Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Μαρ 2015

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Θα έπρεπε τα αντιμνημονιακά κόμματα, επίσημα, με υπεύθυνους οικονομολόγους και επιστημονικά, πλην κατανοητά άρθρα, να εξηγήσουν σε όλους μας τί ακριβώς θα συμβεί αν επιστρέψουμε στην δραχμή, ή σε άλλο εθνικό νόμισμα.

Με χρονοδιάγραμμα όμως και εμπεριστατωμένα: ''τους πρώτους (φερ' ειπείν) τρείς μήνες θα συμβεί αυτό, το επόμενο εξάμηνο περιμένουμε εκείνο, στον ενάμιση χρόνο το άλλο, και η ανάκαμψη εκτιμούμε ότι θάρθει τότε.''

Αυτά τα πράγματα δεν μπορείς να τα αφήνεις σε ερασιτέχνες ''οικονομολόγους'', μνημονιακά κομματόσκυλα, και αστρολόγους!

Γιατί τότε δεν θα παρεις ενημέρωση.
Θα πάρεις εξαγρίωση!
Του παραπλανημένου κόσμου.

Χρέος είναι της οποιασδήποτε λαϊκής κυβέρνησης να ενημερώνει υπεύθυνα τον λαό για όλα τα ενδεχόμενα.

Έτσι ο κάθε πολίτης θα μπορεί να διαλέξει συνειδητά και να υποστηρίξει την επιλογή του.

Θα πρέπει να γίνει δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έγινε όταν οι διεθνείς και εγχώριοι απατεώνες αποφάσισαν να βάλουν με πλαστά στοιχεία την χώρα στην περιπέτεια του ευρώ, χωρίς καμία ενημέρωση για το τί αυτό θα σήμαινε για την πραγματική οικονομία και τους πολίτες γενικότερα.

Έχουμε φτάσει σε ένα κομβικό σημείο όπου όλα μπορούν να συμβούν.

Ας φροντίσει η κυβέρνηση να μας ενημερώσει σωστά.

Κέρδος θα το έχει, και αυτή, κι εμείς!

Άσε που αυτή η επίσημη ενημέρωση θα είναι ένα μήνυμα προς όλους μέσα-έξω, ότι εννοούμε όλα τα ενδεχόμενα, και προετοιμαζόμαστε για όλα!...

Πηγή  "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με βάση τα δεδομένα ήδη είμαστε έκτος ευρώ και οι συνέπειες είναι μπροστά στα μάτια μας. Δεν δίνουν σημασία σε ότι λέμε, δεν δίνουμε κι εμείς σε αυτά που ζητούν, και δεν μας δίνουν ρευστότητα.

Για να είμαστε ακριβείς βιώνουμε -δυστυχώς- μια σιωπηλή ελεγχομένη έξοδο από το ευρώ τα τελευταία 5 χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα όλα έγιναν όπως είχε προβλεφτεί ότι θα συμβεί.

Σταδιακά λοιπόν έγιναν τα παρακάτω βήματα:
Απομακρύνθηκαν οι επενδυτές αφού ρευστοποίησαν τα υπάρχοντα τους εδώ και τα μετέφεραν έξω (3Ε, και χιλιάδες άλλοι μικρότεροι έλληνες και ξένοι).
Συλλέχθηκε μεσώ τοκογλύφων ο υπάρχον χρυσός από τα νοικοκυριά και μεταφέρθηκε έξω. Ξεφόρτωσαν όσοι είχαν δικά μας ομόλογα και έφυγαν.
Άδειασαν οι τράπεζες με συνεχείς μεταφορές στο εξωτερικό που έκαναν ακόμη και κυβερνώντες βουλευτές και υπουργοί Οικονομικών.
Άρπαξαν τα συνταξιοδοτικά μας ταμεία με το PSI.
Άρπαξαν το 30% του ΑΕΠ με την εσωτερική υποτίμηση.
Άρπαξαν τον ΟΠΑΠ και ότι άλλα φιλέτα του Δημοσίου πρόλαβαν.

Όλη η Ευρώπη και οι ευρωπαϊστές και τα λαμόγια έκαναν αγώνα δρόμου ώστε να πάρουν ότι προλάβουν μέχρι να ξυπνήσει ο λαός μας και να βγάλει αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Μάλιστα ζητούσαν κι άλλα με το mail Χαρδουβελη, αλλά μόλις βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το σχέδιο τους ματαιώθηκε και αστραπιαία μας έκλεισαν την ρευστότητα.

Βεβαίως εντελώς συμπτωματικά μετά 5 χρόνια εθνικής καταστροφής ξεκίνησαν πρόγραμμα χαλάρωσης. Πλέον βιώνουμε μια βελούδινη ελεγχομένη έξοδο από το ευρώ και οι συνέπειες της είναι μπροστά στα μάτια μας. Η εξής μία:
Τους έχουμε γραμμένους μας έχουν γραμμένους και δεν μας δίνουν ρευστότητα και… αυτό είναι όλο.

Αυτό ήταν το καταστροφικό σενάριο.
Αυτή ήταν η καταστροφή που μας έλεγαν οι μνημονιακοί ότι θα έρχονταν ως Αρμαγεδδών με την έξοδο από το ευρώ, και με βάση αυτή μας έφτασαν έως εδώ αιχμάλωτους.

Στον αντίποδα εμείς πλέον δεν δίνουμε σημασία σε ότι λένε, παριστάνουμε ότι είμαστε στο ευρώ χρησιμοποιούμε το νόμισμα αυτό και ζοριζόμαστε για να τους πληρώσουμε προκειμένου να κρατήσουμε τα προσχήματα.

Αν τα πράγματα μείνουν εδώ που έχουν πρακτικά θα είμαστε εκτός ευρώ.
Αυτό σημαίνει ότι δεν θα δεχόμαστε εντολές τους και δεν θα έχουμε ρευστότητα για να τους πληρώσουμε.

Είναι φανερό ότι καμιά άλλη οικονομική συνέπεια δεν θα έχει μια «κανονική» έξοδος από το ευρώ, ενώ -με τον τρόπο που συμβαίνει- δεν έχει ούτε πολιτικές συνέπειες για κάποιον.

Το θέμα είναι ότι για να στηριχτούν οι τράπεζες και οι καταθέσεις οι μισθοί και οι συντάξεις θα πρέπει πολύ σύντομα να σταματήσουμε να τους πληρώνουμε τα οφειλόμενα.
Τότε θα μας στείλουν πίσω τον Στουρνάρα “πακέτο” και οι τράπεζες μας θα βγουν από το ευρωσύστημα.

Όμως δεν θα αλλάξει κάτι επί της ουσίας.
Πάλι δεν θα μας δίνουν ρευστότητα πάλι δεν θα μας υποβάλουν όρους και εμείς θα συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε στις καθημερινές μας συναλλαγές το ευρώ προσπαθώντας να παράξουμε πλούτο.

Όμως αν βιώνουμε μια βελούδινη ελεγχομένη έξοδο από το ευρώ τότε αυτή γίνεται με τους χειρότερους δυνατούς όρους για την Ελλάδα που εκτός από την δυνατότητα μια άμεσης ανταγωνιστικής υποτίμησης ενός νέου εθνικού νομίσματος χάνει και αυτήν την δυνατότητα για ένα εντυπωσιακό Grexit!

Βεβαίως και θα μείνουμε στην Ευρώπη στο Ευρωκοινοβούλιο στην Κομισίον και στην ΕΕ και θα τους κράζουμε όπου τους βρούμε.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Τάσος Παπαδόπουλος

Οι ευρωπαίοι δηλώνουν σε όλους τους τόνους, ότι δεν μπλοφάρουν και καλούν την ελληνική κυβέρνηση να παρουσιάσει συγκεκριμένα και κοστολογημένα μέτρα, προκειμένου να ανοίξουν οι κλειστές χρηματοδοτικές στρόφιγγες των ευρωπαϊκών ταμείων, για να αποφύγει η Ελλάδα την διαφαινόμενη χρηματοδοτική ασφυξία.

Στο εσωτερικό μέτωπο, το μεταναστευτικό βρέθηκε στην πρώτη γραμμή πυρός με αφορμή την περίφημη εγκύκλιο του υποστράτηγου εν αποστρατεία πλέον, που άνοιγε τις πύλες του «παραδείσου» σε χιλιάδες μετανάστες που βρίσκονται ή πρόκειται να έρθουν στη χώρα μας.

Τα κακά μαντάτα σε ότι αφορά την χρηματοδοτική στρόφιγγα ήρθαν από την Λευκωσία και τον Μάριο Ντράγκι. Εξάντλησε μια ολόκληρη συνέντευξη, μετά την συνάντηση των τραπεζιτών του Eurogroup, με μοναδικό σχεδόν θέμα την Ελλάδα. Επικαλούμενος νόμους και προφήτες, που διέπουν την ΕΚΤ, είπε πολλά όχι που αφορούν πηγές χρηματοδότησης της χώρας μας.

Δόθηκαν μόλις 500 εκατομμύρια στις ελληνικές τράπεζες για ενίσχυση της ρευστότητας τους, αντί των 2 δις που ζητήθηκαν. Μολονότι η εκροή ρευστού από τις ελληνικές τράπεζες έχει ανακοπεί τις τελευταίες ημέρες, εν τούτοις η ρευστότητα των τριών δις που διαθέτουν, είναι οριακή και κάθε περαιτέρω αναταραχή, παρά τις διαψεύσεις Στουρνάρα, μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων.

Όμως ο Ντράγκι δεν περιορίστηκε σε μια και μόνη άρνηση, είπε όχι στην αύξηση του ορίου εντόκων γραμματίων, το ελληνικό αίτημα ήταν για 8 δις, αρνήθηκε να δεχθεί ως εγγύηση ελληνικά ομόλογα απ όπου η Ελλάδα μπορεί να εξασφαλίσει ρευστό και τέλος δεν δέχεται να αγοράσει η ΕΚΤ τα ελληνικά ομόλογα αν δεν υπάρξουν χειροπιαστές μεταρρυθμίσεις.

Παράλληλα απέκλεισε την Ελλάδα από την χρηματοδότηση για την ανάπτυξη του 1,2 τρις, που θα αρχίσει στις αρχές του καλοκαιριού, με 60 δις ρευστότητα που θα δίνονται ανά μήνα και επί 20 μήνες, ενώ επιμένει ότι δεν επιστρέφει το 1,9 δις των κερδών της ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα.

Την ίδια ώρα οι υποχρεώσεις τρέχουν. Στα 22,7 δις υπολογίζονται οι ελληνικές υποχρεώσεις για το 2015. Τον μήνα αυτό θα χρειαστούν 2,5 δις , ενώ το καυτό καλοκαίρι, Ιούνιο, Ιούλιο, Αύγουστο, οι υποχρεώσεις ανέρχονται σε 11,5 δις.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι όταν έκανε τις διαπραγματεύσεις στο Eurogroup ο Γ. Βαρουφάκης, δήλωνε σε όλους τους τόνους ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται τα 7,2 δις της τελευταίας δόσης γιατί μας έχουν μετατρέψει σε εξαρτημένη χώρα. Τώρα μας λέει ότι υπάρχει plan B για την χρηματοδότηση της χώρας χωρίς να εξηγεί περί τίνος προκειται.

Βεβαίως αν το plan B έχει να κάνει με την αφαίμαξη ασφαλιστικών ταμείων και νοσοκομείων για να βρεθούν τα 1,4 δις των δόσεων του Μαρτίου, τότε το αποτέλεσμα θα είναι αρνητικό, μια και μετά το ξύρισμα δεν θα υπάρχει τρίχα ρευστού στα κρατικά ταμεία.

Το αρνητικό κλίμα εν όψει του Eurogroup της Δευτέρας εντείνεται μια και οι ευρωπαίοι πιέζουν για εξειδίκευση των μέτρων και ο Γιούνκερ αρνούμενος να δεχθεί τον Τσίπρα πριν από το Eurogroup, πράγμα που σημαίνει ότι τον παρέπεμψε να βρει άκρες σε τεχνοκρατικό και όχι σε πολιτικό επίπεδο.

Η παρουσία στις Βρυξέλες και του Γ. Δραγασάκη την Δευτέρα, δείχνει από την μια δυσπιστία του Μαξίμου στο πρόσωπο του Γ. Βαρουφάκη και από την άλλη, την δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται η ελληνική πλευρά με προφανή αίτιο την δημιουργική ασάφεια της συμφωνίας, που είχε σαν αποτέλεσμα διαφορετικές αναγνώσεις από Ελλάδα και ευρωπαίους εταίρους.

Είναι προφανές ότι το κρυφτούλι με τους θεσμούς, βλέπε τρόικα και οι δηλώσεις για ΦΠΑ σε κάποιο ασήμαντο προϊόν ή υπηρεσία, είναι κόλπα που θα περάσουν ανώδυνα και δεν περνούν στους ευρωπαίους που θέλουν χειροπιαστά αποτελέσματα τα οποία εντοπίζουν στις αποκρατικοποιήσεις και σε κινήσεις που ουδόλως διαφέρουν από αυτές που ζητούσαν και ως ένα βαθμό πέτυχαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Οι δρόμοι στην προκειμένη περίπτωση είναι δύο. Ή τα σπάμε και παίρνουμε τον δικό μας δρόμο, που οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ ή τα βρίσκουμε ακολουθώντας τον δρόμο της Ιρλανδίας , Πορτογαλίας, αλλά και Κύπρου, που ετοιμάζεται κι αυτή με τη σειρά της να βγει από το μνημόνιο νωρίτερα και μάλιστα εντός του έτους.

Τώρα θα πει κανείς ότι η εντολή του λαού με την ψήφο του, στις 25 Ιανουαρίου ήταν εφαρμογή του προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ, εντός του ευρώ.

Όμως όπως όλα δείχνουν τα δύο αυτά δεν συμβαδίζουν και δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Η επάνοδος στη δραχμή δεν σημαίνει ούτε ευημερία, ούτε ανάπτυξη. Σημαίνει νέο πόνο και αίμα όπως άλλωστε έχει αναφέρει στο παρελθόν ο Γ. Βαρουφάκης. Όσο για την αξιοπρέπεια που κερδίσαμε κατά πολλούς, είναι ένα θέμα που αξίζει να το δούμε δηλ. αν οι πολίτες ενστερνίζονται την άποψη Βαρουφάκη ότι οι Έλληνες προτιμούν την αξιοπρέπεια από τα χρήματα και την δουλειά. Τώρα μένει να απαντηθεί και ένα άλλο ερώτημα, κατά πόσον ο άνεργος και άφραγκος μπορεί να σταθεί όρθιος και να διατηρήσει την αξιοπρέπεια του…

Πηγή
Επικοινωνία με τον συντάκτη
tpapadopoulos@aol.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, είχε σήμερα συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Nikola Poposki, στο περιθώριο της άτυπης Διάσκεψης των Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Ρίγα της Λετονίας.

Ο κ. Κοτζιάς, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, επανέλαβε στον κ. Poposki τις πάγιες θέσεις της ελληνικής πλευράς όσον αφορά στις συζητήσεις που διεξάγονται υπό τη διεύθυνση του προσωπικού απεσταλμένου του Γενικού Γραμματέα του OHE, Matthew Nimetz, για το ζήτημα της ονομασίας του γειτονικού κράτους.

Υπογράμμισε, ότι η Ελλάδα έχει προβεί σε σημαντικές κινήσεις προς την κατεύθυνση μιας κοινά αποδέκτης σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή (erga omnes) και ότι αναμένει από την πλευρά της πΓΔΜ να επιδείξει την ίδια υπευθυνότητα και διάθεση για επίλυση του προβλήματος.

Ο κ. Κοτζιάς δήλωσε, επίσης, ότι όσον αφορά την προοπτική ένταξης της πΓΔΜ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, η κρίση θα γίνει με βάση τα κριτήρια και τις διαδικασίες που ισχύουν για όλα τα υποψήφια κράτη και η απόφαση που θα παρθεί θα είναι συλλογική.

Ιδιαίτερη σημασία στην κατεύθυνση αυτή έχει η λειτουργία ενός κράτους δικαίου, οι ειρηνικές διεθνοτικές σχέσεις, η περιφερειακή σταθερότητα, ο σεβασμός των αρχών της καλής γειτονίας και ο αποκλεισμός του αλυτρωτισμού.

Όσον αφορά το πρόβλημα του αλυτρωτισμού που εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως από την πλευρά της πΓΔΜ, ο κ. Κοτζιάς επεσήμανε ότι συνιστά το πραγματικό πρόβλημα πίσω από το ζήτημα της ονομασίας.

Για να αντιμετωπισθεί η αλυτρωτική πολιτική, ο κ. Υπουργός δήλωσε στον κ. Poposki ότι προτίθεται να προτείνει στην κυβέρνηση της γειτονικής χωράς την υιοθέτηση Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, ως ένα ακόμα βήμα καλής θέλησης της ελληνικής πλευράς.

Ο κ. Κοτζιάς παρατήρησε, επίσης, ότι ενώ το ζήτημα του ονόματος φαίνεται να επηρεάζει την εσωτερική πολιτική σκηνή της πΓΔΜ, στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί μία ευρεία συναίνεση, η οποία δεν επηρεάζεται από εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Νίκου Παπαδόπουλου 
 
Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε».
Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας. 

Ο μύθος της έλλειψης τροφίμων στην Ελλάδα
 
Όπως προκύπτει από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το …79% των Ελλήνων (και το 47% των Κυπρίων) θεωρεί πως δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα παραγωγής τροφίμων για τον ευρωπαϊκό πληθυσμό σε επίπεδο ΕΕ, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (ποσοστό 94% – το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού.

Οι παραπάνω φόβοι των Ελλήνων είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. Σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα, ακόμα κι αν κοπούν τελείως οι εισαγωγές τροφίμων (όπως έγινε στην Αργεντινή), δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πεινάσει.

Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το 2010, ανήλθε κατά μέσο όρο στο 94% περίπου!

Ειδικότερα, από την παραπάνω έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο περίπου στο 99%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171 %).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές, τα οποία είναι βασικά είδη διατροφής, η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δυο αυτά προϊόντα. Στο λάδι η παραγωγή φτάνει επίσημα το 151% της κατανάλωσης. Στο ποσοστό αυτό, όμως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και μια τεράστια ποσότητα ατυποποίητου λαδιού που εξάγεται παρανόμως κυρίως σε γειτονικές χώρες, καθώς και ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 4,33% ελαιολάδου που εισάγεται ετησίως, χωρίς κανείς να ξέρει την αιτία.

Συνυπολογίζοντας αυτά τα ποσοστά, θα μπορούσαμε να τροφοδοτούμε με λάδι σχεδόν όλη την Ευρώπη!

Το ψωμί, ψωμάκι;
Στο μαλακό σιτάρι, από το οποίο γίνεται το ψωμί, εισάγουμε ετησίως πάνω από 1.000.000 τόνους αξίας εκατομμυρίων ευρώ, κυρίως από χώρες όπως η Ρωσία, η Γαλλία και η Ουκρανία. Οι εισαγωγές αυτές είναι τελείως άσκοπες και καταστροφικές για την ελληνική Οικονομία – πρόκειται για σιτηρά αμφίβολης ποιότητας, αφού κάποιες ανατολικές χώρες υποχρεούνται βάσει κοινοτικής νομοθεσίας να κάνουν ακόμα και ελέγχους για ίχνη ραδιενέργειας!

Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1957(!) η Ελλάδα πέτυχε την αυτάρκεια σε μαλακό σιτάρι, με την ποικιλία Γ 38290 που δημιούργησε το Ελληνικό Ινστιτούτο Σιτηρών. Μάλιστα, προς τα τέλη του 1970 υπήρχε πλεόνασμα που διατηρήθηκε μέχρι το 1984!

Έκτοτε αρχίζει ραγδαία μείωση της καλλιέργειας του μαλακού σιταριού, η οποία συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση της καλλιέργειας του σκληρού.

Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα είναι από τότε ελλειμματική σε μαλακό σιτάρι και πλεονασματική σε σκληρό, από το οποίο γίνονται τα ζυμαρικά. Αυτό οφείλεται στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε., η οποία έδωσε ισχυρά κίνητρα στους παραγωγούς σκληρού σιταριού (35 ευρώ το στρέμμα).
Δηλαδή μας αύξησαν την παραγωγή μακαρονιών και μας μείωσαν την παραγωγή ψωμιού, που από την Αρχαιότητα είναι βασικό είδος διατροφής.

Παρόλα αυτά, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση στην Ευρώπη στην παραγωγή σιτηρών με 9 εκατ. στρέμματα, από τα οποία περίπου τα 6 εκατ. είναι με σκληρό και μαλακό σιτάρι!

Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας
Στα εσπεριδοειδή, τη μεγαλύτερη αυτάρκεια κατέχουν τα πορτοκάλια με ποσοστό 167%, ενώ στα λεμόνια η αυτάρκεια περιορίζεται στο 63%. Αλλά και στα υπόλοιπα φρούτα η αυτάρκεια παραμένει υψηλή (128%). Αντί, λοιπόν, να τρώμε μπανάνες, ανανάδες και παπάγια(;), είναι προτιμότερο να στραφούμε στα ελληνικά φρούτα, τα οποία είναι απεί­ρως πιο θρεπτικά και, ευτυχώς, δεν πρόκει­ται να μας λείψουν ποτέ. Είναι ενδεικτικό ότι στο ροδάκινο η Ελλάδα κατέχει πάνω από 60% των εξαγωγών παγκοσμίως!

Έλλειψη παρατηρείται στη ζάχαρη, με την εγχώρια παρα­γωγή να καλύπτει μόνο το 14,3% των αναγκών, που υπολο­γίζονται στους 320.000 τόνους. Ενώ ως το 2005 η ελληνική ζάχαρη εξασφάλιζε κερδοφορία, το 2006 υπογράφηκε η ταφόπλακά της, όταν η Ελλάδα συμφώνησε με την ΕΕ να πα­ράγει σχεδόν τη μισή παραγωγή από τις ανάγκες της και να πάει σε εισαγωγές!

Η κατάσταση επιδεινώθηκε με το κλείσιμο πολλών εργο­στασίων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, λόγω κακο­διαχείρισης. Με δεδομένο, βέβαια, ότι η ζάχαρη δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης, αλλά και με την καλλιέργεια στέβιας, η οποία έχει έως 300 φορές μεγαλύτερη γλυκαντική δράση, σε μια πιθανή παύση των εισαγωγών δεν αναμένεται να αν­τιμετωπίσει η χώρα σοβαρό πρόβλημα.

Πολύ χαμηλή αυτάρκεια διαπιστώνεται στην κατηγορία των οσπρίων, με ποσοστό που κυμαίνεται στο 39%. Συγκεκριμένα, παράγουμε περίπου 8.000 τόνους φακές και εισάγουμε ακόμα 10.000 τόνους, κυρίως από Τουρκία, προκειμένου να καλύψουμε την εγχώρια ζήτηση. Αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει και στα φασόλια: καταναλώνουμε 35.000 τό­νους, εκ των οποίων οι 25.000 τόνοι είναι εισαγωγής. Σημειωτέον ότι το 1981 η ετή­σια παραγωγή φασολιών ήταν 31.500 τόνοι!

Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να λυθεί εύκολα, με μια αναδιάταξη της παραγωγής, ακόμα και με επιδότηση, ώστε σε εκτάσεις που καλλιεργούνται σήμερα άλλα προϊόντα, π.χ. ρύζι (στο οποίο είμαστε πλεονασματικοί), να καλλιεργηθούν όσπρια, πολλά από τα οποία, όπως τα ρεβύθια ή τα μαυρομάτικα φασόλια, έχουν και μικρότερες ανάγκες σε νερό.

Και στις πατάτες υπάρχει αυτάρκεια κατά 82%, με μόνιμη μάστιγα όμως τις «ελληνοποιήσεις» πατάτας από Αίγυπτο, αλλά και τις άσκοπες εισαγωγές κατεψυγμένης πατάτας από χώρες όπως οι ΗΠΑ, επειδή δήθεν τηγανίζεται πιο εύκολα.

Η ελληνική αμπελουργία είναι επίσης σε πολύ καλό επί­πεδο, αφού στα επιτραπέζια σταφύλια (αυτάρκεια 133,45%) έχουμε πλεόνασμα, δηλαδή μπορούμε άφοβα να κάνουμε εξαγωγές, χωρίς να μας λείψουν ποτέ.

Αναφέρεται ότι μπορεί το κρασί να καλύπτει τις ανάγκες των Ελλήνων καταναλωτών, αλλά αυτοί δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στο ουίσκι (το ουίσκι καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος κατανάλωσης ποτών, καταλαμβάνοντας ποσοστό πε­ρίπου 42% το 2010, σύμφωνα με έρευνα της ICAP), το οποίο βεβαίως εισάγεται.

Ταυτόχρονα διαθέτουμε και μια πολύ ση­μαντική (μικρότερη, βέβαια, από το παρελθόν) παραγωγή σταφίδας (σουλτανίνα και κορινθιακή) άνω των 50.000 τόνων ετησίως, η οποία υπερεπαρκεί για τις ανάγκες μας (αυτάρκεια 274,8%) και μας καθιστά ικανούς για εξαγωγές. Στο μέλι, επίσης, καταγράφεται ποσοστό αυτάρκειας της τάξεως 92%.

Αρνάκι άσπρο και παχύ
Όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της ελληνικής τροφοεξάρ­τησης, το βασικό πρόβλημα της χώρας, ως προς την αυτάρκεια, είναι κυρίως η ζωική παραγωγή. Αυτό, όμως, είναι ένας μύθος – ή, μάλλον, μια μισή αλήθεια.
Το ποσοστό αυτάρκειας στη ζωική παραγωγή-αλιεία ανέρχεται, κατά μέσο όρο, περίπου στο 76,11%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως το κρέας, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 56% περίπου, με το μικρότερο ποσο­στό να καταγράφεται στο βόειο κρέας (13%) και το υψηλό­τερο στο αιγοπρόβειο κρέας (94%).

Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τους 158.000 τόνους που καταναλώνουμε ετησίως σε μοσχαρίσιο κρέας, στην Ελλάδα παράγουμε μόλις τους 20.000 τόνους. Στο χοιρινό κρέας η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη, αφού από τους 290.000 τόνους που καταναλώ­νουμε, παράγουμε μόνο τους 111.000, δηλαδή το 38%.

Η έλλειψη αυτή σε μοσχαρίσιο και χοίρειο κρέας είναι αποτέλεσμα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε. Χα­ρακτηριστικό είναι ότι πριν το 1980, δηλαδή πριν μπούμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα είχε φτάσει σε αυτάρκεια στο χοι­ρινό κρέας 84%, στο μοσχαρίσιο σε 66%, ενώ το αιγοπρόβειο κρέας ήταν στα σημερινά επίπεδα αυτάρκειας – περί­που 94%. Γιατί, όμως, ενώ είμαστε ελλειμματικοί σε βόειο κρέας, συνεχίζουμε να το καταναλώνουμε, σκορπώντας εκα­τομμύρια ευρώ στο εξωτερικό;

Η Ελλάδα μεταπολεμικά σχεδόν υποχρεώθηκε να κατανα­λώνει μοσχαρίσιο κρέας, με τη λογική ότι είναι πιο ογκώδες ζώο, με μεγαλύτερη γαλακτοπαραγωγή σε σχέση με τα αιγο­πρόβατα, και άρα είναι πιο συμφέρον για την Ελλάδα.

Με επιδοτήσεις της Ε.Ε. εξαφανίστηκαν οι εγχώριες ράτσες βοοειδών και ενισχύθηκε η εκτροφή βοοειδών έναντι της αιγοπροβατοτροφίας και άλλων παραδοσιακών μορφών κτηνο­τροφίας, απείρως πιο αποδοτικών, όπως η κονικλοτροφία.

Αντίθετα, το αιγοπρόβειο κρέας και κάποιες εγχώριες φυλές βοοειδών προέρχονται στην πλειοψηφία τους από κοπάδια ζώων που βόσκουν τον περισσό­τερο χρόνο ελεύθερα σε ορεινές ή ημιορεινές περιοχές, εκμε­ταλλευόμενα πλήρως την πλούσια ελληνική χλωρίδα.

Στο αιγοπρόβειο κρέας είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, αφού σύμφωνα με στοιχεία για το 2009 η Ελλάδα διαθέτει περίπου 8,9 εκατ. πρόβατα και 4,8 εκατ. κατσίκια, δηλαδή αντιστοι­χούν περίπου ένα πρόβατο και μισή κατσίκα για κάθε Έλ­ληνα.

Σημαντικός τομέας είναι και η πτηνοτροφία, στην οποία είμαστε αυτάρκεις κατά 85% στο κρέας και κατά 91% στα αυγά. Ιδιαίτερα για τα αυγά, υπάρχει τόση παραγωγή, ώστε το 2011 οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά. 2134%!

Στη δε αλιεία το ποσοστό αυτάρκειας, χωρίς να υπολογί­σουμε τις ιχθυοκαλλιέργειες, αγγίζει περίπου το 125,6%, με πάνω από 160.000 τόνους ψαριών τον χρόνο. Μαζί με τις ι­χθυοκαλλιέργειες (120.000 τόνοι), το ποσοστό σε αυτάρκεια των αλιευμάτων φτάνει το 221,3%!

Στην κατηγορία των γαλακτοκομικών-τυροκομικών προϊό­ντων, η φέτα -με ποσοστό αυτάρκειας 147%- περίπου υπερ­βαίνει τον μέσο όρο της κατηγορίας, ο οποίος κυμαίνεται στο 80%. Γενικότερα στο γάλα, η Ελλάδα κατά το παρελθόν ήταν πλεονασματική. Σήμερα είναι ελλειμματική, αφού η παρα­γωγή αγελαδινού γάλακτος κυμαίνεται στους 638 χιλιάδες τόνους, καλύπτοντας μόνο το 58,2% της ζήτησης (στοιχεία ΕΛΟΓΑΚ 2011). Βέβαια, στο αιγοπρόβειο γάλα που έχει και μεγαλύτερη θρεπτική αξία, είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, με πα­ραγωγή που καλύπτει το 98% της ζήτησης. Αυτό που δε γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι η σχετικά μειωμένη παραγωγή γάλακτος δεν οφείλεται στη μη παραγωγικότητα της ελληνικής κτηνοτροφίας αλλά στο καθεστώς των ποσοστώσεων που επέβαλε η ΕΕ. Μέχρι τις αρχές του 2000, η χώρα πλήρωνε πρόστιμα στην ΕΕ, επειδή οι παραγόμενες ποσότητες γάλακτος ήταν υψηλότερες από το πλαφόν που είχε δέσει αυθαίρετα η ΕΕ – κι αυτό διότι δεν είναι αναλογικές ούτε με τον πληθυσμό, ούτε με το ζωικό κεφάλαιο κάθε χώρας.

Ταυτόχρονα, ενώ μας επέβαλαν χαμηλή παραγωγή, εισήγαμε χιλιάδες τόνους συμπυκνωμένου γάλακτος από Ολλανδία και Γερμανία, πετώντας εκατομμύρια ευρώ στο εξωτερικό. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αύξηση των τιμών των ζωοτροφών και την έλλειψη στήριξης από την πολιτεία, αποθάρρυνε πολλούς κτηνοτρόφους, με αποτέλεσμα την τελευταία δεκαετία να εγκαταλείψουν το επάγγελμά τους το 63,5% των κτηνοτρόφων.



Η Ελλάδα «υπερδύναμη» τροφίμων
Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία (στοιχεία 2009), η Ελλάδα καλλιεργεί 32.693 χιλιάδες στρέμματα, από τα 37.324 χιλιάδες στρέμματα (25% της έκτασής μας) που είναι η συνολική καλλιεργήσιμη έκτασή μας, δηλαδή καλλιεργείται περίπου το 87,6% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Τα υπόλοιπα 4.631 χιλιάδες στρέμματα είναι αναξιοποίητα, αφού βρίσκονται σε αγρανάπαυση, η οποία μάλιστα είναι και συμφέρουσα, αφού είναι επιδοτούμενη από την ΕΕ.

Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας είναι η μείωση του αγροτικού πληθυσμού, με άμεση συνέπεια την υποβάθμιση πρώην αγροτικών εκτάσεων. Για να μεταβληθεί αυτή η κατάσταση απαιτούνται σοβαρά κίνητρα για τους νέους.

Ένας ακόμα τομέας ανάπτυξης είναι και η εκτατική μορφή κτηνοτροφίας. Η Ελλάδα διαθέτει λιβάδια σε ποσοστό 35% του εδάφους της, τη στιγμή που στην Ιταλία είναι το 15%, στην Πορτογαλία το 16% και στην Ισπανία το 24%. Στα λιβάδια αυτά μπορούν να βόσκουν κατά το μεγαλύτερο διάστημα του έτους αιγοπρόβατα ή και εγχώριες φυλές βοοειδών και χοίρων, χωρίς να έχουν καμία ανάγκη για ζωοτροφές.

Ένας ακόμα αναξιοποίητος πλούτος είναι και η αλιεία. Η Ελλάδα, με τα15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμών, τα 300 θαλάσσια είδη, τα ποτάμια (ο Αλιάκμονας έχει 33 είδη ψαριών και ο Αξιός 36), τις λίμνες, τους εκατοντάδες κόλπους, καθώς και τα 3.000 νησιά, είναι ένα φυσικό ιχθυοτροφείο. Ήδη η χώρα διαθέτει τον μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στην Ε.Ε.

Αναπτυξιακές προοπτικές
 
Η χώρα θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να επενδύσει όχι μόνο στη διατροφική της αυτάρκεια, κάτι που ήδη υφίσταται παρόλη την γεωργοκτόνα πολιτική των τελευταίων ετών, αλλά και στην εξάρτηση σε τρόφιμα άλλων χωρών από εμάς, ώστε σε μια πιθανή κρίση να έχουμε συμμάχους τους εμπορικούς μας εταίρους.
Ο φιλότιμος Έλληνας αγρότης, που κατάφερε εδώ και αιώνες να θρέψει τον ελληνικό πληθυσμό, ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, είναι σίγουρο ότι και τώρα θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα καταφέρει να θρέψει τους Έλληνες.

Παρόλα αυτά, όμως, η αυτάρκεια σε τρόφιμα απαιτεί συντονισμένη δράση όλων – από τους κρατικούς φορείς και τις αρμόδιες υπηρεσίες, μέχρι τον τελευταίο καταναλωτή, ο οποίος θα πρέπει να αποκτήσει εθνική συνείδηση και να πάψει να καταναλώνει εισαγόμενα, κυρίως τυποποιημένα τρόφιμα αμφίβολης ποιότητας, που ενισχύουν παραγωγούς και οικονομίες άλλων κρατών.

Ακόμα και αν οι τιμές των ελληνικών προϊόντων είναι υψηλότερες, θα πρέπει να στηρίξουμε τον αγώνα και τον μόχθο του Έλληνα γεωργού. Η επιστροφή στη μεσογειακή διατροφή, που όλοι αναφέρουν αλλά κανείς δεν εφαρμόζει, είναι αυτή που θα μας προστατεύσει σε πιθανή παύση των εισαγωγών.

Η Ελλάδα δεν είναι απλά μια πλούσια χώρα, αλλά μια κοιμισμένη υπερδύναμη, η οποία θα πρέπει να κάποτε να ξυπνήσει και να ορθοποδήσει, πάντα στηριγμένη στα δικά της πόδια. Με δεδομένη την παγκόσμια αύξηση του πληθυσμού, τα τρόφιμα είναι ένας τομέας ζωτικής σημασίας, που μελλοντικά θα αποτελέσει παγκοσμίως τη μέγιστη προτεραιότητα για κάθε κράτος, αλλά και το υπ’ αριθμόν ένα μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

 Η αυτονομία στα τρόφιμα είναι η μόνη λύση για την επίτευξη της ελευθερίας των λαών, αλλά και της εθνικής ανεξαρτησίας, αφού η χειρότερη μορφή εξάρτησης είναι εκείνη της διατροφής του πληθυσμού.

* Πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Πηγές: Δημήτρης Κυπριώτης  & pitagorasamios 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Της Μαρίας Βουργάνα

Έναν «κρυμμένο θησαυρό» πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ από μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής, «μαύρου χρήματος» και διαφθορά άρχισαν να αναζητούν στις διάφορες λίστες οι οικονομικοί εισαγγελείς και το ΣΔΟΕ κατ΄ εντολή του υπουργού Επικρατείας κατά της Διαφθοράς Π. Νικολούδη.

Πριν από λίγες ημέρες ενοποιήθηκε ηλεκτρονικά το συσσωρευμένο από χρόνια ελεγκτικό υλικό από όλες τις λίστες Λαγκάρντ, Λιχτενστάιν, από εμβάσματα και ακίνητα εξωτερικού και της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες. Αυτό ήταν το πρώτο και ουσιαστικό βήμα. Η ενοποίηση των στοιχείων αναμένεται να διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό τους ελέγχους, τις διασταυρώσεις, ενώ το ελεγκτικό έργο θα συντονίζεται κεντρικά και δεν θα χάνεται στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.

Οι ελεγκτές με το πάτημα μερικών πλήκτρων στον υπολογιστή τους θα γνωρίζουν για κάθε ελεγχόμενο με βάση τον ΑΦΜ του σε ποιες λίστες βρίσκεται το όνομά του και για ποιες υποθέσεις έχει «ανοιχτούς λογαριασμούς» με την εφορία. Για παράδειγμα, ένας φορολογούμενος μπορεί να μη βρίσκεται στη λίστα Λαγκάρντ αλλά να έχει αδικαιολόγητα εμβάσματα στο εξωτερικό ή να κατέχει ακίνητο στο Λονδίνο, το οποίο δεν δικαιολογείται από τα εισοδήματα που έχει δηλώσει στην εφορία. Το σύστημα δηλαδή, θα κατευθύνει τον ελεγκτή σε ποιες υποθέσεις θα πρέπει να επικεντρωθεί ο έλεγχος και τι ακριβώς θα πρέπει να αναζητήσει.

Το αμέσως επόμενο βήμα που σχεδιάζεται είναι η δημιουργία ενός νέου Σώματος για τη διενέργεια στοχευμένων φορολογικών ελέγχων που θα αποτελείται από «προσωρινούς» ελεγκτές, ενώ στη «μάχη» κατά της φοροδιαφυγής αναμένεται να συνδράμουν ειδικοί σύμβουλοι και εμπειρογνώμονες από κράτη μέλη της Ε.Ε.

Αποκάλυψη: Τα 65 CD του πλούτου που «καίνε» τους φοροφυγάδες 

Οι ελεγκτές έχουν μπροστά τους πολλή δουλειά, αφού στις λίστες υπάρχουν περίπου 25.000 μεγάλες υποθέσεις με «κρυφά» εισοδήματα που σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς φθάνουν τα 15 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο υπουργός Επικρατείας «τρέχει» ήδη τον έλεγχο 3.500 υποθέσεων για οφειλόμενους φόρους ύψους 7,5 δισ. ευρώ, από τους οποίους ευελπιστεί πως μέχρι το καλοκαίρι θα έχουν εισπραχθεί 2,5 δισ. ευρώ, ενώ στο στόχαστρο των ελεγκτών βρίσκονται άλλες 22.000 υποθέσεις, ύψους αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ.

Η πάταξη της φοροδιαφυγής σε όλα τα επίπεδα αποτελεί πρωταρχικό στόχο της κυβέρνησης. Ωστόσο, επικεντρώνεται στους πλούσιους φοροφυγάδες, με τον κ. Νικολούδη να δηλώνει χαρακτηριστικά «Δεν έχω τίποτα εναντίον των πλούσιων. Είμαι εναντίον των ανέντιμων πλουσίων. Και είμαι εδώ για να τους πιάσω».

Αν ο κ. Νικολούδης καταφέρει να εισπράξει τα 2,5 δισ. ευρώ από τη φοροδιαφυγή μέχρι το καλοκαίρι όπως λέει, τότε θα πρόκειται για μια μεγάλη επιτυχία και θα σταλούν μηνύματα τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό ότι η μάχη για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς όχι μόνο ξεκίνησε, αλλά είναι και αποτελεσματική. Βέβαια, αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το επιτελείο του υπουργού Επικρατείας προχωρεί καθημερινά σε περίπου 200 διασταυρώσεις ατόμων που βρίσκονται στις λίστες Λαγκάρντ, των 54.000 που έβγαλαν εμβάσματα στο εξωτερικό, Λιχτενστάιν, ακινήτων στο εξωτερικό, σκαφών και offshore, με σκοπό να οριστικοποιήσει τα ποσά της φοροδιαφυγής.

Στα CD όλες οι κινήσεις
Στα 65 CD που έστειλαν στους οικονομικούς εισαγγελείς οι τράπεζες, περιλαμβάνονται όλες οι κινήσεις λογαριασμών (εκτός των λογαριασμών όψεως), καταθέσεων και εμβασμάτων των φυσικών προσώπων για τη χρονική περίοδο από 2000 μέχρι και 2012. Από τον έλεγχο που είχαν διενεργήσει στα στοιχεία αυτά οι ελεγκτές του ΣΔΟΕ και του Κέντρου Ελέγχου Φορολογούμενων Μεγάλου Πλούτου έχουν προκύψει εντυπωσιακά στοιχεία.

• Ένα εκατομμύριο κάτοχοι ΑΦΜ έχουν καταθέσεις άνω των 300.000 ευρώ.
• Έχουν ήδη δεσμευθεί λογαριασμοί με καταθέσεις από 100 εκατ. έως 1 δισ. ευρώ.
• 840 φυσικά πρόσωπα ανήκουν στην κατηγορία των πολύ μεγάλων καταθετών. Ανάμεσά τους γιατροί και φαρμακοποιοί, που εντοπίστηκαν με τραπεζικές καταθέσεις δεκάδων εκατομμυρίων, που δεν δικαιολογούνται από τις φορολογικές τους δηλώσεις.
• Στη μακρά λίστα των μεγαλοκαταθετών περιλαμβάνονται αγρότες, μεσίτες, αρχιτέκτονες, υπηρεσίες τήρησης λογιστικών γραφείων αλλά και ενοικιάσεις γραφείων.
• Στη λίστα υπάρχουν φυσικά πρόσωπα που εμφάνιζαν στη φορολογική τους δήλωση εισοδήματα από 10.000 έως 50.000 ευρώ και εντοπίστηκαν με καταθέσεις εκατομμυρίων.

Μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, όπου δεσμεύτηκαν καταθέσεις και άλλα περιουσιακά στοιχεία είναι οι εξής:

• Πολιτικός μηχανικός, ο οποίος από το 1997 μέχρι το 2008 εμφανίζεται να έχει καταθέσεις 70 εκατ. ευρώ, ενώ δικαιολογεί από τα εισοδήματα, που έχει δηλώσει μόνο με 5 εκατ. ευρώ.
• Φαρμακοποιός στην Πάτρα, ο οποίος ασχολείται παράλληλα με ναυτιλιακές επιχειρήσεις, εμφανίζεται με καταθέσεις 50 εκατ. ευρώ, ενώ από τα δηλωθέντα εισοδήματα του δικαιολογούνται μόνο τα 17 εκατ. ευρώ.
• Ιδιοκτήτης γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ στη συμπρωτεύουσα από το 1996 μέχρι το 2010 εμφανίζει καταθέσεις 65 εκατ. ευρώ που δεν δικαιολογούνται από τις φορολογικές του δηλώσεις, βάσει των οποίων έχουν δηλωθεί μόνο τα 15 εκατ. ευρώ.
Επιχειρηματίας με καταθέσεις 60 εκατ. ευρώ, ο οποίος βάσει των δηλωθέντων εισοδημάτων του για τη χρήση των ετών 1997 • 2005 δικαιολογεί 5 εκατ. ευρώ.
• Επιχειρηματίας το 2010 είχε καταθέσεις ύψους 36,5 εκατ. ευρώ. Από τα δηλωθέντα εισοδήματα του από 1996 μέχρι το 2010 δικαιολογούνται 2,9 εκατ. ευρώ.
• Με καταθέσεις 50 εκατ. ευρώ εμφανίζεται ένας ακόμη ελεγχόμενος, ο οποίος από το 1996 μέχρι το 2006 δήλωσε μόνον τα 7 εκατ. ευρώ.
• Από τραπεζικούς λογαριασμούς μεγαλοκαταθέτη εμφανίζεται ποσόν 9 εκατ. ευρώ. Ωστόσο με βάση τις δηλώσεις εισοδημάτων του δικαιολογεί μόλις 303.000 ευρώ.

Ο έλεγχος στους τραπεζικούς λογαριασμούς των μεγαλοκαταθετών και η διασταύρωσή τους με τις δηλωθέντα εισοδήματά τους, «ξεκόλλησε» σχετικά πρόσφατα, καθώς συστάθηκε ειδικό τμήμα ελέγχου του ΣΔΟΕ, που αποτελείται από 20 επίλεκτους υπαλλήλους, οι οποίοι κινούνται και λειτουργούν σε συνεννόηση με τους οικονομικούς εισαγγελείς, αλλά στην πορεία και στην κατεύθυνση που χαράζει ο υπουργός Επικρατείας Π. Νικολούδης.
Σημειώνεται ότι στα 65 CD περιλαμβάνονται και οι Έλληνες καταθέτες της λίστας Λαγκάρντ, με καταθέσεις εκατομμυρίων στην ελβετική τράπεζα HSBC.

Λίστα Λαγκάρντ
Ο έλεγχος των προσώπων της λίστας παρουσιάζει εξαιρετικές δυσκολίες και γι΄ αυτό εμφανίζεται να προχωρεί με ρυθμούς χελώνας. Παρά το γεγονός ότι τα στοιχεία βρίσκονται στα «χέρια» του ΣΔΟΕ από το 2012, από τους 2.062 λογαριασμούς της λίστας έχουν ταυτοποιηθεί 1.740 φυσικά και νομικά πρόσωπα. Από αυτά τα 900 ονόματα παρουσίαζαν μηδενικό υπόλοιπο. Μέχρι σήμερα, έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος περίπου 50 ονομάτων.

Σύμφωνα με πληροφορίες, από τους καταθέτες για τους οποίους ολοκληρώθηκε ο έλεγχος και ανοίχθηκαν οι τραπεζικοί λογαριασμοί τους διαπιστώθηκε ότι διατηρούν στην Ελλάδα πολλαπλάσιες καταθέσεις από ό,τι είχαν στην HSBC. Μάλιστα ακόμη και καταθέτες που εμφανίζονται με μηδενικά υπόλοιπα στην HSBC, εντοπίστηκαν να διαθέτουν μεγάλους τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελλάδα. Από τον έλεγχο διαπιστώθηκαν διαφορές στο φορολογητέο εισόδημά τους που κυμαίνονται από 300.000 ευρώ έως και 6,5 εκατ. ευρώ. Οι διαφορές αυτές που δεν δικαιολογούνται θα φορολογηθούν με τον ανώτατο συντελεστή 42% και θα επιβληθούν τα πρόστιμα και οι προσαυξήσεις που αντιστοιχούν.

Πώς όμως προέκυψαν αυτές οι διαφορές που αφορούν απόκρυψη φορολογητέας ύλης;.. Καταρχάς εκτός των καταθέσεων στην HSBC υπολογίστηκαν και οι καταθέσεις που διατηρούν σε ελληνικές τράπεζες και οι οποίες είναι πολλαπλάσιες... Προκειμένου να ελεγχθεί απόκρυψη φορολογητέου εισοδήματος έγινε αντιπαραβολή με το έντυπο Ε1και Ε9 των φορολογικών τους δηλώσεων που υπέβαλλαν τα οικονομικά έτη 2.000 έως και 2008, όπως επίσης και διάφορα φορολογικά στοιχεία που διαθέτει για τον καθένα τους το ΣΔΟΕ. Όπως προέκυψε οι περισσότεροι δήλωναν στην εφορία ετήσιο εισόδημα από 10.000 ευρώ-100.000 ευρώ ενώ την ίδια ώρα οι καταθέσεις τους στην Ελβετία και στην Ελλάδα κυμαίνονται από 800.000 ευρώ έως αρκετά εκατομμύρια. Αποτέλεσμα να καλούνται από την εφορία να υποβάλουν συμπληρωματικές δηλώσεις για να δικαιολογήσουν τις διαφορές, ενώ σε όσες περιπτώσεις δεν δικαιολογούνται επιβάλλονται φόροι και πρόστιμα.

Φορολογούμενοι μεγάλου πλούτου - μεγάλες επιχειρήσεις
Αντιμέτωποι με εξονυχιστικό έλεγχο «πόθεν έσχες» βρίσκονται φορολογούμενοι μεγάλης οικονομικής επιφάνειας καθώς και μεγάλες επιχειρήσεις. Στους φορολογούμενους μεγάλου πλούτου οι ελεγκτικές αρχές «ξεσκονίζουν» όλα τα εισοδήματα και τα περιουσιακά τους στοιχεία. Πέρυσι διενεργήθηκαν 1.700 έλεγχοι, σε μεγάλες επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα μεγάλου πλούτου καταλογίστηκαν φόροι και πρόστιμα άνω των 2,2 δισ. ευρώ εισπράχθηκαν περίπου 270 εκατ. ευρώ.

Μεγαλοκαταθέτες
Οι έρευνες εστιάζονται στους μεγαλοκαταθέτες. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες που ανέλαβε ο κ. Νικολούδης δεσμεύτηκαν από 17 μεγαλοκαταθέτες περίπου 404 εκατομμύρια ευρώ, για τα οποία υπάρχουν ενδείξεις ότι, υπερβαίνουν τα δηλωθέντα εισοδήματά τους, ενώ παράλληλα δεσμεύτηκαν ακίνητα, τραπεζικές θυρίδες κ.λπ. Οι μεγαλοκαταθέτες αυτοί, που έχουν μπει σε καθεστώς ποινικού ελέγχου για τα κακουργήματα της φοροδιαφυγής και του ξεπλύματος βρόμικου χρήματος, προέκυψαν από την αξιοποίηση των 65 CD, με τα ονόματα όλων των καταθετών, ανεξαρτήτου ποσού, σε ελληνικές τράπεζες, όπου περιλαμβάνονται και όλοι όσοι έχουν στείλει χρηματικά ποσά μέσω εμβασμάτων σε τράπεζες του εξωτερικού.
Στα CD αυτά περιλαμβάνονται - σύμφωνα με πληροφορίες - και τα ονόματα των 3.500 μεγαλοκαταθετών και επενδυτών.
Τα πρόσωπα αυτά φέρονται να κατέχουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς και μετοχές το ποσό των 7,5 δισ. ευρω, το οποίο έχει αποκρυβεί.

Offshore εταιρείες
Στο υπουργείο Οικονομικών είναι καταγεγραμμένες περισσότερες από 2.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες, οι οποίες κατά κύριο λόγο δημιουργήθηκαν προκειμένου να λειτουργήσουν ως βιτρίνα για την ιδιοκτησία ακινήτων, κυρίως πολυτελών και μεγάλης αξίας. Το 2014 ολοκληρώθηκε ο έλεγχος σε 117 υποθέσεις οffshore εταιρειών. Στις υποθέσεις αυτές καταλογίστηκαν φόροι και πρόστιμα ύψους 51,07 εκατ., αλλά εισπράχθηκαν μόλις 15,1 εκατ. ευρώ.

Εμβάσματα
Από τον έλεγχο των 54.000 εμβασμάτων εξωτερικού που είχαν προέλθει από τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, διαπιστώθηκε ότι περίπου 17.000 φορολογούμενοι, οι οποίοι την τριετία 2009-2011 μετέφεραν σημαντικά ποσά στο εξωτερικό, τα οποία, μέσα από μια πρώτη σύγκριση, δεν δικαιολογούνταν από τα ποσά που είχαν δηλώσει ως εισόδημα. Ο έλεγχος συνεχίζεται και βεβαιώνονται συνεχώς ποσά σε φορολογούμενους που δεν καταφέρνουν να δικαιολογήσουν τα ποσά που έβγαλαν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων το 2014 ολοκληρώθηκε ο έλεγχος σε 538 υποθέσεις εμβασμάτων με τα ποσά των φόρων και προστίμων που καταλογίστηκαν να φθάνουν 174,45 εκατ. ευρώ ενώ εισπράχθηκαν 35,49 εκατ. ευρώ.

Οι λίστες της φοροδιαφυγής και του πλούτου

1. Τα 65 CD
Περιλαμβάνουν όλες τις κινήσεις λογαριασμών (εκτός των λογαριασμών όψεως), καταθέσεων και εμβασμάτων των φυσικών προσώπων για τη χρονική περίοδο από 2000 μέχρι και 2012 που έστειλαν οι τράπεζες. Από τον έλεγχο προκύπτουν εντυπωσιακά στοιχεία, όπως 1 εκατ. κάτοχοι ΑΦΜ που έχουν καταθέσεις άνω των 300.000 ευρώ.

2. Ακίνητα Λονδίνου
Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της Ελλάδας έχουν παραλάβει από τη Βρετανία μια λίστα με 400 ονοματεπώνυμα Ελλήνων που αγόρασαν ή πούλησαν ακίνητα στο Λονδίνο, ενώ υπάρχουν και οι διευθύνσεις και πλήρη στοιχεία για το είδος, την επιφάνεια και τη χρήση τους. Στον κατάλογο περιέχονται γνωστά ονόματα επιχειρηματιών, πολιτικών, αθλητών, καλλιτεχνών, τραπεζιτών, εφοπλιστών, γιατρών, δικηγόρων αλλά και... δημοσίων υπαλλήλων.

3. Λίστα Λουξεμβούργου
Τα στοιχεία της λίστας Λουξεμβούργου ήρθαν στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2012 και διαβιβάστηκαν το ΣΔΟΕ για όλες τις απαραίτητες ενέργειες ελέγχου και διαπίστωσης ενδεχόμενων φορολογικών παρεμβάσεων.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πρόκειται για πάνω από 4.000 καταθέτες που διατηρούν λογαριασμούς με υψηλά ποσά σε τράπεζες του Λουξεμβούργου. Μέχρι στιγμής πάντως δεν υπάρχει πληροφόρηση για τους ελέγχους που έχουν ολοκληρωθεί.

4. Λίστα Λιχτενστάϊν
Η «λίστα Λιχτενστάιν» ή «λίστα Κίμπερ», που είχε αντιγράψει ο υπάλληλος της τράπεζας LGT του Λιχτενστάιν Χάινριχ Κίμπερ, περιέχει 4.527 ονόματα καταθετών, μεταξύ των οποίων και Ελληνες.
Στο ΣΔΟΕ περιήλθαν στοιχεία για 17 υποθέσεις, οι οποίες αφορούσαν φορολογικούς κατοίκους Ελλάδας που είχαν καταθέσεις στο Λιχτενστάιν, οι υποθέσεις αυτές ελέγχθηκαν και με βάση τα εν λόγω στοιχεία δεν κατέστη δυνατόν να στοιχειοθετήσουν φορολογικές ή άλλου είδους παραβάσεις.

5. Λίστα Λαγκάρντ
Από τους 2.062 λογαριασμούς της λίστας έχουν ταυτοποιηθεί 1.740 φυσικά και νομικά πρόσωπα. Από αυτά τα 900 ονόματα παρουσίαζαν μηδενικό υπόλοιπο. Μέχρι σήμερα, έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος περίπου 50 ονομάτων.

6. Λίστα offshore εταιρειών
Η λίστα περιλαμβάνει 2.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες, οι οποίες κατά κύριο λόγο δημιουργήθηκαν προκειμένου να λειτουργήσουν ως βιτρίνα για την ιδιοκτησία ακινήτων, κυρίως πολυτελών και μεγάλης αξίας. Το 2014 ολοκληρώθηκε ο έλεγχος σε 117 υποθέσεις οffshore εταιριών. Στις υποθέσεις αυτές καταλογίστηκαν φόροι και πρόστιμα ύψους 51,07 εκατ. ευρώ αλλά εισπράχθηκαν μόλις 15,1 εκατ. ευρώ.

7. Εμβάσματα του εξωτερικού
Ελέγχονται περίπου 17.000 φορολογούμενοι με αδικαιολόγητες καταθέσεις. Το 2014 ολοκληρώθηκε ο έλεγχος σε 538 υποθέσεις εμβασμάτων με τα ποσά των φόρων και προστίμων που καταλογίστηκαν να φθάνουν 174,45 εκατ. ευρώ, ενώ εισπράχθηκαν 35,49 εκατ. ευρώ.

Πηγή Ημερησία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι αντιδράσεις στα δυο κορυφαία όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, στην ΚΟ και την ΚΕ, ήταν έντονες και πολυπληθείς. Έστειλαν ηχηρό μήνυμα ότι η ηγετική ομάδα δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει, όπως το θέλει, όταν το θέλει. Καλώς, το ακούσαμε. Οι αντιδράσεις, όμως, έπασχαν επειδή ανέδιδαν άρωμα διαμαρτυρίας χωρίς να αποτελούν εναλλακτική πρόταση...

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Κατά κάποιο τρόπο όσοι αντέδρασαν στα αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης βρίσκονται στην ίδια θέση με τον ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην κυβέρνηση Σαμαρά που υποστήριζε ότι όσα έκανε ήταν μονόδρομος. Μόνο ως κυβέρνηση μπορούσε και μπορεί να αποδείξει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι τα περί μονόδρομου δεν ήταν βάσιμα. Κανείς δεν μπορεί τώρα να υποστηρίξει πειστικά ότι θα τα κατάφερνε καλύτερα από τον «Βαρουφάκη», το Οικονομικό Επιτελείο.

Οι διαφωνούντες φαίνεται να βρίσκονται σε αδιέξοδο αλλά το πραγματικό πρόβλημα το έχει η διοικούσα πλειοψηφία. Η απόφαση της ηγεσίας, συντονισμένη με τη διάθεση της κοινής γνώμης, να κινηθεί εντός του ευρώ έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση καθησυχάζοντας τον (φοβισμένο) κόσμο ότι δεν θα μπούμε σε περιπέτειες-όπως θεωρεί ένα GREXIT. Αυτός ο φόβος, όμως, πάει τώρα να γίνει η αχίλλειος πτέρνα της κυβέρνησης. Οι Εταίροι με επικεφαλής τη Γερμανία απειλούν με GREXIT αλλά στην πραγματικότητα θέλουν να μην εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ψήγματα από το πρόγραμμά του. Δεν θέλουν να διώξουν την Ελλάδα, θέλουν να αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ, να καταρρεύσει η αξιοπιστία της κυβέρνησης στα μάτια της κοινής γνώμης, να επανέλθει και να επιβληθεί οριστικά ο «μονόδρομος» των Σαμαρά και σια.

Μόνο αν η κυβέρνηση επέστρεφε τον εκβιασμό της Εξόδου, μόνο τότε θα μπορούσε να λασκάρει κάπως το βρόχο. Ο Βαρουφάκης είπε κάποια στιγμή «ας γίνει Αρμαγεδώνας» αλλά μετά το άφησε. Στο τέλος-τέλος δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που θέλει χρόνο. Τον χρόνο τον έχουν ανάγκη και οι ΒΒ. Αν δεν προλάβουν να πνίξουν έγκαιρα τον ΣΥΡΙΖΑ, οι κυοφορούμενες ανατροπές (Ισπανία κλπ) θα αλλάξουν τους συσχετισμούς, εις βάρος τους. Λάθος της κυβέρνησης ήταν ότι πρότεινε ή αποδέχθηκε τη «δημιουργική ασάφεια» στο κείμενο συμφωνίας. Η ασάφεια είναι όπλο του ισχυρού, ποτέ του αδύναμου. Ο ισχυρός επιβάλλει στην ασάφεια την ερμηνεία που θέλει.

Μερικοί άρχισαν, κάπως καθυστερημένα, να ομιλούν για τη «γεωπολιτική πλευρά», ότι οι ΗΠΑ μας υποστηρίζουν επειδή το κενό στη ΝΑ Μεσόγειο αν έφευγε η Ελλάδα από το ευρώ (αλλά και την ΕΕ) θα ήταν μεγάλο. Στην πραγματικότητα οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να μείνει ενωμένη η ΕΕ ώστε να αντιπαρατίθεται ενιαία στη Ρωσία, υπό την ηγεσία της Γερμανίας. Η τύχη της Ελλάδας είναι (το εύκολο) μέρος αυτού του θέματος. Το ερώτημα είναι τι θα απαιτούσαν ή τι απαιτούν οι ΗΠΑ ως αντάλλαγμα για την όντως σημαντική (ως φαίνεται) παρέμβασή τους υπέρ ημών. Πρόβλημα, κενό, στην περιοχή θα υπήρχε πράγματι αλλά μόνο αν η Αθήνα στρέφονταν αποφασιστικά προς τη Ρωσία και τους BRICS, πράγμα απίθανο και εξαιρετικά παρακινδυνευμένο. Τα περί σωτήριου «ξανθού ομόδοξου γένους» είναι φληναφλήματα ανόητων, στην αθώα περίπτωση.

Ως αυτή τη στιγμή κανείς δεν έχει εξετάσει (δημοσίως) με την απαιτούμενη σοβαρότητα την κίνηση της Τουρκίας να δεσμεύσει το μισό Αιγαίο και μετά να αποσύρει την όντως προκλητική της ενέργεια.

Η Τουρκία δεν συνηθίζει να κάνει τέτοια λάθη και μετά να υποχωρεί. Όπως και να έχει η υπόμνηση της τουρκικής απειλής ήταν σαφής-αν «παρεκτραπούμε»; Ο Οικονομικός στραγγαλισμός είναι ένα πράγμα αλλά είναι εντελώς διαφορετικό η υπόρρητη απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας, του διαμελισμού της χώρας. Χώρες μακρινές, όπως η Κίνα, της Λατινικής Αμερικής ή το Ιράν (αν τα βρει με τις ΗΠΑ, λίαν πιθανό), χώρες δηλαδή που μπορούν να διαθέσουν χρήματα αλλά δεν έχουν άμεση και σημαντική ικανότητα παρέμβασης στην δική μας πλευρά της Μεσογείου, μπορεί να συμβάλλουν ως επενδυτές για την ανάπτυξη. Και κακά τα ψέματα χωρίς επενδύσεις ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει.

Αλήθεια είναι ότι οι σημαντικές επενδύσεις στην Ελλάδα σπανίζουν, για ποικίλους λόγους. Ένας λόγος είναι, λένε, το ασταθές φορολογικό σύστημα. Αλλά αυτό οφείλεται (έστω εν μέρει) στη διαπλοκή των κυβερνήσεων με το εγχώριο κεφάλαιο που δεν θέλει στα πόδια του τους οπωσδήποτε ισχυρότερους ξένους ανταγωνιστές. Σταθεροί φορολογικοί κανόνες προϋποθέτουν έλεγχο του Κράτους στη λειτουργία της Οικονομίας.

Ο μόνος που το επιχείρησε, στο αστικό πλαίσιο, ήταν ο Κ. Καραμανλής που κατηγορήθηκε για «σοσιαλμανία», το θυμούνται οι παλιότεροι. Είναι η μόνη κατηγορία που δεν θα αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Νέα ελληνική πρόκληση σε βάρος της Τουρκίας" βλέπει η Άγκυρα

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Το τουρκικό Γενικό Επιτελείο φαίνεται πως κινείται σε πλήρη αρμονία με το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών που διαμαρτυρήθηκε έντονα για την «επικίνδυνη» και «προκλητική» σε βάρος της Τουρκίας δραστηριότητα του νέου υπουργού Άμυνας της Ελλάδας, κ. Καμμένου.

Έτσι για να… φτιάξει ατμόσφαιρα, σε έκτακτη ανακοίνωσή του που δημοσιεύτηκε στις 5 η ώρα μ.μ. το απόγευμα του Σαββάτου, αναφέρεται ότι δύο ελληνικά αεροσκάφη F-16 της πολεμικής αεροπορίας παραβίασαν δύο φορές τον τουρκικό εναέριο χώρο. Για την αντιμετώπιση των ελληνικών «προκλήσεων» οι Τούρκοι απογείωσαν δύο δικά τους F-16 τα οποία, όπως αναφέρεται, ενεπλάκησαν σε επικίνδυνες αερομαχίες με τα ελληνικά.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη παραβίασαν τον τουρκικό εναέριο χώρο στην περιοχή του νοτιοανατολικού Αιγαίου επί 16 λεπτά, ενώ παράλληλα ένα ελληνικό πολεμικό ελικόπτερο τύπου CH-47, παραβίαζε τον τουρκικό εναέριο χώρο επί πέντε ολόκληρα λεπτά και 36 δευτερόλεπτα. Σήμανε συναγερμός στην νοτιοανατολική πτέρυγα της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας για αντιμετωπιστεί η ελληνική προκλητικότητα.

Σίγουρα όλα αυτά δείχνουν πως κάποιοι στην Άγκυρα αρέσκονται να συντηρούν ατμόσφαιρα έντασης προσπαθώντας να αντιστρέψουν τα πράγματα και να κάνουν το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο κατά την συνήθη τουρκική τακτική.
Έτσι οι αλλεπάλληλες τουρκικές προκλήσεις στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, από το τουρκικό Γενικό Επιτελείο μεταφράζονται σε ελληνικές «προσκλήσεις». Πάντως το σίγουρο είναι πως ο νέος υπουργός Άμυνας της Ελλάδας έχει ενοχλήσει έντονα την τουρκική ηγεσία και έπεται ενδιαφέρουσα συνέχεια.

Όσον αφορά για τις ανακοινώσεις του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, μας θυμίζουν την γνωστή ελληνική παροιμία, «Φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει νοικοκύρης». 
Και μη χειροτέρα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Το κράτος της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης,αντιμετωπίζει νέες προκλήσεις σε σχέση με τη Τζιχαντιστική απειλή, καθόσον, έρευνες την παρούσα περίοδο αποκαλύπτουν μεγαλύτερα δίκτυα εξτρεμιστών, τα οποία μάλιστα έχουν άμεση σχέση και με την Ιταλία, μία χώρα που πλέον απειλείται ανοιχτά, μεταξύ των άλλων και από το λεγόμενο "Ισλαμικό Κράτος".

Συγκεκριμένα η υπηρεσία πληροφοριών της Βοσνίας, διεξάγει έρευνες για επιπλέον 250 τζιχαντιστές εντός της επικράτειας της που αποτελούν κύρια σημεία επαφής μεταξύ των τρομοκρατών στη Μέση Ανατολή και αυτών στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι ερευνώμενοι εδρεύουν στις κάτωθι περιοχές: Ozren, Vlasic and Majevica, Zenica, Kalesije, Maglaj, Teslić, Žepče.

Ως βασικοί συντονιστές, ερευνώνται οι ύποπτοι :Mehmedalija Hadzic, Armin Gazibegović, Muharem Omerovic, Kenan Bijedić, Edin Spahović, Amar Varupa, Fahrudin Šuvalija, Abdulmalik Basic (Στο Σεράγεβο) Amel Arnautovic (Σεράγεβο), Faris Nanić, and Nedim Haračić (Zenica).

Επίσης σε δευτερεύοντες εσωτερικούς ρόλους οι: Izet Hadzic (στο Maglaj) Nusret Brkic (Maglaj), Asmir Gostevcic (Livno), Edina Babunovići (Mostar), O. Mujkanovi (Vlasenica), Zulfo Alajbegovića (Rogatica), Emir Alispahić (Srebrenica), Samedin Arnautovic (Visegrad) and Sheriff Vrapčevića (Tuzla), Salko Šahman (Gorazde), Amar Adrovic (Lead), Muris Ljubunčić (Novi Travnik), Suad Mujačić (Trebinje) Sead Zekotic (Gornji Vakuf).

Επιπλέον εταιρείες και ΜΚΟ της περιοχής, αποτελούν αγωγούς μεταφοράς χρημάτων και τρόπους κάλυψης των Τζιχαντιστών που επιστρέφουν προς την Ευρώπη, όπως το ίδρυμα Μποσφίν του Σεράγεβο, η ΜΚΟ Ανσάρ της Ζένιτσα, η εταιρεία Αλμτζ της Ζένιτσα, ενώ τα προαναφερθέντα συνδέονται άμεσα με μια ΜΚΟ Τζαμαάτ στην Ολλανδία και με το θρησκευτικό σωματείο Νούρ στη Λίντζ της Αυστρίας.

Στην Ιταλία ερευνώνται 60 Τζιχαντιστές που έφυγαν από εκεί για να πολεμήσουν στη Συρία με τη βοήθεια Βαλκανικών και δη Βοσνιακών κυκλωμάτων. Οι 50 περίπου εξ'αυτών είναι προσήλυτοι ντόπιοι Ιταλοί που στην ουσία στρατολογήθηκαν τα τελευταία τρία έτη από ακραίους Ισλαμικούς κύκλους και κατέφυγαν στη Συρία διαμέσου Βοσνίας, Αλβανίας και εν συνεχεία Τουρκίας.

Σχεδόν όλοι αυτοί προέρχονται από το Τορίνο,Μιλάνο, Ραβένα, Μπολόνια, και Κρεμόνα. Στην Ιταλία υπάρχουν σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του εκεί υπουργείου εσωτερικών, 200 "Στρατολόγοι" και εν γένει υποστηρικτές τζιχαντιστών που πλέον έχει χαρτογραφηθεί η δικτύωση τους και παρακολουθούνται επισταμένως. Έχουν επαφές πέρα των Δυτικών Βαλκανίων και με την Ελβετία και Αυστρία. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δύο τελευταίες χώρες βρίσκονται και αυτές σε "συναγερμό" λόγω των εξελίξεων και δίνουν μεγάλη έμφαση πλέον στην εξακρίβωση των κινήσεων και των προθέσεων των Τζιχαντιστών στον άξονα "Άλπεων-Αδριατικής-Δειναρικών Οροσειρών" που εντοπίζεται μέχρι στιγμής μείζονα απειλή για την ασφάλεια ολόκληρης της Ευρωπαικής ηπείρου σε σχέση με το Ισλαμικό Κράτος και των Τζιχαντιστών εν γένει.

Στην πόλη Κρεμόνα που προαναφέρθηκε δρούσε ο Βόσνιος εξτρεμιστής Bilal Bosnić, με κύριο σκοπό τη δημιουργία βάσεως για την αποστολή "εθελοντών" στη Συρία και για την επιστροφή τους πίσω. Επίσης πρέπει να αναφερθεί ότι αρκετοί από τους 200 στρατολόγους που αναφέρθηκαν διέμεναν για ένα διάστημα στην πόλη,ενώ οι περισσότεροι είχαν έρθει στην Ιταλία παράνομα είτε μέσω Βαλκανίων είτε μέσω Βορείου Αφρικής.

Εν κατακλείδι, η κατάσταση στην Ν.Α Ευρώπη είναι σε ευαίσθητο σημείο σε ότι αφορά την ικανότητα Τζιχαντιστών να εξαπολύσουν τρομοκρατική επίθεση, με τους επόμενους μήνες να είναι κρίσιμοι για την περαιτέρω εξακρίβωση και "χαρτογράφηση" των δικτύων που αναφέρθηκαν καθώς και άλλων.

Οι μητροπολιτικές περιοχές του Σεράγεβο, Βιέννης και Μιλάνου αποτελούν βασικά σημεία προσοχής κυρίως για την λογιστική προετοιμασία των Τζιχαντιστών και λιγότερο για την εκδήλωση επιθέσεων.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Καταρρέει» ή «καλπάζει» η Ρωσία; Σκοπεύει να πάρει τη ρεβάνς για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης; Ή μήπως πρόκειται να σώσει την Ελλάδα από το άγος του χρέους;

Του Κώστα Ράπτη

Υπάρχει η Ρωσία της πραγματικότητας και υπάρχει και η Ρωσία της φαντασίωσης. Η πρώτη επιχειρεί να βρει τη θέση της σε έναν κόσμο όπου το μετασοβιετικό όραμα της ομαλής και ισότιμης ενσωμάτωσής της στη δυτικοκεντρική τάξη πραγμάτων διαψεύδεται βίαια εν μέσω υπερατλαντικής ηγεμονικής μονομέρειας, αναθεώρησης της «ισορροπίας του τρόμου» από την προωθούμενη αμερικανική «αντιπυραυλική ασπίδα», προώθησης των δυνάμεων του ΝΑΤΟ μέχρι τα ρωσικά σύνορα και αλλεπάλληλων «αλλαγών καθεστώτος» σε ό,τι η Μόσχα ακόμη αποκαλεί «εγγύς εξωτερικό».

Η πραγματική Ρωσία μόλις συνέρχεται από μία δημογραφική καθίζηση εφάμιλλη πολεμικής περιόδου (αλλά όχι ακόμη και από την παράλληλη «διαρροή εγκεφάλων»), αναμετριέται με την εκκρεμή πρόκληση της διαφοροποίησης της οικονομίας από την κυριαρχία των εξαγωγών υδρογονανθράκων, συνειδητοποιεί με τρόμο τις έσχατες λογικές επιπτώσεις της κυριαρχίας του δολαρίου και του ελέγχου του διεθνούς συστήματος πληρωμών από τις ΗΠΑ (εξ ου και σπεύδει να προωθήσει εναλλακτικές δομές και διμερείς συμφωνίες swap σε εθνικά νομίσματα), ενώ ταλαντεύεται ανάμεσα στην Ευρώπη (από την οποία πάντοτε πάσχιζε να γίνει αποδεκτή) και την όλο και πιο προσοδοφόρα συνεργασία με την Κίνα (την οποία ποτέ δεν έπαψε να φοβάται).

Ταυτόχρονα, επιδιώκει να κρατηθεί εντός του παιχνιδιού της καπιταλιστικής «παγκοσμιοποίησης», στην προοπτική μίας «πολυπολικής» μετατροπής του, ελίσσεται ανάμεσα στον ρόλο του προστάτη των ρωσικών πληθυσμών εκτός συνόρων και την αποφυγή των άμεσων πολεμικών αντιπαραθέσεων, επαγρυπνά για την ενδεχόμενη αναβίωση του τζιχαντιστικού εφιάλτη (στον Καύκασο ή αλλού) και αναζητά ένα εθνικό αφήγημα που θα συνταιριάζει, ει δυνατόν αρμονικά, το τσαρικό και σοβιετικό παρελθόν της, «τερματίζοντας τον εμφύλιο πόλεμο Κόκκινων και Λευκών», κατά τη χαρακτηριστική διατύπωση του ίδιου του Βλαντιμίρ Πούτιν.

«Καταρρέουσα», όπως τη χαρακτηρίζουν υψηλόβαθμοι ιθύνοντες της Δύσης (μάλλον προβάλλοντας ευσεβείς πόθους), η Ρωσία σίγουρα δεν είναι. Η επιχειρησιακή και εξοπλιστική ανάκαμψη των ενόπλων δυνάμεών της το αποτυπώνει αυτό χαρακτηριστικά –όπως άλλωστε και η πρόσφατη ενίσχυση του ρουβλίου, λίγες εβδομάδες μετά το «σοκ του Δεκεμβρίου». Τα ισχυρά συναλλαγματικά της διαθέσιμα, το χαμηλό επίπεδο δημόσιου χρέους, η απομόχλευση των ιδιωτικών της επιχειρήσεων (που βρίσκεται πίσω από την «εκροή κεφαλαίων» των τελευταίων μηνών), η ταυτόχρονη πτώση της ισοτιμίας του ρουβλίου με την (ήδη ανακοπείσα) πτώση της τιμής του πετρελαίου, καθώς και η ανάκτηση μεριδίου της εγχώριας αγοράς, με τη βοήθεια και των ευρωπαϊκών κυρώσεων, δημιουργούν αναχώματα.

Αλλά, ούτε βέβαια, η Ρωσία «καλπάζει» - το επόμενο διάστημα θα είναι μία δύσκολη προσπάθεια να διατηρήσει θέσεις σε διπλωματικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Δεν επελέγη τυχαία από τους εγκεφάλους της Ουάσιγκτον ως ο «αδύναμος κρίκος» στην προσπάθεια περικύκλωσης των Κινέζων αυριανών ανταγωνιστών της υπερδύναμης.

Η Ρωσία της φαντασίωσης, πάλι, δεν προσδιορίζεται από αντικειμενικά δεδομένα. Δεν χρειάστηκαν άλλωστε αντικειμενικά δεδομένα για να αποδώσει σύσσωμη η Δύση στη ρωσική πλευρά την ευθύνη της (μέχρι σήμερα μη διαλευκανθείσας) κατάρριψης του μαλαισιανού Boeing με τους 300 επιβαίνοντες, ούτε για να στοιχειοθετηθεί η «ρωσική επιθετικότητα» στην ανατολική Ουκρανία, ούτε λ.χ. για να ενοχοποιηθεί «το Κρεμλίνο» για τους φόνους της Πολιτόφσκαγια, του Λιτβινένκο και τώρα του Μπαρίς Νεμτσόφ.

«Γνωρίζουμε» ότι η Ρωσία είναι μία χώρα του σωβινισμού και της ανελευθερίας. «Γνωρίζουμε» ότι όλα τα νήματα τα κινεί ο Πούτιν. Και «γνωρίζουμε» ότι στόχος του είναι μίας μορφής ανασύσταση της «Σοβιετικής Ένωσης», υπό τύπον ιστορικής ρεβάνς. Με τόσα που «γνωρίζουμε», τι χρείαν έχομεν μαρτύρων;

Άλλωστε, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Ουκρανίας καταγγέλλει κάθε δεύτερη μέρα μαζική είσοδο ρωσικών δυνάμεων στην Ουκρανική επικράτεια. Η Λιθουανία επαναφέρει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Η Εσθονία διανέμει στον πληθυσμό οδηγίες αντιμετώπισης ξένων εισβολέων. Η Σουηδία μάλλον εντοπίζει στα ύδατά της κάτι που μάλλον είναι ρωσικό υποβρύχιο. Η Βρετανία (κάπως χολωμένη φαίνεται από τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει ερήμην της το γαλλογερμανικό δίδυμο) δηλώνει δια στόματος του υπουργού Άμυνας ότι ο Πούτιν «διαρκούντος του 21ου αιώνα κατέλαβε εδάφη άλλης χώρας, σαν να ήταν κάποιος τύραννος των μέσων του 20ου αιώνα»…

Αν, όμως, σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο, η «ρωσική απειλή» είναι περισσότερο παρούσα από ποτέ, στη νοτιο-ανατολική γωνιά της Ευρώπης, τα πνεύματα συναρπάζει μία άλλη φαντασίωση, όχι ριζικά διαφορετικής υφής. «Οι Ρώσοι έρχονται!», αλλά για να μας σώσουν.

«Το Σχέδιο Β είναι να λάβουμε χρηματοδότηση από κάποια άλλη πηγή. Θα μπορούσαν να είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσε να είναι η Ρωσία, θα μπορούσε να είναι η Κίνα ή άλλες χώρες» έχει ως γνωστόν δηλώσει ο σημερινός υπουργός Άμυνας, Πάνος Καμμένος.

Τη φαντασίωση συντηρούν, είναι αλήθεια, και οι ενδιαφερόμενοι με τους κατάλληλους υπαινιγμούς. Η Ρωσία θα μπορούσε, αν της ζητηθεί, να χορηγήσει δάνειο στην Ελλάδα, απάντησε σε σχετική δημοσιογραφική ερώτηση ο ρώσος υπουργός Οικονομικών Άντον Σιλουάνοφ, μέχρι που οι υφιστάμενοί του διευκρίνησαν ότι το όποιο δάνειο θα είναι βεβαίως σε ρούβλια και ότι πάντως δεν υπάρχει σχετική εγγραφή στον ρωσικό προϋπολογισμό.

Στην πραγματικότητα, η ρωσική διπλωματία είναι εξαιρετικά απορροφημένη από την ουκρανική κρίση (και τους οικονομικούς κλυδωνισμούς που τη συνοδεύουν), αρκετά αργή στα αντανακλαστικά της περί σφαιρών επιρροής (όπως αυτή που επιχειρεί να κατοχυρώσει στον μετασοβιετικό χώρο), για να πειραματισθεί με παράτολμα άλματα. Επιπλέον, η γνώση των ορίων της (και η πρόσφατη πικρή εμπειρία με τις ελληνικές κυβερνήσεις) της καλλιεργούν μία γενικότερη επιφυλακτικότητα.

Οπωσδήποτε, κάθε ρωγμή στο δυτικό στρατόπεδο είναι στην παρούσα φάση ευπρόσδεκτη για τη Μόσχα, όπως αποδεικνύει η σχέση που καλλιεργείται με την Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν ή η δανειοδότηση του κόμματος της Μαρίν Λεπέν από ρωσικές τράπεζες. Όμως, οι μεγαλύτεροι ή μικρότεροι αντιπερισπασμοί δεν αναιρούν το γεγονός, ότι οι πραγματικοί συνομιλητές της Μόσχας είναι πάντοτε η Ουάσιγκτον και το Βερολίνο.

Ήδη, προτού ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς δώσει στο παρθενικό του Συμβούλιο των 28 τη θετική του ψήφο στην ανανέωση των υφιστάμενων κυρώσεων κατά της Ρωσίας, μερίδα του Ρωσικού Τύπου προεξοφλούσε ότι οι προερχόμενοι από την Αθήνα «θόρυβοι» είχαν χαρακτήρα πρωτίστως διαπραγματευτικό και δεν θα μπορούσαν να καταλήξουν σε βέτο. Η Μόσχα είναι βεβαίως ικανοποιημένη που άλλη μία κυβέρνηση της ΕΕ (εκτός από της μεσευρωπαϊκές και την Ιταλία) αποσπάται από τον «αυτοματισμό» της ρωσοφοβίας, αλλά αναμένει πράξεις.

Ένα ορισμένο επίπεδο οικονομικής συνεργασίας με την Αθήνα ήταν πάντοτε δεδομένο - αν αναλογισθεί κανείς ότι ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά που προχώρησε τον Δεκέμβριο σε συμφωνία προμήθειας ρωσικών ανταλλακτικών για τα ελληνικά στρατιωτικά οχήματα. Οι νέοι ιθύνοντες θα πρέπει όμως να δώσουν δείγματα μεγαλύτερου ενδιαφέροντος, και πάντως δεν πέρασε απαρατήρητη στη Μόσχα η συνέντευξη του Γιάννη Βαρουφάκη στη γερμανική εφημερίδα Zeit, όπου ο υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να ζητήσει οικονομική βοήθεια από τη Ρωσία.

Σε κάθε περίπτωση, το «τρίγωνο της αστάθειας» (Ουκρανία, Συρία, Λιβύη) μέσα στο οποίο ενέγραψε ως «φάρο σταθερότητας» την Ελλάδα ο Νίκος Κοτζιάς, προκειμένου να αναδείξει τα γεωπολιτικά ρίσκα της ελληνικής κρίσης, υποκρύπτει ένα άλλο τρίγωνο –ήτοι της ανοιχτής μεγάλης διαπραγμάτευσης Ρωσίας, ΗΠΑ και Γερμανίας. Και συμβαίνει στο τρίγωνο αυτό η Ουάσιγκτον να βρίσκεται «απέναντι» από το Βερολίνο, τόσο σε ό,τι αφορά τη διεθνή οικονομική αρχιτεκτονική και δη τη διαχείριση της ευρωζώνης, όσο και σε ό,τι αφορά την προοπτική απομόνωσης της Ρωσίας.
Ο «Μόσχοβος» της προαιώνιας συλλογικής μας παρηγοριάς, δεν μπορεί να συναγωνισθεί τον «αγγλοσαξωνικό πραγματισμό» που μοιάζει να οδηγεί τις ελπίδες της παρούσας κυβέρνησης.

Πηγή περιοδικό Unfollow


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πραγματική αίσθηση προκαλούν οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, σε δημοσιογράφους μετά το άτυπο συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών στη Ρίγα της Λετονίας. Ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας προειδοποίησε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι «θα υπάρξουν εκατομμύρια μετανάστες και χιλιάδες τζιχαντιστές που θα έρθουν στην Ευρώπη αν καταρρεύσει η Ελλάδα», λέγοντας ότι η περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων είναι ήδη αποσταθεροποιημένη. 

Του Ζαχαρία Μίχα
Διευθυντή Μελετών, Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας, ISDA/ΙΑΑΑ


Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών καταλόγισε «πολιτιστικό ρατσισμό» στη στάση της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα.
«Είναι αναγκαίο για το μέλλον της Ευρώπης να βρεθεί άλλος τρόπος συμπεριφοράς για την Ελλάδα. Πρόκειται επίσης για γεωστρατηγική αναγκαιότητα», 
σημείωσε και πρόσθεσε:
«Μέχρι στιγμής υπήρξαν προσπάθειες για να καταρρεύσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από τις πρώτες μέρες. Τώρα, γίνεται προσπάθεια να συμβεί αυτό πιο αργά, αλλά τι θα επακολουθήσει; Ακροδεξιά, χάος». 
Ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, παρενέβη σε ευρωπαϊκό επίπεδο ρίχνοντας στο τραπέζι, ίσως για πρώτη φορά, με αυτό τον τρόπο, την παράμετρο που αφορά τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας.

Μέχρι στιγμής, τέτοιες έμμεσες συμβουλές προς την Αθήνα ερχόντουσαν από τον αγγλοσαξονικό κόσμο, ο οποίος σε αντίθεση με τη γνωστή ακαμψία της γερμανική σκέψης, με φωτεινή εξαίρεση τον σοφό – στην κυριολεξία – υπουργό Εξωτερικών, Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ, πρότεινε στην Ελλάδα να «κουνήσει το δάχτυλο» σε αυτό το θέμα στους Ευρωπαίους εταίρους, όπως το Βερολίνο το κουνάει λόγω ειδικού οικονομικού βάρους, ένα δεδομένο όμως που αποκαλύπτει ακόμα περισσότερο το «κενό ισχύος» («security vacuum») στο επίπεδο των στρατιωτικών δυνατοτήτων, που δίνουν υπόσταση στην οικονομική ισχύ και την αντίστοιχη παρεμβατική δυνατότητα στο επίπεδο των εξωτερικών σχέσεων σε διακρατικό επίπεδο, ή σε αυτό των εξωτερικών σχέσεων της Ένωσης.

Η αναφορά στον Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ είναι απολύτως σκόπιμη, καθότι ξεχωρίζει στη γερμανική κυβέρνηση, «σαν τη μύγα μες το γάλα»… Είναι ο μοναδικός ίσως Γερμανός ΥΠΕΞ, μετά τον Χανς Ντίντριχ Γκένσερ, επί πρωθυπουργίας Χέλμουτ Κολ, που διαθέτει σαφή γεωπολιτική θεώρηση των ευρωπαϊκών υποθέσεων και σκέψη, σε αντίθεση με τη μονοδιάστατη οικονομική θεώρηση του Βόφγκανγκ Σόιμπλε και λιγότερο – το τονίζουμε – της Άγκελας Μέρκελ. Παρεμπιπτόντως, διακρίνονται σταδιακά κάποια σημάδια διχασμού ανάμεσα στους δύο και η Ιστορία θα αποδείξει εάν η «όσφρηση» αυτή είναι σωστή…

Τι είπε ο Νίκος Κοτζιάς; Τίποτε το φοβερό, υπό την έννοια ότι πρόκειται για κοινό τόπο σε κλειστά συνέδρια ειδικών στον τομέα της διεθνούς ασφάλειας, κυρίως δυτικών «δεξαμενών σκέψης» (think tanks). Τους είπε, ότι αν αποσταθεροποιήσουν την Ελλάδα, το αποτέλεσμα θα αποσταθεροποιήσει και τις δικές τους κοινωνίες, καθώς θα προωθηθεί τεράστος αριθμός παρανόμων μεταναστών στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα, μεταξύ των οποίων και τζιχαντιστές. 

Οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες γνωρίζουν πολύ καλά τις πληροφορίες για τους ψυχοπαθείς δολοφόνους του Ισλαμικού Κράτους και άλλων τρομοκρατικών – τζιχαντιστικών οργανώσεων, οι οποίοι φέρονται να επιθυμούν την εκμετάλλευση του μεταναστευτικού κύματος, για να μπορέσουν να περάσουν οργανωμένες και εκπαιδευμένες ομάδες τζιχαντιστών, με στόχο να εκτελέσουν θεαματικά τρομοκρατικά πλήγματα στις μεγαλουπόλεις της Ευρώπης.

Εν ολίγοις, η ανεπάρκεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν περιορίζεται στις δομικές αδυναμίες του ευρώ, καθώς τα κενά στον τομέα της ασφάλειας και άμυνας είναι πραγματικά εφιαλτικές. Η Ένωση προχωρά υποτίθεται στην κατεύθυνση της ομοσπονδιοποίησής της, βασισμένη αποκλειστικά και μόνο στην – πάλαι ποτέ; – οικονομική ρώμη της. Για όλα τα υπόλοιπα, ούτε λόγος. Οι συνέπειες δεν χρειάζονται ειδικών αναφορών, τουλάχιστον όσο διαρκεί το δράμα της Ουκρανίας, το οποίο ασχέτως εάν οφείλεται και σε λανθασμένες κινήσεις της Δύσης, συν την εκατέρωθεν καχυποψία με τη Ρωσία, αναδεικνύει την ενωμένη Ευρώπη ως το απόλυτο «γεωπολιτικό τίποτα» με όρους «σκληρής ισχύος».

Το μήνυμα του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών είναι σαφές: Ασχέτως του αν αρέσει ή δεν αρέσει κάποια ελληνική κυβέρνηση, η τακτική της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα αποτελεί τη χειρότερη μορφή παρακινδυνευμένης διπλωματίας (brinkmanship), ενώ το χειρότερο είναι ότι οι αρχιτέκτονες δεν δείχνουν να έχουν συναίσθηση του μη υπολογισμένου ρίσκου (non calculated risk) που αναλαμβάνουν, καθότι απαίδευτοι, κατά τα φαινόμενα, σε οτιδήποτε διαφοροποιείται από τις παρωπίδες της αποκλειστικά οικονομικής οπτικής τους στις διεθνείς σχέσεις.

Η παρέμβαση του Νίκου Κοτζιά είναι συμβατή με τις προειδοποιήσεις που έρχονται από όλα τα επίπεδα της αμερικανικής κυβέρνησης προς την Ευρώπη. Το ότι ο Κοτζιάς θεωρείται – ενδεχομένως αρκούντως επιπόλαια και απλουστευτικά – στη Δύση ως «ρωσόφιλος», στη δεδομένη συγκυρία δίνει στην πρωτοβουλία του μεγαλύτερη αξία. Διότι δεν «απειλεί» τους εταίρους της χώρας με «στροφή προς τη Μόσχα», κάτι που λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουν ότι δεν υφίσταται ως «απειλή» για λόγους τόσο εθνικού συμφέροντος, όσοι και αντικειμενικών δεδομένων, όπως οι μεταπολεμικές διευθετήσεις (βλ. Γιάλτα), αλλά και οι πραγματικές δυνατότητες των «μονομάχων».

Τούτων λεχθέντων, το μήνυμα του Κοτζιά λαμβάνει άλλη διάσταση. Αυτή του ρόλου της χώρας ως «γέφυρας» ανάμεσα σε ανατολή και δύση. Η παρούσα υπογραφή το έχει αναφέρει πολλάκις: Το ελληνικό εθνικό συμφέρον εξυπηρετείται όταν Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία βρίσκουν τρόπο συνεννόησης, έστω οριακής και αποφεύγουν αχρείαστες και αμοιβαία καταστροφικές εντάσεις. Ο λόγος είναι απλός, η απομείωση της γεωστρατηγικής σημασίας της Τουρκίας.

Και σήμερα που η Τουρκία κυβερνάται από ένα τόσο αμφιλεγόμενο πρόσωπο τόσο σε επίπεδο διανοητικής σταθερότητας όσο και σε αυτό της επικίνδυνης για την περιφερειακή και παγκόσμια ασφάλεια κοσμοθεωρίας του, είναι πιο σημαντικό από ποτέ να πέσουν οι τόνοι και να προστατευθεί ως κόρη οφθαλμού το πραγματικό σύνορο του δυτικού πολιτισμού και των αξιών που αντιπροσωπεύει: Η ΕΛΛΑΔΑ.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μπορούν να ακολουθήσουν μια άλλη, πραγματικά εποικοδομητική και πραγματικά έντιμη προσέγγιση στη σχέση τους με την Ελλάδα, έχοντας κατά νου δύο πράγματα: Πρώτον, το ότι κανείς κυβερνών δεν επιθυμεί να αυτοκτονήσει πολιτικά και δεύτερον, προτεραιότητα ενός εκάστου των Ελλήνων είναι η εξεύρεση οδού διαφυγής από το σημερινό αδιέξοδο, ασχέτως του ποιος θα το επιτύχει, έχοντας αντιληφθεί καλύτερα από τον καθένα, ότι ασχέτως πολιτικής ρητορικής, τα περιθώρια κινήσεων των ελληνικών κυβερνήσεων είναι πεπερασμένα.

Η ευρωπαϊκή παρέμβαση θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα ανωτέρω και θα πρέπει να ακολουθεί μία και μόνο λογική: «Κάντε αυτά και ο δρόμος καταλήγει εκεί». Οι ελληνικές υποχρεώσεις πρέπει να είναι σαφέστατα προσδιορισμένες και να περιλαμβάνουν τις μεταρρυθμίσεις που θα καταστήσουν την Ελλάδα μια «φυσιολογική» χώρα, καθότι ασχέτως της πολιτικής ρητορικής, όλοι γνωρίζουν και αναφέρουν στις ιδιωτικές συζητήσεις τις ελληνικές «συστημικές ιδιαιτερότητες», για να ειπωθεί κομψά.

Στο σκέλος της εξίσωσης που αφορά στο τι θα κερδίσει η χώρα εάν συνεργαστεί, θα πρέπει να διακηρυχθεί σαφώς θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται το τέλος της διαδρομής, δηλαδή η οριστική διευθέτηση του προβλήματος του χρέους, το οποίο έχει οδηγήσει στην απαράδεκτη και μη συμβατή με τις ευρωπαϊκές αξίες κατάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει ο τόπος.
Η Ελλάδα πρέπει να βρει τη θέση της και τον ρόλο της στον ευρωπαϊκό «καταμερισμό έργου». Ασφαλώς, κάτι παρόμοιο θα πρέπει επίσης κάτι παρόμοιο να σχεδιαστεί και για το σύνολο του ευρωπαϊκού νότου, καθότι η πολιτική του διαίρει – τον ευρωπαϊκό νότο – και βασίλευε, είναι απολύτως αυτοκαταστροφική για το ευρωπαϊκό όραμα. Και αυτό οφείλουν να το κατανοήσουν στο Βερολίνο.

Η έλλειψη ηγεσιών με πραγματικό ευρωπαϊκό όραμα στην τρέχουσα ιστορική συγκυρία οδήγησε στην απώλεια μιας μεγάλης ευκαιρίας: Την επιθετική και απροειδοποίητη αγορά χρέους στη δευτερογενή αγορά, με κλάσμα του κόστους, που θα συνιστούσε το καλύτερο «κούρεμα», αν και το επιχείρημα αυτό δεν θα θεράπευε τον πυρήνα του προβλήματος, δηλαδή τη μη ορθολογική οικονομική συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων διαχρονικά, δεν μπορεί να μην επισημανθεί.

Η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως ένα «New Deal». Έναν έντιμο συμβιβασμό. Και τότε οι Ευρωπαίοι εταίροι θα εκπλαγούν με την «επανάσταση της λογικής» στην Ελλάδα. Ένα ελληνικό δημοψήφισμα επί ενός σαφέστατου ευρωπαϊκού σχεδίου εξόδου από την κρίση θα αποδείκνυε του λόγου το αληθές. Ήρθε η ώρα να αγαπήσουμε ξανά το κοινό μας ευρωπαϊκό «σπίτι».

Όσοι, εντός Ελλάδος, επιθυμούν να παραμείνουν παρίες των ευρωπαϊκών εξελίξεων, μπορούν ασφαλώς να το πράξουν, καθώς γραφικές ιδεοληπτικές μειονότητες πάντοτε υπήρχαν. Η διαφορά είναι, ότι ο χειρισμός της οικονομικής κρίσης οδήγησε αυτές τις μειονότητες στο προσκήνιο, όχι μόνο στην Ελλάδα. Και είναι λάθος να αντιμετωπίζεται η ελληνική κυβέρνηση συνολικά ως ένα εξτρεμιστικό αριστερό «μόρφωμα», καθώς αυτό δείχνει να πιστεύει ένα μεγάλο τμήμα της Ευρώπης. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη. 

Η Ελλάδα θα παραμένει σταθερά πέριξ του πολιτικού Κέντρου με μικρές μετατοπίσεις, προς τα δεξιά ή τα αριστερά. Η «θεωρία του εκκρεμούς» εξηγεί τη σημερινή κατάσταση και είναι στο χέρι της ηγεσίας στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να το ισορροπήσει… Όσο μεγαλύτερη είναι η διαδρομή που καλύπτει προς το ένα άκρο το εκκρεμές, τόσο περισσότερο στο άλλο άκρο θα βρεθεί, έως ότου, αργά και βασανιστικά θα ισορροπήσει.
Οι υπόλοιποι – πέραν των Ελλήνων – Ευρωπαίοι θεωρούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως το ένα άκρο του εκκρεμούς. Εάν δεν έχουν απολέσει τη στοιχειώδη λογική, θα γνωρίζουν πολύ καλά πιο είναι και το άλλο. Τα περί διαφθοράς κάθε λογής «συστήματος» στην Ελλάδα (πολιτικού, οικονομικού κ.λπ.) τα γνωρίζουν όλοι. Ας δώσουν λοιπόν έμφαση στα «καθαρά χέρια» όπου κι αν βρίσκονται αυτά, ας δούνε όλοι «το ποτήρι μισογεμάτο» και ας οικοδομήσουν επ’ αυτού. 

Πέραν των εφικτών ή ανέφικτων θεωρητικών οραματισμών της όποιας πολιτικής ηγεσίας για το βέλτιστο οικονομικό σύστημα και της όποιας προεκλογικής ρητορικής, στο τέλος της ημέρας, σημασία έχει ποιος θα αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση. Διότι ο απλός άνθρωπος που υποφέρει είναι έτοιμος να στέρξει όταν του δοθεί χείρα βοηθείας, αδιαφορώντας από που θα προέρχεται αυτή. 

Ας φροντίσουμε λοιπόν όλοι να ακούσουμε τη φωνή της λογικής και ας συζητήσουμε χωρίς μαχαίρι στο λαιμό την οριστική έξοδο από την κρίση. Ας φροντίσουμε ώστε αυτή η χείρα βοηθείας να είναι ευρωπαϊκή. Όταν ένα πρόσωπο αντιμετωπίζει πρόβλημα, στην οικογένεια και τους φίλους του καταφεύγει. Δέχεται ακόμα και δριμεία κριτική εάν η συμπεριφορά του οδήγησε στο ακραίο πρόβλημα που αντιμετωπίζει, αλλά αυτό που καθορίζει εάν θα οδηγηθεί σε διαφυγή από το αδιέξοδο είναι η ανταπόκριση του στενού του κύκλου, μαζί με τις ατομικές ικανότητες προσαρμογής στις συνθήκες.

Αυτό καθορίζει τις μετέπειτα ενέργειές του, οι οποίες θα εκταθούν από τα ορθολογικά βήματα σταδιακής διαφυγής από το αδιέξοδο, έως αψυχολόγητα ή ακόμα και απονενοημένα διαβήματα. Ό,τι ισχύει για το υποσύνολο, ισχύει με μικρές προσαρμογές και για το σύνολο. Το μήνυμα δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερο. 

Κι επειδή στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει η έννοια της «αγάπης» που θα συναντήσουμε στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά όλα καθορίζονται από διαφορετικές εκφάνσεις κι επίπεδα του «συμφέροντος», ας επικεντρώσουμε την οπτική μας σε όρους «αποσταθεροποίησης». Μια οικογένεια θα «αποσταθεροποιηθεί» εάν ένα μέλος της δεν κατορθώσει να ορθοποδήσει και καταστραφεί, κάτι που θα έχει συνέπειες σε διάφορα επίπεδα. Το ίδιο ισχύει και για τις «οικογένειες» των διεθνών σχέσεων. 

Ας επανεξετάσουμε το πλέγμα των συμφερόντων που κάποτε οδήγησε στην έναρξη της διαδρομής που έχει οδηγήσει σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ας σκεφτούμε με όρους κοινού συμφέροντος για την κοινή μας πορεία από εδώ και πέρα. Διότι το «τραύμα» που θα προκληθεί από τον «ακρωτηριασμό» του ευρωπαϊκού σώματος, ίσως δεν θα αποτιμάται σε ευρώ.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στη στρατηγική θέση της Ελλάδας αναφέρθηκε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς πριν από το άτυπο συμβούλιο υπουργών Εξωτερικών στη Ρίγα της Λετονίας.
«Θα υπάρξουν εκατομμύρια μετανάστες και χιλιάδες τζιχαντιστές που θα έρθουν στην Ευρώπη αν καταρρεύσει οικονομικά η Ελλάδα», φέρεται να υποστήριξε μεταξύ άλλων ο υπουργός, χαρακτηρίζοντας ως «πολιτιστικό ρατσισμό» αυτό που κάνει η Ευρώπη στη χώρα μας.
«Είναι αναγκαιότητα να βρεθεί άλλος τρόπος συμπεριφοράς για την Ελλάδα. Είναι επίσης γεωστρατηγική αναγκαιότητα. Αντ' αυτού προτιμήθηκε να συντριβεί η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήδη από τις πρώτες ημέρες. Το ότι έχει επιλεγεί αυτό να γίνει σιγά - σιγά τι θα φέρει; Δεξιό εξτρεμισμό και χάος»
πρόσθεσε ο υπουργός Εξωτερικών, σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό Focus.
Ο κ. Κοτζιάς φέρεται επίσης να υπογράμμισε πως «τα Δυτικά Βαλκάνια είναι αποσταθεροποιημένα. Ουκρανία, Συρία, Ιράκ και Βόρεια Αφρική δημιουργούν ένα δρεπάνι».

Σημειώνεται πως πηγές προσκείμενες στον υπουργό τονίζουν ότι η κεντρική προσέγγιση του κ. Κοτζιά είναι πως η Ελλάδα μπορεί να παίξει έναν ιδιαίτερο ιστορικό, πολιτιστικό και πολιτικό ρόλο, αφενός συμμετέχοντας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι και αφετέρου λειτουργώντας σαν γέφυρα με τρίτες χώρες και προσφέροντας διαμεσολάβηση.

Η παραπάνω προσέγγιση κωδικοποιείται σε τρία σημεία:
●  Ότι η Ελλάδα, ευρισκόμενη σε ένα τρίγωνο με αποσταθεροποιημένες κορυφές, αποτελεί έναν πόλο σχετικής σταθερότητας.
●  Ότι η νοητή γραμμή που ενώνει Ρωσία, Ουκρανία, Δ. Βαλκάνια, Ελλάδα, Μ. Ανατολή και Β. Αφρική σχηματίζει ένα ανάστροφο δρεπάνι, το οποίο επ' ουδενί δεν πρέπει να τεθεί σε κίνηση, διότι τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά.
●  Ότι η γεωστρατηγική σημασία της χώρας αρχίζει να γίνεται αντιληπτή και από την Ε.Ε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ενώ πλησιάζουμε και φέτος την επέτειο της επανάστασης του 1821, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου αναφέρουν με πομπώδη τρόπο ότι οι Έλληνες πιστεύουν σε… παραμύθια και προφανώς τρέφουν μεγάλες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για την επανάσταση του 1821, την οποία απομυθοποίησε με τον πιο «έγκυρο» τρόπο, σύμφωνα με τους Τούρκους, ένας γνωστός και μη εξαιρετέος ελληνόφωνος συγγραφέας. Ο κύριος αυτός θέλησε να κάνει και πολιτική καριέρα σε ένα νεοελληνικό «εκσυγχρονιστικό» κόμμα, αλλά γρήγορα αποπέμφθηκε, καθώς το πολιτικό κόστος της συμμετοχής του ήταν πολύ μεγάλο.

Όπως έγραψε σε ένα καταπληκτικό πράγματι άρθρο του, ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας, Sabah, στην Αθήνα, επίσης γνωστός και μη εξαιρετέος, κ. Στέλιος Μπερμπεράκης, με τον πολύ ενδεικτικό τίτλο, «Yunanlar efsane sever», δηλαδή, «Οι Έλληνες αγαπούν τους μύθους», όλα όσα πιστεύουν οι Έλληνες για την ελληνική επανάσταση του 1821, είναι ούτε λίγο ούτε πολύ... παραμύθια, που τους έχουν φουσκώσει τα μυαλά!

Ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας επικαλείται το μεγάλο «αστέρι» της ελληνικής διανόησης, τον κ. Νίκου Δήμου, που έχει δηλώσει με την ευκαιρία της επετείου της επανάστασης του 1821 ότι αυτά που μέχρι σήμερα ξέρουμε να τα ξεχάσουμε γιατί… είναι παραμύθια και ότι οι Έλληνες έσφαξαν τους Τούρκους και τους… δεκάδες χιλιάδες Εβραίους(!!!), που βρίσκονταν στην Τριπολιτσά όταν την κατέλαβε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, θα τον χαρακτηρίζαμε σαν στυγνό δολοφόνο και γεννοκτόνο των… αγαθών και καλοπροαίρετων Τούρκων και Εβραίων.

Το άλλο παραμύθι με το οποίο «εκστασιάζονται» οι σύγχρονοι Έλληνες, σχετικά με την επανάσταση του 1821, είναι ότι πιστεύουν πως την επαναστάτη την… έκαναν Έλληνες! Όχι κύριοι! Η αλήθεια είναι ότι την επανάσταση του 1821 δεν την έκαναν Έλληνες, αλλά την έκαναν… Αλβανοί κλέφτες και απατεώνες, που φαίνεται πως δεν ήθελαν κανένα μπάστακα στο κεφάλι τους για τις διάφορες αθλιότητες και παρανομίες τους εναντίον της νόμιμης και δίκαιης(!!!), οθωμανικής εξουσίας.

Όλα αυτά τα καταπληκτικά που αναφέρει ο δημοσιογράφος της Sabah, φαίνεται πως επιβεβαιώνονται από τον «αμερόληπτο» και με καταπληκτική «ακρίβεια», «δίκαιο» στις ιστορικές του αναφορές, συγγραφέα και «ύψιστο» διανοούμενο, κ. Νίκο Δήμου, ο οποίος θέλησε, ανεπιτυχώς, να κάνει και αυτός πολιτική καριέρα με το μεγάλο πολιτικό «αριστούργημα» των τελευταίων δεκαετιών στην ελληνική πολιτική ιστορία, που έχει μάλιστα και το συμβολικό όνομα, «Ποτάμι»!

Πράγματι από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς διαβάζοντας αυτές τις γραμμές της τουρκικής εφημερίδας, Sabah! Είναι αλήθεια ότι στην Τουρκία η ελληνική επανάσταση του 1821 παρουσιάζεται σαν μια επαίσχυντη ανταρσία εναντίον της… δίκαιης και νόμιμης οθωμανικής εξουσίας, που πάντα φέρονταν με… το γάντι στους άπιστους Ελληνόφωνους γιατί οι Έλληνες, σύμφωνα με τους Τούρκους αλλά και με τους εδώ τουρκολάγνους, δεν υπήρξαν ποτέ και τα τελευταία «δείγματα» τους είχαν ήδη εξαφανιστεί μετά την ρωμαϊκή κατοχή της κυρίως Ελλάδας.

Αλλά το εκπληκτικό είναι ότι τώρα οι Τούρκοι μετά την ανεκδιήγητη κυρία Ρεπούση, βρήκαν και άλλο ένα μεγάλο σύμμαχο σε αυτές τις «ιστορικές» τους απόψεις, ένα συγγραφέα που είχε χρόνια να ακουστεί στην επικαιρότητα και ο οποίος με τα «αμερόληπτα» γραπτά του δικαιώνει τις «αντικειμενικές τουρκικές ιστορικές απόψεις.

Τύφλα να έχει η πάλαι ποτέ γνωστή μας κυρία Ρεπούση!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου