Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Φεβ 2017


Η ευρωζώνη πρέπει να παραμείνει ενιαία, δήλωσε σήμερα η καγκελάριος της Γερμανίας Angela Merkel, καλώντας ταυτόχρονα τα κράτη μέλη του ενιαίου νομίσματος να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους.

«Για εμένα, δεν υπάρχει θέμα δύο ταχυτήτων εντός της ευρωζώνης», τόνισε η An. Merkel. «Η ευρωζώνη πρέπει να παραμείνει ενιαία. Και αυτό που συμφωνήσαμε πρέπει να γίνει από κοινού, από όλα τα κράτη μέλη της ευρωζώνης», επέμεινε η καγκελάριος, εκ νέου υποψήφια των Χριστιανοδημοκρατών και των Χριστιανοκοινωνιστών (CDU/CSU) για το αξίωμα στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Wolfgang Schaeuble δήλωσε χθες Τετάρτη ότι εάν η Ελλάδα δεν εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της στο πλαίσιο του προγράμματος στήριξης της οικονομίας της θα όφειλε να φύγει από την ευρωζώνη.

«Η πίεση στους Έλληνες για να εφαρμόσουν μεταρρυθμίσεις πρέπει να συνεχιστεί ώστε (η ελληνική οικονομία) να γίνει ανταγωνιστική, σε διαφορετική περίπτωση (η χώρα) δεν μπορεί να μείνει στη νομισματική ένωση», υποστήριξε ο Schaeuble μιλώντας στο δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο ARD.

Υπενθυμίζεται ωστόσο πως η κ. Μerkel μετά την ολοκλήρωση της άτυπης Συνόδου Κορυφής στη Μάλτα έστελνε μήνυμα πως το μέλλον της Ευρώπης ίσως βρίσκεται σε μία Ένωση πολλών ταχυτήτων.

«Σίγουρα έχουμε διδαχθεί πολλά τα τελευταία χρόνια», δήλωσε η κ. Merkel, εξηγώντας ότι ίσως δεν είναι απαραίτητο όλα τα μέλη της Ένωσης να συμμετέχουν με τον ίδιο ρυθμό στα διάφορα στάδια της ενοποίησης.

Η καγκελάριος μάλιστα δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να υπάρξει κάποια κοινή δήλωση όσον αφορά την Ευρώπη πολλών ταχυτήτων μετά τη συνάντηση των ηγετών της Ε.Ε. στη Ρώμη τον επόμενο μήνα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



O υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας υπεραμύνθηκε σήμερα στη Μαδρίτη της επαναπροσέγγισης της Άγκυρας με τη Μόσχα, ένας τρόπος, όπως περιέγραψε, να «εξισορροπήσει» την εξωτερική της πολιτική μπροστά στην αναβλητικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Πρέπει να εξισορροπήσουμε την εξωτερική μας πολιτική μεταξύ των γειτόνων μας στα ανατολικά, τα βόρεια και τα δυτικά» είπε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος μίλησε σε ένα συνέδριο που οργάνωσε η ομάδα προβληματισμού Real Instituto Elcano στη Μαδρίτη.

«Δεν έχουμε εναλλακτική», συμπλήρωσε.

Νωρίτερα, ο υπουργός άσκησε κριτική στην ΕΕ, με την οποία έχουν παγώσει οι συνομιλίες σχετικά με την έναρξη διαπραγματεύσεων για την ένταξη της Τουρκίας, την ώρα που οι σχέσεις ΕΕ-Άγκυρας παραμένουν τεταμένες.

«Να είστε ειλικρινείς μαζί μας: εάν δεν μας θέλετε, να το πείτε» τόνισε ο Τσαβούσογλου απευθυνόμενος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Έχουμε πραγματικά κουραστεί από τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά» υπογράμμισε ο Τούρκος ΥΠΕΞ αναφέροντας το παράδειγμα της Κροατίας, η ένταξη της οποίας ολοκληρώθηκε συντομότερα.

Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου δικαιολόγησε επίσης την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία λόγω της κατάστασης που επικρατεί στην χώρα του, την οποία συνέκρινε με την Ουκρανία.

«Χώρες όπως η Τουρκία και η Ουκρανία (...) δεν έχουν επιλογή» επισήμανε.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο επικεφαλής της νέας συμμαχίας που συγκρότησαν ισλαμιστικές και τζιχαντιστικές οργανώσεις μαχητών στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του πρώην βραχίονα της αλ Κάιντα στη Συρία, διακήρυξε σήμερα ότι θα κλιμακωθούν οι επιθέσεις εναντίον του συριακού στρατού και των υποστηριζόμενων από το Ιράν συμμάχων του, με στόχο την ανατροπή του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.

Ο Χάσιμ αλ Σέιχ, ηγέτης της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ (της «Επιτροπής για την Απελευθέρωση του Λεβάντε»), η οποία ιδρύθηκε τον περασμένο μήνα, ανέφερε σε μια ομιλία του που καταγράφηκε σε βίντεο πως στόχος της νέας αυτής δύναμης είναι να «απελευθερωθεί» όλη η συριακή επικράτεια.

Η Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ συγκροτήθηκε με τη συγχώνευση του Μετώπου για την Κατάκτηση του Λεβάντε (Τζαμπχάτ Φάταχ αλ Σαμ, το πρώην Μέτωπο Υποστήριξης των Επαναστατών, ή Τζαμπχάτ αλ Νούσρα) και διαφόρων άλλων ένοπλων ομάδων.

Στη συμμαχία αυτή τζιχαντιστών προσχώρησαν εκατοντάδες μαχητές οι οποίοι αποσκίρτησαν τις τελευταίες εβδομάδες από τον θεωρούμενο πιο μετριοπαθή Ελεύθερο Συριακό Στρατό λόγω της οργής τους για το γεγονός πως η ηγεσία τους τάχθηκε υπέρ της έναρξης μιας ειρηνευτικής διαδικασίας με το καθεστώς του Άσαντ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Αμερική πρέπει να προσέξει τις ανερχόμενες δυνάμεις της Ρωσίας και της Κίνας, πριν να είναι πολύ αργά. Η αποδοχή σφαιρών επιρροής είναι μια συνταγή για καταστροφή, γράφει ο Robert Kagan, του Ινστιτούτου Brookings.

Σκεφτείτε δύο σημαντικές τάσεις στον κόσμο σήμερα. Η μία είναι η αυξανόμενη φιλοδοξία και ο ακτιβισμός των δύο μεγάλων ρεβιζιονιστικών δυνάμεων, της Ρωσίας και της Κίνας. Η άλλη είναι η μείωση της εμπιστοσύνης, της ικανότητας και της θέλησης του δημοκρατικού κόσμου, και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών, να διατηρήσει τη δεσπόζουσα θέση που κατέχει στο διεθνές σύστημα από το 1945. Καθώς οι δύο αυτές γραμμές συγκλίνουν, με τη μείωση της θέλησης και της ικανότητας των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους να διατηρήσουν την παρούσα παγκόσμια τάξη και την αυξανόμενη επιθυμία και ικανότητα των ρεβιζιονιστικών δυνάμεων να την αλλάξουν, θα φτάσει η στιγμή κατά την οποία η υπάρχουσα τάξη θα καταρρεύσει και ο κόσμος θα κατρακυλήσει σε μια φάση βάναυσης αναρχίας, όπως έχει συμβεί τρεις φορές τους τελευταίους δύο αιώνες. Το κόστος της εν λόγω παρακμής, στη ζωή και στην οικονομία, στις χαμένες ελευθερίες και στη χαμένη ελπίδα, θα είναι συγκλονιστικό.

Οι Αμερικανοί τείνουν να θεωρούν την θεμελιώδη σταθερότητα της διεθνούς τάξης δεδομένη, ακόμη και ενώ διαμαρτύρονται για την επιβάρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών με τη διατήρηση αυτής της σταθερότητας. Η ιστορία όμως δείχνει ότι οι παγκόσμιες τάξεις καταρρέουν και όταν το κάνουν συμβαίνει συχνά απροσδόκητα, γρήγορα και βίαια. Το τέλος του 18ου αιώνα ήταν το αποκορύφωμα του Διαφωτισμού στην Ευρώπη, πριν η ήπειρος πέσει ξαφνικά στην άβυσσο των Ναπολεόντειων Πολέμων. Στην πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, τα πιο έξυπνα μυαλά του κόσμου προέβλεψαν ένα τέλος στην σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων, καθώς οι επαναστάσεις στην επικοινωνία και στις μεταφορές έφεραν τις οικονομίες και τους ανθρώπους πιο κοντά. Ο πιο καταστροφικός πόλεμος στην ιστορία ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα. Η φαινομενική ηρεμία της μεταπολεμικής δεκαετίας του 1920 έγινε η κρίση του '30 και, στη συνέχεια, ένας ακόμα παγκόσμιος πόλεμος. Το πού ακριβώς βρισκόμαστε σε αυτό το κλασικό σενάριο σήμερα, πόσο συγκλίνουν οι τάσεις σε αυτό το σημείο καμπής, όπως πάντα, είναι αδύνατον να το γνωρίζουμε. Απέχουμε τρία χρόνια από μία παγκόσμια κρίση, ή 15; Το ότι είμαστε κάπου προς αυτή την κατεύθυνση, ωστόσο, είναι σίγουρο.

Και ενώ είναι πολύ νωρίς για να γνωρίζουμε τι επιπτώσεις θα έχει η προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ σε αυτές τις τάσεις, τα πρώτα σημάδια δείχνουν ότι η νέα κυβέρνηση είναι πιο πιθανό να επισπεύσει την κρίση από ό,τι να την επιβραδύνει ή να την αντιστρέψει. Ο περαιτέρω συμβιβασμός της Ρωσίας μπορεί να ενθαρρύνει μόνο τον Βλαντιμίρ Πούτιν, και η σκληρή ρητορική με την Κίνα κατά πάσα πιθανότητα θα οδηγήσει το Πεκίνο να δοκιμάσει την αποφασιστικότητα της νέας κυβέρνησης στρατιωτικά. Το αν ο πρόεδρος είναι έτοιμος για μια τέτοια αντιπαράθεση είναι εντελώς ασαφές. Προς το παρόν, δεν φαίνεται να έχει σκεφτεί πολύ για τις μελλοντικές συνέπειες της ρητορικής του και των ενεργειών του.

Η Κίνα και η Ρωσία είναι κλασικά ρεβιζιονιστικές δυνάμεις. Παρά το γεγονός ότι και οι δύο δεν έχουν απολαύσει μεγαλύτερη ασφάλεια από τις ξένες δυνάμεις από ό,τι σήμερα - η Ρωσία από παραδοσιακούς εχθρούς της, προς τα δυτικά, η Κίνα από παραδοσιακούς εχθρούς της στα ανατολικά- είναι δυσαρεστημένες με την τρέχουσα παγκόσμια διαμόρφωση της εξουσίας. Και οι δύο επιδιώκουν να αποκατασταθεί η ηγεμονική κυριαρχία που κάποτε απολάμβαναν στις αντίστοιχες περιοχές τους. Για την Κίνα, αυτό σημαίνει κυριαρχία της Ανατολικής Ασίας, με χώρες όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, και ότι τα έθνη της Νοτιοανατολικής Ασίας συναινούν στη θέληση του Πεκίνου και ενεργούν σύμφωνα με τις στρατηγικές, οικονομικές, και πολιτικές προτιμήσεις της Κίνας. Αυτό περιλαμβάνει το ότι η αμερικανική επιρροή θα αποσυρθεί στον ανατολικό Ειρηνικό, πίσω από τα νησιά της Χαβάης. Για τη Ρωσία, αυτό σημαίνει ηγεμονική επιρροή στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, που η Μόσχα παραδοσιακά θεωρούσε είτε ως μέρος της αυτοκρατορίας ή μέρος της σφαίρας επιρροής της. Τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα επιδιώκουν να αποκαταστήσουν αυτό που θεωρούν ως μια άδικη κατανομή της εξουσίας, της επιρροής και της τιμής στην υπό αμερικανική ηγεσία μεταπολεμική παγκόσμια τάξη. Ως απολυταρχίες, αισθάνονται ότι απειλούνται από τις κυρίαρχες δημοκρατικές δυνάμεις στο διεθνές σύστημα και από τις δημοκρατίες στα σύνορά τους. Και οι δύο θεωρούν τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το κύριο εμπόδιο για τις φιλοδοξίες τους, και ως εκ τούτου και οι δύο επιδιώκουν να αποδυναμώσουν την αμερικανική ηγεσία στη διεθνή τάξη ασφαλείας που στέκεται στο δρόμο για την επίτευξη όσων θεωρούν ότι είναι η νόμιμη μοίρα τους.

Ήταν καλό, όσο κράτησε

Μέχρι σχετικά πρόσφατα, η Ρωσία και η Κίνα έχουν αντιμετωπίσει σημαντικά, σχεδόν αξεπέραστα εμπόδια στην επίτευξη των στόχων τους. Το κύριο εμπόδιο ήταν η δύναμη και η συνοχή της ίδιας της διεθνούς τάξης και του κύριου υποστηρικτή και υπερασπιστή της. Το υπό αμερικανική ηγεσία σύστημα πολιτικών και στρατιωτικών συμμαχιών, ιδιαίτερα στις δύο κρίσιμες περιοχές της Ευρώπης και της Ανατολικής Ασίας, έχει παρουσιάσει στην Κίνα και τη Ρωσία αυτό που κάποτε ο Dean Acheson χαρακτήρισε ως "καταστάσεις της δύναμης" που απαιτούσαν να συνεχίσουν τις φιλοδοξίες τους με προσοχή και, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, να αναβάλουν σοβαρές προσπάθειες για να διαταράξουν το διεθνές σύστημα.

Το σύστημα έλεγξε τις φιλοδοξίες τους τόσο με θετικούς όσο και με αρνητικούς τρόπους. Κατά τη διάρκεια της εποχής της αμερικανικής υπεροχής, η Κίνα και η Ρωσία έχουν συμμετάσχει και ως επί το πλείστον επωφελήθηκαν από το ανοικτό διεθνές οικονομικό σύστημα που δημιούργησαν και συντηρούν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Εφ' όσον το σύστημα λειτουργούσε, είχαν περισσότερα να κερδίσουν συμμετέχοντας σε αυτό, παρά προκαλώντας το και ανατρέποντάς το. Οι πολιτικές και στρατηγικές πτυχές της τάξης, ωστόσο, έχουν δράσει σε βάρος τους. Η ανάπτυξη και η ζωντάνια της δημοκρατικής κυβέρνησης στις δύο δεκαετίες μετά την κατάρρευση του σοβιετικού κομμουνισμού έθεσαν μια συνεχή απειλή για την ικανότητα των ηγεμόνων στο Πεκίνο και στη Μόσχα να διατηρήσουν τον έλεγχο, και μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έχουν θεωρήσει κάθε προώθηση των δημοκρατικών θεσμών -ειδικά τη γεωγραφική προώθηση των φιλελεύθερων δημοκρατιών κοντά στα σύνορά τους- ως μια υπαρξιακή απειλή. Αυτό έχει λογική: οι αυταρχικές δυνάμεις από την εποχή του Κλέμενς φον Μέττερνιχ φοβόντουσαν πάντα τη μετάδοση του φιλελευθερισμού. Η ύπαρξη και μόνο των δημοκρατιών στα σύνορά τους, η παγκόσμια ελεύθερη ροή των πληροφοριών που δεν μπορούν να ελέγξουν, η επικίνδυνη σχέση μεταξύ του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και της πολιτικής ελευθερίας - όλα αυτά αποτελούν απειλή για ηγέτες που εξαρτώνται από τη διατήρηση των ανήσυχων δυνάμεων στις χώρες τους υπό έλεγχο. Η συνεχής πρόκληση για τη νομιμότητα της ηγεσίας τους, που τέθηκε από την δημοκρατική τάξη που υποστηρίζουν οι ΗΠΑ, τους έκανε φυσικά εχθρικούς τόσο ως προς αυτή την τάξη όσο και προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως, μέχρι πρόσφατα, η υπεροχή των εγχώριων και διεθνών δυνάμεων τους έχει αποτρέψει να συγκρουστούν άμεσα με την τάξη. Οι Κινέζοι ηγέτες έπρεπε να ανησυχούν για το τι θα μπορούσε να προκαλέσει μια αποτυχημένη αντιπαράθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες στη νομιμότητά τους στο εσωτερικό. Ακόμα και ο Πούτιν πέτυχε εύκολα το στόχο του σε περιπτώσεις όπως στη Συρία, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέδρασαν παθητικά στις πρωτοβουλίες του. Ήταν πιο προσεκτικός όταν αντιμετωπίστηκε από μία ακόμα πιο οριακή αμερικανική και ευρωπαϊκή αντιπολίτευση, όπως στην Ουκρανία.

Ο μεγαλύτερος έλεγχος επί των κινεζικών και ρωσικών φιλοδοξιών ήταν η στρατιωτική και οικονομική δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στην Ευρώπη και την Ασία. Η Κίνα, παρότι όλο και πιο ισχυρή, έπρεπε να εξετάσει πώς θα αντιμετωπίσει την συνδυασμένη στρατιωτική και οικονομική ισχύ της παγκόσμιας υπερδύναμης και μερικές πολύ τρομερές περιφερειακές δυνάμεις που συνδέονται με την συμμαχία ή το κοινό στρατηγικό συμφέρον - συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, της Ινδίας και της Νότιας Κορέας, καθώς και μικρότερα αλλά ισχυρά έθνη όπως το Βιετνάμ και η Αυστραλία. Η Ρωσία έπρεπε να αντιμετωπίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ. Όταν είναι ενωμένες, αυτές υπό αμερικανική ηγεσία συμμαχίες παρουσιάζουν μια αποθαρρυντική πρόκληση σε μια ρεβιζιονιστική δύναμη, που μπορεί να καλέσει ελάχιστους συμμάχους για βοήθεια. Ακόμη και αν οι Κινέζοι πετύχουν μία νίκη σε μια σύγκρουση, όπως τη στρατιωτική υποταγή της Ταϊβάν ή τη ναυμαχία στη Νότια ή Ανατολική Θάλασσα της Κίνας, θα πρέπει να αντέξουν με την πάροδο του χρόνου το συνδυασμό των βιομηχανικών παραγωγικών δυνατοτήτων μερικών από τα παγκοσμίως πλουσιότερα και πιο τεχνολογικά προηγμένα έθνη και την πιθανή αποκοπή της πρόσβασης στις ξένες αγορές από τις οποίες εξαρτάται η δική τους οικονομία. Μία ασθενέστερη Ρωσία, με μειωμένο τον πληθυσμό της και την εξαρτώμενη από το πετρέλαιο και φυσικό αέριο οικονομία, θα αντιμετωπίσει μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση.

Για δεκαετίες, η ισχυρή παγκόσμια θέση που απολαμβάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους έχει αποθαρρύνει οποιαδήποτε σοβαρή πρόκληση. Εφ 'όσον οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αντιληπτές ως αξιόπιστος σύμμαχος, οι κινέζοι και ρώσοι ηγέτες φοβόντουσαν ότι οι επιθετικές κινήσεις τους θα αποτύχουν και, ενδεχομένως, θα ρίξουν τα καθεστώτα τους. Αυτό είναι που ο πολιτικός επιστήμονας William Wohlforth περιέγραψε ως την εγγενή σταθερότητα της μονοπολικής τάξης: καθώς οι δυσαρεστημένες περιφερειακές δυνάμεις προσπάθησαν να αμφισβητήσουν το status quo, οι ανήσυχοι γείτονές τους στράφηκαν προς την μακρινή αμερικανική υπερδύναμη για να περιορίσει τις φιλοδοξίες τους. Και αυτό λειτούργησε. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύθηκαν και η Ρωσία και η Κίνα σε μεγάλο βαθμό υποχώρησαν - ή τις πρόλαβαν πριν ενεργήσουν καν.

Αντιμέτωπες με αυτά τα εμπόδια, η καλύτερη επιλογή για τις δύο ρεβιζιονιστικές μεγάλες δυνάμεις ήταν πάντα να ελπίζουνε ή, αν είναι δυνατόν, να μηχανεύονται την αποδυνάμωση της υποστηριζόμενης από τις ΗΠΑ παγκόσμιας τάξης από μέσα, είτε διαχωρίζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες από τους συμμάχους της ή αυξάνοντας τις αμφιβολίες σχετικά με τη δέσμευση των ΗΠΑ και ενθαρρύνοντας έτσι τους επίδοξους συμμάχους και εταίρους να παραιτηθούν από τη στρατηγική προστασίας της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης και να αναζητήσουν καταλύματα σε αμφισβητίες τους.

Ως εκ τούτου, το παρόν σύστημα έχει εξαρτηθεί όχι μόνο από την αμερικανική δύναμη, αλλά και από τη συνοχή και την ενότητα στην καρδιά του δημοκρατικού κόσμου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να παίξουν το ρόλο τους ως ο κύριος εγγυητής της τάξης, ειδικά στον στρατιωτικό και στρατηγικό χώρο, αλλά ο ιδεολογικός και οικονομικός πυρήνας της τάξης -οι δημοκρατίες της Ευρώπης και της Ανατολικής Ασίας και του Ειρηνικού- έπρεπε επίσης, να παραμείνουν σχετικά υγιείς και σίγουρες.

Τα τελευταία χρόνια, οι δύο πυλώνες έχουν κλονιστεί. Η δημοκρατική τάξη έχει αποδυναμωθεί και κατακερματιστεί στον πυρήνα της. Οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες, η αναζωπύρωση του εθνικισμού και του φυλετισμού, η ,αδύναμη και αβέβαιη πολιτική ηγεσία και τα αδιάφορα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα, καθώς και μια νέα εποχή της επικοινωνίας που φαίνεται να ενισχύει αντί να αποδυναμώνει τον φυλετισμό, έχουν παράγει μια κρίση εμπιστοσύνης όχι μόνο στις δημοκρατίες, αλλά και ό,τι θα μπορούσε να ονομαστεί σχέδιο φιλελεύθερου διαφωτισμού. Αυτό το σχέδιο ανύψωσε τις οικουμενικές αρχές των ατομικών δικαιωμάτων και του κοινού ανθρωπισμού πάνω από εθνοτικές, φυλετικές, θρησκευτικές, εθνικές ή φυλετικές διαφορές. Έμοιαζε με μια αυξανόμενη οικονομική αλληλεξάρτηση που δημιουργεί κοινά συμφέροντα πέρα από τα όρια και τη δημιουργία των διεθνών θεσμών για να εξομαλύνουν τις διαφορές και να διευκολύνουν τη συνεργασία μεταξύ των εθνών. Αντ' αυτού, η τελευταία δεκαετία έχει δει την άνοδο του φυλετισμού και του εθνικισμού, μια αυξανόμενη εστίαση στον Άλλον σε όλες τις κοινωνίες, και την απώλεια της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, στο καπιταλιστικό σύστημα και στη δημοκρατία. Είμαστε μάρτυρες στο αντίθετο που ο Φράνσις Φουκουγιάμα ονόμασε "τέλος της ιστορίας". Η ιστορία επιστρέφει με μια εκδίκηση και με όλες τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής, συμπεριλαμβανομένης, για πολλούς, της αιώνιας ανθρώπινης λαχτάρας για έναν ισχυρό ηγέτη που θα παρέχει σταθερή καθοδήγηση σε μια εποχή σύγχυσης και έλλειψης συνοχής.

Δεύτερος Μεσαίωνας

Αυτή η κρίση του σχεδίου του διαφωτισμού μπορεί να ήταν αναπόφευκτη, ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο που παράγεται από εγγενείς αδυναμίες τόσο στον καπιταλισμό όσο και στη δημοκρατία. Στη δεκαετία του 1930, η οικονομική κρίση και η άνοδος του εθνικισμού οδήγησαν πολλούς να αμφιβάλλουν για το αν η δημοκρατία ή ο καπιταλισμός ήταν προτιμότεροι ως εναλλακτικές λύσεις από τον φασισμό και τον κομμουνισμό. Και δεν είναι τυχαίο ότι η κρίση εμπιστοσύνης στον φιλελευθερισμό συνοδεύτηκε από μια ταυτόχρονη κατάρρευση της στρατηγικής τάξης. Στη συνέχεια, το ερώτημα ήταν αν οι Ηνωμένες Πολιτείες, ως η εξωτερική δύναμη, θα παρέμβουν και θα σώσουν, ή θα ανακατασκευάσουν μια τάξη που η Βρετανία και η Γαλλία δεν ήταν πλέον σε θέση ή δεν επιθυμούσαν να διατηρήσουν. Τώρα, το ερώτημα είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι πρόθυμες να συνεχίσουν να υπερασπίζονται την τάξη που δημιούργησαν και η οποία εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την αμερικανική ισχύ, ή αν οι Αμερικανοί είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν τον κίνδυνο -αν κατανοούν καν τον κίνδυνο αυτό- και να αφήσουν να καταρρεύσει η τάξη, προκαλώντας χάος και συγκρούσεις.

Αυτή η προθυμία έχει τεθεί σε αμφιβολία για κάποιο χρονικό διάστημα, πολύ πριν από την εκλογή του Τραμπ, ακόμη και πριν από την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα. Όλο και περισσότερο τα εικοσιπέντε χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι Αμερικανοί αναρωτιούνται γιατί φέρουν μια τέτοια ασυνήθιστη και υπερμεγέθη ευθύνη για τη διατήρηση της παγκόσμιας τάξης, όταν τα δικά τους συμφέροντα δεν εξυπηρετούνται πάντα με σαφήνεια - και όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να κάνουν όλες τις θυσίες ενώ οι άλλοι επωφελούνται. Λίγοι θυμούνται τους λόγους για τους οποίους οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν αυτόν τον αφύσικο ρόλο μετά τους καταστροφικούς δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ου αιώνα. Η γενιά που γεννήθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δύσκολα μπορεί να αναμένεται να κατανοήσει τη διαρκή σημασία των πολιτικών, οικονομικών δομών και των δομών ασφάλειας που ιδρύθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ούτε είναι πιθανό να μάθουν πολλά για αυτό στο γυμνάσιο και στο κολέγιο με τα εγχειρίδια που έχουν εμμονή να επισημαίνουν τα κακά και τις τρέλες του αμερικανικού "ιμπεριαλισμού".

Τόσο οι κρίσεις του πρώτου μισού του 20ου αιώνα και η λύση τους το 1945 έχουν ξεχαστεί. Κατά συνέπεια, η υπομονή του αμερικανικού λαού με τις δυσκολίες και το τίμημα που συνδέονται με το να παίζουν αυτό το ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο έχει εξαντληθεί. Ενώ οι προηγούμενοι ανεπιτυχείς και δαπανηροί πόλεμοι, στην Κορέα το 1950 και στο Βιετνάμ στη δεκαετία του 1960 και του 1970, και οι προηγούμενες περίοδοι οικονομικής ύφεσης, όπως η ενεργειακή κρίση και ο "στασιμοπληθωρισμός" από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970, δεν είχαν ως αποτέλεσμα τη στροφή των Αμερικανών κατά της παγκόσμιας συμμετοχής, οι ανεπιτυχείς πόλεμοι στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και η οικονομική κρίση του 2008 το έκαναν.

Ο Ομπάμα επιδίωξε μια αμφίθυμη προσέγγιση για την παγκόσμια συμμετοχή, αλλά ο πυρήνας της στρατηγικής του ήταν ο περιορισμός. Στις ενέργειές του και στις δηλώσεις του, επέκρινε και αποκήρυξε την προηγούμενη αμερικανική στρατηγική και ενίσχυσε ένα εθνικό κλίμα που ευνοεί έναν πολύ λιγότερο ενεργό ρόλο στον κόσμο και πολύ στενότερο ορισμό των αμερικανικών συμφερόντων. Η κυβέρνηση Ομπάμα ανταποκρίθηκε στις αποτυχίες της κυβέρνησης Τζορτζ Μπους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν όχι με την αποκατάσταση της αμερικανικής ισχύος και επιρροής, αλλά με την περαιτέρω μείωση της. Παρά το γεγονός ότι η διοίκηση υποσχέθηκε να "εξισορροπήσει" την αμερικανική εξωτερική πολιτική στην Ασία και τον Ειρηνικό, στην πράξη αυτό σήμαινε μείωση των συνολικών αναλήψεων υποχρεώσεων και συμβιβασμό με τις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις εις βάρος της ασφάλειας των συμμάχων.

Η πρώιμη προσπάθεια της διοίκησης για "επαναφορά" των σχέσεων με τη Ρωσία έδωσε το πρώτο πλήγμα στη φήμη της Αμερικής ως ένας αξιόπιστος σύμμαχος. Καθώς ακολούθησε αμέσως μετά τη ρωσική εισβολή στη Γεωργία, φάνηκε να ανταμείβει την επιθετικότητα της Μόσχας. Η επαναφορά ήρθε επίσης σε βάρος των συμμάχων των ΗΠΑ στην Κεντρική Ευρώπη, καθώς τα προγράμματα στρατιωτικής συνεργασίας με την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία εγκαταλείφθηκαν για να κατευνάσουν το Κρεμλίνο. Αυτή η προσπάθεια συμβιβασμού, επιπλέον, ήρθε ακριβώς τη στιγμή που η ρωσική πολιτική προς τη Δύση - για να μην αναφέρουμε τις κατασταλτικές πολιτικές του Πούτιν προς τον ίδιο τον λαό του- είχε σκληρύνει. Αντί να προκαλέσει καλύτερη συμπεριφορά από τη Ρωσία, η επαναφορά έδωσε θάρρος στον Πούτιν, να πιέσει σκληρότερα.

Στη συνέχεια, το 2014, η ανεπαρκής απάντηση της Δύσης στη ρωσική εισβολή της Ουκρανίας και η προσάρτηση της Κριμαίας, αν και καλύτερη από την αναιμική αντίδραση της κυβέρνησης Μπους στην εισβολή της Γεωργίας (η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες, τουλάχιστον επέβαλαν κυρώσεις μετά την εισβολή της Ουκρανίας), εξακολουθούσε να δείχνει την απροθυμία της κυβέρνησης των ΗΠΑ να αναγκάσει τη Ρωσία να υποχωρήσει στη δηλωθείσα σφαίρα ενδιαφέροντος. Ο Ομπάμα, στην πραγματικότητα, αναγνώρισε δημοσίως την προνομιακή θέση της Ρωσίας στην Ουκρανία, παρότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη προσπάθησαν να προστατεύσουν την κυριαρχία της χώρας αυτής. Στη Συρία, η διοίκηση ουσιαστικά κάλεσε τη Ρωσική παρέμβαση μέσω της παθητικότητας της Ουάσιγκτον, και σίγουρα δεν έκανε τίποτα για να την αποθαρρύνει, ενισχύοντας έτσι την αυξανόμενη εντύπωση μιας Αμερικής σε υποχώρηση, σε όλη τη Μέση Ανατολή (μία εντύπωση που δημιουργήθηκε αρχικά από την περιττή και παράλογη απόσυρση όλων των στρατευμάτων των ΗΠΑ από το Ιράκ). Μεταγενέστερες ρωσικές ενέργειες που αύξησαν τη ροή των προσφύγων από τη Συρία προς την Ευρώπη, επίσης, δεν προκάλεσαν καμία αμερικανική απάντηση, παρά το προφανές πλήγμα των εν λόγω προσφυγικών ροών στους Ευρωπαϊκούς δημοκρατικούς θεσμούς. Το σήμα που έστειλε η κυβέρνηση Ομπάμα ήταν ότι κανένα από αυτά δεν ήταν πραγματικά πρόβλημα της Αμερικής.

Στην Ανατολική Ασία, η κυβέρνηση Ομπάμα υπονόμευσε τις υπό διαφορετικές συνθήκες αξιέπαινες προσπάθειές της να διεκδικήσει τα συνεχή συμφέροντα και την επιρροή της Αμερικής. Ο λεγόμενος "άξονας" αποδείχθηκε ότι είναι ως επί το πλείστον ρητορικός. Οι ανεπαρκείς συνολικά αμυντικές δαπάνες απέκλεισαν τις αναγκαίες αυξήσεις στην περιφερειακή στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ με ουσιαστικό τρόπο, και η διοίκηση επέτρεψε να πεθάνει στο Κογκρέσο μια κρίσιμη οικονομική συνιστώσα, η Εταιρική Σχέση Ειρηνικού, κυρίως ένα θύμα της αντιπολίτευσης από το ίδιο το κόμμα του. Ο άξονας επίσης υπέφερε από τη γενική αντίληψη της αμερικανικής υποχώρησης και λιτότητας, που ενθαρρύνθηκε τόσο από την προεδρική ρητορική όσο και από την πολιτική διοίκηση, ιδίως στη Μέση Ανατολή. Η πρόωρη, άσκοπη και στρατηγικά δαπανηρή απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ, που ακολουθήθηκε από την συμβιβαστική συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, και στη συνέχεια από την αποτυχία να κρατήσει τις κόκκινες γραμμές σχετικά με τις απειλές για χρήση βίας κατά του Προέδρου της Συρίας, ήταν κάτι που παρατήρησε όλος ο κόσμος. Παρά την επιμονή της κυβέρνησης Ομπάμα, ότι η αμερικανική στρατηγική θα πρέπει να προσανατολίζεται προς την Ασία, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ αφέθηκαν να αναρωτιούνται πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι η δέσμευση των ΗΠΑ όταν θα αντιμετώπιζε την πρόκληση που θέτει η Κίνα. Η κυβέρνηση Ομπάμα έσφαλε όταν φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να περιοριστεί σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ καθησύχαζε τους συμμάχους στην Ασία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ένας αξιόπιστος συνεργάτης.

Η φύση απεχθάνεται το κενό

Η επίδραση στις δύο μεγάλες ρεβιζιονιστικές δυνάμεων, εν τω μεταξύ, ήταν να ενθαρρύνουν τις μεγαλύτερες προσπάθειες αναθεώρησης. Τα τελευταία χρόνια, οι δύο δυνάμεις έχουν δραστηριοποιηθεί περισσότερο στην προσπάθεια πρόκλησης της τάξης και ένας λόγος ήταν η αυξανόμενη αντίληψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν τόσο τη βούληση όσο και την ικανότητα να τη διατηρήσουν. Η ψυχολογική και πολιτική επίδραση των πολέμων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία έχει αποδυναμώσει την υποστήριξη στην αμερικανική παγκόσμια εμπλοκή σε όλους τους τομείς, προσέφερε ένα άνοιγμα.

Είναι ένας μύθος, που επικρατεί μεταξύ των φιλελεύθερων δημοκρατιών, ότι οι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις μπορούν να κάνουν ειρήνη, με τη συναίνεση στις απαιτήσεις τους. Ο αμερικανικός περιορισμός, με αυτή τη λογική, θα έπρεπε να μειώσει τις εντάσεις και τον ανταγωνισμό. Δυστυχώς, το αντίθετο συμβαίνει πιο συχνά. Όσο πιο ασφαλείς αισθάνονται οι ρεβιζιονιστικές δυνάμεις, τόσο πιο φιλόδοξες είναι στην προσπάθεια να αλλάξουν το σύστημα προς όφελός τους, διότι η αντίσταση στην αλλαγή φαίνεται να λιγοστεύει. Απλά κοιτάξτε την Κίνα και τη Ρωσία: ποτέ κατά τους τελευταίους δύο αιώνες δεν έχουν απολαύσει μεγαλύτερη ασφάλεια από εξωτερικές επιθέσεις από ό,τι σήμερα. Ωστόσο, και οι δύο παραμένουν δυσαρεστημένες και έχουν γίνει όλο και πιο επιθετικές, πιέζοντας για αυτό που αντιλαμβάνονται ως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα τους σε ένα σύστημα όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιστέκονται πλέον όσο στο παρελθόν.

Οι δύο μεγάλες δυνάμεις διέφεραν, μέχρι στιγμής, κυρίως στις μεθόδους τους. Η Κίνα μέχρι τώρα ήταν η πιο προσεκτική, επιφυλακτική και υπομονετική από τις δύο, αναζητώντας επιρροή κυρίως μέσω της μεγάλης οικονομικής επιρροής της και χρησιμοποιώντας την αυξανόμενη στρατιωτική ισχύ της κυρίως ως πηγή αποτροπής και περιφερειακού εκφοβισμού. Δεν έχει καταφύγει στην ολοκληρωτική χρήση βίας ακόμα, αν και οι δράσεις της στην Θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι στρατιωτικής φύσεως, με στρατηγικούς στόχους. Και ενώ το Πεκίνο είναι δύσπιστο όσον αφορά τη χρήση στρατιωτικής δύναμης μέχρι τώρα, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι θα συνεχίσει να δείχνει τέτοια αυτοσυγκράτηση στο μέλλον - ίσως στο εγγύς μέλλον. Οι ρεβιζιονιστικές μεγάλες δυνάμεις με αυξανόμενες στρατιωτικές δυνατότητες πάντα θα κάνουν χρήση αυτών των δυνατοτήτων, όταν πιστεύουν ότι τα πιθανά οφέλη υπερτερούν των κινδύνων και του κόστους. Αν οι Κινέζοι αντιληφθούν ότι η δέσμευση της Αμερικής στους συμμάχους της και η θέση της στην περιοχή εξασθενεί, ή ότι η ικανότητά της να υλοποιεί τις δεσμεύσεις αυτές υποχωρεί, τότε θα είναι περισσότερο διατεθειμένοι να προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη που αποκτούν, προκειμένου να επιτύχουν τους στόχους τους. Καθώς οι τάσεις συγκλίνουν, εκεί είναι πιθανό να λάβει χώρα η πρώτη κρίση.

Η Ρωσία είναι πολύ πιο επιθετική. Έχει εισβάλει σε δύο γειτονικά κράτη -τη Γεωργία το 2008 και την Ουκρανία το 2014 - και στις δύο περιπτώσεις απέσπασε σημαντικά τμήματα της επικράτειας των δύο αυτών εθνών. Με δεδομένη την ένταση με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους θα είχαν ανταποκριθεί σε τέτοιες ενέργειες κατά τη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών του Ψυχρού Πολέμου, η σχετική έλλειψη απάντησης πρέπει να έχει στείλει ένα μήνυμα στο Κρεμλίνο - και σε άλλους σε όλο τον κόσμο. Η Μόσχα στη συνέχεια έστειλε σημαντικές δυνάμεις στη Συρία. Έχει χρησιμοποιήσει την κυριαρχία της στις ευρωπαϊκές αγορές ενέργειας ως όπλο. Έχει χρησιμοποιήσει τον κυβερνοπόλεμο εναντίον γειτονικών κρατών. Έχει εμπλακεί σε εκτενείς διαμάχες πληροφοριών σε παγκόσμια κλίμακα.

Πιο πρόσφατα, η ρωσική κυβέρνηση έχει αναπτύξει ένα όπλο που οι Κινέζοι είτε δεν έχουν, είτε επέλεξαν μέχρι στιγμής να μην αναπτύξουν: την ικανότητα να παρεμβαίνει άμεσα στις Δυτικές εκλογικές διαδικασίες, τόσο για να επηρεάζει τα αποτελέσματά τους και, γενικότερα, για να δυσφημεί το δημοκρατικό σύστημα. Η Ρωσία χρηματοδοτεί δεξιά λαϊκιστικά κόμματα σε όλη την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και στη Γαλλία, χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της για να υποστηρίξει τους υποψήφιους που ευνοεί και να επιτίθεται στους άλλους, έχει διαδώσει "ψεύτικες ειδήσεις" για να επηρεάσει τους ψηφοφόρους, πιο πρόσφατα στο δημοψήφισμα της Ιταλίας, και έχει χακάρει ιδιωτικές επικοινωνίες, προκειμένου να φέρει σε δύσκολη θέση εκείνους που επιθυμεί να νικήσει. Το περασμένο έτος, η Ρωσία για πρώτη φορά χρησιμοποίησε αυτό το ισχυρό όπλο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, παρεμβαίνοντας σε μεγάλο βαθμό στην αμερικανική εκλογική διαδικασία.

Παρά το γεγονός ότι η Ρωσία, με οποιοδήποτε μέτρο, είναι η ασθενέστερη από τις δύο μεγάλες δυνάμεις, έχει μέχρι στιγμής μεγαλύτερη επιτυχία από την Κίνα στην επίτευξη του στόχου της διαίρεσης και της διατάραξης της Δύσης. Οι παρεμβολές στα Δυτικά δημοκρατικά πολιτικά συστήματα, οι πόλεμοι των υπηρεσιών πληροφοριών και ο ρόλος της στη δημιουργία της αυξημένης ροής προσφύγων από τη Συρία προς την Ευρώπη, υπέσκαψαν την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων στα πολιτικά τους συστήματα και στα καθιερωμένα πολιτικά κόμματα. Η στρατιωτική επέμβαση της στη Συρία, σε αντίθεση με την αμερικανική παθητικότητα, έχει επιδεινώσει τις υπάρχουσες αμφιβολίες για την παραμονή της αμερικανικής δύναμης στην περιοχή. Το Πεκίνο, μέχρι πρόσφατα, έχει καταφέρει ως επί το πλείστον να οδηγήσει τους αμερικανούς συμμάχους πιο κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες, εξαιτίας της ανησυχίας για την αυξανόμενη κινεζική δύναμη - αλλά αυτό θα μπορούσε να αλλάξει γρήγορα, ειδικά αν οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίσουν στην σημερινή πορεία τους. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι περιφερειακές δυνάμεις ήδη κάνουν επανυπολογισμούς: Οι χώρες της Ανατολικής Ασίας σκέφτονται ενδεχόμενες περιφερειακές εμπορικές συμφωνίες που δεν περιλαμβάνουν απαραίτητα τις Ηνωμένες Πολιτείες ή, στην περίπτωση των Φιλιππίνων, φλερτάρουν ενεργά με την Κίνα, ενώ ένας αριθμός κρατών στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη κινείται πιο κοντά προς τη Ρωσία, τόσο στρατηγικά όσο και ιδεολογικά. Θα μπορούσαμε σύντομα να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση όπου οι δύο μεγάλες ρεβιζιονιστικές δυνάμεις θα ενεργήσουν επιθετικά, μεταξύ άλλων με στρατιωτικά μέσα, θέτοντας ακραίες προκλήσεις για την αμερικανική και την παγκόσμια ασφάλεια σε δύο περιοχές ταυτόχρονα.

Το περιττό έθνος

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ οι Αμερικανοί συνεχίζουν να δείχνουν την απροθυμία τους να διατηρήσουν την παγκόσμια τάξη που δημιουργήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν η μόνη σημαντική πολιτική προσωπικότητα σε αυτή την τελευταία εκλογική περίοδο που ζήτησε έναν πολύ στενότερο ορισμό των αμερικανικών συμφερόντων και μια ελάττωση των επιβαρύνσεων της αμερικανικής παγκόσμιας ηγεσίας. Ο Πρόεδρος Ομπάμα και ο Μπέρνι Σάντερς εξέφρασαν επίσης μία εκδοχή του "Η Αμερική πρώτα". Ο υποψήφιος μίλησε συχνά για τον "απαραίτητο" παγκόσμιο ρόλο της Αμερικής που χάθηκε και ακόμα και η Χίλαρι Κλίντον αισθάνθηκε υποχρεωμένη να εγκαταλείψει νωρίτερα την υποστήριξή της στην Εταιρική Σχέση Ειρηνικού.

Τουλάχιστον, θα πρέπει να υπάρχουν αμφιβολίες για την προθυμία του αμερικανικού λαού να συνεχίσει να υποστηρίζει τη δομή της διεθνούς συμμαχίας, αρνούμενη στις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις τις επιθυμητές σφαίρες επιρροής τους και την περιφερειακή ηγεμονία και προασπίζοντας τους κανόνες της δημοκρατίας και της ελεύθερης αγοράς στο διεθνές σύστημα. Καθώς έρχεται σε μια εποχή αυξανόμενου ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων, ο ορισμός αυτός τους περιορισμού των αμερικανικών συμφερόντων θα επισπεύσει πιθανόν την επιστροφή στην αστάθεια και σε συγκρούσεις περασμένων εποχών. Η αδυναμία στον πυρήνα του δημοκρατικού κόσμου και η μείωση των ευθυνών των Ηνωμένων Πολιτειών σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν ήδη ενθαρρύνει έναν πιο επιθετικό ρεβιζιονισμό από τις δυσαρεστημένες δυνάμεις. Αυτό, με τη σειρά του, έχει εξασθενήσει περαιτέρω την εμπιστοσύνη και την προθυμία να αντισταθούν στον δημοκρατικό κόσμο. Η ιστορία δείχνει ότι αυτή είναι μια καθοδική πορεία από την οποία θα είναι δύσκολο να ανακάμψουμε, αν απουσιάζει μια μάλλον δραματική αλλαγή βέβαια από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή η μετατόπιση μπορεί να έρθει πολύ αργά. Ήταν το 1920, και όχι το 1930, που οι δημοκρατικές δυνάμεις έλαβαν τις πιο σημαντικές και τελικά μοιραίες αποφάσεις. Η απογοήτευση των Αμερικανών μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τους οδήγησε να απορρίψουν το να διαδραματίσουν έναν στρατηγικό ρόλο στη διατήρηση της ειρήνης στην Ευρώπη και την Ασία, παρόλο που η Αμερική ήταν το μόνο αρκετά ισχυρό έθνος για να παίξει αυτό το ρόλο. Η αποχώρηση των Ηνωμένων Πολιτειών βοήθησε στην υπονόμευση της βούλησης της Βρετανίας και της Γαλλίας και ενθάρρυνε τη Γερμανία στην Ευρώπη και την Ιαπωνία στην Ασία να δράσουν όλο και πιο επιθετικά για την επίτευξη της περιφερειακής κυριαρχίας. Οι περισσότεροι Αμερικανοί ήταν πεπεισμένοι ότι τίποτα που συνέβη στην Ευρώπη ή την Ασία δεν θα μπορούσε να επηρεάσει την ασφάλειά τους. Χρειάστηκε ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος για να τους πείσει ότι έκαναν λάθος.

Η "επιστροφή στην ομαλότητα" των εκλογών του 1920 φαινόταν ασφαλής και αθώα εκείνη την εποχή, αλλά οι ουσιαστικά εγωιστικές πολιτικές που ακολούθησε η ισχυρότερη δύναμη στον κόσμο στην επόμενη δεκαετία συνέβαλαν στο να στηθεί το σκηνικό για τις συμφορές της δεκαετίας του 1930. Όταν οι κρίσεις άρχισαν να ξεσπούν, ήταν ήδη πολύ αργά για να αποφύγουμε την καταβολή του υψηλού τιμήματος μιας παγκόσμιας σύγκρουσης.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ήταν πάντα δελεαστικό να πιστεύουμε ότι ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός μπορεί να επιλυθεί μέσω προσπαθειών στη συνεργασία και τον συμβιβασμό. Η ιδέα, που προτάθηκε πρόσφατα από τον Niall Ferguson, ότι ο κόσμος μπορεί να κυβερνηθεί από κοινού από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Κίνα, δεν είναι κάτι καινούργιο. Τέτοιες κοινοπραξίες έχουν προταθεί και επιχειρηθεί σε κάθε εποχή, όταν η κυρίαρχη δύναμη ή δυνάμεις στο διεθνές σύστημα προσπάθησαν να αποκρούσουν τις προκλήσεις από τις δυσαρεστημένες ρεβιζιονιστικές δυνάμεις. Σπάνια λειτούργησαν. Οι ρεβιζιονιστικές μεγάλες δυνάμεις δεν είναι εύκολο να ικανοποιηθούν με την πλήρη συνθηκολόγηση. Η σφαίρα επιρροής τους δεν είναι ποτέ αρκετά μεγάλη για να ικανοποιήσει την υπερηφάνεια τους ή την επέκταση της ανάγκης τους για ασφάλεια. Στην πραγματικότητα, η πολύ επέκταση τους δημιουργεί ανασφάλεια, με το να τρομάζουν τους γείτονες και να τους οδηγούν να συνασπιστούν εναντίον της ανερχόμενης δύναμης. Η υπερπλήρης δύναμη για την οποία μίλησε ο Ότο φον Μπίσμαρκ είναι σπάνια. Οι Γερμανοί ηγέτες που τον διαδέχθηκαν δεν ήταν ικανοποιημένοι ακόμα και με το να είναι η ισχυρότερη δύναμη στην Ευρώπη. Στην προσπάθειά τους να γίνουν ακόμα ισχυρότεροι, παρήγαγαν συνασπισμούς εναντίον τους, καθιστώντας το φόβο της "περικύκλωσης" μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Δωσ' τους έναν πόντο, και θα πάρουν ένα χιλιόμετρο

Αυτό είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό των ανερχόμενων δυνάμεων: οι ενέργειές τους παράγουν την ίδια ανασφάλεια που ισχυρίζονται ότι θέλουν να διορθώσουν. Έχουν παράπονα εναντίον της υπάρχουσας τάξης (τόσο η Γερμανία όσο και η Ιαπωνία θεωρούν ότι είναι τα έθνη που "δεν έχουν"), αλλά τα παράπονά τους δεν μπορούν να ικανοποιηθούν, εφόσον η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων παραμένει στη θέση της. Η οριακή παραχώρηση δεν είναι αρκετή, αλλά οι δυνάμεις που υπερασπίζονται την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων δεν θα κάνουν κάτι περισσότερο από οριακές παραχωρήσεις, εκτός αν αναγκαστούν από την ανώτερη δύναμη. Η Ιαπωνία, το θιγόμενο έθνος που "δεν έχει" της δεκαετίας του 1930, δεν ικανοποιήθηκε από τη λήψη της Μαντζουρίας το 1931. Η Γερμανία, το θιγόμενο θύμα των Βερσαλλιών, δεν ικανοποιήθηκε από την επαναφορά των Γερμανών της Σουδητίας πίσω στο μαντρί. Ζήτησαν πολύ περισσότερα και δεν μπόρεσαν να πείσουν τις δημοκρατικές δυνάμεις να τους δώσουν αυτό που ήθελαν, χωρίς να καταφύγουν σε πόλεμο.

Η παραχώρηση σφαιρών επιρροής στις ρεβιζιονιστικές δυνάμεις δεν είναι μια συνταγή για την ειρήνη και την ηρεμία, αλλά μάλλον μια πρόσκληση για αναπόφευκτη σύγκρουση. Η ιστορική σφαίρα επιρροής της Ρωσίας δεν τελειώνει στην Ουκρανία. Ξεκινά στην Ουκρανία. Εκτείνεται σε κράτη της Βαλτικής, στα Βαλκάνια και στην καρδιά της Κεντρικής Ευρώπης. Και μέσα στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, άλλα έθνη δεν έχουν αυτονομία ή ακόμα και κυριαρχία. Δεν υπήρξε καμία ανεξάρτητη Πολωνία στο πλαίσιο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ούτε κάτω από τη Σοβιετική Ένωση. Το να αποκτήσει η Κίνα μια επιθυμητή σφαίρα επιρροής στην Ανατολική Ασία θα σημαίνει ότι, όταν επιλέξει, μπορεί να αποκλείσει την περιοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες - και όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και πολιτικά και οικονομικά, επίσης.

Η Κίνα, φυσικά, αναπόφευκτα ασκεί μεγάλη επιρροή στη δική της περιοχή, όπως και η Ρωσία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν και δεν πρέπει να εμποδίζουν την Κίνα από το να είναι μια οικονομική δύναμη. Ούτε θα πρέπει να επιθυμούν την κατάρρευση της Ρωσίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει ακόμη και να καλωσορίζουν τον ανταγωνισμό ενός συγκεκριμένου είδους. Οι μεγάλες δυνάμεις ανταγωνίζονται σε πολλαπλά επίπεδα - οικονομικά, ιδεολογικά και πολιτικά, καθώς και στρατιωτικά. Ο ανταγωνισμός στις περισσότερες σφαίρες είναι απαραίτητος, ακόμη και υγιής. Εντός της φιλελεύθερης τάξης, η Κίνα μπορεί να ανταγωνιστεί οικονομικά και με επιτυχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ρωσία μπορεί να ευδοκιμήσει στη διεθνή οικονομική τάξη που υπερασπίζεται το δημοκρατικό σύστημα, ακόμη και αν δεν είναι η ίδια δημοκρατική.

Αλλά ο στρατιωτικός και στρατηγικός ανταγωνισμός είναι διαφορετικοί. Η κατάσταση της ασφάλειας υποστηρίζει οτιδήποτε άλλο. Είναι γεγονός σήμερα, όπως ήταν και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ότι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν την ικανότητα και τα μοναδικά γεωγραφικά πλεονεκτήματα για την παροχή της παγκόσμιας ασφάλειας και της σχετικής σταθερότητας. Δεν υπάρχει σταθερή ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη ή την Ασία χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Και ενώ μπορούμε να μιλάμε για "ήπια δύναμη" και "έξυπνη δύναμη", θα είναι πάντα περιορισμένης αξίας όταν έρχεται αντιμέτωπη με την ωμή στρατιωτική δύναμη. Παρά την χαλαρή συζήτηση για την αμερικανική παρακμή, στον στρατιωτικό τομέα τα πλεονεκτήματα των ΗΠΑ παραμένουν πιο ξεκάθαρα. Ακόμη και σε άλλες αυλές μεγάλων δυνάμεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την ικανότητα, μαζί με ισχυρούς συμμάχους τους, να αποτρέψουν προκλήσεις στην τάξη της ασφάλειας. Αλλά χωρίς την προθυμία των ΗΠΑ να διατηρηθεί η ισορροπία στις απομακρυσμένες περιοχές του κόσμου, το σύστημα θα καταρρεύσει κάτω από τον ανεξέλεγκτο στρατιωτικό ανταγωνισμό των περιφερειακών δυνάμεων. Μέρος αυτής της προθυμίας συνεπάγεται αμυντικές δαπάνες ανάλογα με τη συνέχιση του παγκόσμιου ρόλου της Αμερικής.

Το να αποδεχθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες την επιστροφή σε σφαίρες επιρροής δεν θα ηρεμήσει τα διεθνή ύδατα. Απλώς θα επιστρέψει ο κόσμος στην κατάσταση που ήταν στο τέλος του 19ου αιώνα, με ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις να συγκρούονται πάνω από αναπόφευκτα τεμνόμενες και επικαλυπτόμενες σφαίρες. Αυτές οι εκκρεμείς, διαταραγμένες συνθήκες δημιούργησαν γόνιμο έδαφος για τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Η κατάρρευση της κυριαρχούμενης από τη Βρετανία παγκόσμιας τάξης στους ωκεανούς, η διαταραχή της δύσκολης ισορροπίας δυνάμεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο καθώς μια ισχυρή ενοποιημένη Γερμανία πήρε σάρκα και οστά, και η άνοδος της ιαπωνικής δύναμης στην Ανατολική Ασία συνέβαλαν σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον, στο οποίο οι δυσαρεστημένες μεγάλες δυνάμεις είχαν την ευκαιρία να συνεχίσουν τις φιλοδοξίες τους, εξαιτίας της απουσίας οποιασδήποτε εξουσίας ή ένωσης ομάδας εξουσίας για να τις ελέγχει. Το αποτέλεσμα ήταν μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια καταστροφή και θάνατοι σε επική κλίμακα. Το μεγάλο επίτευγμα της υπό αμερικανικής ηγεσίας παγκόσμιας τάξης στα 70 χρόνια μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου είναι ότι αυτό το είδος του ανταγωνισμού έχει κρατηθεί υπό έλεγχο και οι συγκρούσεις μεγάλων δυνάμεων έχουν αποφευχθεί. Θα είναι κάτι περισσότερο από ντροπή αν οι Αμερικανοί καταστρέψουν ό,τι δημιούργησαν -και όχι επειδή δεν ήταν πλέον δυνατόν να διατηρηθεί, αλλά απλώς και μόνο επειδή επέλεξαν να σταματήσουν να προσπαθούν.

Πηγή foreignpolicy.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε νέο κύκλο ασφυκτικών πιέσεων βρίσκεται η Ελλάδα με τα ξένα μέσα ενημέρωσης να επαναφέρουν τα εφιαλτικά σενάρια της χρεοκοπίας και του Grexit. Η μία μετά την άλλη οι αναλύσεις προκαλούν τρόμο με πιο χαρακτηριστικό το σημερινό ρεπορτάζ του έγκυρου οικονομικού περιοδικού Economist που αναφέρει ότι το ενδεχόμενο εξόδου από την Ευρωζώνη δεν φαίνεται πιθανό μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, αλλά ούτως ή άλλως υπάρχουν πλέον μερικοί λόγοι που καθιστούν λιγότερο ανησυχητικό ένα τέτοιο ενδεχόμενο σε σχέση με το παρελθόν. Ποιοι είναι αυτοί;

Κατ’ αρχάς το ότι το χρέος βρίσκεται στα χέρια άλλων κρατών, το ρίσκο άτακτης χρεοκοπίας και «μόλυνσης» του τραπεζικού συστήματος είναι πολύ μικρότερο.

Επιπλέον, η προοπτική του Grexit δεν δημιουργεί πια το σοκ που προκαλούσε πριν από μερικά χρόνια και οι επιχειρήσεις, τα νοικοκυριά και οι κυβερνήσεις έχουν πάρει ήδη τα μέτρα τους για να περιορίσουν την έκθεσή τους σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι μετά από σχεδόν έξι χρόνια μόνιμης ύφεσης, όλο και περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν ότι ο πόνος της εξόδου δεν θα είναι χειρότερος από αυτόν που βιώνουν ήδη.

Οπως αναφέρει η ανάλυση το ελληνικό χρέος δεν έχει μπει σε ένα μονοπάτι που θα το καθιστούσε βιώσιμο εντός της νομισματικής ένωσης, παρά τις θυσίες που έχουν γίνει.

Η ανάλυση του Economist τελειώνει με την εκτίμηση ότι επίκειται αύξηση της πολιτικής έντασης ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων στην Ευρώπη, με αυξανόμενη μάλιστα πιθανότητα και η Ελλάδα να οδηγηθεί σε πρόωρες κάλπες.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το θέμα των αποκαλούμενων "Δωδεκανησιακών ιδιοκτησιών" που συμπεριλαμβάνουν όχι μόνο ολόκληρα νησιά αλλά και χιλιάδες στρέμματα γης στα παράλια της Μικράς Ασίας, έφερε με γραπτή ερώτηση που κατέθεσε στην Ευρωβουλή ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς.

Σύμφωνα με τον κ. Μαριά «πρόκειται για τις αποκαλούμενες "Δωδεκανησιακές ιδιοκτησίες" που συμπεριλαμβάνουν όχι μόνο ολόκληρα νησιά αλλά και χιλιάδες στρέμματα γης στα παράλια της Μικράς Ασίας. Το ζήτημα αυτό έφερε προ ημερών στην επικαιρότητα με άρθρο του ο πρώην δήμαρχος Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης».

Στην Ερώτησή του η οποία απευθύνεται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Έλληνας Ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής επισημαίνει ότι
«την ώρα που η Τουρκία αμφισβητεί την Ελληνική κυριαρχία στα Ίμια, στη νήσο Παναγιά και σε άλλα νησιά του Αιγαίου, επί δεκαετίες συνεχίζει να παραβιάζει το δικαίωμα ιδιοκτησίας των Ελλήνων πολιτών σε σχέση με τις αποκαλούμενες «Δωδεκανησιακές περιουσίες».
Πρόκειται για τα νησιά Αρκόνησος ή Ακρόνησος απέναντι από την Αλικαρνασσό, τα Τσατάλια απέναντι από το Karatoprak και τους Άγιους Απόστολους απέναντι από το Gomuslok, που ανήκουν σε Έλληνες βάσει επίσημων οθωμανικών τίτλων καταχωρημένων στο κτηματολόγιο περιοχής Αλικαρνασσού πλην όμως βρίσκονται υπό τουρκική κυριαρχία».

Ο Νότης Μαριάς υπογραμμίζει ότι:
«Τα νησιά αυτά μαζί με πολλές χιλιάδες στρέμματα γης στα παράλια της Μικράς Ασίας που ανήκουν σε 140 οικογένειες Δωδεκανησίων σύμφωνα με το πρακτικό του Συλλόγου Δωδεκανήσιων Γαιοκτημόνων εν Μικρά Ασία της 8/6/1952 είναι καταχωρημένα στο Τουρκικό κτηματολόγιο στο όνομα των παραπάνω δικαιούχων Ελλήνων με τη σημείωση ότι ανήκουν σε περιουσίες μη ανταλλάξιμες. Η Ελλάδα έθεσε στη Τουρκία το θέμα των «Δωδεκανησιακών ιδιοκτησιών» επανειλημμένα αρχής γενομένης το 1952».
Για τους λόγους αυτούς, σημειώνει ο Νότης Μαριάς καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο του προενταξιακού διαλόγου με την Τουρκία να αναλάβει δράση προκειμένου οι Έλληνες ιδιοκτήτες των παραπάνω «Δωδεκανησιακών περιουσιών» να έχουν ακώλυτη χρήση και αξιοποίηση της περιουσίας τους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η ποσόστωση αυτών που έρχονται στα νησιά είναι κατά 80% άνδρες μόνοι, με προφίλ οικονομικού μετανάστη, κάτι που δημιουργεί εντάσεις και υπερπληθυσμό πραδέχτηκε σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας, ο οποίος συμμετείχε στη χθεσινή Διάσκεψη, στην αυστριακή πρωτεύουσα, των υπουργών Εσωτερικών και Άμυνας, από 16 χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, με θέμα τις προκλήσεις από την μετανάστευση.

Στα νησιά, όπως ο ίδιος ήδη έχει επισημάνει, οι συνθήκες δεν είναι καλές για το λόγο ότι με τη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να μένουν εκεί μέχρι να εξεταστεί το αίτημα ασύλου, όπως και για το λόγο ότι άλλαξε η ποσόστωση αυτών που έρχονται και που ενώ έρχονταν σε ποσοστό 80%, άνθρωποι με προσφυγικό προφίλ, τώρα το 80% είναι άνδρες μόνοι, με προφίλ οικονομικού μετανάστη, κάτι που δημιουργεί εντάσεις και έναν υπερπληθυσμό.

Από το Σεπτέμβριο καταβάλλεται προσπάθεια να αυξηθούν τα καταλύματα, από την κυβέρνηση, μαζί με την ΕΕ και προς τούτο ήλθε εκπρόσωπος του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο επίτροπος Δημήτρης Αβραμόπουλος, επεσήμανε. Υπήρξε μία άρνηση των τοπικών αρχών, οι οποίες δεν θέλουν να δημιουργηθούν καλύτεροι χώροι, για το οποίο χρειάζεται αύξηση του χώρου, όπως ήταν αντίθετες να γίνουν μικρά κέντρα κράτησης, ενώ και η Ένωση Ξενοδόχων σε τρία νησιά αρνήθηκε να δώσει δωμάτια επί πληρωμή, με βάση τα προγράμματα της ΕΕ.

Και ενώ καταβάλλονταν προσπάθειες να λήξει η κατάσταση χωρίς συγκρούσεις με τις τοπικές κοινωνίες, ήλθε ο χιονιάς που τέτοιος στην Ελλάδα είχε να συμβεί από το 1968 και δυστυχώς υπήρξαν τρεις θάνατοι και είναι προφανές πως φταίνε οι συνθήκες που υπήρχαν εκεί.

Ο Γιάννης Μουζάλας, σημειώνοντας ότι ξεσηκώθηκε ένας μεγάλος θόρυβος, και από την αντιπολίτευση, υπενθυμίζει πως όπως είχε πει ο ίδιος «είναι πάρα πολύ εύκολο να αγαπάει κάποιος τους νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες, αν τους αγαπούσε όσο ήταν ζωντανοί και είχαν δοθεί οι χώροι, δεν θα είχαν πεθάνει».

Τόνισε επίσης ότι για πρώτη φορά σε μια τέτοια συνάντηση, υπήρξε κατανόηση για τις συνεχείς προσπάθειες που καταβάλει η Ελλάδα και ότι τέθηκε με σαφήνεια η σημασία της Συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας στο προσφυγικό.

Έχει μεγάλη σημασία το γεγονός της συμμετοχής της Ελλάδας, καθώς είναι επικίνδυνο να συζητούνται απουσία της, θέματα τα οποία αφορούν άμεσα την ίδια, όπως είχε συμβεί στο παρελθόν, κάτι που η Αθήνα το είχε τότε στηλιτεύσει, και τώρα η πλειονότητα των παρατηρήσεων του ίδιου στην παρέμβασή του, έγινε δεκτή στο «Τελικό Κείμενο», προσθέτει ο κ. Μουζάλας.

Στο πλαίσιο αυτό, όπως σημειώνει ο Έλληνας υπουργός, για πρώτη φορά αναγράφεται με σαφήνεια ο τρόπος φύλαξης των συνόρων στη στεριά και στη θάλασσα, ζήτημα για το οποίο η Ελλάδα υπήρξε στο παρελθόν αποδέκτης προσβλητικών παρατηρήσεων από κάποιες χώρες του Βίζεγκραντ. Χρειάστηκε να περάσει αρκετός χρόνος μέχρι την τωρινή Διάσκεψη, ώστε οι ίδιες αυτές χώρες να παραδεχθούν, ότι τα σύνορα φυλάσσονται διαφορετικά, και να πάψουν με τους «ανόητους» ισχυρισμούς πως υπάρχει και άλλος τρόπος να φυλάξει κανείς τα σύνορα στη θάλασσα, διότι «στη θάλασσα ή πνίγεις ή σώζεις και ο διεθνής νόμος λέει ότι σώζεις», και η Ελλάδα έχει λάβει συγχαρητήρια από τη Frontex και από το ΝΑΤΟ.

Ο ίδιος θεωρεί πως αυτό που συζητήθηκε, τόσο στο Συμβούλιο υπουργών Εσωτερικών, όσο και στη Σύνοδο Κορυφής, αλλά και στη Διάσκεψη στη Βιέννη, για να σταματήσουν οι μεταναστευτικές ροές πριν έλθουν στην Ευρώπη, είναι σωστό, αν γίνει σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους και τη Σύμβαση της Γενεύης. Είναι σωστό, γιατί, όπως σημειώνει, πρέπει κανείς να είναι πολύ σκληρός απέναντι στα δουλεμπορικά κυκλώματα, στα κυκλώματα των διακινητών και επομένως απαιτείται η εξεύρεση καινούργιων εργαλείων, δηλαδή τα hot spots στις χώρες που περνούν, πριν περάσουν στην Ευρώπη.

Όταν ο ίδιος είχε αναφέρει για πρώτη φορά σε Συμβούλιο υπουργών, πως το πρόβλημα με τα hot spots είναι ότι πρέπει να γίνουν στην Τουρκία, ότι εκεί πρέπει να σταματάει η ροή, είχε λοιδορηθεί, αλλά με το χρόνο η σκληρή πραγματικότητα έδειξε πως αυτή πρέπει να είναι η λύση, και αυτό γίνεται τώρα εξίσου έντονο που η ροή είναι προς την Ιταλία και επομένως είναι ένα νέο εργαλείο το οποίο πρέπει να χρησιμοποιηθεί.

Επίσης, ένα νέο εργαλείο είναι, όπως σημειώνει ο Έλληνας υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, να δοθούν οικονομικά κίνητρα στις χώρες καταγωγής, ώστε να μειωθεί η μετανάστευση και να γίνει αυτή τη στιγμή που υπάρχει το βάρος στις χώρες της Αφρικής, ωστόσο πρέπει να υπενθυμιστεί ότι η πλειονότητα των μεταναστών στην Ευρώπη προέρχεται από χώρες της Ασίας και άρα τέτοια κίνητρα πρέπει να δοθούν και σε αυτές, κάτι που βρίσκεται σε σωστό δρόμο.

Στην παρέμβασή του στη Διάσκεψη στη Βιέννη, τόνισε επίσης, την πρόταση για τη δημιουργία χώρων φιλοξενίας μέσα στην Ευρώπη, όχι όμως στις χώρες υποδοχής, για τους ανθρώπους που περιμένουν σε αυτούς, μέχρι να τελειώσει η διαδικασία για το άσυλό τους. Για παράδειγμα, έχουν προορισμό την Γερμανία, αλλά περιμένουν σε έναν χώρο φιλοξενίας στη Ρουμανία. Είναι μία άλλη μορφή μετεγκατάστασης, πιο ήπια για τις χώρες που θα συμμετάσχουν σε αυτό και βέβαια είναι ζωτικό θέμα για τις χώρες πρώτης υποδοχής, όπως είναι η Ελλάδα και η Ιταλία, οι οποίες είναι αδύνατο να επωμισθούν όλο αυτό το βάρος, προστατεύοντας την Ευρώπη.

Στην παρέμβασή του έδωσε επίσης μεγάλη έμφαση στις επιστροφές, δηλαδή στο ότι οποιαδήποτε αντιμετώπιση ενός μεταναστευτικού κινήματος, πρέπει να περιλαμβάνει και το ζήτημα των επιστροφών, και, όπως τόνισε, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, γιατί η Αγγλία μπορεί να επιστρέψει στο Πακιστάν μετανάστες που δεν έτυχαν ασύλου ή το Βέλγιο ανάλογα στο Μαρόκο, και δεν μπορεί αυτό να το κάνει η Ελλάδα. Προς τούτο πρέπει να υπάρξει ένας κεντρικός, ευρωπαϊκός μηχανισμός, όπου στο εξής θα μοιράζονται τα οφέλη όλα τα κράτη, γιατί δεν πρόκειται για πρόβλημα κράτους, αλλά είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα και η ελληνική πρόταση είναι να τεθεί επικεφαλής του μηχανισμού η νέα Frontex.

Όπως αναφέρει στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιάννης Μουζάλας, στη Διάσκεψη έθεσε επίσης για μελέτη, την πρόταση που είχε κάνει στη Σύνοδο στη Βαλέτα, ότι μέσα στη Συμφωνία με το ΝΑΤΟ υπάρχει παράγραφος στην οποία προβλέπεται πως το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να κάνει διάσωση στη θάλασσα και να επιστρέφει τους ανθρώπους στην Τουρκία, ανεξάρτητα από το εάν η διάσωση έγινε στα ελληνικά χωρικά ύδατα ή όχι.

Επίσης, τόνισε πως παρότι αυτή τη στιγμή η Ιταλία αποτελεί, σε ευρωπαϊκό επίπεδο ένα κρίσιμο σημείο, δεν θα πρέπει να αγνοείται, ότι μπορεί να μην είναι ο ίδιος δρόμος, αλλά αυτοί οι δύο δρόμοι επικοινωνούν και θα πρέπει να υποστηρίζεται η Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας και να ενισχύεται, ώστε να μπορέσει να μειωθεί το ρεύμα από τη Λιβύη προς την Ιταλία, το οποίο δυστυχώς προξενεί θανάτους χιλιάδων ανθρώπων.

Υποστήριξε ακόμη, την ανάγκη σκληρής στάσης απέναντι στους δουλεμπόρους και λαθρεμπόρους μεταναστών, όχι στους μετανάστες και της δημιουργίας ενός νόμιμου δρόμου για τη μετανάστευση, θέμα όμως στο οποίο υπήρξαν αντιδράσεις και δεν συμπεριλήφθηκε στο Τελικό Κείμενο, το οποίο ο ίδιος, για τον λόγο αυτό δεν υπέγραψε, όπως δεν υπέγραψε και για τον λόγο της επιμονής κάποιων να δώσουν αυξημένο ρόλο στο στρατό για τη φύλαξη των συνόρων.

Η Ελλάδα, όπως είπε, χρησιμοποιεί τον στρατό σε πολλά επίπεδα, της ανθρωπιστικής κρίσης, της βοήθειας που μπορεί να δοθεί, στα επίπεδα των πληροφοριών, των συνεργασιών μέσω του ΝΑΤΟ και μέσω άλλων υπηρεσιών. Ωστόσο, με την δική του παρέμβαση επιτεύχθηκε να προστεθεί στο Τελικό Κείμενο, πως όλες οι ενέργειες θα γίνονται με βάση τον διεθνή νόμο, κάτι που μέχρι τώρα δεν είχε καταγραφεί σε κείμενο παρόμοιων συναντήσεων.

Στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής επισημαίνει, πως η Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό αποδείχθηκε ότι ήταν αυτή που άλλαξε την ροή της ιστορίας και η Ελλάδα, η οποία κάνει μεγάλες θυσίες και τηρεί τις υποχρεώσεις της, απαιτεί από τα συμβαλλόμενα μέρη, που είναι η ΕΕ και η Τουρκία, να τηρήσουν τις δικές τους και οτιδήποτε άλλο, οποιαδήποτε καταστροφολογία -για το αν η συμφωνία θα καταπέσει και πότε- είναι προσπάθεια να καλυφθούν οι ευθύνες που θα υπάρχουν εάν πέσει η συμφωνία.

Ο ίδιος θεωρεί ως αμετροέπεια και υπερβολή αυτό που διατυπώθηκε στη Διάσκεψη στη Βιέννη, πως δηλαδή το κλείσιμο των συνόρων, «που θυμίζω έγινε παράνομα και ενάντια στην απόφαση της ΕΕ», είναι αυτό στο οποίο οφείλεται η μείωση των ροών, διότι τα στοιχεία αποδεικνύουν πως πριν το κλείσιμο των συνόρων, καθημερινά υπήρχαν 7.000 αφίξεις στην Ελλάδα, μετά το κλείσιμο ήταν 2.500-3.000, αλλά μόλις έγινε η συμφωνία μειώθηκαν σε 60 την ημέρα και αυτά τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους.

Αναφερόμενος στη σημερινή κατάσταση στο προσφυγικό και μεταναστευτικό στην Ελλάδα, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, πως υπάρχει ένα μπούλινγκ εναντίον της χώρας πως δήθεν οι συνθήκες είναι άγριες, δεν παίρνονται μέτρα, δεν δίνεται απαραίτητη προσοχή.

«Η αλήθεια είναι πως στην ενδοχώρα οι συνθήκες για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι μέσα στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου, γίνονται συνέχεια καλύτερες, δεν είναι οι καλύτερες, δεν είναι ιδανικές, γιατί ποτέ στη μετανάστευση δεν μπορούν να είναι ιδανικές, αλλά σίγουρα καθένας βλέπει πως είναι σαφής η προσπάθεια του ελληνικού κράτους να βελτιώσει τις συνθήκες».

Ολοκληρώνοντας τη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής τονίζει πως οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο αρνητικό ρόλο παίζουν δηλώσεις που έγιναν και από Αυστριακούς πολιτικούς, αλλά κυρίως από πολιτικούς των χωρών του Βίζεγκραντ.

Δηλώσεις που, όπως σημειώνει, υπήρξαν σε κάποια οξεία φάση, ότι η λύση για την Ευρώπη είναι να γίνουν τα ελληνικά νησιά χώρος κράτησης προσφύγων και μεταναστών, κάτι που φόβισε τους νησιώτες, οι οποίοι, ούτε ρατσιστές έγιναν, ούτε και φασίστες, αλλά αυτό τους οδήγησε σε έναν λαϊκισμό, «και ας είναι η πολιτική της Ευρώπης πιο προσεκτική, γιατί αυτά τα πράγματα γυρνάνε μπούμερανγκ».

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σχόλιο ιστολογίου: Ο άνθρωπος που υποστήριξε την κατάρρευση των ελληνικών συνόρων, εκείνος που φωνασκούσε (με την ισχύ του υπουργού) πως οι λαθρομετανάστες είναι πρόσφυγες πολέμου, σήμερα ομολογεί αυτό που όλοι είχαν διαπιστώσει και ο ίδιος αρνούνταν -για ποιούς λόγους άραγε;- να αποδεχθεί. Ακόμη και σήμερα, όμως, ενώ ομολογεί το "λάθος" του, δεν τολμά να προχωρήσει σε μία έντιμη πολιτική πράξη και να παραιτηθεί...! Γιατί, άραγε, επιμένει να καταλαμβάνει την θέση του υπουργού, τη στιγμή που όλες του οι αποφάσεις και ενέργειες αποδείχθηκαν βλαπτικές για την Ελλάδα;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Τουρκία κλιμακώνει επικίνδυνα την ένταση και προκαλεί ολοένα και περισσότερο

Σε μια πρωτοφανή κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο η Τουρκία αιφνιδιαστικά το μεσημέρι ανακοίνωσε ότι βγάζει το ερευνητικό σκάφος TCG CESME για έρευνες στο κέντρο του Αιγαίου.

Με την NAVTEX 181/17 η Τουρκία ανακοινώνει ότι το ερευνητικό σκάφος TCG CESME θα πραγματοποιήσει υδρογραφικές και ωκεανογραφικές έρευνες από τις 9 Φεβρουαρίου «μέχρι νεωτέρας».

Η περιοχή που έχει αναγγείλει τις παράνομες έρευνες της η Τουρκία, καθώς απαιτείται ενημέρωση και άδεια από τις ελληνικές αρχές, αφορούν μεν διεθνή ύδατα του Αιγαίου, αλλά σαφέστατα ελληνική υφαλοκρηπίδα.


Το γεγονός επίσης ότι η συγκεκριμένη περιοχή εκτείνεται εκατέρωθεν του 25ου μεσημβρινού που αποτελεί τον πάγιο στόχο της τουρκικής διεκδίκησης για επιχειρησιακή διχοτόμηση του Αιγαίου, καθιστά σαφή την στόχευση της πρόκλησης.

Η επιλογή της Τουρκίας να κλιμακώσει την ένταση έρχεται μετά τις δηλώσεις του στενότερου συμβούλου και εκπροσώπου του Τούρκου Προέδρου, κ.Ι.Καλιν, ο οποίος συνέδεσε ευθέως την ένταση στο Αιγαίο και με την υπόθεση της μη έκδοσης των οκτώ τούρκων αξιωματικών στην Τουρκία.

Όλο το προηγούμενο διάστημα και ειδικά τις τελευταίες δυο εβδομάδες οι προκλήσεις στα Ίμια είναι καθημερινές, ενώ και στην βραχονησίδα Παναγιά των Οινουσσών οι τούρκοι επιχειρούν να στήσουν νέα «Ίμια».

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η επικαιροποίηση του "ελιά - ελιά και Κώτσο Βασιλιά"

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Χθες τα μεσάνυχτα παρακολούθησα τυχαία τηλεοπτικό κανάλι(1), που είχε αρκετούς καλεσμένους, και διάφορα θέματα επί τάπητος για συζήτηση. Ανάμεσα σε αυτά, και αυτό της μετάβασης στο εθνικό μας νόμισμα.

Οι φαιδρές τοποθετήσεις πολλών ομιλητών, όταν επιλέγουν να αναλύσουν οικονομικά προβλήματα χωρίς να διαθέτουν στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας, αποτελεί ασφαλώς σύνηθες φαινόμενο σε πολλά κανάλια. Ωστόσο, κάποιες από τις χθεσινές θέσεις, στο συγκεκριμένο αυτό κανάλι, δεν ήταν πια "διασκεδαστικές", αλλά σήμαιναν συναγερμό, για νέους και πολύ σοβαρούς εθνικούς κινδύνους.

Θα πρέπει να παραβλέψω ορισμένα "επιχειρήματα" των καλεσμένων, που σαφώς απέρρεαν από τις γνωστές προσπάθειες των πολιτικών να μην εκθέσουν σε κίνδυνο την υπουργική ή τη βουλευτική καρέκλα. Συνεπώς, τα όσα παράλογα ακούστηκαν, σχετικά, απλώς αναπαρίσταναν την κατεύθυνση του όποιου πολιτικού κόμματος, στο οποίο ανήκαν.
Δεν θα ασχοληθώ, επίσης με ορισμένες πλευρές ανεπίτρεπτης (ηθελημένης;) άγνοιας, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι:

Το πρόβλημα του εκ γενετής άρρωστου ευρώ, ασφαλώς, δεν είναι μόνον ελληνικό (όπως υποστηρίχθηκε), αλλά γενικευμένο εντός της ΕΕ-Ευρωζώνης. Στη δυσλειτουργία του αποδίδεται η χρόνια υποτονική ανάπτυξη της ΕΕ, καθώς και η μόνιμα υψηλή ανεργία της, η ανώμαλη κατάσταση αντιπληθωρισμού της, η κορύφωση των ανισοτήτων κατανομής της και η καταστροφή του ευρωπαϊκού Νότου.

Η Ευρωζώνη οδεύει σε διάλυση εξαιτίας των άλυτων λειτουργικών της προβλημάτων, αλλά και της αδυναμίας της να βελτιωθεί/μεταβληθεί, εφόσον οι αρχικές προδιαγραφές της είναι τραγικά εσφαλμένες, έτσι που η πολιτική μόνιμης λιτότητας να αποτελεί προϋπόθεση βιωσιμότητας του κοινού της νομίσματος.

Το ευρώ σχεδιάστηκε για την εξυπηρέτηση των ειδικών διαρθρωτικών δεδομένων/αναγκών της γερμανικής οικονομίας (πολύ διαφορετικών των υπολοίπων εταίρων της), η οποία επιπλέον εισήλθε στην Ευρωζώνη με πολύ χαμηλή εξωτερική ισοτιμία, γι' αυτό και ουσιαστικά είναι η μόνη οικονομία, που αναμφίβολα ευνοήθηκε από το ευρώ(2).

Είναι αστείο να διερωτώμεθα (κάποιοι, ωστόσο, διερωτήθηκαν) το "τι απέγιναν τα δισεκατομμύρια που μας δανείζουν (υποχρεωτικά) οι εταίροι μας", αφού πρέπει να είναι γνωστό ότι πάνω από το 85% αυτών των δανείων δεν περνούν καν από τα ελληνικά σύνορα, αλλά οδεύουν κατευθείαν προς τις τράπεζες για την εξυπηρέτηση του χρέους. Και, βέβαια...

Ας αφήσουμε, καλύτερα, κατά μέρος την πολύ-πολύ τραυματική ιστορία του τόσο αποτυχημένου "κουρέματος του χρέους", που όπως είναι ή θα έπρεπε να είναι γνωστό, άργησε ανεπίτρεπτα να αποφασιστεί, για να... μην τεθεί σε κίνδυνο το ευρώ!

Ωστόσο, αυτό το αποτυχημένο ευρωπαϊκό μόρφωμα θα μπορούσε να παρατείνει το βίο του, εξακολουθώντας να επιβάλλει "πυροσβεστικές" λύσεις, ή ακόμη καταστρεπτικά μέτρα στα πιο ευάλωτα μέλη του, αν ο νέος πλανητάρχης δεν ήταν ο Donald Trump, και αν δεν είχε την τοποθέτηση που σαφέστατα εξήγγειλε, απέναντι στην ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτών των επιλογών του Donald Trump, που σκιαγραφούν αναμφίβολα μια πολύ εχθρική στάση απέναντι στην ΕΕ, αλλά κυρίως απέναντι στη Γερμανία, τα όσα ακούστηκαν χθες στο εν λόγω τηλεοπτικό κανάλι, οφείλουν να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου.

Να συνεχίσω επισημαίνοντας ότι ο νέος πλανητάρχης βρήκε το χρόνο να ενδιαφερθεί για τη δική μας μικρή και μαρτυρική χώρα (επίσημη πια αποικία της Γερμανίας, σύμφωνα και με πρόσφατο άρθρο μεγάλης γερμανικής εφημερίδας) και να επαναλάβει δια στόματος του εκκολαπτόμενου πρέσβη στην ΕΕ Ted Malloch, την άποψη που υποστήριξε για φορά πρώτη το 2012: ότι δηλαδή "η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα για να σωθεί".

Ασφαλώς, ο νέος πλανητάρχης δεν ήταν και δεν είναι ο μόνος, με διαυγές μυαλό, που πρότεινε τη μοναδική οδό σωτηρίας της Ελλάδας. Αντιθέτως, ακατάπαυστα, τα τελευταία αυτά κρίσιμα χρόνια, νομπελίστες της οικονομίας και πολυάριθμοι γνωστοί οικονομολόγοι ξένοι, αλλά και Έλληνες, υποστήριξαν αυτή τη θέση. Όπως, όμως, είναι γνωστό, το θέμα αυτό ήταν χαρακτηρισμένο ως "απαγορευμένη συζήτηση", από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης, όπως και από την παρούσα, γιατί το ευρώ.....ήταν φετίχ. Ήταν "μοναδικό", "ευλογημένο", "μαγικό", "προοδευτικό", "σωτήριο" και γι' αυτό αποτελούσε ανοσιούργημα-προδοσία-βαρβαρότητα-οπισθοδρομικότητα κλπ., κλπ. το να τολμήσει κανείς να το αμφισβητήσει. Και τούτο, παρότι, το 59% των συμπατριωτών μας (σε πείσμα της "θρησκείας του ευρώ" που κυριαρχεί στη χώρα μας) πιστεύει το 2016 ότι η χώρα ζημιώθηκε από το ευρώ, έναντι 32% μόνο το 2009, αντίστοιχα (Κάπα Research 1.1.2017). Προφανώς, και το σημαντικό αυτό αποτέλεσμα, είτε το αγνοούσαν οι χθεσινοί καλεσμένοι του περί ου ο λόγος τηλεοπτικού καναλιού, είτε το θεώρησαν ανάξιο λόγου!

Τώρα, όμως, είναι ξεκάθαρο πια ότι η νέα διεθνής οικονομική τάξη του Donald Trump μεταβάλλει σαρωτικά ότι ίσχυε μέχρι σήμερα. Ειδικά, για την περίπτωση της ταλαίπωρης χώρας μας, είναι θέμα ζωής και θανάτου η έγκαιρη και ορθή αποκρυπτογράφηση της νέας κατάστασης, και πάνω απ' όλα η σοβαρή και λεπτομερής καταγραφή των ενδεδειγμένων μας κινήσεων, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε την υποστήριξη των ΗΠΑ, στην επιχείρηση εξόδου μας από το ευρώ (προκειμένου να αποφύγουμε τις δυσμενέστατες γερμανικές προδιαγραφές, στην έξοδό μας από το ευρώ, που θα συμβεί οπωσδήποτε). Και κυρίως να εξασφαλίσουμε υποστήριξη από την Αμερική, για το διάστημα των πρώτων δύσκολων 12-18 μηνών αυτού του εγχειρήματος. Είναι πολύ πιθανό (για να μην πω και βέβαιο), ότι οι νέοι άρχοντες της Αμερικής, θα θελήσουν να μας βοηθήσουν. Όχι ασφαλώς επειδή μας αγαπούν (καιρός πια να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν "φιλέλληνες"), αλλά επειδή αυτή η κίνηση βρίσκεται εντός των στόχων και των συμφερόντων τους.

Προς Θεού... ας μην αφήσουμε και αυτήν την ευκαιρία (όπως σωρεία άλλων) να πετάξει. Η Ελλάδα τελειώνει, και ας "βλέπουν" ορισμένοι ότι... ανασταίνεται. Και αυτή η Ελλάδα είναι η δική μας πατρίδα. Η Ελλάδα μας δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, αλλά σε όλους εμάς. Ας προσπαθήσουμε να τη σώσουμε, αφήνοντας πίσω μας "ευτράπελες και ανεύθυνες θέσεις", όπως φευ τόσο απελπιστικά συχνά ακούγονται από τα ΜΜΕ.

Υποσημειώσεις
1 Θα αποφύγω να το ονομάσω, για να διατηρήσω μεγαλύτερη ελευθερία κριτικής. Άλλωστε, αυτό το συγκεκριμένο κανάλι δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς ανάλογα φαινόμενα αποτελούν, δυστυχώς, τον κανόνα
2 Παρότι, τελευταίες αναλύσεις δείχνουν ότι και η γερμανική οικονομία άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα εξαιτίας του εκ γενετής άρρωστου ευρώ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Υπάρχουν νεκροί και τραυματίες τούρκοι στρατιώτες
Το δραματικό τηλεφώνημα Πούτιν σε Ερντογάν

Το τηλέφωνο αναγκάστηκε να σηκώσει ο Βλάντιμιρ Πούτιν και να εκφράσει το συλλυπητήριά του για ένα ρωσικό λάθος.

Όπως έγινε γνωστό από τον τουρκικό στρατό ρωσικά αεροπλάνα έβαλαν στο στόχαστρο Τούρκους στρατιώτες στο Αλ Μπαμπ με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρεις στρατιώτες και να τραυματιστούν 11 με την κατάσταση ενός να είναι βαριά.
Σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά στόχος των βομβαρδισμών ήταν θέσεις τρομοκρατών στην Αλ Μπαμπ η οποία το τελευταίο διάστημα σφυροκοπείται.

Υπενθυμίζεται πως η σχέση ανάμεσα στην Άγκυρα και τη Μόσχα έφτασε στο ναδίρ των τελευταίων δεκαετιών το φθινόπωρο του 2014, όταν τουρκικά μαχητικά κατέρριψαν ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος πάνω από τα τουρκο-συριακά σύνορα.

Ρωσία και Τουρκία είναι πλέον σύμμαχοι στη Συρία, καθώς μετά από μήνες ο Ερντογάν απολογήθηκε για το περιστατικό στον Πούτιν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στη γείτονα χώρα.

Πηγή CeashOnLine


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Το μεγάλο πρόβλημα της κυβέρνησής δεν είναι αυτό που όλοι νομίζαμε. Δεν φταίει ότι είναι ιδεολογικά κολλημένοι στις παρακαταθήκες του Καρανίκα, που φυλλομέτραγε βιβλία αλλά ποτέ δεν κατάλαβε ότι το Μπρυκνέρ και το Πασκαλ ήταν Επίθετο και όνομα του ιδίου ανθρώπου.

Ότι τον ένοιαζε να πουλάει μούρη στις ρηγούδες και στις κνίτισσες και μετά στις εξαρχειώτισες έχοντας σε πόκετ έκδοση το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.

Δεν φταίει ότι είναι «φλώροι» που εκ του ασφαλούς έκαναν μαθητικές επαναστάσεις εναντίον της μεταρρύθμισης Αρσένη, έχοντας εξασφαλίσει από τους γονείς τους, οι περισσότεροι γέννημα θρέμμα είτε της Αντίστασης είτε του αντιδικτατορικού αγώνα, ένα ασφαλές επίπεδο ζωής, με χαρτζιλίκι αρκετό για σπουδές στο χαλαρό και διακοπές στο μόνιμο…

Δεν φταίει ότι για χρόνια έμειναν σε έναν κομματικό σωλήνα τόσο μουχλιασμένο που δεν μπορούσε να αντέξει πραγματικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που σκέφτονται, ζουν, δημιουργούν ονειρεύονται.

Δεν φταίει ότι έγιναν χουλιγκάνοι της πολιτικής ζωής, θεωρώντας ότι όσο πιο πολύ βρίζεις, όσα πιο πολλά γιαούρτια πετάξεις στον πολιτικό αντίπαλο σου τόσο θα ανέβεις στα μάτια των οπαδών σου.

Δεν φταίει ότι λάτρεψαν το ψέμα, ούτε ότι θεώρησαν ότι μπορούν να εξαπατήσουν ένα απελπισμένο λαό, που έβλεπε τα πάντα δίπλα του να γκρεμίζονται, το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του.

Δεν φταίει ότι δεν είχαν καμία ηθική αρχή, ότι λειτούργησαν σαν παπατζήδες της Αθηνάς, υποτιμώντας τόσο πολύ ανθρώπους που απλώς έψαχναν από κάπου να πιαστούν.

Δεν φταίει ότι πίστεψαν ότι μεγαλοπιάστηκαν όταν άρχισαν να παίρνουν σαν ταξί το Gulfstream και το Embraer με συνοδεία τους φίλους τους, για να πάνε μια βόλτα πότε στην Καγκελαρία στο Βερολίνο, πότε στα Ηλύσια Πεδία.

Δεν φταίει ότι πίστεψαν ότι μπορεί να εξαπατήσουν για πολλοστή φορά μια ολόκληρη χώρα, να εξαπατήσουν τους δανειστές της καλούς και κακούς, να δουλέψουν κυβερνήσεις που τους στήριξαν έστω και από ανάγκη.

Με όλα όσα βλέπουμε τον τελευταίο καιρό, με τα κατορθώματα στην διαπραγμάτευση με τους δανειστές, με τον Πολάκη και την διάλυση των Νοσοκομείων, με την διάλυση της Παιδείας και το ενδιαφέρον του Γαβρόγλου μόνο για την διδασκαλία των έμφυλων ταυτοτήτων, με την γελοιοποίηση της Πολιτείας στον χειρισμό όσων έχουν μπλοκάκια, στην κοροϊδία των ιδιωτικοποιήσεων, της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, στο παραμύθι των δήθεν συλλογικών συμβάσεων εκεί που βασιλεύει ο νομός της ανεργίας και της απληρωσιάς, δίνεται η απάντηση:

Δεν φταίει τίποτα άλλο. Φταίει ότι είναι άχρηστοι, ανίκανοι που απλώς βρέθηκαν στο πιλοτήριο ενός αεροπλάνου και εν πτήση αντί να το πιλοτάρουν, να ζητήσουν έστω βοήθεια, τρέχουν στο πίσω μέρος να χαζολογήσουν με τους επιβάτες, να καμαρώνουν με την στολή του πιλότου και να πιούν κανένα ποτό τσάμπα…

Ο άχρηστος έχει θράσος και αδιαφορία για τους κινδύνους. Όταν του δοθεί η ευκαιρία, περνάει καλά, το διασκεδάζει μέχρι το τέλος. Πιστεύοντας ότι θα πηδήξει από το παράθυρο του πιλοτηρίου και στο τέλος θα σωθεί…

Γι αυτό οι άχρηστοι, είναι απολύτως επικίνδυνοι...

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόγφγκανγκ Σόιμπλε μία ημέρα πριν την κρίσιμη συνεδρίαση του Euroworking Group απέκλεισε το ενδεχόμενο κουρέματος του ελληνικού χρέους εντός της Ευρωζώνης, τονίζοντας ότι κάτι τέτοιο δε θα ήταν παρά παραβίαση των ευρωπαϊκών κανόνων.

Αν η Ελλάδα θέλει να υπάρξει κούρεμα χρέους τότε να βγει από τη ζώνη του ευρώ, είπε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών σε συνέντευξύ του στο γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο ARD.

«Δεν μπορούμε να αναλάβουμε κούρεμα χρέους για μέλος του ευρωπαϊκού ενιαίου νομίσματος, αποκλείεται βάσει της Συνθήκης της Λισαβόνας», ανέφερε ο Σόιμπλε στο ARD και συνέχισε λέγοντας: «Για να γίνει αυτό, η Ελλάδα θα έπρεπε να αποχωρήσει από το ευρώ».

Το κλίμα που διαμορφώνεται λίγες ώρες πριν τη κρίσιμη συνεδρίαση του Euroworking Group είναι εκρηκτικό. Με έκδηλη ανησυχία τα γερμανικά ΜΜΕ συνειδητοποιούν καθημερινά ότι σ’ αυτή τη δύσκολη για την Ευρώπη εκλογική χρονιά το φάντασμα του Grexit εξακολουθεί να πλανάται πάνω από την ευρωζώνη.

Αρκετά γράφονται αυτές τις μέρες για τη διαφορετική αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος από το ΔΝΤ και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αλλά και για τις σχετικές διαφωνίες μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, που μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου παραμένουν κυβερνητικοί εταίροι στο Βερολίνο.

Η εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit εκτιμά ότι θα υπάρξει στο τέλος ένας συμβιβασμός: «Οι Έλληνες θα κάνουν λίγες ακόμα περικοπές, οι Γερμανοί θα δεσμευθούν για ελάφρυνση του χρέους σε κάποια μεταγενέστερη χρονική στιγμή και το ΔΝΤ θα συμμετάσχει με ένα μικρό ποσόν στη διάσωση.

Για όλους τους ενεχόμενους αυτή είναι η λιγότερο ακριβή λύση. Για την Άγκελα Μέρκελ μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα ήταν βαριά ήττα. Η σημαντικότερη προτεραιότητά της στον εξωτερικό τομέα είναι να διατηρήσει μετά το Brexit τη συνοχή της ΕΕ, πόσο μάλλον που η Ελλάδα εκτός ευρωζώνης θα μπορούσε να γίνει άθυρμα ρωσικών η αμερικανικών συμφερόντων. Και ο Σόιμπλε είναι μεν ισχυρογνώμων, αλλά πρωτίστως είναι πιστός στον ανώτερό του».

«Ο Τσίπρας πάλι ξέρει ότι η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων θέλει να διατηρήσει το ευρώ. Η Λαγκάρντ έχει αποδείξει επανειλημμένα στο παρελθόν ότι είναι διατεθειμένη να ερμηνεύσει με ευελιξία τις προδιαγραφές, όσο για τον Τραμπ, αυτός έχει τώρα άλλες έννοιες από τα ελληνικά ομόλογα. Γι’ αυτούς τους λόγους οι Έλληνες έχουν καλές προοπτικές να διασωθούν και πάλι από τη χρεωκοπία την τελευταία στιγμή. Άλλο ζήτημα, αν αυτή θα είναι η καλύτερη λύση και για την ίδια τη χώρα.»


Σε πρωτοσέλιδο σχόλιό της η Tageszeitung του Βερολίνου υποστηρίζει ότι ο μέγας κίνδυνος αυτή τη στιγμή για την Ευρώπη δεν είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, όπως πολλοί φοβούνται απλοποιώντας τα πράγματα. Για την επικεφαλής του οικονομικού ρεπορτάζ Ουλρίκε Χέρμαν η ύπαρξη της Ευρώπης κρίνεται αλλού: στην Ελλάδα.

«Βάσει της λογικής της οικονομίας, όταν οι δημόσιες δαπάνες περικόπτονται δραστικά, η οικονομία καταρρέει. Κι εκεί που στον προϋπολογισμό έπρεπε να βρίσκεται ένα παχύ συν, απομένει το πολύ-πολύ ένα ισχνό πλεόνασμα.

Γι’ αυτό και το ΔΝΤ έβγαλε από καιρό τα θεωρητικά συμπεράσματα: ένα σημαντικό τμήμα του ελληνικού χρέους πρέπει να διαγραφεί και το απαιτούμενο από την Αθήνα πρωτογενές πλεόνασμα να περιοριστεί στο 1,5% του ΑΕΠ.»


«Ο Σόιμπλε όμως αγνοεί αυτή την πραγματικότητα και ζητά ένα πρόγραμμα λιτότητας στην ευκτική. Οι Έλληνες δηλαδή πρέπει να αποφασίσουν προκαταβολικά μέτρα λιτότητας που θα εφαρμοστούν μετά το 2018, αν δεν επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5%.

Ο Σόιμπλε συμπεριφέρεται σαν δικτάτορας. Ξέρει ότι τα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα δεν λειτουργούν, αλλιώς θα ήταν να περιττό να ζητά και νέα. Παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα μετατρέπεται σε γερμανική αποικία.
Μπορεί στους Γερμανούς εκλογείς να αρέσει η δύναμη του Σόιμπλε, εκτός συνόρων όμως παγιώνεται μια δυσάρεστη εικόνα: η Γερμανία εμφανίζεται σαν παράλογος ηγεμόνας που κυριαρχεί στην Ευρώπη και βασανίζει βάναυσα τις ασθενέστερες χώρες. Κι αυτό κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να το πληρώσουμε».

SPD: «Όχι νέα καμπάνια κατά της Ελλάδας»

Πρώτες αντιδράσεις από τα λεγόμενα Σόιμπλε καταγράφηκαν από το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ο πρόεδρος της Κ.Ο. των Σοσιαλδημοκρατών, Τόμας Όπερμαν, προειδοποίησε τον Σόιμπλε να μην μιλά αρνητικά για την Ελλάδα.

«Ιδιαίτερα σε αυτήν την περίοδο, ενδεχόμενη κλιμάκωση της κρίσης μπορεί να αποβεί επικίνδυνη», τόνισε ο Όπερμαν στο γερμανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο dpa και συνέστησε στον γερμανό υπουργό Οικονομικών «να μην ξαναρχίσει την ίδια δημόσια καμπάνια κατά της Ελλάδας όπως το καλοκαίρι του 2015».

Στο ερώτημα για την αναγκαιότητα συμμετοχής του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα, ο Όπερμαν τόνισε ότι είναι «επιθυμητή» στο πλαίσιο της τρόικας διότι το ΔΝΤ διαθέτει μεγάλη τεχνογνωσία στην οικονομική εξυγίανση χωρών σε κρίση.

Τάχθηκε ωστόσο υπέρ της συνέχισης των μεταρρυθμίσεων «παρά τα πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της χώρας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Δημοσιεύτηκε χθες το νομοσχέδιο που έχει σχέση με την λειτουργία των λαϊκών αγορών και των εμποροπανηγυριών.
Στα 59 άρθρα  του "πλαισίου λειτουργίας υπαίθριων εμπορικών δραστηριοτήτων" φιλοδοξεί η κυβέρνηση να καθορίσει τους κανόνες λειτουργίας σε ό,τι έχει σχέση με το υπαίθριο και το πλανόδιο εμπόριο.
Έτσι φαίνεται κατ' αρχάς. Όμως:  
Το εντυπωσιακό είναι πως για την παραβίαση των 59 αυτών άρθρων προβλέπονται όχι μία, ούτε δύο, ούτε καν δέκα, αλλά 28 κατηγορίες προστίμων! Από 100 έως 3000 ευρώ.

Είναι προφανές λοιπόν ότι δεν τους ενδιαφέρει τόσο η διευθέτηση της λειτουργίας, η θέσπιση κανόνων, αλλά η επιβολή προστίμων.
Θεσπίζουν τέτοιους νόμους περίτεχνους και πολύπλοκους  -και μάλιστα για τον συγκεκριμένο νόμο να αφορά πολίτες στατιστικά μέτριας μόρφωσης-, που στην ουσία τούς καθιστούν παγίδες προστίμων.

Αυτή η πατέντα θέσπισης νόμων-παγίδων δεν αφορά μόνο την σημερινή κυβέρνηση δωσιλόγων, αλλά και όλες τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις.
Πρόκειται για μία πολιτική αλητεία πρώτου μεγέθους, για την οποία αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσουν προκλητικά: "δηλαδή εσείς δεν θέλετε να μπουν κανόνες; θέλετε να λειτουργούν όλα ανεξέλεγκτα;"
Με το πρόσχημα δηλαδή της δημόσιας τάξης και λειτουργίας, έχουν βρεί τρόπο να ληστεύουν τον κόπο των εργαζόμενων και των μικροεπιχειρηματιών με επιβολή προστίμων.
Για να γεμίζει το ταμείο.
Λάθος. Για να γεμίζουν οι ειδικοί κωδικοί στους οποίους δεν έχει καν πρόσβαση η κυβέρνηση παρά μόνον και απ' ευθείας οι τοκογλύφοι-"εταίροι"-δανειστές.
Αυτό τουλάχιστον δείχνει η πρόβλεψη 28 διαφορετικών κατηγοριών προστίμων σε ένα νομοσχέδιο για την λειτουργία υπαίθριων αγορών. 
Και προφανώς κάθε κατηγορία θα περιέχει κι άλλες υποκατηγορίες και υποπεριπτώσεις και άντε να βρεί κάποιος άκρη.
Γιατί; Διότι η πολυπλοκότητα των νόμων απαιτεί και έναν νομικό σύμβουλο σε κάθε αυτοαπασχολούμενο, σε κάθε παραγωγό, σε κάθε μικροεπιχειρηματία.

Το τόξο (κατά την έκφραση-πατέντα του μέγιστου πολιτικού χοντροαπατεώνα) των μνημονιακών-δωσιλογικών κυβερνήσεων, κατάντησε αυτό το κράτος έναν μηχανισμό φορομπηχτικής πολιτικής.
Μία μηχανή επιβολής προστίμων και αποστράγγισης κάθε ρευστότητας με νόμιμο υποτίθεται τρόπο.
Κατάντησε το νομικό μας πλαίσιο μία αντισυνταγματική απάτη.
Ενα όργανο καταδυνάστευσης και εξουθένωσης των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών τάξεων.

Όλο αυτό το νομικό πλαίσιο που θεσπίστηκε σε όλη την διάρκεια των μνημονίων και έχει σκοπό και στόχο την δόλια αφαίμαξη του λαού, πρέπει μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της Εθνικής κυριαρχίας να ελεγχθεί και να αντικατασταθεί, με νόμους σύμφωνους με το Σύνταγμα, απλούς, εύληπτους, αλλά προπαντός ανθρωποκεντρικούς και όχι τιμωρητικούς.

Πρέπει επίσης όλοι όσοι ψήφισαν αυτούς τους νόμους, είτε εν γνώσει τους, είτε λόγω κομματικής πειθαρχίας (ναι, σε όλα), να ελεγχθούν και κατά ελάχιστη ποινή να τους επιβληθεί ισόβια στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

Αν τίποτα απ' αυτά δεν γίνει, τότε το σύστημα θα συνεχίσει να μας εξοντώνει "νόμιμα" κι εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε σκλάβοι, νόμων-άνομων!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Σε πρόσφατο άρθρο στο παρών ιστοχώρο με τίτλο "Ουκρανία: Ωρολογιακή βόμβα για την Ευρωπαική ασφάλεια", είχε επισημανθεί η εξαιρετικά ευαίσθητη φάση στην οποία βρίσκεται αυτή η χώρα σε συνδυασμό με την ευρύτερη Ευρωπαική ασφάλεια.

Έκτοτε σε πλήρη επίρρωση των όσων γράφτηκαν, βρισκόμαστε μάρτυρες σε μια νέα κλίμακα αποσταθεροποίησης λόγω των πρωτοβουλιών ακραίων κύκλων του Κιέβου που προχώρησαν σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε συνδυασμό με τη δολοφονία ενός τοπικού ηγέτη των Ρωσόφωνων αυτονομιστών ονόματι "Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς Τολστόι", που είχε το πολεμικό παρατσούκλι "Γκίβι".

Από την άλλη πλευρά οι Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αποδυθεί σε συνεχείς και ευρείας κλίμακας πολεμικές ασκήσεις κυρίως των αεροπορικών μέσων,ενώ έχουν ενισχυθεί οι ταξιαρχίες εκείνες που εντοπίζονται πλησίον των συνόρων με την Ουκρανία αλλά και στην περιοχή της Κριμαίας. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος πολεμικής σύγκρουσης στην περιοχή. Ταυτοχρόνως ο "Σερκέι Καπλίν" αναπληρωτής υπουργός στον κυβερνητικό συνασπισμό του Petro Poroshenko, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, κάλεσε τον ουκρανικό λαό να προετοιμαστεί για ένα παρατεταμένο πόλεμο.

Την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο έχουμε την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουκρανία, με κύριο μέλημα την προστασία των Ελληνικών αρχέγονων κοινοτήτων στην περιοχή που κινδυνεύουν από τις δράσεις των ακραίων εθνικιστών. Ήδη η πλειονότητα των Εβραικής καταγωγής Ουκρανών έχουν εγκαταλείψει ή ετοιμάζονται να διαφύγουν, κυρίως προς το Ισραήλ. Πριν από μερικούς μήνες, το Νοέμβριο του 2016 το Ευρωπαικό κοινοβούλιο συζήτησε το θέμα της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μειονοτήτων στην Ουκρανία που πέρα από τους Ρωσόφωνους, περιλαμβάνει Έλληνες, Εβραίους, Βούλγαρους, Ρουμάνους, Ούγγρους, Πολωνούς, Αρμένιους και αρκετούς άλλους λαούς.

Διαπιστώθηκε σοβαρή ανησυχία για τις αλλαγές που προετοιμάζει η κεντρική κυβέρνηση για τη δημιουργία ενός μονοεθνικού και συγκεντρωτικού εκπαιδευτικού συστήματος με κύριο άξονα τον περιορισμό των γλωσσικών ελευθεριών. Επιπλέον αναφορές οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων διατυπώνουν κατηγορίες για παραβιάσεις συνθηκών που διέπονται από τις διεθνείς συνθήκες του ΟΑΣΕ και του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά και της ίδιας της συμφωνίας εταιρικής σχέσης μεταξύ ΕΕ-Ουκρανίας.

Δυστυχώς όμως, όπως περιγράφηκε και στο σχετικό άρθρο που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο, είναι τέτοια η εσωτερική κατάσταση στη Ουκρανία που έχουν εκκινηθεί διαδικασίες αποσταθεροποίησης μη ελέγξιμες από την ίδια τη κυβέρνηση εκεί ενώ οι ακραίοι κύκλου παίρνουν τα ηνία απειλώντας σε συνεχή βάση τις ζωές πολιτικών, αλλά και δικαστικών και δημοσιογράφων. Η πρόσφατη παραίτηση του από διοικητή της Οδησσού του πρώην Προέδρου της Γεωργίας Σαακασβίλι είναι ενδεικτική της κατάστασης, όπου ο ίδιος κατηγόρησε ευθέως διεφθαρμένους κύκλους εντός του κράτους πως τινάζουν στον αέρα τη χώρα και πως η διαφθορά έχει ξεφύγει από το έλεγχο. Νωπές εξάλλου είναι και οι αποκαλύψεις από τα λεγόμενα "πάναμα λικς" για τα δις. κεφάλαια που προέρχονται από διεφθαρμένες δοσοληψίες όλης σχεδόν της πολιτικό-οικονομικής ελίτ της Ουκρανίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες κινδυνεύει όντως η Ελληνική κοινότητα στην Ουκρανία να βρεθεί στο μέσο ενός νέου πολέμου, ενώ η ίδια η Ελλάδα, σε άθροισμα των φυγόκεντρων τάσεων που έχουν ήδη παρατηρηθεί στη Βοσνία, το Κόσοβο και τη ΠΓΔΜ πρέπει να είναι ιδιαιτέρως προσεκτική καθότι το διεθνές σύστημα εντάσσεται σε ένα πλαίσιο στρατηγικού μετασχηματισμού και είθισται οι "αδύναμοι κρίκοι" του να πληρώνουν το τίμημα.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Βασίλη Κοψαχείλη

Τον περασμένο Γενάρη, στη συνάντηση της Βρετανίδας πρωθυπουργού Theresa May με τον Αμερικανό Πρόεδρο Donald Trump στην Ουάσιγκτον, πιθανότατα προέκυψε μια σημαντική συμφωνία αμοιβαίας εξυπηρέτησης συμφερόντων που αφορά την ευρύτερη περιοχή μας. Δεδομένης της διαφαινόμενης στρατηγικής αποχώρησης των ΗΠΑ από την Μεσόγειο – αποχώρηση ως φυσική παρουσία αλλά όχι ως συμφέροντα – το κενό που δημιουργείται, η νέα διοίκηση στην Ουάσιγκτον επιθυμεί να το καλύψει η Βρετανία.

Για την Βρετανία, η στήριξη των ΗΠΑ είναι καθοριστική ενόψει της μάχης που καλείται να δώσει στις Βρυξέλλες για ένα πετυχημένο Brexit, στην ουσία τη μάχη που θα δώσει απέναντι στην Γερμανία. Σε αντάλλαγμα της Αμερικανικής στήριξης, η Βρετανία αποδέχεται τον ρόλο (και το κόστος) της αντικαταστάτριας δύναμης των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και κυρίως στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Βρετανία με τη σειρά της και κατόπιν συνεννόησης με την Ουάσιγκτον, μοιράζει ρόλους σε Άγκυρα και Τελ Αβίβ. Την Τουρκία την ετοιμάζει να παίξει το ρόλο του αμορτισέρ των Γερμανικών και κυρίως των Ρωσικών συμφερόντων στην περιοχή. Το Ισραήλ το προορίζει για το ρόλο του αμορτισέρ απέναντι στην Ιρανική-Σιιτική επιρροή στην περιοχή. Οι νέοι ρόλοι και η όποια φθορά της Τουρκίας και του Ισραήλ θα αντισταθμιστούν από προνομιακές εμπορικές συμφωνίες και σχέσεις μεταξύ των κρατών αυτών με τη Βρετανία. Έτσι, η Βρετανία σκοπεύει να συγκρατήσει την Τουρκία του Ερντογάν από την πλήρη εκχώρησή της στο Ρωσικό στρατόπεδο, ενώ θα «στηρίξει» το Ισραήλ του πρωθυπουργού Νετανιάχου ανοίγοντας μια ευρύτερη συζήτηση για το «Παλαιστινιακό» που πιθανότατα θα περιλαμβάνει και την Ιορδανία!

Μετά το 2015, η εμπλοκή της Ρωσίας στη Συριακή κρίση, ανέδειξε τη Ρωσία σε ρυθμιστή των εξελίξεων και έφερε πολύ κοντά τη Ρωσία με το Ιράν. Ήδη το Ιράν ήλεγχε σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό σκηνικό στη Βαγδάτη, ενώ η Σιιτική Hezbollah ουσιαστικά κυβερνά στο Λίβανο. Παράλληλα το καλοκαίρι του 2016, το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία έφερε πολύ κοντά την Μόσχα με την Άγκυρα. Η Ρωσική επιρροή στην Τουρκία και τη Συρία και ο συνεταιρισμός με το Ιράν αποτελούν εκρηκτικό μείγμα για τα Αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Για την Ουάσιγκτον, αυτός ο δεσμός πρέπει να σπάσει χωρίς αυτό να σημαίνει ευθεία σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Ουάσιγκτον-Μόσχας. Η λύση της Βρετανίας είναι ιδανική, όπως επίσης η χρησιμοποίηση δύο μη-Αραβικών κρατών της περιοχής ως τοπικών ρυθμιστών είναι σοφή, καθώς δεν διαταράσσει τις ευαίσθητες ισορροπίες των κρατών εντός του Αραβικού κόσμου.

Οι δηλώσεις και οι επαφές αξιωματούχων των τελευταίων ημερών είναι δηλωτικές των νέων ισορροπιών που διαμορφώνονται.

Στα τέλη του περασμένου Γενάρη υπήρξε η συνάντηση Trump-May. Κατόπιν η κα May επισκέφτηκε την Άγκυρα και είχε συνομιλίες με τον Τούρκο πρόεδρο και πρωθυπουργό. Ακολούθως χθες πραγματοποιήθηκε συνάντηση May-Netanyahu στο Λονδίνο, αφού είχε προηγηθεί επίσημο ταξίδι του Ιορδανού μονάρχη στη Βρετανία. Παράλληλα, την ώρα που η Ουάσιγκτον τείνει χέρι φιλίας και συνεργασίας στη Μόσχα, σκληραίνει η ρητορική της Βρετανίας έναντι της Ρωσίας που την κατηγορεί για κυβερνοεπιθέσεις στη Δύση. Ο Ερντογάν καμουφλάρει το άνοιγμα προς τη Βρετανία έναντι της Ρωσίας, στηλιτεύοντας τον ρόλο των ΗΠΑ στην περιοχή μετά την 9/11. Με αφορμή την εκτόξευση-δοκιμή βαλλιστικού πυραύλου του Ιράν, η Ουάσιγκτον επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των κυρώσεων εναντίον της Τεχεράνης και της ανακήρυξης των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης ως τρομοκρατικής οργάνωσης, ικανοποιώντας έτσι και την κυβέρνηση στο Ισραήλ. Τέλος, σε προχθεσινή ομιλία του ο νέος υπουργός άμυνας των ΗΠΑ, Jim Mattis, δήλωσε πως θεωρεί το Ιράν το μεγαλύτερο κράτος-σπόνσορα της τρομοκρατίας παγκοσμίως.

Η Ρωσία παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις και απαντά με πρόσκληση προς τον Τούρκο Πρόεδρο και τον υπηρεσιακό πρόεδρο της Λιβύης να επισκεφτούν τη Μόσχα για συνομιλίες τον προσεχή Μάρτιο.

Το νέο σκηνικό εν τούτοις διαμορφώνεται και σχηματοποιείται καθημερινά στην ευρύτερη περιοχή μας. Ενδιαφέρον έχει να δούμε πως θα προσδιορίσει τα συμφέροντά της η Αίγυπτος μέσα σε αυτό το νέο σκηνικό, και ποια μορφή θα πάρουν οι εξελίξεις στο «Κυπριακό» και «Παλαιστινιακό» ζήτημα. Η χώρα μας έχει δεσμεύσεις και συμφέροντα στην περιοχή και θα πρέπει να τα ισορροπήσει προσεκτικά στο νέο περιβάλλον.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου