Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Απρ 2011


Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, στο Αναστάσιμο μήνυμά του κάλεσε τους Έλληνες να βιώσουν την Ανάσταση και να προχωρήσουν στη νέα ζωή!!! Οποία προκλητικότητα, ο έχων την άνεση της βιοτής, να προσκαλεί στην μετά το μαρτύριο ζωή, εκείνους που σήμερα δεν έχουν που την κεφαλή κλίναι…!!! Κι όμως, ο πνευματικός – θρησκευτικός ταγός, συντασσόμενος εκ του ασφαλούς με τους διώκτες του Ελληνισμού, προτρέπει να βιώσουμε το μαρτύριο, την σταύρωση για να γνωρίσουμε το μεγαλείο της ανάστασης… με τον ίδιο να βρίσκεται στην εξέδρα των επισήμων, στη θέση του... θεατή. Στο Κολοσαίο της Παγκοσμιοποίησης, ο κ.κ. Ιερώνυμος επέλεξε να μην βρίσκεται στην αρένα με τα λιοντάρια, αλλά να καθίσει στο πλευρό των βιαστών και των εκτελεστών ενός ολόκληρου λαού...

Πόσο εύκολα ξεχνά ο κ.κ. Ιερώνυμος τους υπαίτιους της σταύρωσης ενός λαού! Πόσο εύκολα κλείνει τα μάτια και δεν βρίσκει ούτε μία λέξη να καταθέσει εναντίον των ανάλγητων βασανιστών του Ελληνισμού! Πόσο εύκολα ο άνθρωπος που είναι πνευματικά υπεύθυνος για όλους εμάς, μας παραδίδει την φωτιά και στο μαρτύριο για να ζήσουμε (πόσοι άραγε;) το λαμπρό αύριο! Μήπως όμως, την ίδια έκκληση δεν κάνει και ο καθ’ ύλην αρμόδιος της καθημερινής σταύρωσής μας, ο πρωθυπουργεύων Γιώργος Παπανδρέου; Κι αυτός δεν μας καλεί να υπομένουμε σιωπηλά, προκειμένου να κερδίσουμε την ευτυχία και την μακαριότητα του επιζήσαντα από την λαίλαπα πολίτη; Πόσο τυχαία μπορεί να χαρακτηριστεί λοιπόν, η ταύτιση των προτροπών των δύο ανδρών;

Δυστυχώς, ο κ.κ. Ιερώνυμος, καλεί όλους εμάς να βιώσουμε την σταύρωση για να απολαύσουμε την ανάστασή μας. Ξεχνά, ο δυστυχής αρχιεπίσκοπος πως εμείς, οι πολίτες, είμαστε στο σταυρό. Εκείνος, ομιλεί εκ του ασφαλούς, ευρισκόμενος απέναντί μας και όχι δίπλα μας. Μη συμπάσχοντας, αλλά παρακολουθώντας, όπως κάποτε παρακολουθούσαν οι Φαρισαίοι την Σταύρωση του Χριστού, ο κ.κ. Ιερώνυμος μας ζητά υπομονή, επειδή μετά την σταύρωση ακολουθεί η ανάσταση! Εκείνος όμως, συναγελάζεται, ομονοεί και συντάσσεται στο πλευρό των βασανιστών μας, για τους οποίους δεν βρίσκει ούτε μία λέξη να ειπεί, ούτε έναν κακό λόγο… Δεν τολμά να σταθεί αντιμέτωπος με τους ηθικούς και τους πραγματικούς αυτουργούς του μαρτυρίου στο οποίο μας καλεί να συμμετάσχουμε… αδιαμαρτύρητα!!!

Με τους γραμματείς και τους τελώνες συντάσσεται ως νέος Φαρισαίος, ο κ.κ. Ιερώνυμος, ο οποίος αποτελεί άλλη μία τραγική καρικατούρα της απάνθρωπης καθημερινότητας που βιώνουμε όλοι, πλην των εκλεκτών, πλην εκείνων που έτρεξαν να συγκαταριθμηθούν με τους βασανιστές – εξολοθρευτές μας… Ανίκανος να αντιληφθεί το μέγεθος της κρισιμότητας των καιρών, ανίκανος να τρέξει με λαχτάρα για να βρεθεί ως πάσχων συνμαρτυρώντας στο πλευρό του βασανιζόμενου ποιμνίου, ο ποιμένας επιλέγει να σταθεί στα πόδια του σταυρού που καλεί όλους μας να ανέβουμε και παρακολουθεί το… θέαμα λέγοντας: «Μη φοβείσθε». Καμία αδικία, καμία ασθένεια, καμία δυσκολία της καθημερινότητας, καμία οικονομική κρίση, καμία αβεβαιότητα για το μέλλον δεν πρέπει να μας φοβίζει…»

Πολλοί αναλογίζονται κάποιον άλλο αρχιεπίσκοπο και νιώθουν σήμερα την απουσία του. Πολλοί περισσότεροι δε αρχίζουν να σκέφτονται πονηρά για τους λόγους της αναγκαστικής απουσίας του κεκοιμημένου και αγαπητού, μακαριστού ποιμενάρχη Χριστοδούλου… ο οποίος δακρύζων συνέπασχε και δεν είχε ως μέριμνά του την δημιουργία ΜΚΟ, αλλά την σωτηρία των ψυχών μας…

Ο πανοσιολογιότατος κ.κ. Ιερώνυμος, προφανώς ακατάλληλος για το βάρος των ευθυνών που έτρεξε να επωμισθεί, μένει βουβός στο δράμα, παρακολουθεί συμπαρατασσόμενος των βασανιστών το μαρτύριο και… καλεί στο αύριο, εκ του ασφαλούς βεβαίως, αφού ο ίδιος ως ποιμένας θα συνεχίσει να υπάρχει (εκτός αν ο Κύριος αποφασίσει κάτι άλλο), ενώ το ποίμνιο θα έχει σαφέστατα ελαττωθεί. Ποιόν λόγο θα δώσει τότε ως ποιμένας στον Κύριο όλων; Τι θα απολογηθεί ο πανοσιολογιότατος; Ποια δικαιολογία θα προτάξει για την αμεριμνησία του, αλλά και για την σύμπλευσή του με τους βασανιστές; Δεν είναι η πρώτη φορά, ιστορικά, που ανίκανος θρησκευτικός ηγέτης βρέθηκε σε κρίσιμη χρονική περίοδο να μην αγωνίζεται για τον λαό. Πολλές φορές, στην ιστορία του Ελληνισμού, βρέθηκαν ακατάλληλοι πνευματικοί-θρησκευτικοί ταγοί. Όμως, ο λαός συνέχισε να υπάρχει ενώ οι ίδιοι δεν απέκτησαν ούτε μία γραμμή στις λαμπρές σελίδες του μαρτυρίου, αφού εκ πεποιθήσεως ή κατ’ επιλογήν τους υπήρξαν τραγικοί απόντες, αρνούμενοι να εγγραφούν και να συγκαταριθμηθούν στα βιβλία της χριστιανοσύνης και του Ελληνισμού.

Ασπαζόμενος την δεξιά του πανοσιολογιοτάτου κ.κ. Ιερώνυμου, εύχομαι κάποτε να πάψει να βρίσκεται στα πολύβουα τραπέζια των κοσμοπολιτών εξουσιαστών και των δυναστών του λαού μας και να βρεθεί στην Δεξιά του Κυρίου…

Κωνσταντίνος

Ακούστε τους άρχοντες του ψεύδους, τους πολιτικούς απατεώνες, τους ληστοσυμμορίτες, τους εθνικούς μειοδότες, τους Εφιάλτες, τους προδότες της Πατρίδας, τα πουλημένα τομάρια, τα τσανάκια της παρηκμασμένης και χρεωκοπημένης (κι ας το κρύβουν) Δύσης, με ποιο τρόπο υφάρπαξαν την ψήφο του «πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου» Ελληνικού λαού και οδηγούν ΑΚΑΘΕΚΤΟΙ ΚΑΙ ΑΔΑΚΡΥΤΟΙ τη χώρα και τον Ελληνισμό στον αφανισμό!

Ακούστε και θαυμάστε το θράσος, την αναίδεια και την πολιτική αλητεία των «σοσιαλιστών» υπανθρώπων που παραδίδουν την Πατρίδα μας στους διεθνείς τοκογλύφους, ως πρόβατο επί σφαγή…..

Συνυπεύθυνα για την μαθηματική πορεία προς την ολοκληρωτική καταστροφή και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που ενώ ΜΠΟΡΟΥΝ, ΔΕΝ ΠΡΑΤΤΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ για να σταματήσουν τον ολέθριο κατήφορο.

Το ΚΚΕ, το κόμμα της κοινωνικής επανάστασης, αρκείται σε ανούσια επιχειρηματολογία και σε ακίνδυνες και ευεργετικά εκτονωτικές για το καθεστώς πορείες και συγκεντρώσεις της ντουντούκας και των αναμασημένων συνθημάτων.

Η «άλλη αριστερά» που «έκαψε την Αθήνα» το Δεκέμβρη του 2008 με αφορμή τη δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, τώρα που δολοφονούνται όλα τα δεκαεξάχρονα της Ελλάδας, εξαντλείται σε ρητορικές αντιεξουσιαστικές κορώνες και λεκτικά αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα.
Και η Ν.Δ. ακολουθώντας πολιτική στρουθοκάμηλου, οχυρώνεται πίσω από από έναν χρεωκοπημένο συντηρητικό καθωσπρεπισμό και περιορίζεται στην καταγγελία του μνημονίου και της αντιαναπτυξιακής πολιτικής της κυβέρνησης των ανικάνων… ψηφίζοντας, όμως, το 60% των «μεταρρυθμιστικών» νομοσχεδίων της κυβέρνησης της Τρόικας και του μνημονίου!

… Και η Ελλάδα, 190 μόλις χρόνια από την απελευθέρωσή της από τον Τουρκικό ζυγό, είναι έτοιμη να παραδώσει το πνεύμα, βάζοντας με τα ίδια της τα χέρια τη θηλιά της σκλαβιάς στο λαιμό της!

Αδέρφια, είμαστε προδομένοι από όλες τις πλευρές και από όλες τις πάντες…

Κάθε μια μέρα παραμονής της ξενόδουλης κυβέρνησης του ακατανόμαστου στην εξουσία είναι ένα ακόμα καρφί στο φέρετρο της δόλιας πατρίδας μας, ένα ακόμα δολοφονικό βόλι στην καρδιά του Ελληνισμού…

Ο μυαλοχυμένος, πιστός τοις κείνων ρήμασι, παρότι πανικόβλητος προσπαθεί και μέχρι ενός σημείου καταφέρνει να εμφανίζεται ότι έχει πλήρη τον έλεγχο της κατάστασης, σέρνοντας κυριολεκτικά από τη μύτη τους καρεκλολάγνους βουλευτές της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του, επισείοντας με την πρώτη ευκαιρία τον μπαμπούλα των εκλογών.

Άλλη σωτηρία από την άμεση και δυναμική παρέμβαση του λαού δεν υπάρχει. Μόνο ο Ελληνικός λαός μπορεί να σταματήσει τον επερχόμενο όλεθρο και να εξορκίσει τον Παπανδρεϊκό συρφετό, στέλνοντας τους πρωταίτιους της εθνικής μειοδοσίας εκεί που τους αξίζει… ΣΤΗΝ ΚΡΕΜΑΛΑ ΤΩΝ ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΡΝΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ.




Για την περίπτωση που το μήνυμα του πρωθυπουργού για το Πάσχα, διέλαθε της προσοχής των περισσοτέρων –για ευνόητους λόγους – το μεταφέρουμε αυτούσιο. Είναι ευσύνοπτο άλλωστε, πολλοστή ανακεφαλαίωση των βασικών κλισέ της πρωθυπουργικής πρoπαγάνδας, γαρ:

«Το Πάσχα συμβολίζει για τον Ελληνισμό, για όλους μας, το ξεκίνημα μιας νέας ζωής.

Και παρά τις δυσκολίες, η Ελλάδα σήμερα αλλάζει και ξαναγεννιέται.

Μέσα από τις δυσκολίες και τις προσπάθειες όλων μας, αλλάζουμε νοοτροπίες και αντιλήψεις.

Σκεφτόμαστε υπεύθυνα το κοινό καλό, τα παιδιά μας, το αύριο.

Παρά τις δυσκολίες, περπατάμε μαζί αυτόν τον δρόμο, σπάμε την απαισιοδοξία και τη μοιρολατρία, παίρνουμε την αλλαγή στα χέρια μας.

Και θα πετύχουμε.

Θα καταφέρουμε στο τέλος να έχουμε μία πατρίδα για την οποία θα είμαστε υπερήφανοι. Δικαιοσύνης και ανάπτυξης.

Αισιόδοξα, αποφασιστικά, φτιάχνουμε την Ελλάδα της δημιουργίας».

Την ίδια ώρα στο Πασχαλινό του μήνυμα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Κάτω ἀπό τό ἀνέσπερο φῶς τῆς Ἀναστάσεως, τά ψεύδη, ἡ ὑποκρισία καί οἱ ἀπόπειρες παραπλάνησής μας ἀπό τά ὀργανωμένα συμφέροντα, πού γεννοῦν κρίσεις καί δοκιμασίες, χλωμιάζουν καί ἀποδυναμώνονται».

(...)

«Ὅσες φορές τό Γένος μας ἔφθασε στά ὅρια τῆς ἐξουθένωσης, ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως τό ἀνέδειξε πάλι ρωμαλέο καί ἀναστημένο. Μέ αὐτή τήν ἐλπίδα ἔμεινε ζωντανό στήν τουρκοκρατία. Χάρη σ’ αὐτή τήν ἐλπίδα καρποφόρησε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ἔτσι ἀναστήθηκε ἡ πατρίδα μας μετά τή Γερμανική κατοχή. Ἔτσι θά ἀντέξει κάθε μορφῆς κρίση καί δοκιμασία τοῦ παρόντος καί τοῦ μέλλοντος».

Αν ο πρωθυπουργός μιλάει ακροθιγώς για κάποιες «δυσκολίες» ρίχνοντας το βάρος στο μήνυμα ότι αυτές θα ξεπεραστούν και η χώρα θα ξαναγγενηθεί [λέξη η οποία, τρεις μέρες μετά την 44η επέτειο από την 21η Απριλίου, εύκολα προκαλεί συνειρμούς με το χουντικό έμβλημα του Φοίνικα με τον στρατιώτη], ο αρχιεπίσκοπος, για κάποιο περίεργο λόγο αισθάνεται την ανάγκη να αναφερθεί στις κορυφαίες ιστορικές περιόδους της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, που ταυτίζονται με ακραία δεινά που υπέστη ο τόπος και ο λαός του. Είναι τυχαία η αναφορά, ή μήπως τις συγκρίνει με το σήμερα; Ή μάλλον με το «αύριο» που καταφθάνει;

Απευθύνονται στο ίδιο κοινό κι όμως είναι ν’απορεί κανείς: η ηγεσία της κυβέρνησης και η ηγεσίας της Εκκλησίας ζουν στην ίδια χώρα;




Του Αθανάσιου Αν. Αγγελόπουλου
Καθηγητού Πανεπιστημίου

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας στο βιβλίο του (ενότητα «Το Αιγαίο και η Κύπρος», σελ. 266-267) γράφει ότι όλο το Αιγαίο κείται, όπως και η Κύπρος, στην Ανατολική Μεσόγειο, όταν αναφέρεται σε «ζητήματα όπως του Αιγαίου και της Κύπρου, που περιλαμβάνονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου…».


Στις πρόσφατες όμως δηλώσεις του στην «Καθημερινή» κάνει άλλες γεωγραφικές προσεγγίσεις, ότι ειδικά το Καστελλόριζο, κατ’ αυτόν, είναι εκτός Αιγαίου, αλλά εντός της Ανατολικής Μεσογείου. Τώρα το Αιγαίο έπαψε να «περιλαμβάνεται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου».

Διερωτώμεθα: Πώς είναι δυνατόν όλο το Αιγαίο να είναι Ανατολική Μεσόγειος, αφενός, και ένα επιμέρους νησί του Νοτίου Αιγαίου, το Καστελλόριζο, να είναι εκτός Αιγαίου, αλλά εντός της Ανατολικής Μεσογείου, αφετέρου; Εν τω μεταξύ, ο ίδιος πάλι στο Αιγαίο ταξινομεί και «την ομάδα των Δωδεκανήσων και του Νοτίου Αιγαίου». Γράφει: «Τα νησιά του Αιγαίου ταξινομούνται σε έξι βασικές ομάδες-νησιά: του Βορείου Αιγαίου, των Βορείων Σποράδων, των Κυκλάδων, του Ανατολικού Αιγαίου, των Δωδεκανήσων και του Νοτίου Αιγαίου…» (σελ. 268 της ενότητος «Ο θαλάσσιος ζωτικός χώρος και το Αιγαίο», σελ. 267-274, όπου πολλά ενδιαφέροντα).

Προφανώς, όταν διατύπωνε τα παραπάνω ο κ. καθηγητής-ΥΠΕΞ δεν είχε προβλέψει, παρόλη τη διορατικότητα και την προβλεπτική ικανότητά του, τη γεωπολιτική σκοπιμότητα της σήμερον στην περιοχή, σε σχέση με τις ΑΟΖ, ώστε από τότε να εξαιρέσει το Καστελλόριζο από το όλο δωδεκανησιακό αιγαιακό σύμπλεγμα, εμφανίζοντάς το ως Αν. Μεσόγειο, αλλά και να θέσει το Αιγαίο όλο σαφώς εκτός Αν. Μεσογείου. Για να μπορεί να ξεμυτίζει εκεί η Τουρκία, με διεκδικητική ΑΟΖ, διασπαστική της ενιαίας ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ.

Πάντως, ουδείς αξιόπιστος γεωπολιτικός χάρτης, σε ανύποπτο χρόνο, θέτει το Καστελλόριζο εκτός Δωδεκανήσων και Νοτίου Αιγαίου, αλλά εντός Αν. Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων των χαρτών που το 1932 συνόδευαν τα πρωτόκολλα που υπογράφηκαν μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας, αλλά και των ομοίων κατά την εκχώρηση του όλου συμπλέγματος των Δωδεκανήσων από την Ιταλία στην Ελλάδα το 1947. Με βάση τους επισήμους αυτούς χάρτες, στο πρώτο άρθρο του νόμου της Δ΄ Αναθεωρητικής Βουλής «Περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα» γράφονται τα εξής: «Αι Νήσοι της Δωδεκανήσου, Ρόδος, Κάλυμνος, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Κάσος, Σύμη, Κως, Λέρος, Καστελλόριζο, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, είναι προσηρτημέναι εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28ης Οκτωβρίου 1947».

Όχι δε μόνο οι γεωπολιτικοί, αλλά κατ’ εξοχήν και οι γεωεκκλησιαστικοί χάρτες του ίδιου συμπλέγματος νησιών, υπό τον όρο «Δωδεκάνησα» περιλαμβάνουν, στηριζόμενοι σε γεωιστορικά, γεωπολιτικά και πολιτισμικά σαφή δεδομένα, ανυπερθέτως, κατά τα κανονικά θέσμια της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το Καστελλόριζο είτε στη Μητρόπολη Ρόδου είτε σήμερα στη Μητρόπολη Σύμης, με τα νησιά Σύμη, Τήλο, Χάλκη και Μεγίστη (Καστελλόριζο). Ο δε Μητροπολίτης Σύμης σήμερα τιτλοφορείται «υπέρτιμος και έξαρχος Νοτίου Αιγαίου Πελάγους».

5. Μας καθησυχάζει πάντως ο κ. ΥΠΕΞ ότι, εντούτοις, το Καστελλόριζο είναι ελληνική επικράτεια. Στο βάθος όμως το στρατηγικό του με το διορατικό και διεισδυτικό βλέμμα του, εποφθαλμιά –και οσφραίνεται όπως η γάτα το ψάρι– όλα τα Δωδεκάνησα όταν γράφει επί λέξει ότι «θα πρέπει να αυξηθεί η εξάρτηση των Δωδεκανήσων από τη μικρασιατική ηπειρωτική πλάκα» (σελ. 235). Πώς όμως; Με σεισμική δόνηση; Με τσουνάμι; Με γέφυρες; Με το εμπόριο; Με τον τουρισμό κ.λπ.;

6. Πολύ δε περισσότερο θα επιθυμούσε όλο το Αιγαίο υπό τον άμεσο εναγκαλισμό-ζώνη επιρροής της πατρίδος του, ως οιονεί περιφερειακής δυνάμεως, όταν γράφει ωσαύτως τα εξής επί λέξει: «Αυτή η θάλασσα-πέρασμα… παρουσιάζει μια πολύπλοκη δομή στο εσωτερικό της, αποτελούμενη από χιλιάδες νησιά, νησίδες και βραχονήσια… Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των νησιών του Αιγαίου βρίσκεται υπό ελληνική κυριαρχία αποτελεί το σημαντικότερο αδιέξοδο της πολιτικής της εγγύς θαλάσσιας περιοχής της Τουρκίας.

Η βασική πηγή προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αγεφύρωτη αντίφαση μεταξύ της γεωλογικής και γεωπολιτικής πραγματικότητας και του ισχύοντος καθεστώτος. Το γεγονός ότι τα νησιά του Αιγαίου είναι φυσική προέκταση της γεωλογικής δομής της Χερσονήσου της Μικράς Ασίας και το ότι ο πολιτικός διαχωρισμός που έχει προκύψει, σε αντίθεση με τις γεωπολιτικές αναγκαιότητες, με τις διεθνείς συνθήκες έχει προσκυρωθεί υπέρ της Ελλάδας παρέχουν το κατάλληλο έδαφος για να αναφύονται διάφορα ζητήματα, όπως η υφαλοκρηπίδα, τα χωρικά ύδατα, ο εναέριος χώρος, η ζώνη FIR, τα πεδία διοικήσεως και ελέγχου και ο εξοπλισμός των νησιών. Η εγγύτητα ενός σημαντικού μέρους των ελληνικών νησιών στη μικρασιατική ακτή σε τέτοιο βαθμό… αξιολογείται από την Τουρκία ως ένα πολύ σοβαρό κενό ασφαλείας» (σελ. 268).

Τα ανωτέρω προς ενημέρωση και προβληματισμό των αρμοδίων του ΥΠΕΞ και της ευαίσθητης κοινής γνώμης. Ευχαριστούμε δε τον καθηγητή-συγγραφέα γιατί μας εξομολογείται το ντέρτι του και μας ανοίγει τα μάτια.
  • Ο Τούρκος Ειδικός Στρατηγικής Ενέργειας μας προειδοποιεί με… προβλήματα
«Όσοι προβαίνουν σε τέτοιου είδους βήματα, απειλούν την Τουρκία», δηλώνει ο Αχμέτ Νετζντέτ Παμίρ, εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής Ενέργειας της Τουρκίας και μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Ενέργειας, σχολιάζοντας τη συμφωνία Κύπρου - Ισραήλ για τον καθορισμό της ΑΟΖ. Ο Τούρκος Ειδικός Στρατηγικής Ενέργειας υποστηρίζει ότι έχουν κι άλλοι δικαιώματα στο φυσικό πλούτο της ανατολικής Μεσογείου, ενώ όσον αφορά στις... τσάρκες των τουρκικών πλοίων στη Μεσόγειο για έρευνες, τις αποδίδει σε αντίδραση της Τουρκίας απέναντι στην ελληνοκυπριακή συμπεριφορά.

Η ένστασή σας στη συμφωνία είναι ότι, από τη στιγμή που δεν έχει λυθεί το πολιτικό πρόβλημα, η Κύπρος δεν μπορεί να καθορίσει ούτε την ΑΟΖ της;
Ναι. Κατ' αρχάς από τη στιγμή που υπάρχουν πολιτικά προβλήματα η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν θα έπρεπε ποτέ να γίνει μέλος της Ε.Ε. Αυτό είναι ενάντια στους διεθνείς κανόνες. Κι από τη στιγμή που προβαίνεις σε τέτοια βήματα, απειλείς την Τουρκία με διάφορους τρόπους. Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα. Αν όλοι υπάκουαν στους διεθνείς κανόνες, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Όταν βασίζεσαι σε τέτοια λάθος βήματα, αναγκαστικά παίρνεις μέτρα κατά της Τουρκίας. Δεν είναι δίκαιο.

Η συμφωνία καθορισμού ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου - Ισραήλ δεν μπορεί να είναι επωφελής και για τους Τουρκοκύπριους;
Θα σας δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα ως απάντηση. Το Ιράκ. Υπάρχει μια αυτο-αποκαλούμενη κυβέρνηση στο βόρειο Ιράκ και μια κεντρική κυβέρνηση. Σύμφωνα με το σύνταγμα του Ιράκ, η εξουσία ασκείται από τη Βαγδάτη και -σύμφωνα με το ιρακινό σύνταγμα και πάλι- το πετρέλαιο και ο φυσικός πλούτος όλης της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του βόρειου Ιράκ, ανήκει στον ιρακινό λαό, όχι στο βόρειο Ιράκ. Ωστόσο, το βόρειο Ιράκ μέχρι σήμερα έχει υπογράψει κάπου 20-21 συμφωνίες με διεθνείς εταιρείες, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα δεδικασμένο και μέσω αυτών των διεθνών εταιρειών να πιέζει την κεντρική κυβέρνηση. Και μέχρι σήμερα δεν μοιράζονται ούτε ένα βαρέλι, γιατί δεν θέλουν να μοιραστούν τα κέρδη. Το ίδιο θα συμβεί και στην Κύπρο.
Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα. Οι Ε/κ θα διαχειρίζονται μόνοι τους όλο το εισόδημα. Είναι ξεκάθαρο. Γι’ αυτό λέω ότι θα έπρεπε πρώτα να διευθετηθεί το πολιτικό ζήτημα με σωστό τρόπο, να βρεθούν αμοιβαίες λύσεις. Υπάρχει, δεν υπάρχει πετρέλαιο ή φυσικό αέριο στη Μεσόγειο, θα έχουμε προβλήματα. Ελπίζω βέβαια να βρεθεί κάτι και να δείξουμε πως μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματά μας και στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Θα είναι ενθαρρυντικό. Δεν υπάρχει λόγος να αυξάνεται η ένταση μεταξύ των χωρών.

Ποιος κερδίζει τελικά; Ίσως οι εταιρείες που πουλάνε όπλα. Ποιος άλλος;
Γιατί αντιδρά η Τουρκία κάθε φορά που η Κύπρος προβαίνει σε κάποια κίνηση στη Μεσόγειο, ακόμη κι όταν δεν αφορά την Τουρκία τι κάνει στα ύδατά της;
Ούτε η Τουρκία έχει καθορίσει την ΑΟΖ της στη Μεσόγειο, αλλά όποτε η ε/κ πλευρά ανοίγεται και προβαίνει σε κινήσεις για την εκμετάλλευση του πλούτου της ανατολικής Μεσογείου με διεθνείς συμφωνίες κτλ., πάντα υπάρχει αντίδραση από την Τουρκία και έτσι δεν έχουμε ποτέ λύση. Τελευταία, μάλιστα, λόγω της επιδείνωσης των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ, η ισραηλινή κυβέρνηση φαίνεται να αναζητεί συμμάχους στην Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους και επιδιώκει διάφορες συνεργασίες. Αλλά έτσι δεν λύνουν το ζήτημα, ίσα-ίσα προκαλούν περισσότερα προβλήματα, γιατί ακόμη κι αν η περιοχή για την οποία έγινε η συμφωνία δεν έχει κάποια σχέση με τη γεωγραφία της Τουρκίας, στο νησί υπάρχουν και Τουρκοκύπριοι και θα έπρεπε να είναι μέρος αυτής της διαπραγμάτευσης. Από τη στιγμή που είναι διμερής, δεν την αποδεχόμαστε. Είτε είναι αποδεκτή είτε όχι, αυτή είναι η θέση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.
Αλλά υπάρχουν και άλλοι παίκτες στην περιοχή, όπως ο Λίβανος, που εξαιτίας του Ισραήλ απειλείται άμεσα και γι’ αυτό αντέδρασε. Και όσο δεν υπάρχει καν μία κυβέρνηση εκεί, είναι ένας άλλος παράγοντας αστάθειας στην περιοχή. Στον καθορισμό της ΑΟΖ σε εκείνη την περιοχή έχει ρόλο κι ο Λίβανος, καθώς έχει κι εκείνος δικαιώματα στα συγκεκριμένα κοιτάσματα. Η άποψή μου είναι ότι όλα τα μεσογειακά κράτη, η Ελλάδα, η Τουρκία, η Αίγυπτος θα πρέπει να μαζευτούμε και να λύσουμε κατ' αρχάς το ζήτημα, όπως έγινε και στη Μαύρη Θάλασσα, κι έπειτα ο καθένας θα είναι ελεύθερος να επενδύσει στο κομμάτι που του ανήκει και δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ένα μεγάλο μέρος του κοιτάσματος που έχει βρεθεί, είναι μέσα στα χωρικά ύδατα του Ισραήλ και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, αλλά ένα άλλο κομμάτι είναι εκτός της κυριαρχίας του, επομένως θα πρέπει να υπολογίσει και τις άλλες γειτονικές χώρες, όπως το Λίβανο.

«Τσάρκες» από αντίδραση
Όταν η Εταιρεία Πετρελαίου της Τουρκίας (ΤΡΑΟ) βγαίνει έξω στο Αιγαίο ή τη Μεσόγειο με το «Πίρι Ρέις» κτλ., για έρευνες στα διεθνή ύδατα, ενώ δεν έχει καθοριστεί η ΑΟΖ, είναι σωστό θεωρείτε;
Μα το ίδιο κάνουν και οι Ε/κ και η ελληνική πλευρά. Αφού το κάνουν εκείνοι, αυτή είναι η απάντησή μας. Για παράδειγμα, όταν οι Ε/κ προσκάλεσαν κάποιες νορβηγικές εταιρείες να κάνουν σεισμικές έρευνες στη Μεσόγειο, την επόμενη μέρα το τουρκικό ναυτικό έκανε την εμφάνισή του και το σταμάτησε. Το ίδιο θα έκανε και η ελληνική πλευρά.

Αλλά από τη στιγμή που η Τουρκία λέει είναι λάθος αυτό, γιατί το κάνει και η ίδια;
Από αντίδραση. Μια αντίδραση μπορεί να φέρει μία δεύτερη αντίδραση από την άλλη πλευρά και μετά ξανά αντίδραση και ξαφνικά, όπως στα Ίμια, μπορεί να φτάσεις σε ένα σημείο μη αναστρέψιμο. Γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Δεν μπορώ να πω ότι η ΤΡΑΟ δεν πρέπει να το κάνει. Θα το κάνει, όπως το κάνει και η άλλη πλευρά.

Μα, αυτό δεν είναι λογική...
Όχι, κι αυτό προσπαθώ να πω. Δεν λέω ότι πρέπει να το κάνουν, αλλά όταν η άλλη πλευρά...

Η Ελλάδα, όμως, δεν βγάζει αντίστοιχα πλοία για τέτοιες έρευνες... Άρα σε τι πράγμα αντιδρά η τουρκική πλευρά;
Στους Ελληνοκύπριους, που κάνουν αντίστοιχες κινήσεις στη Μεσόγειο. Επομένως, αφού το κάνετε εσείς, μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς. Δεν υπερασπίζομαι μία τέτοια κατάσταση, αλλά από τη στιγμή που έχουμε να κάνουμε με μία παράλογη αντίδραση, οδηγούμαστε σε μίαν αλυσιδωτή αντίδραση, που πρέπει βέβαια να σταματήσουμε κάποια στιγμή.

Υπάρχουν σημάδια για πετρέλαιο στο Αιγαίο
Υπάρχουν σημάδια στο Αιγαίο ή τη Μεσόγειο, που μαρτυρούν ότι υπάρχει πετρέλαιο;
Ναι, για παράδειγμα στο Αιγαίο η Ελλάδα έχει ήδη προβεί σε εξορύξεις στην περιοχή του Πρίνου, κοντά στην Καβάλα. Αυτή η περιοχή μάς δείχνει ότι υπάρχει υδροκαρβονική συσσώρευση, όπως και στη Μεσόγειο αντίστοιχα. Οι Ισραηλινοί ήδη ανακάλυψαν ένα πολύ μεγάλο κοίτασμα. Αυτά μας δείχνουν ότι υπάρχει πιθανότητα ύπαρξης κοιτασμάτων. Χρησιμοποιώ με μεγάλη προσοχή τις συγκεκριμένες λέξεις, γιατί δεν μπορούμε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο με απόλυτη βεβαιότητα, χωρίς να έχουμε ως βάση μία επιστημονική μελέτη της περιοχής. Αλλά και το αντίθετο δεν ισχύει. Δηλαδή, αν δεν δοθούν χρήματα και αν δεν προχωρήσουμε σε έρευνες και εξόρυξη πηγαδιών, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε αντίστοιχα ότι δεν υπάρχει πετρέλαιο ή φυσικό αέριο. Ούτε αυτό θα είναι αλήθεια. Όταν πρόκειται για θάλασσα, όπως το Αιγαίο ή η Μεσόγειος, απαιτείται μία τεράστια χρηματοδότηση. Είναι πιο δαπανηρή σε σύγκριση με την ηπειρωτική περιοχή. Αυτήν τη στιγμή δεν έχουμε τίποτα στα χέρια μας, αλλά σημάδια υπάρχουν για πετρέλαιο στο Αιγαίο.

Ποιο είναι το εμπόδιο για τις έρευνες;
Από τη στιγμή που έχουμε συγκεκριμένα προβλήματα με την Ελλάδα σε πολιτικό επίπεδο εξαιτίας των νησιών, εννοώ ότι το Αιγαίο δεν είναι μια κλασική ακτή ή μια κλασική θάλασσα, και οι δύο πλευρές έχουν διεκδικήσεις και διαφορετικές απόψεις, είναι αδύνατο να προχωρήσουμε σε κάποια εξέλιξη, αν δεν λυθούν πρώτα αυτά τα ζητήματα. Γιατί οι άνθρωποι τείνουν να ορίζουν κανόνες, σύμφωνα με τα συμφέροντά τους. Εσείς έχετε αναπτύξει μία θεωρία, που δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, σύμφωνα με τις δικές σας πρακτικές ή προσδοκίες. Αυτό που είναι δίκαιο για τον καθένα, δεν μετράει, από τη στιγμή που έχουμε ένα πρόβλημα εδώ. Χρειάζεται συνεργασία, χρειάζεται κεφάλαιο, χρειάζεται τεχνολογία κι εμείς ακόμη τσακωνόμαστε μεταξύ μας.

Ατελείωτη Μεγάλη Παρασκευή θυμίζει η χώρα. Πάσχα χωρίς Ανάσταση θα είναι το φετινό για τους Ελληνες. Πολλές, πολλές δεκαετίες είχε να ζήσει η Ελλάδα τόσο ζοφερό Πάσχα. Μισθοί και συντάξεις λεηλατήθηκαν και έχουν ήδη πέσει μέσα σε λίγους μήνες στα επίπεδα που βρίσκονταν σχεδόν πριν από μια δεκαετία - στα επίπεδα του 2003, διαπίστωσε ακόμη και η Τράπεζα της Ελλάδος.

Μέχρι τα τέλη Δεκέμβρη οι δημόσιοι υπάλληλοι είχαν κατά μέσο όρο χάσει το 13,5% των αποδοχών τους, ενώ στον ιδιωτικό τομέα οι απώλειες ξεπέρασαν το 14%. Μειώθηκαν κατά 11,3% και οι συντάξεις. Αυτά πέρυσι. Γιατί φέτος η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία. Νέα σφαγή στους δημόσιους με το ενιαίο μισθολόγιο, καταβαράθρωση και στον ιδιωτικό τομέα.

Νέος Γολγοθάς περιμένει τον ελληνικό λαό με την αναπότρεπτη, όπως ομολογούν και διακηρύσσουν τώρα όλοι, αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Νέα, ακόμη σκληρότερα μέτρα περαιτέρω συρρίκνωσης των εισοδημάτων των εργαζομένων κατά 10%, 15% ή και ακόμη περισσότερο. Ενας ολόκληρος λαός οδηγείται προς τον Καιάδα της χρεοκοπίας.

Το Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς - αν, βεβαίως, υποθέσουμε ότι στόχος του ήταν να σώσει τη χώρα από τη χρεοκοπία και όχι να διευκολύνει τη λεηλασία των μισθών και των συντάξεων, όπως και την κατάλυση όλων των εργασιακών κατακτήσεων ενός αιώνα σε θεσμικό επίπεδο, παραλύοντας τις αντιδράσεις των εργαζομένων.

Δεν το λέμε μόνο εμείς ότι το Μνημόνιο απέτυχε. Και μόνο το γεγονός ότι η συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών και αμερικανικών εφημερίδων ασχολείται τις τελευταίες μέρες με την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αρκεί για να δείξει ότι κανένας δεν έχει πειστεί ότι η Ελλάδα γλίτωσε τα χειρότερα.

Δεν είχε καν νόημα το Μνημόνιο σε ό,τι αφορά την αποτροπή της χρεοκοπίας της χώρας μας. «Ακόμη και αν η Ελλάδα πιάσει τους στόχους που συμφωνήθηκαν στο πακέτο διάσωσής της, θα είναι επιβαρυμένη με ένα φορτίο χρέους που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί, πράγμα το οποίο καθιστά αναπότρεπτη μια αναδιάρθρωση του χρέους αυτού που τώρα πλησιάζει το 150% του ΑΕΠ» υπογράμμιζε την Τετάρτη η αμερικανική εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» σε κύριο άρθρο της με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Κανένας δεν τολμάει να την αποκαλέσει αδυναμία αποπληρωμής».

Πάνω από... 20% (!) εκτινάχθηκαν τα επιτόκια των διετών ομολόγων του ελληνικού δημοσίου στη δευτερογενή αγορά. Ούτε στην αθλιέστερη περίοδο κατάρρευσης της δραχμής επί Μητσοτάκη, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν το κόστος της επανένωσης της Γερμανίας είχε εκτοξεύσει στα ύψη τα επιτόκια όλων των νομισμάτων, δεν είχαν φτάσει σε τέτοια χάλια τα ελληνικά ομόλογα. Πλήρης η εκμηδένιση της αξιοπιστίας της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου, λοιπόν, παρά το Μνημόνιο, που υποτίθεται ότι θα έσωζε τη χώρα.

Ως και ο Κ. Σημίτης, πρώην πρωθυπουργός και τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, υποστήριξε ότι «η αναδιάρθρωση θεωρείται αναγκαία» σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε στο «Βήμα», τονίζοντας ότι «ήδη τώρα δεν ξέρουμε πώς θα βγάλουμε πέρα το 2012 και το 2013, μια που είναι πολύ πιθανό να μην εξασφαλίσουμε δανεισμό με ένα ανεκτό επιτόκιο».

«Αναδιάρθρωση τώρα» και μάλιστα με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Παπανδρέου απαιτεί ο Κ. Σημίτης, ο οποίος δεν θέλει να δει την ελληνική κυβέρνηση να σύρεται από τους ξένους δανειστές και την ΕΕ και το ΔΝΤ σε μια αναδιάρθρωση του χρέους με τους δικούς τους όρους. «Η αναδιάρθρωση μπορεί να έχει πολύ αρνητικές συνέπειες και δεν είναι σκόπιμη όταν η χώρα είναι απροετοίμαστη και σε αδυναμία να ελέγξει τις επιπτώσεις», προειδοποιεί ο τέως ηγέτης του ΠΑΣΟΚ.

Μυστικές συνομιλίες των κυβερνήσεων Αθήνας και Βερολίνου για σχέδιο αναδιάρθρωσης εις βάρος των συμφερόντων τους, καταγγέλλουν το Παρίσι και το Λονδίνο. Διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την ΕΕ και το ΔΝΤ αποκαλύπτουν οι Γερμανοί. Πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια των ξένων παίζονται πάνω στην πλάτη των Ελλήνων που φτωχαίνουν...

Ετούτες τις ημέρες συνηθίζουμε σαν λαός να βρισκόμαστε οι οικογένειες και να γιορτάζουμε την «Λαμπρή». Το Πάσχα και η Ανάσταση για εμάς τους Έλληνες είναι μία βιωματική κατάσταση, όχι λόγω θρησκείας, αλλά κυρίως λόγω ιστορίας. Τέτοιες ημέρες γεμίζουμε τα τραπέζια στα σπιτικά μας στα χωριά και κάνουμε κουβέντες…

Σε μια τέτοια κουβέντα βρέθηκα, όπου ένας γέροντας 85 χρονών μας μίλησε γι αυτά που σήμερα ζούμε. Και μίλησε με παράπονο, αλλά και με περηφάνια. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να γράψω ολόκληρη την κουβέντα του από την αρχή, μα το όσο μπόρεσα αξίζει να το μελετήσουμε όλοι εμείς που λέμε πολλά και δεν κάνουμε τίποτε.

«Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται»! Δυστυχώς, η σοφία του λαού σήμερα ζωντανεύει ολόγυρά μας, γίνεται σάρκα από τη σάρκα μας και οστά από τα οστά μας. Εμείς, οι έξυπνος λαός, εμείς που τίποτε δεν μας φοβίζει, σήμερα γενήκαμε δούλοι των δούλων και τρέμουμε μην χάσουμε τους ξευτελισμένους άρχοντές μας!!!

Έχω θυμώσει αδέρφια και ο θυμός μου δεν είναι με τούτους τους λεγάμενους, τους κοσμοπολίτες, τους περιλάλητους και περισπούδαστους που μας καθίσανε στον σβέρκο. Θύμωσα με εμένα, θύμωσα με εσάς. Γιατί μωρέ δεχόμαστε άπραγοι τοις βουλές τους; Γιατί τρώμε αμάσητο αυτά που οι χαφιέδες τους μας ταΐζουν καθημερινά; Μόλις λέμε πως πάμε να βρούμε το βήμα μας, να ΄σου πετάγεται ένας –δήθεν ανάμεσό μας- και καταριέται εκείνους που δεν σηκώνουν την θωριά τους…! Εκείνους που τιμούν τον όρκο τους, που σέβονται το νόμο και αυτό που εκφράζουν. Μιλάω για τα γραφόμενα και τις κατηγόριες σε έντιμους στρατιωτικούς ή αστυνομικούς και σε πολιτικούς που ντρέπονται για όσα ζούνε και η φωνή τους έχει γίνει άχρηστο σκουπίδι ανάμεσα σε άλλα σκουπίδια. Μιλάω για όλους όσους προσπαθούνε να μας σηκώσουν, να μας δώσουν κουράγιο, να μας ενώσουν ενάντια στους «απέναντι»… Κι εμείς τους λοιδωρούμε!

Γιατί ρε παιδιά μου; Τους ξέρουμε και από τα χτες; Και αν ναι, τι ξέρουμε; Αυτά που μας είπαν ή αυτά που έχουνε δει τα μάτια μας; Ειλικρινά, σας ρωτάω, είστε σίγουροι πως μήτε για εσάς έχει να πει ο γείτονάς σας, ο φίλος σας ή ο αδερφός σας; Αφού ξέρετε τι ράτσα είμαστε… Έξυπνοι πολύ και άλλο τόσο βλάκες. Φιλότιμοι πολύ και άλλο τόσο περήφανοι. Σαν το πουλί από τη μύτη μας πιάνουνε ετούτοι μωρέ και δεν το βλέπουμε; Η μύτη μας, η περηφάνια μας, στέκει ορθή, ψηλά και διεκδικούμε όλοι μας το αλάθητο. Πρώτος εγώ… Η μεγάλα μας κατάρα σήμερα μας κρατάει πεσμένους στο χώμα, εκεί που μας θέλουνε οι ψευτοαρχοντάδες μας. Κι εμείς, λαλούμε σαν τα κοκόρια και μετά… σιωπή. Γιατί μωρέ;

Ελάτε να βάλουμε μετάνοια μεταξύ μας… ελάτε ρε αδέρφια, ελάτε παιδιά μου να μονοιάσουμε. Ελάτε να χωρίσουμε σαν την ήρα από το στάρι και να σταθούμε απέναντί τους. Μας τρέμουν μωρέ, και τρίζουν τα κόκαλά τους από το φόβο τους όταν σκέφτονται πως εμείς θα γενούμε ένα αντί για σκορποχώρι που μας θέλουν… Τρέμει η ψυχή τους, σας το ορκίζομαι, όταν περνάει από το φτωχό τους το μυαλό πως θα καταφέρουμε να δούμε μπροστά και να ξεχωρίσουμε τα εμπόδια που μας κρατάνε. Ανθρωπάκια, δουλικά του κερατά, δίχως ανθρωπιά, σκατοσακούλες είναι όλοι τους. Κι εμείς σκύβουμε στους πλερωμένους και βουβοί λέμε ναι στις αλυσίδες που μας βάζουνε…

Μπήκαν στα σπίτια μας τα λυμασμένα και μας παίρνουν τις περιουσίες μας, σκοτώνουν το αύριο των παιδιών μας, κλέβουν το φαγητό μας, πουλάνε τους τάφους των γονιών μας κι εμείς ακόμη στεκόμαστε, αγάλματα θαρρείς και τους κοιτάμε!!! Ποιους; Τους λιμάρηδες, που κάποιοι τους έχουν για να ακουμπάνε τα πόδια τους στο δικό μας το βιός!!! Σιγά ρε αδέρφια, να το μετρήσουμε το πράμα, να το σκεφτούμε και να αποφασίσουμε, θα βρεθεί κάποιος ρουφιάνος κοντυλοφόρος τους να μας επεί. Τι σιγά ορέ; Το δικό σου σπιτικό χάνεται; Μήπως το δικό σου το παιδί γκρεμίζεται στα σκλαβοπάζαρα των αφεντάδων σου; Μήπως το δικό σου το πιάτο ορέ έχει μείνει άδειο;

Στη βράση κολλάει το σίδερο πατριώτες. Στη βράση μας έχουνε βάλει ολουνούς μας για να γεμίσουν τα δικά τους τα πιάτα με την δική μας την πραμάτεια. Πόσα ψέματα μας έχουνε πει; Τα μέτρησε κανείς σας; Να βγει να μας τα αραδιάσει. Πόσες φορές μας έχουνε γελάσει πετώντας ψίχουλα από το τραπέζι που κάνανε τα γλέντια τους, για να έχουνε να πούνε σήμερα πως μαζί τα φάγαμε; Και αφού τα φάγαμε μαζί, γιατί ρε ομορφάντρες μόνο το δικό μας το πιάτο αδειάζει αλλά το δικό σας όσο πάει και γιομίζει περσότερο; Δεν θέλω την απάντησή σας… Λαδιάρηδες, κλεφτοκοτάδες και δουλικά ήσασταν από γενισιμιού σας. Εμείς, ολουνούς όπως μας βλέπετε, κρατούσαμε το καράβι όσο εσείς γλεντούσατε και βρωμίζατε το καράβι που θα έπρεπε να τιμάτε σαν τη μάνα σας και να προσέχετε σαν τα μάτια σας. Και σήμερα μας βάζετε σπιούνους, τους ρουφιάνους σας, για να μας βάλετε να μαλώσουμε αναμεταξύ μας, για να μην σταθούμε όλοι μας απέναντί σας και να σας ζητήσουμε την πλερωμή για όλα αυτά που κάνατε και για όλα αυτά που δεν κάνατε;

Καλά τους τα λέω παιδιά μου; Αν τους τα λέω καλά, τότε τα λέω και σε σας. Ανάξιοι σταθήκαμε στο χρέος των προγόνων. Ανάξιοι σταθήκαμε στο χρέος των παιδιών μας. Ανάξιοι σταθήκαμε, αφού δεχτήκαμε το χρέος αυτονόνε. Γιατί μωρέ; Πάψαμε να είμαστε πατριώτες; Γιατί πέφτουμε στην παγίδα που τόσες φορές μας ρίξανε; Δεν μάθαμε από την ιστορία μας; Έχει καλώς, αφού σήμερα η ιστορία είναι γραμμένοι όπως τηνε θέλουνε οι αρχοντάδες μας και όχι όπως έγινε στ' αλήθεια. Μα, δεν μάθαμε και από το χτες που έγινε μαύρο σήμερα και ανύπαρκτο αύριο; Ε, τότενες είμαστε άχρηστοι. Μία παγίδα μας βάζουνε και πάντα την πατάμε. Διχόνοια… Διχόνοια που μας τρώει τα σωθικά όταν τους αφήνουμε να κάνουν την σπορά της. Ε! Ας σταματήσει ετούτο το κακό… Ήρθε αυτή η ώρα…

Κι εσύ, που αναρωτιέσαι που να κρατηθείς, σε ποιόν να ακουμπήσεις για να πατήσεις σε ένα σίγουρο αύριο, ένα έχω να σου πω αδερφέ μου: Ακούμπα στην καρδιά σου. Ακούμπα στο παιδί σου. Αν θέλεις, έλα πιάσου από το δικό μου χέρι. Και ας κάμουμε ένα βήμα εμπρός. Όχι άλλο πίσω… Και άμα τελειώσει η δουλειά που η ιστορία και το κακό μας το κεφάλι μας έχουνε αναθέσει, τότε να κάτσουμε και με ορμήνεια το καλό του σπιτιού μας, το καλό της μάνας μας της πατρίδας, να αποφασίσωμε. Να βρούμε τον άνθρωπο που δίπλα μας θα παλέψει, αυτόν που θα μοιραστεί τα ονείρατά μας και να του δώσουμε την ευθύνη να οδηγήσει το καράβι με καθαρή καρδιά…

Τι λες εσύ που φωνάζεις τώρα δα; Αυτά είναι όνειρα και έτσι θα πάμε άπατοι στην καταστροφή; Ίσως να είναι κι έτσι όπως τα λέει η αφεντιά σου, μα ίσως και όχι. Και ξέρεις κάτι να σου πω; Και αν κάνομε λάθος όλοι μας και κινδυνεύσει η πατρίδα μας, θα είμαστε περήφανοι που παλέψαμε και δεν σκύψαμε στους κλεφταράδες. Αλλά, θέλεις να σου πω και κάτι ακόμα; Όταν οι άνθρωποι σηκώνονται, όταν φωνάζουν και απαιτούνε το δίκιο τους, όπως το μωρό κλαίει ζητώντας να το ταΐσει η μάνα, τότε οι εξουσίες τρέμουν και αν δεν σκορπίσουν τρέχοντας πιότερα γρήγορα και από τον άνεμο, τότε προσπαθούνε να μας εκαλοπιάσουν έναν - έναν ή όλου μαζί και μας δίνουνε από τα κλεμένα ελπίζοντας να μας κοροϊδέψουν πάλι ή… ελπίζοντας να κρατήσουν τα κεφάλια τους στους λαιμούς τους. Πάντα οι εξουσίες έτρεμαν τον κοσμάκη, όταν αυτός εθύμωνε. Και ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό παιδί μου; Επειδή οι πραγματικές εξουσίες είναι στα χέρια τα δικά σου, του διπλανού σου, ολονών μας. Εμείς δίνουμε τις εξουσίες. Εμείς τις παίρνουμε πίσω. Έτσι πάει το πράμα. Έτσι πρέπει να πάει και σήμερα το πράμα. Τέρμα η κοροϊδία. Από λόγια ακούσαμε πολλά. Από τη μέρα που κι εγώ γεννήθηκα άκουγα μόνο λόγια, ψεύτικα και μεγάλα. Μόνο που σήμερα από ετούτα τα ψεύτικα τα λόγια χάνουμε τη δουλειά μας, χάνουμε τα σπίτια μας, χάνουμε τα παιδιά μας. Χάνουμε την ιστορία μας και εύχομαι μη δώσει ο Θεός και δούμε να χάνουμε την περφάνια μας και χώματα από την πατρίδα μας.

Και πούθε να βρούμε εκείνον που θα πάρει το βάρος και την ευθύνη να μας σηκώσει ξανά; Ο Θεός ξέρει και θα μας τονε φανερώσει. Να είστε σίγουροι γι αυτό. Δοκιμάστε μια φορά να αφήκετε τους εαυτούς σας στα χέρια του. Μέχρι τώρα άκριτα ή για μικροδουλειές και μικροσυμφέροντά σας, δίνατε την ευθύνη σε ανθρώπους που δεν το άξιζαν και που σας γέλασαν ξανά και ξανά. Επιτέλους! Άντε να βάλουμε μπροστά, να δώσουμε ένα τέλος σε αυτά τα κακορίζικα δουλικά και να αρχίσουμε το χτίσιμο, γιατί χαλάσανε πολύ απ’ την πατρίδα μας…

Ετούτα είχα να σας πω και συγχωρέστε με, αγράμματος άνθρωπος είμαι και δεν ξέρω να τα πω αλλιώς. Δώστε το σχώριο σας άμα σας κούρασα ή αν σας στενοχώρησα με τα πολλά που σας είπα. Δεν ξεύρω να τα λέω αλλιώς. Δεν μπορεί η καρδιά μου να τα πει όπως τα λένε οι διαβασμένοι και οι γραμματιζούμενοι… Μα, να σας το ξομολογηθώ, δεν μπορώ να είμαι άλλο σκλάβος για να ταΐζω άχρηστους επαγγελματίες πολιτικάντηδες. Σ’ όλη μου τη ζωή πάλευα με το χώμα και με τον ιδρώτα μου κατάφερα να έχω όλους εσάς σήμερα τριγύρω μου. Δεν έχω φοβηθεί τίποτε κι ας πέρασα δύσκολα χρόνια που εύχομαι να μην ζήσετε εσείς. Μονάχα δύο πράγματα είχα στο νου μου πάντα να με ορίζουν. Ένα ήταν η ορμήνεια του σχωρεμένου του πατέρα μου που μου είπε, να μην αφήσεις ποτέ άλλονε να γίνει κύρης του σπιτιού σου. Το δεύτερο είναι ο Θεός που η αγάπη Του μου έδωκε τη χαρά να ζήσω σε ετούτη τη γη. Και δεν έπαψα ποτέ να τον ευχαριστάω γι αυτό… Σ' όλα όσα σας είπα μπορεί να κάνω και λάθος. Άνθρωπος είμαι, αγαπάτε με. Μα εσείς, αν ξεύρετε το σωστό, κάντε το. Κάντε το βήμα, βάλτε μπροστά... Δεν αντέχει η καρδιά μου να σας βλέπει άλλο έτσι...

Κωνσταντίνος




Η Ελλάδα κινείται συνεχώς στον αστερισμό της αναδιάρθρωσης του χρέους της, δηλαδή μιας ελεγχόμενης πτώχευσης, όχι μόνον επειδή η κυβέρνηση είναι – εκ των πραγμάτων – αναγκασμένη να απαντά καθημερινά σε ποικίλα σενάρια των διεθνών αναλυτών και των ΜΜΕ. Αλλά, επιπλέον, επειδή πολλά από τα σενάρια τα διακινεί στο παρασκήνιο η ίδια προβάλλοντας το μοντέλο αναδιάρθρωσης που επιθυμεί: την επιμήκυνση χωρίς «κούρεμα» και όπου βγάλει. Αλλά και διότι η αντιπολίτευση προβάλλει τις δικές της επιθυμίες, χωρίς ωστόσο να είναι σαφής. Η ζαλάδα του κόσμου λοιπόν είναι δεδομένη.

Μπορεί, λοιπόν, όλοι να μιλούν για αναδιάρθρωση, αλλά σχεδόν κανείς δεν είναι βέβαιος για το τι εννοεί. Δεν είναι ίδιοι οι σχεδιασμοί του ΔΝΤ, της Γερμανίας και των Ευρωπαίων τραπεζιτών. Παράδειγμα λαμπρό της πολυγλωσσίας, των διαφορετικών συμφερόντων, αλλά και των διαφορετικών σεναρίων αποτυπώνεται στην πρόσφατη ειδησεογραφία:

● Ο έλεγχος της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους δείχνει ότι δεν είναι απαραίτητη η αναδιάρθρωση και το «κούρεμά» του. Αυτή η διαπίστωση ανήκει στο μέλος του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ολλανδίας Νουτ Βέλινκ και τη διατύπωσε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Financial Times Deutschland.

● Ο έλεγχος της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους δείχνει ότι είναι απαραίτητο το «κούρεμά» του κατά 50%. Αυτή η άποψη ανήκει στην Deutsche Bank, η οποία τη διατύπωσε σε χθεσινή έκθεσή της.

● Το ΔΝΤ παροτρύνει την Ελλάδα να ζητήσει μόνο την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους της, ενώ παρασκηνιακά λέει στους Ευρωπαίους ότι πρέπει να γίνει η αναδιάρθρωση επειδή δεν είναι δυνατόν να πληρώνουν τη νύφη οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι.

Ειδικά στο εσωτερικό της Ευρώπης ο καυγάς υπέρ ή κατά της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους δεν γίνεται πια με όρους βιωσιμότητας της Ελλάδας, αλλά ανάλογα με το ποια χώρα ή τραπεζικός οργανισμός έχει ή δεν έχει ξεφορτωθεί – και σε πόσο μέρος – τα τοξικά ελληνικά ομόλογα.

Έτσι η Γερμανία, η οποία αρχικά επέμενε να μην γίνει κανένα «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, τώρα είναι ένθερμος υποστηρικτής αυτής της επιλογής προκαλώντας τη σφοδρή αντίδραση άλλων χωρών, όπως η Γαλλία, αλλά και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής τράπεζας, η οποία έχει μεταβληθεί σε χωματερή τοξικών ομολόγων. Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως έγραψε την περασμένη εβδομάδα η ολλανδική εφημερίδα Volkskrant, το μέλος του διοικητικού συμβουλίου της EKT Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι δήλωσε στη Ρώμη:

«Η αναδιοργάνωση του ελληνικού δημοσίου χρέους μπορεί να οδηγήσει σε πραξικόπημα. Οι περισσότερες ελληνικές τράπεζες θα πτωχεύσουν. Η ελληνική οικονομία θα καταρρεύσει. Και αυτό θα έχει τεράστιες συνέπειες για την κοινωνική συνοχή και την επιβίωση της δημοκρατίας"».

Αλλά και στο εσωτερικό της χώρας μας η συζήτηση βρίσκεται στο φόρτε της.

Η Ν.Δ. ζήτησε επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου και ταυτόχρονα αρνήθηκε την αναδιάρθρωση του χρέους επειδή «σε μια κρίσιμη στιγμή για την οικονομία της χώρας αυτά τα σενάρια καταστροφολογίας δεν βοηθούν». Τώρα, σε αυτό το κλίμα ανταγωνισμών και αντιθέσεων στο εσωτερικό της τρόικας, αλλά και μεταξύ των εταίρων μας στην Ε.Ε., η Ν.Δ. δεν μας λέει ποιος θα διαπραγματευθεί με ποιον για να πετύχει τον αναπροσδιορισμό των όρων του μνημονίου.

Ακόμη περισσότερο δεν μας λέει ποιοι είναι αυτοί οι όροι που θα πρέπει να αναδιατυπωθούν. Άλλωστε, αν αυτοί οι όροι αγγίζουν τον τρόπο διαχείρισης του χρέους, τότε μιλάει για κάποια μορφή αναδιάρθρωσης, την οποία όμως ταυτόχρονα... ξορκίζει!

Παράλληλα η συζήτηση αυτή εκτείνεται από τον ΛΑΟΣ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά χωρίς ποτέ ο κόσμος να καταλαβαίνει τι ακριβώς εννοεί ο καθένας. Μόνο το ΚΚΕ προτιμά να μην συμμετέχει σ’ αυτό το νταραβέρι λέγοντας ότι αυτό «δεν είναι υπόθεση του λαού».

Πλήρης σύγχυση

Αν κάτι πάντως είναι κοινό σε όλες τις τοποθετήσεις, αυτό είναι η σχεδόν πλήρης – σκόπιμη ή από άγνοια; – σύγχυση μεταξύ των όρων «αναδιάρθρωση», «αναδιαπραγμάτευση», «επιμήκυνση», «χρεοκοπία» κ.λπ. Ίσως το πιο τραγικό είναι πως συστηματικά αποκρύπτεται ότι κάθε είδους αναδιάρθρωση συνιστά ένα είδος χρεοκοπίας – είτε την ονομάσεις έτσι είτε όχι.

Η απίστευτη συνέπεια της σύγχυσης - απόκρυψης είναι ότι βλέπουμε πολύ συχνά κόμματα και παρατάξεις, που προτείνουν διαφορετικά μοντέλα αναδιάρθρωσης, να αλληλοκατηγορούνται για «προτάσεις πτώχευσης» ενώ στην πραγματικότητα όλοι οι εκατέρωθεν κατηγορούμενοι προτείνουν μια μορφή πτώχευσης.

Αν ποτέ οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις αποφασίσουν ότι πρέπει να κάνουν καθαρές τις απόψεις τους προς την ελληνική κοινωνία, είναι υποχρεωμένες να απαντήσουν σε μερικά πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα. Στην πραγματικότητα οι επιλογές δεν είναι πολλές για ένα χρέος που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθεί, όπως το ελληνικό.

Πληρώνουμε και πόσο;

Κατ' αρχάς οφείλεις να αποφασίσεις ως πολιτική δύναμη αν το πληρώνεις ή δεν το πληρώνεις – εξ ολοκλήρου ή σε κάποιο ποσοστό. Στην περίπτωσή μας, για παράδειγμα, η κυβερνητική επιλογή «πληρώνουμε εξ ολοκλήρου» είναι αυτή που μας οδηγεί στην πτώχευση, αφού δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να υλοποιηθεί ούτε με επιμήκυνση ούτε με κάποιον από τους γνωστούς τρόπους. Πολύ περισσότερο αυτό είναι αδύνατον με τη μέθοδο της δημιουργίας νέου χρέους για την αποπληρωμή του παλαιότερου, η οποία άλλωστε μας οδήγησε στη σημερινή τραγική κατάσταση.

Μια βασική ερώτηση αφορά το ποσοστό του χρέους που είναι ικανή η χώρα – και η οικονομία της – να εξυπηρετήσει χωρίς ο ελληνικός λαός να εξανδραποδιστεί και να μεταβληθεί σε δούλο για δεκαετίες, χωρίς εθνική ιδιοκτησία, νομική ασυλία του κράτους και δυνατότητα ανάπτυξης προς όφελος των Ελλήνων και όχι των ξένων τραπεζών, «επενδυτών», κερδοσκόπων και άλλων «λαμόγιων».

Μακροπρόθεσμη στρατηγική

Κάθε επιλογή, εδώ που βρισκόμαστε, έχει πια μεγάλο βραχυπρόθεσμο οικονομικό κόστος. Επομένως το όποιο μοντέλο επιλεγεί θα πρέπει να συνοδεύεται από μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο, το οποίο συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά το μοντέλο ανάπτυξης. Άρα θα πρέπει κάθε πολιτική δύναμη να περιγράψει το είδος του κράτους και της κοινωνίας που έχει κατά νου για τα επόμενα πολλά χρόνια.

Οι σαχλαμάρες του τύπου «σώζουμε τη χώρα» απλώς μεγιστοποιούν το κόστος που θα εισπράξει όποια κυβέρνηση επωμιστεί το βάρος της όποιας μορφής πτώχευσης. Η οποία μάλιστα μπορεί ακόμη και να μην είναι στιγμιαία, αλλά διαρκείας, με τη μορφή μιας επιμήκυνσης του χρέους για πολλά χρόνια, η οποία, χωρίς ποτέ να ονομαστεί «πτώχευση», θα αποτελέσει τη χειρότερη μορφή της.

Μια άλλη συναφής ερώτηση αφορά το είδος και το πραγματικό κόστος του ελληνικού δανεισμού. Όταν ήδη σχεδόν το σύνολο του δανεισμού γίνεται για να αποπληρωθούν παλαιότερα χρέη, τότε σαφώς δεν μπορούμε να μιλάμε για βιώσιμο χρέος. Συνεπώς πάλι οφείλουμε να συζητήσουμε για το είδος της οικονομίας που θέλουμε.

Ευρώ και πτώχευση

Δεδομένου ότι υπάρχει ήδη συζήτηση για την παραμονή μας ή όχι στο ευρώ, μέγα ζήτημα αποτελεί το αν η συμμετοχή στο ευρώ αποτρέπει τις πτωχεύσεις. Τα μέχρι τώρα δεδομένα και του χρέους και της οικονομίας δείχνουν ότι μια πτώχευση του ελληνικού κράτους δεν θα συμβεί απαραίτητα επειδή εμείς θα την επιλέξουμε. Εκτός της όποιας ελεγχόμενης πτώχευσης, υπάρχει και η ανεξέλεγκτη, η οποία μπορεί να επέλθει από την πλήρη κατάρρευση της οικονομίας.

Στην πραγματικότητα καμιά συζήτηση περί αναδιάρθρωσης δεν θα είχε τεθεί εκ μέρους των δανειστών μας αν δεν υπήρχε πραγματικός κίνδυνος για μια ανεξέλεγκτη – και ακόμη αν δεν υπήρχε ο φόβος ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να επιλέξει να πτωχεύσει αμυντικά έναντι των απαιτήσεων των δανειστών της, όπως πάρα πολλές άλλες χώρες στο παρελθόν.

Στην περίπτωσή μας – όπως και στις περιπτώσεις άλλων υπερχρεωμένων χωρών – η επιχειρηματολογία που λέει ότι δεν υφίσταται πτώχευση εντός της ευρωζώνης είναι εκκρεμής και έωλη. Είναι ανάλογης ποιότητας με τον ισχυρισμό ότι το ΔΝΤ δεν θα μπορούσε να αναλάβει μια χώρα της ευρωζώνης επειδή «δεν προβλέπεται». Η οικονομία όμως δεν υπακούει σε ντιρεκτίβες ανόητων γραφειοκρατών.

● Το ότι η Ευρώπη αποφάσισε ελεγχόμενες πτωχεύσεις, δηλαδή αναδιαρθρώσεις – οι οποίες θεωρούνταν μέχρι πρότινος αδιανόητες – στο πλαίσιο του μόνιμου μηχανισμού στήριξης από τα μέσα του 2013 είναι η καλύτερη απόδειξη.

● Το ότι υπάρχει συζήτηση για παρόμοια πρόβλεψη ελεγχόμενης χρεοκοπίας ακόμη και στον προσωρινό μηχανισμό δείχνει πως τίποτε δεν είναι αδιανόητο επειδή έτσι αποφάσισαν κάποτε κάποιοι χαρτογιακάδες.

Ποιος θα την ελέγξει;

Αν μια χώρα υποστεί πτώχευση οποιασδήποτε μορφής, τότε κάποιος θα ελέγξει και θα καθορίσει όχι μόνο τους όρους της, αλλά και τη μετέπειτα διαχείρισή της. Οι επιλογές εδώ δεν είναι πολλές: μια πτώχευση την ελέγχει ή ο πτωχευμένος ή οι δανειστές του. Επειδή μάλιστα οι δανειστές δεν είναι ούτε ως συμμετοχή στο χρέος σου ούτε από πολιτική άποψη ισοδύναμοι, η κατάληξη εμπεριέχει καθαρά το στοιχείο της πολιτικής ισχύος.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, ειδικότερα, ο έλεγχος μιας κρατικής πτώχευσης θα σημάνει και σε ποιο πολιτικό και γεωστρατηγικό μπλοκ θα ενταχθεί για τα επόμενα πολλά χρόνια, ποιες συμμαχίες θα επιλέξει ή θα αποκλείσει και ποιες θα της επιβληθούν ή θα της απαγορευθούν.

Είναι λοιπόν σημαντικό να αντιληφθούμε ότι το ποιος θα ελέγξει την ελληνική πτώχευση, τώρα ή στο μέλλον, είναι ίσως το μόνο στο οποίο η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει. Επομένως, αν πάψουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας σαν καφενόβιοι και συζητήσουμε επιτέλους σοβαρά, έχουμε πολλά να συζητήσουμε και ακόμη περισσότερα στα οποία αναγκαστικά θα συγκρουστούμε.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η αφωνία, δεδομένου ότι οι επιλογές της κυβέρνησης ήδη είναι εδώ, ήδη εφαρμόζονται και έχουν ορατά αποτελέσματα. Μπορεί η ίδια να μην συζητάει δημοσίως, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις πρέπει να πιουν το αμίλητο νερό ή να προκαλούν σκόπιμη σύγχυση. Πόσο μάλλον όταν επιμέρους ζητήματα υπάρχουν πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορεί κάποιος να προσεγγίσει στο πλαίσιο ενός μόνο κειμένου όπως το παρόν...


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"





Cocooning για να έχουν το κεφάλι τους στη... θέση του

Κλεισμένοι στα εξοχικά τους πέρασαν τις ημέρες του Πάσχα οι πολιτικοί του Μνημονίου. Στις ελάχιστες εξαιρέσεις συνοδευόντουσαν από απίστευτα μεγάλο αριθμό ανδρών της ασφάλειας.

Αλήθεια πόσο μας κοστίζει η ασφάλεια των πολιτικών;

Η συνοδεία του κ. Παπανδρέου την μεγάλη Παρασκευή στα στενά της Ύδρας κάποια στιγμή έμοιαζε με παρέλαση ανδρών της ΕΛΑΣ με το εξής στιγμιότυπο που κατέγραψαν μάρτυρες. Στο άκουσμα της λέξης «συνάδελφε» όλη ησυνοδεία του Επιτάφιου γύρισε το κεφάλι πίσω!!

Στη Σέριφο ο πιο πρόσφατο Κυκλαδίτης κ. Παπακωνσταντίνου έμεινε στην θαλπωρή της νέας του βίλας. Απέφυγε τις εξόδους, αν και ή έκταση της βίλας δεν μπορούμε να πούμε ότι του δημιούργησε ιδιαίτερο πρόβλημα.

Πιο άτυχη η κ. Ξενογιαννακοπούλου που τα άκουσε κανονικά στο Ληξούρι. Υπολόγιζε ότι δεν είναι στην πρώτη γραμμή των υπουργών και θα τη γλύτωνε αλλά…

Στη Σύρο τα άκουσε και το ζεύγος Νταλάρα, αλλά να μην ξεχνάμε ότι στη Σύρο ακούνε και πολύ Πανούση.

Για να μην μακρηγορούμε τα HOMECINEMA δούλεψαν καλά. Όπως και τα «φιλέματα» στα παιδιά που τους φυλάγανε.

Ελπίζουμε να τους άρεσε σαν εμπειρία το COCOONING και να το συνεχίσουν. Αρκετά μας συγχύζουν και μόνο με τη θέα τους.

· Cocooning= αυτός που κάθεται συνέχεια σπίτι του και δεν βγαίνει ούτε με…παρακάλια!


Ο απολογισμός ενός χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου βρίσκει την Ελλάδα σε πρωτοφανή ύφεση και τους πολίτες της να βιώνουν τον εφιάλτη των επιπτώσεων στην τσέπη και την καθημερινότητά τους από τα σκληρά, ακραία μέτρα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Οι οικονομικοί δείκτες επιδεινώνονται συνεχώς, αντί να βελτιώνονται, αφού καταγράφονται υστέρηση εσόδων και υπερβάσεις δαπανών και είναι πλέον αυταπόδεικτο ότι ο λογαριασμός δεν βγαίνει με τίποτα.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η συνταγή της οικονομικής πολιτικής έχει αποτύχει. Το ψευτοδίλημμα «μνημόνιο ή χρεωκοπία» έχει καταρριφθεί, καθώς το λιανικό εμπόριο, οι κατασκευές, η βιομηχανία και ο χρηματοπιστωτικός τομέας βουλιάζουν στην ύφεση, ενώ η ανεργία σαρώνει και τα χαμηλά και μεσαία εισοδηματικά στρώματα αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα.

Την ίδια στιγμή εντείνονται τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους με συνέπεια τα spread να έχουν εκτιναχθεί πάνω από τις 1100 μονάδες δημιουργώντας ασφυκτικό τοπίο για τα ομόλογα. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών έχει εκφράσει τις αμφιβολίες του για το κατά πόσο η Ελλάδα θα μπορέσει να προσφύγει για δανεισμό στις αγορές το 2012.

Το χρονικό διάστημα αμέσως μετά το Πάσχα και έως τα μέσα Μαϊου θα είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την κυβέρνηση και την οικονομία, καθώς τα κυβερνητικά μέτρα θα αξιολογηθούν από τους επικεφαλής και τους εμπειρογνώμονες των τεχνικών κλιμακίων της τρόικας. Είναι βέβαιο ότι οι διαπιστώσεις για την ανεπάρκεια του μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού προγράμματος θα διατυπώνονται πλέον σε έντονο ύφος και οι πιέσεις για αναθεώρηση του σχεδίου λήψης πρόσθετων μέτρων εντός του 2011 θα είναι ακόμη πιο ισχυρές.

Η εκτίμηση ότι σε λίγα χρόνια η Ελλάδα θα είναι μια διαφορετική χώρα πιθανότατα να δικαιωθεί, αλλά το τίμημα προδιαγράφεται βαρύ και ενισχύονται οι φόβοι ότι τα χειρότερα έρχονται. Η «ώρα μηδέν» για την ελληνική οικονομία πλησιάζει ακόμα πιο κοντά και το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο μπορεί να αντέξει μια κοινωνία εξουθενωμένη από την ύφεση που έχει ήδη οδηγήσει σε δραματική μείωση του ΑΕΠ και σε εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη.





Η Γαλλία εξετάζει το ενδεχόμενο προσωρινής αναστολής της συμφωνίας του Σένγκεν για την ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων σε ολόκληρη την Ευρώπη, λόγω της συρροής πλήθους μεταναστών από την Τυνησία και τη Λιβύη, μέσω Ιταλίας, ανακοινώθηκε σήμερα από το Μέγαρο των Ηλυσίων.

Το θέμα της μετανάστευσης είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία της γαλλο-ιταλικής συνόδου κορυφής που θα διεξαχθεί την επόμενη Τρίτη στη Ρώμη με τον ιταλό πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί.

Την περασμένη Κυριακή το Παρίσι προκάλεσε την οργή των Ιταλών με την αναστολή της κυκλοφορίας των αμαξοστοιχιών από την ιταλική πόλη Βεντιμίλια προς τη νότιο-ανατολική Γαλλία, θεωρώντας ότι ένα τρένο στο οποίο επέβαιναν διαδηλωτές που ήθελαν να συνοδεύσουν τυνήσιους μετανάστες δημιουργούσε κίνδυνο για διατάραξη της δημόσιας τάξης.

Η Γαλλία, από την πλευρά της, είναι ενοχλημένη από την Ιταλία η οποία αποφάσισε να χορηγήσει άδειες παραμονής έξι μηνών σε περισσότερους από 20.000 Τυνήσιους που έχουν φθάσει στις ακτές της από τον Ιανουάριο, ώστε να μπορέσουν να συναντήσουν “φίλους και συγγενείς” στην Γαλλία και αλλού στην Ευρώπη.

Σύμβουλος του προέδρου Ν. Σαρκοζί διευκρινίζει τη γαλλική θέση

Η Γαλλία “δεν θέλει να αναστείλει τη Σένγκεν”, τη συμφωνία για την ελεύθερη κυκλοφορία των ανθρώπων στην Ευρώπη, αλλά “να επανεξετάσει τους όρους διασφάλισης σε ιδιαίτερες συνθήκες”, δήλωσε ο Ανρί Γκουενό, ειδικός σύμβουλος του προέδρου Νικολά Σαρκοζί.

“Είναι θέμα λογικής. Δεν μπορούμε να υποδεχόμαστε όλο τον κόσμο”, δήλωσε ο Γκουενό στην εκπομπή “Dimanche soir politique” των Itele/France Inter/Le Monde/Daily Motion.

Επικαλούμενος χώρες όπως η Τυνησία όπου συνέβησαν εξεγέρσεις εναντίον απολυταρχικών καθεστώτων, ο σύμβουλος είπε: “Το διακύβευμα, είναι να τους βοηθήσουμε στο δρόμο της δημοκρατίας, όχι να τους βοηθήσουμε να αδειάσουν από τις ζωντανές τους δυνάμεις”, μια αναφορά σε περίπου 20.000 Τυνήσιους που έφθασαν παράνομα στις ακτές της Ιταλίας από τον Ιανουάριο.

“Το αποτέλεσμα όλων αυτών δεν μπορεί να είναι η μαζική μετανάστευση από το Νότο προς το Βορρά”, επέμεινε ο Γκουενό.

Είπε πως “ο χώρος Σένγκεν, είναι να εμπιστεύεσαι στον καθένα την προστασία των εξωτερικών συνόρων (της Ευρώπης)”, πως πρέπει “να επανέλθουμε στο πνεύμα των συμφωνιών αυτών” και “να φροντίσουμε ώστε οι ροές να διευθετηθούν”.

“Η Γαλλία δεν θέλει να αναστείλει τη Σένγκεν” , διαβεβαίωσε ο Γκουενό, προσθέτοντας πως το Παρίσι θέλει “να επανεξετάσει τους όρους διασφάλισης με τρόπο ώστε να μπορούμε, σε ιδιαίτερες καταστάσεις, να εγκαταστήσουμε ελέγχους στα εθνικά σύνορα όταν υπάρχουν εξαιρετικές καταστάσεις”, Για τον ίδιον, αυτή η λύση είναι “λογική”.

“Για να τεθεί σε λειτουργία αυτή η αναθεώρηση, θα χρειαστεί μια ευρωπαϊκή συμφωνία”, διευκρίνισε ο Γκουενό.

Εκτίμησε πως την Παρασκευή (22/4) υπήρξε εκ μέρους της γαλλικής προεδρίας “μία απόδοση λίγο γρήγορη”, η οποία στη συνέχεια παρερμηνεύθηκε.

Την Παρασκευή, το Ελιζέ ανακοίνωσε πως η Γαλλία σκέπτεται το ενδεχόμενο να επιτρέψει μια προσωρινή αναστολή της συμφωνίας Σένγκεν, εκτιμώντας πως η διακυβέρνησή της είναι “αδύναμη” απέναντι στη συρροή στην Ευρώπη πλήθους μεταναστών προερχόμενων κυρίως από την Τυνησία μέσω Ιταλίας.

Την Τρίτη αναμένεται να πραγματοποιηθεί στη Ρώμη μια γαλλο-ιταλική σύνοδος κορυφής.




Η Τουρκία επέκρινε χθες τις δηλώσεις που έκανε ο αμερικανός πρόεδρος με την ευκαιρία της 96ης επετείου της σφαγής των Αρμενίων επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μολονότι ο Μπαράκ Ομπάμα απέφυγε να χρησιμοποιήσει τον όρο "γενοκτονία".

"Οι δηλώσεις (του Ομπάμα) διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα. Γι'αυτό κρίνουμε ότι δημιουργούν πρόβλημα και εκφράζουμε τη λύπη μας γι'αυτές", ανακοίνωσε το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

"Αναμένουμε από τις ΗΠΑ να διευκολύνουν την εξομάλυνση της διαδικασίας μεταξύ της Τουρκίας και της Αρμενίας, όχι να την περιπλέξουν", προσθέτει το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωσή του.

Ο Μπαράκ Ομάμα ζήτησε χθες από την Άγκυρα να αναγνωρίσει "πλήρως" τις σφαγές αυτές και καταδίκασε "τα τρομερά αυτά γεγονότα". Ωστόσο απέφυγε να χαρακτηρίσει "γενοκτονία" τις σφαγές των Αρμενίων.

"Μια πλήρης και ειλικρινής αναγνώριση είναι προς το συμφέρον όλων μας", υπογράμμισε ο αμερικανός πρόεδρος.

Aντιδρώντας στις δηλώσεις του Ομπάμα, ο πρεσβευτής της Τουρκίας στις ΗΠΑ Ναμίκ Ταν εξέφρασε χθες "τη βαθειά λύπη του" για τα σχόλια του αμερικανού προέδρου, τα οποία, όπως είπε, αποτελούν "έναν λανθασμένο και ακατάλληλο μονομερή πολιτικό χαρακτηρισμό της ιστορίας".
Αυτό που αποκρύπτεται μονίμως είναι ότι οι Τράπεζες ίδρυσαν αυτές τις οφσορ για να ρίχνουν εκεί τα επισφαλή δάνεια, κρύβοντας τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης από τα οικονομικά τους αποτελέσματα. Ενα οργουελικό διατραπεζικό φάντασμα πλανάται πάνω από τα κεφάλια χιλιάδων Ελλήνων δανειοληπτών που έχουν υποθηκεύσει ακίνητα ως εγγύηση. Αν πάει κάτι στραβά, που αυτό τον καιρό μόνο στραβά μπορεί να πάει, ξένες εταιρείες, με έδρες σε φορολογικούς παραδείσους του εξωτερικού, χτυπούν πόρτες, στέλνουν εξώδικες διαμαρτυρίες, κάνουν αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων, κοντολογίς, παίρνουν ακίνητα ή αυτοκίνητα, ό,τι είναι πιο προσιτό.

Ενας διεθνοποιημένος, αόρατος και πανίσχυρος εισπρακτικός ιστός που η τραπεζική αράχνη έχει απλώσει με περισσή μαεστρία.

Οι ελληνικές τράπεζες έχουν τα τελευταία χρόνια φτιάξει τον εξής μηχανισμό, που λόγω της κρίσης έχει πάρει μπροστά για τα καλά: Με σκοπό την αναζήτηση ρευστότητας έχουν ιδρύσει άλλες θυγατρικές εταιρείες, υπό τον γενικό χαρακτηρισμό «χαρτοφυλάκια εγγυήσεων» και εταιρείες «ειδικού σκοπού» με το 51% των μετοχών να ανήκει υποχρεωτικά στη μητρική. Πωλούν σε αυτές, ουσιαστικά στον εαυτό τους, τις προβληματικές συμβάσεις δανείων πελατών τους.

Αυτές οι εταιρείες αναζητούν άλλες τράπεζες ή θεσμικούς επενδυτές που θα αγοράσουν τις συμβάσεις αυτές με σκοπό να ενισχυθεί η ρευστότητα της τράπεζας από την οποία πήρε το δάνειο αυτός που πλέον αδυνατεί να πληρώσει.

Κι έτσι, η ξένη εταιρεία, το «χαρτοφυλάκιο εγγυήσεων» δηλαδή, αποκτά το δικαίωμα να εισπράξει τις απαιτήσεις της τράπεζας. Το σκηνικό είναι γνωστό στους οικονομικούς κύκλους, αλλά όχι στους καταναλωτές που παραλαμβάνουν έγγραφα απαιτήσεων από εταιρείες με ξενικούς τίτλους και έδρες στο Λονδίνο -σύμφωνα με τα έγγραφα που έχει η «Ε» στα χέρια της- ή αλλού.

Μέχρι τώρα όλα φαίνονται νόμιμα. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ναι μεν η μεταβίβαση της διεκδίκησης σε τρίτο πρόσωπο περιλαμβάνεται στα ψιλά γράμματα των συμβάσεων, αλλά όταν η τράπεζα προχωρήσει στη μεταβίβαση οφείλει να ενημερώνει εγγράφως τον καταναλωτή, κάτι που δεν γίνεται. Κι έτσι ο πελάτης που βρέθηκε στη δύσκολη στιγμή, ενημερώνεται ξαφνικά ότι δεν χρωστάει στην Ελλάδα αλλά στην Αγγλία…

Η μεγάλη άγνωστη παγίδα

Πρόκειται για εταιρείες που υπάγονται σε ειδικά φορολογικά καθεστώτα και νομικά συστήματα.

Μία από τις πιο σημαντικές συνέπειες της λειτουργίας αυτών των εταιρειών για τους Ελληνες δανειολήπτες είναι η εξής: Για παράδειγμα, κάποιος για δάνειο 30.000 ευρώ έχει υποθηκεύσει την ακίνητη περιουσία του και αδυνατεί να αντεπεξέλθει σε δόση, ας πούμε, 600 ευρώ τον μήνα λόγω της αποδεδειγμένης μείωσης των αποδοχών του οι οποίες μειώθηκαν στα 1.200 ευρώ μηνιαίως. Τότε, βάσει εσωτερικής εγκυκλίου μιας ιδιωτικής τράπεζας, η οποία στηρίζεται σε γενικότερη οδηγία της Τραπέζης της Ελλάδος, απολαμβάνει το δικαίωμα να μην πληρώνει περισσότερα από το 40% του ετήσιου εισοδήματός του για στεγαστικά προϊόντα.

Σε περίπτωση καταναλωτικών το ποσοστό είναι μικρότερο, 30%, καθώς η έκθεση της τράπεζας σε κίνδυνο είναι μεγαλύτερη. Κάτι που ακούγεται σχετικώς δίκαιο. Στην περίπτωση, όμως, που το αίτημα διεκδικείται να ικανοποιηθεί από εταιρεία που λειτουργεί υπό το βρετανικό, φέρ’ ειπείν, νομικό καθεστώς, τότε η ίδια δεν είναι υποχρεωμένη να σεβαστεί την οποιαδήποτε εγκύκλιο. Δηλαδή, η ξένη εταιρεία δεν θα μειώσει τις απαιτήσεις της στην περίπτωση των κουρεμένων αποδοχών του Ελληνα δανειολήπτη, όπως θα έκανε μια ελληνική.

Αυτή την περίοδο, οι εταιρείες που έχουν ιδρύσει όλες οι ελληνικές τράπεζες είναι περίπου είκοσι. Σύμφωνα με μια λίστα που έχει η «Ε» στα χέρια της όλες -στα ονόματά τους παρουσιάζονται βασικές ομοιότητες και ελάχιστες διαφοροποιήσεις- έχουν έδρα το ίδιο κτίριο αλλά και τον ίδιο όροφο στο Λονδίνο («όνομα εταιρείας», Fifth Floor 6, Broad Street Place). Πρόσφατα μια ελληνική ιδιωτική τράπεζα, που έχει ιδρύσει αρκετές από αυτές, «πούλησε» 4.500 συμβάσεις δανείων σε θυγατρικές της, κάτι που έφερε στα ταμεία της περίπου 800 εκατ. ευρώ ζεστό χρήμα. Εννοείται ότι οι 4.500 συμβάσεις είναι υπερπολλαπλάσιας αξίας,

Να προσέχουμε την υπογραφή μας

Στις συμβάσεις που υπογράφει ο δανειολήπτης με τις τράπεζες αναφέρεται σαφώς ότι τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα διατηρούν το δικαίωμα να εκχωρήσουν σε τρίτους την είσπραξη των απαιτήσεών τους. Σύμφωνα με νομικούς κύκλους, οι πελάτες έχουν κάθε δικαίωμα να μην υπογράψουν τον συγκεκριμένο όρο στη σύμβασhttp://www.blogger.com/img/blank.gifή τους με την τράπεζα. Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι να κατορθώσει κάποιος να εντοπίσει αυτόν τον όρο μέσα στο σχοινοτενές συμβόλαιο. Ακόμα, όμως, και αν δεν κάνει κάτι τέτοιο έχει κάθε δικαίωμα να:
  • προσφύγει κατά της τράπεζας η οποία, σύμφωνα με τον νόμο, είναι υποχρεωμένη να τον ενημερώσει εγγράφως για την εκχώρηση του δικαιώματος είσπραξης των απαιτήσεών της, από ποια εταιρεία και κάτω από ποιες προϋποθέσεις.
  • προσφύγει κατά της ίδιας της εταιρείας που ανέλαβε την είσπραξη με το ίδιο σκεπτικό.


Χριστός Ανέστη, αδέρφια. Να σηκωθεί κι η Πατρίδα από τον λάκκο που την σπρώχνουν όλα τούτα τα καλόπαιδα, οι «φίλοι» μας κι οι βοηθητικοί τους.

Έχουμε δει και χειρότερα κι επιβιώσαμε. Όλες τις φυλές της Ασίας και του Βορρά τις πολεμήσαμε. Φωτιά και σίδερο, πείνα και σκλαβιά, λιμοί και πολιορκίες, όλα τα δίφορα κέρατα του κόσμου και τις συμφορές τα νοιώσαμε στην ράχη μας. Όλοι κι όλα από δω περάσανε, σκορπίσανε, χαθήκανε, όμως εμείς εδώ είμαστε ακόμη.

Έχουμε χύσει τόσο αίμα, που αλλιώς θα ήμασταν τριακόσια εκατομμύρια σήμερα. Χίλιες φορές ταμπουρωθήκαμε σε τείχη και δερβένια. Ορμήσαμε στην δρομαία έφοδο σε σκονισμένους κάμπους, από τις Πλαταιές ως το Μαντζικέρτ, από την Κορυτσά ως τ’ ακρογιάλι της Κερύνειας.

Σκορπίσαμε στα πέρατα του κόσμου πολεμώντας, εμπορευόμενοι, σε αναζήτηση γης ή μεροκάματου. Υπάρχει άλλη μια Ελλάδα στα τέσσερα σημεία των μακρινών οριζόντων. Στο οροπέδιο του Ακράγαντα στήσαμε πελώριους ναούς από πωρόλιθο, περήφανα μνημεία ηγεμονικής δύναμης εκεί που ο κόσμος μας άγγιζε αυτό τον Φοινίκων. Χαλκιδείς και Μεσσήνιοι άποικοι, μόνο άντρες, το 720 π.Χ. έφτασαν στην Καλαβρία, έχτισαν το Ρήγιο κι έσμιξαν με ντόπιες γυναίκες. Γιατί συνήθως έτσι γινόταν. Τα πρόσωπα τους τα βρίσκεις σήμερα στους σύγχρονους Καλαβρέζους, που με περηφάνεια θα σε στείλουν στο Μουσείο τους να δεις τους θεόρατους ορειχάλκινους Πολεμιστές του Ριάτσε. Για χρόνια ήταν αίνιγμα ποιοι είναι. Ώσπου ο καθηγητής Πάολο Μορένο βρήκε σε κλασσικά κείμενα την εξήγηση. Γιατί ο ένας από τους δυο έδειχνε απειλητικά τα δόντια του. Δεν ήταν λοιπόν παρά ο Τυδέας. Κι ο άλλος ο Αμφιάραος. Δυο από τους Επτά επί Θήβας στα στενά των τις μυθικών Συμπληγάδων. Πηγαίνετε. Πέρασα τρεις ώρες μπροστά τους αμίλητος.

Ο Κεφαλλήνας Κωνσταντίνος Γεράκης ή Κονστάντζο Φαλκόνε έγινε Πρωθυπουργός κι Αντιβασιλέας του Σιαμ το 1683 με 1688. Ο Πέδρο ντι Κάντια, ο Πέτρος από το Χάνδακα (Ηράκλειο), ήταν υπασπιστής του Φρανσίσκο Πιζάρο, του κατακτητή του Περού. Κι ο Χουάν δε Φούκα, ο Ιωάννης Φωκάς από την Κεφαλλονιά, το 1592 ανακάλυψε τα στενά του Βανκούβερ. Το πανέμορφο τρικάταρτο κλίππερ, το εκπαιδευτικό του Αργεντίνικου Πολεμικού Ναυτικού, φέρει το όνομα ενός Έλληνα επαναστάτη, που αγωνίστηκε για την Ελευθερία της μακρινής αυτής χώρας. Συγχωρέστε με που δεν θυμάμαι τ’ όνομα του. Θυμάμαι μόνο ότι ήταν δωδεκανήσιος.

Αρβανίτες Estradiotti, αγέρωχοι ελαφροί ιππείς, πολλοί από αυτούς είχαν φύγει από την Πελοπόννησο, πολέμησαν ως μισθοφόροι από την Ιταλία ως την Ιρλανδία! Έφυγαν με τα πλοία του Αντρέα Ντόρια τον 15ο αιώνα και πήγαν στην Σικελία και την Καλαβρία μαζί με τις φαμίλιες τους, όταν οι ορδές των Τούρκων καταλάμβαναν την Νότια Ελλάδα. Ακόμη στα τριανταπέντε χωριά τους τραγουδούν «Ω ε μπούκουρα Μορέ..» («Όμορφε Μωριά δεν θα σε ξαναδώ»).

Ο Ηλίας Σπαντιδάκη ή Lewis Tikas, από τα Λουτρά Ρεθύμνου, ήταν μαζί με τον Τζων Λόζον επικεφαλής στους 13.000 απεργούς ανθρακωρύχους του Λάντλοου στην Πολιτεία του Κολοράντο. Στις 20 Απριλίου του 1914 η Εθνική Φρουρά και μπράβοι των αφεντικών χτύπησαν τον καταυλισμό των απεργών. Το όνομα του Λούη Τίκα είναι πρώτο – πρώτο στους πεσόντες.

Σήμερα ζουν ακόμη αγωνιστές της Πίνδου και του Γοργοπόταμου, Ιερολοχίτες και Ριμινίτες, μαχητές του Κοτζάκαγια και του Κιόννελη. Δίπλα σας.

Στα πιο σπουδαία ερευνητικά κέντρα της Μοριακής Βιολογίας, στον Επιταχυντή και στην NASA, στις επιχειρήσεις, στο εμπόριο, στα πέρατα του κόσμου και των Ωκεανών, Έλληνες. Ωραίοι. Δημιουργικοί. Δαιμόνιοι.

Υπάρχουν οι γονείς κι οι παππούδες μας. Αυτοί που έχτισαν τα σπίτια που μεγαλώσαμε. Αυτοί που υπερασπίστηκαν την γη μας απ’ όλους τους εχθρούς.

Πήγαμε παντού. Στο Λονδίνο και στην Νέα Υόρκη, στο Βανκούβερ και το Βερολίνο, νέοι Έλληνες κι Ελληνίδες, καλλιτέχνες, επιστήμονες, έμποροι κι επιχειρηματίες δημιουργούν, στο γόνιμο έδαφος της ευνομίας και της αξιοκρατίας. Είμαστε παντού. Θα είμαστε και στα πεδία του μέλλοντος. Θα υψώσουμε τα σύμβολα μας και σ’ άλλα οροπέδια και σ’ άλλες κορυφές. Ακολουθούμε κι εμείς τον κύκλο της ζωής, γέννηση, ακμή, παρακμή και θάνατος. Τώρα πεθαίνει πάλι ο κακός μας εαυτός και θ’ αναγεννηθούμε με τις αρχαίες μας αρετές. Κουράγιο θέλει ο Λαός μας. Την περηφάνια του όρθια. Κι ηγεσία που να είναι κι αυτή όρθια. Έρχεται. Θετικό λόγο και σχέδιο. Που ν’ ακουμπά γερά στο παρελθόν για να βρει τον δρόμο για το μέλλον. Υγεία κι Ελευθερία, αδέρφια.

Δεν ήταν ό ίδιος κτύπος της καμπάνας φέτος. Δεν ζούσε ο λαός τη χαρά της Ανάστασης. Ένας λαός σκλαβωμένος, όπως στα χρόνια της Αξονικής κατοχής, δεν εορτάζει Ανάσταση. Δεν είχε ο κόσμος τη χαρά και το γέλιο στα χείλη του. Η ανησυχία, η αβεβαιότητα, η επερχόμενη φτώχια, τα κάθε είδους και λογής δεινά που περιμένουν τη χώρα μας, τα διαισθάνεται ο λαός της.

Τον Απρίλιο του 1941, τα στρατεύματα του Wilhelm List, εισέβαλαν και κατέλαβαν την Ελλάδα. Οι Έλληνες έκλεισαν τα παράθυρά τους, αλλά και την καρδιά τους. Το σκοτάδι πλάκωσε πάνω στην Ελλάδα. Ο γαλανός της ουρανός έγινε γκρίζος και σκοτεινός. Όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα… Η μπότα του κατακτητή, ήταν ο μόνος ήχος που ακούονταν. Η χώρα βυθίστηκε στην ανυπαρξία. Όμως…!

Όμως, η ελπίδα δεν χάθηκε. Η σπίθα συνέχισε να καίει μέσα στο σωρό στις στάχτες, που άφησε ο πόλεμος. Ακόμα και μέσα στα καπνίζοντα αποκαΐδια, υπήρχε η προσμονή για Ανάσταση. Τότε ήταν αλλιώς. Την ελπίδα την συντηρούσαν οι αδάμαστοι Έλληνες. Οι Έλληνες πατριώτες. Το υγιές κύτταρο του λαού, ο Στρατός, δεν είχε καταστραφεί. Διαλυμένος, σακατεμένος, οι περισσότεροι, αξιωματικοί και στρατιώτες που επέζησαν, στην ψυχή τους υπήρχε το σθένος για έναν νέον αγώνα. Για λευτεριά.

Υπήρχαν οι πολιτικοί ηγέτες. Παλαιοκομματικοί, φθαρμένοι, γερασμένοι, συκοφαντημένοι, αλλά, Έλληνες. Έλληνες πατριώτες! Υπήρχαν οι στρατιωτικοί, απότακτοι από τα διάφορα κινήματα, σαρακοφαγωμένοι από την παραμονή τους στις φυλακές. Κακοπορεμένοι από τις εξορίες. Αλλά, το βλέμμα τους, σκληρό. Δυνατό. Το σώμα τους, παρά τις όποιες αδυναμίες, έτοιμο να δώσει νέους αγώνες. Και η ψυχή τους. Η ψυχή τους, ψυχή λιονταριού, να κατασπαράξει κάθε εχθρό της πατρίδας!

Η πατρίδα δέχτηκε το χτύπημα του κατακτητή, αλλά δεν υποτάχθηκε. Σε όλες τις συγκεντρώσεις, σε όλα τα σπίτια, σε κάθε κουβέντα, το ζήτημα ήταν η λευτεριά. Η αποτίναξη του ξένου ζυγού. Ο Έλληνας ένοιωθε αυτό το βάρος στον σβέρκο του και δυσανασχετούσε. Και περίμενε. Περίμενε την ώρα, που το σάλπισμα του αγώνα, ο νέος Θούριος του Ρήγα, θα αντιλαλούσε σε κάμπους και βουνά πέρα ως πέρα. Και αυτό έγινε. Γιατί έγινε; Έγινε γιατί, καθώς περιγράφω, υπήρχαν οι αδάμαστοι Έλληνες.

Σήμερα η χώρα μας βρίσκεται πάλι υπό κατοχή. Μία ομάδα απάτριδων, ευτελών πολιτικάντηδων, δημαγωγών της συμφοράς, ξενόφερτων, Ελληνεπώνυμων εχθρών της Ελλάδος, εισέβαλε και με ύθλους κατέλαβε την εξουσία. Εξαπάτησε τον Ελληνικό λαό, του υποσχέθηκε καλύτερες ημέρες και αντ’ αυτού, υπέταξε τη χώρα του στους άθλιους εκμεταλλευτές, στους διεθνείς τοκογλύφους. Κανένας δεν μας ρώτησε αν θέλαμε να πουλήσουμε έστω και μία πέτρα από την εθνική κληρονομιά μας. Σε κανέναν δεν αναθέσαμε να μας σώσει. Δεν είπαμε, αν δεν έφθαναν τα λεφτά που εισπράττει το κράτος από διάφορες πηγές, ότι, πουλάμε την Ελλάδα μας για να εισπράττουν τις παχυλές αμοιβές οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι γραμματείς, οι διάφοροι παρατρεχάμενοι όλων αυτών των σιχαμερών υποκειμένων της διαφθοράς και της καταστροφής. Δεν είπαμε, ακόμα, αν δεν έφθαναν τα λεφτά, αφού θα παραιτούνταν των αποδοχών οι στυλοβάτες της διαφθοράς και της ρεμούλας, ότι θα απαιτούσαμε να πάρουμε για ένα διάστημα μισθούς και συντάξεις.

Μπορούσε, μία κυβέρνηση, να εξοικονομήσει τα χρήματα. Πόσα εκατομμύρια ξοδεύει κάθε χρόνο η Προεδρία της Δημοκρατίας; Γιατί τόσος πληθυσμός περιφέρεται μέσα εκεί στα παλαιά Ανάκτορα, τα οποία καταργήσαμε για να μην σπαταλιέται το δημόσιο χρήμα και τώρα μας κοστίζει πολύ περισσότερο από ό,τι κόστιζε με τους βασιλιάδες; Μπορούσε πολλά να κάνει μία κυβέρνηση για να προστατεύσει τη χώρα. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν, η κυβέρνηση αυτή να αποτελείται από Έλληνες. Από Έλληνες πατριώτες.

Κανένας, μα κανένας λόγος δεν υπήρχε, να τεθεί η χώρα μας υπό κατοχή. Ποιος έδωσε στον κ. Παπανδρέου και την παρεούλα του, το δικαίωμα, να μας θέσει υπό διεθνή έλεγχο; Αν πράγματι υπήρχε τόσο μεγάλη ανάγκη, που σαφώς δεν υπήρχε, γιατί δεν έκανε δημοψήφισμα να ζητήσει την έγκριση του λαού; Με ποιο δικαίωμα πούλησε την εθνική γη μας χωρίς να μας ρωτήσει; Ποιός τον έχρισε κηδεμόνα των Ελλήνων, αυτόν τον ξένο που ήρθε εδώ για να ζήσει και στο τέλος μεταβλήθηκε σε Wilhelm List;

Δεν μελέτησε ο κ. Παπανδρέου, ούτε τα μέλη της παρεούλας του, την Ελληνική Ιστορία. Δεν μελέτησε ούτε την ψυχοσύνθεση των Ελλήνων. Είναι αλήθεια ότι, ο πατέρας του, ο καταστροφέας-δημαγωγός, αφιόνισε τον Ελληνικό λαό και τον προετοίμασε να δεχθεί τη δουλεία. Σήμερα, φαίνεται πως τη δέχεται. Αλλά, ο Έλληνας, είναι από τη φύση του ατίθασος. Μόλις θα καταλάβει την έκταση της ατιμίας που του έκαμαν οι πολιτικάντηδες που ρίχτηκαν στον σβέρκο του, τότε είναι σίγουρο πως θα αντιδράσει. Δεν θα αφήσει να του πάρουν το σπίτι του οι κάθε είδους τοκογλύφοι. Δεν θα στηθούν επιγραφές σε σφηνοειδή γραφή στην εθνική του κληρονομιά.

Αυτοί που διέπραξαν την ατιμία, να μην εφησυχάζουν. Τα γιαουρτώματα και οι αποδοκιμασίες, είναι πράξεις που προκαλούν το γέλιο. Η εκδίκηση δεν εκδηλώθηκε ακόμα.

Η καμπάνα της Ανάστασης, δεν κτύπησε εφέτος. Αυτό που ακούστηκε, ήταν ήχος θλιβερός, ήχος βραχνός, ήχος πόνου και αγανάκτησης. Τη χαρά μας την πήραν οι ξενόφερτοι απάτριδες που ξεπούλησαν τη χώρα μας. Αλλά, ο ήχος ο χαρμόσυνος δεν θ’ αργήσει να κτυπήσει. Δεν ξέρω αν θα είναι ήχος καμπάνας ή ήχος αγανάκτησης ενός λαού που προδόθηκε και ζητάει εκδίκηση. Μακάρι να είναι το πρώτο. Γιατί, το δεύτερο, θα συνοδευτεί από πράξεις που … μακάρι η Ελλάδα να μην αναγκασθεί να ξαναζήσει…



thumb

Του Δημήτρη Μυ

Οι μεγάλες απάτες κατά κανόνα καλύπτονται πίσω από ωραίες λέξεις- φράσεις. Ας δούμε μερικές: «Μηχανισμός στήριξης». «Μνημόνιο κατανόησης». «Αξιοποίηση της Δημόσιας Περιουσίας». Αν θέλουμε να προσφέρουμε (ως δημοσιογράφοι) κάτι ουσιαστικό στην κοινωνία, είναι αρκετό ίσως, να αποφορτίσουμε της λέξεις από το θετικό τους πρόσημο και να τις προφέρουμε, όπως ακριβώς τις βιώνει ο κόσμος στην καθημερινότητά του.

«Μηχανισμός στήριξης» ή τοκογλυφικό νταλαβέρι. Πρόκειται για το χρήμα (110 δισεκατομμύρια) που πρόσφεραν- έντοκα– στην Ελλάδα οι Ευρωπαίοι Εταίροι και το ΔΝΤ προκειμένου, όπως λέει η κυβέρνηση «να συνεχιστεί η πληρωμή των μισθών και των συντάξεων».

Αν, ωστόσο, δει κανείς που πηγαίνει αυτό το χρήμα αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για ένα τοκογλυφικό κόλπο: Κατ αρχήν το σύνολο σχεδόν αυτού το ποσού πηγαίνει στην καταβολή τοκοχρεολυσίων για προηγούμενα δάνεια. Με τον τρόπο αυτό οι πιστωτές ανταλλάσσουν παλαιά δάνεια με νέα υψηλότοκα και ενυπόθηκα. Τι έχει υποθηκευτεί;Τα πάντα!

«Μνημόνιο κατανόησης» ή μαφιόζικο συμβόλαιο: Στα κείμενα αυτά τα οποία έχει υπογράψει η κυβέρνηση περιγράφεται επ ακριβώς η ενυπόθηκη εξασφάλιση των πιστωτών για τη… διευκόλυνση των 110 δισ. που …πρόσφεραν στην Ελλάδα. Τα κείμενα αυτά, (μνημόνια- δανειακή σύμβαση) δεν περιγράφουν- επιβάλλουν απλώς την οικονομική πολιτική της χώρας, αλλά «χαρτογραφούν» τη Δημόσια Περιουσία και δίνουν κατευθύνσεις για τις δυνατότητες «αξιοποίησής» της

«Αξιοποίηση» της Δημόσιας Περιουσίας ή -πιο απλά– ΞΕΠΟΥΛΗΜA: Η έμφαση δύνεται στη λέξη «αξιοποίηση» πίσω από την οποία εξελίσσεται το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ της χώρας.

Οι δανειστές με το μηχανισμό στήριξης και τα μνημόνια φρόντισαν ώστε το ελληνικό χρέος να μην είναι δυνατό να εξυπηρετηθεί. Ταυτόχρονα έχουν φροντίσει , να εξασφαλίσουν τα εμπράγματα ανταλλάγματα και ήδη συνωστίζονται για την αρπαγή: Νερό, ενέργεια, λιμάνια, αεροδρόμια, υγεία, παιδεία, παραλίες, βουνά, κοιτάσματα, νησιά. Οι γύπες των αγορών περιμένουν κι αυτοί, τις επικείμενες κυβερνητικές ανακοινώσεις γαι την… αξιοποίηση.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση της χώρας, αφού με τις κινήσεις και επιλογές της (μνημόνια- δανειακές συμβάσεις) παρέδωσε τη χώρα στους πιστωτές, σήμερα απλώς προσπαθεί να διαχειριστεί (ή μήπως εξαπατήσει) την ελληνική κοινωνία.

Γνωρίζουν ωστόσο και ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, ότι το παιχνίδι της «διαχείρισης της κοινής γνώμης» έχει όρια, τα οποία έχουν προ πολλού εξαντληθεί…