Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Μαρ 2017


Μετά τους «παλικαρισμούς» του Καμμένου, ήρθαν οι ανοησίες του Κατρούγκαλου. Με τους σημερινούς σκιτζήδες της εξουσίας δεν βγαίνει άκρη. Είτε από άγνοια είτε από επιπολαιότητα είτε από βλακώδη σκοπιμότητα τα κάνουν, ένα και το αυτό είναι

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Για το ότι οι περισσότεροι από αυτούς που μας κυβερνούν σήμερα είναι άσχετοι με το αντικείμενό τους δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλές αμφιβολίες. Το ότι ορισμένοι, άσχετοι όντες, κάνουν επικίνδυνα παιχνιδάκια έχει επιβεβαιωθεί. Το ότι συνυπάρχουν και τα δύο- και μάλιστα σε μια σύνθετη, δύσκολη και , επομένως, επικίνδυνη συγκυρία, ιδίως στις σχέσεις με την Τουρκία- είναι διπλά επικίνδυνο.

Εν αρχή ήν ο Πάνος Καμμένος. Ο οποίος το τελευταίο διάστημα επιδόθηκε σε ένα ρεσιτάλ «παλικαρισμών» και λεκτικών τσαμπουκάδων, ακολουθώντας τους τούρκους αξιωματούχους στον δρόμο της έντασης, τον οποίο εκείνοι γνωρίζουν καλά, αφού μόνο αυτούς βολεύει (εδώ). Ηταν τέτοιος ο οίστρος που τον είχε καταλάβει, ώστε έκανε και πρωτοφανώς ανόητες «προβλέψεις», οι οποίες προκάλεσαν αναστάτωση στην Κύπρο και υποχρέωσαν την κυπριακή κυβέρνηση να ζητήσει από την ελληνική να τον «μαζέψει» (εδώ).
Μετά τους «παλικαρισμούς» του Καμμένου, ήρθαν οι ανοησίες του Κατρούγκαλου. Δεν του έφτανε που «έσωσε» το Ασφαλιστικό (ο νόμος του είναι ήδη κουρελόχαρτο και οι διάδοχοί του τρέχουν και δεν φτάνουν-εδώ), βάλθηκε τώρα να «λύσει» και τα προβλήματα του Ερντογάν με την Ευρώπη.

Ετσι, ως… βαθύς γνώστης-τρομάρα του- αυτών των προβλημάτων, «μάλωσε» τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που δεν επιτρέπουν σε τούρκους αξιωματούχους να κάνουν μπάχαλο τις πόλεις τους, για να κερδίσει ο επίδοξος Σουλτάνος το δικό του δημοψήφισμα. Τι είπε, ή μάλλον υπονόησε, ο αθεόφοβος Κατρούγκαλος; Ότι η κυβέρνησή του (δηλαδή, ο ίδιος) δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να πάνε τούρκοι αξιωματούχοι στη δική μας Θράκη για προεκλογική εκστρατεία, όπως (θέλουν να) πάνε στο Αμστερνταμ, στο Μόναχο κ.α.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τη «γαλαντομία» του Κατρούγκαλου προς τους πασάδες της Τουρκίας. Όμως, ο άνθρωπος έχει βαθιά άγνοια. Ο Ερντογάν και οι υπουργοί του θέλουν να πάνε στις ευρωπαϊκές πόλεις γιατί εκεί υπάρχουν τούρκοι ψηφοφόροι. Στη Θράκη δεν υπάρχουν. Οι μουσουλμάνοι που ζουν εκεί είναι Ελληνες (και ψηφίζουν σε όλες τις ελληνικές εκλογές). Ετσι λέει η Συνθήκη της Λωζάννης, αν την έχει ακουστά. Οπότε τι να κάνουν οι τούρκοι αξιωματούχοι εκεί, αφού ψηφοφόροι δεν υπάρχουν; (εδώ)

Με τους σημερινούς σκιτζήδες της εξουσίας δεν βγαίνει άκρη. Είτε από άγνοια είτε από επιπολαιότητα είτε από βλακώδη σκοπιμότητα τα κάνουν, ένα και το αυτό είναι. Επιτέλους, ας το βουλώσουν, τουλάχιστον στα ευαίσθητα και επικίνδυνα θέματα. Ας μπουρδολογούν ελευθέρως στα υπόλοιπα. Δεν λέμε «κάποιος να τους μαζέψει». Γιατί αυτός ο «κάποιος» είτε δεν υπάρχει είτε είναι το ίδιο άσχετος με τους περί ων ο λόγος. Ο Θεός να (μη χρειαστεί να) βάλει το χέρι του…

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Καιρός είναι να καθήσουμε να σκεφτούμε τί πραγματικά θέλουμε για τον εαυτό μας και την χώρα.
Το ότι δεν θέλουμε τα μνημόνια, ή την Ευρωπαϊκή "Ένωση" και το ευρώ είναι βέβαια μιά αρχή, αλλά δεν απαντάει στο πώς θέλουμε να γίνει η ζωή μας και η πατρίδα.

Θέλουμε δηλαδή σε προσωπικό επίπεδο να ξαναγυρίσουμε στην ελαφρομυαλιά έως ασυδοσία της προηγούμενης εποχής πριν την χρεοκοπία Ή θέλουμε να δομήσουμε την ζωή μας με νέους κανόνες λογικής, ώστε να μην στηρίζεται στην υπερκατανάλωση, την επίδειξη, τις κούφιες δημόσιες σχέσεις, την ματαιοδοξία και γενικά την ρηχότητα;

Θέλουμε το κράτος να λειτουργεί με όρους μεσοπολέμου και ρυθμούς και μέσα τριτοκοσμικής χώρας;
Μα αυτό δεν σταμάτησε ποτέ.  Έτσι λειτουργεί ακόμη παρ' όλες τις "μεταρρυθίσεις" που επέβαλλαν τάχα τα μνημόνια.
Για παράδειγμα ας δούμε το (μεγάλο) θέμα που προέκυψε με τους δασικούς χάρτες, τα πρόστιμα-παράβολα για την υποβολή ενστάσεων, την πολύπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία με τα αμφίβολα αποτελέσματα: Θα λυθεί γρήγορα και έγκαιρα, πριν χαθούν για τους ήδη χειμαζόμενους αγρότες οι επόμενες κοινοτικές επιδοτήσεις; Πάμε στοίχημα πως όχι;  
Και ακόμη πάμε στοίχημα πως το όλο θέμα θα μετατραπεί απλώς όχι σε διευθέτηση της "διαμάχης" κράτους-πολιτών για την ιδιοκτησία γης, αλλά σε άλλο ένα εισπρακτικό-αφαιμακτικό μέτρο για τις τσέπες των τοκογλύφων "εταίρων";
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος που δεν λειτουργεί "μαζί" και "για" τον πολίτη, αλλά εναντίον του πολίτη.
Το όποιο κρατικό λάθος και κρατική αυθαιρεσία θεωρούνται θέσφατα, και καλείται ο πολίτης εκ των υστέρων να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.
Σ' αυτό δεν άλλαξε τίποτα.  Βρισκόμαστε ακόμη σε εποχή μη μνημονίων.
Που πάει να πει πως οι τάχα μεταρρυθμίσεις της δημόσιας διοίκησης που ισχυρίζονται οι επτά χρόνια τώρα προδότες και δωσίλογοι είναι φούμαρα, και εξαντλούνται μόνον σε κόψιμο μισθών, συντάξεων, επιδομάτων,  απολύσεις, και εγκληματικές περικοπές σε Υγεία και Παιδεία.

Εδώ υπάρχει μιά υποψία πως εκτός των περικοπών μισθών και δαπανών, στα μνημόνια υπάρχει πρόβλεψη για πραγματική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, πρόβλεψη πραγματικού εκσυγχρονισμού, πάταξης της γραφειοκρατίας, κατάργησης της ασαφούς πολυνομίας που οδηγεί σε "παράθυρα" και παραθυράκια και στην διαφθορά, αλλά και πρόβλεψη που σκόπιμα ως τώρα παραβλέπεται απ΄τις δωσιλογικές κυβερνήσεις διότι δεν βολεύει την ύπαρξη του κομματικού κράτους, ούτε την ομηρία των πολιτών απ΄την εξουσία

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως τα μνημόνια είναι καλά, ούτε πως πρέπει επιλεκτικά να ζητήσουμε τις ρυθμίσεις αυτές, διότι θα είναι σαν να αποδεχόμαστε την ανάγκη των μνημονίων.

Σημαίνει όμως πως κάποιοι ξένοι μπορούν και βλέπουν λίγο πιό καθαρά από μάς κάποιες απ' τις κακοδαιμονίες που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία.
Και σημαίνει πως αυτό που θέλουν να κάνουν εκείνοι για μας, για δικό τους όφελος, για τις τσέπες τους, πρέπει να το απαιτήσουμε εμείς οι ίδιοι, για δικό μας όφελος και για τις δικές μας τσέπες.

Μεταρρυθμίσεις λοιπόν ναι, έστω κι αν συμφωνούν με σχετικές προβλέψεις των μνημονίων.
Με δική μας όμως πρωτοβουλία και έξω από μνημόνια και επικυριαρχικές τακτικές των "Εταίρων" και λοιπών τοκογλύφων απατεώνων.

Αν αρχίσουμε και βλέπουμε καθαρά, μπορεί και να σωθούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Αλέξανδρου Μαλλιά

Η μετάδοση των μηνυμάτων μας προς την Ουάσιγκτον απαιτεί μεθοδικότητα, σύνεση και την μεγαλύτερη δυνατή ενότητα του πολιτικού μας συστήματος.

Υπάρχουν χρήσιμα προηγούμενα. Παρά τις διαφορές σε πρόσωπα, χρόνο, ισορροπία (συμφερόντων και ανταγωνισμών) και συνθήκες. Ανατρέχω στην αλληλογραφία του Υπουργού Εξωτερικών Δημητρίου Μπίτσιου, με υπόδειξη του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, με τον Υπουργό Εξωτερικών Χένρυ Κίσσιντζερ.

Υπάρχουν και άλλα κείμενα επί Πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου και μετέπειτα. Ας κωδικοποιηθούν όλες οι γραπτές δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει έναντι της Ελλάδος οι ΗΠΑ.

Ορισμένες συμφωνίες καλόν είναι στην παρούσα συγκυρία να τις θυμίζουμε. Κυρίως όμως το σύνολο των πρόσθετων διευθετήσεων για τις ‘’Διευκολύνσεις’’ στην Σούδα. Όπως διευρύνθηκαν και δια συνοπτικών διατυπώσεων αυτοματοποιήθηκαν και ισχύουν συνεχώς από τα τέλη του 2002 ( προετοιμασία επέμβασης ΗΠΑ στο Ιράκ).

Ενδεικτικά αναφέρομαι στην γνωστή στους παλαιότερους Επιστολή του Χένρυ Κίσσιντζερ ,με ημερομηνία 10 Απριλίου 1976. Θεωρήθηκε ως “ισχυρή δέσμευση των ΗΠΑ για την ασφάλεια της Ελλάδος σε περίπτωση κρίσεως στο Αιγαίο”.

Η κρίσιμη επιστολή Χ. Κίσσιντζερ περιελάμβανε και τα εξής:

“Με ερωτήσατε περί της στάσεως μας, ως προς την επίλυσιν των διενέξεων εις την ανατολικήν Μεσόγειον και ειδικώτερον, εις την περιοχήν του Αιγαίου. Επ’ αυτού, θα ήθελα να επαναλάβω την πεποίθησιν μας ότι αι διενέξεις αυταί πρέπει να ρυθμίζωνται δι’ ειρηνικών διαδικασιών και ότι έκαστον μέρος πρέπει να αποφεύγη προκλητικάς ενέργειας Έχομεν ήδη διαδηλώσει την πεποίθησιν μας ότι καμμία πλευρά δεν θα έπρεπε να επιδιώξη στρατιωτικήν επίλυσιν των διενέξεων αυτών.

“Τούτο παραμένει η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνεπώς, αι Ηνωμέναι Πολιτείαι θα αντετάσσοντο ενεργώς και ανεπιφυλάκτως εις την αναζήτησιν υπό εκατέρας πλευράς στρατιωτικής επιλύσεως (των διενέξεων) και θα καταβάλουν μείζονα προσπάθεια δια να παρεμποδίσουν μιαν τοιαύτην εξέλιξιν των πραγμάτων”.

Η επιχειρηματολογία μας θα πρέπει να εκτεθεί κατά τρόπο συνετό, ήρεμο αλλά καθαρό ως προς την αποφασιστικότητα μας.
Εάν η σύμμαχος στο ΝΑΤΟ Τουρκία χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία έναντι της Ελλάδος, η Ελληνική απάντηση θα είναι γενικευμένη και άμεση. Είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να προβούμε στην άμεση αναστολή του συνόλου των λειτουργιών και διευκολύνσεων (αδειών και εγκρίσεων πάσης μορφής και κατηγορίας) που παρέχουμε βάσει Συμφωνιών για όσο διάστημα απαιτηθεί. Οι Συμφωνίες και οι δεσμεύσεις πρέπει να τηρούνται από όλες τις πλευρές.

Οι Τουρκικές δραστηριότητες στο Αιγαίο θέτουν σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Η επανάληψη, ειδικά υπό τις σημερινές συνθήκες, των δεσμεύσεων της επιστολής Κίσσιντζερ και των μετέπειτα εγγραφών εξυπηρετούν και την Εθνική Ασφάλεια των ΗΠΑ. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να γίνει αντιληπτό, ίσως όχι με ενθουσιασμό, στην Ουάσιγκτον. Καίτοι, οι παρεμβατικές δυνατότητες των ΗΠΑ δεν είναι ανεξάντλητες.

Η συνεργία των πολιτικών δυνάμεων είναι αναγκαία. Ας λάβει την πρωτοβουλία ο κύριος Πρωθυπουργός να ζητήσει ειδικά την ευρύτερη δυνατή συναίνεση. Δίδοντας όμως ο ίδιος το μήνυμα ότι την εννοεί. Θα λειτουργήσει θετικά σε μια ευρύτερη κατηγορία θεμάτων που άμεσα συνδέονται με την εθνική αξιοπρέπεια και κυριαρχία.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου

Τους τελευταίους μήνες, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, αποκαλύπτεται, με ραγδαίο ρυθμό, η πραγματική φύση της εξουσίας στη γειτονική χώρα.

Αναφερόμαστε βέβαια στην εξουσία και όχι συλλήβδην στον Τουρκικό λαό, γιατί προφανώς μεγάλο μέρος των Τούρκων πολιτών δεν συμφωνούν με τα όσα γίνονται στο εσωτερικό της χώρας τους, αλλά και με τα επικίνδυνα εγχειρήματα του Ερντογάν που εξελίσσονται προς γειτονικές χώρες.

Η Τουρκία, λοιπόν, φαίνεται να επιστρέφει στις πιο μαύρες μέρες του Οθωμανικού Απολυταρχισμού και του Νεοτουρκικού και Κεμαλικού Εθνικισμού, που προκάλεσαν ανείπωτες συμφορές σε Έλληνες, Αρμενίους και άλλες εθνότητες και θρησκευτικές ομάδες της Μ. Ασίας και της Μ. Ανατολής. Σήμερα στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αιγαίο, τη Θράκη και τη Κύπρο ξεδιπλώνεται, με διαφορετική ένταση και τρόπο, ο Τουρκικός αναθεωρητισμός και μιλιταρισμός. Ο ίδιος που στο εσωτερικό της Τουρκίας φυλακίζει, βασανίζει, απολύει ή φιμώνει δεκάδες χιλιάδες Τούρκους πολίτες, με το πρόσχημα της συμμετοχής ή στήριξής τους στο πραξικόπημα.

Παράλληλα, στην Ν.Α. Τουρκία ξεσπούν κανονικές μάχες σε κατοικημένες περιοχές με Κουρδικό πληθυσμό.

Η εισβολή του Τουρκικού στρατού στο Ιράκ και τη Συρία, υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης του «Ισλαμικού Κράτους», δεν είναι τίποτα άλλο παρά επιχειρήσεις κατά των Κούρδων μαχητών και βουλιμία για εδαφικά οφέλη από τον ενδεχόμενο ακρωτηριασμό των δύο αυτών χωρών (ιδίως της Συρίας).

Ταυτόχρονα, η Τουρκική επιθετικότητα, με στόχο τα νησιά του Αιγαίου και τις θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας ή τους φυσικούς πόρους του Αιγαίου, της Ανατ. Μεσογείου (πέριξ της Κύπρου), έχει φτάσει σε κορύφωση που ελάχιστα υπολείπεται από στρατιωτικό εγχείρημα, ενώ, η ρητορική που την συνοδεύει, έχει ξεφύγει από κάθε όριο ανοχής και ταυτίζεται με θρασύτατη, προκλητική καταπάτηση του διεθνούς δικαίου και κάθε δεοντολογίας των διεθνών σχέσεων.

Όσο για τα δήθεν νομικά επιχειρήματα τα οποία επικαλούνται Τούρκοι αξιωματούχοι, αυτά δεν κάνουν τίποτα άλλο, παρά να αποκαλύπτουν την άγνοια, την αυθαιρεσία τους και την περιφρόνηση των αρχών και των κανόνων επί των οποίων στηρίζεται η ειρηνική συνύπαρξη των Κρατών στη σύγχρονη διεθνή κοινότητα.

Στο δε Κυπριακό ζήτημα και την παρωδία διαπραγματεύσεων που συνεχίζεται με άδηλο τέλος, η Τουρία φέρεται ως κακομαθημένο ανάγωγο παιδί, και θέλει, χωρίς προσχήματα, είτε να νομιμοποιήσει την κατοχή του 37% του νησιού, είτε να συγκυριαρχήσει και στο νότιο ελεύθερο τμήμα του!

Την Τουρκική πρακτική, τους σχεδιασμούς την διαρκή κακοπιστία και τις άνομες προθέσεις, τις γνώριζε ο Ελληνισμός (όπως και άλλοι υπόδουλοι λαοί στους Οθωμανούς) από αιώνες απίστευτης καταπίεσης και τις τραγικές εμπειρίες της γενοκτονίας (που παραμένει χωρίς αναγνώριση και ηθική, τουλάχιστον, τιμωρία). Δυστυχώς η γεωγραφία και τα ιστορικά μας λάθη, μάς καταδίκασαν να υφιστάμεθα τις οδυνηρές συνέπειες αυτού που ο Σωκράτης περιέγραφε ως «Ου χαλεπώτερον γείτονος πονηρού και πλεονέκτου»!

Τώρα ήλθε η ώρα (ξανά μετά από αιώνες), τόσο η Ενωμένη Ευρώπη, όσο και οι Η.Π.Α., να δουν το αληθινό και απεχθές πρόσωπο ενός μοντέλου εξουσίας που βασίζεται στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απειλεί ή και χρησιμοποιεί βία για παράνομη επιβολή στους γείτονες, γιγαντώνει αναίτια τους εξοπλισμούς του, και βρυχάται μπροστά στην δημοκρατική και πολιτισμένη Ευρώπη όταν αυτή δεν της κάνει το… χατήρι! Όπως δυστυχώς, όμως, την είχε κακομάθει στο παρελθόν η γηραιά Ήπειρος!

Όσο για μας, ας γνωρίζει η αλαζονική και άφρων γείτων, ότι ο Ελληνισμός αν και γονατισμένος οικονομικά, μπορεί και θα αμυνθεί του πατρίου εδάφους, και ότι το Αιγαίο και στο τελευταίο βραχονήσι του, είναι «ρίζα και διάρκεια» για το γένος μας!

Εκφράζουμε την συμπάθειά μας προς τους ειρηνόφιλους και δημοκρατικούς Τούρκους πολίτες που υποφέρουν.

Δηλώνουμε ταυτόχρονα ότι τα εδάφη της Τουρκίας στο ιστορικό Αρχιπέλαγος φθάνουν μόνο μέχρι τα τρία μίλια από τις ακτές της, όπως προβλέπει ρητά η Συνθήκη της Λωζάνης (1923), ενώ τα σύνορά της στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο μέχρι την μέση γραμμή ανάμεσα στα Ελληνικά νησιά του Ανατ. Αιγαίου και τα παράλια της Μ. Ασίας, δυνάμει του δικαίου της θάλασσας (1982) και της Συνθήκης των Παρισίων (1947) και αυτό δεν αλλάζει!

* Ο Βενιαμίν Καρακωστάνογλου είναι Διεθνολόγος, Λέκτορας Νομικής Σχολής Α.Π.Θ.
"Ανιχνεύσεις"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η άγνοια Κατρούγκαλου περί μουσουλμάνων στη Θράκη, η προπαγάνδα του σουλτάνου Ερντογάν και «αντίσταση» της Ολλανδίας στο ναζισμό

«Η χώρα μας θέλει να έχει φιλικές σχέσεις με τη γείτονα χώρα», δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος, επισημαίνοντας ότι «δεν επιτρέπεται το προεκλογικό κλίμα να επεμβαίνει και να δηλητηριάζει τις σχέσεις μεταξύ κρατών», γι’ αυτό και δεν θα εμποδίσουμε προεκλογικές συγκεντρώσεις της Τουρκίας στην Θράκη.

Σωστός. Αφού έχουμε φιλικές σχέσεις, και μάλιστα δείχνουν και οι Τούρκοι τις φιλικές διαθέσεις τους έναντί μας, οφείλουμε να τους το ανταποδώσουμε. Αυτό επιβάλλει η ευγένεια. Μπορούν ακόμη και οι Υπηρεσίες μας να βοηθήσουν το Προξενείο Κομοτηνής, καταγράφοντας όσους δεν πάνε στις συγκεντρώσεις [αν και οι Υπηρεσίες του Προξενείου, θα έχουν καλύτερη πληροφόρηση. Κάθε τουρκόφρονας και πράκτορας].

Αλλά, ο Κατρούγκαλος, ως αναπλ. ΥΠΕΞ, δεν θα έπρεπε να γνωρίζει ότι στη Θράκη, δεν υπάρχουν Τούρκοι πολίτες και ψηφοφόροι, αλλά Έλληνες πολίτες, μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα; Όσοι απέκτησαν την τουρκική υπηκοότητα είναι εγκατεστημένοι και ζουν στην Τουρκία. Τι μαθαίνει εκεί στο ΥΠΕΞ; Πασιέντζες;

Όμως, είναι αλήθεια ότι πραγματοποιούν οι Τούρκοι προεκλογικές συγκεντρώσεις στην Ελλάδα. Όχι, για τις δικές τους εκλογές, αλλά για τις δικές μας. Στέλνοντας τους τουρκόψυχους της Θράκης στο ελληνικό κόμμα της προτίμησης του Προξενίου [με το αζημίωτο φυσικά].

Κι άλλη αλήθεια. Χρησιμοποιεί την Θράκη έμμεσα ο Ερντογάν στον προεκλογικό αγώνα. Στη Σμύρνη, τη Νίκαια, την Προύσσα και την Κωνσταντινούπολη, όπου υπάρχουν παροικίες Τούρκων εκ Θράκης, στέλνει τον επίσης Θρακιώτη υπουργό Υγείας, Μεχμέτ Μουεζίνογλου, ποντάροντας στην προπαγάνδα της Αυτόνομης Θράκης.

Είπε η Μέρκελ, καταδικάζοντας τις συγκρίσεις με τους ναζί, στις οποίες ο Ερντογάν είχε προβεί καταφερόμενος εναντίον της Γερμανίας και Ολλανδίας: «Αυτή η απόρριψη ισχύει επίσης για τους συμμάχους μας, όπως τους Ολλανδούς. Αυτές οι συγκρίσεις είναι απόλυτα άστοχες. Ευτελίζουν την οδύνη [των θυμάτων]. Ειδικά στην Ολλανδία, που βίωσε τόσο μεγάλο πόνο εξαιτίας του εθνικοσοσιαλισμού, είναι κατηγορηματικά απαράδεκτο».

Δεν είναι φαίνεται μόνον οι Βαλκάνιοι και οι Τούρκοι που παραχαράσσουν την ιστορία. Το μικρόβιο έφτασε και στην Κεντρική Ευρώπη. Ποιον πόνο ένιωσε η Ολλανδία εξαιτίας του Χίτλερ; Ποιες πράξεις αντίστασης κατέβαλε; Δεν γνωρίζει η Μέρκελ, ότι τα στρατεύματα του Χίτλερ που κατέκτησαν την Ολλανδία ήταν… ένας μοτοσικλετιστής Γερμανός, που πήγε την εντολή παράδοσης στα ολλανδικά Ανάκτορα και πήρε την «υπερήφανη» απάντηση «περάστε κύριοι, κανένα πρόβλημα»; Κάπως έτσι… αντιστάθηκε η Ολλανδία. Ο «πόνος» από πού προέκυψε;

Για την ιστορία, με παρόμοιο τρόπο αντιστάθηκαν λίγες ώρες και όλοι οι βορειοευρωπαίοι. Είναι τυχαίο, πως ο «ήρωας» των Βέλγων είναι το… τσουτσούνι ενός πιτσιρίκου; Θα μου πεις, κι εμείς έτσι θα… αντιστεκόμασταν αν κυβερνούσε την Ελλάδα η Μελίνα και ο θείος της Γεώργιος Μερκούρης, αρχηγός του «Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος», που καθύβριζε τον Μεταξά επειδή «όχι».

Καλλισθένης εν δήμω
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η φλεγόμενη εκστρατεία για το τουρκικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, με το οποίο ο Πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan ελπίζει να κερδίσει εξουσίες που αγγίζουν τα όρια της δικτατορίας, έχει δημιουργήσει διπλωματική κρίση μεταξύ της Τουρκίας και ορισμένων από τους βασικούς συμμάχους του ΝΑΤΟ. Οι σχέσεις με την Ολλανδία έχουν σχεδόν διακοπεί, η Γερμανία προσπαθεί να παραμείνει πολιτισμένη απέναντι σε έναν καταιγισμό προσβολών από τον Erdogan και η Δανία τάσσεται στο πλευρό των Βορειοευρωπαίων γειτόνων της.

Προσθέστε σε αυτό τις διαφορές της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και την πολυετή ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, και δεν είναι πλέον ξεκάθαρο πόσο μέλος του ΝΑΤΟ είναι στην πραγματικότητα η χώρα του Erdogan. Παρά τη σημαντική στρατιωτική δύναμή της, η συμμετοχή της Τουρκίας στις δραστηριότητες της συμμαχίας δεν είναι εκτεταμένη, και τα συμφέροντά της δεν ευθυγραμμίζονται απαραίτητα με αυτά του ΝΑΤΟ.

Μεγάλο μέρος της εναντίωσης της Βόρειας Ευρώπης στις εκστρατείες του Erdogan επί δικού της εδάφους έχει να κάνει με την εσωτερική πολιτική. Ο Ολλανδός πρωθυπουργός Mark Rutte βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ισχυρή, εθνικιστική, αντι-μεταναστευτική πρόκληση στις σημερινές εκλογές. Το να κρατά μακριά τους Τούρκους υπουργούς που θέλουν να ταράξουν τη διασπορά στις ολλανδικές πόλεις τον βοηθά να κερδίζει πολιτικούς πόντους. Η δημοτικότητα της Γερμανίδας Καγκελαρίου Angela Merkel υπέστη πλήγμα από την εκλαμβανόμενη ως μαλακή αντίδρασή της στο μεταναστευτικό. Μπορεί λοιπόν να ζήσει και χωρίς τουρκικές διαδηλώσεις στη Γερμανία πριν από τις εκλογές της το Σεπτέμβριο. Η Merkel δεν ενήργησε το ίδιο σκληρά με τον Rutte, ωστόσο επέτρεψε στους δήμους να ακυρώνουν τα συλλαλητήρια με οποιοδήποτε πρόσχημα μπορούν να βρουν. Στη Δανία, δεν αναμένεται καμία σημαντική εκλογική αναμέτρηση, αλλά η κυβέρνηση έχει ζητήσει από τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας Binali Yildirim να αναβάλει την επίσκεψή του: Δεν θα έδειχνε καλό να τον καλωσορίσουν μετά την παρομοίωση από τον Erdogan της γερμανικής και ολλανδικής κυβέρνησης με Ναζί.

Ο ίδιος ο Erdogan στοχεύει τόσο στο εγχώριο ακροατήριό του -στους υποστηρικτές του αρέσει η νευρική προθυμία του να αντιμετωπίσει τους πάντες- όσο και στους πολίτες της διασποράς της Ευρώπης, που συχνά αισθάνονται ότι οι τοπικές κυβερνήσεις δεν κάνουν αρκετά ώστε να μην αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι όταν τελειώσουν οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα δεν θα παραμείνει μια πικρή επίγευση. Οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις δεν έχουν συνέλθει από όταν ο Erdogan εξαπέλυσε παρόμοια επιθετική ρητορική εναντίον των ΗΠΑ το περασμένο έτος, κατηγορώντας τες ότι βρίσκονται πίσω από την αποτυχημένη συνωμοσία για την απομάκρυνσή του, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών John Kerry έφτασε κοντά στο να απειλήσει την Τουρκία με απώλεια της ιδιότητας μέλους του ΝΑΤΟ. Η συμμετοχή της ωστόσο, δεν φαίνεται να είναι ούτως ή άλλως ιδιαίτερα σημαντική σήμερα.

Στη Συρία, το μεγαλύτερο σκηνικό πολέμου στον κόσμο σήμερα, η Τουρκία ενεργεί ως ανεξάρτητος φορέας και ενίοτε ως αντίπαλος των ΗΠΑ. Αυτό έγινε εμφανές το περασμένο έτος, όταν η Τουρκία και η Ρωσία σύναψαν μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και μια ειρηνευτική διαδικασία που δεν περιλάμβανε τις ΗΠΑ. Φέτος, οι ΗΠΑ και οι Ρωσία κατέληξαν να γίνουν απρόσμενοι σύμμαχοι εναντίον της Τουρκίας κοντά στην συριακή πόλη Manbij, αποτρέποντας μια τουρκική επίθεση ενάντια στις δυνάμεις των Κούρδων, οι οποίοι χαρακτηρίζονται τρομοκράτες από την κυβέρνηση Erdogan, αλλά θεωρούνται χρήσιμοι σύμμαχοι κατά του Ισλαμικού Κράτους από την Αμερική και τη Ρωσία. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη για μια κοινή αμερικανο-τουρκική στρατηγική και η όποια αμερικανική κίνηση βοήθειας προς τους Κούρδους θα θεωρηθεί ως προδοσία στη φορτισμένη ατμόσφαιρα μετά το πραξικόπημα της Άγκυρας.

Η Κύπρος είναι άλλο ένα σημείο έντασης εντός του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία αρνείται να αποσύρει τα στρατεύματά της από την κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο και για αυτό εμποδίζει τις τελευταίες συνομιλίες για την επανένωση. Αυτό επιδεινώνει την ιστορικά ταραχώδη σχέση με την Ελλάδα, η οποία έχει οδηγήσει σε κάτι σαν κούρσα εξοπλισμού τα δύο μέλη του ΝΑΤΟ.

Συνολικά, η Τουρκία φαίνεται να έχει περισσότερες διαφορές από ό,τι φιλίες με τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ. Και η συμμετοχή της στο ίδιο το ΝΑΤΟ, στο οποίο εντάχθηκε το 1952, δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρή.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση που δημοσιοποίησε το ΝΑΤΟ για το 2016, η Τουρκία πήρε μέρος μόνο σε 4 από τις 18 βασικές ασκήσεις της συμμαχίας που πραγματοποιήθηκαν το περασμένο έτος. Παρά το γεγονός ότι είναι η τέταρτη ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά μπροστά από τη Γερμανία) και αριθμητικά διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο στρατιωτικό προσωπικό (μετά τις ΗΠΑ), η συμμετοχή της στην ανάπτυξη των δυνάμεων του ΝΑΤΟ είναι μικρή, αντιπροσωπεύοντας μόλις το 4% του προσωπικού στην αποστολή για την εκπαίδευση των αφγανικών δυνάμεων ασφαλείας, και το 7% στις δυνάμεις του Κοσσυφοπεδίου.

Άλλωστε, παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις για τα μέλη του ΝΑΤΟ να τηρούν τη δέσμευση να δαπανούν 2% του ΑΕΠ για την άμυνα, οι οποίες έγιναν πιο ισχυρές μετά τη νίκη του Donald Trump στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, η Τουρκία έχει κινηθεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι στρατιωτικές της δαπάνες υπερέβησαν το 2% του ΑΕΠ το 2009, αλλά έκτοτε κινούνται πτωτικά, την ώρα που άλλα μέλη του ΝΑΤΟ έχουν αυξήσει τις δαπάνες τους:


Οι εκκαθαρίσεις του Erdogan μετά το πραξικόπημα έχουν βλάψει το στάτους της Τουρκίας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Μερικοί Τούρκοι αξιωματικοί που είχαν αποσπαστεί στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, ζήτησαν ακόμη και άσυλο, ενώ άλλοι αποδεσμεύτηκαν απότομα από το στρατό. Οι δεσμοί της Συμμαχίας έχουν αποδυναμωθεί και αυτό είναι που θέλουν κάποιοι ριζοσπαστικοί εντός του κόμματος του Erdogan. Νωρίτερα φέτος, ο Samil Tayyar, βουλευτής του AK, αποκάλεσε το ΝΑΤΟ "τρομοκρατική οργάνωση" που "απειλεί την Τουρκία." Κατηγόρησε τη συμμαχία και τα μέλη της ότι βρίσκονται πίσω από όλα τα πραξικοπήματα της Τουρκίας από το 1960 και κάλεσε την Τουρκία να το την εγκαταλείψει.

Ο ίδιος ο Erdogan δεν έχει αφήσει ποτέ να εννοηθεί ότι θα φτάσει τόσο μακριά. Η μικροπολιτική του έχει σχεδιαστεί για να διατηρεί τα πλεονεκτήματα της επίσημης ένταξης στο ΝΑΤΟ, χωρίς να αναλαμβάνει πάρα πολλές δεσμεύσεις. Οι ΗΠΑ και οι κορυφαίοι σύμμαχοί τους στην Ευρώπη το ανέχονται επειδή στην πραγματικότητα μια αποχώρηση των Τούρκων θα έβαζε επίσημα τη Μαύρη Θάλασσα και τα Βαλκάνια στο παιχνίδι ως τα μέρη του κόσμου όπου η Ρωσία και η Τουρκία θα μπορούν ανοιχτά να ανταγωνίζονται για επιρροή. Η Δύση θα έχανε επίσης ένα βασικό "πάτημα" για τη Μέση Ανατολή.

Στην πραγματικότητα, όμως, ο Erdogan δεν είναι μακροχρόνιος σύμμαχος κανενός. Είναι ένας λαϊκιστής, που ενδιαφέρεται κυρίως για την εδραίωση της εγχώριας εξουσίας του μακροπρόθεσμα, ενώ η στρατηγική σημασία της χώρας του για όλους  -Ευρωπαίους, Αμερικανούς, Ρώσους, Άραβες- του δίνει μια αίσθηση ατιμωρησίας. Η Τουρκία δεσμεύεται μόνο από τις συνθήκες εφόσον δεν αναγκάζουν τον Εrdogan να κάνει κάτι που δεν του αρέσει. Και το δημοψήφισμα, εάν ο Erdogan το κερδίσει, θα ενισχύσει αυτή τη δυναμική.

Bloomberg
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Αντώνη Πανούτσου

Με την Ολλανδία, την Αυστρία, τη Γερμανία και την Ελβετία να απαγορεύουν συγκεντρώσεις για το τουρκικό δημοψήφισμα και τη Δανία να ζητά τη ματαίωση της επίσκεψης του Binali Yildirim, η Ελλάδα βρέθηκε σε μια απρόσμενα πλεονεκτική θέση. Στη μεγαλύτερη μετά τα Ίμια κρίση στις σχέσεις με την Τουρκία, είδε να σχηματίζεται μια πανευρωπαϊκή αντιτουρκική συμμαχία. Υπό κανονική κυβέρνηση η επόμενη κίνηση θα ήταν force’. Μια κατηγορηματική δήλωση του πρωθυπουργού «Η Ελλάδα έκανε τη δημοκρατία, το σύστημα που οικοδομήθηκε η Ευρώπη και ξέρει να την υπερασπίζεται». Και ταυτόχρονα κάποιο non paper, από τη βιοτεχνία του Μαξίμου, που θα έλεγε πόσο ωραία το χειριστήκανε οι βορειοευρωπαϊκές χώρες. Αντίθετα η κυβέρνηση το αντιμετώπισε ουδέτερα. Σαν να ήταν όχι μια διένεξη ανάμεσα στο πολιτικό γκρουπ όπου ανήκει η χώρα και στο άσπονδο εχθρό της, αλλά ανάμεσα στο Πακιστάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Με μια άχρωμη δήλωση Νίκου του Κοτζιά «η Τουρκία προσπαθεί να μεταφέρει τη νευρικότητά της σε τρίτες χώρες». Και μια ουδέτερη του Γιώργου Κατρούγκαλου. «Δεν υπάρχει λόγος να απαγορεύσουμε την επικοινωνία μαζί τους, αλλά από την άλλη δεν υπάρχει και κανένας λόγος να τροφοδοτήσουμε μια ένταση, που αυτή τη στιγμή υπάρχει στην Ευρώπη και κινδυνεύει να δημιουργήσει προβλήματα στη σχέση μας». Ουδέτερη έως και εχθρική προς τους Ευρωπαίους, αφού περισσότερο από μια καταδίκη της Τουρκίας για τις συγκεντρώσεις μοιάζει για καταγγελία ότι μας χαλάνε τις σχέσεις μας με την Τουρκία. Στέλνοντας το μήνυμα στους Τούρκους ότι αν έχουν πρόβλημα αλλού εμείς «ανοίξαμε και δεχόμαστε». Αφού εκτός των άλλων είπε «Εμείς προσπαθούμε πάντοτε οι σχέσεις μας με την Τουρκία να είναι φιλικές. Έχουν γίνει στο παρελθόν επισκέψεις τούρκων αξιωματούχων στη Θράκη».

Ένας λόγος για τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην Τουρκία είναι ο φόβος. Είχε φανεί από τη θέση της κυβέρνησης απέναντι στους οκτώ Τούρκους που είχαν ζητήσει άσυλο. Φαίνεται ξανά με τις «ίσες αποστάσεις» που στέλνουν το μήνυμα στην Τουρκία ότι στην σύγκρουσή της με τους Ευρωπαίους η κυβέρνηση θα μείνει ουδέτερη. Ο δεύτερος λόγος είναι ο αντιευρωπαϊσμός του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι η Ευρώπη τον πρόδωσε. Σαν ένας προφήτης που βλέπει τις προφητείες του να μην βγαίνουν, ο Αλέξης Τσίπρας αντί να προβληματιστεί για τις ικανότητές του τα βάζει με την πραγματικότητα. Αντί να αναρωτηθεί αν οι προβλέψεις του ότι το οικονομικό σύστημα θα καταρρεύσει, θα σχηματιστεί η συμμαχία του Νότου και η Ευρώπη θα γίνει σοσιαλιστική με ηγέτη τον ίδιο, οφειλόντουσαν σε ιδεοληψίες μοιάζει να κατηγορεί την Ευρώπη που δεν τον δικαίωσε. Αυτή την Ευρώπη δεν την αγαπάει. Ενώ στις συναντήσεις του με ευρωπαίους πολιτικούς δείχνει συνήθως σαν αποπαίδι, στο Ιράν ή την Κούβα μοιάζει πανευτυχής. Παραφράζοντας τον Λουκά Νοταρά, που πριν την Άλωση της Πόλης φέρεται να είπε ότι προτιμάει το τουρκικό σαρίκι από την παπική τιάρα, ο Τσίπρας προτιμάει το σομπρέρο, το καλπάκι, τη μαντήλα, τη μπούργκα, την κελεμπία, το φέσι. Οτιδήποτε εκτός από το καταραμένο ευρωπαϊκό κουστούμι με τη γραβάτα.

Το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η κυβέρνηση τον έφερε στην λάθος πλευρά του λόφου. Ένα κόμμα φτιαγμένο για να διοργανώνει πολυπολιτισμικά πανηγύρια αναγκάζεται να παίρνει εθνικές αποφάσεις. Ένα κόμμα που φτιάχτηκε για να κατέβει σε διαδήλωση στα Προπύλαια για την απαγόρευση των συγκεντρώσεων ξένων από τη «ρατσιστική ολλανδική κυβέρνηση» λόγω Τουρκίας, αναγκάζεται να χειριστεί ένα εθνικό θέμα. Και επειδή δεν γουστάρει «σέρνει τα πόδια του» και τα πάει χάλια. Με τις χαμένες ευκαιρίες να σημαδεύουν την εξουσία σαν τα φασόλια σε ένα παραμύθι που δεν πηγαίνει πουθενά.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ρωσικό ηλεκτρονικό ειδησεογραφικό μέσο Sputnik (sputniknews.com) επικαλείται τη μαρτυρία ενός Τούρκου πολιτικού αναλυτή, του Μεσούτ Χακί Κασίν, ο οποίος υποστήριξε πως κατά την τελευταία κορύφωση της κρίσης στη Συρία, με την προώθηση των τουρκικών δυνάμεων προς την πόλη Ιεράπολη (Μανπίτζ), η Ρωσία απέτρεψε σύγκρουση των αμερικανικών δυνάμεων που ήταν παρούσες στην περιοχή με τις τουρκικές που προχωρούσαν προς την πόλη. Ενδεχομένως, ο κίνδυνος μιας σοβαρότερης σύγκρουσης να επέβαλε τη συνάντηση των αρχηγών των επιτελείων των τριών χωρών (Τουρκίας, Ρωσίας και ΗΠΑ) στην Αττάλεια στις 7 Μαρτίου.
Αν η πληροφορία του Τούρκου πολιτικού αναλυτή έχει βάση, τότε τα πράγματα μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας είναι πολύ σοβαρά και δεν καλύπτονται με δημόσιες καθησυχαστικές δηλώσεις.
Δύο χώρες του ΝΑΤΟ φθάνουν στο χείλος της στρατιωτικής αντιπαράθεσης, με έναν από τους θεωρούμενους «εχθρούς» της Συμμαχίας να παρεμβαίνει μεταξύ τους και να αποτρέπει τη σύγκρουση. Ο κόσμος αναδιαμορφώνεται και η ευρύτερη περιοχή μας βρίσκεται εν βρασμώ. Η Τουρκία επιδίωξε να αποσπάσει οφέλη από αυτήν την αναταραχή, αλλά μάλλον μπορεί να βρεθεί στην πλευρά των χαμένων.
Το δημοσίευμα του Sputnik αναφέρεται και σε δηλώσεις του εκπροσώπου του αμερικανικού Πενταγώνου, υποπλοίαρχου Τζεφ Ντέιβις, ο οποίος ανακοίνωσε ότι ο στρατός των ΗΠΑ έχει «χαράξει τον νέο ρόλο του στη Συρία», και αυτός συνίσταται στην παρουσία μικρού αριθμού στρατευμάτων που δεν θα τοποθετούνται σε επιθετική ή αμυντική διάταξη, αλλά θα βρίσκονται εκεί για να καθησυχάζουν και να αποτρέπουν αντιτιθέμενες «συμμαχικές» πλευρές
Η ερμηνεία του ρόλου αυτού των ΗΠΑ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τον πρώτο λόγο στη διαχείριση της συριακής κρίσης τον έχουν μάλλον οι Ρώσοι.
Σχολιάζοντας την ανακοίνωση, ρωσικά μέσα ενημέρωσης υποστήριξαν ότι αυτό ακριβώς «αντανακλά τα όρια της ικανότητας των ΗΠΑ». Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου διευκρίνισε, περαιτέρω, ότι λίγα στρατεύματα των ΗΠΑ είναι τώρα στα δυτικά προάστια της Ιεράπολης στη Συρία για να «καθησυχάσουν και να λειτουργήσουν αποτρεπτικά».
Να καθησυχάσουν ότι το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) έχει απομακρυνθεί από την Ιεράπολη και να αποτρέψουν διάφορες ομάδες που μάχονται στο έδαφος, συμπεριλαμβανομένων των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, των συμμάχων τους του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, των Συρο-κούρδων μαχητών και των Συριακών Κυβερνητικών Δυνάμεων, να κλιμακώσουν τη βία μεταξύ τους.
Σχολιάζοντας την ανακοίνωση, η ηλεκτρονική εφημερίδα της Ρωσίας Vzglyad σημειώνει ότι η κατάσταση γύρω από δύο προβληματικές εδαφικές περιοχές στο βόρειο τμήμα της Συρίας, κοντά στην αλ-Μπαμπ και την κουρδική Ιεράπολη της Συρίας, «απαιτεί μακρά στρατιωτικοδιπλωματική προσέγγιση και διαπραγματεύσεις, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος να αναπτυχθεί μια ανεξέλεγκτη σπείρα στρατιωτικών αντιπαραθέσεων, βάσει της αρχής «όλοι εναντίον όλων». «Αυτήν τη στιγμή η Ιεράπολη είναι τόσο μακριά για τους Τούρκους όσο η Κίνα, ωστόσο κάποιος θα πρέπει να προσπαθήσει να αποτρέψει μια πιθανή σύγκρουση μεταξύ Τούρκων, Σύρων και Κούρδων – που θέλουν να κερδίσουν όσο περισσότερο έδαφος μπορούν, εν ονόματι της αντιπαράθεσής τους με τους τζιχαντιστές» γράφει η εφημερίδα.
Ωστόσο, σημειώνει περαιτέρω, μια ντουζίνα Αμερικανών κομάντο δεν θα αλλάξουν την κατάσταση στο πεδίο της μάχης…
Ως εκ τούτου, «ο νέος ρόλος» των ΗΠΑ στην περιοχή αντανακλά την πραγματική ισορροπία δυνάμεων εκεί: οι Αμερικανοί είναι σε θέση να παράσχουν μόνο ηθική υποστήριξη.
Ούτε η Μόσχα ούτε η Ουάσινγκτον έχουν την πρόθεση να επιτρέψουν στην Άγκυρα να διαχειριστεί τα εδάφη που κατέλαβε, δημιουργώντας έτσι ένα προηγούμενο προσάρτησης μέρους της συριακής επικράτειας και νομιμοποίηση της τουρκικής επέκτασης, προσθέτει το Sputnik. Και υπογραμμίζει πως οι εξελίξεις αυτές συζητήθηκαν κατά την πρόσφατη συνάντηση των αρχηγών ΓΕΕΘΑ Ρωσίας, Τουρκίας, ΗΠΑ στην Αττάλεια.

Στο σημείο αυτό επικαλείται τον Τούρκο πολιτικό αναλυτή, ειδικό στις διεθνείς σχέσεις και το Διεθνές Δίκαιο Μεσούτ Χακί Κασίν, ο οποίος επεσήμανε στην τουρκική έκδοση του Sputnik ότι «υπάρχει μια άποψη ότι οι τρεις στρατιωτικοί αρχηγοί συναντήθηκαν στην Αττάλεια για να αποφευχθεί οποιαδήποτε πιθανή σύγκρουση στο έδαφος της Ιεράπολης».
«Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε κάτω από πολύ σημαντικές εξελίξεις στο συριακό έδαφος. Η επιτυχής προώθηση των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων προς την Ιεράπολη αποτέλεσε μεγάλη έκπληξη. Υπάρχει μια άποψη ότι η Ρωσία, ενώ διευκολύνει τη μεταφορά τμημάτων των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων προς την Ιεράπολη, απέτρεψε σύγκρουση μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ», είπε.
Τέλος, για τον Τούρκο πολιτικό αναλυτή ένα άλλο ζήτημα είναι αν υπάρχει οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ.
Η ανακοίνωση της στρατιωτικής διοίκησης των ΗΠΑ ότι «έχουν ενημερωθεί από τη ρωσική πλευρά» υποδηλώνει ότι υπήρξε μια συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών, κατέληξε.

Πηγή Pontos-News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η συζήτηση για μία Ευρώπη πολλών ταχυτήτων είναι παλιά. Πολλές ταχύτητες, άλλωστε, ήδη υπάρχουν. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η Ευρωζώνη και η ζώνη Σένγκεν. Στα δύο αυτά υποσύνολα συμμετέχουν μερικές από τις χώρες-μέλη και μάλιστα όχι οι ίδιες. Θα μπορούσε, λοιπόν, κάποιος να συμπεράνει πως αυτό που δρομολογήθηκε στη σύνοδο των τεσσάρων μεγάλων της ΕΕ στις Βερσαλλίες (6 Μαρτίου) δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αναγνώριση αυτού που ήδη συμβαίνει. Το συμπέρασμα αυτό, ωστόσο, είναι άκρως παραπλανητικό. Η χρήση των ίδιων λεκτικών όρων κρύβει πολύ διαφορετικές προθέσεις και πραγματικότητες.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Μετά την ένταξη της Βρετανίας στην τότε ΕΟΚ το 1973, φάνηκε ότι ο παραδοσιακός ευρωσκεπτικισμός του Λονδίνου λειτουργούσε κατά κάποιον τρόπο σαν φρένο στην πρόθεση των άλλων κρατών-μελών να προχωρήσουν την ενοποιητική διαδικασία. Από τότε άρχισε η συζήτηση για διαφορετικές ταχύτητες. Ο τότε Γερμανός καγκελάριος Βίλι Μπραντ, μάλιστα, είχε το 1974 καταθέσει σχετική πρόταση. Με αυτό το πνεύμα θεσμοθετήθηκε αργότερα και η δυνατότητα των “ενισχυμένων συνεργασιών”. Η συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπει ότι τουλάχιστον εννέα κράτη-μέλη μπορούν να προχωρούν σε βήματα περαιτέρω ενοποίησης.

Έτσι φθάσαμε στην Ευρωζώνη και στη ζώνη Σένγκεν για την ελεύθερη διακίνηση. Η λογική των “ενισχυμένων συνεργασιών”, ωστόσο, ήταν να ανοίξουν τον δρόμο για εμβάθυνση, με σκοπό να ακολουθήσουν και τα κράτη-μέλη που για διάφορους λόγους δεν συμμετείχαν αρχικά. Με άλλα λόγια, ο δεδηλωμένος στόχος ήταν, έστω και σε διαφορετικές φάσεις, να συμμετάσχουν στο υψηλότερο επίπεδο ενοποίησης όλα τα κράτη-μέλη, χωρίς να αλλοιώνονται οι αρχές της ισοτιμίας και της κοινοτικής αλληλεγγύης.

Η δρομολόγηση της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων που αποφάσισαν οι ηγέτες της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας πριν λίγες ημέρες στις Βερσαλλίες ρητορικά δεν διαφέρει από τα παραπάνω. Στην πραγματικότητα, όμως, δρομολογείται ο θεσμοθετημένος διαχωρισμός της ΕΕ σε ευρωπαϊκό πυρήνα και σε ευρωπαϊκή περιφέρεια. Με άλλα λόγια, δρομολογείται η θεσμοθέτηση κρατών-μελών πρώτης και κρατών-μελών δεύτερης κατηγορίας, γεγονός που παραβιάζει κατάφωρα την ιδρυτική συνθήκη. Η ειρωνεία είναι ότι αυτό θα θεσμοθετηθεί στην 60η επέτειό της, την οποία θα εορτάσουν στις 25 Μαρτίου οι “27” στη Ρώμη.

Παλαιότερα, το ερώτημα που βρισκόταν στο κέντρο των συζητήσεων ήταν “περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη;”. Τυπικώς, το ερώτημα αυτό παραμένει στο τραπέζι. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι εάν η σημερινή μεταλλαγμένη Ευρώπη είναι η όχι βιώσιμη. Αν και στο θεσμικό επίπεδο λίγα έχουν αλλάξει, είναι κοινός τόπος πως η ΕΕ της ισοτιμίας των κρατών-μελών και της κοινοτικής αλληλεγγύης αποτελεί παρελθόν. Δια της διολισθήσεως, η ΕΕ έχει αποκτήσει αφεντικό (Γερμανία), ιεραρχία και μεταμοντέρνες αποικίες, όπως η Ελλάδα.

Η οικονομική κρίση διευκόλυνε και επιτάχυνε αυτή τη διολίσθηση, αλλά ταυτοχρόνως έβγαλε στην επιφάνεια τις αντιφάσεις και όξυνε τις αντιθέσεις. Στο υπόστρωμα της μείωσης των εισοδημάτων και της περιστολής των εργασιακών δικαιωμάτων, ήλθαν να προστεθούν οι κοινωνικές παρενέργειες από το προσφυγικό-μεταναστευτικό κύμα και την ισλαμική τρομοκρατία. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδηλωθεί μία μεγαλύτερη ή μικρότερη εκλογική εξέγερση των Ευρωπαίων.

Τα κόμματα του ευρύτερου (νεο)φιλελεύθερου χώρου χάνουν έδαφος, το οποίο κερδίζει η αντισυστημική ψήφος. Στον ευρωπαϊκό Νότο, η αντισυστημική ψήφος τροφοδότησε περισσότερο αριστερά κόμματα, καθώς και ιδιότυπα κόμματα, όπως το κίνημα του Γκρίλο στην Ιταλία. Στον ευρωπαϊκό Βορρά, όμως, τροφοδότησε κατά κανόνα εθνικιστικά-ξενοφοβικά κόμματα. Η εκλογική αυτή εξέγερση, που επιβεβαιώθηκε και ευνοήθηκε και από την εκλογή του Τραμπ, έχει τρεις συνέπειες:
  • Πρώτον, συρρικνώνει και σ’ ορισμένες χώρες απειλεί με κατάρρευση τη “φιλελεύθερη συναίνεση”, η οποία μεταπολεμικά κυριαρχούσε στη Γηραιά Ήπειρο.
  • Δεύτερον, αναπτύσσεται όχι ο παραδοσιακός ευρωσκεπτικισμός, αλλά ένα είδος ευρωάρνησης. Είναι ενδεικτικό ότι –σύμφωνα με δημοσκόπηση– το 65% των Γάλλων αντιμετωπίζει αρνητικά την ενοποίηση. Η τάση αυτή σ’ όλη σχεδόν την Ευρώπη κεφαλαιοποιείται πολιτικά κυρίως από τα ακροδεξιά-εθνικιστικά κόμματα, τα οποία περισσότερο ή λιγότερο έντονα θέτουν ζήτημα αποχώρησης τουλάχιστον από την Ευρωζώνη.
  • Τρίτον, η μετάλλαξη της ΕΕ των εθνών σε “γερμανική Ευρώπη” έχει ως αποτέλεσμα την όξυνση των εθνικών αντιθέσεων και τη διάβρωση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Αυτά με τη σειρά τους προκαλούν την ανάπτυξη όχι μόνο της ευρωάρνησης, αλλά ταυτοχρόνως και αντιγερμανικού κλίματος. Ήταν αναπόφευκτο. Τα στοιχεία αποδεικνύουν πως ο μεγάλος κερδισμένος από την καθιέρωση του ευρώ είναι η Γερμανία. Το Βερολίνο συμπεριφέρεται όλα αυτά τα χρόνια με έκδηλο οικονομικό εθνικισμό. Αναλόγως, μάλιστα, με το τι κάθε φορά την συμφέρει, άλλοτε κρύβεται πίσω από την ΕΕ και άλλοτε δρα μονομερώς ή με επιλεκτικές συμμαχίες.
Το Brexit ήταν το πρώτο πλήγμα στην αλαζονική μακαριότητα του ευρωιερατείου. Η εκλογή του Τραμπ ήταν το δεύτερο όχι μόνο επειδή επιβεβαίωσε το ρεύμα, αλλά και επειδή απειλεί να ανατρέψει το παραδοσιακό πλαίσιο των ευρωαμερικανικών σχέσεων. Ο νέος Αμερικανός πρόεδρος αμφισβητεί τη βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Στρέφεται, μάλιστα, ευθέως εναντίον της Γερμανίας, κατηγορώντας την όχι αδίκως ότι εκμεταλλεύεται τους εταίρους της και χρησιμοποιεί το ευρώ για να συσσωρεύει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα. Το τρίτο πλήγμα ήταν η επικράτηση του “όχι” στο ιταλικό δημοψήφισμα που κατέστησε εύθραυστη την πολιτική σταθερότητα στη γειτονική χώρα.

Αντιμέτωπη με το κλίμα ευρωάρνησης, με τις αντιθέσεις των κρατών-μελών, με την αμερικανική πίεση και με το μειοψηφικό αλλά όχι απίθανο ενδεχόμενο νίκης της Λεπέν, η ΕΕ-Ευρωζώνη έχει περιέλθει σε υπαρξιακή κρίση. Είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού τα εσωτερικά ρήγματα.
Η ομάδα του Βίζεγκραντ (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία και Σλοβακία) δίνει σε σημαντικό βαθμό τον τόνο στην Ανατολική Ευρώπη. Οι λαοί αυτοί έχουν λιγότερα από 30 χρόνια που απέκτησαν την πραγματική ανεξαρτησία τους και είναι κατά κανόνα απρόθυμοι να παραδώσουν εθνική κυριαρχία στο ευρωιερατείο. Αλλά και ο ευρωπαϊκός Νότος, όπως φάνηκε στις συνόδους της Αθήνας και της Λισαβόνας, εκδήλωσε μία τάση αυτονόμησης από τη γερμανική ηγεμονία.

Η απόφαση των Βερσαλλιών είναι η απάντηση του Βερολίνου στην υπαρξιακή κρίση της ΕΕ. Είναι ενδεικτικό ότι το 52% των Γερμανών οικονομολόγων έχει ταχθεί υπέρ της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων. Η Μέρκελ είναι η μόνη που διαθέτει ένα σχέδιο για το αύριο της Ευρώπης. Γι’ αυτό και δεν δυσκολεύθηκε να συμπαρασύρει τους υπόλοιπους τρεις. Ο μόνος που δυνητικά θα μπορούσε να προβάλει αντίσταση είναι ο Ολάντ. Εάν ηγείτο του ευρωπαϊκού Νότου, η Γαλλία θα μπορούσε να εξισορροπήσει τη Γερμανία. Από την εποχή του Σαρκοζί, όμως, το Παρίσι έχει επιλέξει να λειτουργεί σαν συμπλήρωμα του Βερολίνου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, σ’ αυτή τη γραμμή κινήθηκε ο Ολάντ.

Στην περίπτωση της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων, ο Γάλλος πρόεδρος όχι μόνο δεν αντιστάθηκε, αλλά ανέλαβε και τον ρόλο του διεκπεραιωτή. Αν πιστέψουμε, μάλιστα, τις πληροφορίες που κυκλοφορούν, ο Ολάντ θα ανταμειφθεί για τις υπηρεσίες του με κάποιο υψηλό ευρωπαϊκό αξίωμα. Από τη στιγμή που το Παρίσι συνέπραξε, ο Ιταλός Τζεντιλόνι και ο Ισπανός Ραχόι έσπευσαν να ακολουθήσουν για να μην μείνουν εκτός νυμφώνος.

Είναι προφανές πως τα κριτήρια, με τα οποία θα συγκροτηθεί ο πυρήνας είναι πρωτίστως πολιτικά και δευτερευόντως οικονομικά. Η Ιταλία και η Ισπανία είναι ασθενείς, αλλά είναι απαραίτητες στη Γερμανία. Προσεταιριζόμενη τα άλλα τρία μεγάλα κράτη-μέλη, η Μέρκελ διέσπασε τον ευρωπαϊκό Νότο, ακυρώνοντας στην πράξη την πρωτοβουλία για μία συνεννόηση των Νοτίων με σκοπό κοινές παρεμβάσεις στην ευρωπαϊκή σκηνή. Ταυτοχρόνως, απομονώνει την ομάδα του Βίζεγκραντ και εδραιώνει την υποστήριξη των παραδοσιακών συμμάχων της (Ολλανδία, Αυστρία, και Φινλανδία). Κατ’ αυτό τον τρόπο ανακτά στην κορυφή τον πλήρη έλεγχο της ΕΕ.

Το Βερολίνο είχε ερωτοτροπήσει και στο παρελθόν με την καθιέρωση της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων. Το 1994, οι Σόιμπλε και Λάμερς είχαν καταθέσει πρόταση για διαχωρισμό της ΕΕ σε πυρήνα και περιφέρεια, αλλά είχαν προσκρούσει σε αντιδράσεις. Τότε, άλλωστε, η ΕΕ δεν ήταν αυτή που είναι σήμερα.

Η υπαρξιακή κρίση της ΕΕ μετέτρεψε ένα μάλλον ακραίο σενάριο σε κυρίαρχη επιλογή. Δεν ήταν μόνο το Βερολίνο που έβλεπε την καθιέρωση ουσιαστικά δύο ταχυτήτων σαν διέξοδο. Το 2015 ο Ολάντ είχε μιλήσει για «εμπροσθοφυλακή». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο τότε υπουργός του Μακρόν, που σήμερα διεκδικεί την προεδρία, υποστηρίζοντας την προσκόλληση της Γαλλίας στη Γερμανία.

Πατώντας σ’ αυτό το έδαφος, η Μέρκελ ενορχήστρωσε την απόφαση των Βερσαλλιών. Απέσπασε τη συμφωνία και του Ντράγκι και του φεντεραλιστή Γιούνκερ, στις συναντήσεις που είχε μαζί τους το προηγούμενο διάστημα. Ο πρόεδρος της Κομισιόν, μάλιστα, υποχρεώθηκε να παίξει το γερμανικό παιχνίδι με τη Λευκή Βίβλο και τα πέντε σενάρια για το μέλλον της ΕΕ. Μπορεί ο ίδιος να εξέφρασε την προτίμησή του στην επιλογή να βαδίσουν όλα τα κράτη-μέλη μαζί προς την εμβάθυνση της ενοποίησης (5ο σενάριο), αλλά συμπεριέλαβε και το σενάριο των πολλών ταχυτήτων (3ο). Με τον τρόπο αυτό το νομιμοποίησε.

Η προαναγγελία έγινε από την ίδια την Μέρκελ πριν λίγο καιρό στη σύνοδο της Μάλτας, χωρίς να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Στην προχθεσινή σύνοδο κορυφής έγινε ένα ακόμα αποφασιστικό βήμα και όλα δείχνουν πως σε μερικές ημέρες, στη σύνοδο της Ρώμης, η ΕΕ θα αλλάξει οριστικά. Η εξαίρεση των διαφορετικών ταχυτήτων θα καταστεί κανόνας.

Μέχρι πρότινος, το κυρίαρχο δόγμα ήταν ότι το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα βαδίζει μόνο προς τα εμπρός και στο επίπεδο της διεύρυνσης και στο επίπεδο της εμβάθυνσης. Το Brexit διέψευσε το πρώτο και οι πολλές ταχύτητες το δεύτερο. Τυπικά, όποιο κράτος-μέλος θέλει και μπορεί θα συμμετέχει σε περαιτέρω βήματα ενοποίησης. Οι πρώτοι τομείς στους οποίους αναμένεται να γίνουν τέτοια βήματα είναι η άμυνα και η ασφάλεια, τα δημόσια οικονομικά και ίσως το μεταναστευτικό. Στην πραγματικότητα, όμως, στο όνομα της ευελιξίας-χαλαρότητας θεσμοθετείται η ανισότητα:
  • Πρώτον, ο υπό την ηγεσία της Γερμανίας ευρωπαϊκός πυρήνας θα δημιουργεί τετελεσμένα σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Τα μικρότερα κράτη-μέλη της περιφέρειας θα πρέπει ή να τα αποδέχονται ή να περιθωριοποιούνται. Με άλλα λόγια, στο όνομα της αρχής “άμα θέλεις και μπορείς ακολούθησε”, οι “μικροί” θα χάσουν το θεσμικό όπλο του βέτο και κατ’ επέκτασιν την όποια δυνατότητα παρέμβασης και επιρροής τους έχει απομείνει.
  • Δεύτερον, ο υπό την ηγεσία της Γερμανίας ευρωπαϊκός πυρήνας θα αποδεσμευθεί με μικρά πηδηματάκια από τις όποιες θεσμικές υποχρεώσεις στήριξης των μικρότερων και των πιο αδύναμων κρατών-μελών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα χαθεί και ό,τι έχει απομείνει από την περιβόητη κοινοτική αλληλεγγύη.
Από την περαιτέρω μετάλλαξη της ΕΕ, η Ελλάδα έχει να χάσει περισσότερα από τα υπόλοιπα μικρομεσαία κράτη-μέλη. Όχι μόνο λόγω του εγκλωβισμού της στη μνημονιακή παγίδα αργού θανάτου. Επίσης λόγω και του προβλήματος εθνικής ασφαλείας που αντιμετωπίζει λόγω της όξυνσης του τουρκικού επεκτατισμού. Ο Τσίπρας, όμως, βρήκε ενδιαφέρουσα υπό όρους την απόφαση των Βερσαλλιών! Επέλεξε μάλλον να πάει με τα νερά των ισχυρών μήπως και τον διευκολύνουν στο μέτωπο της αξιολόγησης.

Γενικότερα, η υποχώρηση σε βαθμό εξαφάνισης του κοινοτικού πνεύματος, η επικράτηση της αλακάρτ συμμετοχής στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και ο εκφυλισμός της κοινοτικής αλληλεγγύης σε κέλυφος δεν πρόκειται να αμβλύνουν την υπαρξιακή κρίση της ΕΕ. Αντιθέτως, αναμένεται να οξύνουν τις εσωτερικές αντιθέσεις και να τροφοδοτήσουν την ήδη ισχυρή τάση παλινδρόμησης και περιχαράκωσης των ευρωπαϊκών λαών στα εθνικά κράτη.

Εάν δεν προκύψει κάποιο γεγονός-τομή, όπως π.χ. η εκλογή της Λεπέν, το πιθανότερο είναι ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα εισέλθει για τα καλά σε μία περίοδο αργόσυρτης αποδόμησης. Το ενδεχόμενο άμεσης διάλυσης δεν αποκλείεται, αλλά τα επενδεδυμένα συμφέροντα είναι πολύ μεγάλα για να επιτρέψει το ευρωιερατείο μία τέτοια εξέλιξη.

Πηγή εφημ. “Πρώτο Θέμα”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρακολουθώ πραγματικά με ενδιαφέρον όσα εξελίσσονται τόσο εντός της χώρας όσο και έξω από αυτήν.
Σε μια κρίσιμη στιγμή, η Ιστορία φαίνεται ότι αποφάσισε να εκδικηθεί όλους αυτούς που πίστευαν πως οι λαοί θα μπορούσαν να ζήσουν χωρίς ταυτότητα και μόνο με... αριθμό στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Και ενώ σχεδόν σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου υπάρχει μια αφύπνιση σε ό,τι θεωρούσαμε ως ταυτοτικό στοιχείο ενός έθνους, στην πατρίδα μας οι έχοντες ταυτότητα -πολιτισμική, εθνική, γλωσσική, θρησκευτική- αντιμετωπίζονται είτε ως εχθροί της δημοκρατίας είτε, το χειρότερο, αφήνονται στα χέρια όσων χρησιμοποιούν κάθε ταυτότητα για να παίξουν τα ακραία πολιτικά παιχνίδια τους.

Δυστυχώς, ζούμε σε μια χώρα όπου η οικονομική κρίση έφερε στην επιφάνεια αυτά που η δανεική ευημερία σκέπαζε. Για χρόνια, κυβερνήσεις αλλά και πολιτικοί εντός πολιτικών σχημάτων στοχοποιούσαν και δαιμονοποιούσαν καθετί που είχε σχέση με την εθνική ταυτότητα, με διάφορα προσχήματα.
Σήμερα απλώς ζούμε την τελευταία πράξη ενός δράματος που παίζεται σε βάρος του Ελληνισμού. Μετά την Παιδεία -τα «γράμματα», όπως λέγαμε παλιά-, τη γλώσσα, τη θρησκεία, την οικονομία, μπήκε στο στόχαστρο και η Ιστορία. Οι φανατικοί οπαδοί της «θρησκείας» της διαφορετικότητας έρχονται να ρίξουν και το τελευταίο οχυρό, αφού φρόντισαν να αλλοιώσουν τον εθνικό κορμό και πληθυσμιακά, λησμονώντας ότι ο ανθρωπισμός δεν είναι το όχημα για την επιβολή μειονοτικών ομάδων στην πλειοψηφία ενός ολόκληρου λαού.

Το παιχνίδι στηνόταν για χρόνια μέσα στα πανεπιστήμια, όπου η κατήχηση κατά της ελληνικής ταυτότητας γινόταν με ζηλευτούς τρόπους είναι αλήθεια. Απομυθοποιώντας τους εθνικούς μύθους (λες και υπάρχει λαός που δεν έχει τέτοιους), επιχείρησαν να εξαφανίσουν την ιστορική μας συνέχεια, για να φτάσουμε στα «ρεπούσεια» δόγματα, που μετεξελίχθηκαν στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ σε όσα ανιστόρητα υποστήριξε περί γενοκτονίας ο Νίκος Φίλης, που προσφάτως θεώρησε ότι του κάνουμε «εκφοβισμό», παραβλέποντας ότι ο ίδιος και οι ιδέες που εκπροσωπούσε είχαν κάνει ολόκληρους λαούς να ζουν μέσα στον φόβο και τον τρόμο.

Δεν είναι, εξάλλου, τυχαίο ότι την επιστολή διαμαρτυρίας του αυτός ο... προοδευτικός αριστερός δεν την έστειλε στους πρώην συναδέλφους του δημοσιογράφους, αλλά στον εκδότη (εργοδότη), για να κάνει... «ντα» τους -ταξικούς εχθρούς, κατά τον Φίλη- εργαζομένους, που τόλμησαν να σχολιάσουν την πολιτική συμπεριφορά του.

Αλλά ας αφήσουμε τον κ. Φίλη και ας επιστρέψουμε στα σχέδια που βρίσκονται σε εξέλιξη και αφορούν το τέλος της εθνικής μας ταυτότητας, μια και, μετά τη γλώσσα, τη θρησκεία και την Πολιτεία (που καταργήθηκε υπό το βάρος των Μνημονίων), έρχεται και το τέλος της Ιστορίας. Οχι αυτής που προέβλεψε ο Φράνσις Φουκουγιάμα στο περιβόητο βιβλίο του, αλλά της ελληνικής, που οι φωστήρες, εν μέσω ανατροπών στον κόσμο, αποφάσισαν να την αλλάξουν και αυτήν και να αφαιρέσουν ό,τι έχει σχέση με τον Ελληνισμό.

Και, αντί η Κεντροδεξιά αλλά και οι φωτισμένοι άνθρωποι που βρίσκονται σε άλλους χώρους να ξεσηκωθούν -καθώς πλήττεται από αυτές τις προσπάθειες η ταυτότητα, άρα και η διαφοροποίηση από τον πολτό της παγκοσμιοποίησης, που δεν αναγνωρίζει ανθρώπους, αλλά... αριθμούς-, όλοι σιωπούν. Αντί για πολίτες με ονοματεπώνυμο, έχουμε υπηκόους με αριθμούς ΑΜΚΑ, ΑΦΜ κ.λπ., που αργά και σταθερά καταργούν τον άνθρωπο. Με πρόσχημα την καλύτερη εξυπηρέτησή μας, όλα σε ένα και τακτοποιημένα καταργούν τη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα της ανθρώπινης φύσης.

Σβήνουν δηλαδή την έννοια του πολίτη, αλλά και του ανθρώπινου πλάσματος ως όντος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του δημιουργού του. Καταργούν τα έθνη για χάρη των «απρόσωπων λαών». Και όλα αυτά για την πολυπολιτισμικότητα και την παγκοσμιοποίηση.
Και κανείς δεν μιλά και κανείς δεν ξεσηκώνεται μπροστά στο οργουελικό μέλλον που μας ετοιμάζουν -ή, για να ακριβολογούμε, που έχουν ήδη δρομολογήσει-, την ώρα που οι εθνικές ταυτότητες άλλων ευρωπαϊκών χωρών επιστρέφουν.

Nϊκος Ελευθερόγλου
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όλες σχεδόν οι ευρωπαϊκές χώρες -πλην της Γερμανίας και Γαλλίας-, που έχουν Τούρκους στον πληθυσμό τους, αρνήθηκαν πολιτικές συγκεντρώσεις

Η ολλανδοτουρκική ρήξη θα μπορούσε να αποτελέσει το σενάριο μιας συνωμοσιολογικής ταινίας, με τους δύο αντιπάλους να βγαίνουν κερδισμένοι από την σύγκρουση. Λες και ήσαν συνεννοημένοι.

Ο Ερντογάν, παμπόνηρος Ασιάτης, γνωρίζει πως εξάπτοντας τον πατριωτισμό των Τούρκων, εμφανίζοντάς τους ως αδικουμένους και θύματα της κακής χριστιανικής Δύσης, στην οποία προσάπτει βαρείς χαρακτηρισμούς (ναζιστική, ρατσιστική, ισλαμοφοβική…) δεν κάνει τίποτε άλλο από αυτό που η πολιτική κοινωνιολογία ονομάζει «συσπείρωση γύρω από την σημαία».

Η θυματοποίηση ενός λαού, ενεργεί στο θυμικό του συσπειρωτικά γύρω από τον ηγέτη που θα τον προστατεύσει, που θα τιμωρήσει τους αναιδείς που τον πρόσβαλαν, που θα υπερασπίσει την τιμή του. Αυτό ακριβώς πράττει ο Ερντογάν. Και, όσο περισσότερο εμφανίζεται οργισμένος καθ’ όσων επιβουλεύονται την αξιοπρέπεια των Τούρκων, τόσο περισσότερο θα προσελκύει τα προσβεβλημένα τουρκικά πλήθη.

Δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι επέλεξε σκοπίμως την οργάνωση πολιτικών ομιλιών στην Ολλανδία, παραμονές των εκεί εκλογών, με δεδομένο ότι οι Ολλανδοί δεν θα μπορούσαν να αποδεχθούν την πρόκληση, ενισχύοντας την ρητορική του ακροδεξιού Βίλντερς, ο οποίος είχε ενεργοποιήσει τους οπαδούς του να αντιδράσουν δυναμικά σε μια ισλαμική πρόκληση. Είναι δε γνωστό, πως όπου υπάρχει Τούρκος ομιλητής, προσελκύονται Κούρδοι, Αρμένιοι και οργανώσεις της Αριστεράς, με δεδομένα τα επεισόδια.

Θα μπορούσε ο Ερντογάν να προγραμματίσει παρόμοια εκδήλωση μετά τις ολλανδικές εκλογές (είναι στην διάθεσή του ένας ολόκληρος μήνας ως την διεξαγωγή του τουρκικού δημοψηφίσματος) ώστε οι αντιδράσεις της ολλανδικής κυβέρνησης να είναι ήπιες. Ακόμη και στην περίπτωση που το κόμμα του Βίλντερς κατακτήσει την πρώτη θέση, αποκλείεται να σχηματίσει κυβέρνηση και να τον εμποδίσει.

Πρέπει να σημειώσω, πως η διοργάνωση ομιλιών από τους Τούρκους πολιτικούς κατά την προεκλογική περίοδο στη Ολλανδία, και η απαγόρευσή τους, ζημιώνει τα μάλα τον Βίλντερς, από την στιγμή που το αντίπαλο κόμμα πράττει ό,τι αυτός επιθυμεί, αφαιρώντας του επιχειρήματα, ότι υποκύπτουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι στην πίεση των ισλαμιστών. Φάνηκε αυτό στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Αυτός είναι και ο λόγος, που έγραψα εν αρχή, ότι ωφελημένοι είναι και οι δύο αντίπαλοι. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν οι Ολλανδοί έπραξαν υστερόβουλα, είμαι όμως βέβαιος πως το έπραξε ο Ερντογάν, ιδίως με την «κουτσαβακική» ενέργεια να στείλει την υπουργό του οδικώς στην Ολλανδία, μέσω της Γερμανίας, προκαλώντας σκοπίμως την αντίδραση των Ολλανδών, που ήταν αναμενόμενη.

Φυσικά, η ανάγκη που έχει ο Ερτογάν για άγρα ψήφων είναι γνωστή, δεδομένου ότι οι δημοσκοπήσεις τον φέρουν αρκετά πίσω. Προκειμένου να ανατρέψει τα πράγματα, θα κάνει τα πάντα. Ένας άνθρωπος που βάφει τα χέρια του με αίμα άμαχων γυναικόπαιδων, χωρίς να αισθάνεται ενοχή, είναι ικανός για τα πάντα. Προκειμένου να ικανοποιήσει το υπερ-εγώ του, μπορεί να θυσιάσει και τον λαό του. Ήδη, του έχει προξενήσει αμέτρητα τραύματα από πολλές πλευρές.

Όλες σχεδόν οι ευρωπαϊκές χώρες -πλην της Γερμανίας και Γαλλίας-, που έχουν Τούρκους στον πληθυσμό τους, μηδέ της Βουλγαρίας εξαιρουμένης, αρνήθηκαν πολιτικές συγκεντρώσεις με το επιχείρημα ότι όπως συμπεριφέρεται ο Ερντογάν, διαιρεί τον λαό του, και δεν επιθυμούν αυτός ο διχασμός, να εμφανιστεί και στις χώρες τους. Δεν θα τον αποφύγουν, αλλά επιχειρούν να μετριαστεί η έντασή του.

Ως προς την Ελλάδα, ήταν ατυχής και ερασιτεχνικός ο χειρισμός του θέματος από τον Γ. Κατρούγκαλο, ο οποίος βεβαίωσε ότι αγνοεί πλήρως πώς έχει η κατάσταση στην Θράκη, με την μη ύπαρξη Τούρκων πολιτών, δυνάμει ψηφοφόρων στο προσεχές δημοψήφισμα. Η αλήθεια είναι πως αυτό δεν με εκπλήσσει, δεδομένου ότι δεν αντιλήφθηκα μέχρι τώρα, σε ποιο πολιτικό αντικείμενο έχει γνώσεις και ικανότητες ο εν λόγω υπουργός. Η τελευταία φορά που πραγματοποίησαν ομιλίες στην Θράκη, Τούρκοι αξιωματούχοι ήταν για να υποστηρίξουν το κόμμα του υπουργού, στις ελληνικές εκλογές.
Συμπερασματικά, ο τρόπος αντίδρασης των Ευρωπαίων στην ασιατική κουτοπονηριά του Ερντογάν, βραχυπροθέσμως θα τον ωφελήσει, αλλ’ ήδη δύσκολα θα επισκεφθεί μελλοντικώς ευρωπαϊκή χώρα ο ίδιος, και δύσκολα θα επισκέπτονται ως τουρίστες οι Ευρωπαίοι την δική του χώρα (πλην Ελλήνων, που πηγαίνουν στην ηπειρωτική Αδριανούπολη για να αγοράσουν έως και ψάρια, ή να οργανώσουν εκεί την γαμήλια δεξίωση).

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στις έντονες προκλήσεις της Τουρκίας στην περιοχή του Αιγαίου αναφέρθηκε μεταξύ άλλων ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας, Δημήτρης Βίτσας, ο οποίος σημείωσε ότι «υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος ενός ατυχήματος».

Σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στον Realfm 97.8, o κ. Βίτσας σημείωσε: «Εμείς προετοιμαζόμαστε για τα πάντα. Αν υπάρχει κάτι, το ξανασκεφτόμαστε, το ξανασυζητάμε, αλλά προετοιμαζόμαστε για τα πάντα».

Παράλληλα, ο κ. Βίτσας εξήγησε πως «περισσότερο κανείς μπορεί να φοβάται για τον κίνδυνο ενός ατυχήματος. Άρα, αυτό που θα πρέπει να κάνει σε επίπεδο διπλωματίας και προετοιμασίας είναι να παίρνει τα μέτρα του, ώστε να μειώσει στο ελάχιστο τις πιθανότητες».

Ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας υπογράμμισε πως
«υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος ενός ατυχήματος. Άλλωστε, γι’ αυτό λέγεται ατύχημα. Άρα, παίρνουμε τα μέτρα μας, ώστε αυτό να μειωθεί στο ελάχιστο δυνατό. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι από τη μία πλευρά, πολιτικά και σε επίπεδο διεθνές, λειτουργούμε προετοιμάζοντας και ενημερώνοντας και τις σύμμαχες χώρες, αλλά μιλώντας και με την αντίπερα πλευρά», ενώ συμπλήρωσε πως «δεύτερον, υπάρχουν σαφείς οδηγίες στα δικά μας παιδιά στις ένοπλες δυνάμεις για το πώς θα αντιδρούν και νομίζω ότι αντιδρούν μέχρι τώρα τέλεια».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Σπύρου Ν. Λίτσα

H ανάδυση του Adalet ve Kalkinma partisi στην τουρκική εξουσία έλαβε χώρα σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία. Η Δύση έψαχνε να εξάγει στον Αραβικό κόσμο, που φλέρταρε ανοικτά με το Σαλαφισμό από τη μια και το Νιχιλισμό της Al Qaeda από την άλλη, ένα ισλαμικό μοντέλο πολιτικής διοίκησης που θα είχε σημεία δογματικής σουνιτικής αναφοράς αλλά ταυτόχρονα θα βρισκόταν μακριά από το σαλαφιστικό ριζοσπαστισμό. Το υβρίδιο αυτό βρέθηκε ως σημείο αναφοράς στο πρόσωπο του χαρισματικού πρώην δημάρχου της Κων/πολης και αρχηγού του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, Recep Tayyip Εrdogan. Η ανάλυση δεν ήταν εσφαλμένη. Ο Erdogan διέφερε από την πλειοψηφία των συντηρητικών στελεχών, είχε δείξει δυναμικά σημάδια προοδευτικότητας κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του ενώ πολύ σημαντικό ήταν το γεγονός ότι στο πλευρό του είχε τη dream-team του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ – τον κορυφαίο διεθνολόγο Ahmet Davutoglou, τον ρεαλιστή και με ξεκάθαρους δυτικούς προσανατολισμούς Abdullah Gul και ασφαλώς τον πανίσχυρο και με διεθνείς αναφορές ηγέτη του χαναφιστικού κινήματος Hizmet με εκατομμύρια πιστών στην Τουρκία αλλά και σε όλες τις πρώην κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια, Fetullah Gullen.

Η στάση της Δύσης απέναντι στον Ερντογάν ήταν για πολλά χρόνια ανάλογη με τη στάση των γονιών απέναντι σε ένα παιδί που αν και αποτυγχάνει να συντονιστεί με το πνεύμα της οικογένειας εν τούτοις όλοι πιστεύουν στις προοπτικές του. Το "παιδί" εθίζεται στο να θεωρεί τον εαυτό του εξαιρετικά σημαντικό και ως εκ τούτου αρχίζει και διαμορφώνει ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά που θα εκδηλωθούν κατά την ενηλικίωση του. Η ενηλικίωση για την Τουρκία έρχεται με την έναρξη της κρίσης στο Πάρκο Γκεζί. Είναι η πρώτη φορά που ο Ερντογάν αμφισβητείται στο εσωτερικό της Τουρκίας από ένα πολυσυλλεκτικό ακροατήριο Κεμαλιστών, Κούρδων και Φιλελεύθερων. Μόνο που ο ναρκισσιστής ηγέτης δείχνει να μην κατανοεί ότι η κρίση γεννάται εξαιτίας του τρόπου που ο ίδιος εκλαμβάνει τις εξουσίες του αλλά κατηγορεί σκοτεινές εξωτερικές δυνάμεις που δήθεν επιβουλεύονται το τουρκικό status quo. Η ναρκισσιστική τάση της Τουρκίας ενισχύεται ακόμη περισσότερο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου, με τον Ερντογάν και το στενό κύκλο των συνεργατών του να κατηγορούν ευθέως πλέον τη Δύση για τις εξελίξεις κλείνοντας παράλληλα το μάτι στο Κρεμλίνο που παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη νοτιοανατολική πτέρυγα της Βόρειο-ατλαντικής συμμαχίας.

Η στρατηγική του Ερντογάν σήμερα στηρίζεται πάνω σε μια χαοτικότητα που ως στόχο έχει τη δημιουργία περισσότερων προβλημάτων στους άλλους από αυτά που έχει ο ίδιος να αντιμετωπίσει ώστε η σύγκριση να φέρει την Τουρκία σε ευνοϊκότερη θέση. Η χαοτικότητα αυτή εξελίσσεται στους ακόλουθους άξονες: Διαρκείς τριβές στο Αιγαίο απέναντι στην Ελλάδα ώστε η οικονομική φθορά της δεύτερη να αυξάνει εις βάρος των προσπαθειών δημοσιονομικής εξυγίανσης. Με τη μέθοδο αυτή η Ελλάδα τοποθετείται στις καλένδες σύμφωνα με τη χαοτική τουρκική προσέγγιση. Στο στόχαστρο της Άγκυρας μπαίνει και ο κουρδικός θύλακας στη Συρία, το κουρδικό κομμάτι στο Β. Ιράκ, οι στενές σχέσεις με τη Χαμάς κ.α. Η Άγκυρα δείχνει ότι αναμένει από το σύνολο του διεθνούς συστήματος να συναινέσει με τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις της που στην ουσία εκπορεύονται από μια λανθάνουσα συμπεριφοριστική απόκλιση. Μόνο που οι απαιτήσεις της σε πολλές των περιπτώσεων δεν αποτελούν πολιτικές θέσεις αλλά αποτέλεσμα των πολιτικών αντιθέσεων της Άγκυρας με σχεδόν όλα τα όμορα κράτη.

Η Τουρκία θεωρεί ότι είναι σημαντικότερη από ό,τι είναι στην ουσία. Στην πραγματικότητα η Δύση άργησε να κατανοήσει ότι όταν ο Ερντογάν μιλούσε για την ενίσχυση των ηγεμονικών προοπτικών της Τουρκίας εννοούσε την αναβίωση του Οθωμανικού imperium. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ο Ερντογάν δείχνει να μην έχει όχι μόνο την απαιτούμενη ψυχραιμία να χειριστεί μια εσωτερική πολιτική κρίση αλλά ούτε μια διπλωματική ρήξη με την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως αυτή που εξελίσσεται με την Ολλανδία. Η θέση πολλών αναλυτών ότι ο Ερντογάν προσποιείται για να διασφαλίσει τις ψήφους των ακροδεξιών του Milliyetci Hareket partisi λανθάνει ως προς την αναγνώριση του δυσθεώρητου του προβλήματος. Δεν αποτελεί τακτικισμό του Ερντογάν αλλά αποτέλεσμα του sui generis νέο-οθωμανικού ναρκισσισμού του Τούρκου προέδρου που οδηγεί σε χαοτικές εφαρμογές.

Τα προβλήματα που προκύπτουν είναι πολλά για το δυτικό κόσμο αλλά και για την Ελλάδα. Σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί η Τουρκία να "χαρισθεί" στον Ρωσικό παράγοντα, ταυτόχρονα όμως ο δυτικός κόσμος θα πρέπει να δείξει στην Τουρκία ότι ο ναρκισσισμός της δεν θα είναι ανεκτός. Από την άλλη η Ελλάδα θα πρέπει να στηριχθεί πολιτικά αλλά και οικονομικά από την Ευρώπη και το δυτικό κόσμο γενικότερα γιατί η Τουρκία θα πλήξει τον ελληνικό τουρισμό τους μήνες που έρχονται με το να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις της συμφωνίας του Προσφυγικού ζητήματος και στέλνοντας χιλιάδες ψυχές προς τα νησιά μας.

Κλείνω το σημείωμα αυτό με κάποιες προσωπικές σκέψεις που ξεφεύγουν από το αυστηρό θεωρητικό πλαίσιο των διεθνών σχέσεων. Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας μια Τουρκία που θα σέβεται τις διεθνείς αποφάσεις, το διεθνές δίκαιο και τις de facto διαστάσεις της καλής γειτονίας. Είναι προς το συμφέρον του δυτικού κόσμου να έχει την Τουρκία στον πυρήνα του, όχι όμως με όρους διακριτής διαφοροποίησης. Είναι τέλος προς το συμφέρον της Τουρκίας να κατανοήσει ότι ο ναρκισσισμός οδηγεί μόνο σε εθνικές καταστροφές. Το διεθνές πολιτικό παίγνιο όμως δεν κινείται μέσα από τις προφανείς διαπιστώσεις. Κι αυτό είναι ένα δεδομένο που ο 21ος αιώνας φροντίζει να μας το υπενθυμίζει σε κάθε έκφανση του.

* Σπύρος Ν. Λίτσας, Ph.D, Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι τροποποιήσεις δημιουργούν «προσωποπαγές καθεστώς» λέει η ΕΕ

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επεσήμανε τις «σοβαρές ανησυχίες» τις οποίες εξέφρασε το Συμβούλιο της Ευρώπης για τις τροποποιήσεις του τουρκικού συντάγματος, οι οποίες πρόκειται να τεθούν σε ψηφοφορία στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, σύμφωνα με δημοσίευμα του euractiv.

Στη γνωμοδότησή της, η Επιτροπή της Βενετίας, το εξειδικευμένο όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα συνταγματικά θέματα, σημείωσε ότι οι προτεινόμενες συνταγματικές τροποποιήσεις στην Τουρκία είναι «επικίνδυνο βήμα προς τα πίσω» για τη δημοκρατία.

Εάν η νομοθεσία εγκριθεί στο δημοψήφισμα 16 Απριλίου, θα μπορούσε να ανοίξει το δρόμο για τον Ερντογάν να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2029.

Η Επιτροπή της Βενετίας προειδοποίησε για τον κίνδυνο ενός «προσωποπαγούς καθεστώτος» στην Τουρκία, σημειώνοντας ότι με την άρση των αναγκαίων ελέγχων και ισορροπιών, οι τροποποιήσεις δεν θα ακολουθούν το μοντέλο ενός δημοκρατικού προεδρικού συστήματος το οποίο θα βασίζεται στη διάκριση των εξουσιών, και αντ' αυτού θα ενέχει τον κίνδυνο εκφυλισμού σε ένα αυταρχικό προεδρικό Σύστημα.

Τα συμπεράσματα της γνωμοδότησης για το πακέτο των προτεινόμενων αλλαγών περιλαμβάνουν τα εξής:

Ο νέος πρόεδρος αφήνεται ελεύθερος να ασκεί την εκτελεστική εξουσία μόνος του, με ανεξέλεγκτη εξουσία να διορίζει και να απολύει υπουργούς και να διορίζει και να απολύει όλους τους ανώτατους αξιωματούχους βάσει των κριτηρίων τα οποία καθορίζονται από τον ίδιο
Επιτρέπει στον πρόεδρο να είναι μέλος ή και ακόμη και επικεφαλής του κόμματός του, γεγονός το οποίο θα οδηγήσει σε κατάχρηση της εξουσίας του στο νομοθετικό σώμα
Δίνει στον πρόεδρο την εξουσία να διαλύσει το κοινοβούλιο για οποιουσδήποτε λόγους, κάτι το οποίο είναι ξένο προς τα δημοκρατικά προεδρικά συστήματα
Αποδυναμώνει το περαιτέρω το ήδη ανεπαρκές σύστημα της δικαστικής εποπτείας της εκτελεστικής εξουσίας.
Αποδυναμώνει περαιτέρω την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας.

Επιπλέον, η τρέχουσα κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν παρέχει τα κατάλληλα δημοκρατικά προαπαιτούμενα για την ψηφοφορία ενός τόσο σημαντικού συνταγματικού δημοψηφίσματος, κατέληξε η Επιτροπή της Βενετίας.

Η Επιτροπή δημοσίευσε μια κοινή δήλωση με την επικεφαλής της Eξωτερικής Πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι και τον Επίτροπο για τη Διεύρυνση Γιοχάνες Χαν.

Οι δύο αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι αν εγκριθούν οι συνταγματικές τροποποιήσεις θα πρέπει να αξιολογηθούν υπό το πρίσμα των υποχρεώσεων της Τουρκίας ως υποψήφιας χώρας της ΕΕ και ως μέλος του Συμβούλιου της Ευρώπης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η εφημερίδα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία στη Γερμανία, η Bild, τονίζει στο σημερινό της πρωτοσέλιδο ότι «λέει την αλήθεια στα μούτρα του (Τούρκου προέδρου Recep Tayyip) Erdogan», κηρύσσοντάς τον ανεπιθύμητο πρόσωπο στη Γερμανία και καταγγέλλοντας «την τρέλα της εξουσίας».

Εν μέσω διπλωματικής κρίσης μεταξύ της Τουρκίας και της Γερμανίας αλλά και της Ολλανδίας σχετικά με το δημοψήφισμα που πρόκειται να διεξαχθεί στην Τουρκία για την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου, η γερμανική εφημερίδα φιλοξενεί σήμερα στο πρωτοσέλιδό της μια φωτογραφία του Erdogan, φανερά εκνευρισμένου, συνοδευμένη από τη λεζάντα: «Η Bild λέει την αλήθεια στα μούτρα του Erdogan».

«Δεν είστε δημοκράτης, προκαλείτε ζημιά στη χώρα σας! Δεν είστε ευπρόσδεκτος εδώ!», τονίζει η εφημερίδα, η οποία πουλά δύο εκατομμύρια αντίτυπα καθημερινά.

«Στην τρέλα της εξουσίας, ο εγωμανής Erdogan στρέφει τους Τούρκους εναντίον της Ευρώπης», προσθέτει η Bild, η οποία κατηγορεί επίσης «τον μικρό άνδρα του Βοσπόρου» ότι «καταστρέφει τη χώρα του».

«Όχι» τoυ 64,2% των Γερμανών στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία

Σχεδόν τα δύο τρίτα των Γερμανών, το 64,2%, τάσσονται υπέρ της διακοπής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία, σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ινστιτούτου INSA, η οποία διεξήχθη για λογαριασμό της εφημερίδας Bild. Υπέρ της συνέχισής τους τάσσεται μόνον το 11,9%, ενώ οι υπόλοιποι ερωτηθέντες δεν απαντούν.

Οι ψηφοφόροι των Πρασίνων τάσσονται σε ποσοστό 51% υπέρ της διακοπής, ενώ το υψηλότερο ποσοστό κατά της συνέχισης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων είναι εκείνο των ψηφοφόρων του λαϊκιστικού-αντιευρωπαϊκού-ξενοφοβικού κόμματος "Εναλλακτική για τη Γερμανία" (AfD) με 85%.

Ο διευθυντής του Ινστιτούτου INSA Hermann Binkert είπε χαρακτηριστικά στην Bild ότι «η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών δεν επιθυμεί την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Handelsblatt: Ο Erdogan θα πρέπει να ξέρει που είναι τα όρια

«Κανείς δεν έχει συμφέρον από μια κλιμάκωση της κατάστασης. Ο Erdogan θα πρέπει όμως να ξέρει που είναι τα όρια. Είναι εξοργιστικό ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει στείλει στη φυλακή περισσότερους από 150 δημοσιογράφους και από την άλλη εγκαλεί τη Γερμανία για παραβίαση της ελευθερίας της γνώμης και του συνερχέσθαι» σχολιάζει η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, σχετικά με την αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας.

Και προσθέτει η εφημερίδα: «Από μέλη της γερμανικής κυβέρνησης ακούει κανείς συχνά τις τελευταίες ημέρες ότι σαν πολίτες έχουν μείνει άναυδοι από την τουρκική πολιτική, ωστόσο σαν πολιτικοί πρέπει να φανούν έξυπνοι και να δράσουν με οξυδέρκεια. Όλα αυτά είναι σωστά. Τώρα όμως ήρθε η ώρα να τα συνδυάσουν αυτά τα δύο στο μυαλό τους. Απαιτείται σταθερότητα ώστε να υπερασπισθούν τις αξίες της ελευθερίας στη Γερμανία απέναντι στους εχθρούς της».

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή LIberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου