Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Ιαν 2014


Με την ευκαιρία της ανάληψης της Ευρωπαϊκής Προεδρίας από την Ελλάδα και την τοποθέτηση στην θέση του προέδρου του Αντώνη Σαμαρά, έχει γίνει πολύς θόρυβος τόσο από τις «ευκαιρίες» που διανοίγονται για την Ελλάδα, όσο και από τις ρατσιστικές επιθέσεις των «ευρωπαίων εταίρων», που βλέπουν την Ελλάδα σαν φτωχό και ανίκανο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια ή η οποιαδήποτε προσπάθεια να ασχοληθεί η απλή λογική με τους προπαγανδιστές εν Ελλάδα και τους προβοκάτορες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εάν ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Αντώνης Σαμαράς, διέθετε κάποια στίγματα αξιοπρέπειας και πολιτικής βούλησης, θα μπορούσε κάλλιστα να διοργανώσει την επόμενη σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Καστελλόριζο, όπου θα ανακοίνωνε και την Ελληνική ΑΟΖ…

Αυτό όμως είναι μία υπόθεση, η οποία προϋποθέτει… κοχόνες και όχι πρωθυπουργικές χαζο-μαγκιές. Είναι, πράγματι, μία τεράστια ευκαιρία για τον πρωθυπουργό της Ελλάδας, να αποδείξει πως είναι πρωθυπουργός των Ελλήνων και όχι υπάλληλος των τοκογλύφων και της Μέρκελ.

Ο Σαμαράς βρίσκεται, πραγματικά, μπροστά σε μία μεγάλη ευκαιρία να στείλει σαφή μηνύματα από την Ελλάδας προς όλους τους... ενδιαφερόμενους, εταίρους, γείτονες, φίλους και εχθρούς. Μόνο που, μετά τα "Ζάππεια" φαίνεται πως ο ίδιος απέχει πολύ από το να έχει τη δύναμη να εργαστεί για τα συμφέροντα της χώρας...
Οπότε...

Παναγιωτίδης Μάρκος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Απαγορεύτηκε στην τουρκική αστυνομία να διεξάγει έρευνα για μέλος της Αλ Κάιντα, αρχηγό ομάδας ισλαμιστών τρομοκρατών, ο οποίος είναι δεξιοτέχνης στους... αποκεφαλισμούς χριστιανών στη Συρία!!!
Συνελήφθη με ασυρμάτους της ΜΙΤ και με στρατιωτικό υλικό

Γράφει ο Κωνσταντίνος

Κίνηση απελπισίας η στροφή στο φονταμενταλιστικό ισλάμ, αναζήτηση κάποιων συμμάχων ακόμη και στο πλευρό της Αλ Κάιντα ή απλή παραφροσύνη; Πώς μπορεί, άραγε, να χαρακτηρισθεί το τελευταίο ανδραγάθημα του τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος (σύμφωνα με τουρκικό δημοσίευμα) έδωσε άσυλο στον απαγωγέα και δήμιο (με τελετουργικό αποκεφαλισμό) των ορθόδοξων αρχιερέων στη Συρία;

Η είδηση συγκλονίζει κάθε λογικό άνθρωπο. Όμως, η σύμπλευση του Ερντογάν με τη λογική φαίνεται πως είναι ακατόρθωτη, αφού ο πιεσμένος τούρκος πρωθυπουργός φαίνεται πως προσπαθεί να βρει συμμάχους (ή προστάτες) στο φονταμενταλιστικό ισλάμ, εξυπηρετώντας και επί της ουσίας διασώζοντας έναν στυγνό δολοφόνο, ενώ θα έπρεπε να τον συλλάβει και να τον παραδώσει στα χέρια της Διεθνούς Δικαιοσύνης.

Σύμφωνα με τουρκικό δημοσίευμα, άτομο που συνελήφθη στο Ικόνιο επειδή δεν είχε διαβατήριο, αποκαλύφθηκε πως είναι διοικητής μονάδας της Αλ Κάιντα που δραστηριοποιείται στη Συρία. Μετά από έρευνα διαπιστώθηκε πως ο συλληφθείς είναι ο Μαγκομέντ Αμπντουραχμάνοφ που εικονίζεται σε πολύ γνωστό βίντεο (που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο) να κόβει κεφάλι (που φέρεται να ανήκει σε έναν από τους απαχθέντες προ 9 μηνών ορθόδοξους σύρους αρχιερείς), η εισαγγελία ζήτησε από το ΥΠΕΞ άδεια για την διεξαγωγή έρευνας. Αλλά το υπουργείο απάντησε πως "είναι εσωτερικό θέμα της Συρίας".

Σύμφωνα με την είδηση, που δημοσιεύτηκε στην τουρκική εφημερίσα Τζουμχουριέτ, αστυνομικοί που περιπολούσαν στο Ικόνιο, σταμάτησαν για αναγνώριση στοιχείων τον Μαγκομέντ Αμπντουραχμάνοφ και επειδή δεν είχε διαβατήριο προχώρησαν στη σύλληψή του.
Η διαδικασία που εφαρμόζεται σε πολλούς πρόσφυγες από την Συρία, εφαρμόστηκε χωρίς καμία διαφοροποίηση και σε αυτόν. Καταγράφηκε η διεύθυνση του και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερος.
Αλλά ένας εκ των αστυνομικών πρόσεξε πως ο Αμπντουραχμάνοφ ήταν αυτός που φαινόταν σε βίντεο να κόβει κεφάλι ανθρώπων στην Συρία.
Η αστυνομία κινητοποιήθηκε κι επειδή η διεύθυνση που είχε δώσει ο Αμπντουραχμάνοφ ήταν στην Κωνσταντινούπολη, ενημερώθηκε σχετικά η αντιτρομοκρατική υπηρεσία της Κωνσταντινούπολης.
Οι αστυνομικοί ερεύνησαν την επιχείρηση και του συγκάτοικού του, και βρήκαν δύο χειροβομβίδες, 8 γεμιστήρες, 186 σφαίρες, παλάσκες και μαύρα ράσα που φορούσαν κατά τους αποκεφαλισμούς.

ΑΠΗΓΑΓΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ
Ο Αμπντουραχμάνοφ που είχε την κωδική ονομασία Εμπού Μπανάτ κατά την διάρκεια της ανάκρισης ανέφερε πως εντός της οργάνωσης έχει τον βαθμό του διοικητή, και ότι περιστατικά αποκεφαλισμού σαν αυτά του βίντεο, γίνονται συχνά κατά τις Παρασκευές. 
Σχετικά με τους ασυρμάτους που βρέθηκαν κατά την αστυνομική επιχείρηση και πιστεύεται πως προέρχονται από την ΜΙΤ, ο Αμπντουραχμάνοφ δήλωσε πως τους πήρε από ένα άτομο ονόματι Εμπού Τζαφέρ. 
Πληροφορίες που εμφανίστηκαν στην έρευνα τράβηξαν την προσοχή του ερευνητή Ερκάν Μετίν. Αυτός ήταν που στη ιστοσελίδα του την suryaniler.com, γράφτηκε πως οι μητροπολίτες απήχθησαν από την Αλ Κάιντα. 
Σε ιστοσελίδα της Ένωσης Καυκάσου, ο Αμπντουραχμάνοφ περιέγραψε το πώς απήγαγαν τους μητροπολίτες και μάλιστα ότι τους σκότωσαν δένοντας πάνω τους βόμβες. Σε βίντεο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο αναφερόταν πως αυτοί που φαίνονταν να αποκεφαλίζονται ήταν χριστιανοί θρησκευτικοί ηγέτες, αλλά οι ταυτότητες τους ήταν ακαθόριστες. 
Οι αστυνομικοί παρά το ότι ο Αμπντουραχμάνοφ ομολόγησε την δολοφονία αυτή, δεν τον ρώτησαν ούτε το πώς τους απήγαγε, ούτε σχετικά με την μοίρα τους. 
Η εισαγγελία κατά την διάρκεια της προανάκρισης, ζήτησε άδεια για το περιστατικό του αποκεφαλισμού που έλαβε χώρα στην Συρία. Η εισαγγελία δεν μπορούσε να διεξαγάγει έρευνα για αδικήματα που διέπραξαν ξένοι πολίτες στο εξωτερικό. Αλλά όταν πρόκειται για "έγκλημα κατά της ανθρωπότητας" θα μπορούσε να προχωρήσει στην διεξαγωγή έρευνας  αν δινόταν άδεια από το αρμόδιο τουρκικό υπουργείο. Το υπουργείο απαντώντας προς την εισαγγελία στις 26/8/2013 ανέφερε πως δεν επρόκειτο για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας αλλά για εσωτερικό θέμα της Συρίας.
Το υπουργείο υποστήριξε πως η Τουρκία δεν αποτελεί θύμα σε αυτό το περιστατικό και δεν επέτρεψε την διεξαγωγή έρευνας. Και όμως στον φάκελο της υπόθεσης εμπεριέχεται σημαντική αλληλογραφία του υπουργείου Εξωτερικών. Εκεί αναφερόταν πως οι μητροπολίτες απήχθησαν από την στρατιωτική ομάδα του Αμπντουραχμάνοφ την Κατιμπετούλ Μουχατζιρούν, που τους μετέφερε αρχικά στο χωριό Αντζούρα στο Χαλέπι και μετά στο χωριό Σερμαντέ της πόλης Ιντλίμπ.
Πληροφορίες από"Τουρκικά Νέα"

Είχαμε κι άλλες φορές αναφερθεί στους έντιμους εκείνους Τούρκους που λένε για τα ελληνοτουρκικά ζητήματα όσες αλήθειες δεν τολμούν να πουν συχνά ούτε οι πιο εύστομοι «δικοί μας». Ένα τέτοιο φωτεινό παράδειγμα αποτελεί ο 48χρονος καθηγητής ισλαμικού Δικαίου Εκρέμ Μπουγρά Εκιντζή που έγραψε ένα άρθρο (με τίτλο «Ο νόμος της σαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση») στην εθνικιστική εφημερίδα «Τούρκιγε» στις 11 Δεκεμβρίου 2013.
Παραθέτουμε κατωτέρω όλο σχεδόν το άρθρο του Εκιντζή και ελπίζουμε να το διαβάσουν κι εκείνοι οι καλόπιστοι Έλληνες που ακόμη πιστεύουν ότι στη Θράκη αδικούμε κάποιους ή ασκούμε …«εθνικιστική πολιτική».

Τις προάλλες ο Γ.Γ. του υπουργείου Παιδείας της Ελλάδας Γιώργος Καλαντζής δήλωσε πως ¨Είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που εφαρμόζει τον ισλαμικό νόμο¨. Πραγματικά είναι εκπληκτικό το ότι εκεί οι μουσουλμάνοι έχουν κάποια θρησκευτικά δικαιώματα που δεν υπάρχουν στην Τουρκία.

Με την συνθήκη της Αθήνας του 1913 έγινε αποδεκτό πως σε κάθε λειτουργία των μουσουλμάνων των οθωμανικών εδαφών που πέρασαν στην Ελλάδα, θα έχει λόγο η Ισλαμική Κοινότητα που οι ίδιοι θα ιδρύσουν. Το καθεστώς αυτό συνεχίστηκε και με τη Συνθήκη της Λωζάνης. Η Ελλάδα το 1920 κατέστησε τον νόμο για την εκλογή μουφτή και την διοίκηση των ιδρυμάτων και τις υποχρεώσεις της από τη Συνθήκη των Αθηνών, εσωτερικό δίκαιο.

Οι διαχειριστικές επιτροπές εκλέγουν τον μουφτή και τον βοηθό του και η εκλογή αυτή μεταβιβαζόταν μέσω του Έλληνα πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη στον σεϊχουλισλάμη, από τον οποίο δινόταν και η έγκριση. Όταν καταργήθηκε ο σεϊχουλισλάμης σταμάτησε και αυτή η διαδικασία.

Ποιος θα εκλέξει;
Η χούντα των συνταγματαρχών που ανέλαβε την διακυβέρνηση με πραξικόπημα το 1967, έδωσε αυτή την αρμοδιότητα στην κυβέρνηση. Η Αθήνα μετά από την πτώση της χούντας επικαλούμενη την επικοινωνία του τελευταίου μουφτή με τον Πρόξενο δεν γύρισε στην προτεραία κατάσταση. Με τον καιρό καθώς δεν είχαν εκλεγεί νέα μέλη, η βακουφική επιτροπή κατέστη ανενεργή. Το 1990 καταργήθηκε ο νόμος του 1920 και άρχισαν οι μουφτήδες να διορίζονται με προεδρικό διάταγμα. Η Άγκυρα δεν το αποδέχτηκε αυτό και έκτοτε συνιστά ένα διπλωματικό θέμα.

Καθώς οι δύο πλευρές έκαναν ανταλλαγή πληθυσμών, σήμερα στην Δ. Θράκη ζούνε 150.000 μουσουλμάνοι. Η Συνθήκη της Λωζάνης κάνει λόγο για μουσουλμάνους και όχι για Τούρκους στην Ελλάδα. Διότι η τότε κυβέρνηση στην Άγκυρα ήταν μια ισλαμική κυβέρνηση, η οποία δεν είχε ενσωματώσει ακόμη μια εθνικιστική πολιτική. Για αυτό τον λόγο η Αθήνα επιμένει στην χρήση του όρου ¨μουσουλμάνοι¨, αντί του ¨Τούρκοι¨. Μεταξύ των μουσουλμάνων εκεί δεν είναι λίγοι οι Πομάκοι, Τσιγγάνοι, Αλβανοί και Τορμπές. Και ο αείμνηστος Μεχμέτ Εμίν Αγκά, που η Άγκυρα τον στήριζε με την ιδιότητά του ως εκλεγμένου μουφτή, ήταν και ο ίδιος Πομάκος.

Οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας θέτουν τις υποθέσεις οικογένειας και κληρονομιάς στους μουφτήδες των πόλεων τους. Εκεί η απόφαση κρίνεται με βάση τη σαρία. Στις υποθέσεις αυτές συντάσσονται έγγραφα με το οθωμανικό αλφάβητο και ακολούθως με πιστοποιημένη μετάφραση κοινοποιούνται στις αρμόδιες Αρχές. Είναι γνωστό πως το Ισλάμ δεν είναι μια θρησκεία που απαρτίζεται μόνο από την προσευχή και την νηστεία, αλλά αφορά όλον τον κόσμο του μουσουλμάνου.

Αποτελεί θρησκευτικό καθήκον για τους μουσουλμάνους, θέματα όπως ο γάμος, χωρισμός, κληρονομιά και αγορές να εναρμονίζονται με τις αρχές της σαρίας. Το 1984 η αριστερή κυβέρνηση του Παπανδρέου έδωσε την δυνατότητα σε όσους το θέλουν να προσφεύγουν στις ελληνικές Αρχές και να ζητούν την εφαρμογή του ελληνικού νόμου. Μέχρι τότε οι μουσουλμάνοι παντρεύονταν στον μουφτή και οι χριστιανοί στην Εκκλησία. Η δυνατότητα να παντρεύονται οι άθεοι στους δήμους, σε κάποιο βαθμό δόθηκε χάρη στην Άγκυρα. Και πάλι όμως το νούμερο είναι μικρό.

 Μαύρη λίστα
Τώρα σε Κομοτηνή, Ξάνθη και Διδυμότειχο υπάρχουν τρεις επίσημοι μουφτήδες. Επίσης σε Κομοτηνή και Ξάνθη υπάρχουν 2 ¨εκλεγμένοι μουφτήδες¨ με την ¨ηθική και υλική στήριξη¨ της Άγκυρας. Η Αθήνα κατά αυτών των δύο αν και άσκησε δικαστική διαδικασία ως ¨ψευτομουφτήδες¨, μετά από την βελτίωση των σχέσεων με την Άγκυρα, το σταμάτησε. Σε πολλά τζαμιά υπάρχουν τοποθετημένοι δύο ιμάμηδες διορισμένοι εκεί από τους δύο μουφτήδες. Ο μισθός που παίρνει ο επίσημος ιμάμης από τα βακούφια είναι το μισό ποσό από αυτό που παίρνει ο άλλος.

(…) Στους εδώ μουσουλμάνους δεν επιβάλλεται κάποια επίσημη ιδεολογία. Στα ελληνικά σχολεία επιτρέπεται η μαντίλα, στα τούρκικα απαγορεύεται. Όσοι επιθυμούν μπορούν να μην εργάζονται την Παρασκευή, μπορούνε να φοράνε φέσι ή και σαρίκι, μπορούν να γράφουν και με το αραβικό αλφάβητο. Το μέρος όπου είναι πολύ διαδεδομένη η αργία της Παρασκευής, είναι η πατρίδα του Μεχμέτ Εμίν Αγκά, ο Εχίνος. Γιορτές Μπαϊραμιών και Καντήλια είναι αργίες. Στην Δυτική Θράκη λειτουργούνε σήμερα μόνο δύο μεντρεσέδες. Η Αθήνα δίνοντας το στάτους λυκείου στους αποφοίτους των μεντρεσέδων, τους έβαζε στην Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και τους έκαμνε δασκάλους για τα τουρκικά σχολεία. Μετά από την αντίθεση όμως της Άγκυρας που ήθελε να στέλνει εδώ δασκάλους που θα διαδίδουν ρητά την ιδεολογία της, ο φορέας αυτός έκλεισε.

Με αυτό τον τρόπο οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα δια χειρός Άγκυρας διαιρέθηκαν σε υποστηρικτές της Παρασκευής – αργίας και σε Κυριακής – αργίας και βρέθηκαν ακόμη πιο αδύνατοι απέναντι στην Αθήνα. Το προξενείο τους φακέλωνε, τους έβαζε στην ¨μαύρη λίστα¨ προκαλώντας προβλήματα βίζας σε όσους υποστήριζαν την αργία την Παρασκευή. Η πρακτική αυτή έληξε με την εκ μέρους του Τουργκούτ Οζάλ κατάργηση της βίζας. Άλλωστε η πολιτική της Τουρκίας σχετικά με τους Τούρκους του εξωτερικού πάντα ήταν προβληματική. Διότι το πρόβλημά της πάντα ήταν να εξάγει σε αυτούς την επίσημη ιδεολογία, και αυτό ήταν κάτι που περιέπλεκε την θέση τους. Η Αθήνα από την σκοπιά της θρησκευτικής ελευθερίας δεν βρίσκεται πίσω από την Άγκυρα. Η πίεση της Άγκυρας για εκλογή μουφτήδων, την ώρα που η Άγκυρα φτάνει να δίνει ακόμη και το κήρυγμα που θα διαβάσουν οι ιμάμηδες, δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στην Αθήνα.

Δεν σχολιάζουμε τίποτε, απλώς προσυπογράφουμε το εκπληκτικό κείμενο του έντιμου Τούρκου καθηγητή!

Πηγή "Τουρκικά Νέα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος - "Unfollow"

Το νόμισμα, εν γένει η νομισματική πολιτική, συνιστά σημαντικό εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά από τη στιγμή που, μέσω της νομισματικής πολιτικής, καθορίζονται ετούτοι ή εκείνοι οι χειρισμοί στους τομείς της προσφοράς του χρήματος, της πίστης, των επιτοκίων.

Με άλλα λόγια, όταν μιλάμε για νομισματική πολιτική, μιλάμε για τον παράγοντα που καθορίζει το σύνολο της οικονομικής δραστηριότητας. Από τις επενδύσεις μέχρι το επίπεδο των τιμών, από τις εισαγωγές και εξαγωγές (ειδικά σε συνθήκες δυνατότητας υποτίμησης ή ανατίμησης του νομίσματος) μέχρι τους όρους και τη δυνατότητα του εξωτερικού δανεισμού.
Όμως, το πρόβλημα στην Ελλάδα -και όχι μόνο- δεν είναι νομισματικό. Δεν είναι καν οικονομικό (και θα γίνει κατανοητό στη συνέχεια τι εννοούμε). Είναι βαθιά πολιτικό. Δεν κάνουμε την παραπάνω σημείωση για να αντιπαραθέσουμε την πολιτική με την οικονομία, αλλά για να τονίσουμε ακριβώς τη βαθιά διαλεκτική τους σύνδεση, όπως την αποδίδει με μέγιστη επιστημονική διαύγεια ο μαρξισμός: «Η πολιτική είναι συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας» έγραφε ο Λένιν. Και πρόσθετε: «Η πολιτική δεν μπορεί να μην έχει τα πρωτεία απέναντι στην οικονομία. Το να σκέπτεται κανείς διαφορετικά, θα πει ότι ξεχνάει το αλφάβητο του μαρξισμού...».

Το πολιτικό πρόβλημα της χώρας κάθε άλλο παρά αποδίδεται μέσα από την αντιπαράθεση «ευρώ ή δραχμή». Ίσα ίσα, ένας τέτοιος περιορισμός θα μπορούσε να λειτουργήσει και αποπροσανατολιστικά ως προς τα πραγματικά διλλήματα που τίθενται ενώπιον του ελληνικού λαού.

 Εξηγούμαστε: Από τη μια μεριά, έχουμε τους σεσημασμένους εκβιαστές του «μονόδρομου» που με το γνωστό τους ύφος γαυριούν: «Ευρώ! Ευρώ!». Δεδομένης της πολιτικής τους, που προκαλεί κοινωνικά ερείπια, και μη έχοντας να πιαστούν από πουθενά αλλού, έχουν μετατρέψει το ίδιο το νόμισμα «τους» σε κάτι σαν «καθρεφτάκι», που το επιδεικνύουν στους ιθαγενείς για να τους ξεγελάσουν. Η τακτική τους είναι μια πρώτης τάξεως απόδειξη, αφενός του πόση αξία έχει το νόμισμα «τους», αφού οι ίδιοι το περιφέρουν σαν φύκι που καμώνεται τη μεταξωτή κορδέλα, αφετέρου του πόσο σέβονται τον ελληνικό λαό, στον οποίο συμπεριφέρονται σαν σε ιθαγενή που αυτοί, οι κονκισταδόρες, του κουνάνε μπιχλιμπίδια.

Πρόκειται για αστείους κομπογιαννίτες της πολιτικής οικονομίας, που πασχίζουν να προσδώσουν ρόλο «τοτέμ» στο ευρώ. Αλλά παρά την καταρρακτώδη προπαγάνδα, παρά το φετιχισμό του εμπορεύματος-νομίσματος που προσπαθούν να καλλιεργήσουν, παρά τη μετατροπή του ευρώ σε «τοτέμ», πίσω από το οποίο η άρχουσα τάξη πασχίζει να κρυφτεί για να συνεχίσει τη βάρβαρη πολιτική της, η ουσία είναι άλλη και απολύτως ευδιάκριτη: Το νόμισμα, το κάθε νόμισμα, δεν είναι ο σκοπός. Δεν είναι η αρχή και δεν είναι το τέλος. Είναι το επίπεδο της οικονομίας μιας χώρας, είναι το παραγωγικό της επίπεδο, είναι η θέση της στο πλαίσιο της αλληλεξάρτησης εντός του παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος και του παγκόσμιου «καταμερισμού εργασίας», που καθορίζουν την αξία και τη σημασία (και) του νομίσματος της.

Στη «φετιχοποίηση» του νομίσματος κατρακυλούν, από άλλη σκοπιά, και οι οπαδοί της δραχμής. Ειδικά όσοι μιλούν βάζοντας στη δραχμή «αριστερό» πρόσημο μοιάζουν να βάζουν το κάρο μπροστά από το άλογο. Δείχνουν να ξεχνούν ότι η ύπαρξη της δραχμής από το 1833 μέχρι το 2000, είτε σε διασύνδεση με το φράγκο είτε όχι, δεν είχε τίποτα το «αριστερό» μέσα στην καπιταλιστική Ελλάδα. Κάνουν τη λάθος εκτίμηση να αντιμετωπίζουν το ζήτημα του νομίσματος σαν «κρίκο» από τον οποίο θα μπορούσε να τραβηχτεί το σύνολο της πολιτικής «αλυσίδας» υπέρ του λαού. Αλλά έναν τέτοιο κίνδυνο θα τον είχαν αντιληφθεί και εκείνες οι μερίδες της άρχουσας τάξης που -για δικούς τους λόγους- επίσης «παίζουν» με τη δραχμή. Το «εθνικό» νόμισμα σε μια χώρα που απαρτίζεται από «δύο έθνη» δεν θα είναι ποτέ νόμισμα στην υπηρεσία του «έθνους» των εργαζομένων, όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια του «έθνους» των κεφαλαιοκρατών.

Καταρχάς, το νόμισμα, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι είναι αναγκαία, εντούτοις δεν είναι ταυτόχρονα και η ικανή συνθήκη που θα καθορίσει την πορεία μιας οικονομίας. Για παράδειγμα, αν αύριο η Ταγκανίκα ανακηρύξει ως επίσημο νόμισμα της το δολάριο, προφανώς δεν θα γίνει Αμερική. Όταν η Αργεντινή κατέρρευσε και χρεοκόπησε, νόμισμα της ήταν το δολάριο. Η Κίνα ανεβαίνει την πυραμίδα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης χωρίς να έχει νόμισμα το ευρώ ή το δολάριο. Και η Ελβετία δεν χρειάζεται το ευρώ ή το δολάριο για να λειτουργεί ως παγκόσμιος αποθησαυριστής.

Το νόμισμα είναι ένα «εργαλείο». Και όπως κάθε εργαλείο κρίνεται με βάση το «ποιανού» τη δουλειά κάνει, και σε ποιο πλαίσιο την κάνει. Και είτε με τη δραχμή, είτε τώρα με το ευρώ, εκείνα που υπηρετούνται, δεδομένης της ανισομετρίας εντός της ΕΕ, είναι τα συμφέροντα της τάξης των κεφαλαιοκρατών, είναι τα συμφέροντα της εγχώριας πλουτοκρατίας. Η οποία γι' αυτό, άλλωστε, επέλεξε την προσχώρηση της χώρας στο ευρώ, καταθέτοντας από την πρώτη στιγμή ένα κομμάτι εθνικής κυριαρχίας (την οποία τώρα θυμούνται οι θιασώτες του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και της ευρωζώνης) διά της απεμπόλησης της δυνατότητας άσκησης αυτοτελούς νομισματικής πολιτικής.

Σε ό,τι αφορά τον λαό, όμως, στον καπιταλισμό, στην καπιταλιστική Ελλάδα και για όσο θα υπάρχει καπιταλιστική Ελλάδα, το ευρώ (η δραχμή, η αρχαία μνα, τα τάλαντα και τα γρόσια), το χρήμα γενικά, αποτελεί και θα αποτελεί εκείνο το γενικό ισοδύναμο που αποτυπώνει την ανταλλακτική αξία των εμπορευμάτων και την αποκρυσταλλωμένη κοινωνική εργασία μέσα στο καθεστώς της εκμετάλλευσης. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, το ζήτημα για τον λαό δεν είναι μια «καλύτερη» δραχμο-διαχείριση ή μια «καλύτερη» ευρω-διαχείριση της εκμετάλλευσης του. Δεν είναι αν θα μετράει τη φτώχεια του σε ευρώ ή σε δραχμές. Το καίριο, το αποφασιστικό, το καθοριστικό, είναι η αποτίναξη της εκμετάλλευσης. Με όποιο γενικό ισοδύναμο κι αν τη μετρούν. Είτε σε ευρώ. Είτε σε δραχμές.

Από τη στιγμή λοιπόν που αυτά που καθορίζουν την αξία και τη σημασία (και) του νομίσματος μιας χώρας είναι -επαναλαμβάνουμε- το επίπεδο της οικονομίας της, οι παραγωγικές της δυνατότητες, η δυνατότητα της να καθορίζει χωρίς εξαρτήσεις τη θέση της στο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, η αξιοποίηση όλων των φυσικών και ανθρώπινων πόρων που της επιτρέπουν την κατάκτηση της θέσης που της ανήκει στον παγκόσμιο «καταμερισμό εργασίας», τότε για να γίνουν όλα αυτά -με όρους λαϊκών συμφερόντων- απαιτούνται πολιτικές λύσεις που κατατείνουν στο να πάρει ο λαός τα κλειδιά του συνόλου της οικονομίας στα χέρια του. Τέτοιες πολιτικές λύσεις, σήμερα στην Ελλάδα (και όχι μόνο) είναι: Η πολιτική απόφαση μονομερούς διαγραφής του χρέους. Η πολιτική απόφαση πλήρους αποδέσμευσης από την ΕΕ. Η με όρους ανατροπής της καπιταλιστικής εξουσίας πολιτική απόφαση για την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Καμία φιλολαϊκή νομισματική πολιτική δεν μπορεί να ασκηθεί χωρίς την ικανοποίηση αυτών των προϋποθέσεων. Και κανένας λαός δεν θα βγει αποφασισμένος και χειραφετημένος στο προσκήνιο της Ιστορίας (αυτή είναι η τέταρτη και σπουδαιότερη προϋπόθεση) για να απαιτήσει την εκπλήρωση αυτών των προϋποθέσεων, εγκλωβισμένος στο δίλημμα -ή έστω παρακινημένος από το δίλημμα- «ευρώ ή δραχμή».

Από tsak-giorgis

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Μάριου Ευρυβιάδη 

Στην ισλαμοκρατούμενη πλέον Τουρκία ο για μια δεκαετία και βάλε απόλυτος δεσπότης, θριαμβευτής τριών εθνικών εκλογών και δαμαστής της στρατογραφειoκρατίας και του κεμαλισμού, πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, υπέστη σημαντικό όχι όμως θανάσιμο πολιτικό πλήγμα. Και η ζημιά του έγινε εκεί που διακήρυττε με κάθε ευκαιρία την ανωτερότητα του ως πιστός μουσουλμάνος–σε ζητήματα δικαιοσύνης και ηθικής τάξης.

Το Ισλάμ, ως σύστημα αξιών έχει την δικαιοσύνη και την απονομή της ως το ύψιστο επίγειο αγαθό της κοινότητας των πιστών. Το δε Πολιτικό Ισλάμ των Ερμπακάν και Ερντογάν, πρέπει να υπενθυμίσουμε, κυριάρχησε και μεθοδικά ευνούχισε πολιτικά την Κεμαλική τάξη σε μια εκστρατεία που σύνθημα της ήταν η φράση “Καθαρά Χέρια” (Temiz Eller). Και επειδή η Κεμαλική τάξη ήταν βουτηγμένη στη διαφθορά και την αδικία απώλεσε το ηθικό πεδίο της μάχης και, μαζί, την πολιτική εξουσία στους Ισλαμιστές. Ακριβώς όμως επειδή η εξουσία διαφθείρει ήταν θέμα χρόνου τα “Καθαρά Χέρια” της ισλαμοπαρέας του Ταγίπ να βουτηχθούν και αυτά στη βρωμιά και τη λάσπη της διαφθοράς και της αδικίας. Όπως και έγινε.

Μαζί με την ηθική καταβαράθρωση απομυθοποιήθηκε και το περιβόητο και πολυδιαφημιζόμενο made in Washington μεταψυχροπολεμικό τουρκικό “ισλαμικό μοντέλο”. Αυτό που, πρέπει να υπενθυμίσουμε και πάλι, αντικατέστησε το άλλο επίσης περιβόητο, πολυδιαφημιζόμενο και πάλι made in Washington, “κεμαλο-κοσμικό μοντέλο”της μεταπολεμικής εποχής του Ψυχρού Πολέμου.

Είναι υψίστης πολιτικής και στρατηγικής σημασίας, ιδιαίτερα για τα δικά μας συμφέροντα, η επί των ημερών Ερντογάν καταβαράθρωση του τουρκικού “μοντέλου”και κατά συνέπεια της δυτικό-κατασκευασμένης εικόνας της Τουρκίας. Για μισό και πλέον αιώνα η Τουρκία ως “μοντέλο” πολιτικής (δηλαδή, “δημοκρατικής”) και οικονομικής (δηλαδή “φιλελεύθερης”) ανάπτυξης για τα Αφρό-Ασιατικά και μουσουλμανικά κράτη, λειτούργησε ως το κατ´εξοχή στρατηγικό εργαλείο “ήπιας ισχύος” της Ουάσινγκτον και της Τουρκίας. Στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η στρατηγική αυτή λειτούργησε με αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση και το δικό της σοσιαλιστικό και κρατοκεντρικό μοντέλο, ενώ μεταψυχροπολεμικά έχοντας ως αντίπαλο το ριζοσπαστικό Ισλάμ και τις θεοκεντρικές του αξιώσεις.

Προσφερόμενο και ως γέφυρα μεταξύ των δυτικών και μη-δυτικών πολιτισμών, το “μοντέλο”-Τουρκία “πουλούσε”ως ζωντανό και, τελευταία οικονομικά δυναμικό, παράδειγμα καθώς επίσης και ως τρανή απόδειξη για το εσφαλμένο της θεωρίας του Χάντινγκτον για τη “σύγκρουση των πολιτισμών”. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η Τουρκία υπήρξε ο μεγαλύτερος αποδέκτης ξένης οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας, μεταπολεμικά, από οιανδήποτε άλλη χώρα στο κόσμο συμπεριλαμβανομένου και του Ισραήλ! Σήμερα όμως, και αποκαλυπτόμενο, το ισλαμικό καθεστώς του Ερντογάν χάνει τη εσωτερική νομιμοποιητική του βάση. Ως δε συνέπεια των απανωτών λανθασμένων επιλογών του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως και της διπροσωπίας του, χάνει και τα ερείσματα του στο αραβικό κυρίως κόσμο, εκεί ακριβώς που φιλοδοξούσε να κυριαρχήσει με το “παράδειγμα “του. Για τη δική μας πλευρά η εξέλιξη αυτή είναι πολιτικά ανεκτίμητη εάν γίνει σωστής εκμετάλλευσης ως μέρος μιάς δικής μας στρατηγικής αναθεώρησης.

Παρότι εσωτερικά πληγωμένος στο ηθικό πεδίο, ο Ερντογάν θα παραμείνει κυρίαρχος στο πολιτικό παιγνίδι στο άμεσο διάστημα. Η εκτίμηση μου είναι ότι θα κυριαρχήσει και του κατεξοχήν αντιπάλου του στο πεδίο αυτό, του “εξόριστου”στις ΗΠΑ μουσουλμάνου διανοούμενου-δάσκαλου, του περιβόητου Φετουλάχ Γκιουλέν. Ο τελευταίος υπήρξε εργαλειακός σύμμαχος του Ερντογάν όταν και οι δύο πολεμούσαν τον κοινό εχθρό τους, τους κοσμικούς Κεμαλιστές. Τώρα είναι θανάσιμοι αντίπαλοι για τη μουσουλμανική πίστη των Τούρκων, όπως και τον έλεγχο της εξουσίας που εκφράζεται και με την προσωπική και κομματική διαφθορά. Αλλά ο ένας βρίσκεται χιλιάδες μίλια μακριά ενώ ο άλλος ελέγχει το “δοβλέτι” και το μακρύ του βρώμικο κρατικό χέρι. Και το πραγματικά αδύναμο στοιχείο κάθε εξουσίας, που είναι η οικονομία, παράγει ακόμη πλούτο υπέρ του Ερντογάν. Διαμορφώνεται είναι γεγονός μια ακόμη εργαλειακή “συμμαχία”μεταξύ των πρώην εχθρών, των “Γκιουλενιστών” και των Κεμαλιστών κατά του Ερντογάν, στη οποία πολλοί στη Δύση και στο Ισραήλ βασίζονται ότι θα ανατρέψει τον Ερντογάν. Εάν εκδηλωθεί δυναμικά εναντίον του Ερντογάν μια τέτοια συμμαχία, ένα είναι σίγουρο: η Τουρκία θα αιματοκυλισθεί με ότι αυτό συνεπάγεται.

Σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής θα πρέπει η δική μας πλευρά ν´ αντλήσει κάποια σοβαρά μαθήματα από τις εμπειρίες των ισλαμιστών. Το πρώτο και βασικό είναι ότι κάθε άλλο παρά έχουν “στρατηγική” οι Τούρκοι. “Αρπακολίζοντας” είναι που οδεύουν. “Κάνοντας και βλέποντας” είναι και η στρατηγική τους και οι συναφείς τακτικές τους. Αυτό αποδεικνύει το φιάσκο του νεο-οθωμανισμού (της πολιτικά και κοινωνιολογικά διεστραμμένης αντίληψης ότι τα θύματα ήταν ευχαριστημένα με τους θύτες τους και τους αναπολούν), του “στρατηγικού βάθους”, και της πολιτικής των “μηδενικών προβλημάτων”. 
Όταν ο “αρπακολισμός” παντρεύεται με την αλαζονεία και την παρανοϊκότητα, κύρια χαρακτηριστικά της εξωτερικής πολιτικής των ισλαμιστών, το αποτέλεσμα καταλήγει να είναι αυτό που προέβλεψε ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα, James Jeffrey το 2010, και το γνωρίζουμε από τα Wikileaks: ότι οι ισλαμιστές φιλοδοξούν να έχουν εξωτερική πολιτική μεγέθους και ποιότητας Ρόλς Ρόις αλλά οι δυνατότητες τους είναι επιπέδου Φόρντ.
Ο μεγαλοϊδεατισμός των Τούρκο-ισλαμιστών και οι φιλοδοξίες τους να ηγεμονεύσουν όλων των περιφερειακών τους γειτόνων, με εντυπωσιακά παραδείγματα αποτυχίας την Συρία και την Αίγυπτο, έχει καταρρεύσει σε όλα τα μέτωπα πλην πιθανώς ενός, του δικού μας. Και όπως επανειλημμένα έχει επισημάνει ο Παναγιώτης Ηφαιστος, εκεί που πιθανό να δικαιωθούν οι νεο-Οθωμανοί κοπής Νταβούτογλου για πρώτη και τελευταία φορά, είναι απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο.

Η Αθήνα έχει δυστυχώς, από εποχής της “ισχυρής” Ελλάδας του “μεγάλου εκσυγχρονιστή” Σημίτη, εισέλθει σε διαδικασία “φινλανδοποίησης” (προσαρμογής) της πολιτικής της έναντι της Αγκυρας. Τελευταίο δείγμα γραφής τέτοιας συμπεριφοράς καταγράφεται αυτή του υπουργού Εξωτερικών Βενιζέλου, που ανταγωνίζεται τον γραφικό Δρούτσα σε υποκλίσεις και χαριεντισμούς, κάθε φορά που ανταμώνεται με τον Νταβούτογλου. Την δε Κύπρο οι Τούρκοι δεν τη αντιλαμβάνονται και δεν την αποδέχονται ως συγκροτημένο κράτος, παρά μόνο ως δική τους εσαεί σατραπεία. Αυτό και μόνο επιβάλει μια αντιμετώπιση της Τουρκίας διαμετρικά αντίθετη με αυτή που ακολουθείται από τους σημαιοφόρους της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας.

Gulen03-31december2013
Ο Ιμάμης Γκιουλέν
Εφόσον η δική μας πλευρά, κυρίως η Αθήνα, απελευθερωθεί από τα λογής λογής φοβικά της σύνδρομα και αρθρώσει αυτόφωτη εξωτερική πολιτική, θα διαπιστώσει ότι μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά την Άγκυρα. Αυτό καταδεικνύεται από τα αποτελέσματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής της τελευταίας τριετίας.

Είναι ακριβώς από την τελευταία διαπίστωση που πρέπει να αντληθεί το δεύτερο μάθημα. Αυτό είναι η ταχύτητα με τη οποία η Άγκυρα έκανε όπισθεν και πισωγύρισε σ´όλα σχεδόν τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όταν διαπίστωσε ότι οι φιλοδοξίες της βρισκόντουσαν σε σύγκρουση με την πραγματικότητα γύρω της. Στα περιφερειακά ζητήματα που τη αφορούσαν είδε να περιθωριοποιείται από τη Ρωσία, το Ιράν, τις ΗΠΑ, την Ε.Ε., το Ισραήλ ακόμη και από την Αίγυπτο. Αναγκάσθηκε έτσι να αποδεχθεί ότι δεν μπορεί να καθορίσει το μέλλον της Συρίας, για παράδειγμα. Μάλιστα στη περίπτωση μια αιμάσσουσας Συρίας αναγκάσθηκε να ζητήσει και Νατοϊκή αρωγή! 
Όπως επίσης εξαναγκάζεται να παραδεχθεί, με τις πρόσφατες αναστροφές του ο μεγάλος μάγιστρος του νεο-οθωμανισμού Νταβούτογλου, ότι η διεθνής πολιτική δεν είναι απλοϊκή αλλά πολυσύνθετη και δεν καθορίζεται από όγκο, στρατιωτική ισχύ, αλαζονεία και προπαγάνδα. Εάν έτσι είχαν τα πράγματα οι Αμερικάνοι θα είχαν φύγει νικητές από το Βιετνάμ και οι Σοβιετικοί από το Αφγανιστάν. Και στη Κύπρο θα επικρατούσε προ πολλού μια Τούρκο-οθωμανική “ειρήνη”. Ούτε καν το δικό της μέλλον δεν μπορεί να καθορίσει η Μπουγιούκ Τουρκία.

Με όπλα τη πολιτική βούληση, με θεσμικά εργαλεία που προκύπτουν από το διεθνές σύστημα και από πολυμερείς και διμερείς συμμαχίες και συνασπισμούς, Ελλάδα και Κύπρος μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τον αναθεωρητισμό και ηγεμονισμό της Άγκυρας. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να πιστέψουν οι ταγοί τους ότι τα κράτη τους είναι κυρίαρχα υποκείμενα και ότι έχουν εθνικά συμφέροντα που πρέπει να υπερασπιστούν.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Παρίσης
Υποστράτηγος ε.α./Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης

Κατά τα τελευταία χρόνια έχει λάβει ευρεία έκταση η χρήση – κυρίως από δημοσιογράφους και πολιτικούς – του όρου «ένστολος/οι», προκειμένου να αναφερθούν στα στελέχη των ΕΔ. Το έγραψα και προ τριετίας σε άρθρο μου: «ένστολοι» είναι πολλές κατηγορίες υπαλλήλων του Κράτους χωρίς τις ιδιαίτερες νομοθεσίες, ποινικό κώδικα, καταστατικούς νόμους και συνταγματικούς περιορισμούς, αλλά και την αποστολή των στελεχών των ΕΔ.

Τι σχέση έχουν οι Ένοπλες Δυνάμεις με τους ένστολους δημοσίους υπαλλήλους που δεν υπάγονται στον Στρατιωτικό Ποινικό Κώδικα, έχουν συνδικαλισμό, κάνουν συλλαλητήρια, παίρνουν ρεπό…; Γιατί διστάζουν ή αποφεύγουν να αναφερθούν σε αξιωματικούς ή σε στελέχη των ΕΔ; Οι οποίοι βρίσκονται «εν υπηρεσία» 365 ημέρες το χρόνο, και όχι μόνο τις εργάσιμες ημέρες και ώρες. Το τι σημαίνει αυτό θα μπορούσε να το εξηγήσει σε κάποιους ακόμη και ένας φοιτητής που «πέρασε» το μάθημα του εργατικού δικαίου!

Χρησιμοποιούν τον όρο «ένστολος», μετατρέποντας τον επιθετικό προσδιορισμό σε ουσιαστικό! Διότι το «ένστολος» δεν προσδιορίζει την ιδιότητα ενός προσώπου ή ενός κοινωνικού συνόλου αλλά μια κατάσταση, δηλαδή ότι κάποιος ή κάποιοι παρίστανται σε κάποιο χώρο «εν στολή» ή όχι. Το χρησιμοποιούν μάλιστα και για τους Αποστράτους, οι οποίοι φυσικά… δεν φορούν στολή!!!

Εκτός αν, όπως διάβασα κάπου, στόχος είναι να περάσει, για τους στρατιωτικούς, η αντίληψη του «ένστολου πολίτη», δηλαδή ενός δημοσίου υπαλλήλου που απλά φέρει και στολή (!) Ενδεχομένως να εντάσσεται στην γενικότερη (συνειδητή και συστηματική) προσπάθεια απαξίωσης του σώματος των αξιωματικών και του στρατεύματος γενικότερα, η οποία βαίνει κλιμακούμενη κατά τα τελευταία χρόνια. Αυτό όμως μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις και συνέπειες για την άμυνα και ασφάλεια της Χώρας.

Οι ΕΔ αποτελούν μια ιδιότυπη κοινωνική ομάδα η οποία, όντας συνυφασμένη με την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας, διέπετε από νόμους και κανονισμούς καταρχήν αυστηρότερους εκείνων που ισχύουν για τους υπόλοιπους πολίτες (ακόμα και για εκείνους που επίσης φέρουν στολή) και διακρίνεται από τα λοιπά οργανωμένα τμήματα της Πολιτείας, τόσο από άποψη δομής όσο και από άποψη σχέσεων μεταξύ των υπηρετούντων σ’ αυτές. Απαιτείται λοιπόν να αντιμετωπίζονται με ανάλογη υπευθυνότητα και συναίσθηση της εθνικής αποστολής τους.

Ο συνταγματικός, αλλά και ο κοινός νομοθέτης, θεωρώντας ως ιδιαίτερα υψηλής σημασίας το έργο και την αποστολή των στελεχών των ΕΔ, στερούν ή περιορίζουν γι’ αυτούς δικαιώματα και ελευθερίες που ισχύουν για όλους τους Έλληνες πολίτες. Τι μας λέει δηλαδή ο νομοθέτης; Ότι αν απεργήσουν οι εργαζόμενοι οποιασδήποτε κατηγορίας, μπορεί μεν να υπάρξουν κάποιες δυσλειτουργίες ή δυσμενείς συνέπειες για τη Χώρα, αλλά «δεν θα χαθεί η Ελλάδα». Ενώ αν απεργούσαν τα στελέχη των ΕΔ ίσως «θα χανόταν η Ελλάδα». Κοντολογίς, ο νομοθέτης τοποθετεί την αποστολή που επιτελούν οι ΕΔ, για το Έθνος και το κοινωνικό σύνολο, σε υψηλότερο επίπεδο. Διότι χωρίς εθνική άμυνα και ασφάλεια δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε μεταφορές και συγκοινωνίες, ούτε βιομηχανική ανάπτυξη, ούτε γεωργία, ούτε εμπόριο, ούτε ναυτιλία.

Για όσους επιμένουν να χρησιμοποιούν κάποιον επιθετικό προσδιορισμό προκειμένου να αναφερθούν στα στελέχη των ΕΔ, θα πρότεινα αντί του ΕΝΣΤΟΛΟΙ να χρησιμοποιούν τουλάχιστον το ΕΝΟΠΛΟΙ. Είναι μάλλον πιο κοντά στην πραγματικότητα! Στο κάτω-κάτω είναι στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και όχι των Ενστόλων Δυνάμεων!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ξέρετε, έστω και μία από τις 57 μουσουλμανικές χώρες με πραγματική δημοκρατία;
Εγώ δεν ξέρω καμιά!

Ξέρετε, έστω μία θρησκεία, μια φιλοσοφία, μια ιδεολογία, μήπως ξέρετε έστω έναν λαό που να μην εξαφανίστηκε ή δεν αφομοιώθηκε ερχόμενος σε επαφή με το Ισλάμ;
Εγώ δεν ξέρω!

Η Ευρώπη, ανίκανη να υπερασπιστεί τις δικές της αρχές και αξίες, βαπτίζει την δειλία της "σεβασμό στην διαφορετικότητα" και με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται σε έναν νέο μεσαίωνα (αυτήν την φορά σκληρότερο και χωρίς επιστροφή), στον ισλαμικό μεσαίωνα...

Το δίλημμα είναι μπροστά μας: ή θα εξαπλωθεί η δημοκρατία και ο δυτικός πολιτισμός προς την Ανατολή ή θα εξαπλωθεί και θα επικρατήσει η Σαρία και ο ισλαμικός μεσαίωνας στην Δύση.

Με λίγα λόγια: Βρισκόμαστε σε μια ευθεία γραμμή προς μία νέα μάχη του Μαραθώνα!!!

Πριν χιλιάδες χρόνια ο δυτικός πολιτισμός νίκησε. Σήμερα δεν ξέρω τι θα συμβεί. Θα φανεί μετά από 15 χρόνια, που η επόμενη γενιά της Ευρώπης θα κληθεί να πολεμήσει στον δικό της Μαραθώνα.

Και ακόμη: Ποιο είναι το συμφέρον των μικρών παιδιών της Ευρώπης και της Τουρκίας;
Είναι η σαρία ή η δημοκρατία;;

Η Τουρκοκρατούμενη Κύπρος είναι ένας πυρήνας εκκόλαψης της Σαρίας.
Το Ισραήλ είναι ο μοναδικός πυρήνας του δυτικού πολιτισμού στην περιοχή της Σαρίας.
Σύμμαχοι του Ισλαμοφασισμού στην Ευρώπης, είναι η ευρωπαϊκή χαζοαριστερά.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Πρώτες ημέρες του νέου έτους 2014 και είθισται να ανταλλάσσουμε ευχές, όπως, Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά, σε μια προσπάθεια μετάδοσης αισιοδοξίας προκειμένου να πάρουμε δύναμη ο ένας από τον άλλο για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε έναν ακόμη χρόνο, που όλοι πολύ καλά γνωρίζουμε πως είναι χειρότερη έκδοση του προηγούμενου που μας άφησε.

Ενός 2013, όπου ο Ελληνικός λαός έζησε στο πετσί του τις αδηφάγες ορέξεις, σαρκοβόρων ορνέων αλλά και σαρκοβόρων υαινών, που οσμίστηκαν το «πτώμα» της Ελλάδος και το κατασπάραξαν αφού πρώτα το «σώμα» της πατρίδας μας το βίασαν επανειλημμένως πριν το θανατώσουν, τα εγχώρια τσιράκια και οι υποτακτικοί των διεθνών-τοκογλύφων δανειστών μας! Αυτά τα σιχαμένα ερπετά της πολιτικής συγκυβέρνησης, του χθες και του σήμερα, τα οποία κατάντησαν την Ελλάδα από ισότιμο εταίρο της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, σε διακονιάρη επαίτη του περισσεύματος της νεοναζιστικής Γερμανίας. Που εξυπηρέτησαν τα συμφέροντα των «εταίρων» μας, υποτασσόμενοι άνευ όρων στα δόλια και παράλογα αιτήματά τους, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το συμφέρον της πατρίδος μας και την αξιοπρεπή διαβίωση του λαού μας.

Έτσι, δυστυχώς, την Ελλάδα μας από όποια πλευρά και να την κοιτάξεις, σε πληγώνει βαθύτατα. Έχουν απεμποληθεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Έχει χαθεί η Εθνική μας Ανεξαρτησία. Έχουμε παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα προστασίας μας, από τη στιγμή που αποδεχτήκαμε την υπαγωγή της χώρας μας στο Αγγλικό Δίκαιο. Μια προστασία που μας παρείχε η συμμετοχή μας στο Διεθνές Δίκαιο. Την ίδια ώρα ο Ελληνικός λαός πένεται και δυστυχεί. Κάθε μέρα νέοι άνεργοι προστίθενται στο μακρύ κατάλογο της ανεργίας, από τη στιγμή που ξένες και εγχώριες εταιρείες μεταφέρουν τις δραστηριότητές τους σε άλλες χώρες με καλύτερη φορολογική συνέπεια και ταυτόχρονα βάζουν λουκέτο μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα δυσβάστακτα φορομπηχτικά μέτρα της κυβέρνησης. Κάθε μέρα, που περνάει νοικοκυραίοι και οικογενειάρχες Έλληνες, αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν στα πάσης φύσεως οικονομικά χαράτσια, δίνουν τέλος στη ζωή τους. Προτιμούν το θάνατο από τον εξευτελισμό και τον κοινωνικό διασυρμό.

Τα παραπάνω, προφανώς τα έλαβε υπ΄ όψη του ο κ. Σαμαράς όταν στο μήνυμά του για τη νέα χρονιά, αποδέχτηκε πως: «Το 2013 ήταν το έτος μηδέν». Μας τα χάλασε όμως, στη συνέχεια και μας δημιούργησε την πεποίθηση πως πέραν των άλλων είναι και μια διχασμένη και επικίνδυνη προσωπικότητα, όταν είπε:
«Βάλαμε τέλος στην κατρακύλα. Το 2014 θα είναι η πρώτη χρονιά της ανόδου. Δεν ζητάμε πια δανεικά, καταφέραμε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας μόνοι μας και πετύχαμε πρωτογενές πλεόνασμα».
Για ποιο πρωτογενές πλεόνασμα, μιλά ο πολιτικός τσαρλατάνος;
Αυτό που δημιούργησε διά μέσω των τεράστιων δημόσιων οφειλών προς τους ιδιώτες και που αποδίδονται με φοβερή καθυστέρηση ή μέσω της παρακρατήσεως και της μη αποδόσεως συντάξεων (πέραν του ενός έτους) σε νέους συνταξιούχους;
Για ποια άνοδο μιλάει ο ολετήρας της κοινωνίας μας και ο εντολοδόχος των τραπεζιτών των Βρυξελλών και της Μέρκελ;
Δεν γνωρίζει πως για να δημιουργηθεί ανάπτυξη, με κεφάλαια που θα έλθουν, κυρίως από το εξωτερικό, θα πρέπει στον επενδυτή να έχει εξασφαλίσει το κράτος τουλάχιστον τα παρακάτω:

• Σταθερή πολιτική κατάσταση
• Σταθερό φορολογικό καθεστώς
• Γρήγορη απόδοση Δικαιοσύνης

Τι από τα παραπάνω, λοιπόν εξασφαλίζονται στον επενδυτή, προκειμένου να επενδύσει σε μια χώρα κατεστραμμένη, με σκοπό την επανεκκίνηση της μηχανής της;

Ωστόσο, αυτό το πολιτικό σύστημα από το 1974 μέχρι σήμερα, νοσούσε βαρύτατα αλλά κατάφερνε τις «ακαθαρσίες» του να τις καλύπτει περίτεχνα, ξεγελώντας και υφαρπάζοντας την ψήφο του Ελληνικού λαού, διαιωνίζοντας έτσι, το σιχαμένο είδος του!
Όμως, δυστυχώς γι΄ αυτούς, σήμερα έχοντας χάσει «το πελατειακό κράτος» και τους μισθοφορικούς στρατούς των διορισμένων Δημοσίων υπαλλήλων, ξεγυμνώθηκαν και απέδειξαν πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ήταν από το 1974, εγκληματικές οργανώσεις που ασέλγησαν και τελικά δολοφόνησαν τον Ελληνικό λαό! Ήταν πολιτικές οργανώσεις cosa nostra, που θα ζήλευε και ο Αλ Καπόνε. Γιατί ποια εγκληματική οργάνωση έχει χειρότερους και πιο επικίνδυνους από τους:

• Θεόδωρο Τσουκάτο (στενός συνεργάτης του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ): Παραδέχτηκε πως έλαβε χορηγία από την πολυεθνική γερμανική εταιρεία Siemens, 2 εκ. γερμανικά μάρκα και τα οποία κατέθεσε στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ, αλλά τελικά ακόμη ψάχνουν να τα βρουν.
• Τάσο Μαντέλη (πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ): Aποδέχτηκε χορηγία από την γερμανική πολυεθνική εταιρεία Siemens, μέσω των μαύρων ταμείων της (έχει παραπεμφθεί σε δίκη).
• Άκη Τσοχατζόπουλο (πρώην βαρόνος υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και παρ΄ ολίγον Πρωθυπουργός της χώρας): Έχει ήδη καταδικαστεί για ξέπλυμα και αποδοχή μαύρου χρήματος.
• Γιάννη Σμπώκο (μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ και αρχισυνεργάτης του Άκη): Έχει ήδη καταδικαστεί.
• Γιάννο Παπαντωνίου (ο άλλοτε τσάρος-υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Σημίτη): Παραπέμπεται στη Δικαιοσύνη για τα εξοπλιστικά προγράμματα.

Και λίγο πριν τις εορτές, έσκασαν κι άλλες βραδυφλεγείς βόμβες!
• Αντώνης Κάντας (διατέλεσε αναπληρωτής διευθυντής εξοπλισμών επί υπουργίας Άκη Τσοχατζόπουλου και Γιάννου Παπαντωνίου και ο οποίος κρίθηκε προφυλακιστέος με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτών και εισαγγελέων): Γι΄ αυτόν τον «κολλητό» των Τσοχατζόπουλου- Παπαντωνίου, η Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος εντόπισε τα πρώτα 14 εκατομμύρια δολάρια σε λογαριασμό του στην Σιγκαπούρη ενώ ο Αντώνης Κάντας έδωσε όλα τα στοιχεία για δυο ακόμη λογαριασμούς σε Σιγκαπούρη και Ελβετία που περιέχουν άλλα 2 εκατομμύρια δολάρια!
• Χάρης Τομπούλογλου (στέλεχος της ΝΔ και υποψήφιος Βουλευτής της, κολλητός της οικογένειας Σαμαρά, Πρόεδρος του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐα Κυριακού): Αντιμετωπίζει κατηγορίες για τα αδικήματα της απόπειρας εκβίασης και της παθητικής δωροδοκίας καθώς συνελήφθη επ’ αυτοφώρω να παραλαμβάνει 25.000 ευρώ προσημειωμένα προκειμένου να μην κηρύξει έκπτωτη την διαφημιστική εταιρεία που είχε κερδίσει έργο του Νοσοκομείου.
• Μιχάλης Λιάπης (πρώην υπουργός, εξάδελφος του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή): Προέβη στην πλέον εξευτελιστική και ατιμωτική πράξη της πλαστογράφησης των πινακίδων κυκλοφορίας του πολυτελούς αυτοκινήτου του, όταν ο ίδιος και το κόμμα του αναγκάζουν τον Ελληνικό λαό σε καθημερινή οικονομική αιμορραγία! Καταδικάστηκε σε 4ετή φυλάκιση με αναστολή χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Ο δε εισαγγελέας στην πρότασή του, ήταν καταπέλτης και χαρακτήρισε τον πρώην υπουργό "επικίνδυνο άτομο με ροπή προς το έγκλημα".

Ναι, επικίνδυνα άτομα με ροπή προς το έγκλημα μας κυβερνούσαν δεκαετίες τώρα και εξακολουθούν να μας κυβερνούν. Εγκληματικές οργανώσεις που εξαρθρώνονται κάθε μέρα γιατί τους έχουν βγει οι κουκούλες της απατεωνιάς τους. Ξεσκεπάστηκαν απόλυτα στον Ελληνικό λαό και αποκαλύπτεται το εγκληματικό προσωπείο τους.

Όμως, χρειάζεται προσοχή και εγρήγορση από τον Ελληνικό λαό. Αυτά τα άθλια ζόμπι προσπαθούν να επανακάμψουν. Προσπαθούν να αλλάξουν πρόσωπα για να μας ξεγελάσουν άλλη μια φορά. Θα λέγονται το κόμμα της «Ελιάς» και των 58. Θα λέγονται ΝΔ του Δημήτρη Αβραμόπουλου, άρα προστρέξτε όσοι αποχωρήσατε από τη ΝΔ. Όλοι πίσω στο μαντρί. Εμείς είμαστε άλλοι. Και όσοι δεν μας πιστέψετε, εμείς θα φτιάξουμε και άλλο κόμμα, το κόμμα του Πολύδωρα, του όψιμου «επαναστάτη». Και αν δεν πιστέψετε αυτόν, έχουμε και τον Γιώργο Καρατζαφέρη, τον όψιμο πατριώτη. Πάρε κόσμε, λύσεις πολλές, λύσεις καλές, «Αλλαγή» του χθες και του σήμερα.

ΟΧΙ λοιπόν, πολιτικά ρεμάλια, όχι απατεώνες του Ποινικού Κώδικα. Ο λαός μας ξύπνησε και βροντοφωνάζει. Δεν θα ψηφίσω ποτέ, όποιον πολιτικό ψήφισε Μνημόνιο. Όποιον μπορούσε να πει ΟΧΙ και είπε ΝΑΙ στη δυστυχία μου, στην εξαθλίωση της οικογένειάς μου, στην απεμπόληση της υπερηφάνειας μου! ΟΧΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΧΙ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΕ ΛΑΕ
ΚΑΚΟΧΡΟΝΗ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΑΣ ΑΓΥΡΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ


Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter:@egerssi


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σε αντάλλαγμα των κολοσσιαίων θυσιών που έκανε, ο ελληνικός λαός δεν κερδίζει τίποτα δεν έχει καμία αναπτυξιακή προοπτική, ούτε καν μια αναπτυξιακή προοπτική στηριζόμενη σε φτηνή, απροστάτευτη εργασία...

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Τριάμισι χρόνια μετά την έναρξη του προγράμματος διάσωσης, η ελληνική οικονομία γνώρισε ήδη μια πτώση-ρεκόρ του ΑΕΠ (25% κατά τη διάρκεια της κρίσης) και εξακολουθεί να συρρικνώνεται με ρυθμό 4%-5% τώρα. Τα δύο τρίτα των νέων και πάνω από το ένα τέταρτο του γενικού πληθυσμού είναι επίσημα άνεργοι – οι πραγματικοί αριθμοί είναι αρκετά μεγαλύτεροι, λόγω των μεθόδων μέτρησης της ανεργίας. Η Ελλάδα θα γνωρίσει δεκαετίες δυναμικής ανάπτυξης για να μπορέσει να ξαναδημιουργήσει τις θέσεις εργασίας που έχασε τα τελευταία χρόνια.
Το πιο ενεργό και καλύτερα μορφωμένο τμήμα της ελληνικής νεολαίας, αυτό που η Ελλάδα θα χρειαστεί για τη ανάπτυξή της, μεταναστεύει μαζικά στο εξωτερικό, δημιουργώντας ταυτόχρονα συνθήκες για μόνιμη απώλεια λαϊκής κυριαρχίας στη χώρα. Οι Έλληνες από την Ελλάδα και την Κύπρο κινδυνεύουν να διασκορπιστούν στον κόσμο όπως οι Εβραίοι του 1ου αιώνα, δημιουργώντας τις συνθήκες μιας «Ελλάδας χωρίς Έλληνες», για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση του Μίκη Θεοδωράκη, μιας χώρας, δηλαδή, χωρίς λαό που θα ’ναι ιδιοκτησία του Παγκόσμιου Χρήματος – το ίδιο συμβαίνει με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς τώρα με την Κύπρο, όπου ένας πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα ονειρευόταν την εγκατάσταση ενός αεθνικού κράτους.

Το μέσο πραγματικό εισόδημα είναι σήμερα περίπου 45% όσου ήταν τρία χρόνια πριν και πέφτει γρήγορα, χωρίς να πάρουμε υπόψη τη μείωση διαφόρων κοινωνικών βοηθημάτων. Το ελληνικό σύστημα περίθαλψης και ασφάλισης έχει σχεδόν καταστραφεί ολοσχερώς. Το επίπεδο γενικής υγείας του πληθυσμού έχει επηρεαστεί σοβαρά από την κρίση. Η κατάθλιψη έγινε ενδημική, μια επιδημία αυτοκτονιών πλήττει τη χώρα. Η αυτοπεποίθηση του πληθυσμού, η εμπιστοσύνη του στο έθνος και στο κράτος έχουν καταστραφεί, μαζί και οποιαδήποτε μορφή «κοινωνικού κεφαλαίου», πλην όσου απαντάται σε δομές αλληλεγγύης. Η ποιότητα κρατικής λειτουργίας έχει επιδεινωθεί σοβαρά. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί πολύ περισσότερο, γιατί η χώρα ακόμα επιβιώνει με την προηγούμενη συσσώρευση, αλλά η συσσώρευση αυτή θα καταναλωθεί αναπόφευκτα σε μια ορισμένη στιγμή. Η Ελλάδα παραμένει σε σπείρα θανάτου, όπως τη βάφτισε ο Τζωρτζ Σόρος, αφού έπαιξε σημαντικό ρόλο να τη δημιουργήσει!

Οι ελληνικές στατιστικές αντιπροσωπεύουν τη χειρότερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του σύγχρονου δυτικού καπιταλισμού, βαθύτερη κι απ’ αυτή που σημειώθηκε κατά το Κραχ στις ΗΠΑ (1929-1933) και την τελευταία φάση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η εφαρμογή μιας τέτοιας καταστροφικής πολιτικής δικαιολογήθηκε από την ανάγκη αντιμετώπισης των κρίσεων δημόσιου χρέους και χρόνια ελλειμματικών προϋπολογισμών. Ως αποτέλεσμα της «θεραπείας», το χρέος αυξήθηκε από 110% σε 185% και δεν θα αποπληρωθεί ποτέ, αλλά άλλαξε η δομή του, καθιστώντας το ελληνικό κράτος πολύ ασθενέστερο απέναντι στους πιστωτές του. Όσο για το έλλειμμα του προϋπολογισμού, μειώθηκε μόνο χάρη σε κόλπα και μια ανεπίσημη στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας. Ταυτόχρονα, η κοινωνική, κρατική και αμυντική υποδομή της Ελλάδας καταρρέει. Ως αποτέλεσμα του προγράμματος που συνομολόγησαν ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ για να «βοηθήσουν» την Ελλάδα, κανένα από τα προβλήματά της δεν αντιμετωπίστηκε, η χώρα εξασθένησε από κάθε άποψη, το χρέος της έγινε ένα ακόμα μεγαλύτερο όπλο εναντίον της, χρησιμοποιούμενο για την υποδούλωσή της ή/και καταστροφή της.

Το χρηματιστικό κεφάλαιο κατάφερε έτσι πρώτα να μετασχηματίσει τη δική του κρίση σε ευρωπαϊκή κρίση χρέους, πείθοντας τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να πληρώσουν το χρέος (της Ελλάδας αρχικά) προς τους ιδιώτες πιστωτές και αυτές δάνεισαν χρήμα στη χώρα μας για να κάνει αυτή τη δουλειά, χρήμα που καταστρέφεται για να το ξεπληρώσει χωρίς να μπορεί να το ξεπληρώσει! Ιδιωτικές τράπεζες δανείστηκαν από την ΕΚΤ με 1% επιτόκιο για να δανείσουν την Ελλάδα με 4%-6%, η ΕΚΤ αγόρασε ελληνικό χρέος στο 20%-30% της αξίας του και τώρα ζητάει να πληρωθεί στην ονομαστική αξία του, δηλαδή κερδοσκοπεί εναντίον ενός κράτους-μέλους της ΕΕ! Η Γερμανία επίσης βγάζει αξιόλογα κέρδη από το πρόγραμμα διάσωσης.

Κι αυτή δεν είναι όλη η ιστορία. Σε αντάλλαγμα των κολοσσιαίων θυσιών που έκανε, ο ελληνικός λαός δεν κερδίζει τίποτα, δεν έχει καμία αναπτυξιακή προοπτική, ούτε καν μια αναπτυξιακή προοπτική στηριζόμενη σε φτηνή, απροστάτευτη εργασία. Οι στατιστικές της βιομηχανικής παραγωγής είναι καταστροφικές από την άποψη αυτή. Δεν υπάρχει σήμερα η παραμικρή προοπτική για την Ελλάδα.

Γερμανικές αντιφάσεις

Η πολιτική που ασκεί το Βερολίνο, με τη βοήθεια του διεθνούς μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου, είναι μια πολιτική στενού και πρωτόγονου οικονομικού εθνικισμού, που δεν αντιμετωπίζει τις ριζικές αιτίες της βαθιάς χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης, που άρχισε το 2008. Ιδίως δεν αντιμετωπίζει τα αποτελέσματα της στροφής από τον παραγωγικό, σε τελική ανάλυση, καπιταλισμό στη «χρηματική φεουδαρχία», από το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό σε ένα είδος «καπιταλισμού της καταστροφής». Ιδιαίτερα δεν αντιμετωπίζει την πρόκληση που θέτει στην Ευρώπη τόσο η της παγκοσμιοποίηση, όσο και η ίδια η δομή της Ευρωζώνης.

Η Γερμανία προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα βασισμένη σε τρεις αρχές:

- Οι Γερμανοί δεν πρέπει να πληρώσουν τίποτα για άλλους.
- Η Νότια Ευρώπη πρέπει να γίνει μια περιοχή μη προστατευόμενης φτηνής εργασίας, ένα είδος Τρίτου Κόσμου μέσα στην Ευρώπη, ικανού να βοηθήσει την ήπειρο στον ανταγωνισμό της με τον... κανονικό Τρίτο Κόσμο και καθιστάμενη η ίδια εργαλείο για την προοδευτική κατεδάφιση του κράτους πρόνοιας στον ευρωπαϊκό πυρήνα.
- Η Ευρώπη πρέπει να ενωθεί ουσιαστικά με «πειθαρχικά» μέτρα, δηλαδή με την εφαρμογή των δογμάτων του ΔΝΤ, το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και με τη χρήση του χρέους ως όπλου, με την απειλή αποκλεισμού των απείθαρχων χωρών από τη χρηματοδότηση. Ένα τέτοιο σχήμα μοιάζει περισσότερο με φυλακή παρά με Ένωση.

Στην πράξη οι ανώτερες τάξεις της Γερμανίας, ακολουθούμενες από τις ανώτερες τάξεις της Ευρώπης (περιλαμβανομένων και αυτών των κρατών-θυμάτων, όπως η Ελλάδα, η Κύπρος και η Πορτογαλία) μετασχηματίζουν την Ευρωζώνη και την Ένωση σε μια δικτατορία των Αγορών, του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου. Αντί να ενώσουν την ήπειρο γύρω από ένα σχέδιο και να ηγηθούν της υπεράσπισης της Ευρώπης από τις «αγορές», οι Γερμανοί κάλεσαν την GoldmanSachs, το παγκόσμιο χρήμα και το ΔΝΤ στα ευρωπαϊκά πράγματα και τους επέτρεψαν να «κάνουν το νόμο» μέσα στο ευρωπαϊκό σπίτι, ακόμη και εναντίον ιστορικών ευρωπαϊκών εθνών όπως η Γαλλία – λέγεται ο ότι Πρόεδρος Σαρκοζί ξυπνούσε καθημερινά ρωτώντας αν οι Οίκοι Αξιολόγησης είχαν υποβαθμίσει τη χώρα του.

Δρώντας κατά τέτοιον τρόπο, η ίδια η Γερμανία κινδυνεύει αύριο να μην μπορεί να αντισταθεί στην πίεση του παγκόσμιου χρήματος. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός-καζίνο δεν φτιάχτηκε για Γερμανούς, φτιάχτηκε για Αμερικανούς, Βρετανούς και Εβραίους – όλοι αυτοί δεν φημίζονται για υπερβολικό έρωτα προς τους Γερμανούς. Κανένας πελάτης σε καζίνο δεν κέρδισε ποτέ τον ιδιοκτήτη του. Η Γερμανία όφειλε να το γνωρίζει αυτό από την ίδια τη δική της εμπειρία πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν δεν μπόρεσε να κεφαλαιοποιήσει τα εκπληκτικά επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματά της λόγω της βρετανικής χρηματιστικής κυριαρχίας. Ταυτόχρονα, η σημερινή γερμανική πολιτική αφαιρεί ζήτηση από την παγκόσμια οικονομία και εντείνει τη διεθνή οικονομική κρίση.

Συμπεριφερόμενοι όπως συμπεριφέρονται προς τους Ευρωπαίους εταίρους τους, οι Γερμανοί χάνουν γρήγορα το πολιτικό κεφάλαιο που κατάφεραν να συσσωρεύσουν στη διάρκεια των μεταπολεμικών δεκαετιών. Το μόνο που τώρα προτείνουν στους Ευρωπαίους εταίρους τους είναι να πληρώνουν για να κυριαρχούνται από αυτούς και από τους τραπεζίτες – και, σε μερικές περιπτώσεις, όπως στην Ελλάδα και την Κύπρο, να πληρώνουν μόνο για να καταστρέφονται! Μια τέτοια πολιτική, ενώ δεν αντιμετωπίζει τις βασικές αιτίες ούτε της διεθνούς οικονομικής ούτε της ευρωπαϊκής κρίσης, τροφοδοτεί ισχυρά αντιγερμανικά αισθήματα και τάσεις μέσα στην Ευρώπη.

Μια τέτοια κατάσταση υπονομεύει το όλο ευρωπαϊκό σχέδιο και ιδιαίτερα κάθε σχέδιο ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας από τις ΗΠΑ, που ενδεχομένως θα επιθυμούσε, σε κάποιο βαθμό, το Βερολίνο. Πριν από δέκα χρόνια, όταν το Βερολίνο και το Παρίσι ηγούντο της εκστρατείας εναντίον του Πολέμου στον Κόλπο, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να οργανώσουν τη «Νέα Ευρώπη» κατά της Γερμανίας και της Γαλλίας. Αλλά τότε το αμερικανικό σχέδιο στηριζόταν μόνο στην εξάρτηση του ανατολικοευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού από τις ΗΠΑ. Τώρα είναι η ίδια η Γερμανία που με την πολιτική της δημιουργεί τις αντικειμενικές, οικονομικές και, κατά συνέπεια, πολύ ισχυρότερες βάσεις για μια αντιγερμανική «Νέα Ευρώπη», δηλαδή υπονομεύει η ίδια τη δική της ηγεμονία στην ήπειρο, την ενότητα και σταθερότητα του δικού της ζωτικού χώρου!

Η στρατηγική του Χρήματος

Η Αυτοκρατορία του Χρήματος συμμάχησε με τις γερμανικές και ευρωπαϊκές ανώτερες τάξεις στις ευρωπαϊκές τους πολιτικές. Αλλά είναι αυτή μια συμμαχία διαρκείας; Ή θα συγκρουστούν στο τέλος Χρήμα και Γερμανία; Βλέπουμε ήδη μια πρώτη γεύση τέτοιας σύγκρουσης στη διαμάχη Γερμανίας και ΔΝΤ για το ελληνικό χρέος.

Η Ελλάδα έχει τώρα μετατραπεί σε μια «βόμβα Βαϊμάρης» μέσα στην Ευρωζώνη και η Κύπρος ακολουθεί με ταχύτητα. Μπορεί να εκραγεί ή να τη σκάσουν, μπορεί να παράγει αυταρχικά καθεστώτα, εμφύλιες συγκρούσεις, να καταλύσει μια σοβαρότερη, «υπαρξιακή» κρίση εντός της Ευρώπης. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί από εξωευρωπαϊκές δυνάμεις για να «εκραγεί» με τέτοιον τρόπο, που να καταστρέψει την ΕΕ.

Ακόμα και σήμερα η ΕΕ μοιάζει μια πολύ ισχυρή δομή. Δεν είναι, όπως δεν ήταν η ΕΣΣΔ, παρόλο που έμοιαζε να είναι. Η ΕΕ βασίζεται σε μια πολύ λεπτή ισορροπία και στον αυστηρό σεβασμό των Συνθηκών. Υποχρεωμένη να συνδυάζει είκοσι οκτώ πολύ διαφορετικά κράτη, βασίζεται στην αυστηρή τήρηση του νόμου, δηλαδή ενός λαβυρινθώδους δικτύου συνθηκών. Στα χαρτιά και στη θεωρία, μπορεί να κάνει κανείς σχέδια, π.χ. να διώξει την Ελλάδα από την Ευρωζώνη, αν αίφνης αρνηθεί αύριο να πάρει περαιτέρω από τη δηλητηριώδη «θεραπεία» στην οποία την υποβάλλουν τώρα οι εταίροι της. Αλλά πρακτικά κάθε προσπάθεια να γίνει κάτι τέτοιο θα προκαλέσει έναν εφιάλτη από πολύπλοκα πολιτικά, οικονομικά και νομικά προβλήματα.

Μεταχειριζόμενη την Ελλάδα και άλλες περιφερειακές χώρες με τον τρόπο που το έκανε, η Γερμανία δημιούργησε η ίδια τα εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιήσουν εξωτερικές δυνάμεις για να προκαλέσουν μια σοβαρή κρίση στο εσωτερικό της Ευρώπης, κρίση με το δυναμικό καταστροφής της Ένωσης. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, δηλαδή, αυτό που έκαναν με την ΕΣΣΔ.

Το παράδειγμα διάλυσης μιας πολύ μεγάλης και σχετικά ισχυρής δομής, όπως η ΕΣΣΔ, με την ανατίναξη των εσωτερικών αντιθέσεών της, μπορεί να είναι σχετικό και για την ΕΕ. Ένα τέτοιο σενάριο προϋποθέτει την ύπαρξη ενός υποκειμένου ισχυρότερης στρατηγικής ευφυΐας σε κεντρικά σημεία της δομής λήψης αποφάσεων και της ισχύος των μέσων. Τέτοια υποκείμενα είναι η «Αυτοκρατορία του Χρήματος» και πιθανώς το «βαθύ» κράτος των ΗΠΑ. Αυτές οι δυνάμεις ήταν «στρατηγικά» ευφυέστερες από τους Σοβιετικούς μεταρρυθμιστές, περισσότερο έξυπνες και ανεξάρτητες από το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού, γαλλικού ή ευρωπαϊκού πολιτικού προσωπικού. Αυτές είναι στρατηγικές, οι άλλες τακτικές δυνάμεις, οι μεν παγκόσμιοι, οι άλλες το πολύ πολύ περιφερειακοί παίκτες.

Η καταστροφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Έχουν όμως οι υψηλοί κύκλοι του Χρήματος και το βαθύ κράτος των ΗΠΑ λόγους να θέλουν να καταστρέψουν την ΕΕ; Πιθανώς ναι, τις ακόλουθες:

- Το ευρώ υπονομεύει μακροχρονίως το μονοπώλιο του δολαρίου, δηλαδή την ικανότητα των ΗΠΑ να χρηματοδοτούν την οικονομία τους.
- Οι αγορές μισούν μεγάλες, ισχυρές πολιτικές ολότητες (ιδίως αν είναι υπό γερμανική επιρροή) και, παρά τη νεοφιλελεύθερη λογική της, η ΕΕ διατηρεί το δυναμικό μεταβολής της σε μια ισχυρή πολιτική ολότητα.
- Δεν υπάρχει πια η ΕΣΣΔ που υποχρέωνε και την Ουάσιγκτον και τις μεγάλες Τράπεζες σε ένα είδος πειθαρχίας έναντι του κυρίου αντιπάλου τους.

Η Ευρώπη είναι ένας εν δυνάμει εχθρός των ΗΠΑ και του Χρήματος, παρ’ όλες τις παραχωρήσεις που οι Ευρωπαίοι έκαναν σε αμφότερες, αν αποφασίσει μια μέρα να μετασχηματιστεί σε μια «κανονική» υπερδύναμη ή να μπει σε συμμαχία με έναν άλλο «πόλο» του παγκόσμιου συστήματος, όπως π.χ. η Ρωσία ή άλλες δυνάμεις των BRIICS. Στο κάτω κάτω, η Ευρώπη ήταν, αν και σύμμαχος των ΗΠΑ και παραμένουσα η ίδια μια ιμπεριαλιστική και αποικιακή δύναμη, που δοκίμασε να «μαλακώσει» τον ιμπεριαλισμό των Ηνωμένων Πολιτειών στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Από τον Σαρλ Ντε Γκωλ που αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Βιετνάμ στη δεκαετία του 1960, διακηρύσσοντας την αρχή μιας Ευρώπης «από τον Ατλαντικό στα Ουράλια», έως τον Σιράκ, τον Βιλπέν και τον Σρέντερ, πριν από δέκα χρόνια, που καταδίκασαν την εκστρατεία στο Ιράκ. Η ευρωπαϊκή Δημοκρατία, τα ευρωπαϊκά κοινωνικά κινήματα, παρ’ όλους τους συμβιβασμούς τους και τις συνθηκολογήσεις απέναντι στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό και στην αποικιοκρατία, ιδίως χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το σεβασμό των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», παραμένουν πάντως μια δύναμη συνείδησης σε όλο τον κόσμο.

Για όλες αυτές τις αιτίες, το Χρήμα και οι ΗΠΑ δοκίμασαν επί δεκαετίες, και ιδίως μετά την πτώση του σοβιετικού κομουνισμού, να κάνουν είδος αεροπειρατείας στην Ευρώπη, καταστρέφοντας εκ των ένδον οποιαδήποτε ικανότητά της να δράσει κατά αυτόνομο τρόπο, ανεξάρτητο από τα αμερικανικά και χρηματιστικά desiderata. Δεν μπορούμε να ξέρουμε και να προβλέψουμε αν θα φτάσουν μέχρι το σημείο να προκαλέσουν μια καταστροφή του όλου ευρωπαϊκού σχεδίου, αφού, μάλιστα, η Ευρώπη είναι εντέλει τμήμα της Δύσης, δεν αντιπροσωπεύει αυτό που αντιπροσώπευε η Ρωσία. Εντούτοις, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε aprioriκάτι τέτοιο. Επιπλέον, το ευρωπαϊκό σχέδιο μπορεί να εκραγεί εξαιτίας των δικών του αντιφάσεων.

Αγώνας για τη σωτηρία της Ευρώπης

Μόνο η εμφάνιση μιας ηπειρωτικής ηγεσίας με το κουράγιο να παραγάγει μια δημοκρατική εναλλακτική λύση για την Ευρώπη, ικανή να οργανώσει ένα νέο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο γύρω από έναν νέο αντι-παγκοσμιοποιητικό κεϋνσιανισμό, που θα λάβει υπόψη του τα θεμελιώδη, φυσικά όρια ανάπτυξης και θα κατευθυνθεί προς μια πολυ-πολιτική παγκόσμια τάξη, θα μπορούσε ίσως να ξεκινήσει τον αγώνα για τη σωτηρία της Ευρώπης από τις δύο απαράδεκτες δυνατότητες μπροστά της:

- τη μεταβολή της σε μια δικτατορία των Αγορών
- τη διάλυσή της σ’ έναν αστερισμό μικρών και μεσαίων κρατών, που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να αποσπάσουν ένα τμήμα μιας μειούμενης οικονομικής ζήτησης, υπό τη γεωπολιτική κυριαρχία δυνάμεων εκτός Ευρώπης.

Ένα τέτοιο πολιτικό υποκείμενο, ικανό να ηγηθεί του αγώνα για την υπεράσπιση των ευρωπαϊκών λαών και εθνών από την Αυτοκρατορία, οφείλει να συνδυάζει κοινωνικές και αντιηγεμονικές ευαισθησίες. Η Σοσιαλδημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο, όσο καιρό είναι σύμμαχος των ΗΠΑ, ούτε και τα κινήματα της εθνικής Δεξιάς, όσο υιοθετούν μια αντικοινωνική, νεοφιλελεύθερη στάση υπέρ του Χρήματος.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (Τεύχος 213)

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Χρήστου Γιανναρά

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας (ακριβέστερα: οι κάθε είδους και ρόλου κομματάνθρωποι) πρέπει να καταλάβουν ότι μια κρίσιμη μάζα των δυνάμει ψηφοφόρων τους ζουν κυριολεκτική απελπισία, εκρηκτική απόγνωση. Tο «πρέπει» της δεοντολογικής απαίτησης «να καταλάβουν» το υπαγορεύει η λογική του ενστίκτου αυτοσυντήρησης, των ορμεμφύτων αυτοάμυνας μπροστά σε φάσμα ανυπόφορης συμφοράς – αν σώζονται ακόμα τέτοια ορμέμφυτα στους πάσχοντες απώλεια επαφής με την πραγματικότητα κομματανθρώπους.

Δεν έχει προηγούμενο αυτό που συμβαίνει σήμερα. Σε τέτοια ανελπιστία δεν είχε περιπέσει ποτέ άλλοτε ο Eλληνας, ποτέ δεν τον είχε κυριέψει, σε τέτοιο βαθμό, ο πανικός της απόγνωσης. Tετρακόσια χρόνια σκλαβιάς στους Tούρκους ήταν χρονικό διάστημα που από μόνο του, μόνο με την εφιαλτική του διάρκεια, θα ήταν φυσικό να είχε νεκρώσει κάθε ίχνος ελπίδας – οι άνθρωποι γεννιώνταν και πέθαιναν, η μια γενιά διαδεχόταν την άλλη, χωρίς ορατό σημάδι λογικής προσδοκίας λυτρωμού. Oμως η ελπίδα επιζούσε, το ανεδαφικό εκείνο «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι» πήγαζε από ζωντανή συνείδηση καταγωγής, αυτεπίγνωση αρχοντιάς, εμπιστοσύνη στη γλώσσα, αυτονόητη βιωματική αναφορά στον μεταφυσικό (μη θρησκειοποιημένο) άξονα «νοήματος» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Δεν έπαψαν ούτε στιγμή οι τότε Eλληνες να ξέρουν ποιοι είναι και τι τους πρέπει.

Tο ίδιο και όταν, εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση, ήρθε ο δεύτερος, με οριστικότερες ιστορικές συνέπειες όλεθρος: η μικρασιατική καταστροφή, το ξερίζωμα του Eλληνισμού από κοιτίδες πανάρχαιες και γενέθλια εδάφη – τις ασιατικές ακτές του Aιγαίου, τον Eύξεινο, την Προποντίδα, την Kαππαδοκία, την Tραπεζούντα, το Iκόνιο, τη Φρυγία – η συρρίκνωση της κοσμοπολίτικης ελληνικότητας στην επαρχιώτικη βαλκανική μιζέρια του μεταπρατικού κρατιδίου. Oύτε και τότε έφτασαν σε ανελπιστία οι Eλληνες, η ελπίδα δεν τους απόλειψε, δεν θεώρησαν ποτέ ενδεχόμενο τον αφανισμό της ελληνικής παρουσίας, την εξάλειψη του ελληνικού ονόματος, από την ιστορική σκηνή.

O σημερινός απελπισμός δεν έχει την αιτία του στην πτώχευση του κράτους – πτωχεύσεις γνώρισε πολλές το δάνειο (τεχνητό, όχι φτιαγμένο για τις δικές μας ανάγκες) ελλαδικό κρατικό μόρφωμα. Tον απελπισμό τον γεννάει σήμερα η εσκεμμένη και έμπρακτη άρνηση της κοινωνικής συνοχής από μέρους ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων, ταγμένων να υπηρετούν αυτή τη συνοχή και αμειβόμενων για τις υπηρεσίες τους. Zούμε μιαν εφιαλτική κοινωνική αποσύνθεση, έναν πρωτογονισμό εγωκεντρισμού, που κυοφορήθηκε από τα κόμματα σαν αυτονόητη πολιτική συμπεριφορά.

Yπουργός Aμυνας κλέβει τα χρήματα που του εμπιστεύονται οι φορολογούμενοι πολίτες για τον αμυντικό εξοπλισμό της χώρας. Aντιπρόεδρος της κυβέρνησης, μαζί με τον υπουργό Oικονομικών παίζουν το κρυφτούλι μιας διαβόητης «λίστας» πιθανών φοροφυγάδων, που δεν φτάνει ποτέ στα αρμόδια όργανα ελέγχου. Aλλος υπουργός Oικονομικών αποκαλύπτεται να διαθέτει καταθέσεις στο εξωτερικό με ποσά αδήλωτα και αφορολόγητα, ιλιγγιώδη. Yπουργός Mεταφορών δωροδοκείται από ξένη εταιρεία για να της παραχωρήσει την ψηφιοποίηση του OTE.

Πρώην αναπληρωτής διευθυντής εξοπλιστικών προγραμμάτων ομολογεί ότι εξαγοράστηκε με εκατομμύρια για να παρανομήσει, και «καρφώνει» για ίδια αδικήματα υπουργούς, τραπεζίτες, επιχειρηματίες. Tαμίας κυβερνώντος κόμματος βεβαιώνει «προεκλογική χορηγία» εκατομμυρίων προς το κόμμα του από ξένη εταιρεία που κερδοσκοπεί στην Eλλάδα. Aλλος πρώην υπουργός συλλαμβάνεται να κυκλοφορεί το πανάκριβο αυτοκίνητό του με πλαστές πινακίδες, για να κλέψει και αυτός την οφειλόμενη στο Δημόσιο εισφορά. Διευθυντής δημόσιου νοσοκομείου συλλαμβάνεται να δωροδοκείται για να μεροληπτήσει σε μειοδοτικό διαγωνισμό.

Aτέλειωτες, αναρίθμητες οι περιπτώσεις, καταιγιστικός ο καθημερινός βομβαρδισμός του πολίτη από τη σχετική ειδησεογραφία. Σαν ακρίδες έχουν επιπέσει οι υπάνθρωποι των ληστρικών συμμοριών, που αυτο-ονομάζονται «κόμματα», στο κοινωνικό χρήμα, στην περιουσία που προσπαθεί να συντηρήσει, κυριολεκτικά με το αίμα του, ο εξωφρενικά φορολογούμενος πολίτης. Aπελπισία δεν γεννάει ούτε καν η διαφθορά, αλλά το ότι εξακολουθούν να κυβερνάνε τη χώρα οι υπεύθυνοι γι’ αυτή τη διαφθορά.

Aπελπισία γεννάει το γεγονός ότι διαχειρίζονται τη ζωή μας αμετανόητοι οι αυτουργοί της καταστροφής μας. Kυνικά, αδιάντροπα, διορίζουν ακόμα σήμερα, σε δημόσιες θέσεις για να αμείψουν αυλόδουλους ή να εξαγοράσουν συνειδήσεις. Aυτή η πραγματικότητα του εμπαιγμού είναι η κατακέφαλη καθημερινότητα που ζει ο πολίτης: Γνωρίζουν όλοι στη γειτονιά την κομματικά ευνοημένη που διορίστηκε, μόλις πριν τρεις μήνες, «ειδική σύμβουλος» σε υπουργείο, με 5.000 ευρώ μηνιαίες απολαβές. Oλοι γνωρίζουν, στο διπλανό από τη «σύμβουλο» διαμέρισμα, την οικογένεια του ταξίαρχου, του επιφορτισμένου με το κυνηγητό της λαθρομετανάστευσης σε τεράστια έκταση συνοριακής γραμμής, και μηνιάτικο 1.400 ευρώ.

Aυτή η σύγκριση, η αναιδέστατη αδικία στην αμοιβή του κρατικού λειτουργού και στην εξωφρενικά σπάταλη καταξίωση του κομματικού λακέ, απελπίζει επικίνδυνα τους πολίτες. Δεν μπορεί να φανεί ελπίδα σε κανένα βάθος προοπτικής όσο η φαυλότητα ή ανικανότητα των κυβερνώντων περιθωριοποιεί και εξευτελίζει μεθοδικά όσους λειτουργούς του κράτους απομένουν ευσυνείδητοι, ασυμβίβαστοι με τους συνδικαλιστικούς νόμους της ζούγκλας. H ανελπιστία φαρμακώνει τη ζωή μας, γιατί η καταναλωτική αποχαύνωση και ο κτηνώδης εγωκεντρισμός καλλιεργήθηκαν μεθοδικά για να ψηφοθηρούν οι κομματικές μαφίες κολακεύοντας την αλογία των ενστικτωδών ενορμήσεων της μάζας.

Aπό τη στιγμή που αποσβέστηκε από τον δικαστή και τον δάσκαλο η συνείδηση του κοινωνικού λειτουργήματος, η χαρά της προσφοράς, ελπίδα κοινωνικής ανάκαμψης δεν υπάρχει. Oλοι παίζουμε στο γήπεδο των τυράννων μας, δεν αντιλαμβάνεται ούτε ο δικαστής ούτε ο δάσκαλος, πολύ λιγότερο ο τραπεζίτης ή ο έμπορος, ότι αν πάψει να παίζει στο γήπεδο της χρησιμοθηρίας, του ατομοκεντρισμού, της καταναλωτικής μονοτροπίας, σπέρνει σπόρο ελπίδας ικανόν να τινάξει την ταφόπετρα της τυραννίας. Aκόμα και η Eκκλησία έχει υποταχθεί στον ατομοκεντρισμό, μιλάει τη γλώσσα της ιδεολογίας, κηρύττει τον ωφελιμισμό των αξιόμισθων πράξεων. Aντί να ζωντανέψει παντού κρυφά σχολειά (να σώσει τη γλώσσα, τη συνέχεια του «τρόπου»), οργανώνει φανερά (όσο γίνεται πιο φανερά) συσσίτια – θέλει να αποδείξει και να διαφημίσει τη χρησιμότητά της, να μετριάσει τον εφιάλτη της απόγνωσης, όχι να τον αντιπαλαίψει έξω από το γήπεδό του.

Eίμαστε χαμένοι από χέρι. Tουλάχιστον κάποιοι δικαστές, κάποιοι δάσκαλοι, κάποιες ενορίες, ας αρνηθούν το στημένο παιχνίδι των υπάνθρωπων τυράννων μας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Σήμερα αναδημοσιεύουμε από τον προηγούμενο «Αντιφωνητή» (16/12/2013) ένα άρθρο του φίλου μας Πομάκου αγωνιστή Σεμπαεδήν Καραχότζα. Γραμμένο με αφορμή τα όσα συνέβησαν στην πρόσφατη διημερίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ στην Κομοτηνή και φυσικά, όπως θα διαπιστώσετε, εξαιρετικά εύγλωττο…
 
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που αρχίσαμε να φωνάζουμε πως ορισμένοι από τους κύκλους της μουσουλμανικής μειονότητας, που κρυφά ή φανερά συνεργάζονται με το τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής, συμπεριφέρονται σαν να είναι η Θράκη Τουρκία και όχι Ελλάδα, αλλά όπως γίνεται συνήθως, ελάχιστοι δίνουν σημασία σε αυτά που λέμε και ακόμα λιγότεροι καταλαβαίνουν πως αυτά που λέμε ανταποκρίνονται απόλυτα στην πραγματικότητα και δεν είναι απλά μια υπερβολή.
Να όμως που έφτασε η ώρα όλα όσα λέμε να τα δουν στην πράξη και κορυφαία στελέχη της επίσημης ελληνικής πολιτείας, αφού τέτοιου είδους συμπεριφορές είδαν με τα ίδια τους τα μάτια και πλέον κανένας δεν μπορεί να πει πως φωνάζουμε άδικα όλα αυτά τα χρόνια.

Αντιλαμβάνομαι βέβαια πως για κάποιον που ζει στην Αθήνα και γενικότερα μακριά από τη Θράκη είναι δύσκολο να καταλάβει και να πιστέψει όλα αυτά που ζούμε εμείς εδώ, αφού οι περισσότεροι ζουν έχοντας στο μυαλό την πολύ καλή για να είναι αληθινή εικόνα μιας δημοκρατικής χώρας όπου τα πάντα κυλάνε ομαλά και οι νόμοι είναι πάνω απ’ όλους.
Επιτρέψτε μου όμως να βεβαιώσω πως τη δημοκρατία και τους νόμους της Ελλάδας ορισμένοι τα έχουν γραμμένα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους αφού έχουν εδώ και δεκαετίες ορίσει τους δικούς τους νόμους και τη δική τους «δημοκρατία» με μοναδικό σκοπό την υποστήριξη συμφερόντων άλλων ή μάλλον άλλης χώρας.

Αναφέρομαι στο πρόσφατο συνέδριο στην Κομοτηνή για τα 90 χρόνια από την Συνθήκη της Λοζάνης. Εκεί ορισμένοι εκ των δημοσιογράφων του τουρκόφωνου Τύπου της περιοχής μας θέλησαν να κάνουν ομιλίες στην τουρκική και όταν αυτό δεν τους επιτράπηκε αποχώρησαν εις ένδειξη διαμαρτυρίας αφού όλα αυτά τα χρόνια είχαν μάθει να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να τους φέρνει κανείς αντίρρηση και τώρα που βρέθηκε κάποιος να τους πει ΟΧΙ τους κακοφάνηκε.

Βεβαίως πολλοί που ζουν μακριά από τη Θράκη δεν μπορούν να καταλάβουν τη σημασία αυτών που λέω και ίσως αρκετοί πουν πως δεν θα πείραζε κανέναν μια ομιλία στην τουρκική αφού στην περιοχή ζουν και Τούρκοι. Όλα αυτά όμως θα τα πει ο Αθηναίος, εκείνος δηλαδή που ακούγοντας το όνομα Χασάν, Αχμέτ κλπ θα βιαστεί να μιλήσει για έναν ακόμα Τούρκο που ζει στη Θράκη κι αυτό διότι δεν γνωρίζει την πραγματική τους ιστορία και δεν μπορεί να αντιληφθεί πως αυτός ο Χασάν, αυτός ο Αχμέτ μπορεί να είναι πολύ πιο Έλληνες από εκείνον.

Όσοι πάλι γνωρίζουν τι συμβαίνει στη Θράκη θα πουν πως δεν υπάρχει λόγος για χρήση της τουρκικής αφού στην περιοχή ζουν μόνο Έλληνες πολίτες και η επίσημη γλώσσα είναι η ελληνική. Ωστόσο ένα σύνηθες επιχείρημα είναι πως οι περισσότεροι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν γνωρίζουν καλά την ελληνική γλώσσα κι αυτό δυστυχώς ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ακόμα κι αυτό το επιχείρημα όμως δικαιώνει όλους εμάς που φωνάζουμε πως από τα μειονοτικά σχολεία οι Έλληνες μουσουλμάνοι δεν μπορούν να μάθουν σωστά ελληνικά. Μιλάμε για τα ίδια σχολεία που οι κύκλοι του τουρκικού Προξενείου υπερασπίζονται με τόσο πάθος τη στιγμή που οι ίδιοι παραδέχονται πως οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν γνωρίζουν καλά την ελληνική γλώσσα και για τον λόγο αυτό κάνουν αυτές τις ομιλίες στην τουρκική. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να αποφασίσουν: δεν γίνεται από τη μια να είναι καλά τα μειονοτικά μας σχολεία και από την άλλη οι μουσουλμάνοι που φοιτούν σε αυτά να μη μπορούν να μιλήσουν και να κατανοήσουν την ελληνική γλώσσα.
 
Ξεχνάνε όμως πως ακόμα κι αν τους επιτραπεί να κάνουν ομιλίες στην τουρκική γλώσσα ελάχιστοι από τους μουσουλμάνους της περιοχής θα μπορέσουν να τις καταλάβουν κι αυτό διότι η μητρική γλώσσα των περισσότερων είναι η πομακική κι αν είναι πολλοί εκείνοι που δεν μπορούν να καταλάβουν μια ομιλία στην ελληνική είναι ακόμα περισσότεροι αυτοί που δεν θα την καταλάβουν στην τουρκική.
Για όσους τολμήσουν να αμφισβητήσουν αυτά που λέω τους προσκαλώ και τους προκαλώ παράλληλα να κάνουμε σε ανύποπτο χρόνο μια βόλτα στα Πομακοχώρια, ακόμα και σε εκείνα που έχουν εκτουρκιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό για να δούμε από κοντά μαζί ποια είναι η γλώσσα που μιλάνε στο σπίτι, στο καφενείο, στη δουλειά οι κάτοικοι τους. Είμαι όμως απόλυτα βέβαιος πως κανένας τους δεν θα δεχθεί αυτήν την πρόκληση και πρόσκλησή μου αφού ξέρουν καλύτερα κι από μένα τη γλώσσα που χρησιμοποιείται σε αυτά τα χωριά.
Ας αφήσουν λοιπόν αυτό το καλό μεν αλλά πολύ παλιό και ξεπερασμένο παραμυθάκι πως οι μουσουλμάνοι της Θράκης δεν ξέρουν καλά ελληνικά αλλά ξέρουν τουρκικά, ούτε τη μια γλώσσα ξέρουν καλά ούτε την άλλη παρόλο που ως Έλληνες πολίτες έπρεπε να ξέρουν το ίδιο καλά με τους χριστιανούς συμπολίτες μας την ελληνική γλώσσα αλλά για να τη μάθουν θα πρέπει να έχουν και σωστά σχολεία διότι τα μειονοτικά μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από σχολεία.
Είναι το μεγαλύτερο έγκλημα των ελληνικής πολιτείας εις βάρος των Ελλήνων μουσουλμάνων…

Πηγή Προξενείο Στοπ