Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Ιουν 2015

Η διακυβέρνηση ενός ενιαίου νομίσματος χωρίς την αναγκαία δημοκρατική πολιτική βάση ενισχύει απροκάλυπτα την θέση των οικονομικά ισχυρών και νοθεύει την πολιτική ισοτιμία των χωρών – μελών

Του Περικλή Νεάρχου
Πρέσβυ ε.τ.


Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών βρίσκονται στο πιο κρίσιμο σημείο και οι επόμενες ημέρες θα δείξουν ποιες είναι τελικά οι προοπτικές για την κατάληξή τους. Προφανέστατα, ο γεωπολιτικός παράγων δεν απουσιάζει από τις διαπραγματεύσεις αυτές, γιατί όλοι γνωρίζουν ότι εάν η Ελλάδα εξαναγκασθεί, με μία πλήρως αδιάλλακτη πολιτική, να βγει από το ευρώ και να αναζητήσει εναλλακτική λύση για τη χρηματοδότηση και τη στήριξή της, αυτό θα έχει αναπόφευκτα πολύ σημαντικές γεωπολιτικές επιπτώσεις.

Θα έλεγε κανείς ότι υπάρχουν κι άλλες χώρες – μέλη που δεν συμμετέχουν στην Ευρωζώνη και δεν τίθεται κανένα θέμα ή πρόβλημα. Η διαφορά βρίσκεται αφ’ ενός στο γεγονός ότι η ενδεχόμενη αποχώρηση της Ελλάδας θα γινόταν υπό καθεστώς οξύτατης κρίσεως και υπερχρεώσεως και με δεσμά, μάλιστα, διακρατικού χρέους, που αφορά σε όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Στο γεγονός αφ’ ετέρου ότι γεωπολιτικά η Ελλάδα δεν είναι οποιαδήποτε χώρα. Κατέχει μία πολύ ευαίσθητη θέση στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια. Στα τελευταία οι ΗΠΑ προσπαθούν να προωθούν ενεργά ένα είδος γεωπολιτικής αναδιάρθρωσης, με στόχο τη μετάλλαξη των παραγόντων που συνιστούν τη γεωπολιτική πραγματικότητα των Βαλκανίων. Επιχειρούν να εμποδίσουν, ειδικότερα, την επιστροφή της ρωσικής επιρροής, η οποία εκτοπίσθηκε, σε μεγάλο βαθμό, με την αμερικανική και νατοϊκή επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και την επέκταση του ΝΑΤΟ σε χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Αλβανία.

Ο παράγων αυτός επιδεινώνεται από τη συγκυρία των κρίσεων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή. Οι τελευταίες έχουν ως κοινό παρονομαστή, πέρα από τις περιφερειακές και τζιχαντιστικές διαστάσεις που έχει η κρίση στη Μέση Ανατολή, τον έντονο γεωπολιτικό ανταγωνισμό Ρωσίας – ΗΠΑ.

Η νεοψυχροπολεμική αυτή ένταση παροξύνει ακόμη περισσότερο μία βασική αντίφαση που αντιμετωπίζει η ελληνική εξωτερική πολιτική και στρατηγική. Η Ελλάδα, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενώσεως και τον τερματισμό του ανταγωνισμού που βρισκόταν στα διαφορετικά οικονομικά και ιδεολογικά συστήματα, δεν έχει κανέναν λόγο σήμερα να αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως δήθεν «εχθρό» και αντίπαλο. Αντιθέτως, είναι φυσικό να βλέπει στη χώρα αυτή έναν φιλικό και ομόδοξο λαό, μία μεγάλη αγορά για αμοιβαίως επωφελή οικονομική συνεργασία και ένα εν δυνάμει στρατηγικό στήριγμα απέναντι στην τουρκική απειλή.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί οι ΗΠΑ κινούμενες από τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα και υπολογισμούς, ακολουθούν πολιτική ανοχής έναντι της Τουρκίας και των διεκδικήσεών της, που στρέφονται εναντίον των ελληνικών εθνικών συμφερόντων.

Η αμερικανική πολιτική, μέσα από το πρίσμα του γεωπολιτικού ανταγωνισμού με τη Ρωσία, αποδίδει μεγαλύτερη αξιοπιστία στον τουρκικό παράγοντα λόγω της θρησκευτικής ετεροδοξίας και του ανταγωνιστικού ιστορικού παρελθόντος της Τουρκίας με τη Ρωσία. Αντιθέτως, υποβλέπει την ελληνική ορθόδοξη ταυτότητα ως παράγοντα που ευνοεί τη φιλία με τη Ρωσία και τη ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια.
Η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά ούτε μετά τις επιφυλάξεις και τα ερωτήματα που προκαλούν στις ΗΠΑ το καθεστώς και οι πολιτικές Ερντογάν.

Με βάση αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων, είναι φυσικό οι ΗΠΑ να ασκούν έντονες πιέσεις στην Ευρώπη να δώσει λύση στο ελληνικό πρόβλημα και να μην επιτρέψει η ελληνική κρίση να προσλάβει επιπλέον χαρακτηριστικά γεωπολιτικής κρίσεως κα ανατροπής. Ο φόβος αυτός επαυξάνεται και από τους κινδύνους που εγκυμονεί μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ λόγω της αλληλεξαρτήσεως των αγορών μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης.

Η χώρα ως έρμαιο υπερεθνικών Αρχών

Σε όλες τις οικονομικές κρίσεις του παρελθόντος, παρά τις διεθνείς προεκτάσεις τους, το εθνικό κράτος ήταν εκείνο που εκαλείτο να τις χειρισθεί, καταφεύγοντας στα γνωστά διαθέσιμα μέτρα και διαπραγματευόμενο ξένη βοήθεια και δάνεια. Η διαφορά με τη σημερινή περίπτωση βρίσκεται στο γεγονός ότι, λόγω της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Ευρωζώνης, δεν μπορεί να γίνει νομισματική υποτίμηση και η παροχή ρευστότητας ανήκει στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Με απλά λόγια, το εθνικό κράτος δεν έχει τα μέσα για να αντιμετωπίσει την κρίση με δικές του πολιτικές. Η κρίση πρέπει να αντιμετωπισθεί από υπερεθνικές αρχές.

Αυτό θα ήταν λογικό και αυτονόητο εάν οι υπερεθνικές αρχές αντιπροσώπευαν μία πραγματική πολιτική Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία διεσφάλιζε για το σύνολο της Ενώσεως πάνω σε ισότιμη και δημοκρατική βάση, την ανάπτυξη, την ασφάλεια και την ευημερία. Εδώ όμως βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση που διέπει τη σημερινή πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Η οικοδόμηση της Ευρώπης άρχισε με τη δημιουργία μίας κοινής αγοράς γιατί αυτό υπολαμβανόταν ως προϋπόθεση για την προώθηση της πολιτικής Ενώσεως. Στην πορεία όμως, με την επανένωση της Γερμανίας και της εσπευσμένη μεγάλη διεύρυνση, για γεωπολιτικούς κυρίως λόγους, η πολιτική ενοποίηση κατέστη ακόμη πιο προβληματική και ουσιαστικά έμεινε μετέωρη. Η εισαγωγή του ενιαίου –αντί κοινού- νομίσματος προεβλήθη ως καταλύτης για την επιτάχυνση της πολιτικής Ενώσεως. Στην πραγματικότητα όμως επιδείνωσε τους όρους για την πολιτική ενοποίηση και επέβαλε ως προεξάρχουσα της πολιτικής ενοποιήσεως την κυριαρχία των αγορών.

Η διακυβέρνηση ενός ενιαίου νομίσματος, χωρίς την αναγκαία δημοκρατική πολιτική βάση, ενισχύει απροκάλυπτα τη θέση των οικονομικά ισχυρών και νοθεύει εκ των πραγμάτων την πολιτική ισοτιμία των χωρών – μελών, πάνω στην οποία οικοδομείται, υποτίθεται, η Ευρώπη. Το κέντρο βάρους των αποφάσεων μετατίθεται σιωπηρά από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Eurogroup.

Ο νεοφιλελευθερισμός ως ευρωπαϊκή καθεστωτική πολιτική

Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε περαιτέρω από την επιβολή του ακραίου νεοφιλελευθερισμού ως θεσμικής καθεστωτικής πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε συνδυασμό με την πολιτική της παγκοσμιοποίησης. Η πολιτική αυτή είναι αντιφατική σε σχέση με την ευρωπαϊκή ενοποίηση, επιδεινώνει τη θέση των οικονομικά ασθενέστερων χωρών και επιβάλλει ως μονοδιάστατη πολιτική, που συγχέεται επιτηδείως με την ιδέα και την οικοδόμηση της Ευρώπης, τον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση.

Πώς είναι όμως δυνατό να επιδιώκει κανείς την πολιτική ενοποίηση μίας ομάδας χωρών και να ασκεί παραλλήλως πολιτική παγκοσμιοποίησης, ανοίγοντας τα σύνορα προς κάθε κατεύθυνση και καταργώντας ουσιαστικά την αρχή της κοινοτικής προτιμήσεως. Η τελευταία λειτουργούσε ως μία αρχή ελάχιστης και αναγκαίας προστασίας των ευρωπαϊκών προϊόντων και κατ’ επέκταση της εθνικής παραγωγής κάθε χώρας. Οι συνέπειες από την άσκηση της πολιτικής της παγκοσμιοποίησης δεν είναι ίσες για όλες τις χώρες. Διευρύνουν το χάσμα μεταξύ των οικονομικά ισχυρότερων και των οικονομικά ασθενέστερων χωρών και καταστρέφουν ιδιαίτερα την εθνική παραγωγή των τελευταίων. Εάν ήταν γεγονός η πολιτική ενοποίηση και υπήρχε ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική αναπτύξεως και αλληλεγγύης, οι δυσμενείς συνέπειες για τις ασθενέστερες χώρες θα αντισταθμίζονταν και θα αντιμετωπιζόταν ως ευρωπαϊκό πρόβλημα και όχι ως εθνικό πρόβλημα της κάθε χώρας μέλους.

Κατά τον ίδιο τρόπο, με ποια λογική επιβάλλεται μία συγκεκριμένη οικονομική πολιτική, ο νεοφιλελευθερισμός, ως καθεστωτική πολιτική, ταυτιζόμενη με τις πρόνοιες των ευρωπαϊκών συνθηκών και με την ευρωπαϊκή οικοδόμηση;

Στην πραγματικότητα οριοθετείται με τον τρόπο αυτό η κυρίαρχη δυνατότητα των ευρωπαϊκών λαών να επιλέγουν πολιτικές και επιβάλλονται σε αυτούς, ως αναμφισβήτητα ευρωπαϊκό κεκτημένο, η κυριαρχία των αγορών πάνω από την πολιτική και οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης. Αψευδής ένδειξη του γεγονότος αυτού είναι η ουσιαστική πολιτική συναίρεση, υπό τη σημαία της Ευρώπης, της παραδοσιακής ευρωπαϊκής Δεξιάς και Αριστεράς και ιδιαίτερα ο πρωταγωνιστικός ρόλος που έπαιξαν στην Ευρώπη τα σοσιαλιστικά και σοδιαλδημοκρατικά κόμματα στην προώθηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών με άλλοθι την Ευρώπη. Οι ενδείξεις αυτές είναι καταφανείς και στη χώρα μας. Τόσο στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας που ταυτίσθηκε με τις πολιτικές του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, όσο και στο κόμμα του ΠΑΣΟΚ που συνέπεσε πλήρως με τη ΝΔ.

Οι πολιτικές αυτές είναι φυσικό να διχάζουν την Ευρώπη και να θέτουν αδυσώπητα ερωτήματα για το που οδηγείται και που οδηγεί η ανισότητα που αναπτύσσεται μεταξύ των οικονομικά ισχυρότερων και οικονομικά ασθενέστερων χωρών – μελών, με αβέβαιη και μετέωρη την προοπτική της πολιτικής ενοποιήσεως. Η οικονομική κρίση παροξύνει αυτή την αντίφαση γιατί η προτεινόμενη αντιμετώπισή της από τους δανειστές θέτει θέμα κυριαρχίας, όπως και κατεδαφίσεως κάθε δομής εθνικής οικονομίας και οικονομικής αλώσεως. Θέτει επίσης εμμέσως θέμα γεωπολιτικής ως αποτέλεσμα του οικονομικού ελέγχου και της ιδιωτικοποιήσεως των στρατηγικών υποδομών και του δημόσιου πλούτου της χώρας.

Αναζητείται λύση

Η οικονομική αδυναμία στην οποία έχει εγκλωβισθεί η χώρα, με τη γνωστή ατελέσφορη και υστερόβουλη πολιτική των Μνημονίων, αυξάνει προφανώς και τους εθνικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα από την τουρκική κυρίως επιβουλή, αλλά όχι μόνον. Η πρόσφατη έξαρση του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού δεν πρέπει να υποτιμάται..

Η χώρα έχει ανάγκη από μία γρήγορη λύση, που θα καλύπτει και τα τρία κύρια κεφάλαια: χρηματοδοτική ρευστότητα, μείωση χρέους και αναπτυξιακό πρόγραμμα. Επανεπιβολή και συνέχιση μίας χρεοκοπημένης πολιτικής Μνημονίων και λιτότητας, που διαιωνίζει το ελληνικό πρόβλημα και υποθηκεύει το ίδιο το εθνικό μέλλον της χώρας, δεν έχουν κανένα νόημα και δεν πρέπει να γίνουν αποδεκτά. Η Ευρώπη ταυτίσθηκε με την ασφάλεια, την ανάπτυξη και την ευημερία Η διάψευση αυτών των προσδοκιών δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα. Η εξεύρεση λύσεως λογικού συμβιβασμού είναι για όλους προτιμότερη. Η Ελλάδα, όμως, πρέπει να διασφαλίσει τη σοβαρή μείωση του χρέους, τον τερματισμό μίας ανωφελούς λιτότητας και την επιστροφή στην ανάπτυξη.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 292


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ
Ιατρός

Είναι πολύ παρήγορο, αλλά και τιμητικό για τον Λαό μας, που δεν ξεχνά ποτέ την Πόλη του και τον Αυτοκράτορά του και που κάθε χρόνο, στις 29 Μαΐου, τιμά και μνημονεύει με ιδιαίτερη ευλάβεια τους μάρτυρες της Άλωσης.

Εκείνο, όμως, που, όταν γίνεται, γίνεται κάπως δειλά και συγκαλυμμένα, είναι η αναφορά στον ρόλο που έπαιξαν οι Δυτικοί σε σχέση με τα λυγμικά γεγονότα της πτώσης, όπως επίσης και η ανάδειξη της οντολογίας αυτών των γεγονότων, που δεν είναι άλλη από το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης. (1)

Σε ό, τι αφορά στον ρόλο των Φράγκων, τα πράγματα είναι απλά, αλλά, δυστυχώς, αποσιωπούνται σκοπίμως.

Διακόσια πενήντα χρόνια πριν από την Άλωση της Πόλης, οι λεγόμενοι Σταυροφόροι –οι τότε δυτικές συμμαχικές δυνάμεις- αναδεικνύονται, με την δράση τους, ως οι πλέον πολύτιμοι πρώιμοι σύμμαχοι των Τούρκων. Διότι, με την παρότρυνση και τις ευλογίες του τότε πάπα και με το πρόσχημα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων, καταλύουν την Ρωμανία/Βυζαντινή αυτοκρατορία, εγκαθιστούν Φράγκους ηγεμόνες στα διάφορα τμήματά της, καταστρέφουν ολοσχερώς την Κωνσταντινούπολη, την λεηλατούν και φορτώνουν στα καράβια τους όλα της τα τιμαλφή.

Ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης, αυτόπτης μάρτυρας της λεηλασίας της Κωνσταντινουπόλεως από τους σταυροφόρους το 1204, περιγράφει λεπτομερώς την καταστροφή και τις αρπαγές των θησαυρών της Βασιλεύουσας:
"...Έβλεπε κανείς όχι μόνον τις ιερές εικόνες του Χριστού να θραύονται με αξίνες και να ρίπτονται στο χώμα και τα στολίδια τους να αποσπώνται χωρίς φειδώ και προσοχή και να ρίχνονται στη φωτιά, αλλά και τα σεπτά και πανάγια σκεύη να αρπάζονται με θράσος από τους ναούς, να ρίχνονται στη φωτιά και να παρέχονται στα εχθρικά στρατεύματα ως απλός άργυρος και χρυσός". (2)
Η καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κυρία Αθηνά Κόλια-Δερμιτζάκη, παρουσιάζοντας τον απολογισμό της δραματικής αυτής απογύμνωσης της Κωνσταντινουπόλεως από τους θησαυρούς της, γράφει:
"Η Κωνσταντινούπολη άδειασε από κάθε πλούτο δημόσιο, ιδιωτικό και εκκλησιαστικό... τεράστια απώλεια για την τέχνη ήταν η καταστροφή σημαντικού αριθμού χάλκινων αγαλμάτων και συμπλεγμάτων, τα οποία οι νέοι κύριοι της Αυτοκρατορίας τεμάχισαν και έλιωσαν, για να τα μετατρέψουν σε νομίσματα" (2).
Τουτέστιν, τα ιδρυτικά κεφάλαια των Τραπεζών των σημερινών μας εταίρων.

Από τότε και μετά, η Ρωμανία, ποτέ δεν μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια της. Η καταστροφή, που υπέστη στα 1204 από τους Φράγκους σταυροφόρους, ήταν τόσο μεγάλη, που, στην κυριολεξία, την παρέλυσε εντελώς.

Έτσι λοιπόν, όταν οι Τούρκοι το 1453 φτάνουν έξω από τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως και την πολιορκούν, δεν βρίσκονται πλέον απέναντι σε μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, αλλά μπροστά σε μια Πόλη αδύναμη και απομονωμένη.

Όπως γίνεται κατανοητό, στην πραγματικότητα, η Ρωμανία δεν καταλύθηκε το 1453 από τους Τούρκους, αλλά το 1204 από τα παποκίνητα δυτικά συμμαχικά στρατεύματα. Το 1453, με την Άλωση της Πόλης, ζήσαμε απλώς το τελευταίο επεισόδιο ενός πολυχρόνιου δράματος.

Αυτά τα πράγματα ας τα θυμόμαστε καλά, διότι μονάχα έτσι θα μπορούμε να ερμηνεύουμε σε βάθος και τα σημερινά καμώματα των Δυτικών και αναλόγως να προφυλαγόμαστε.


Πηγές
(1)
(α). Το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης είναι το Πνεύμα των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας. Δηλαδή, των εραστών της Φιλοκαλίας και των αθλητών του σωτηρίου αθλήματος της κάθαρσης, του φωτισμού και της θέωσης.
(β). Ρωμηοσύνη = Ορθόδοξος Ελληνισμός. ( Καθηγητής, π. Γεώργιος Μεταλληνός)
(γ). Οι Ρωμηοί της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας είναι όσοι δεν ακολούθησαν το παράδειγμα εκείνων, που εφράγκευσαν και ετούρκευσαν. (Καθηγητής, π. Ιωάννης Ρωμανίδης)

(2).
http://users.uoa.gr/~nektar/history/2romanity/sacking_constantinople.htm
ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 18-04-2004, Κωδικός άρθρου Β14142C081



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σύμφωνα με ενημέρωση από το Μαξίμου ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με τον Γιάνη Βαρουφάκη και αντάλλαξαν απόψεις για τα όσα συζήτησε ο Πρωθυπουργός με τον Γιούνκερ.
Ο κ. Τσίπρας μιλώντας σε συνεργάτες του ξεκαθάρισε ότι ότι «προτάσεις ακραίες δεν γίνονται αποδεκτές από την ελληνική κυβέρνηση.

Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι ο ελληνικός λαός έχει υποφέρει πολύ τα τελευταία πέντε χρόνια και κάποιοι πρέπει να σταματήσουν να παίζουν παιχνίδια στις πλάτες του».

Σοκαρισμένος ο Τσακαλώτος από το τελεσίγραφο της Τετάρτης

Σοκαρισμένος παρουσιάστηκε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, από το τελεσίγραφο, όπως το χαρακτήρισε, που έστειλαν οι δανειστές το βράδυ της Τετάρτης στην ελληνική πλευρά.

Ο Τσκαλώτος, που ήταν παρών στην συνάντηση του Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, μίλησε στον δημοσιογράφο Paul Mason, ο οποίος έγραψε στο Twitter του πως “ο Ευκλείδης Τσακαλώτος μου λέει ότι είναι “σοκαρισμένος” από το τελεσίγραφο που εκδόθηκε χθες το βράδυ”!

Λαπαβίτσας: Να πούμε την αλήθεια στον λαό. Τέρμα τα παραμύθια

Την προκήρυξη νέων εθνικών εκλογών σε περίπτωση που οι δανειστές κρατήσουν άτεγκτη στάση,προκειμένου να λάβει η κυβέρνηση τη λαϊκή νομιμοποίηση για να προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές, προκρίνει μιλώντας στα «ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 90,1» και το Νίκο Σαμοϊλη ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας.

«Εάν οι δανειστές αποδειχτούν ανελαστικοί και σκληροί, το είχα πει και παλαιότερα, τότε θα χρειαστεί να πάρουμε μία νέα λαϊκή εντολή, γιατί κανείς δεν έχει εντολή για να κάνει μεγάλες, ριζοσπαστικές κινήσεις», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Λαπαβίτσας χαρακτήρισε αναμενόμενη τη στάση και τις προτάσεις των δανειστών ενώ εκτίμησε ότι υπάρχει μεγάλο χάσμα μεταξύ Αθήνας και δανειστών που δεν είναι εύκολο να γεφυρωθεί.
Ακόμη, υπογράμμισε πως «τα παραμύθια πρέπει να τελειώσουν και να ειπωθεί η αλήθεια στον ελληνικό λαό. Έφτασε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων».

Μαξίμου: Απορρίπτεται ως βάση συζήτησης το κείμενο των Θεσμών

Ενημέρωση της εθνικής αντιπροσωπείας για την ελληνική πρόταση και τις εξελίξεις γύρω από τις διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης είναι αυτό το οποίο επιδιώκει με την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση η κυβέρνηση η οποία θα γίνει αύριο Παρασκευή στη Βουλή με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού.
Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, στην αυριανή συζήτηση η κυβέρνηση θα καλέσει και τα πολιτικά κόμματα να τοποθετηθούν πάνω στις εξελίξεις και στην πρόταση.

Η ίδια κυβερνητική πηγή ανέφερε ότι το κείμενο των πέντε σελίδων που παρουσιάστηκε κατά τη χθεσινή συνάντηση του Πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες είναι ένα κείμενο το οποίο απορρίπτεται ως βάση συζήτησης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα το σημείο που αφορά τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Η κυβέρνηση δεν έχει ακόμα λάβει απόφαση αν και πότε θα υπάρξει κείμενο από την ελληνική πλευρά στην πεντασέλιδη αυτή πρόταση.

Κυβερνητική πηγή σημείωνε ότι θα υπάρξουν διαβουλεύσεις στο επόμενο διάστημα προκειμένου η κυβέρνηση να καταστήσει σαφή την πλήρη αντίθεσή της στο κείμενο αυτό.

Επίσης, είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρξουν διάφορες επικοινωνίες του πρωθυπουργού για το θέμα αυτό, ενώ σε ερώτηση για το αν θα υπάρξει νέα συνάντηση του πρωθυπουργού με τον κ. Γιούνκερ κυβερνητική πηγή ανέφερε ότι δεν υπάρχει ακόμα κάποιο φιξαρισμένο ραντεβού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Οι εκλογές της Κυριακής θα κρίνουν εάν ο πρόεδρος θα γίνει… σουλτάνος
  • Τον φόβο ότι ο δεσποτισμός του Ερντογάν θα παρασύρει την Τουρκία σε επικίνδυνα μονοπάτια εκφράζει ο Guardian
  • Όλα θα κριθούν από το εάν το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης κερδίσει την αυτοδυναμία
Η Τουρκία είναι μία πολύ σημαντική χώρα, αναφέρει ο αρθρογράφος της εφημερίδας, για να τονίσει στη συνέχεια ότι, παρά την όποια κλίση της στην απολυταρχία, παρά την αμετροέπεια του ηγέτη της και παρά την απώλεια της σιγουριάς που κατείχε κάποτε η εξωτερική της πολιτική, αποτελεί ακόμα μία όαση ανάμεσα στα προβλήματα της Μέσης Ανατολής.

Παρά το γεγονός ότι η ανάπτυξη επιβραδύνεται και η ανεργία μαζί με τον πληθωρισμό αυξάνονται, η Τουρκία εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στις πιο ισχυρές οικονομίες του κόσμου και προσδοκά να μπει στη λίστα των δέκα πρώτων την επόμενη δεκαετία.

Το άρθρο υπογραμμίζει ότι, ακόμα και αν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στην ελευθεροτυπία εξαιτίας της σκληρής στάσης της κυβέρνησης απέναντι στα ΜΜΕ, παρά τους εκβιασμούς και τις απειλές στους δικηγόρους που δεν στηρίζουν την κυβέρνηση ή την τάση του Ερντογάν να τροποποιεί νόμους προς όφελός του, η Τουρκία θεωρείται μία σχετικά ελεύθερη και δημοκρατική πολιτεία συγκριτικά με κάποιες λίγες που έχουν παραμείνει στον μουσουλμανικό κόσμο.

Περισσότερη εξουσία

Οι επερχόμενες εκλογές της Κυριακής θα κρίνουν εάν ο επί 13 χρόνια ηγέτης της Τουρκίας, από τη θέση του πρωθυπουργού και του προέδρου, Ταγίπ Ερντογάν, θα γίνει ο σουλτάνος που οραματίζεται ή η πορεία του προς το απόγειο της δόξας του θα ανακοπεί.

Όλα θα κριθούν από το εάν το ΑΚΡ, το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, θα κερδίσει την αυτοδυναμία με στόχο την αλλαγή του Συντάγματος για την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας του προέδρου. Μία τέτοια ενίσχυση θα δώσει στον θεσμό περισσότερη εξουσία να χειρίζεται εθνικά ζητήματα, γεγονός όμως που –όπως επισημαίνει ο Guardian- για την προσωπικότητα του Ερντογάν θα καταστεί προβληματικό…

Είναι γνωστό ότι ο τούρκος πρόεδρος είναι εκ φύσεως αυταρχικός, με συχνές εξάρσεις θυμού και αποκαλεί συχνά – πυκνά τα διεθνή ΜΜΕ με την κυκλοθυμική συμπεριφορά του, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η περίπτωση του Στίβεν Κίνζνερ, πρώην αρχισυντάκτη των «New York Times» στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος θα βραβευόταν ως εξέχων πολίτης από την πόλη του Γκαζιαντέπ επειδή τα άρθρα του βοήθησαν ώστε η περιοχή να γίνει ένας ελκυστικός τουριστικός προορισμός λόγω των ρωμαϊκών μωσαϊκών ψηφιδωτών που ανακαλύφθηκαν.

Όταν έφτασε ο Κίνζνερ στο κτήριο όπου θα γινόταν η τελετή, του ανακοινώθηκε ότι αναβλήθηκε έπειτα από εντολή του Ερντογάν, ο οποίος ενοχλήθηκε από κάτι που έγραψε γι αυτό τον περασμένο Ιανουάριο!
Τούρκοι δημοσιογράφοι που τόλμησαν να τον κριτικάρουν έχουν χάσει τις δουλειές τους ή έχουν καταλήξει ακόμα και στη φυλακή.

Η δημοσιότητα

Και είναι να αναρωτιέται κανείς, τονίζει ο Guardian, αν αυτός ο πολιτικός άνδρας χρειάζεται περισσότερη ή λιγότερη δημοσιότητα. Κανονικά η απάντηση θα ήταν «σαφώς λιγότερη», εάν δεν μπορέσει να αυτοσυγκρατηθεί ή εάν οι συνεργάτες του δεν μπορούν να τον προστατέψουν από το να εκτίθεται με τη συμπεριφορά του.

Η αλήθεια είναι ότι τα ταλέντα του Τούρκου ηγέτη έχουν μείνει ανέπαφα, αλλά η προσωπική του ισορροπία τον έχει εγκαταλείψει. Χαρακτηριστικό είναι –τονίζει ο Guardian- ότι έχει αυξήσει την εκλογική του επιρροή σε περιοχές φτωχές, λιγότερο δυτικότροπες και περισσότερο θρησκόληπτες και έχει πολύ καλή επαφή με επιχειρηματίες που επωφελούνται από τη σχέση τους μαζί του.

Αντιθέτως, δεν έχει καμία επαφή με τη νεολαία, το μοντέρνο πρόσωπο της Τουρκίας, με τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για το περιβάλλον, τη σεξουαλική ανοχή και τον θρησκευτικό πλουραλισμό, κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. Έχει κερδίσει τη μισή κοινωνία, έχοντας χάσει την άλλη μισή –εάν ποτέ το είχε καταφέρει- και αυτό δεν είναι υγιές.

Θα ήταν καλύτερο να συνεργαστεί με άλλες πολιτικές δυνάμεις, εάν δεν κατακτήσει το ΑΚΡ την πολυπόθητη αυτοδυναμία, ενώ η ισχυροποίηση του κουρδικού κόμματος, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα ήταν επίσης μία καλή εξέλιξη.

Τελικά, καταλήγει ο Guardian, ο Ερντογάν αναμένεται να κερδίσει πάλι τις εκλογές και να προωθήσει τις συνταγματικές αλλαγές που επιθυμεί. Θα πρέπει όμως να σκεφτεί σοβαρά το εξής: Όση ανάγκη έχει το Σύνταγμα να αναθεωρηθεί, άλλη τόση ανάγκη έχει η χώρα από τον ηγέτη της να αλλάξει…

Πηγή εφημ. «Το Ποντίκι»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πως το παιχνίδι με το Grexit και οι εκβιασμοί των εταίρων μπορούν να οδηγήσουν στον θάνατο της Ευρωζώνης

Του Γιάννη Κορωναίου

Τελικά η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα διέλυε τη χώρα μας, θα άδειαζε τα ΑΤΜ και τα ράφια των σούπερ μάρκετ, θα σκορπούσε δυστυχία και φτώχεια στους Έλληνες πολίτες, θα έφερνε τις εφτά πληγές του Φαραώ για δεκαετίες στο σπίτι μας, αλλά δεν θα επηρέαζε τους μέχρι πρότινος εταίρους μας, οι οποίοι θα συνέχιζαν αμέριμνοι το ταξίδι τους στην ονειροχώρα της ευδαιμονίας;
Ένα Grexit θα ήταν «ένα καλό τέλος σε έναν κακό γάμο» για τους Ευρωπαίους, όπως διατείνονται οι Financial Times ή η αρχή μίας παράλογης ρώσικης ρουλέτας ανάμεσα στα μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας;
Οι Λετονοί και οι Σλοβάκοι θα γίνονταν πιο πλούσιοι αν τους αποχαιρετούσαμε ή θα γίνονταν πλουσιότεροι οι γνωστοί κερδοσκόποι που έχουν επενδύσει στην χρεοκοπία μίας χώρας;

Μπορεί κάποιος που κινείται στους διαδρόμους των Βρυξελλών, που περνά τις γυάλινες πόρτες του κτιρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη Φρανκφούρτη ή που ψηφίζει στην Μπούντεσμπανγκ κατά της βοήθειας στην Ελλάδα να απαντήσει υπεύθυνα στα παραπάνω ερωτήματα;

Γιατί, αν υπάρχει έστω και ένας που να μπορεί να προβλέψει ότι το οικονομικό μέλλον της Ευρωζώνης χωρίς την «απείθαρχη» Ελλάδα, θα είναι ανέφελο, ότι η ευρωκρίση θα φύγει από τη μέση μαζί με τους «τεμπέληδες Έλληνες», τότε, ναι, θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν και οι στυγνοί εκβιασμοί θεσμικών και πολιτικών στελεχών της Ευρώπης, όπως και οι εξυπνάδες των «έγκυρων» φυλλάδων της Γερμανίας και ο ψευτοτσαμπουκάς των δήθεν ευρωπαϊστών.

Το ότι στο ενδεχόμενο μίας ρήξης χαμένη θα βγει και η Ευρώπη, το λένε μόνο στελέχη της Ελληνικής κυβέρνησης και κάποιες ψύχραιμες φωνές εκτός συνόρων –δυστυχώς, κυρίως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
«Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι τι μπορεί να ακολουθήσει. Δεν έχουμε να χάσουμε μόνο εμείς από μία ρήξη. Από ποιόν θα πάρουν τα 350 δις. Ευρώ; Θα μας καταλάβουν;» διερωτάτο για το αυτονόητο προ ημερών ο υπουργός Υγείας, Παναγιώτης Κουρουμπλής, για να συμπληρώσει ότι και για τους Ευρωπαίους θα υπάρξουν συνέπειες, όχι μόνο οικονομικές και πολιτικές, αλλά και στην ίδια τη δομή της Ευρώπης και της Ευρωζώνης.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Πειραιά Χαράλαμπος Γκότσης. «Οι συνέπειες στην Ευρωζώνη από ένα Grexit θα ήταν μεγάλες τόσο οικονομικά όσο και σε θέμα γοήτρου. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα αμφισβητηθεί η ενότητα της Ευρώπης και θα δημιουργηθεί ένα κακό προηγούμενο, το οποίο θα το ξαναβρείς μπροστά σου στην επόμενη κρίση, γιατί στην οικονομία πάντα υπάρχουν κρίσεις του συστήματος», επισημαίνει ο καθηγητής.

Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια οικονομία και η χαρά των κερδοσκόπων

Με την Ελλάδα να αποχωρεί από την Ευρωζώνη, λίγοι είναι αυτοί που βλέπουν κινδύνους για το ευρώ. Αντίθετα, περισσότεροι είναι εκείνοι που ανησυχούν για την παγκόσμια οικονομία εξαιτίας ενός Grexit. Ίσως γιατί αυτοί βίωσαν τους κραδασμούς που προκλήθηκαν από την πτώχευση μίας τράπεζας και μπορούν να υπολογίσουν τι μπορεί να συμβεί αν στη θέση του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος βρίσκεται μία χώρα.

Τη στιγμή που ο αγέρωχος Δρ. Σόιμπλε καταφεύγει στα παιχνιδάκια με τα σοκολατένια ευρώ, ο εμμονικός με την ώρα επικεφαλής του Eurogroup ασκεί πίεση, λέγοντας ότι ο χρόνος τελειώνει, και μόνο ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών, Μισέλ Σαπέν, καταφέρνει να ψελλίσει ότι ένα Grexit, εκτός από καταστροφή για την Ελλάδα, «θα ήταν ένα πρόβλημα για την Ευρωζώνη, ακόμη κι αν σήμερα είμαστε πολύ πιο ισχυροποιημένοι σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια».

Οι Αμερικανοί εμφανίζονται σαφώς πιο υπεύθυνοι μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μάλλον οι ίδιοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν και πάλι προβλήματα με τους δείκτες της οικονομίας, ενώ στην Κίνα επιβραδύνονται οι ρυθμοί ανάπτυξης «και η Μέση Ανατολή είναι ένα βήμα πριν από την τέλεια καταιγίδα». Από τον πρώην υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ Λάρι Σάμερς μέχρι τον σημερινό, Τζάκ Λιούι, οι πολιτικοί αρμόδιοι για την οικονομία φωνάζουν για τους κινδύνους στους Ευρωπαίους ομολόγους τους.
«Μία έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την παγκόσμια οικονομία και κανείς δεν πρέπει να έχει την εντύπωση ότι οι χρηματαγορές έχουν πλήρως κοστολογήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο», δήλωσε ο επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου, Τζέισον Φόρμαν, απαντώντας ουσιαστικά στις καθησυχαστικές δηλώσεις Σόιμπλε, ότι ένα «ελληνικό ατύχημα» δεν μπορεί να προκαλέσει ντόμινο στην Ευρωζώνη, πολλώ δε μάλλον στην παγκόσμια οικονομία.

Αλήθεια, πώς θα μπορούσε να ερμηνευθεί η μακαριότητα των Ευρωπαίων μπροστά σε μία καταστροφή;
Μήπως εξυπηρετεί κάποιους από αυτούς ένα ενδεχόμενο αδιέξοδο;
Μήπως θέλουν να μοιραστούν τη χαρά των διεθνών «κορακιών», που περιμένουν με ανυπομονησία την ανακοίνωση ενός πιστωτικού γεγονότος με θύμα μία χώρα της Ευρωζώνης;

Τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε «βλέπει» και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Πάνος Καμμένος, πίσω από τις προσπάθειες να μην έχει αίσιο τέλος η ελληνική περιπέτεια.
«Ο κ. Σόιμπλε, με ένα 3% που κατέχει στην παγκόσμια οικονομία, έχοντας ουσιαστικά προσπαθήσει να περάσει ότι η Ευρώπη είναι δικό του μαγαζί, θα παίζει με τους «μεγάλους». Αυτό είναι μία προσωπική του πολιτική, την οποία ακολουθούν αρκετές χώρες του Βορρά και δεν ενδιαφέρονται καν τι γίνεται στο Νότο. Αν επιβληθεί η άποψη του κ. Σόιμπλε, δεν υπάρχει λύση», επισημαίνει ο κ. Καμμένος.
Και μοιραία γίνονται οι συνειρμοί που θέλουν τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας να συντάσσεται με την πιο σκληρή θέση των βιομηχάνων της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης, για μία Ευρώπη δύο ταχυτήτων, με τον ανεπτυγμένο Βορρά και τον υπανάπτυκτο και χειραγωγήσιμο Νότο...

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 292


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Στην παρούσα φάση, παρά τη σημασία της γεωπολιτικής της θέσης, η Ελλάδα μοιάζει με «μαύρη τρύπα» στον χάρτη της διεθνούς πολιτικής. Για αυτόν τον λόγο τόσο η Ουάσινγκτον όσο και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπως και η Μόσχα ή το Πεκίνο, την αντιμετωπίζουν ως μια βεβαρημένη περίπτωση αποτυχημένου κράτους.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι τα Τίρανα αποτολμούν την απειλή της διείσδυσης και της αυτονόμησης της Ηπείρου και μέρους της ανατολικής Μακεδονίας, την ίδια στιγμή που ο κυρίαρχος στόχος του «μεγαλοϊδεατισμού» τους είναι η ενσωμάτωση των Αλβανόφωνων και των εδαφών στα οποία αυτοί κατοικούν στο Κόσοβο και στα Σκόπια. Κάθε λελογισμένη διοίκηση χώρας με τόσο φιλόδοξη πολιτική θα απέφευγε την πρόκληση της Ελλάδας, της πιο εξοπλισμένης χώρας στην ευρύτερη περιοχή, για να διασφαλίσει τα πρωτογενή συμφέροντά της. Η Αλβανία, όμως, σε στρατηγική συμμαχία με την Τουρκία τολμά να ανοίξει όλα τα «μέτωπα» στη νότια Βαλκανική, αμφισβητώντας όλα τα σύνορα των χωρών, ακόμη και των ελληνικών. Τουρκία και Αλβανία σε άξονα δείχνουν να εκτιμούν ότι θα κατορθώσουν να έχουν τη συναίνεση της Ουάσινγκτον και της Μόσχας προκειμένου να καταστούν στην ουσία δύο κυρίαρχες δυνάμεις του Ισλάμ στη νοτιοανατολική Βαλκανική, αφήνοντας τα δυτικά Βαλκάνια στους Γερμανούς και στους Αυστριακούς.

Απέναντι σε τέτοιου τύπου εκπεφρασμένους σχεδιασμούς η Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει δράση και να θυμίσει την υπεροχή και την παρουσία της σε μια προνομιακή από πλευράς πολεμικών εξοπλισμών περιοχή. Με τον τρόπο αυτό θα θυμίσει τη χάραξη της Γιάλτας και τη σημασία που είχε τότε η χώρα για τον αγγλικό παράγοντα απέναντι στον ρωσικό. Η Ελλάδα είτε ως ηπειρωτική χώρα είτε ως αρχιπέλαγος έχει κάθε συμφέρον να γυρίσει στη Βαλκανική, ένα πεδίο πολύ πιο εύκολο, σε αρχικό επίπεδο, ανακατάληψης της ισχύος και του κύρους της σε σχέση με την ανατολική Μεσόγειο, και να επιχειρήσει ακόμη και στρατιωτικά, παρεμβαίνοντας στην ανακατανομή συνόρων και εδαφών.

Μπορεί η Ελλάδα να είναι μια χρεοκοπημένη οικονομία, αλλά παραμένει καθοριστικό να δείξει αλλά και να είναι μια καταξιωμένη και ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Πώς μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει ισχυρό; Η διάλυση των Σκοπίων δίνει την ευχέρεια. Αν δεχθούμε ότι το μέρος του Τετόβου θα ενσωματωθεί στη «Μεγάλη Αλβανία» και το υπόλοιπο στη Βουλγαρία, μένουν δύο ζώνες, αυτή του Μοναστηρίου και εκείνη του Κουμάνοβο, που για λόγους ιστορικούς, πολιτικούς και οικονομικούς αποτελούν μέρος της «περιουσίας» της εθνικής οντότητας των Ελλήνων και των Σέρβων αντίστοιχα.

Οι Αλβανοί «επιβουλεύονται» και αυτοί, όπως οι Τούρκοι, την ελληνική και τη βουλγαρική Θράκη. Η απάντηση σε όλα αυτά δεν μπορεί να είναι άλλη από μια τετραμερής στρατηγική βαλκανική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας, Σερβίας, Βουλγαρίας αλλά και Αλβανίας, που θα καθορίσει το όριο της αλλαγής συνόρων στη Βαλκανική. Η Ελλάδα στην περίπτωση αυτή θα πρέπει στον βασικό της σχεδιασμό να υπολογίσει έναν πόλεμο όχι τόσο με τις τακτικές δυνάμεις των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά με τις Ειδικές Δυνάμεις και τις μυστικές της υπηρεσίες. Στόχος, η ήττα του UCK, ούτως ώστε η Αλβανία να εξελιχθεί σε ένα συγκροτημένο και «νόμιμο» κράτος και ταυτόχρονα να εκμηδενιστεί ο κίνδυνος ενός βαλκανικού χαλιφάτου των μουτζαχεντίν.

Επίσης, βασικό κριτήριο είναι το πώς θα χωρισθούν οι «ζώνες επιρροής» των μεγάλων δυνάμεων στη Βαλκανική. Διπλωματικό παίγνιο ευρύτερου ενδιαφέροντος είναι το κατά πόσο απέναντι στην ηγεμονία του Βερολίνου θα αναπτυχθεί η ενίσχυση της επιρροής του Λονδίνου, με τις ΗΠΑ να διατηρούν την παρουσία τους μέσω ΝΑΤΟ και τη Μόσχα μέσω των περιοχών επιρροής της από τη συμφωνία εκεχειρίας στη Γιάλτα, με υπολογισμένη την επέκταση των ζωνών του ΝΑΤΟ. Το Λονδίνο σε αυτήν την περίπτωση θα έχει σημασία να λειτουργήσει στη βάση της μόνιμης στρατηγικής του Μπάκιγχαμ, αντί της συγκυριακής της Ντάουνινγκ Στριτ.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

"Πατριωτικό καθήκον η στήριξη στον Τσίπρα" διεμήνυσε το δεξί χέρι του Γιούνκερ στην Κομισιόν, Δ. Παπαδημούλης.
Πατριωτικό και καθήκον!
Τ' ακούς Πατρίδα;
Δεν έχω καθήκον να υπερασπιστώ εσένα, αλλά τον Τσίπρα!
Πατρίδα των Ελλήνων έγινε ο Τσίπρας!!!
Χώμα ελληνικό είναι τα παπούτσια του και ουρανός το φρεσκοκουρεμένο του μαλλί...!

Εμμέσως πλην σαφώς ο εκλεγμένος από τον ελληνικό λαό, ευρωβουλευτής Παπαδημούλης, μου τραβάει την κόκκινη γραμμή ξεκαθαρίζοντας ότι αν δεν κάνω το καθήκον μου να στηρίξω Τσίπρα, είμαι ένας προδότης.

Αφού πρώτα η "Πατρίδα-Τσίπρα" μου λέει να το βουλώσω μέχρι να υπογράψει την παραμονή στην Κατοχή της πατρίδας-Ελλάδας με τους δανειστές, πετάγεται και ο Παπαδημούλης από τις Βρυξέλλες και με καλεί να υπερασπιστώ ό,τι υπογράψει ο "Θεός". Τα σύνορα της Ελλάδας δεν είναι πλέον η Κρήτη, το Καστελόριζο, η Κέρκυρα και ο Έβρος. Τα σύνορα είναι μέχρι εκεί που πατάει ο Τσίπρας!

Έλληνες, προτάξτε τα στήθια σας να υπερασπιστείτε τον Μέγα Αλέξιο τον Τσιπρογενή!
Προσκυνήστε την σημαία της Ε.Ε που προσκυνά και μην μιλάτε, μη ρωτάτε μη και κάνουν ντου οι φρουροί-κομματόσκυλα βασανίζοντάς μας με φάλαγγα αλά Βαλαβάνη!!!

Πώς αλλάζουν τα καθήκοντα και οι πατρίδες στην Ελλάδα είναι απίστευτο!
Πατριωτικό καθήκον είχαν οι Έλληνες και επί εποχής Γ. Παπανδρέου να αποδεχθούν την υποτέλεια της Ελλάδας σε Τρόικα...
Πατριωτικό καθήκον να σκύβουν το κεφάλι στους μνημονιακούς νόμους που ψήφιζαν οι Σαμαροβενιζελοκουβελικοί ως ελληνικούς...
Πατριωτικό καθήκον να υπερασπιστείς τον Τσίπρα.

Πρέπει λοιπόν να επιλέξεις ποια θα είναι η πατρίδα που θα στηρίξεις, Ελληνάκο.
Εδώ και τώρα. Ή την Ελλάδα ή τον Τσίπρα.
Ο διαχωρισμός δεν έγινε από τους Έλληνες αλλά από τους Τσιπρικούς.
Πάντα στον αμυντικό πόλεμο μας έχωναν οι "σύμμαχοι".

Εν ολίγοις. Θέλεις Πατρίδα-Τσίπρα, ξέχνα την Πατρίδα-Ελλάδα και τούμπαλιν.
Αφήστε τώρα τα δικαιώματα, τα μισθά, τις συντάξεις και όλα τα κουραφέξαλα που διαλαλείτε με πάθος στους καφενέδες και στις γυμναστικές επιδείξεις των στημένων διαδηλώσεων.
Τίποτε δεν δώσατε μέχρι στιγμής οι ζώντες για την Πατρίδα παρά μόνο στο βίο σας απλωθήκατε επαγγελματικά ή δημοσιοϋπαλληλικά και εκμεταλλευόσαστε αυτό τον "γεωγραφικό χώρο" (όπως τον αποκαλούν οι Τσιπρόκαυλοι).
Όλοι μας το ίδιο κάναμε. Φτιάξαμε τα σπίτια μας, άλλοι δουλέψαμε, άλλοι τα "ξύναν" παίρνοντας τον μισθό, άλλοι έπαιρναν εργολαβίες για "πατριωτικά" έργα και όλοι μαζί στις κάλπες κάθε 4 χρόνια για να μην χάσουμε τα δικαιώματα. Δικαιώματα όχι πάντα τα δίκαια, αλλά αυτά που θα έκαναν την Ελλάδα μια επιχείρηση που δραστηριοποιούμαστε ανάλογα.
Ποιο καθήκον έκανε ένας Έλληνας για αυτή την πατρίδα τα τελευταία 40 χρόνια;
Δείξτε μου έναν πολίτη που έκανε το πατριωτικό του καθήκον.
Το καθήκον ήταν στα μέτρα του μισθού, της σύνταξης, της μίζας, του κέρδους και του εξοχικού.
Η πατρίδα λοιπόν δεν ήταν πατρίδα αλλά χώρος ανάπτυξης των προσωπικών μας συμφερόντων.

Έφθασε η στιγμή που πρέπει ο κάτοικος αυτού του γεωγραφικού χώρου να αποδείξει ότι είναι Έλληνας, διότι μέχρι τώρα αποδεικνύει ότι είναι πολίτης που θέλει πίσω αυτά που επένδυσε.
Δηλαδή αν γινόταν σεισμός 9 Ρίχτερ στην χώρα και δεν έμενε τίποτε όρθιο, τι θα έκανε αυτός ο λαός;
Άραγε θα έβαζε πλάτη άνευ χρηματικού αντιτίμου να ξαναφτιάξει την πατρίδα ή θα περίμενε τον κύριο Μάρσαλ να του στείλει συσσίτιο κι ας άπλωναν εδώ οι ξένοι τα κατασκευαστικά τους έργα ανοικοδόμησης για να έχεις ένα μεροκάματο της πείνας;
Θα έβαζες πλάτη να φτιάξεις την πατρίδα σου από την αρχή, αρνούμενος οποιαδήποτε βοήθεια από εταίρους, γείτονες, συμμάχους κ.λπ;
Θα είχες τα κότσια ή είναι πιο εύκολο να σε διοικεί άλλος για να έχεις την ασφάλεια να ζήσεις την μίζερη ζωούλα σου ήσυχα και ραγιάδικα μέχρι να σε φάει το μαύρο χώμα;
Σιγά τι θα χάσει η Ελλάς!!!

Αξίζει ετούτος ο τόπος την περπατησιά σου, Ελληνάκο ή κάνεις το πατριωτικό σου καθήκον όταν στα "στάζουν" αδρά και σίγουρα οι νέες Πατρίδες Τσίπρες, Παπανδρέιδες, Καραμανλήδες, Σαμαράδες και όλοι οι αργόσχολοι της ζωής που πήραν Πατρίδα και την έκαναν οικόπεδο προς πώληση;

Πατριωτικό καθήκον να στηρίξεις Τσίπρα!
Τι εύκολες κουβέντες από τυπάκους που δεν έκαναν ούτε το ελάχιστο καθήκον τους να φρουρήσουν για δύο ώρες τυπικά ένα φυλάκιο όχι στον Έβρο, στο Καλπάκι, στη Λήμνο ή στην Κρήτη, αλλά έξω από το σπίτι τους.
Τι εύκολες κουβέντες κοπρόσκυλων που παίρνουν μισθό από την πατρίδα τους Ευρώπη, για να σου λένε τι είναι πατριωτικό και τι είναι καθήκον για την Ελλάδα!
Αλλού τρώει, αλλού πίνει και εσένα "δίνει".
Αυτή κι αν είναι πατριωτική μαγκιά!
Μπέρδεψε το καθίκι με το καθήκον.

Μας ομιλούν για καθήκον τα αποτελέσματα γονιδιακών διασταυρώσεων ραγιά και γλείφτη. 
Στα μέτρα των δικών τους καθηκόντων θα είναι το δικό μας καθήκον;

Τι θα γίνει όμως αν φτάσει η στιγμή που το νομοτελειακό πατριωτικό καθήκον έρθει σε κάθετη ρήξη με το πατριωτικό καθήκον όλων αυτών των ευκαιριακών "πατριωτών";

Ποιος θα νικήσει σε μία τέτοια ρήξη; 
Ο Τσιπρικός ή ο Έλληνας;

Ποια σημαία θα υπερασπιστείς; Της Ελλάδας ή του Τσιπριστάν, του Παπανδρειστάν, του Καραμανλιστάν, του Σαμαριστάν και όλων των μισθωτών υπαλλήλων της Ε.Ε που μεγαλώνουν σε εξωελληνικούς σωλήνες αναπαραγωγής;

Είσαι σίγουρος ότι πάντα νικάει ο μισθοφορικός στρατός, κάτοικε του Τσιπριστάν;
Μπορεί να γράψεις, ως νέος πουλημένος νικητής την Ιστορία του μέλλοντος, αλλά κομμάτι της Ιστορίας τούτης εδώ της πατρίδας να είσαι σίγουρος ότι δεν θα γίνεις ποτέ.
Ήταν πάντα πατριωτικό καθήκον των Ελλήνων να ανακόπτουν την κάθοδο των Μυρίων Καθικιών.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ένας από τους στόχους που το σύστημα πρέπει να πετύχει είναι η πνευματική αποπλάνηση του λαού και κυρίως της νεολαίας, η οργάνωση του σκοταδισμού και η καταδίωξη της μαθήσεως

Tου Φάνη Ζουρόπουλου

Το όνειρο κάθε μέσης Ελληνικής οικογένειας ήταν η θέση στο δημόσιο για τον κανακάρη της και το βόλεμα σε κάποια τράπεζα για την κόρη. Πάνω σε αυτές τις ύπατες «φιλοδοξίες» οικοδομήθηκε το ελληνικό πολιτικό πελατειακό σύστημα και δημιουργήθηκε όλο αυτό το διεφθαρμένο και σπάταλο δημόσιο μόρφωμα, που φέρει και την κύρια ευθύνη για την κατάσταση χρεοκοπίας και πλήρους αναξιοπιστίας στην οποία βρίσκεται η χώρα. Είναι δε σαφές ότι το σύστημα αυτό, ενώ ξεγυμνώθηκε και εξευτελίστηκε διεθνώς πλέον, εντούτοις δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για να διατηρήσει τα κεκτημένα και να συντηρήσει τους μηχανισμούς εξουσίας που το ίδιο δημιούργησε.

Στο πλαίσιο αυτό, ένας από τους στόχους που το σύστημα πρέπει να πετύχει είναι η πνευματική αποπλάνηση του λαού και κυρίως της νεολαίας, η οργάνωση του σκοταδισμού και η καταδίωξη της μαθήσεως. Στο επίπεδο αυτό έπρεπε να επιτευχθούν δύο στόχοι. Πρώτον, να ισοπεδωθεί η ελληνική παιδεία και, δεύτερον, να αλωθούν όσο γίνεται περισσότερο τα μέσα μαζικής επικοινωνίας - κυρίως τα ραδιοτηλεοπτικά, προσφάτως δε και τα ηλεκτρονικά. Αμφότεροι οι στόχοι έχουν σήμερα επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό. Η ελληνική παιδεία έχει καταρρεύσει και η όποια ανόρθωση της είναι αδύνατη πριν περάσουν πολλά χρόνια. Όσο για τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, με κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, δεν νομίζουμε ότι μπορούν να πάνε ακόμη πιο κάτω σε αφερεγγυότητα, αθλιότητα και συνειδητή παραπλάνηση της κοινής γνώμης.

Είναι έτσι κατάδηλο ότι το πνευματικό και ιδεολογικό τοπίο στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί κατά τρόπο τέτοιον ώστε να εξυπηρετηθεί τα συμφέροντα διαφόρων εξουσιών, με κυρίαρχη βέβαια την πολιτικο-οικονομική και συνδικαλιστική εξουσία.

Στο πλαίσιο αυτό, είναι θλιβερό να βλέπει κανείς το πιο ζωντανό κομμάτι μιας κοινωνίας, που είναι οι νέοι της, να πορεύεται προς το μέλλον τρέχοντας πίσω από το παρελθόν της. Είναι καταθλιπτικό να διαπιστώνει κανείς σε ποιον βαθμό οι υπέροχες προθέσεις της γραμματικής χρησιμοποιούνται για να συγκαλύψουν τις ολέθριες προθέσεις της πολιτικής. Με αποτέλεσμα, οι λέξεις να ορφανεύουν από νόημα και ουσία και να μετατρέπονται σε απλό εργαλείο εξόντωσης της μάθησης και της αναζήτησης γνώσης.

Από την άλλη πλευρά, οι μηχανισμοί που καταδιώκουν μάθηση και γνώση έχουν σχεδόν πλήρως αλώσει και το επικοινωνιακό πεδίο, με αποτέλεσμα την καταδυνάστευση της ουσιαστικής επικοινωνίας και της ελευθερίας του λόγου. Οι παράγοντες καταδυνάστευσης της ουσιαστικής επικοινωνίας και της ελευθερίας του λόγου έχουν επικίνδυνα πολλαπλασιασθεί στην σύγχρονη δημοκρατία. Ο ξύλινος πολιτικός λόγος και η αντιπολιτευτική κομματικοποίηση όλων των μηνυμάτων, εκπαιδευτικών, επαγγελματικών και κοινωνικών, η μονολιθική και μονοσήμαντη λειτουργία της τηλεόρασης, η προπαγάνδα του Τύπου που υπαγορεύεται από ολιγοπωλιακά συμφέροντα, η μυθολογία της «αυθεντίας» στην οποία πρέπει να υποκλίνονται χωρίς σκέψη και αντίρρηση ο καθένας, είναι μόνο λίγα από τα κέντρα καταδυνάστευσης της ουσιαστικής λειτουργίας της έκφρασης στις μέρες μας.

Μέσα από τον συνθηματικό και μονοσήμαντα επαναλαμβανόμενο λόγο δεν περιορίζεται μόνο ο κώδικας επικοινωνίας αλλά, το χειρότερο, παγιδεύεται η ίδια η σκέψη, που υποκύπτει σε δοσμένα σχήματα, περιορίζοντας τις προοπτικές αναζήτησής της. Η προπαγάνδα, ο άτεγκτα κομματικοποιημένος λόγος , η έλλειψη πολυσημίας στα μηνύματα και η επανάληψη αυτών που «πρέπει» να προβληθούν, έχουν περιορίσει τον λόγο σε σύνθημα. Ακόμη, έχουν συμβάλει στο να εκπέσει ο διάλογος σε διαφήμιση - ηχηρά, δηλαδή, μηνύματα που δεν επιτρέπουν στην μάζα να σκεφθεί ορθολογικά.

Όπως έγραφε παλαιότερα και η κυρία Μαίρη Κουτσελίνη - Ιωαννίδου στο περιοδικό «Ευθύνη» η ελευθερία του λόγου κατοχυρώνεται και η φιλελεύθερη σκέψη εκφράζεται μόνον όταν υπάρχουν οι συνθήκες να γεννηθεί μια τέτοια σκέψη, ελεύθερη. Ο καταιγισμός μονοσήμαντων μηνυμάτων από πολιτικούς, μέσα μαζικής ενημέρωσης και δημοσιογράφους αυθεντίες, κατά συρροή και ανεξέλεγκτα, γίνεται μέσο κοινωνικοποίησης των νέων, οι οποίοι, με την σειρά τους, περιορίζουν τον λόγο τους σε συνθήματα, αμβλύνοντας την ικανότητα τους για βαθιά σκέψη.

Αυτή η τελευταία, όμως, είναι ο μεγάλος εχθρός όταν μια κοινωνία πρέπει να χειραγωγηθεί και να αποτελέσει απλό όχημα ανόδου στην εξουσία των μέτριων, των ανάξιων των τυχάρπαστων. Όλων αυτών των γελωτοποιών που, πριν απ' όλα, αισθάνονται άσβεστο μίσος προς την ελευθερία. Γι' αυτό και έχουν στείλει την μάθηση στο απόσπασμα...

* Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι τ. πρόεδρος της Ε.Ι.Ε.Τ. και εκτελεστικός πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (Ε.Ε.Δ.)
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο κόσμος συνήθως κυβερνάται με ευφημισμούς, δηλαδή με κατά συνθήκη (ή και ασύμμετρα) ψεύδη, δηλαδή με την καθιέρωση (και την επανάληψη) στερεοτύπων, δηλαδή με την προπαγάνδα. Η επιτυχημένη (για την εξουσία) αυτή μέθοδος (εξ αρχαιοτάτων χρόνων) διαχέει στις κοινωνίες και διαχειρίζεται την επικρατούσα κάθε φορά ιδεολογία, που όταν αποσκοπεί στην αποβλάκωση των μαζών (και το επιτυγχάνει) γίνεται (η ιδεολογία) το ίδιο ανίκητη, όσον και η βλακεία που παράγει.

Ρωγμές σ’ αυτό το status προκαλούν οι επαναστάσεις ή οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις (που, αν με τη σειρά τους εκφυλιστούν, υποκύπτουν κι αυτές στην υιοθέτηση των δοκιμασμένων μεθόδων χειραγώγησης).

Η εποχή μας δεν αποτελεί εξαίρεση του ως άνω κανόνα, αλλά μία απ’ τις καλύτερες επιβεβαιώσεις του. Σήμερα, αν όχι πιο έντονα παρά ποτέ, αλλά ιδιαιτέρως έντονα, στο εποικοδόμημα της κοινωνίας (κυρίαρχα ιδεολογικά ρεύματα, τέχνες, ανθρώπινες σχέσεις) αποτυπώνονται οι ταξικές σχέσεις, μάλιστα στην πιο βάρβαρη εκδοχή τους, έτσι όπως ο νεοφιλελευθερισμός τις έχει οξύνει. Ποτέ άλλοτε η αντίθεση πλούτου - φτώχειας δεν ήταν τόσον αβυσσαλέα όσο σήμερα - ούτε καν επί φασισμού στον Μεσοπόλεμο.

Με δυο λόγια, η ούτω πώς διακυβέρνηση για να συντελείται, προϋποθέτει και συνεπάγεται τον διαρκή θάνατο της γλώσσας.

Για παράδειγμα, δεν υπάρχει «ελεύθερη οικονομία», σήμερα η οικονομία είναι πιο διευθυνόμενη παρά ποτέ. Με όρους και κανόνες (απαραβίαστους) που θέτει μια δικτατορία του χρήματος (ενός εμπορεύματος). Δεν υπάρχει ανταγωνισμός (παρά μόνον βραχυπρόθεσμα, μακροπρόθεσμα οδηγεί σε εκ νέου μονοπώλια ή ολιγοπώλια, διότι απλούστατα κατά τη διάρκεια του ανταγωνισμού ο ισχυρότερος τρώει τον ασθενέστερο).

Ο ίδιος ο νεοφιλελευθερισμός ακυρώνει τον (πολιτικό) φιλελευθερισμό και επιβάλλει την «οικονομία της φρίκης», στο πλαίσιο της οποίας κάθε ελευθερία (της σκέψης, του εκλέγειν, του εκλέγεσθαι, του συνέρχεσθαι) έχει την τύχη του λαγού στη ζούγκλα.

Ο «εκσυγχρονισμός» επίσης. Ουδέποτε υπήρξε, παρά μόνον για να σπρώξει τα πράγματα προς τα πίσω - ελεύθερη αγορά σημαίνει ελεύθερο σκλαβοπάζαρο. Ο «εκσυγχρονισμός» (ωσμώνοντας τον νεοφιλελευθερισμό με τη σοσιαλδημοκρατία κι ένα μέρος της Αριστεράς) έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στις αστικές δημοκρατίες (διότι ενώ στο εσωτερικό τους και διεθνώς οι ταξικές αντιθέσεις οξύνονται, η πολιτική τους έκφραση -διά του «εκσυγχρονισμού»- αμβλύνεται). Η ομογενοποίηση των κομμάτων ακολουθεί την ομογενοποίηση της σκέψης κι εξορίζει τους πολίτες στο περιθώριο της διακυβέρνησης. Που γίνεται όλο και πιο ολιγαρχική, όλο και πιο δεξιά, όλο και πιο αντιδραστική. Ενα φαινόμενο στο οποίον όλο και πιο συχνά συναινούν οι «μάζες» ή αν θέλετε ο «όχλος» (πιο κομψά, η «σιωπηλή πλειοψηφία») στον βαθμό που οι λαοί έχουν εκπέσει σε πληθυσμούς.

Οπως πρόσφατα είπε και ο κ. Μαρκ Μαζάουερ (χθεσινά «Νέα»), «η Ακροδεξιά είναι επικίνδυνη, διότι μιλάει τη γλώσσα της δημοκρατίας».

Και πιο πολύ απ’ όλους τη γλώσσα της δημοκρατίας σήμερα ομιλεί η Ευρωπαϊκή Ενωση. Με μια ειδοποιό πλέον διαφορά. Ως τώρα, τα τελευταία είκοσι-τριάντα χρόνια, η Ενωση ακολουθούσε τον χρυσό κανόνα της πρώτης εποχής του ρωμαϊκού imperium: απ’ τη δημοκρατία κρατούσε την τελετουργία της, για να δολοφονήσει την ουσία της.

Σήμερα η Ενωση έχει κάνει ήδη πολλά βήματα πιο μπροστά στον δρόμο που θα ολοκληρώσει τη μετατροπή της σε έναν παράδεισο των πλουσίων και μια κόλαση των φτωχών. Πρόκειται για την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Μια πραγματικότητα που, έως τώρα, η επίσημη ρητορική της Ενωσης διέψευδε με ιερή αγανάκτηση. Οχι πια!

Ως ώρα η Ευρώπη των δύο ταχυτήτων ήταν κοινό μυστικό (κι όχι βεβαίως η ανακάλυψη της πυρίτιδας), αλλά όσοι μιλούσαν για αυτό ή πάλευαν εναντίον του φαινομένου χαρακτηρίζονταν γραφικοί, συνωμοσιολόγοι, λαϊκιστές, φαιοκόκκινοι και εξωθούντο στο περιθώριο. Πλην όμως είναι βέβαιον ότι η (έγκυρη στους σοσιαλδημοκρατικούς κύκλους) Die Ziet δεν είναι ούτε συνωμοσιολογική, ούτε λαϊκιστική, ούτε φαιοκόκκινη. Στο τελευταίο της φύλλο λοιπόν αποκαλύπτει «ένα μυστικό σχέδιο της Γαλλίας (σ.σ.: του χρήσιμου φερετζέ) και της Γερμανίας, το οποίο προβλέπει πιο στενό συντονισμό (διάβαζε: έλεγχο) των οικονομικών πολιτικών των χωρών-μελών της ευρωζώνης, αλλά και αλλαγές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο».

Τι σημαίνουν όλα αυτά σε μια κανονική γλώσσα (συνεννόησης και όχι χειραγώγησης); Τα εξηγεί η Die Zeit: «Βάσει ενός μυστικού εγγράφου, το οποίο συνέταξαν η Γερμανίδα καγκελάριος και ο Γάλλος Πρόεδρος (διάβαζε: μαϊντανός) και το οποίο έχει περιέλθει στην κατοχή της εφημερίδας, οι χώρες-μέλη της ευρωζώνης θα πρέπει να είναι πολύ περισσότερο αλληλοσυνδεδεμένες (σ.σ.: δηλαδή αλυσοδεμένες στις πολιτικές της λιτότητας) σε πολιτικό επίπεδο».

Το έγγραφο αυτό (τρεις σελίδες όλες κι όλες) δεν είναι πλέον μυστικό, όχι μόνον επειδή το έφερε στο φως η Die Zeit, αλλά διότι η Γερμανία προτίθεται να το θέσει προς διαβούλευση (διάβαζε: υπαγόρευση) στα άλλα μέλη (σ.σ.: μέλη-υπηκόους) της Ενωσης. Η πολιτική αυτή έλκει την καταγωγή της από ένα «σχέδιο» του κ. Βόλφανγκ Σόιμπλε για την Ευρώπη ήδη από το 1990 - που τώρα μπορεί να επισημοποιηθεί. Ωρίμασαν οι συνθήκες. Για ποιο πράγμα; «Οι χώρες που θα ανήκουν σε αυτόν τον πυρήνα» (όπως ήδη από το 1990 τον ονόμαζε ο κ. Σόιμπλε) θα πρέπει να ακλουθούν μια αυστηρή πολιτική. Προς τούτο, «θα διευρυνθεί το πεδίο δράσης του Eurogroup και θα ενισχυθούν οι αρμοδιότητες (και οι πόροι) του Προέδρου του» (διάβαζε: της εκάστοτε μαριονέτας του Ράιχ). «Παράλληλα», συνεχίζει η εφημερίδα, «στόχος είναι (σ.σ.: για να στηριχθούν θεσμικώς όλα αυτά) ή δημιουργία δομών (σ.σ.: υποταγής) στο Ευρωκοινοβούλιο, με σκοπό να διασφαλισθεί ο δημοκρατικός (διάβαζε: πλουτοκρατικός) έλεγχος των νέων εξουσιών».

Τάδε έφη ο Καράς, τα τίναξε ο φουκαράς κι ύστερα πήγε για διαπραγματεύσεις.

Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι το πρώτο θύμα του τέρατος που τώρα βγαίνει στο φως. Ως τώρα το εν λόγω τέρας την έτρωγε χρησιμοποιώντας τα προσχήματα μιας ρητορικής που πρόκειται να εγκαταλείψει (αφήνοντας παρ’ ημίν να τη μηρυκάζουν οι τζουτζέδες του με τη δύναμη της αδράνειας).

Ηδη το θηρίο μιλάει τη νέα γλώσσα. Στην (υψηλή) στρατηγική Τσίπρα, να διεκδικήσει «πολιτική λύση», η απάντηση του Βερολίνου δεν άργησε στιγμή: «Δεν νοείται πολιτική λύση χωρίς τις τεχνικές της προδιαγραφές». Τελεία. Συνοδευόμενη από έναν καγχασμό: «δεν καταλαβαίνουμε τι γλώσσα ομιλούν οι Ελληνες»...

Καιρός είναι κι εμείς να καταλάβουμε τι γλώσσα ομιλούν εκείνοι και να μην είναι greek to us οι επιδιώξεις τους...

Στάθης
Πηγή enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Όποιος δεν βλέπει ότι η λεγόμενη Ευρωπαϊκή ''Ένωση'' έχει κάνει ήδη τον μισό δρόμο για να μετατραπεί σε μία θεσμοθετημένη δικτατορία του πλούτου (χωρών και λαών) εις βάρος της φτώχιας, μέσα στην ίδια την Ευρώπη, είναι τυφλός, και να πάει να κοιταχτεί! 

Η Γερμανία απροκάλυπτα πιά και με πρόθυμο τζουτζέ ποιόν άλλον από την Γαλλία, την αιώνια κάποτε αντίπαλό της και τώρα οδαλίσκη της, απαιτεί όλο και μεγαλύτερο ''πολιτικό συντονισμό'' των κρατών-μελών, πράγμα που σημαίνει σε κατανοητά ελληνικά, περισσότερο έως και ολοκληρωτικό έλεγχο των κυβερνήσεων, και μεταφορά εξ ολοκλήρου του κέντρου λήψης αποφάσεων στο Eurogroup, αποφάσεων προειλημμένων όμως στο Βερολίνο και επικυρωμένων για τα μάτια του κόσμου και από το Παρίσι.

Οι αποφάσεις αυτές που θα λαμβάνονται στο όνομα της δημοκρατίας, και για το ''καλό των λαών'', θα ολοκληρώσουν την μετατροπή της ''Ένωσης'' σε ένα ναζιστικό υπερκράτος. 

Ο ΝΕΟΣ ΑΞΟΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ!
Βερολίνο - Παρίσι.
Ναζισμός - Μερκελισμός.
Δυό βήματα δρόμος! 

Ο μόνος που απειλεί το φιλόδοξο και μισοεφαρμοσμένο ήδη αυτό σχέδιο, είναι η Ελλάδα.
Από πρώτο πειραματόζωο και θύμα, προσπαθεί να μετατραπεί σε θύτη των ολοκληρωτικών σχεδίων του νέου Άξονα.

Είναι η πρώτη σοβαρή αντίσταση που κάποια χώρα και λαός προβάλλει στα φασιστικά τους σχέδια.
Σε περίπτωση έστω και μερικής επιτυχίας της, το ''κακό'' παράδειγμα θα εξαπλωθεί και στις άλλες χώρες του φτωχού Νότου και τα θεμέλια του νέου Άουσβιτς-Μπίρκεναου, που φιλοδοξούν να γίνει η ''Ένωση'', θα σειστούν.

Από αυτή την άποψη και από τον (ανομολόγητο) τρόμο που προκαλεί στους νέους δικτάτορες η πιθανή έκβαση της διαπραγμάτευσης-αγώνα ζωής, μία πρώτη, μερική ρήξη, έχει επέλθει.

Όταν υπάρχει πρωθυπουργική δήλωση πως αν δεν υπάρξει συμφωνία κανονική και όχι αποικιακή, δεν πρόκειται να πληρωθεί η επόμενη δόση προς το ΔΝΤ, αυτό ήδη συνιστά μία ρήξη.

Δεν φτάνει.
Το τέρας του γερμανικού νεοναζισμού είναι ισχυρότατο. 
Ο πρώτος ''τρελός'' χρειάζεται να το καθυστερήσει, μέχρι να ξυπνήσουν κι οι υπόλοιποι ''τρελοί'', να συνασπιστούν όλοι μαζί και να το εξοντώσουν!

Ας είμαστε πάλι εμείς!
Όπως τότε.
Πριν από εβδομηντα πέντε χρόνια!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Είναι σίγουρο πως το περίφημο θέατρο το παραλόγου που είχε γίνει γνωστό με τον περίφημο εκείνο Ρουμάνο θεατρικό συγγραφέα, τον Ευγένιο Ιονέσκου, θα έχει πάρα πολλά να ζηλέψει από το τελευταίο τετράμηνο των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης για την επίτευξη συμφωνίας σχετικά με την αποκαλούμενη «ανόρθωση» της ελληνικής οικονομίας.

Παρακολουθώντας κανείς τις δηλώσεις εκατέρωθεν τους τελευταίους μήνες και από ελληνικής και από ευρωπαϊκής πλευράς, σίγουρα το μόνο που θα καταλάβει είναι ότι… δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα και το μόνο που θα συμπεράνει είναι ότι δεν… μπορεί να βγάλει κανένα συμπέρασμα. Δηλαδή με λίγα λόγια οι διαπραγματεύσεις του παραλόγου, που είναι και γίνονται μόνο για ανθρώπους που δεν… στέκονται καλά στα λογικά τους, με λίγα λόγια το… έχουν χάσει για τα καλά!

Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι έχουμε οδηγηθεί και παρακολουθούμε εδώ και καιρό ένα γκρανγκινιόλ σήριαλ διαπραγματεύσεων, αλλά τι επιπτώσεις έχει αυτή η κατάσταση στην ελληνική οικονομία και στην ελληνική κοινωνία ; Ποια είναι η αλήθεια και τι κρύβεται πίσω από όλο αυτό το σκηνικό της τρέλας ;;;

Και στη μέση ένας λαός αποσβολωμένος και αποπροσανατολισμένος, που την ίδια ώρα δέχεται ανεξέλεγκτα στο έδαφος του δεκάδες χιλιάδες παράνομους μουσουλμάνους, την ίδια ώρα οι γειτονικές χώρες έχουν ξεθαρρέψει και μας κάνουν τον «νταή» σε εθνικά θέματα, την ίδια ώρα που η γειτονική Τουρκία βράζει κυριολεκτικά καθώς βαδίζει σε πολύ κρίσιμες εκλογές και το Αιγαίο φλέγεται καθημερινά από τις αλλεπάλληλες τουρκικές προκλήσεις.

Την ίδια ώρα έχουν βρει την ευκαιρία κάποια «μαργαριτάρια» της λεγόμενης αριστερής «προοδευτικής» κυβέρνησης, να προωθήσουν κάποια «προοδευτικά» αντιχριστιανικά νομοσχέδια, όπως την κάρτα του πολίτη, όπως η νομιμοποίηση των μουσουλμάνων που εισέβαλαν παράνομα στην χώρα, η νομιμοποίηση διαφόρων διαστροφών που προβάλλονται και σαν πρότυπο στην ελληνική νεολαία, η εκκαθάριση της ελληνικής παιδείας από κάθε ενοχλητικό εθνικό ή ορθόδοξο σύμβολο και η μετατροπή της κοινωνίας σε ξέφραγο αμπέλι για κάθε «φωτισμένο» ινστρούχτορα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Σε όλα αυτά μπορεί να υπάρξει κάποια συνειδητοποίηση και κάποια αντίδραση από ένα λαό που έχει μπλεχτεί στα «δίχτυα» αυτών των «διαπραγματεύσεων της τρέλας» ;

Η Ελλάδα είναι μια από τις πιο προνομιούχες χώρες στον κόσμο. Κατέχει μια γεωγραφική θέση τεράστιας γεωπολιτικής αξίας που γι’ αυτή σήμερα μάχονται πολλά διεθνή αντιτιθέμενα συμφέροντα και παράλληλα διαθέτει μια τεράστιας αξίας ελληνορθόδοξη παράδοση που είναι πολύτιμο «φάρμακο» στην μολυσμένη νεοταξική εποχή μας. Και παρ’ όλα αυτά, εμείς βουλιάζουμε σκόπιμα στην μνημονιακή μας μιζέρια αντί να αξιοποιούμε τα φυσικά μας προνόμια.

Επιτελούς, το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να θυμηθούμε ότι είμαστε Έλληνες Ορθόδοξοι κάτι που δυστυχώς το ξεχάσαμε, ή μας έκαναν να το ξεχάσουμε, με αποτέλεσμα να είμαστε σήμερα σε αυτό το χάλι.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μπορεί οι εξελίξεις τελευταίας γενιάς γύρω από το ελληνικό ζήτημα να έχουν ξεκινήσει εδώ και μήνες, όμως, στην ουσία, η μεγάλη μάχη ξεκίνησε χθες το βράδυ, όταν παρατάχθηκαν στις Βρυξέλλες από τη μία πλευρά ο πρωθυπουργός και από την άλλη ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Παράλληλα, τα μεγάλα κέντρα, εκείνα τα οποία παράγουν ουσιαστικά και μέγα μέρος της πολιτικής, βρίσκονται σε συνεχή επαφή με το κύριο «θέατρο» της «σύγκρουσης»: Βερολίνο, Παρίσι, Ουάσιγκτον.

Το πρώτο που πρέπει να παρατηρήσει κανείς – και είναι πασιφανές – είναι ότι, πλέον, η ελληνική πλευρά συνομιλεί με έναν κι όχι με τρεις και συνομιλεί όχι στο τεχνικό, αλλά στο ύπατο πολιτικό επίπεδο.

Ασφαλώς και πίσω από αυτό το σκηνικό βρίσκονται οι τεχνοκράτες, κυρίως υπό την καθοδήγηση της γερμανικής πλευράς. Όμως, παρόλα αυτά, η εικόνα είναι πράγματι πολύ διαφορετική.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι οι δύο πλευρές έχουν εκκινήσει χθες το βράδυ από θέσεις που μοιάζει πολύ δύσκολο να συγκεραστούν, αν τις δει κανείς με το πρίσμα των προηγούμενων εμπειριών.

Όμως, εδώ ακριβώς βρίσκεται και η διαφορά του να διεξάγεται η συζήτηση ανάμεσα σε πολιτικούς επικεφαλής από ότι σε τεχνοκράτες.

Το τρίτο στοιχείο είναι ότι αυτή τη στιγμή, για πρώτη φορά από την ώρα που ξεκίνησε η κρίση, υπάρχουν όντως δύο πλευρές στο τραπέζι κι όχι μία, με όσα όπλα διαθέτει καθεμιά εξ αυτών, τα οποία είναι, προδήλως, άνισα.

Το τέταρτο στοιχείο της μάχης που ξεκίνησε είναι όλα εκείνα που δεν ξέρει ο ένας για τον άλλον: δηλαδή, το στοιχείο του ρίσκου, το πόσο πιθανό ή απίθανο είναι για τη μία ή την άλλη πλευρά να φτάσει σε μια «ακραία» θέση αν δεν ικανοποιηθεί ούτε στο ελάχιστο από τις συζητήσεις.

Τέλος, το πέμπτο στοιχείο, είναι το τι θα πράξει ο διεθνής παράγοντας – εν προκειμένω κυρίως η Ουάσιγκτον, η οποία παρακολουθεί με πολύ μεγάλη ενάργεια τις εξελίξεις και παρεμβαίνει, κατά το δυνατόν, σε αυτές.

Αυτά τα πέντε στοιχεία είναι που αθροιστικά θα καθορίσουν το αποτέλεσμα.

Το τι θα γίνει τελικά, θα το δούμε τις επόμενες ημέρες – αλλά είναι ήδη φανερό ότι παρά τις θέσεις με τις οποίες άρχισαν χθες οι δανειστές, δρόμος υπάρχει αρκετός μπροστά για εξελίξεις και από τις δύο πλευρές.

Ας μην σπεύδει συνεπώς κανείς να προδικάσει την πλήρη ήττα της ελληνικής πλευράς με βάση τις παλιότερες εμπειρίες, γιατί όλο αυτό που από χθες συμβαίνει στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει στο χάρτη των παλιότερων εμπειριών της χώρας.

Και το γεγονός ότι συμβαίνει, είναι από μόνο του κάτι θετικό για την Ελλάδα – ειδικά αν θυμηθεί κανείς όλες εκείνες τις απειλές που έχουν προηγηθεί εκτός κι εντός Ελλάδος και στόχευαν ακριβώς στο να μην ξεκινήσει καμία απολύτως μάχη…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Θα πρέπει μήπως να καταργήσουμε τις εκλογές στις χώρες που βρίσκονται σε μνημονιακό καθεστώς;», γράφει στη «Μοντ» ο πρωθυπουργός

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Μια ολόκληρη σελίδα έδωσε η «Μοντ» στον Ελληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, την Τρίτη για να παρουσιάσει τις απόψεις και τις θέσεις του για το πρόβλημα της χώρας μας. Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, το άρθρο του πρωθυπουργού ήταν ελάχιστα πειστικό σε ό,τι αφορά το ελληνικό θέμα - ίσως σε αυτό συνέβαλε και ο μισοκακόμοιρος, απολογητικός χαρακτήρας του. Αντιθέτως, το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα ήταν βαρυσήμαντο με όλη τη σημασία της λέξης στο τελευταίο τμήμα του που αφορά τη σύγκρουση που διεξάγεται για το μέλλον της Ευρώπης. Πραγματικά είναι η πρώτη φορά που πρωθυπουργός μιας ευρωπαϊκής χώρας τολμάει να ξεστομίσει τέτοιες θέσεις, τις οποίες πρώτη φορά ακούει από τόσο επίσημα χείλη το γαλλικό κοινό. Χωρίς περιστροφές, ο Ελληνας πρωθυπουργός καταδικάζει απερίφραστα τις πιέσεις που ασκούνται στην κυβέρνησή του να ακολουθήσει την πολιτική των προκατόχων της, η οποία έχει «ολοκληρωτικά αποτύχει», όπως τονίζει ο πρωθυπουργός.

«Διαφορετικά, θα ήμασταν υποχρεωμένοι να καταργήσουμε τις εκλογές σε όλες τις χώρες, στις οποίες έχει επιβληθεί πρόγραμμα λιτότητας» γράφει επί λέξει ο Αλέξης Τσίπρας και συνεχίζει ακάθεκτος: «Θα ήμασταν επίσης υποχρεωμένοι να δεχθούμε οι πρωθυπουργοί και οι κυβερνήσεις να επιβάλλονται από τους ευρωπαϊκούς και τους διεθνείς θεσμούς και οι πολίτες να στερούνται του δικαιώματος ψήφου που έχουν μέχρι την αποπεράτωση του προγράμματος. Εχουν επίγνωση (σ.σ. όσοι υποστηρίζουν αυτή τη γραμμή) ότι αυτό θα ήταν το ισοδύναμο της κατάλυσης της δημοκρατίας στην Ευρώπη και η αρχή μιας απαράδεκτης ρήξης στους κόλπους της ΕΕ».

Ο πρωθυπουργός συνεχίζει την ανάπτυξη των απόψεών του, απόψεων πολύ σημαντικών, επαναλαμβάνουμε. Καταδικάζει απερίφραστα εκείνη τη στρατηγική «που οδηγεί στη ρήξη και τη διαίρεση της Ευρωζώνης και ως εκ τούτου και της ΕΕ. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα ήταν ο σχηματισμός μιας Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων, όπου ο κεντρικός πυρήνας θα επέβαλλε σκληρούς κανόνες λιτότητας και προσαρμογής. Αυτός ο κεντρικός πυρήνας θα επέβαλλε επίσης έναν υπερυπουργό Οικονομικών στην Ευρωζώνη, ο οποίος θα απολάμβανε τεράστιας εξουσίας, με το δικαίωμα να αρνείται τους εθνικούς προϋπολογισμούς, ακόμη και τα κυρίαρχα κράτη, όταν αυτά δεν συμπεριφέρονταν σύμφωνα με τα δόγματα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού» γράφει ο Ελληνας πρωθυπουργός στο άρθρο του στη «Μοντ» και επεκτείνει την επιχειρηματολογία του, αξιοποιώντας την πείρα του σχετικά με το πώς αντιμετωπίστηκε η χώρα μας από τους υποτιθέμενους Ευρωπαίους εταίρους της. «Για όλες τις χώρες που θα αρνούνταν να υποκύψουν σε αυτή την εξουσία, η λύση θα ήταν απλή, η αυστηρή τιμωρία: Υποχρεωτική εφαρμογή της λιτότητας και επιπλέον περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, πειθαρχικές κυρώσεις, πρόστιμα και ακόμη και δημιουργία νομίσματος παράλληλου προς το ευρώ. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρείται να οικοδομηθεί η νέα ευρωπαϊκή εξουσία.

Η Ελλάδα είναι το πρώτο θύμα της. Παρουσιάζεται ήδη ως το κακό παράδειγμα που την πορεία του δεν πρέπει να ακολουθήσουν τα άλλα απείθαρχα ευρωπαϊκά κράτη και οι λαοί τους» υπογραμμίζει ο Αλέξης Τσίπρας. Ο Ελληνας πρωθυπουργός χρησιμοποιεί το παράδειγμα των συντάξεων για να δείξει στους Γάλλους και τους άλλους αναγνώστες της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» γιατί χαρακτηρίζει «πλήρως αποτυχημένη» την πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα. «Η σωρευτική μείωση των συντάξεων κατά τη διάρκεια των χρόνων του μνημονίου είναι μεταξύ 20% και 48%. Αυτή τη στιγμή το 44,5% των (Ελλήνων) συνταξιούχων λαμβάνει σύνταξη κατώτερη από το σχετικό κατώφλι φτώχειας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γιούροστατ, της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, το 23,1% των (Ελλήνων) συνταξιούχων ζει σε συνθήκες κινδύνου φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Αυτή η κατάσταση, η οποία απορρέει από την πολιτική του μνημονίου, δεν μπορεί να είναι ανεκτή ούτε για την Ελλάδα ούτε για οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη χώρα» τονίζει με έμφαση.

Εχει οπωσδήποτε δίκιο ο Ελληνας πρωθυπουργός, όταν κλείνει το άρθρο του γράφοντας: «Αν κάποιοι σκέπτονται ή θέλουν ακόμη και να νομίζουν ότι η απόφαση που περιμένουμε δεν θα αφορά παρά μόνο την Ελλάδα, κάνουν λάθος. Τους παραπέμπω στο αριστούργημα του Ερνεστ Χέμινγουεϊ ''Για ποιον χτυπά η καμπάνα;''». Με άλλα λόγια, οι Ευρωπαίοι, συμπεριλαμβανομένων και των ηγετών τους, που νομίζουν ότι οι ίδιοι και οι λαοί τους δεν θα υποστούν απολύτως τίποτα από όσα υφίσταται η Ελλάδα, είναι... βαθιά νυχτωμένοι!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου