρώτον, σημαντικό κεφάλαιο από τις αγορές αμυντικού εξοπλισμού, μένει στην Ελλάδα και επανεπενδύεται στο βιομηχανικό δυναμικό της ενώ παράλληλα δημιουργούνται και θέσεις εργασίας υψηλής κατάρτισης. Δεύτερον, η αμυντική βιομηχανία είναι κατά κύριο λόγο υψηλής τεχνολογίας. Έτσι δημιουργείται ανθρώπινο κεφάλαιο και τεχνογνωσία, η οποία θα μπορεί να διαχυθεί και στον πολιτικό τομέα, βάζοντας τις βάσεις για δημιουργία επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας, όπως κατάφερε και έκανε το Ισραήλ. Οι τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν για την αμυντική βιομηχανία του Ισραήλ μεταφέρθηκαν στον πολιτικό τομέα, ενώ υπάρχει και το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό για να τις αξιοποιήσει. Δεν είναι τυχαίο πως το Ισραήλ είναι μια από τις πιο καινοτόμες οικονομίες του κόσμου. Ακόμη η Ελλάδα θα διατηρεί την ικανότητα της να συντηρεί τα αμυντικά συστήματά της ανεξάρτητα, χωρίς να ικετεύει την εκάστοτε χώρα προμήθεια και να ξοδεύει πολιτικό κεφάλαιο προκειμένου να πετύχει την αναγκαία συντήρηση.

Αυτά μπορούν να γίνουν, απλώς απαιτείται πολιτική βούληση για μακρόπνοο και προσεκτικό σχεδιασμό, προκειμένου οι αγορές αμυντικών συστημάτων να μην αντιμετωπίζονται από τους λήπτες αποφάσεων ως επίσκεψη σε (διεφθαρμένο) σούπερ μάρκετ, αλλά ως αναπτυξιακό εργαλείο. Όπως επίσης ούτε ως βάρος του προϋπολογισμού, αλλά ως επένδυση για την οικονομία και ασφάλεια της χώρας και το σημαντικότερο, ως επένδυση για τη διασφάλιση της ειρήνης.

Πηγή HufPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Τουρκία, μέσω του επιτελάρχη της, απαίτησε και κατάφερε να εξαιρεθεί η Λήμνος από νατοϊκή άσκηση που είχε προγραμματιστεί για σήμερα.

Πρόκειται για άσκηση ηλεκτρονικού πολέμου στο Αιγαίο, η οποία αρχικά περιελάμβανε στον σχεδιασμό της τη Λήμνο, όπως άλλωστε είχε γίνει και στην αντίστοιχη άσκηση που είχε πραγματοποιηθεί το 2016.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει το τον ΑΝΤ1, ο επιτελάρχης της Τουρκίας, που υπηρετεί στο στρατηγείο της Συμμαχίας στο Ραμστάϊν της Γερμανίας, απαίτησε να εξαιρεθεί το νησί από τη νατοϊκή άσκηση που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα, στο πλαίσιο, προφανώς, της πάγιας απαίτησης της Άγκυρας περί αποστρατικοποιημένων νησιών.

Το ΝΑΤΟ αποδέχθηκε το αίτημα κι ενημέρωσε σχετικά την Αθήνα η οποία αντέδρασε έντονα και απέσυρε αμέσως, συνολικά, τη συμμετοχή της. Η ελληνική πλευρά διεμήνυσε στους επιτελείς της Βορειοατλαντικής συμμαχίας ότι δεν είναι δυνατό να δεχθεί την εξαίρεση της Λήμνου νομιμοποιώντας τις παράλογες τουρκικές απαιτήσεις αφού τα πράγματα είναι σαφή και δεν χωρούν αμφισβητήσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, Πτέραρχος, Χρήστος Χριστοδούλου, "απάντησε" πετώντας με F-16 από τη Λάρισα στη Λήμνο. Βρέθηκε στην 130 Σμηναρχία Mάχης όπου είχε την ευκαιρία να επιθεωρήσει τους χρόνους ετοιμότητας και αντίδρασης των ιπταμένων της Λήμνου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είναι απορίας άξιον αν υπάρξει χώρα να τον δεχθεί, όταν βρεθεί κι αυτός, όπως όλοι οι σύγχρονοι δικτάτορες, κυνηγημένος από τον λαό του...

Είναι αναμφισβήτητο πως οι κινήσεις του Ερντογάν δεν εκπηγάζουν από την λογική. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό για την λήψη αποφάσεων, λόγω του ότι πολλές φορές το συναίσθημα -ιδιαιτέρως σε κρίσιμες καταστάσεις που απαιτούν ηρωισμούς- οδηγεί σε ανατροπές, αρκεί όμως να μη οδηγεί σε συναισθηματική επιθετικότητα. Και ο Ερντογάν, μετά τις τόσες και ανέλπιστες γι’ αυτόν αποτυχίες εκδηλώνει διαρκώς τον θυμό του.

Οι ψυχίατροι συμπεραίνουν, ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν ασυναίσθητα συνηθίσει να τροποποιούν όλα τα συναισθήματα που τους κάνουν να νιώθουν ευάλωτοι, ώστε να μην χρειάζεται να τα αντιμετωπίσουν. Είναι πιο ικανοποιητικό για εκείνους να αισθάνονται θυμωμένοι (έντονο συναίσθημα πάθους) από το να παραδεχτούν οδυνηρά συναισθήματα. Κατά μία άποψη ο θυμός λειτουργεί ως ισχυρή ώθηση στην εφήμερη αυτοεκτίμηση του ατόμου.

Αυτό συμβαίνει, γιατί υποσυνείδητα το αίσθημα της απελπισίας, αδυναμίας, μετατρέπεται σε αίσθημα ελέγχου και εξουσίας. Το συναίσθημα του θυμού αποσπά προσωρινά προσφέροντας ανακούφιση, όμως δεν αρκεί να γιατρέψει τον ψυχολογικό πόνο που νιώθει κάποιος. Και ο πόνος του Ερντογάν είναι μεγάλος, επειδή ξεκίνησε για παγκόσμιος ηγέτης του Ισλάμ, και βρίσκεται απομονωμένος από όλους τους ισχυρούς συμμάχους, τους οποίους μεταβάλλει από φίλους σε εχθρούς και τούμπαλιν, εν ριπή οφθαλμού.

Σε μια κίνηση που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα προκαλέσει μεγάλη ενόχληση στην Ουάσιγκτον προχώρησε η Τουρκία, αφού μπλόκαρε στο ΝΑΤΟ ένα μέρος του προγράμματος στρατιωτικής εκπαίδευσης με συνδεδεμένες με την Ατλαντική Συμμαχία χώρες! Κάποιες πλευρές εκτιμούν ότι στόχος της τουρκικής ενέργειας είναι το μπλοκάρισμα της διμερούς συμφωνίας στρατιωτικής εκπαίδευσης που υπάρχει με την Αυστρία, καθώς είναι μία από τις χώρες με τις οποίες έχει έρθει η Τουρκία σε ανοιχτή ρήξη, με τους Αυστριακούς να ζητούν πρώτοι την αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ.

Και δεν είναι μόνον η Αυστρία που το ζητά, αλλά μεγάλος αριθμός κρατών της Ε.Ε., με τον Ερντογάν όχι μόνον να μη συμμορφώνεται, αλλά να εξαπολύει μύδρους και να απειλεί, καίτοι γνωρίζει πως αν επιβληθούν κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας, η οικονομία της θα βυθιστεί σε τέλμα. Εχθές, μάλιστα, φρόντισε να ερεθίσει περισσότερο τα ευρωπαϊκά αντανακλαστικά, αναγγέλλοντας την επαναφορά της θανατικής ποινής, που είχε καταργηθεί το 2004.

Αναφερόμενος στις οικογένειες των νεκρών Τούρκων στρατιωτικών που παρέμειναν στο πλευρό του κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα, είπε: «Οι οικογένειες των μαρτύρων, οι ήρωες δεν χρειάζεται να ανησυχούν. Πιστεύω ότι Θεού θέλοντος μετά τις 16 Απριλίου θα γίνει ό,τι είναι απαραίτητο για την απαίτησή σας για επιστροφή της θανατικής ποινής». Και πρόσθεσε, υποκριτικά: «Δεν είναι σημαντικό τι λένε ο Τζορτζ και ο Χανς. Αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι τι λέει ο λαός και ο νόμος». Τον οποίο νόμο, φυσικά, θα καταρτίσει ο ίδιος.

Και ενώ φαινόταν πως πλησιάζει την Ρωσία, είτε για να εκβιάσει την Δύση, είτε επειδή αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να τον αποβάλλει η Δύση (που θα συμβεί κάποτε) στράφηκε και εναντίον της Ρωσίας, όταν απρόσμενα εξαίρεσε τα ρωσικά σιτηρά από τον κατάλογο των εισαγωγών άνευ δασμών, γεγονός που δημιουργεί τεράστια προβλήματα στις ρωσικές εξαγωγές σιτηρών, καθώς η Τουρκία είναι ο δεύτερος μετά την Αίγυπτο μεγαλύτερος εισαγωγέας ρωσικών σιτηρών.

Οι τουρκικές αρχές σταμάτησαν τη έκδοση αδειών που απαιτούνται για τη εισαγωγή, άνευ δασμών, σιτηρών, καλαμποκιού, αλεύρου ηλίανθου και ηλιέλαιου από την Ρωσία, ίσως επειδή η Ρωσία διατηρεί ακόμη την απαγόρευση εισαγωγής ορισμένων αγροτικών προϊόντων. Μάλιστα δε, άφησε να διαρρεύσει ότι μπορεί να εισαγάγει σιτηρά από την Ουκρανία.

Αλλά, και με τους Κινέζους οι σχέσεις δεν είναι οι καλύτερες, λόγω της υποστήριξής του στους τουρκογενείς Ουιγούρους, αριθμός των οποίων συμπολεμά -εκπαιδευόμενος- στο πλευρό των Τουρκομάνων στην Συρία. Το ISIS ανάρτησε βίντεο, που δείχνει τους Ουιγούρους να εκπαιδεύονται και να ορκίζονται ότι θα φυτέψουν τη σημαία τους στην Κίνα και ότι τα ποτάμια της χώρας θα γεμίσουν με αίμα.

Αν προσθέσει κάποιος και την επιφυλακτικότητα του Ιράν, Ισραήλ, αλλά και Σαουδικής Αραβίας στις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του Ερντογάν, μαζί με την δυσαρέσκεια που προξενούν αυτές και στις βαλκανικές χώρες, λόγω της απροκάλυπτης επέμβασης στα εσωτερικά τους, είναι απορίας άξιον αν υπάρξει χώρα να τον δεχθεί, όταν βρεθεί κι αυτός, όπως όλοι οι σύγχρονοι δικτάτορες, κυνηγημένος από τον λαό του.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα κίνητρα και οι υποκινητές

Υπάρχει ένας πόλεμος που βρίσκεται σε εξέλιξη. Πρόκειται για τον πόλεμο κατά των μετρητών. Διεξάγεται σε όλο τον κόσμο, ενώ στην χώρα μας έχει λάβει μια ιδιαίτερα επιθετική μορφή. Οι πολιτικοί μαζί με τους τραπεζίτες, υποστηρίζουν ότι αυτό θα κάνει πιο ασφαλή την κοινωνία μας. Όμως τίθεται το ερώτημα, μήπως πρόκειται για ακόμη μια προπαγάνδα; Μήπως αφορά στον απόλυτο έλεγχο των πολιτών και των χρημάτων τους από το κράτος και τις τράπεζες; Μπορεί η κατάργηση των μετρητών να σημαίνει κατάλυση της Δημοκρατίας και των προσωπικών μας ελευθεριών;

Όλο και περισσότεροι αναλυτές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι η κατάργηση των μετρητών στη φυσική τους μορφή, μας οδηγεί σ΄έναν ολοκληρωτισμό όπου η ιδιωτικότητα και τα δικαιώματα των πολιτών θα περιοριστούν δραματικά και όλοι μας θα είμαστε ανυπεράσπιστοι, υπό τον έλεγχο και την παρακολούθηση του κράτους, των μυστικών υπηρεσιών, τον χρηματοπιστωτικό τομέα και τους συλλογείς προσωπικών δεδομένων από τον κλάδο της πληροφορικής.

Αυτό υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο Νόρμπερτ Χέρινγκ (Norbert Häring), αρθρογράφος στη μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας, τη Handelsblatt, στο πιο πρόσφατο βιβλίο με τίτλο: «Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειές της» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα ακόμη βιβλίο του ιδίου, με τίτλο Okonomie 2.0 έγινε μπεστ σέλερ και βραβεύθηκε ως το καλύτερο οικονομικό βιβλίο για το 2007. Το 2014 ο κ. Χέρινγκ διακρίθηκε με το βραβείο Keynes-Gesellschaft για την οικονομική αρθρογραφία. Είναι συνιδρυτής του WorldEconomics Association του μεγαλύτερου συνδέσμου οικονομολόγων  παγκοσμίως που αριθμεί 12.000 μέλη, ενώ μεγάλη επισκεψιμότητα έχει το δίγλωσσο (γερμανικά και αγγλικά) μπλογκ Nobert haring Gelt und mehr.

Η HuffPost Greece, μίλησε μαζί του για το θέμα αυτό και οι απόψεις του προβληματίζουν.
Μόνο τα μετρητά είναι αληθινά.

«Μόνο τα μετρητά είναι αληθινά. Δεν πρόκειται για κάποιο απόφθεγμα των σοφών του παρελθόντος που αρνούνται να προσαρμοστούν στον σύγχρονο κόσμο καθώς τα μετρητά είναι χειροπιαστά και μετρήσιμα. Βοηθούν να κρατάμε κάθε έλεγχο στα έξοδά μας. Τα μετρητά είναι κανονικό χρήμα, υποστηριζόμενο από το κράτος. Αντίθετα από το λογιστικό χρήμα των τραπεζών κρύβεται μια υπόσχεση σε περιόδους ευνοϊκής οικονομικής συγκυρίας. Από τη χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία ξέσπασε το 2008 και έπειτα έχουμε αρχίσει και πάλι να το αντιλαμβανόμαστε...Με το χρήμα που διακινούν οι τράπεζες κερδισμένοι βγαίνουν μόνο οι τραπεζίτες» έτσι ξεκινάει το βιβλίου του και μας εισάγει όλους σε ένα εφιαλτικό σενάριο στο οποίο συμμετέχουμε, άβουλα, όλοι μας.
Όπως ο ίδιος εξηγεί, ένας τραπεζικός λογαριασμός στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια υπόσχεση για χρήμα. Όμως οι τράπεζες δημιουργώντας λογιστικό χρήμα έχουν απόλυτο έλεγχο στις συναλλαγές μας και μάλιστα έχουν και το δικαίωμα να αρνηθούν την όποια συναλλαγή εάν αυτές κρίνουν σκόπιμο.
Όσον αφορά στα επιχειρήματα κατά των μετρητών, αυτά έχουν να κάνουν με την καταπολέμηση του εγκλήματος,  της τρομοκρατίας, της φοροδιαφυγής.

«Ο κίνδυνος της παράνομης χρηματοδότησης των κομμάτων δεν αναφέρεται τόσο συχνά, παρόλο που θα συνιστούσε ισχυρό επιχείρημα. Θα μπορούσε να εκληφθεί ότι παραπέμπει στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών» γράφει ο Χέρινγκ στο βιβλίο του και υπενθυμίζει ότι ο κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το 2000 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τα αξιώματά του τόσο στο κόμμα όσο και στην κοινοβουλευτική ομάδα λόγω χρηματικής δωρεάς αξίας 100.000 μάρκων που έλαβε από έναν έμπορο όπλων και η οποία δεν καταχωρίστηκε σωστά στις οικονομικές καταστάσεις.

Ο κ. Χέρινγκ είναι «καταπέλτης». Υποστηρίζει πως το επιχείρημα ότι η παρακολούθηση των πληρωμών διευκολύνει την πάταξη της εγκληματικότητας είναι παρατραβηγμένο και παράλογο και δεν δικαιολογεί την κατάλυση του τελευταίου ψήγματος προσωπικού ελέγχουν των πληροφοριών και ατομικής ελευθερίας.

«Παραβλέπεται το γεγονός ότι οι μεγάλες πολυεθνικές “εξοικονομούν” δισεκατομμύρια σε φόρους νόμιμα, ημινόμιμα ή εντελώς παράνομα μέσω της μεταφοράς ηλεκτρονικού χρήματος. Οι εφοριακοί της δίωξης οικονομικού εγκλήματος που ερευνούν τέτοιου είδους πρακτικές κατηγορούνται ως τρελοί και απομακρύνονται από τις υπηρεσίες τους» γράφει στο βιβλίο «Η Κατάργηση των Μετρητών και οι συνέπειές της» και φέρνει ως παράδειγμα το περιστατικό ενός τέτοιου υπαλλήλου που κατηγόρησε μια τράπεζα για φοροδιαφυγή και τον έκλεισαν σε ψυχιατρείο.

Ο κ. Χέρινγκ δεν «μασάει» τα λόγια του και μιλά με στοιχεία για μεγάλες τράπεζες, συμπεριλαμβανομένων της Deutsche Bank και της Commerzabank οι οποίες αναγκάστηκαν να πληρώσουν υπέρογκα πρόστιμα για χειραγώγηση της αγοράς και ξέπλυμα χρήματος. Κάποια από αυτές θεωρείται ως η κατεξοχήν τράπεζα των μεγάλων εμπόρων ναρκωτικών και όσων επιδίδονται σε ξέπλυμα «μαύρου» χρήματος.

Επίσης υπογραμμίζει πως «εάν εκλείψουν τα μετρητά αποφεύγονται οι μαζικές εκροές καταθέσεων σε περίπτωση που οι τράπεζες αντιμετωπίζουν δυσχέρειες, με αποτέλεσμα οι καταθέτες να παραιτούνται από τα χρήματά τους προκειμένου τα τραπεζικά ιδρύματα να διατηρήσουν τη ρευστότητά τους και τη φερεγγυότητά τους».

«Εάν λοιπόν είμαστε όλοι δέσμιοι είτε επειδή έχουν καταργηθεί τα μετρητά, είτε επειδή δεν μπορούμε πλέον να τα αποσύρουμε από την τράπεζα, η σταδιακή υφαρπαγή των μετρητών εξαιτίας των αρνητικών επιτοκίων γίνεται ανεμπόδιστα»
Κάνει αναφορά σε ένα από τους πρωτοστάτες της καταπολέμησης των μετρητών, τον πρώην επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ, τον Κεν Ρόγκοφ (Ken Rogoff ). Ο Ρόγκοφ αλλά και η λογική πίσω από την κατάργηση των μετρητών βασίζεται στην πολιτική των αρνητικών επιτοκίων, το οποίο χαρακτηρίζεται ως ένα εργαλείο των κεντρικών τραπεζών για την αποκατάσταση της μακροοικονομικής σταθερότητας.

Εάν λοιπόν είμαστε όλοι δέσμιοι είτε επειδή έχουν καταργηθεί τα μετρητά, είτε επειδή δεν μπορούμε πλέον να τα αποσύρουμε από την τράπεζα, η σταδιακή υφαρπαγή των μετρητών εξαιτίας των αρνητικών επιτοκίων γίνεται ανεμπόδιστα, υποστηρίζει ο κ. Χέρινγκ επισημαίνοντας πως πρόκειται για μια νομισματική πολιτική υπέρ των πλουσίων, καθώς ωθεί προς τα άνω την αξία των μετοχών, των εταιρικών συμμετοχών και των ακινήτων που διακρατούν οι εύποροι.

Όσο υπάρχουν μετρητά σε φυσική μορφή και σε κυκλοφορία κανείς δεν πρόκειται να τα αφήσει σε τραπεζικούς λογαριασμούς με αρνητικά επιτόκια που χρόνο με τον χρόνο θα χάνουν την αρχική τους αξία. Ο εγκλωβισμός των αποταμιεύσεων σε τραπεζικούς λογαριασμούς με αρνητικά επιτόκια είναι καταλήστευση των αποταμιεύσεων των πολιτών από το κράτος και τις τράπεζες. Αυτό είναι γνωστό σε τράπεζες και κράτος και πρέπει οπωσδήποτε να αποτρέψουν την μόνη άμυνα που έχει ο κόσμος και δεν είναι άλλη από την μαζική απόσυρση των καταθέσεων (bank run).
Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολέμιοι των μετρητών χρησιμοποιούν τον όρο «αποθησαυρισμός» (μια λέξη αρνητικά χρωματισμένη) όταν κάποιος φυλάει τα χρήματά του με τη μορφή μετρητών ή χρυσού. Ωστόσο, χρησιμοποιούν τον όρο «αποταμίευση» για όλους αυτούς που κάνουν μια εγγραφή στα ηλεκτρονικά βιβλία μιας εμπορικής τράπεζας.
Στην Ελλάδα πλέον δεν έχουμε αυτή την επιλογή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι υποστηρικτές της κατάργησης των μετρητών, χρησιμοποιούν συγκεκριμένη φρασεολογία και κάθε μέσο πλύσης εγκεφάλου για να πείσουν τους πολίτες για τα «οφέλη» μια κοινωνίας χωρίς μετρητά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πολέμιοι των μετρητών χρησιμοποιούν τον όρο «αποθησαυρισμός» (μια λέξη αρνητικά χρωματισμένη) όταν κάποιος φυλάει τα χρήματά του με τη μορφή μετρητών ή χρυσού. Ωστόσο, χρησιμοποιούν τον όρο «αποταμίευση» για όλους αυτούς που κάνουν μια εγγραφή στα ηλεκτρονικά βιβλία μιας εμπορικής τράπεζας.

Στη χώρα μας προσπαθούν να μας πείσουν για τα οφέλη των συναλλαγών χωρίς μετρητά, το αποδεικνύει άλλωστε ο βομβαρδισμός διαφημίσεων με τα χαρούμενα πρόσωπα που πλέουν σε πελάγη ευτυχίας γιατί πληρώνουν με κάρτα, καθώς χαρτονομίσματα και κέρματα τους είναι βάρος στην τσέπη και τους μπερδεύουν στην πληρωμή του λογαριασμού τους. Η ελληνική κυβέρνηση υπόσχεται μοριοδότηση με κλήρωση πλούσιων δώρων σε όσους κάνουν τις πληρωμές τους με κάρτες, ενώ παρανομεί με το να μη δέχεται «χτίσιμο» του αφορολόγητου με τις αποδείξεις που οι πολίτες συγκεντρώνουν από τις αγορές τους με πραγματικά χρήματα, τραπεζογραμμάτια με την υπογραφή του Μάριο Ντράγκι, του κεντρικού τραπεζίτη της ΕΕ.


«Το ανατριχιαστικό είναι πόσο φθηνά ξεπουλιούνται πολλοί άνθρωποι ως πρώτη ύλη, ενώ φροντίζουν και για τους υπόλοιπους να γίνεται όλο και πιο ακριβό, εάν όχι αδύνατον, αργά ή γρήγορα, να διατηρήσουν έστω και ένα ίχνος ιδιωτικότητας» γράφει ο Νόμπερτ Χέρινγκ στο βιβλίο «Η Κατάργηση των Μετρητών και οι Συνέπειες της. Οδεύοντας προς τον ολοκληρωτικό έλεγχο».
- Ρωτήσαμε τον κ. Χέρινγκ να μας πει με ποιο τρόπο οι πολίτες μπορούν να χάσουν τον έλεγχο των χρημάτων τους, των μετρητών τους.

- Εάν η χρήση των μετρητών, κοσμημάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αποθηκευμένη αξία, περιορίζεται, δεν έχεις καμία άλλη επιλογή από το να αποθηκεύσεις τα χρήματά σου στην τράπεζα, το οποίο σημαίνει πως εξαρτάσαι από μια λογιστική εγγραφή στο σύστημα της τράπεζας. Οι τράπεζες συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα αναδιάρθρωσης, ειδικότερα στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία. Το παράδειγμα της Κύπρου είχε δείξει πόσο εύκολο είναι να αναδιαρθρώσεις μια τράπεζα απλά με το να μειωθούν ή να διαγραφούν αυτές οι λογιστικές εγγραφές στο σύστημα των τραπεζών. Σημειώνεται πως πλέον υπάρχει και ευρωπαϊκή νομοθεσία η οποία δίνει το δικαίωμα για κούρεμα των καταθέσεων των πολιτών».

- Ωστόσο οι πολίτες ακόμη μπορούν να έχουν χρήματα ή χρυσό, εκτός τραπεζικού συστήματος παρά τις προσπάθειες για το αντίθετο.

- Στην Ελλάδα πέρασαν νόμο που επιτρέπει σε επιθεωρητές να μπαίνουν στα σπίτια των πολιτών και να ψάχνουν για κρυμμένους «θησαυρούς», για χρήματα, ή άλλα αντικείμενα αξίας, που δεν έχουν δηλωθεί. Εάν βρουν κάτι, θα μπορούν βάσει νόμου να το κατάσχουν σε περίπτωση που δεν θα μπορεί ο πολίτης να αποδείξει πως το απέκτησε με νόμιμο τρόπο. Εννοείται πως το να αποδείξει κανείς το αντίθετο καθίσταται δύσκολο. Η κυβέρνηση της Ινδίας εξέδωσε μια παρόμοια νομοθεσία αμέσως μόλις απαγόρευσαν την κυκλοφορία δύο εκ των βασικών χαρτονομισμάτων τους. Αυτοί οι περιορισμοί φύλαξης περιουσιακών στοιχείων εκτός του τραπεζικού συστήματος είναι πολύ στενά συνδεδεμένοι με τους περιορισμούς στη χρήση μετρητών. Εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό.

- Δίνετε έμφαση στην υπόθεση ότι με την εξάλειψη των μετρητών ενθαρρύνεται η επιβολή αρνητικών επιτοκίων. Σε τι εξυπηρετεί αυτό και ποιον ωφελεί.

- Τα αρνητικά επιτόκια είναι μια ηπιότερη μορφή και πιο ομαλή μορφή απαλλοτρίωσης των χρημάτων των καταθετών εάν οι τράπεζες αντιμετωπίσουν θέμα αναδιάρθρωσης. Εάν, για παράδειγμα, κάθε χρόνο αφαιρείται το 5% των υποχρεώσεων προς τους αποταμιευτές - καταθέτες, τότε το εθνικό τραπεζικό σύστημα το οποίο αντιμετωπίζει πρόβλημα, θα μπορεί να γίνει και πάλι φερέγγυο και μάλιστα σε σύντονο χρονικό διάστημα.

- Επίσης υποστηρίζετε ότι σε μια κοινωνία χωρίς μετρητά όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει θύματα ενός κουρέματος των καταθέσεων τους. Όσον αφορά την περίπτωση της Ελλάδας όπου ήδη τα χρήματά μας είναι δεσμευμένα τι μπορεί να συμβεί;

- Στην Ελλάδα έχετε τους περιορισμούς όσον αφορά στο ποσό ανάληψης χρημάτων, αλλά και στο ποσό των μετρητών που μπορεί να βγει εκτός συνόρων. Εάν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ και χρειαστεί οι τράπεζες να ανακεφαλαιοποιηθούν, μεγάλο μέρος τα «λεφτά» των Ελλήνων πολιτών, που βρίσκονται στο λογιστικό σύστημα των τραπεζών, το πιο πιθανό είναι να ακυρωθούν. Εάν η Ελλάδα υποχρεωθεί να βγει από το ευρώ, η αξία αυτών των λογαριασμών με όρους αγοραστικής δύναμης θα μειωθεί δραματικά.

- Όμως βάσει ευρωπαϊκής νομοθεσίας οι καταθέσεις μέχρι 100.000 ευρώ δεν προστατεύονται;

- Καθόλου. Η νομοθεσία κάνει λόγο για έναν υποθετικό μηχανισμό που θα απαγορεύει στις τράπεζες να εγγυώνται η μια τα χρέη της άλλης έως το ποσό που αναλογεί ανά πελάτη. Ωστόσο εάν χρεοκοπήσουν όλες τους τότε δεν θα έχουν τα χρήματα για να το κάνουν αυτό και οι κυβερνήσεις δεν έχουν την υποχρέωση να πληρώσουν τον λογαριασμό».

- Πώς ο πόλεμος κατά των μετρητών έχει συνέπειες όσον αφορά στην προστασία της ιδιωτικής μας ζωής, στην περιουσία μας; Επίσης κάνετε λόγο για την επεξεργασία μεγάλου όγκου δεδομένων (Big Data) που αφορούν προσωπικές πληροφορίες. Ποιοι είναι αυτοί που διαχειρίζονται με τέτοια ευκολία τη ζωή μας;

- Η αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (NSA) έχει πρόσβαση σε όλες τις διεθνείς τραπεζικές συναλλαγές (που εμπίπτουν στο Πρόγραμμα Παρακολούθησης της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας -TFTP) και οι οποίες γίνονται μέσω swift. Όλες οι πληροφορίες σχετικά με τις πληρωμές μέσω του τραπεζικού σας λογαριασμού ή των πιστωτικών σας καρτών καταγράφονται και αποθηκεύονται αυτόματα από τους «μηχανισμούς» ασφαλείας για να προβούν στην όποια διερεύνηση της συναλλαγής όποτε αυτό κριθεί σκόπιμο.

Επίσης online υπηρεσίες μεταφοράς χρημάτων, όπως το PayPal, μπορούν να πουλήσουν πληροφορίες σχετικές με εσάς βάσει των στοιχείων που έχουν στη διάθεσή τους, έπειτα από τη συμφωνία που έχετε συνάψει με την εταιρεία μέσω διαδικτύου. Το ίδιο ισχύει και με τις εταιρείες έκδοσης πιστωτικών καρτών. Εάν λοιπόν δεν έχετε πρόσβαση σε μετρητά, εάν δεν μπορείτε να κάνετε πληρωμές με μετρητά, τότε δεν έχετε και κανένα τρόπο για να διαφυλάξετε την ιδιωτικότητα σας και τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα σας, όπως για παράδειγμα την αγορά ενός περιοδικού που μπορεί να είναι ύποπτο πολιτικά, ή να αποκαλύπτονται πληροφορίες σχετικά με τις σεξουαλικές σας προτιμήσεις, τις οποίες σίγουρα δεν θέλετε να τις γνωρίζουν τρίτοι.

Όλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να επιβληθεί η αμερικανική νομοθεσία σε όλο τον κόσμο, καθώς οι βασικές υπηρεσίες πληρωμών έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ. Όλες αυτές οι πληροφορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν προκειμένου να εκβιάσουν άτομα για συγκεκριμένους σκοπούς, μπορεί να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου οι άνθρωποι θα φοβούνται να σηκώσουν κεφάλι, αφού θα ξέρουν ότι θα μπορούν να καταστραφούν ή να πέσουν σε δυσμένεια απέναντι στους ισχυρούς. Εάν μια απολυταρχική κυβέρνηση, δείτε για παράδειγμα τον Ερντογάν ή τον Τραμπ, πάρουν τον έλεγχο ενός συστήματος που καταγράφει και αποθηκεύει όλες τις οικονομικές συναλλαγές των πολιτών, τότε θα μπορούμε να μιλάμε για μια καταστροφή.

- Ακούγονται εφιαλτικά όλα αυτά, αλλά πώς φτάσαμε εδώ, ποια είναι η κρυφή ατζέντα και ποιοι την προωθούν, ποια είναι τα κίνητρα; Γράφετε στο βιβλίο σας ότι η Αφρική ήταν και είναι ένα επιτυχές πεδίο πειραματισμού, ισχύει το ίδιο και για την Ελλάδα;


- Φοβάμαι πως δεν είναι και πολύ κρυφή η ατζέντα πλέον, όπως και τα κίνητρα πίσω από τις προσπάθειες για την κατάργηση των μετρητών. Όσον αφορά στα κίνητρα, το πρώτο έχει να κάνει με τη δυνατότητα απαλλοτρίωσης των κεφαλαίων που έχουν οι αποταμιευτές στις τράπεζες όταν αυτές βρεθούν σε κίνδυνο. Οι τρόποι για να επιτευχθεί αυτό είναι μέσω των αρνητικών επιτοκίων και ο άλλος, για τον οποίο δεν γίνεται ανοιχτά η κουβέντα, είναι το κούρεμα των καταθέσεων.

Το δεύτερο κίνητρο έχει να κάνει με τον ολοκληρωτικό έλεγχο και παρακολούθηση των πολιτών υπό το πρόσχημα της μάχης κατά του εγκλήματος. Η επίσημη δικαιολογία για τα μέτρα που αφορούν στην κατάργηση των μετρητών είναι η πάταξη του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, της φοροδιαφυγής και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας.

Τρίτο κίνητρο είναι η μεγέθυνση των κερδών για τους διαχειριστές ηλεκτρονικών πληρωμών. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας και οι εταιρείες IT θέλουν βγάλουν χρήματα από κάθε συναλλαγή, απ΄όλες τις συναλλαγές, που κάνουν οι πολίτες.

Το πώς ξεκίνησε αυτό είναι μια μεγάλη και πολύπλοκη ιστορία. Το 1995 όταν η Παγκόσμια Τράπεζα και οι ενδιαφερόμενες ιδιωτικές εταιρείες μαζί με ιδρύματά τους, όπως οι Vias, Mastercard, Paypal και Microsoft, ίδρυσαν τη διεθνή οργάνωση κατά της φτώχειας, την CGAP, (Consultative Group to Assist the Poor) η οποία είναι ακόμη ενεργή, εργάστηκαν στην αξιοποίηση της ιδέας του Μοχάμεντ Γιουνούς (Μ. Γιουνούς: Οικονομολόγος και τραπεζίτης από το Μπανγκλαντές, καθώς και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 2006 «για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών ευκαιριών για τους φτωχούς, και ιδίως για τις γυναίκες, μέσω της καινοτόμου εργασίας τους στη χορήγηση μικρών δανείων και εγγυήσεων». Επίσης ανέπτυξε τις έννοιες της μικροπίστωσης και της μικροχρηματοδότησης).

Στόχος τους ήταν να κάνουν δημοφιλή τη μικροπίστωση και να την μετατρέψουν από ένα πρόγραμμα χρηματοδότησης προς όφελος των φτωχών επιχειρηματιών, σε μια μπονάτζα κερδών για τους μικροπιστωτές που εκμεταλλεύονταν τους φτωχούς.

Επίσης, το 2012 το πρώτο κίνητρο που σας περιέγραψα, έλαβε διαστάσεις επιδημίας έπειτα από τις επιπτώσεις με τη «φούσκα» ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου. Tότε ήταν που η Citi μαζί με την ίδια ομάδα ιδρυμάτων (από κοινού με το Ίδρυμα Gates, το Ίδρυμα Ford, Visa, και τη MasterCard / “Η κατάργηση των μετρητών και οι συνέπειες της. Οδεύοντας προς τον ολοκληρωτικό έλεγχο Nobert Haring” Εκδόσεις Λιβάνη) ίδρυσε την οργάνωση «Better Than Cash Alliance» σκοπός της οποίας είναι ο περιορισμός των μετρητών στις αναπτυσσόμενες χώρες και η προαγωγή του ηλεκτρονικού χρήματος και του χρήματος μέσων κινητών συσκευών. (Όπως γράφει ο Haring στο βιβλίο του, για να προσδώσουν σοβαρότητα στο όλο εγχείρημα ο Γκέιτς και η MasterCard είχαν προηγουμένως εξαγοράσεις μια μικρή οργάνωση του ΟΗΕ που αντιμετώπιζε οικονομικές δυσχέρειες, το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη Κεφαλαίου – United Nations Capital Development Fund – UNCDF). 

Σχετικά με το τρίτο κίνητρο, αυτό της παρακολούθησης, με επιτυχία χρησιμοποιήθηκε για να κάνουν τις κυβερνήσεις που συμμετέχουν στους G20 να ενδιαφερθούν και να προωθήσουν την ατζέντα των Paypal, Visa, Microsoft και των συναφών ιδρυμάτων. Μεγάλο μέρος όλων αυτών γίνεται μέσω των κεντρικών τραπεζών, το οποίο πρέπει να γίνει κατανοητό ότι εργάζονται με γνώμονα το συμφέρον του ιδιωτικού τραπεζικού τομέα και όχι των πολιτών. Επίσης πρέπει να υπογραμμίσω ότι όλα τα μεγάλα ιδρύματα, μαζί με τους επικεφαλής όλων των μεγάλων διεθνών τραπεζών, είναι μέλη του G30».

- Θέλετε να εξηγήσετε λίγα πράγματα στους αναγνώστες μας για το G30;

- To Group of Thirty, πιστεύω ότι είναι το κέντρο που συντονίζει τον πόλεμο κατά των μετρητών. Μεταξύ των μελών του και υπέρμαχοι της κατάργησης των μετρητών, είναι ο Λάρι Σάμερς, (Larry Summers, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας και μετέπειτα υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κλίντον, ήταν το πρώτο σημαίνον πρόσωπο που το 2013 εκφράστηκε ανοιχτά υπέρ της κατάργησης των μετρητών) και ο καθηγητής του Χάρβαρντ και ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, ο Κεν Ρόγκοφ (Ken Rogoff ). Επίσης μεταξύ των πολέμιων των μετρητών και μέλος του G30, πρώην καθηγητής στο Χάρβαρντ, είναι και ο πρόεδρος της ΕΚΤ, ο Μάριο Ντράγκι, όπου ως ως γνωστόν ενσωμάτωσε παράνομες νομοθεσίες, αφού με συγκεκριμένα νομικά επιχειρήματα διατύπωσε τη γνώμη ότι οι απαγορεύσεις μετρητών είναι σύμφωνες με τη συνθήκη της ΕΕ. Έτσι οι εθνικές κυβερνήσεις έθεσαν απαγορεύσεις στις πληρωμές με μετρητά, με τραπεζογραμμάτια δηλαδή, τα οποία εκδίδει η ΕΚΤ και υπογράφει ο Ντράγκι, ακόμη και εάν πρόκειται για το νόμιμο χρήμα – νόμισμα- της Ευρωζώνης».

- Όπως το αντιλαμβάνομαι οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν κάνει μέτωπο για την επίτευξη μιας κοινωνίας χωρίς μετρητά.

- Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία των ΗΠΑ που εξαπλώνεται παγκοσμίως.

Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ είναι στον πυρήνα αυτής της καμπάνιας. Η ΕΕ και τη ΕΚΤ είναι συνεργοί. Συγκρότησαν την Τρόικα με αποτέλεσμα ΕΚΤ, ΔΝΤ και Κομισιόν να είναι τα εκτελεστικά όργανα που υπαγορεύουν και διασφαλίζουν, στην υπό τον έλεγχό τους ελληνική κυβέρνηση, την επιβολή πολλών νομοθεσιών που θέτουν περιορισμούς στη χρήση μετρητών, καθιστώντας τα παράνομα σε μεγάλα τμήματα της οικονομικής ζωής. Όπως το αντιλαμβάνομαι δεν ήταν και τόσο δύσκολο να επιτευχθεί, δεδομένου ότι οι ελληνικές τράπεζες αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα και ευεργετούνται από τους περιορισμούς ανάληψης και χρήσης μετρητών. Την ίδια ώρα η κυβέρνηση απελπισμένα χρειάζεται φοροεισπρακτικά έσοδα και είναι ευκολότερο να τα εισπράξει από το ασθενέστερο τμήμα του πληθυσμού που μπορεί και ελέγχει ευκολότερα, αντί να κυνηγήσει αυτούς που τρώνε με χρυσά κουτάλια.

- Γιατί οι τράπεζες προτιμούν το λογιστικό χρήμα έναντι των μετρητών;


- Οι τράπεζες έχουν το ισχυρότερο συμφέρον να ξεφορτωθούν τα μετρητά. Είναι ανταγωνιστικά στο χρήμα που μπορούν να δημιουργήσουν μόνες τους (λογιστικό χρήμα) και από το οποίο μπορούν βγάλουν και κέρδος. Επίσης εάν δεν κυκλοφορούν μετρητά, οι πολίτες δεν θα μπορούν πλέον να πάρουν τα μετρητά τους από τις τράπεζες για να τα σώσουν.

Τα χαρτονομίσματα είναι ένας τίτλος που είτε τον έχεις, είτε δεν τον έχεις. Μόνο ασυνείδητες και απολυταρχικές κυβερνήσεις , όπως αυτή της Ινδίας, η οποία είναι διατεθειμένη να εξαπατήσει τους πολίτες της και να κηρύξει τα χαρτονομίσματά τους άκυρα, μπορεί να αφαιρέσει αυτούς τους τίτλους από τον κόσμο. Το λογιστικό χρήμα των τραπεζών είναι απλά μια εγγραφή στα συστήματα των τραπεζών και ο όποιος περιορισμός στη χρήση τους ή στην αξία τους μπορεί και έχει γίνει άλλωστε, με μεγάλη ευκολία».

- Υπάρχουν αρκετά χρήματα στις τράπεζες;


- Όχι, δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα στις τράπεζες για να πληρώσουν τον καθένα τα λεφτά που του έχουν υποσχεθεί εάν τα ζητήσουν όλοι μαζί ταυτόχρονα. Δεν είναι αρκετά τα χρήματα ακόμη και με συντελεστή το δέκα. Γι΄αυτό οι τράπεζες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα χρειάζονται ένα σύστημα που επιβάλλει απαγόρευση στην εκταμίευση μετρητών. Ο χρυσός από μόνος του θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική για κάποιο διάστημα. Όμως εάν αρχίσει και χρησιμοποιείται πολύ, τότε θα υπάρξει κάποια νομοθεσία που θα καθιστά παράνομη την κατοχή του.

- Έχετε προσφύγει νομικά επειδή δεν δέχεστε να εξοφλείται το ραδιοτηλεοπτικό τέλος που σας αναλογεί αυτόματα από τον τραπεζικό σας λογαριασμό και επιθυμείτε η εξόφληση να γίνεται τοις μετρητοίς. Τι προσπαθείτε να πετύχετε με αυτό και σε τι στάδιο βρίσκεται η προσφυγή σας;


- Θέλω να φέρω στο προσκήνιο το γεγονός ότι τα μετρητά είναι ένας νόμιμος τίτλος και η άρνηση αποδοχής τους από δημόσιους φορείς οι οποίοι το αναγνωρίζουν ως τέτοιο, γίνεται κατά παράβαση του νόμου. Θέλω να κάνω το κοινοβούλιο να σκεφτεί σχετικά με αυτό το ζήτημα, αντί να εγκαταλείπει όλες τις αποφάσεις στις ιδιωτικές και κεντρικές τράπεζες. Όσον αφορά στην εξέλιξη της υπόθεσης έχασα σε πρώτο βαθμό, όπως αναμενόταν άλλωστε και κάποια στιγμή η υπόθεση θα εκδικαστεί εκ νέου στο εφετείο.

- Η πράξη σας είναι μια μορφή αντίστασης και ενθαρρύνετε τον κόσμο προς αυτή την κατεύθυνση. Τι ακριβώς του προτείνετε να κάνει;

- Πρέπει οπωσδήποτε κάποιος στην Ελλάδα δημόσια να παραβεί τις αμφιλεγόμενες νομοθετικές ρυθμίσεις που απαγορεύουν την πληρωμή μεγάλων ποσών με μετρητά. Επίσης, αυτός ή αυτοί που θα προβούν σε αυτή την ενέργεια, να αρνηθούν να πληρώσουν και το πρόστιμο που θα τους επιβληθεί και στη συνέχεια να βρεθούν ενώπιον του δικαστηρίου. Το άρθρο 128 της Συνθήκης της ΕΕ ορίζει κατηγορηματικά ότι τα χαρτονομίσματα του ευρώ είναι νόμιμοι τίτλοι και πρέπει να γίνονται δεκτοί. Μια εθνική κυβέρνηση δεν έχει την εξουσία να πράξει διαφορετικά και να απαγορεύσει στους πολίτες της τη χρήση αυτών των νόμιμων τίτλων. Ακόμη θα πρέπει όλοι να πληρώνουν όσο γίνεται πιο συχνά και περισσότερο τοις μετρητοίς έτσι ώστε να καταστήσουν δυσκολότερο να χαρακτηρίζονται ως ύποπτοι οι πολίτες που κάνουν χρήση μετρητών.

- Όμως μιλώντας για αντίσταση, όπως γνωρίζετε η χρήση μετρητών στη χώρα μου έχει περιοριστεί και καθίσταται σταδιακά απαγορευτική. Οι πολίτες εν πολλοίς έχουν χάσει τον έλεγχο της ζωής τους, η φτωχοποίηση είναι γενικευμένη, οι εκ των Βρυξελλών εντολές υπερβαίνουν το εθνικό δίκαιο σε βαθμό απολυταρχίας, κάνοντας τη χώρα να μοιάζει με αποικία. Πώς πιστεύετε ότι αντιμετωπίζονται όλα αυτά;


- Φοβάμαι πως είναι πολύ, πάρα πολύ δύσκολο. Η Ελλάδα είναι ανίσχυρη όσο χρησιμοποιείται ως αποτρεπτικός παράγοντας από αυτούς που θέλουν να περάσουν το μήνυμα που λέει “κοίτα τι θα συμβεί εάν δεν είσαι υπάκουος”. Ενδεχομένως η χώρα σας να καταφέρει να εξέλθει από αυτή τη δυσχερή θέση όταν όλο το οικοδόμημα καταρρεύσει και επικρατήσει ο σώζων εαυτόν σωθήτω.


Πηγή HufPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο νέος κανόνας της εποχής Τραμπ 
Μπορεί να ξανακάνει μεγάλη την Αμερική;
«Πρώτα η Αμερική»

Οι πρώτες εβδομάδες διακυβέρνησης Τραμπ ήταν μια επίδειξη ισχύος με κυρίαρχα στοιχεία τον εκφοβισμό και τις απειλές προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο νέος κανόνας ακούγεται απλός: «Πρώτα η Αμερική» (America first). Προτεραιότητα στο πρόγραμμα της κυβέρνησης Τραμπ φαίνεται να έχει η εγχώρια αμερικανική οικονομία και οι νέες θέσεις εργασίας.

Προεκλογικά, τα «πυρά» του Τραμπ στρέφονταν κυρίως ενάντια στην Κίνα και το Μεξικό. Όμως, η πρόσφατη δήλωση του Αμερικανού Προέδρου ότι το ΝΑΤΟ είναι «παρωχημένο», οι απειλές προς τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες και η εκτίμησή του ότι η αποχώρηση της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ θα ανοίξει το δρόμο για έξοδο και άλλων ευρωπαϊκών κρατών από την Ένωση, την οποία ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως κυριαρχικό εργαλείο της Γερμανίας που αποσκοπεί στο να ξεπεράσει τις ΗΠΑ στο διεθνές εμπόριο, προοιωνίζονται αλλαγές και στις διατλαντικές σχέσεις. Δεν είναι απίθανο να αρχίσει ένας οικονομικός πόλεμος με τη Γερμανία.

Εκμεταλλευόμενος την οργή που προκάλεσε στα λαϊκά στρώματα η έντονη αποβιομηχάνιση της αμερικανικής οικονομίας κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών, ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές με την υπόσχεση να κάνει την Αμερική και πάλι μεγάλη (Make America Great Again) αποκαθιστώντας -μεταξύ άλλων- τη θέση της αμερικανικής βιομηχανίας. «Πρέπει να προστατεύσουμε τα σύνορά μας από τις καταστροφικές συνέπειες των άλλων χωρών, που φτιάχνουν τα προϊόντα μας, κλέβουν τις επιχειρήσεις μας και καταστρέφουν τις θέσεις εργασίας μας», δήλωσε στην τελετή ορκωμοσίας του.

Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη η στροφή κατά της Γερμανίας. Το 2016 οι ΗΠΑ ήταν ο πρώτος εξαγωγικός προορισμός για τα Γερμανικά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας (αυτοκίνητα, ηλεκτρονικά, χημικά, βαριά μηχανήματα) με το σύνολο των γερμανικών εξαγωγών στις ΗΠΑ να αγγίζει τα 114 δισ. δολάρια.

Και μόνο η αποδιάρθρωση των μηχανισμών διεξαγωγής του διεθνούς εμπορίου -ίσως με πρωτοβουλία του Τραμπ- θα μπορούσε να επιφέρει καίριο πλήγμα στη Γερμανική οικονομία. Αμέσως μετά την εκλογή του ο νέος πρόεδρος υπαναχώρησε από την συμφωνία ελεύθερου εμπορίου TTP και δηλώνει αποφασισμένος να επαναδιαπραγματευτεί παρόμοιες συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, όπως η NAFTA και η TTIP, τις οποίες θεωρεί καταστροφή για την Αμερική.

Η αμερικανική ρητορική κατά της Γερμανίας είναι προάγγελος δράσης και οι συνέπειες αυτής της πολιτικής μεταστροφής αναμένεται να γίνουν αισθητές παντού. Μπορεί ο Τραμπ να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού;

Η απάντηση φαίνεται πως είναι «Ναι, μπορεί». Πολλά όμως θα εξαρτηθούν και από τη στάση του νέου προέδρου απέναντι στη Γουόλ Στρητ, όπου φαίνεται να δρομολογείται μια νέα απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικών αγορών προς όφελος των μεγάλων αμερικανικών τραπεζών. Η ισχύς της Γκόλντμαν Σακς στη νέα αμερικανική κυβέρνηση είναι ήδη τεράστια. Δύσκολα θα συνδυαστεί η πολιτική «Πρώτα η Αμερική» με τα συμφέροντα των μεγάλων τραπεζών που θέλουν ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων παγκοσμίως. Ο Ντόναλντ Τραμπ σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με δύσκολα διλήμματα.

Πηγή ERENSEP


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιστροφή στη δραχμή υπό τις παρούσες συνθήκες, χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία και με όρους ταπεινωτικής αποπομπής από την ευρωζώνη, που θα επιχειρήσουν να επιβάλουν οι δανειστές, αποτελεί μία εξαιρετικά προβληματική διαδικασία.

Και προφανώς απευκταία. Μία χώρα χρεοκοπημένη, με πληθυσμιακή συρρίκνωση, χωρίς παραγωγική βάση, χωρίς εξαγωγικό προσανατολισμό, που έχει αφήσει στην τύχη της την πρωτογενή παραγωγή και στηρίζεται μόνο στις φυσικές ομορφιές και την πολιτιστική κληρονομιά της, δεν είναι δυνατόν να σταθεί στα πόδια της με ένα αδύναμο εθνικό νόμισμα.

Το πολύ πολύ να καταντήσει απ’ άκρη σ’ άκρη τουριστική λουτρόπολη φτωχών ιθαγενών που θα τρέχουν να εξυπηρετούν Γερμανούς συνταξιούχους μήπως και πληρωθούν σε «συνάλλαγμα». Από την άλλη πλευρά, όμως, το συνεχές bullying εις βάρος των λεγόμενων «δραχμιστών», η τρομολαγνεία γύρω από ένα «ακαριαίο» Grexit και η απαγόρευση κάθε συζήτησης για εναλλακτικό πλάνο ανασυγκρότησης εκτός ευρωζώνης έχουν ως αποτέλεσμα τη διαιώνιση μιας άλλης μορφής δουλοπαροικίας. Με δανειακή εξάρτηση, ξένη εποπτεία και ασφυκτικό έλεγχο που επεκτείνεται από το χρηματοπιστωτικό σύστημα έως τις κοινωφελείς υπηρεσίες.

H συνέχιση αυτής της πορείας θα έχει απλά ως αποτέλεσμα την περαιτέρω φτωχοποίηση και το ξεπούλημα των ασημικών της χώρας. Πιθανόν βέβαια κάποιοι έτσι να βολεύονται και στο εσωτερικό. Είναι οι σύγχρονοι γερμανοτσολιάδες (σ.σ.: δεν ντρέπομαι καθόλου για τον όρο), υπάλληλοι δηλαδή γερμανικών συμφερόντων στο ευρύτερο πολιτικό σύστημα, στο επιχειρηματικό στερέωμα και τα μέσα ενημέρωσης που ταυτίζουν την ύπαρξή τους με τις επιθυμίες του Βερολίνου. Αυτοί οι τελευταίοι, μαζί με κάτι πυροβολημένους ευρωλάγνους που νομίζουν ότι αν βγούμε από το ευρώ θα πάψουν να τους σερβίρουν καφέ τα γκαρσόνια στην Grand Place των Βρυξελλών, έχουν δυστυχώς καταφέρει να περιχαρακώσουν το πλαίσιο του διαλόγου για το μέλλον της χώρας στα μέτρα του δικού τους… «πολιτικά ορθού».

Κάθε κουβέντα για μελλοντική έστω μετάβαση σε εθνικό ή διπλό νόμισμα εξοβελίζεται με αριστοτεχνικό τρόπο στα άκρα του πολιτικού φάσματος και εμφανίζεται ως επικίνδυνη γραφικότητα. Και κάθε αναφορά στη δραχμή συνοδεύεται με ένα στερεότυπο κατεβατό άκρατης κινδυνολογίας περί βενεζουελοποίησης της χώρας.

Αποτέλεσμα όλης αυτής της δαιμονοποίησης, που αποτελεί, ξαναλέω, ένα είδος ανεπίτρεπτου για δημοκρατική χώρα bullying, είναι να μη γίνεται σοβαρή συζήτηση για αυτά που πρέπει να επιδιώξουμε με τις δικές μας δυνάμεις. Όπως η στροφή στην πρωτογενή παραγωγή, η ενίσχυση του ελληνικού branding, η υιοθέτηση εξαγωγικού προσανατολισμού και η δημιουργία κινήτρων για επαναπατρισμό «εγκεφάλων».

Όλη η κουβέντα περί μεταρρυθμίσεων από τους εγχώριους «ευρωπαϊστές» εξαντλείται στην απολύτως αντίθετη κατεύθυνση: Μέτρα υπέρ των πολυεθνικών, ολιγοπωλιακή ασυδοσία, εδραίωση εργασιακής ζούγκλας και διάλυση της αμιγώς ελληνικής παραγωγής. Μπορεί συνεπώς η δραχμική προσέγγιση να μην είναι η ενδεδειγμένη σε πρώτο χρόνο, αλλά και το «ευρώ με κάθε κόστος» παραπέμπει ευθέως στο σκοταδιστικό «πίστευε και μη ερεύνα», που εξυπηρετεί μόνον τις ανάγκες των δανειστών.

Υπάρχει βεβαίως και μια μικρή λεπτομέρεια. Αυτό που ξορκίζουν οι χλευαστές των «δραχμιστών» μπορεί να μας συμβεί από βούληση τρίτων. Και τότε θα φέρουν βαριά ευθύνη, ακριβώς γιατί δεν κάτσαμε να συζητήσουμε τους όρους με τους οποίους θα επιδιώξουμε να το διαχειριστούμε. Το λέω λοιπόν ορθά κοφτά για να το χωνέψουν κάποιοι. Αν αύριο εκδιωχθούμε κακήν κακώς από την ευρωζώνη και βρεθούμε από τη μια μέρα στην άλλη με τα απόρρητα σχέδια Μοσχοβισί, ένα φιλοδώρημα και το εισιτήριο του λεωφορείου Παγκράτι - Κολιάτσου, συγκεκριμένα πρόσωπα θα κληθούν να απολογηθούν. Όχι οι «δραχμιστές». Οι άλλοι, του «ανήκομεν στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε.», που τόσο καιρό άφησαν ανοχύρωτη τη χώρα μπροστά στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία ενός Grexit - «ξαφνικού θανάτου». Αυτοί που απαγόρεψαν κάθε συζήτηση για τις προϋποθέσεις μετάβασης στο εθνικό νόμισμα.

Τ ο «μυστικό σχέδιο αποπομπής» της Ελλάδας, που αποκαλύφθηκε με ερώτηση της γνωστής Αννούλας Διαμαντοπούλου στον Γιούνκερ (με ποια ιδιότητα, θα σας γελάσω…), είναι ακόμη ένα πυροτέχνημα τρομοκράτησης της ελληνικής κοινής γνώμης που εμφανίζει την έξοδο από την ευρωζώνη ως πυρηνική καταστροφή. Πυρηνική καταστροφή θα είναι πράγματι αν την αφήσουμε να γίνει με όρους που θα θέσουν οι ξένοι. Όμως, όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι διάφορες Αννούλες του εκσυγχρονισμού, αυτόματες διαδικασίες αποπομπών δεν υπάρχουν στο γραφειοκρατικό τέρας των Βρυξελλών. Τουλάχιστον όχι χωρίς τη συγκατάθεση των ενδιαφερομένων…

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ceteris Paribus

Οι πανηγυρισμοί για το αποτέλεσμα των ολλανδικών εκλογών αντηχούν ακόμη στις ευρωπαϊκές καγκελαρίες. Ο ευρωπαϊκός εκλογικός κύκλος άνοιξε «με το δεξί» γι’ αυτούς που η νέα δεξιά της αντιπαγκοσμιοποίησης και η ακροδεξιά καταγγέλλουν σαν εκφραστές της «ελίτ» και του «συστήματος». Ύστερα απ’ αυτό, λένε πλέον οι αναλύσεις, οι ούτως ή άλλως λίγες πιθανότητες να υπάρξει «ατύχημα» στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του Απριλίου – Μαΐου, μειώνονται ακόμη περισσότερο. Το σερί των «αντισυστημικών» νικών (Brexit, εκλογή Τραμπ, ήττα Ρέντσι στο ιταλικό δημοψήφισμα) φαίνεται να σπάει, πρώτα με τις προεδρικές εκλογές στην Αυστρία τον περασμένο Δεκέμβριο και τώρα με τις εκλογές στην Ολλανδία.

Σηματοδοτούν η Αυστρία και η Ολλανδία μια κάμψη του «λαϊκισμού» και μια γενική αντεπίθεση εναντίον του; Κατά τη γνώμη μου, χρειάζονται πιο ισχυρές αποδείξεις για να καταλήξουμε σε ένα τέτοιο συμπέρασμα. Ωστόσο, το αντικείμενο αυτού του άρθρου δεν είναι αυτό, αλλά κάτι που αφορά με διπλό τρόπο την Ελλάδα: οι συνέπειες από το αποτέλεσμα των ολλανδικών εκλογών.

Σειρά του Ερντογάν να κάνει το «κάτι παραπάνω»;

Έχει ομολογηθεί σχεδόν επίσημα από την ολλανδική «συστημική» ηγεσία ότι στην κρίση στις σχέσεις με την Τουρκία, αποφασιστική παράμετρος ήταν η προσδοκία να ανακοπεί η εκλογική δυναμική του ακροδεξιού υποψηφίου. Η τακτική αυτή, δηλαδή να υιοθετείς τακτικές ή μέρος της ατζέντας του αντιπάλου για να απαξιώσεις την πολιτική του «χρησιμότητα», είναι παλιά όσο και η πολιτική, αλλά σχεδόν ποτέ δεν είναι απαλλαγμένη δυσάρεστων συνεπειών, που έχουν τη μορφή «παράπλευρων απωλειών».

Το ολλανδικό συστημικό πολιτικό μπλοκ διακινδύνευσε μια πρωτοφανή πολιτικο-διπλωματική κρίση με την Τουρκία, η Ευρωζώνη βγήκε αλληλέγγυα με την Ολλανδία, οι αυστηρές δηλώσεις ενάντια στην Τουρκία έδωσαν και πήραν. Όμως υπάρχουν πολλά και κρίσιμα ερωτήματα. Το πρώτο απ’ αυτά: Γιατί για την Ολλανδία είναι σωστό να απαγορεύσει ομιλίες Τούρκων πολιτικών σε συγκεντρώσεις ομοεθνών τους, ενώ για τη Γαλλία και τη Γερμανία είναι σωστό να τις επιτρέψουν;

Η απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι μόνο οι ολλανδικές εκλογές (κι όχι οι γαλλικές και πολύ περισσότερο οι γερμανικές) προηγούνται του τουρκικού δημοψηφίσματος – μια απάντηση εξαιρετικά αμφίσημη…

Όμως το «μυστήριο» και οι αντιφάσεις του «ολλανδικού τακτικισμού» εκρήγνυνται αν τεθεί το βασικό ερώτημα: Ενδιαφέρει την Ευρώπη το αποτέλεσμα του τουρκικού δημοψηφίσματος; Και αν ναι, με ποιο τρόπο επηρεάζει αυτό το αποτέλεσμα η κρίση στις ολλανδο-τουρκικές σχέσεις;

Με τη συνολική τους στάση, η Γερμανία και οι χώρες του γερμανικού μπλοκ στην Ευρώπη δείχνουν να θέλουν να στριμώξουν την Τουρκία και τον Ερντογάν, δείχνουν να θέλουν να χάσει το τουρκικό δημοψήφισμα. Ωστόσο -και εδώ είναι η αντίφαση- η κρίση στις ολλανδο-τουρκικές σχέσεις καταφανώς δίνει «πόντους» στον Ερντογάν, ώστε να κερδίσει το δημοψήφισμα!

Όμως δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτό: Ο Ερντογάν γνωρίζει από πρώτο χέρι τις πιο εμπιστευτικές δημοσκοπήσεις για το δημοψήφισμα. Αν, παρόλο το «δώρο» των Ολλανδών, δει ότι κινδυνεύει να το χάσει, «δικαιούται» κι αυτός, ακολουθώντας την ολλανδική τακτική, να κάνει το «κάτι παραπάνω» για να το κερδίσει; Και αν το «μέτωπο» με την Ευρώπη έχει κορεσθεί, μήπως αυτό το «κάτι παραπάνω» αφορά την Ελλάδα; Και μήπως η «εθνική συσπείρωση» πάνω στην αντιπαράθεση με την Ολλανδία λειτουργήσει σαν μια καλή «προθέρμανση»;

Ιδού γιατί ο «διάβολος» του ολλανδικού εκλογικού τακτικισμού πάνω σε ένα έδαφος τόσο ασταθές έχει «πολλά ποδάρια»…

Το «καρτέρι του Μαΐου» της κ. Μέρκελ

Την περασμένη Δευτέρα, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Νίκος Κοτζιάς, ύστερα από την ολοκλήρωση της συνάντησής του με τον σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ και αφού είχε συναντηθεί και με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ρεξ Τίλερσον, δήλωσε ότι «Η Ελλάδα θα έχει υποστήριξη από τις ΗΠΑ στο ζήτημα της αξιολόγησης και του χρέους, ίσως και μεγαλύτερη από πριν». Η δήλωση είναι «περίεργη» και επιδέχεται πολλών ερμηνειών. Κατ’ αρχάς, μοιάζει να απευθύνεται… στην κ. Μέρκελ, όταν ουσιαστικά λέει ότι η ελληνική κυβέρνηση θα έχει τη στήριξη των ΗΠΑ στη διαπραγμάτευση.

Ύστερα, μοιάζει να αποδέχεται σαν θετική τη στήριξη των ΗΠΑ στο ζήτημα του χρέους. Μα αυτή η στήριξη υπάρχει ήδη και εκφράζεται με τη θέση του ΔΝΤ για ελάφρυνση του χρέους. Όμως, η ελληνική κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν επέλεξε να… στηρίξει αυτή την απαίτηση του ΔΝΤ, αντίθετα στήριξε όλες της τις ελπίδες στην… αποχώρηση του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα.

Η δήλωση Κοτζιά, είτε είναι περιγραφική και άνευ προεκτάσεων είτε εκφράζει κάποιο αδιέξοδο στη διαπραγμάτευση και στις σχέσεις με το γερμανικό κέντρο που οδηγεί σε «δεύτερες σκέψεις». Υπέρ της δεύτερης εκδοχής. Μια άλλη αποστροφή της δήλωσής του, «Είχαμε συναντήσεις και με δημοσιογραφικά team και θα έλεγα ότι η πιο ενδιαφέρουσα ήταν σήμερα το πρωί με το Ρόιτερς», ίσως γέρνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης εκδοχής – με δεδομένη την αναστάτωση που έχει δημιουργήσει η υπόθεση του δημοσιεύματος Ρόιτερς περί διαγγέλματος Τσίπρα και εκλογών…

Στο σημείο αυτό, ας ξαναγυρίσουμε στις συνέπειες των ολλανδικών εκλογών για την Ελλάδα. Αν όλη η Ευρώπη πανηγύρισε για τα αποτελέσματα, εκεί που ακούστηκαν οι πιο ουρανομήκεις ζητωκραυγές ήταν στη γερμανική καγκελαρία. Η πάγια γερμανική τακτική και πολιτική δεν ευνοείται από εξελίξεις που επιβάλλουν ξαφνικές επιταχύνσεις. Αρέσκεται στη σιδηρά πειθαρχία του μεσοπρόθεσμου πλάνου. Οι «έκτακτες» και εκτός ελέγχου καταστάσεις αποδυναμώνουν τη γερμανική στρατηγική και άρα την ισχύ της Γερμανίας. Αν περάσει και τον «κάβο» των γαλλικών εκλογών, η κ. Μέρκελ και η γερμανική ελίτ θα αισθάνονται ξανά σίγουροι για τον εαυτό τους και άνετα με τις εξελίξεις.

Όσον αφορά την Ελλάδα, τη διαπραγμάτευση κ.λπ., αυτά έχουν μία σημαντική συνέπεια: Ότι τίποτε σημαντικό δεν πρόκειται να γίνει πριν τις γαλλικές εκλογές, αλλά ότι πολλά και σημαντικά θα γίνουν αμέσως ύστερα απ’ αυτές.

Αν ο κίνδυνος Λεπέν αποτραπεί, τότε η κ. Μέρκελ θα θέσει ωμά τις απαιτήσεις της απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση. Μαζί με τις γαλλικές εκλογές θα έχουν τελεσιδικήσει και άλλες διαδικασίες (ανακοίνωση ελληνικών στατιστικών στοιχείων από τη Eurostat, επικαιροποίηση των προβλέψεων του ΔΝΤ κ.λπ.), ώστε και το ΔΝΤ να καθορίσει την τελική του στάση. Ξαφνικά, η διαπραγμάτευση που έχει περιπέσει σε ραστώνη, θα φτάσει σε αγωνιώδεις κορυφώσεις, ενώ οι λήξεις ομολόγων του Ιουλίου θα έρχονται όλο και πιο κοντά…

Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά ότι, αν τα πράγματα εξελιχτούν θετικά και στις γαλλικές εκλογές, αυτό θα είναι μεν καλό νέο για τις ευρωπαϊκές καγκελαρίες, αλλά θα σηματοδοτήσει ασφυκτικές πιέσεις για την ίδια. Και είναι λογικό να φοβάται το «καρτέρι του Μαΐου» της κ. Μέρκελ.

Το δάνειο από την Παγκόσμια Τράπεζα και οι δηλώσεις Κοτζιά σηματοδοτούν διερεύνηση εναλλακτικών προ του αδιεξόδου; Ίδωμεν…

Πηγή "RizopoulosPost"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου