Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Ιουν 2015

Ας μη ζούσαν σε δικό τους κόσμο...

Η ανησυχία των στελεχών της κυβέρνησης δεν κρύβεται, παρά τις δηλώσεις που… αποπνέουν αισιοδοξία, ότι όλα βαίνουν προς λύση και όλοι θα είμαστε πλέον χαρούμενοι, διότι θα αποκατασταθεί η χρηματοδότηση της χώρας.

Η ανησυχία αυτή είναι φυσιολογική για όλους, κυρίως όμως για όσους είχαν επιλέξει ιδεοληπτικά, να ζουν στον δικό τους κόσμο, στο δικό τους συννεφάκι, θεωρώντας ότι αυτό που είχαν κατασκευάσει στο μυαλό τους ως πραγματικότητα, συνεπεία των ιδεολογικών τους καταβολών, ίσχυε και στον «πραγματικό κόσμο», ή μάλλον ότι θα μπορούσε ο νεανικός ενθουσιασμός ορισμένων, συνδυασμένος από τον παλιμπαιδισμό των υπολοίπων, να αλλάξει την Ευρώπη, σε μια «επανάσταση» του νότου που δεν έμελλε να έρθει ποτέ.

Είναι μάλιστα τόσο επικίνδυνα αφελείς, που δεν κατανόησαν ότι οι περίφημοι Ποδέμος στην Ισπανία, βλαστήμησαν την ώρα και τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να πάει σε εκλογές, αντί να αφήσει τον Σαμαρά να κάνει τη «βρόμικη δουλειά» και στη συνέχεια, συντονισμένα, μετά δηλαδή τον Σεπτέμβριο, να γίνουν εκλογές στην Ελλάδα και την Ισπανία, με αποτέλεσμα τα κόμματα της Αριστεράς να έρθουν με τη μεγαλύτερη δυνατή λαϊκή στήριξη στην εξουσία.

Κι αυτό διότι τα δεινά του ελληνικού λαού επί κυβέρνησης Τσίπρα, σε συνέχεια αυτών της κυβέρνησης Σαμαρά, «συκοφάντησαν» την «επανάσταση» στον μέσο Ισπανό ψηφοφόρο, τους «Ισπανούς νοικοκυραίους», οι οποίοι μπορεί να μη συμφωνούν με όλη αυτή την πίεση που ασκείται στις κοινωνίες, δεν επιθυμούν όμως να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ώστε το ελληνικό αδιέξοδο να μετεξελιχθεί σε ισπανικό αδιέξοδο και στη συνέχεια σε ευρωπαϊκό.

Και μιλάμε για μια χώρα της οποίας η βιομηχανική και παραγωγική υποδομή, εξασφαλίζει ότι μετά από μια περίοδο αναταράξεων θα στηθεί στα πόδια της και θα πορευτεί βρίσκοντας τη θέση της στον παγκόσμιο καταμερισμό. Άρα, ο Τσίπρας αναδείχθηκε στο μεγαλύτερο πρόβλημα για τον φίλο του τον Ιγκλέσιας. Δεν θέλουν να το αντιληφθούν; Σκασίλα μας.

Η Ελλάδα, πέραν του ότι αντιμετώπιζε το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλους, καθότι η πολιτική της τάξη αποδείχθηκε πρωταθλήτρια… διεφθαρμένη, ανεύθυνη και ηλίθια σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο, δεν έχει την παραμικρή υποδομή για να σταθεί στα πόδια της την επόμενη ημέρα, ασχέτως των ηλιθιοτήτων που ακούγονται ακόμα και από μεγαλόσχημους – αλλά ιδεολογικά τυφλωμένους – επιστήμονες.

κοπίμως επιλέξαμε να αναφερόμαστε μόνο περιστασιακά στα θέματα της κρίσης, ανεξαρτήτως του κόστους που αυτό μπορεί να είχε στην αναγνωσιμότητα και την επισκεψιμότητα του ιστοχώρου, αφήνοντάς τα αυτά για τους κουραδόμαγκες του διαδικτύου, πολλοί εκ των οποίων σεσημασμένοι απατεώνες με το κεφάλι βουτηγμένοι στη διαφθορά, τους επαναστάτες που ταΐζουν την ελληνική κοινωνία με την ψευδή πεποίθηση, ότι τα λεφτά τα φέρνει ο πελαργός την πρώτη του μηνός.

Τι νόημα έχει να γράφεις συνεχώς τα ίδια; Τι νόημα έχει να καταγράφεις συνεχώς ένα γαϊτανάκι παράλογων ανεπάγγελτων και μη, τυχάρπαστων πολιτικών – δεν βγήκαν μόνοι τους ασφαλώς, άρα μαντέψτε ποιοι φέρουν ευθύνη, διαχρονικά – οι οποίοι έχουν εδώ και χρόνια πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα;

Όσο οι Έλληνες συλλογικά αρνούνται να δουν την πραγματικότητα, τόσο τα δεινά τους θα συνεχίζονται. Λύση χωρίς κόστος δεν υπήρχε εξ αρχής. Και το πρόβλημα ήταν ότι κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να καταβάλει κόστος. Αποτέλεσμα, οι κυβερνήσεις να διαγωνίζονται στο ποια θα πει τις μεγαλύτερες «παπάτζες» στους ψηφοφόρους για να επεκτείνουν την πολιτική τους επιβίωση, διότι όλοι γνώριζαν ότι νομοτελειακά θα έπεφταν, καθώς οι ανεδαφικές προσδοκίες είναι καταδικασμένες να διαψεύδονται.

Η πρώτη επιλογή είναι μέσα ή έξω στην Ευρώπη. Εάν η απάντηση είναι «μέσα», τότε οι υποχρεώσεις είναι δεδομένες και στην πορεία σου εντός των κανόνων που ισχύουν, καταβάλεις συνεπή προσπάθεια να χτίσεις συμμαχίες, ώστε να τους αλλάξεις, βελτιώνοντας τη θέση σου.

Δεν υπάρχει κανείς που να μην αντιλαμβάνεται αυτό που σήμερα δικαίως αποκαλείται ως «γερμανική αλητεία», αφού κερδοσκόπησε σε βάρος όλης της Ευρωζώνης και για να προβεί σε μερική «αναδιανομή», θέτει σκληρότατους όρους στα κράτη, ώστε να πετύχει αυτό που δεν πέτυχαν οι πρόγονοί τους Ναζί που αιματοκύλησαν την υφήλιο, την ηγεμόνευση στη Γηραιά Ήπειρο.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, όσο και να τους σοκάρει, χωρίς να το αντιλαμβάνονται – ενδεχομένως – αυτή είναι η κατάληξη, διότι κατά βάθος πιστεύουν ότι αυτοί είναι οι σωστοί (κάποτε τους αποκαλούσαν «Άρειους») και όλοι οι υπόλοιποι προβληματικοί. Πρόκειται για την ίδια ρατσιστική αντίληψη, ενώ σήμερα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη, διότι ο φορέας της δεν έχει συναίσθηση και πιστεύει ότι είναι ο μεγαλήτερος δημοκράτης.

Αυτή η γερμανική όμως νοοτροπία των τελευταίων δεκαετιών ΔΕΝ νομιμοποιεί τους αλητήριους που λήστεψαν τη χώρα, δεν νομιμοποιεί το «σύστημα Κολομβίας» που έχει στηθεί για να καταλήγουν όλες οι καλές μπίζνες στα χέρια της ελληνικής «ολιγαρχίας». Αντιθέτως, ο παρών ιστοχώρος ήταν από τους ελάχιστους που είχε εξαρχής αναφέρει αυτό που είναι αυτονόητο, παρότι η συντριπτική πλειοψηφία αρνείται να ανοίξει τα μάτια της να το δει. Ότι στο Μνημόνιο μέσα υπάρχουν προβλέψεις οι οποίες θα έπρεπε να είχαν γίνει σημαία από την ελληνική Αριστερά, αφού αφορούν την κάθαρση που δεν ήρθε ποτέ στη χώρα. Τυχαία είχε πει αυτό το 70% υπέρ του Μνημονίου ο Βαρουφάκης; Κι όσο δεν υιοθετούνται αυτοί οι στόχοι, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται, ότι το σύστημα παίζει… κατενάτσιο μέσω της Αριστεράς.

Το τρισκατάρατο Μνημόνιο που δεν ήταν μόνο ο Χρυσχοΐδης που ήταν αδιάβαστος, εκτός από τους επαχθείς δημοσιονομικούς όρους, περιέχει και μια σειρά μεταρρυθμίσεων με στόχο την κατάργηση του μαφιόζικου κράτους που είχε στήσει η μεταπολίτευση, για το οποίο όλοι λένε «δεν είδα, δεν άκουσα».

Και οι τωρινοί «επαναστάτες του γλυκού νερού», ευαγγελίζονται τον κρατισμό, σε μια Ευρώπη που βλέπει τον ελληνικό κρατικό μηχανισμό ως «μαφία», άρα η εικόνα που περνάει δεν είναι αυτή της αλλαγής, αλλά της πάση θυσία συντήρησης όσων ισχύουν, με μοναδική αλλαγή την αντικατάσταση των τωρινών ολιγαρχών με άλλους. Αρκεί να μη χαθεί η κουτάλα από τα «δικά μας παιδιά», που αδικήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια.

Τι να σκεφτεί ο έρμος ο Ευρωπαίος που σου δανείζει χρήματα φθηνότερα από όσο δανείζεται ο ίδιος για να ακούει τον κάθε καθυστερημένο εν Ελλάδι να τον φωνάζει «τοκογλύφο»; Για πόσο ηλίθιους κουτόφραγκους τους έχουμε να συνεχίσουν να δανείζουν λεφτά για να χρηματοδοτούν οι εντός των τειχών «αντιστασιακοί», μισθούς και συντάξεις που δεν αντιστοιχούν στο χάλι της οικονομίας και χωρίς μάλιστα προοπτική αντιστροφής της κατάστασης;

Όταν τα εγχώρια τζιμάνια αρνούνται να υλοποιήσουν μεταρρυθμίσεις, επειδή δεν συνάδουν με το «μοντέλο» που έχουν στο μυαλό τους, το οποίο δεν το ασπάζονται οι υπόλοιποι, ανεξαρτήτως των καλών ενδεχομένως εγχώριων προθέσεων, πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθούν ότι κουμάντο θα κάνει αυτός που έχει το πάνω χέρι, εν προκειμένω το χρήμα; Οι δρόμοι είναι δύο, ενώ είσαι ελεύθερος απόλυτα να επιλέξεις και η κάθε πλευρά αναλαμβάνει το κόστος των επιλογών και των παραλείψεών της.

Πόσο γελοίο είναι το να θεωρείς ότι θα εκβιάσεις λόγω του κόστους που θα καταβάλει η άλλη πλευρά, μη βλέποντας τα χάλια σου και την βεβαιότητα της καταστροφής σου! Λες κι αν διαλυθεί η Ευρωζώνη, η Ελλάδα θα συνέλθει ευκολότερα από ότι οι υπόλοιποι!

Αυτή είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα και οι εντός των τειχών εξακολουθούν να στρουθοκαμηλίζουν, αναβάλλοντας συνεχώς το αναπότρεπτο. Όλοι ξεπέρασαν τα προβλήματά τους, ή βρίσκονται σε καλό δρόμο για να το πετύχουν οριστικά, εκτός από τους γραφικούς αψυχολόγητους στα Νοτιοανατολικά.

Ο Τσίπρας έχει ακόμα την ευκαιρία να μείνει στην Ιστορία, εάν αντιληφθεί την πραγματικότητα και προσαρμοστεί ταχύτατα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αγαπήθηκε όσο λίγοι και έμεινε στην Ιστορία διότι δε δίστασε να κόψει κεφάλια και να δίνει την αίσθηση στους «υπηκόους» ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης και είναι αδίστακτος. Όσο περίεργο και να φαίνεται, αυτό κάνει πολλούς να νιώθουν ασφάλεια.

Εάν ο σημερινός θεωρεί ότι θα είναι καλός με όλους, απλά λανθάνει και θα το διαπιστώσει με τον πιο τραυματικό τρόπο. Ας φροντίσει να κρατήσει αυτούς που καταλαβαίνουν και ας προσαρμόσει τον ΣΥΡΙΖΑ κάνοντάς τον πραγματικό κόμμα εξουσίας, όσο έχει ακόμα την αποδοχή του κόσμου.

Ας μιλήσει ανοικτά στον κόσμο και ας μας εξηγήσει την εμπειρία του, ποια είναι δηλαδή τα πραγματικά περιθώρια κινήσεων της χώρας, τι κατά τη γνώμη του πρέπει να γίνει και ας ζητήσει από τον πολιτικό κόσμο να βγάλουν συλλογικά την Ελλάδα από το αδιέξοδο. Διαφορετικά, σύντομα θα διαπιστώσουν οι απανταχού αφελείς, την τύχη μας.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Βενιζέλου

Η Αθήνα έχει διανύσει αρκετό δρόμο για να συναντήσει τους λεγόμενους θεσμούς, χωρίς στην αντίπερα όχθη να έχουν προβεί σε οποιεσδήποτε κινήσεις και ενέργειες για γεφύρωση των διαφορών. Οι μισθοί δεν μπορούν να μειωθούν περαιτέρω, ήδη οι συντάξεις αποτελούν επιδόματα πείνας.

Είναι προφανές πως εκείνο που επιχειρείται από τους δανειστές, κυρίως από αυτούς που κινούν τα νήματα, τους Γερμανούς, είναι να προκαλέσουν οικονομική ασφυξία της Ελλάδος. Είναι σαφές πως τραβούν στο χρόνο τις συζητήσεις, απορρίπτουν προτάσεις, βάζουν αστερίσκους σε ιδέες στοχεύοντας να στραγγίσουν τη ρευστότητα στη χώρα και να σύρουν στα μέτρα τους την Ελλάδα. Το έργο που παρακολουθούμε το βιώσαμε με άλλες συνθήκες, με το ίδιο όμως εκβιαστικό τρόπο και εμείς στην Κύπρο. Αφήνουν τη χώρα σε ελεύθερη πτώση με στόχο να την υποτάξουν. Στην Κύπρο, για παράδειγμα, το ΕLA παραχωρείτο σε μια τράπεζα, η οποία ήταν στον αναπνευστήρα οδηγώντας με σταθερά βήματα την Λαϊκή στο κλείσιμο. Ποιος έδωσε την παραμικρή δικαιολογία από τους εταίρους μας για εκείνη την παρωδία;

Η πολιτική της λιτότητας έχει αποτύχει και το βιώνει όλη η Ευρώπη. Αποτελεί, ωστόσο, επιλογή των δανειστών, που θεωρούν πως με τον τρόπο αυτό θα υποτάξουν χώρες, στις δικές τους πολιτικές. Η οικονομική κρίση, η ένταξη χωρών στους μηχανισμούς στήριξης, οδηγεί βαθμηδόν στην οικονομική ασφυξία. Είναι πρόδηλο το παιχνίδι που εκβιαστικά θέλουν να επιβάλλουν. Αντιλαμβάνονται πως θα υπάρξει πρόβλημα ρευστότητας. Πώς θέλουν να το αντιμετωπίσουν οι θεσμοί; Με την παραχώρηση χρημάτων; Η Ελλάδα καλείται να πληρώσει τις δόσεις της, αλλά η νέα κυβέρνηση δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ μέχρι σήμερα, καθώς…εκκρεμεί η αξιολόγηση!!!. Τα μηνύματα προς την Ελλάδα είναι πως η ρευστότητα θα αντιμετωπισθεί με τη λιτότητα. Ούτε ανάπτυξη, ούτε άλλης μορφής μέτρα που θα αποφέρουν εισοδήματα. Αντί να απειλούν/εκβιάζουν συνεχώς την Ελλάδα θα έπρεπε να προβούν οι δανειστές και σε μια αυτοκριτική. Κυρίως γιατί γνώριζαν πως το χρέος καθίστατο μη βιώσιμο, αλλά αυτοί επέμειναν στο ίδιο αποτυχημένο πρόγραμμα. Και δεν τους νοιάζει, φαίνεται, πως η κατάρρευση της Ελλάδος θα προκαλέσει γεωπολιτική αποσταθεροποίηση.

Την ίδια ώρα, στο εσωτερικό της Ελλάδος βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος, ο οποίος στοχεύει να σύρει την κυβέρνηση Τσίπρα στην πλήρη υποταγή. Τα ΜΜΕ λειτουργούν με τη μορφή πολεμικών ανακοινώσεων. «Σήμερα η χρεοκοπία», «αύριο λήγει το τελεσίγραφο», «δεδομένο το Grexit», «σενάριο Κύπρου για την Ελλάδα» ( οπότε αδειάστε τις τράπεζες και τις ΑΤΜ). Ένα ολόκληρο σύστημα, αυτό που έχει οδηγήσει την Ελλάδα στον πάτο, πολιτικό, οικονομικό και μιντιακό, ζητά και τα ρέστα, υπονομεύοντας εν πολλοίς τις προσπάθειες διαπραγμάτευσης.

Προσβλέπουν στην υπαναχώρηση της Κυβέρνησης για να…δικαιωθούν. Φορτώνουν σε μια κυβέρνηση μερικών μηνών την μεγάλη τρύπα στην οικονομία επιμένοντας να εφαρμόσουν τη δική τους (καταστροφική) συνταγή. Παρακαλάνε να πει μισή φράση κάποιος Ευρωπαίος αξιωματούχος ή υπάλληλος του ΔΝΤ κατά της Ελλάδος για να γίνει πρώτο θέμα με στοιχεία μπόλικης χαιρεκακίας. Έκανε λάθη η νέα κυβέρνηση; Σαφώς και τούτο μπορεί να αποδοθεί στην απειρία και σε μια σειρά άλλους παράγοντες, πολιτικούς και μη. Την ίδια ώρα, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας δεν εκλέγηκε για να είναι Αντώνης Σαμαράς.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενοχλημένος από τις κατηγορίες για μεγαλομανία που του προσάπτουν, ο τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι θα παραιτηθεί αν ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου βρει έστω και ένα χρυσό κάθισμα λεκάνης μέσα στους αναρίθμητους χώρους του νέου του προεδρικού παλατιού.

Ο ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) έχει επανειλημμένως κατηγορήσει τον Ερντογάν για υπερβολική σπατάλη κατά τις προεκλογικές του ομιλίες ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουνίου.

“Κύριοι στην Άγκυρα, παλάτια κτίστηκαν για εσάς, αεροπλάνα και αυτοκίνητα Μερσέντες αγοράστηκαν…χρυσά καθίσματα αγοράστηκαν, έτσι χρησιμοποιείτε την τουαλέτα”, είπε ο Κιλιτσντάρογλου σε προεκλογική του συγκέντρωση στη Σμύρνη το Σάββατο.

Ο Ερντογάν, ο οποίος μετακόμισε στο νέο αμφιλεγόμενο παλάτι του των…1.000 δωματίων μετά την νίκη του στις προεδρικές εκλογές του Αυγούστου, προκάλεσε τον Κιλιτσντάρογλου να αποδείξει τους ισχυρισμούς του.

“Τον προσκαλώ να έρθει παρακαλώ και να περιηγηθεί…αναρωτιέμαι αν θα μπορέσει να βρει έστω κι ένα τέτοιο χρυσό κάθισμα λεκάνης σε κάποια από τις τουαλέτες”, δήλωσε αργά χθες το βράδυ ο Ερντογάν σε συνέντευξή του στο κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο TRT.

“Αν το βρει, θα παραιτηθώ από την προεδρία”.

Με επιφάνεια 200.000 τετραγωνικά μέτρα, το νέο προεδρικό μέγαρο που ονομάστηκε “Ak Saray” (Λευκό Παλάτι), οικοδομήθηκε στα περίχωρα της Άγκυρας, σε μια έκταση την οποία είχε αποκτήσει ο πρώτος πρόεδρος και ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ προκειμένου να φτιάξει ένα αγρόκτημα.

Προηγούμενοι επικεφαλής του τουρκικού κράτους διέμεναν σε λιγότερο πολυτελή μέγαρα, αλλά η κίνηση του Ερντογάν να μετακομίσει εκεί εντάσσεται στο όραμά του για την “Νέα Τουρκία”, όπως την αποκάλεσε, στο πλαίσιο της οποίας σχεδιάζει τη συνταγματική μεταρρύθμιση και την δημιουργία μίας αμερικανικού τύπου προεδρίας με εκτελεστικές εξουσίες.

Ο Ερντογάν επιθυμεί το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), το οποίο ίδρυσε πριν από πάνω από μία δεκαετία, να εξασφαλίσει μία αρκετά ισχυρή πλειοψηφία στις 7 Ιουνίου για να αλλάξει το Σύνταγμα ανεμπόδιστα, κάτι που όμως σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα δυσκολευτεί να πράξει.

REUTERS, AFP, ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τίτλος πασίγνωστου τραγουδιού των ''Σπυριδούλα'', από την πρώτη -και χρυσή- εποχή του ελληνικού ροκ, αλλά και τίτλος που ταιριάζει απόλυτα στην ψυχολογία του κόσμου το τριήμερο αυτό που ήδη τελειώνει. 

''Άντε να βγούμε, να κάνουμε πως ξεσκάμε'', με μισή καρδιά, με αναστεναγμό απ' το παρελθόν και αβεβαιότητα (μέχρι περιέργεια) για το αύριο, με μιά κούραση διαπραγματευτική(!) και ψυχική, με το άγχος του πότε θα τελειώσουμε επιτέλους, να ξέρουμε αν νικήσανε οι κερατάδες ή κερδίσαμε εμείς! 

''..ο Μάρκος θα σου τράβαγε τ' αυτί..'' Αλέξη! 
''..και τώρα που μας έγινες μοντέρνο κουτσαβάκι, δε δίνεις και σε μας την συνταγή, την πονηρή...'' Γιάνη! 

Αργείτε, πολύ αργείτε.
Αργείτε και θα το φάτε το κεφαλάκι σας!

Κι αν -ο μη γένοιτο- σας υποχρεώσουν σε φυγή...
Και αν -δυό φορές ο μη γένοιτο- μας ξανακατσικωθούν πάλι τίποτα ΨευταροΧυδαίοι, θά 'ρθουν με απίστευτη μανία ρεβανσισμού εναντίον του ''λαού-εχθρού'' που προσπάθησε να απελευθερωθεί.

Και δεν θα απομείνει τίποτα απ' το δικό μας κεφαλάκι, ούτε από μισθούς και συντάξεις, ούτε το ένα και μοναδικό σπιτάκι του κάθε φτωχού!

Γι αυτό, παρακαλούμε μην αργείτε: ή ταν, ή ταν!
Επί τας, δεν έχει!
Αυτό.
Και καλό μήνα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε μία διαπραγμάτευση κάθε μέρος επιθυμεί να εξασφαλίσει τα περισσότερα ωφελήματα από την άλλη πλευρά. Ακόμα κι όταν πλησιάζει η λεγόμενη «ώρα της αλήθειας», όταν μηδενίζονται τα χρονικά περιθώρια, οι μετέχοντες στο... παζάρι κρατούν κλειστά τα χαρτιά τους, διότι κάθε λέξη τους, χειρονομία και υπαινιγμός μπορεί να φανερώσει μέχρι ποιου σημείου μπορούν να υποχωρήσουν. Αυτά ακριβώς είναι που λησμονούν ορισμένοι.

Ενας από αυτούς είναι ο κ. Δένδιας, που δήλωσε: «Εγώ αυτό που λέω είναι ότι είναι εθνική υποχρέωση η χώρα να έχει συμφωνία. Δεν πρόκειται εμείς να αφήσουμε τη χώρα να πάει στα βράχια, αυτό είναι βέβαιο». Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης εξέπεμψε περίπου το ίδιο μήνυμα, με άλλα λόγια: «Συμφωνία είναι καλύτερη από μη συμφωνία. Είναι ξεκάθαρο αυτό. Μη συμφωνία είναι χρεοκοπία. Χρεοκοπία δεν τη θέλει κανείς».

Κορυφαίος, όμως, του «χορού» όσων προεξοφλούν τη συμφωνία τους σε όποια συμφωνία κι αν έρθει είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης: «Οποια συμφωνία έρθει στη Βουλή από τον Τσίπρα όλοι οι βουλευτές του Ποταμιού θα την ψηφίσουμε, χωρίς παζάρια, γιατί η χώρα χρειάζεται οξυγόνο».

Αυτού του είδους η λογική δεν έχει σχέση με την άσκηση πολιτικής υπέρ μιας χώρας. Το «ναι σε όλα» προτού καν ανακοινωθούν αυτά τα «όλα» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παιδαριώδες, αν δεν αφορούσε στον τρόπο ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων και αν δεν επηρέαζε την πορεία του έθνους.

Εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος πόσο έχει σκληρύνει η στάση των Γερμανών και των Ευρωπαίων υποτακτικών τους, όταν βλέπουν ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού πολιτικού κόσμου είναι έτοιμη να υπογράψει οτιδήποτε αρκεί, όπως λέει, η χώρα «να πάρει μια ανάσα».

Ο αντίλογος σε αυτό το επιχείρημα της «εκτάκτου ανάγκης» δεν προβάλλεται όπως πρέπει και είναι σαφής: Μπορεί μια χώρα να θυσιάζει πολύ από το μέλλον της για λίγο από το τώρα; Αν σ' αυτήν τη συμφωνία περιλαμβάνονται και όροι που στρέφονται στρατηγικά εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας, της υγείας των πολιτών και της κοινωνικής συνοχής, της δημόσιας τάξης και της ασφάλειας, οι «πρόθυμοι» γιατί θα πουν «ναι»; Ποια είναι η δική τους κόκκινη γραμμή;

Είναι διαφορετικό να επισημαίνεται η ανάγκη της διατήρησης του ισχύοντος νομίσματος και να αναφέρονται οι αρνητικές συνέπειες της εξόδου από το ευρώ και διαφορετικό να εμπεδώνεται στους πολίτες το σύνθημα «πάση θυσία», όποτε γίνεται λόγος για την επίτευξη συμφωνίας και την ευρωζώνη.

Το «πάση θυσία» το αξίζουν η ελευθερία, η ζωή και η αξιοπρέπεια της χώρας και του λαού.
Από την άλλη, ο «καλός μύλος» των προθύμων όλες τις συμφωνίες τις αλέθει...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ανεξαρτήτως εξελίξεων, λαϊκός παράγων και αστικός χώρος πρέπει να γεφυρώσουν τις διαφορές τους

Γράφει ο Mανώλης Κοττάκης

To τριήμερο του Αγίου Πνεύματος προσφέρεται για περισυλλογή. Για ακόμη μια φορά μέσα σε αυτήν την ταραγμένη πενταετία βρισκόμαστε σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι. Κανείς δεν ξέρει τι έρχεται. Ενα μεγάλο και ισχυρό τμήμα της κοινής γνώμης έχει συσπειρωθεί γύρω από τον Τσίπρα πιστεύοντας πως, ό,τι και αν συμβεί, δεν έχει να χάσει τίποτε, αφού ήδη τα έχει χάσει όλα. Ενα άλλο τμήμα της κοινής γνώμης, εξίσου ισχυρό, φοβάται ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας και προσπαθεί να ετοιμάσει τις άμυνές του εν όψει των επερχομένων.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας είναι διχασμένη. Οι μισοί (πολιτειακοί παράγοντες, πρόεδρος της κυβέρνησης, μερίδα βουλευτών) έχουν την εδραία πεποίθηση ότι τελικώς θα υπάρξει συμφωνία. Είτε γιατί οι Γερμανοί μετρούν τον γεωπολιτικό κίνδυνο στα Βαλκάνια είτε γιατί οι Αμερικανοί φοβούνται ότι η Ελλάδα θα γίνει νέα Lehman Brother.

Οι άλλοι μισοί (τμήμα της ηγεσίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τραπεζικοί παράγοντες, μερίδα βουλευτών, παλαιά διαπλοκή), οι έχοντες άκρες στο γερμανικό πολιτικό κατεστημένο, στις Βρυξέλλες και αλλαχού, είναι πεπεισμένοι ότι ο Σόιμπλε δεν θα δώσει στον Τσίπρα τη λύση που θέλει, ότι αν του δώσει κάτι αυτό θα έχει ως τελικό στόχο «να σαπίσει πολιτικά» και ότι γενικώς είμαστε ενώπιον «ραγδαίων εξελίξεων». Ακούω με προσοχή και τις δύο εκδοχές χωρίς δογματισμό, γιατί τα τελευταία εικοσιτετράωρα γίνεται πάλη κανονική για το σενάριο που θα επικρατήσει. Θα επιχειρήσω μια λογική υπέρβαση κάνοντας απλώς υποθέσεις και μόνο υποθέσεις. Πρώτα τα δεδομένα όμως:

Οπως φαίνεται μέχρι στιγμής, αυτοί που έχουν το λαϊκό έρεισμα δεν ξέρουν πώς να κλείσουν - εφαρμόσουν την όποια συμφωνία (πόσο μάλλον να διαχειριστούν περιορισμό ελέγχου κεφαλαίων), ενώ αυτοί που -υποτίθεται- ξέρουν να εφαρμόσουν τη συμφωνία δεν έχουν λαϊκό έρεισμα. Αυτό το οξύμωρο σχήμα πρέπει να λυθεί οπωσδήποτε, όποια πλευρά και αν επικρατήσει, γιατί στην περίπτωση της πατρίδας μας ο λαός είναι το κλειδί της λύσης. Ηγεσία χωρίς εμπιστοσύνη από τον λαό δεν μπορεί να σταθεί, ακόμη και αν έχει 100 προστάτες πάνω από το κεφάλι της, 1.000 διμοιρίες ΜΑΤ έξω από το Μαξίμου. Τούτων δοθέντων, είναι «λεπτομέρεια» της Ιστορίας ποιος θα επικρατήσει.

Αν πέσει η εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας και οριστεί δοτός πρωθυπουργός από την παρούσα Βουλή, το ζήτημα δεν λύεται. Αυτός που θα υλοποιήσει το όνειρό του να γίνει πρωθυπουργός μιας τέτοιας κυβέρνησης θα έχει την τύχη του Νικολάι Τσαουσέσκου. Θα τον βρουν σε χαντάκι. Ανεξαρτήτως εξελίξεων, σήμερα, αύριο, σε έναν χρόνο, λαϊκός παράγων και αστικός χώρος πρέπει να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, να καταστούν νέα πλειοψηφία και να βρεθούν υπό τη σκέπη μιας ισχυρής ηγεσίας, στην οποία να εμπιστευτούν τις τύχες τους. Θα το γράψω για ακόμη μία φορά: Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας δεν είναι οικονομικό· είναι πολιτικό. Χωρίς ηγεσία με γνώση του ιστορικού γεωπολιτικού βάρους της χώρας, με γνώση των διεθνών συσχετισμών και με την εμπιστοσύνη των πολιτών, αυτή η πατρίδα θα δυσκολευτεί για χρόνια να βρει τον εαυτό της, είτε με ευρώ είτε με δραχμή.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Αν ο Τσίπρας πετύχει μία συμφωνία και αποφύγει τη χρεοκοπία, θα είναι ένας πολιτικός και προσωπικός θρίαμβος ενάντια στις πιθανότητες. Και αν μπορέσει να πείσει τους Έλληνες ψηφοφόρους να τον στηρίξουν στους «βρώμικους» συμβιβασμούς που αναπόφευκτα θα πρέπει να κάνει με τους δανειστές- ιδιαίτερα με το ΔΝΤ που κρατά την πιο σκληρή στάση- θα είναι κοντά στο θαύμα», σημειώνει η εφημερίδα Guardian.

«Κάθε ημέρα την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξε μία "ομίχλη" ισχυρισμών για το πόση πρόοδος έχει σημειωθεί. Όμως, επιτέλους υπάρχει τελευταία η αίσθηση ότι και οι δύο πλευρές σημειώνουν πρόοδο.

Ο Guardian κάνει αναφορά και την επισήμανση του Γκάμπριελ Στερν του Oxford Economics την προηγούμενη εβδομάδα, ο οποίος παρατήρησε πως παρότι τα 2/3 των Ελλήνων πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συμβιβαστεί, σχεδόν το 60% πιστεύουν ότι δεν πρέπει αυτό να περιλαμβάνει μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό, κάτι που είναι «κόκκινη γραμμή» για τους δανειστές. Στην ίδια τοποθέτηση, ο Στερν εκτίμησε ότι υπάρχει σχεδόν 50/50 πιθανότητα η Ελλάδα να αναγκαστεί να αποχωρήσει από το ευρώ.

«Η πικρή αλήθεια για τους Έλληνες είναι ότι κανένας από τους δρόμους μπροστά τους δεν φαίνεται κάτι διαφορετικό από εξαιρετικά δύσκολος. Είναι μία χώρα που το ΑΕΠ της κατέρρευσε κατά 25% ως συνέπεια της κρίσης, η ανεργία παραμένει πάνω από το 25% και ο μέσος μισθός μειώθηκε κατά 18% σε πραγματικούς όρους από το 2008 έως το 2013», συνεχίζει ο Guardian, που αναφέρει ότι το θέμα θα συζητηθεί ανάμεσα στην Άνγκελα Μέρκελ και το Φρανσουά Ολάντ, στη συνάντησή τους με τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ τη Δευτέρα.

«Όμως, κάθε ημέρα άκαρπων συνομιλιών που περνά, οι καταθέσεις ‘στραγγίζουν’ καθώς οι νευρικοί αποταμιευτές στέλνουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό, οι επενδυτές αναβάλλουν σχέδια και οι τουρίστες προτιμούν την Ιμπιζα αντί για την Κρήτη, από το φόβο ότι θα τους βρει εκεί το καλοκαίρι του Greccident», προσθέτει η βρετανική εφημερίδα, κάνοντας αναφορά στα στοιχεία που αποκαλύπτουν ότι οι καταθέσεις έφτασαν σε χαμηλό δεκαετίας.

«Και η πολιτική αναταραχή έχει «στραγγαλίσει» τη διστακτική οικονομική ανάκαμψη που ξεκίνησε τον προηγούμενο χρόνο. Στοιχεία που δημοσιεύθηκαν τον τελευταίο μήνα επιβεβαιώνουν ότι η Ελλάδα υποχώρησε ξανά στην ύφεση», συνεχίζει.

Αν επιτευχθεί η συμφωνία, γράφει ο Guardian, είναι πιθανό η χώρα να αντιμετωπίσει άλλη μία περίοδο επίπονων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και αυστηρών περικοπών δαπανών, για να ικανοποιηθεί το Brussels Group που δεν θέλει να «πετάξει» τα χρήματά του και υπάρχει μικρή ελπίδα για αναδιάρθρωση χρέους που οι Τσίπρας και Βαρουφάκης κάποτε υποστήριζαν τόσο θερμά ότι θα είναι μέρος του πακέτου. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει «βαριές» αποπληρωμές και τον έλεγχο των δανειστών της, για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν.

Αν δεν επιτευχθεί συμφωνία, συνεχίζει το δημοσίευμα, έως τις 30 Ιουνίου, διορία που φαίνεται να έχουν θέσει και οι δύο πλευρές, τότε η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με την επικίνδυνη και αβέβαιη προοπτική της αθέτησης των πληρωμών της και της εξόδου από το ευρώ.

«Το Grexit θα έρθει τουλάχιστον με τα πλεονεκτήματα της δραστικής υποτίμησης του νομίσματος, μία νέα δραχμή ίσως. Ορδές τουριστών κατά πάσα πιθανότητα θα ακολουθήσουν, θέλοντας να εκμεταλλευθούν το φτηνό ούζο και με την πάροδο του χρόνου ίσως η Ελλάδα καταφέρει να προσελκύσει επενδύσεις ως μία φτηνή τοποθεσία για την ευρωπαϊκή αγορά. Όμως, βραχυπρόθεσμα, το Grexit θα σημαίνει έλεγχο κεφαλαίων, χάος της αγοράς και εκτίναξη πληθωρισμού».

Οι Έλληνες ήδη έχουν υποστεί εξαιρετικές δυσκολίες. Όμως, με μία ακόμη προθεσμία να πλησιάζει, είναι δύσκολο να προβλεφθεί ένα αποτέλεσμα που θα φέρει κάτι άλλο πέρα από δύσκολες στιγμές στο μέλλον, καταλήγει ο Guardian.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Μαρίας Δεναξά

Eίναι κοινή διαπίστωση ότι οι ισορροπίες μέσα στην Ευρώπη σήμερα έχουν χαθεί.

Χάθηκαν απο την στιγμή που στη Γαλλία ο τελευταίος πραγματικός ηγέτης που αναδείχθηκε ήταν ο Ζάκ Σιράκ. Οι διάδοχοι του, ο Νικολά Σαρκοζί και ο Φρανσουά Ολάντ, απεδειξαν ώς σημερα ότι ανήκουν στην κατηγορία των πολιτικάντηδων . Μη καταφέρνοντας να ισχυροποιήσουν τη θέση της χώρα τους εντός Ευρώπης αλλά και παγκοσμίως, κυρίως απο την έλλειψη οράματος και σχεδίου, της έδωσαν μια και πήγε παρακάτω.

Το αποτέλεσμα ήταν να δεθεί η χώρα στο γερμανικό άρμα ή αν θέλετε να εγκλωβιστεί στη σημερινή γερμανική κυριαρχία και να χαθεί το αντίβαρο, ο ρόλος του ισορροπιστή που η είχε η Γαλλία μέσα στην Ευρωπαική Ενωση μεταξύ του φτωχού νότου και του πλούσιου Βορρά.

Ο ευνουχισμός της είναι αισθητός. Όσο αισθητή είναι και η εκκωφαντική σιωπή και απραξία της στα όσα συμβαίνουν την τελευταία πενταετία στην γηραιά Ηπειρο των μνημονίων και των Νein.

Aφού λοιπόν κατάφερε να χάσει τον ρόλο και την προσωπικότητα της, έρχεται τώρα ο Γερμανός αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και της δίνει “κόκαλο να γλύφει”. Προτείνει, υποτίθεται αθώα και καλοπροαίρετα, σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην Bild, μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων με την Γερμανία και την Γαλλία να ηγούνται. Μια ιδέα που η Γαλλία δια στόματος του υπουργού οικονομίας της Εμανουέλ Μακρόν έδωσε την συγκατάθεση της για να υλοποιηθεί. Οπως δήλωσε ο Μακρόν στην Journal De Dimanche “Πρέπει να δεχθούμε την ιδέα της Ευρώπης των δυο ταχυτήτων. Να υπάρχει μια αλληλέγγυα και διαφοροποιημένη»

Και η Ενωμένη Ευρώπη μέσα σ όλα αυτά;

Ο Γκάμπριελ με την προσφορά του, με το δέλεαρ η αποδυναμωμένη Γαλλία να ανήκει στην πρώτη ταχύτητα, επί της ουσίας την εξουδετερώνει, την αδρανοποιεί. Με άλλα λόγια την «νανοποιοεί» θέτοντας της ένα υπαρξιακό πρόβλημα, το οποίο η γαλλική πλευρά πιστεύει ότι θα επιλύσει επιλέγοντας εκείνον τον οποίο θεωρεί ισχυρό, αφήνοντας τις ισορροπίες και κατά συνέπεια το νότο στη τύχη του.

Όμως στην ευρωπαική ατμομηχανή, η Γαλλία με αυτή την άνευ όρων παράδοση στις επιταγές εκείνου που φαντάζει ισχυρός, θα είναι πάντα δεύτερη ταχύτητα και η Γερμανία πρώτη …

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Βολκάν Μποζκίρ προειδοποίησε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να μην προχωρήσει στην έγκριση Έκθεσης Προόδου της Τουρκίας για το 2014 που να περιλαμβάνει αναφορές στη Γενοκτονία των Αρμενίων και στο Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) και οι οποίες θα εμποδίζουν τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων.

«Αν αυτή η έκθεση εγκριθεί με αναφορά στο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα γεγονότα του 1915, τότε θα κηρυχθεί άκυρη από την Τουρκία,” δήλωσε το Σάββατο στους δημοσιογράφους ο κ. Μποζκίρ μετά τη συνάντησή του με την εισηγήτρια της Έκθεσης Προόδου για την Τουρκία Κάτι Πίρι, στο γραφείο του, στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ είπε επίσης ότι “αν υπάρξει αναφορά στην έκθεση για αφαίρεση του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ) από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, δεν θα είναι δυνατό για μας να αποδεχθούμε την έκθεση αυτή. ”

Ανέφερε ακόμη ότι η έκθεση δεν θα γίνει αποδεκτή από την Τουρκία εάν εμποδίζει τη συνέχιση της διαπραγματευτικής διαδικασίας και αν υποδηλώνει τον τερματισμό της οικονομικής συνεισφοράς της ΕΕ προς την Τουρκία.

Ο Τούρκος υπουργός πρόσθεσε, επίσης, ότι η Τουρκία είναι ανοικτή στην κριτική. “ “Φυσικά, θα δεχτούμε την θετική κριτική η οποία θα συμβάλει στην προσπάθεια μας για εμβάθυνση της δημοκρατίας μας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας, όπως κάνουμε μέχρι τώρα”.

Ο κ. Μποζκίρ ευχαρίστησε την κα. Πίρι για τις προσπάθειές της για την έκθεση, λέγοντας πως «ως φίλη της Τουρκίας κατέβαλε σκληρές προσπάθειες (για την έκθεση).”

Η Ολλανδή Ευρωβουλευτής της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, στην ομιλία της, τόνισε τη σημασία της διατήρησης του διαλόγου μεταξύ της Τουρκίας και της ΕΕ, σημειώνοντας ότι για το σκοπό αυτό, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στην Τουρκία, έχει πραγματοποιήσει συναντήσεις με αξιωματούχους της Κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης καθώς επίσης και με οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.

Η ψηφοφορία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επί της έκθεσης προόδου της Τουρκίας για το 2014 αναβλήθηκε για την Ολομέλεια του Ιουνίου μετά από σχετική πρόταση της κας Πίρι.

Πηγή ΚΥΠΕ – Ανατόλια – ΚΩΝΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΥΛΗ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου