Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

4 Δεκ 2012


Toυ Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου
«ΤΟ Δ’ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ Ο ΛΕΓΩΝ Ή ΕΙΝΑΙ Ή ΕΣΕΣΘΑΙ ΨΕΥΣΕΤΑΙ» (Αριστοτέλης, «Μετά τα φυσικά» Θ ΙΙΙ, 11)
 (Το να λέει όμως κάποιος ότι αυτό που είναι αδύνατον να γίνει υπάρχει,ή θα υπάρξει, τότε ψεύδεται)

«Πλέουμε εδώ και τρία χρόνια σε ταραγμένα και όπως αποδεικνύεται στην πράξη, αχαρτογράφητα νερά…»
επεσήμανε με νόημα στον γράφοντα, εν ενεργεία ανώτατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού(ΠΝ), θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να υπογραμμίσει την αβεβαιότητα της κατάστασης, την οποία αντιμετωπίζει σήμερα – αλλά και στο προσεχές μέλλον – ο Κλάδος. Όλοι οι επιτελείς πλέον συνειδητοποιούν ότι η διατήρηση του αξιόμαχου και της μέγιστης επιχειρησιακής δυνατότητας του συνόλου των ναυτικών μονάδων αλλά και των διαφόρων οπλικών συστημάτων και αισθητήρων, επηρεάζεται από τον παράγοντα οικονομία καθοριστικότερα από ποτέ.

Η φράση του Αριστοτέλη επελέγη για να καυτηριασθεί η «επικοινωνιακή απολυτότητα»των δηλώσεων καθησυχασμού των εκάστοτε υπουργών Εθνικής Άμυνας [1], οι οποίοι σπεύδουν να επιβεβαιώσουν λεκτικά το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων (σ.σ. και εν προκειμένω του ΠΝ) κάθε φορά που βυθίζουν το ξίφος των περικοπών βαθύτερα στο σώμα του Στρατεύματος, επαναχαράσσοντας έτσι με το «αίμα» που χύνεται μια νέα κόκκινη γραμμή υποχωρήσεων προς τα κάτω.Η πρόσφατη αντίδραση του Α/ΓΕΝ αντιναύαρχου Κοσμά Χρηστίδη μέσω συνέντευξης στον Τύπο θα έπρεπε να ξαναδιαβαστεί πιο προσεκτικά, καθώς ο αρχηγός δεν απευθύνθηκε μόνο στην κοινή γνώμη, αλλά σε όποιους χαράσσουν (σ.σ. ή έτσι νομίζουν πως πράττουν) την εθνική πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Βέβαια η μη ύπαρξη κατάλληλου και αρμοδίου συλλογικού οργάνου (βλ. Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) ως κεντρικού φορέα αποφάσεων,επιτρέπει απλώς τη διαπίστωση της απαράδεκτης κατάστασης που έχουν οδηγήσει το ΠΝ οι συνεχείς περικοπές των αμυντικών προϋπολογισμών και την γενικόλογη επίρριψη ευθυνών.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον (εν όψει του 2013) προς συζήτηση – αλλά δεν απαντάται με πειστικά επιχειρήματα – δεν αφορά τις «γκρίνιες» αλλά την πραγματικότητα. Τι είδους ΠΝ απαιτείται να έχει η χώρα με πόσες ναυτικές μονάδες (πλοία επιφανείας, υποβρύχια, ΑΦΝΣ) και σε ποιο βαθμό διαθεσιμότητας,προκειμένου να μπορεί να προασπίσει τα εθνικά συμφέροντα και ειδικότερα όλα όσα σχετίζονται με την προοπτική ανακήρυξης ΑΟΖ;

Οι πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί από το ΓΕΝ και αφορούν τη νέα Δομή Δυνάμεων με την οποία έχουν ασχοληθεί λίγοι καλοί συνάδελφοι και ειδικευμένες ιστοσελίδες, δημιουργούν μια σαφή εικόνα που θα έχει το ΠΝ κατά την τρέχουσα δεκαετία (2011-2020). Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να υπολογίζουμε τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στην Τουρκία και αφορούν τις εξαγγελίες, τις αναθέσεις και τις υλοποιήσεις των προγραμμάτων εξοπλισμού και ναυπήγησης της Διοίκησης ναυτικών Δυνάμεων (TDK) και της Διοίκησης Ασφάλειας Ακτών της Τουρκίας. Ωστόσο καλό θα ήταν να προβούμε σε ορισμένες παρατηρήσεις καθώς η ισχύουσα Δομή Δυνάμεων 2005-2020 αντικαθίσταται από τη νέα επικαιροποιημένη Δομή Δυνάμεων 2013-2027 (σ.σ. ελπίζουμε να μην υπάρξει ανάγκη αλλαγής των χρονικών πλαισίων) και βρισκόμαστε εν όψει της έγκρισής της από τα αρμόδια όργανα. Εννοείται ότι η παλαιά Δομή Δυνάμεων 2005-2020 ξεπεράστηκε λόγω των εξελίξεων δίνοντας τη θέση της στη νεώτερη σχεδίαση, υπό το πρίσμα των υφιστάμενων αναγκών και προτεραιοτήτων. Για λόγους συντομίας θα επικεντρωθούμε σε συγκεκριμένα προς σχολιασμό σημεία:

Α) Μεταξύ 2008 και 2012 ελήφθησαν – όσον αφορά τα υποβρύχια – από τα αρμόδια όργανα (ΑΝΣ, ΣΑΜ) δύο αποφάσεις. Σύμφωνα με αυτές η οροφή αρχικώς αυξανόταν από τις 10 στις 12 και στη συνέχεια μειώθηκε στις οκτώ μονάδες. Αναγνωρίζοντας τα προβλήματα που σχετίζονται με την παράδοση των τριών υποβρυχίων Type 214 και του Type 209/1200 AIP «Ωκεανός» (S118) διαπιστώνεται ότι ο τομέας των υποβρυχίων,από τους πλέον βασικούς για την επιχειρησιακή υποστήριξη αποτρεπτικής/επιθετικής ναυτικής στρατηγικής σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο από πλευράς ΠΝ, μειώνεται σε σημαντικό βαθμό. Υπενθυμίζουμε ότι έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες το πρόγραμμα απόκτησης τορπιλών βαρέως τύπου για τον εξοπλισμό και την αναβάθμιση της μαχητικής ισχύος των νέων υποβρυχίων Type 214.

Αν υπολογίσουμε τον ετήσιο προγραμματισμό ακινησίας που προβλέπει ένα υποβρύχιο να τεθεί σε ΜΑΚ (Μακροχρόνια Ακινησία) και άλλο ένα σε ΠΕΑΚ(Περιορισμένη Ακινησία), ο αριθμός αυτός μειώνεται στις έξι μονάδες με την αυστηρή προϋπόθεση της κάλυψης όλων των άλλων αναγκών των υπολοίπων υποβρυχίων(π.χ. αντικατάσταση συστοιχιών συσσωρευτών). Το TDK διαθέτει 14 υποβρύχια (έξι Type 209/1200, τέσσερα Type 209/1400, τέσσερα Type 209/1400 Mod) και προχωρεί στην εγχώρια ναυπήγηση έξι νέων Type 214. Το βασικότερο πρόβλημα στην υποστήριξη έγκειται στους συσσωρευτές, το κόστος των οποίων κρίνεται ιδιαίτερα υψηλό.Επειδή ο προμηθευτής είναι ελληνική εταιρεία, θα μπορούσε να προβλεφθεί μια ειδική ρύθμιση-διακανονισμός από τα συναρμόδια υπουργεία, ώστε να διατηρηθεί μια συνεχής ροή στην υποστήριξη, με την εμπλοκή του Υπουργείου Οικονομικών και Ανάπτυξης σύμφωνα με τις κατευθύνσεις του Εθνικής Άμυνας. Τελικός στόχος η διαθεσιμότητα«8 στα 8» έως ότου ξεκινήσει η παράδοση των Type 214. Εκτίμηση είναι ότι ο υποβρύχιος στόλος θα παραμείνει στην οροφή των οκτώ μονάδων μέχρι το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας,καθώς δεν είναι δυνατή η ένταξη νέων μονάδων.

Β) Ο αριθμός των φρεγατών μειώνεται στις 12 από τις 16, ενώ έχουν ακουστεί και πιο προωθημένες σκέψεις για περεταίρω ελάττωση στις 11 ή ακόμη και τις 10 μονάδες. Συμφωνούμε ότι πρέπει να διαθέτουμε λειτουργικά πλοία και όχι προϊόντα «κανιβαλισμού». Όμως ακόμη και με οροφή 12 τα πραγματικά διαθέσιμα πλοία (μείον ΜΑΚ, ΠΕΑΚ) περιορίζονται στα 10, ένας αριθμός που επαρκεί οριακά,εάν φυσικά διαγράψουμε την Ανατολική Μεσόγειο και τις συμμαχικές μας υποχρεώσεις. Ωστόσο επειδή ακριβώς τα συμφέροντά μας διακυβεύονται και ανατολικά της Ρόδου-Καρπάθου-Κρήτης-Καστελορίζου στο πιο καυτό ενεργειακό πεδίο της υφηλίου θα ήταν λάθος μια απόφαση να περιορίζει – στα χαρτιά – το ΠΝ. Η προοπτική ενίσχυσης του Στόλου με μεταχειρισμένες μονάδες από τις ΗΠΑ δεν έχει διαγραφεί και παρά τις χρονικές καθυστερήσεις λόγω εκλογών και «κατανόησης» της πολιτικής ηγεσίας, το θέμα παραμένει εκκρεμές.

Στην άλλη πλευρά του Αιγαίου το TDK επιχειρεί με 16 φρεγάτες (8 Meko200 TrackI και II, 8O.H. Perry) ενώ υλοποιείται το πρόγραμμα ναυπήγησης οκτώ νέων κορβετών (Milgem) και δρομολογείται η ναυπήγηση τεσσάρων αντιαεροπορικών φρεγατών. Δεν θα πρέπει επίσης να παραβλέψουμε τα προγράμματα αναβάθμισης των φρεγατών O.H. Perry,ούτε και την ολοκλήρωση διαφόρων εθνικών όπλων και αισθητήρων στα πλοία του TDK. Καθώς το Τουρκικό Ναυτικό υλοποιεί πολλά προγράμματα ναυπηγήσεων και σε άλλες κατηγορίες (αρματαγωγά, αποβατικά, LPD, περιπολικά) όπως και η Διοίκηση Ασφάλειας Ακτών(κλάση «Dost»κ.α.) είναι σαφές ότι όλες αυτές οι δράσεις στοχεύουν στην απόκτηση ναυτικής κυριαρχίας και ελέγχου στην ανατολική «άσπρη θάλασσα». Συνεπώς το ΠΝ δεν θα πρέπει να προχωρήσει σε αυτοπαραίτηση από τις επιχειρησιακές δυνατότητες που του προσφέρει μια οροφή των 14 (π.χ.) μονάδων διατηρώντας ανοικτή την προοπτική ενίσχυσής του όποτε αυτό απαιτηθεί. Ας μην ξεχνάμε ότι η δομή έχει «όριο λήξης»το 2023…

Δεν θα αναφερθούμε στις υπόλοιπες κατηγορίες πλοίων ΤΠΚ, αρματαγωγά, ΝΘΗ, πλοία υποστήριξης, η ανανέωση των οποίων προσκρούει ομοίως στα ίδια αντικειμενικά προβλήματα. Στόχος του παρόντος δεν είναι να προβεί σε μια αναλυτική καταγραφή της Δομής Δυνάμεων αλλά να εστιάσει στα μείζονα δεδομένα, με τελική πρόταση την αναθεώρηση της Δομής Δυνάμεων με τέτοια προοπτική ώστε εντός της τρέχουσας τριετίας «να μπορέσει να ενσωματώσει» νέες εντάξεις ναυτικών μονάδων.
Εμείς θα καταθέσουμε μια σειρά προτάσεων οι οποίες βασίζονται επί της αρχαίας ρήσης «πενία τέχνας κατεργάζεται». Ξεκινώντας από την οικονομική υποστήριξη της κινητήριας δύναμης των πάντων που λέγεται προσωπικό, το οποίο έχει υποστεί απαράδεκτες μειώσεις προτείνουμε όπως:

Α) Να επιτραπεί η απόκτηση ναυτικού φυλλαδίου στους αξιωματικούς του ΠΝ προκειμένου να μπορούν να παρέχουν υπηρεσίες στο Εμπορικό Ναυτικό μετά από το πέρας της σταδιοδρομίας τους. Επίσης να δοθεί η δυνατότητα άσκησης επαγγέλματος μετά από την αποστρατεία με παράλληλη διευθέτηση του θέματος της σύνταξης (το συγκεκριμένο μέτρο θα πρέπει να αφορά όλες τις κατηγορίες αξιωματικών αλλά και υπαξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας).

Β) Άνοιγμα ειδικού λογαριασμού με την συμπαράσταση και ενεργή υποστήριξη της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και ειδικά της πανίσχυρης ομάδας του «Committee» στο Λονδίνο, στον οποίο θα κατατίθενται ένα ποσό, που θα προέρχεται από τα χρήματα που πληρώνονται – με μορφή και διαδικασία που θα καθοριστεί – από τις εταιρείες που ασχολούνται με την ασφάλεια και φύλαξη των εμπορικών πλοίων από πειρατές. Ο ειδικός αυτός λογαριασμός θα αφορά και τα στελέχη του ΛΣ και θα έχει ως προτεραιότητα την κάλυψη των αναγκών των πιο ευπαθών ομάδων (πολύτεκνοι, τρίτεκνοι, μονογονεϊκές οικογένειες) της ευρύτερης θαλάσσιας οικογένειας (ΠΝ και ΛΣ) σύμφωνα με το δόγμα της Θαλάσσιας Ισχύος, ότι το Ναυτικό είναι πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ενιαίο(ΠΝ και ΛΣ).
Εκτός αυτών προτείνουμε τη συγκρότηση Συμβουλίου Θαλάσσιας Ισχύος, το οποίο θα πραγματεύεται και θα αποφασίζει σε επίπεδο στρατηγικής για θέματα που άπτονται του ΠΝ, του ΛΣ αλλά και του ελληνόκτητου Εμπορικού Ναυτικού (σ.σ. ο γράφων έχει αναφερθεί σε αυτό και στο παρελθόν και θα συνεχίζει να υποστηρίζει την πρόταση ακόμη και σε βάρος από πλευράς προτεραιότητας του χρόνου σύστασης του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας).

Το ΠΝ πρέπει να κινηθεί δυναμικά και να αποκτήσει πηγές εισοδήματος προκειμένου να ενισχυθεί οικονομικά. Καθώς οι συνθήκες δημιουργούν τις ανάγκες και αυτές με τη σειρά τους τις προτεραιότητες, η ηγεσία του Κλάδου θα μπορούσε να επεξεργαστεί σε συνεργασία με την πολιτική ηγεσία μερικές καινοτόμες προτάσεις όπως:

α) την έκδοση λαχείου με σκοπό τη δημιουργία ενός ταμείου ενίσχυσης ναυπηγήσεων πολεμικών πλοίων (σ.σ. ανάλογη πρόταση έχει δει το φως της δημοσιότητας και κατά το παρελθόν),
β) εφόσον το πρόβλημα των ναυπηγείων(Σκαραμαγκά, Ελευσίνας) δεν βρει λύση στα πλαίσια της αγοράς και ναυαγήσει το όποιο ρεαλιστικό σχέδιο διάσωσης προταθεί, τότε το ΠΝ θα μπορούσε να αναλάβει τον έλεγχο ενός ναυπηγείου, μέσω εταιρείας που θα συσταθεί ειδικά για αυτόν τον σκοπό, προκαθορίζοντας συγκεκριμένους στόχους και ναυπηγικές πολιτικές τόσο στον εμπορικό όσο και στον αμυντικό τομέα,
γ) Το ΠΝ θα μπορούσε επίσης να αποκτήσει και άλλης μορφής ειδικευμένη εμπορική δραστηριότητα όπως την διαμόρφωση τεχνικής υποδομής με σκοπό την διάλυση πλοίων (πολεμικών και εμπορικών) αναδεικνύοντας τις εγκαταστάσεις σε κεντρικό σημείο στην Μεσόγειο.

Η λύση στα οικονομικά προβλήματα βρίσκεται μόνον κοιτώντας εμπρός και λόγω των ειδικών συνθηκών που επικρατούν στη χώρα μας, εκτιμούμε ότι πρέπει να ξανασυζητηθούν από την αρχή πάρα πολλά, προκαλώντας μια ενδιαφέρουσα πολυεπίπεδη συζήτηση. Κάποιοι θα συμφωνήσουν και κάποιοι άλλοι θα διαφωνήσουν με τις προτάσεις. Το ζήτημα δεν είναι να εγκρίνουμε ή να απορρίψουμε μέρος αυτών αλλά να κινητοποιήσουμε αδρανείς δυνάμεις με απώτερο στόχο την εύρεση εξόδων. Η καινοτομία και η προωθημένη σκέψη ανέκαθεν χαρακτήριζε το ΠΝ. Ίσως έχει έλθει ο χρόνος για τολμηρά βήματα…

perialos.blogspot.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

[1] Υπενθυμίζουμε ότι μεταξύ 2011 και 2012 ο Μικτός Λόχος Απόδοσης Τιμών(ΜΛΑΤ) παρουσίασε όπλα σε πέντε υπουργούς Εθνικής Άμυνας: α) Ε. Βενιζέλος(07/10/2009-17/06/2011), β) Π. Μπεγλίτης (17/06/2011-11/11/2011), γ) Δ.Αβραμόπουλος (11/11/2011-17/05/2012), δ) Φ. Φράγκος (17/05/2012-21/06/2012), ε)Π. Παναγιωτόπουλος (21/06/2012- σήμερα) χωρίς να γνωρίζουμε εάν διατηρήσει τελικώς την θέση του μέχρι το τέλος του έτους, οπότε θα έχουμε συνολικά έξι (!)υπουργούς. Στο ίδιο διάστημα από το ΥΠΕΘΑ – το τρίτο στη σειρά τάξης υπουργείων– παρέλασαν επίσης τέσσερις αναπληρωτές υπουργοί και δύο υφυπουργοί. Εξαιρώντας τον στρατηγό Φ. Φράγκο – τον οποίον ο γράφων σέβεται και τιμά – όλοι οι υπόλοιποι «ενημερώθηκαν» για τις πραγματικές διαστάσεις της κρίσης στον χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων και προχώρησαν σε μειώσεις των αμυντικών δαπανών,«καθησυχάζοντας» την κοινή γνώμη – αλλά και το προσωπικό – με τη γνωστή φρασεολογία-κλισέ περί μη μείωσης του αξιόμαχου…

Κοιτάσματα φυσικού αερίου αξίας δύο και πλέον φορές το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Ελλάδας εκτιμά η γερμανική τράπεζα Deutsche Bank ότι υπάρχουν νότια της Κρήτης, αλλά δείχνει να ανησυχεί από το ενδεχόμενο να υπάρξει εκτροχιασμός του προγράμματος προσαρμογής λόγω ενθουσιασμού!

Συγκεκριμένα, στην Έκθεση της γερμανικής τράπεζας που δημοσιεύει το capital.gr, αναφέρονται οι εκτιμήσεις επιστημόνων από τις γεωλογικές μελέτες που μιλούν για κοιτάσματα φυσικού αερίου αξίας περίπου 430 δισ. ευρώ κάτω από το βυθό νότια της Κρήτης. Αν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις αυτές, τότε θα πρόκειται για το 15ο μεγαλύτερο απόθεμα φυσικού αερίου στον κόσμο, χωρίς -τονίζεται- να υπολογίζονται τα κοιτάσματα που τυχόν υπάρχουν στο Ιόνιο ή στο Αιγαίο.

Οι συντάκτες προχωρούν σε λεπτομερείς υπολογισμούς για το τελικό κέρδος της Ελλάδας, τονίζοντας ότι το κόστος εξόρυξης φυσικού αερίου ανέρχεται στο 25% και άλλο ένα 25% είναι το κέρδος των εταιρειών που κάνουν την εξόρυξη. Επομένως, συνεχίζει η Έκθεση, αν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις τότε η Ελλάδα θα έχει κέρδος ίσο με το 50% της συνολικής αξίας των κοιτασμάτων (δηλαδή 215 δισ. ευρώ).

Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 107% του ΑΕΠ της Ελλάδας και, σύμφωνα με την Έκθεση, θα αρχίσει να εισρέει στα ταμεία της χώρας από το 2020 (δηλαδή το χρονικό όριο που έχει τεθεί για τη βιωσιμότητα του χρέους) καθώς η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι χρειάζονται 8-10 χρόνια για να αρχίσει η πλήρης εκμετάλλευση ενός κοιτάσματος.

Αν αποδειχθεί η ύπαρξη των κοιτασμάτων, υπογραμμίζουν οι συντάκτες, θα είναι πιο εύκολη η διαχείριση του ελληνικού χρέους. Επισημαίνουν όμως ότι η ύπαρξη κοιτασμάτων μπορεί να λειτουργήσει ως φρένο στην προσπάθεια αναδιάρθρωσης της οικονομίας, γιατί η ευφορία μπορεί αφενός να δώσει ώθηση σε στρατηγικές εξόδου από το ευρώ και αφετέρου να επαναφέρει πολιτικές που κρατούν χαμηλά την ανταγωνιστικότητα. Αναφέρεται μάλιστα ως παράδειγμα το Ολλανδικό Σύνδρομο, όταν η ανακάλυψη κοιτασμάτων από την Ολλανδία το 1959 κράτησε την ανταγωνιστικότητα της χώρας χαμηλά.
Φυσικά, δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τους ρόλους, αφού μας είναι ήδη γνωστό ποιοι είναι οι… αγάδες. Όμως, κάποια στιγμή πρέπει να μας γίνει κατανοητό πως εμείς οι υπόλοιποι είμαστε οι… ραγιάδες ή τουλάχιστον έχουμε εμποτισθεί από τις ιδιότητες του ραγιαδισμού.


Για τους αγάδες τα πράγματα είναι γνωστά. Είναι μία ομάδα, όχι ιδιαίτερα μεγάλη, η οποία εναλλάσσεται στην εξουσία ή βρίσκει διάφορες μορφές για να μην χάνει την επαφή της με τα όσα η εξουσία προσφέρει στην ματαιοδοξία τους. 
Ο ένας έρχεται, ο άλλος φεύγει, αλλά είναι πιστοί στις συνήθειές τους, αφού όλοι τους αφοδεύουν σε αυτή τη χώρα (δεν θα τολμούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο ούτε στην... Ζιμπάμπουε), την οποία έχουν μετατρέψει σε… αφοδευτήριο.

Οτιδήποτε άσχημο κουβαλάνε αυτοί οι αγάδες το αφήνουν ως περίττωμα στην χώρα και στην ζωή του λαού που κατοικεί σε αυτήν. Ο ένας μετά τον άλλο, αφοδεύουν ξανά και ξανά. Και αυτοί χαίρονται κι εμείς συνηθίσαμε να ζούμε από τα… περιττώματά τους!!!
Και σήμερα, οι «διασώστες» μας το ίδιο κάνουν. Δεν έχουν αλλάξει καμία τους συνήθεια. Μένου6ν πιστοί στις παραδόσεις τους στη χώρα που έκαναν βόθρο. Μόνο που, το αφοδευτήριο έχει γεμίσει και οι ραγιάδες αισθάνονται εσχάτως μια κάποια δυσφορία. Δεν έχουν χώρο να κινηθούν, αφού τα περιττώματα είναι παντού. Δεν έχουν φαγητό να φάνε, αφού τα "καλούδια" των ευαίσθητων κυβερνο-πισινών έχουν σκεπάσει τα πάντα... Και ζορίζονται οι ραγιάδες και χαίρονται οι αγάδες, γιατί είδαν πως ενώ άδειασε το παχύ τους έντερο, βρέθηκε άλλος να έρθει να αφήσει κι αυτός το… ίχνος και την μυρωδιά του, με τα δικά του αριστερά περιττώματα.

Κι έτσι, με τα λίγα (τα πολλά τελείωσαν, τα έφαγαν πριν την τελευταία τους "εκκένωση") πορευόμαστε κι όπου μας βγάλει… Δηλαδή, πού να μας βγάλει…! Αφού δεν φαίνεται να έχουμε καμία διάθεση να απαλλαχτούμε από τους βρωμερούς αγάδες που λειτουργώντας σαν επικίνδυνος ιός, μεταλλάσσονται, συναλλάσσονται και τελικά κατορθώνουν να βρίσκονται πάντα στο τραπέζι για να γεμίσουν και να ξανα-αδειάσουν τα περιττώματά τους στο πρόσωπο των ραγιάδων, του λαού που τα πάντα υπομένει, αλλά εσχάτως έχει αρχίσει να σκέφτεται πως… η πείνα δεν αντέχεται.

Και τώρα, στη χώρα που έγινε χώρος και μάλιστα αφόδευσης, όλοι προσμένουν το θαύμα! Όλοι προσμένουν τον ηλίθιο που θα έρθει να καθαρίσει τον τόπο και οι ραγιάδες χωρίς να κάνουν τίποτε να ζήσουν καλά… Μέχρι που να εμφανιστούν και πάλι οι αγάδες για να κυβερνήσουν τους ραγιάδες που δεν ξέρουν να αποφασίζουν και να κουμαντάρουν ούτε τα αυτονόητα…

Σκυμμένοι είμαστε, οι ραγιάδες, και προσκυνάμε τον "θεό" που μας πρόταξαν και που μας σκοτώνει...
Σκυμμένοι είμαστε και μετράμε με νέα μέτρα κι αντίθετα στα όσα μας διδάξανε οι παλιότεροί μας. Μετράμε την μικρή ζωή μας με το χρήμα και παρα-δίνουμε την πατρίδα μας... 
Σκυμμένοι μένουμε να μετράμε το βιός μας και την αξιοπρέπειά μας, την τιμή μας και τη γη που μας γέννησε, με φόρους που μας βάζουνε εκείνοι που μετράνε τον τόπο μας με τον δικό τους βάρβαρο τρόπο... 


Έτσι βαδίζουμε καθημερινά, έτσι πορευόμαστε μέσα στον βόθρο που έγινε η πατρίδα μας και μήτε σπίτια θα αφήσουμε στα παιδιά μας, μήτε και περηφάνεια για την πατρίδα τους που έγινε ζώντας βόθρος…

Αλήθεια, ως πότε θα μείνουμε ραγιάδες, για να μας ορίζουν την ζωή ανίκανοι αγάδες; Μήπως θα έπρεπε να δοκιμάσουμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς και τα… περιττώματά τους;


Θα μου άρεσε η προοπτική της επιβολής φορολογίας 45% στα εισοδήματα ανω των 26000 ευρώ. Τα μισά (σχεδόν) χρήματα να τα παίρνει το Κράτος και τα υπόλοιπα πάλι το Κράτος, μέσω των λογαριασμών και του Φ.Π.Α. των αποδείξεων. Ήμουν περίεργος να δω, πως θα τα έβγαζε πέρα μία τυπική ελληνική οικογένεια...

Όμως ατυχήσαμε, γιατί όλο αυτό το παιχνίδι, που στήθηκε μέσα από τα Μέσα Μαζικής "Ενημέρωσης", δεν ήταν τίποτε άλλο παρα ένα ψυχολογικό παιχνίδι στον πληθυσμό της χώρας μας.

Είναι η χιλιο-ειπωμένη συνταγή, "Το Δόγμα του Σοκ". Ανακοινώνονται μέσω διαρροών ακραία μέτρα, παγώνει ο τηλεθεατής - ακροατής - αναγνώστης για ορισμένες ημέρες και μετά, ως δια μαγείας έρχεται η λύση, παρουσιασμένη ως αγώνας ή διαπραγμάτευση των Κυβερνητικών μελών, με τους δανειστές, με την Τρόικα, ακόμα και με τον εαυτό τους.

Το Δόγμα του Σοκ έχει χρησιμοποιηθεί σε όλες τις χώρες όπου αποφασίστηκε η εμπλοκή του ΔΝΤ, με σκοπό να φοβήσει τους εκάστοτε πολίτες. Η λογική είναι απλή και στηρίζεται στην Ψυχιατρική, μετά από πειράματα που διεξήγαγε η CIA κάπου στη δεκαετία του '30 - '40, για τον έλεγχο των αναμνήσεων, με σκοπό την απόσπαση πληροφοριών.

Έτσι, όταν κάποιος άνθρωπος δέχεται ένα ισχυρό ψυχολογικό σοκ, τότε δημιουργείται κάποια στιγμή ένα "κενό" στη λειτουργία του εγκεφάλου του, στο οποίο μπορεί κάποιος ειδικός να αποσπάσει αλλά και να επανεγγράψει πληροφορίες στο μυαλό κάποιου ανθρώπου.

Αυτό στις μέρες μας γίνεται μαζικά και όχι στα υπόγεια ενός κτιρίου ανακρίσεων ή στο δωματίο ενός Ψυχιατρείου.

Πλέον το Ψυχιατρείο είναι μία ολόκληρη χώρα, με τους πολίτες της να συνωστίζονται κάθε απόγευμα για την ημερίσια δόση Ανατολίτικου Πολιτισμού και στη συνέχεια για την δόση "Ενημέρωσης". Εκεί, την ώρα της "Ενημέρωσης" δημιουργείται ένα "κενό", το οποίο και στη συνέχεια καλύπτεται από την παρουσίαση των πατριωτικών προσπαθειών της Κυβέρνησης.

Έτσι και ο πληθυσμός δεν αντιδράει (μας ψεκάζουν κάθε μέρα από τις 18:00 μέσω της TV, και εσύ επιμένεις να κοιτάς στον ουρανό) και οι Κυβερνώντες δεν ενοχλούνται.

Στην ερώτηση που μπορεί να κάνεις, "εμείς τί κάνουμε;", μπορώ να σου απαντήσω ορθά, "πολλά".

Ίσως μία καλή αρχή είναι να κλείσεις την τηλεόραση…

Υ.Γ.: Και επειδή αυτές τις ημέρες συνειδητοποίησα ότι η ελληνική μουσική έχει μία νέα Μούσα, ξεκίνα ν' ανακαλύπτεις τη χώρα σου.


Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Το άρθρο που ακολουθεί είχε δημοσιευθεί στο blog την Άνοιξη του 2010 με Πρωθυπουργό τον κ Παπανδρέου περιμένοντας την Τρόικα… Το καταθέτω σήμερα καθώς διαπιστώνω ότι ΟΧΙ μόνο ΔΕΝ έχουμε Εθνικό Στρατηγικό Σχέσιο αλλά μοιάζει κάποιοι – ίσως ασυναίσθητα και όχι εκ προθέσεως – να απεργάζονται τον πληθυσμιακό μας «αφανισμό» με Νομοσχέδια και Φόρο-επιβαρύνσεις…

Δεν θα τολμήσω να κάνω μια βαθειά τομή στο καυτό ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα διότι δεν το επιτρέπει ο χώρος, αλλά θα σκιαγραφήσω, σύντομα, τις ψυχοκοινωνικές του διαστάσεις επειδή σε αυτές πιστεύω ότι βρίσκονται εγκλωβισμένες και οι γενεσιουργές αιτίες και μαζί και οι πιό αποδοτικές λύσεις του.

Καθώς περιμένουμε το ΔΝΤ και τις απαιτήσεις του για απολύσεις, μειώσεις μισθών και μειώσεις συντάξεων, η υπάρχουσα ανεπάρκεια πόρων στα ασφαλιστικά μας ταμεία θα ενταθεί ακόμη περισσότερο καθώς θα λείπουν οι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ και θα αυξάνονται οι ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ!
Στις δεκαετίες που μας πέρασαν διάφορες Επιτροπές της Βουλής κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι βασικές αιτίες του δημογραφικού μας προβλήματος ήταν μεταξύ άλλων:

  • Ο χώρος κατοικίας (το 32 % ζει εγκλωβισμένο σε μικρά διαμερίσματα ενώ πολλά νέα ζευγάρια δεν έχουν δική τους στέγη)
  • Το πολύ ψηλό κόστος ανατροφής των παιδιών και η παροχή παιδείας και (παραπαιδείας)
  • Η ανεργία των νέων που μεταθέτει το γάμο και την απόκτηση παιδιών
  • Ο υπέρμετρος ατομικός ευδαιμονισμός

Προχωρώντας με αυτά τα δεδομένα και αυτούς τους ρυθμούς το έτος 2009 ο πληθυσμός της Ελλάδος έφτασε να είναι μόλις 10,8 εκατ. ενώ οι Αλβανοί πληθυσμιακά ξεπερνούν τα 4 εκατομμύρια (δεν υπολογίζονται όσοι ζούνε εκτός Αλβανίας), οι Σκοπιανοί ξεπερνούν τα 2 εκατ., οι Βούλγαροι πλησιάζουν τα 7,5 εκατ. και οι Τούρκοι ξεπεράσανε τα 77 εκατ. (από τα οποία τα 51 εκατ. Βρίσκονται στις ηλικίες ανάμεσα στα 15 και 64 χρόνια)!
Εξετάζοντας συνοπτικά τα δημογραφικά μας στοιχεία διαπιστώνουμε ότι ανέκαθεν η χώρα μας ήταν κοινωνία «προσφύγων και ξενιτεμένων».

Το 1907 η Ελλάδα αριθμούσε 2,631,952 ψυχές και αργότερα μετά τους βαλκανικούς πολέμους και τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο φτάσαμε το 1920 τον αριθμό 5,061,889. Τελικά το 1923 μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών φτάσαμε να είμαστε 6,010,000 άτομα. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν ενσωματώθηκαν στον κορμό της Ελλάδας και νέα κύματα προσφύγων, χάσαμε σχεδόν ένα εκατομμύριο στην δεκαετία του 1940 και στη συνέχεια η αστυφιλία γέμισε τις πόλεις μας με άνεργο πληθυσμό ενώ ερημώθηκε η περιφέρεια. Στη δεκαετία του 1960 κορυφώθηκε και η μεγάλη πληθυσμιακή διαρροή σχεδόν ενός εκατομμυρίου συμπολιτών μας προς τις αγορές εργασίας της Ευρώπης και κυρίαρχα της Δυτικής Γερμανίας, αφού είχαν ήδη προηγηθεί τα επίσης μεγάλα μεταναστευτικά κύματα της μεταπολεμικής δεκαετίας του 1950 προς τον Καναδά, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.

Αστυφιλία και νέο «στυλ ζωής»
Οι ελληνικές οικογένειες της υπαίθρου λειτουργώντας μέσα στο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα μιας γεωργοκτηνοτροφικής Ελληνικής πραγματικότητας παρέμειναν "εκτεταμένες" στη δομή τους (τρείς γενιές συμβίωναν στον ίδιο οικολογικό χώρο) και πολυμελείς ενώ, αντίθετα, οι οικογένειες των αστικο-βιομηχανικών μας κέντρων προσαρμοζόμενες στις απαιτήσεις και τις ιδιομορφίες του νέου τρόπου ζωής μεταλλάχθηκαν σε "πυρηνικές" όπου το κάθε ζευγάρι προσαρμοζόμενο στις απαιτήσεις της ζωής αποκτούσε ένα ή το πολύ δύο παιδιά. Αναμφίβολα η έλλειψη χώρου, η απασχόληση και των δύο γονέων και η έλλειψη παππούδων και γιαγιάδων που θα μπορούσαν να αναλάβουν την φροντίδα των παιδιών οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια τη σύγχρονη ελληνική οικογένεια στη σμίκρυνση...

Για να διατηρηθεί μια σταθερή αυξητική τάση στην δημογραφική οντότητα και τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας πρέπει οι γεννήσεις να υπερβαίνουν τους θανάτους αλλά ήδη στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι σχεδόν μηδενικός. Πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η φυσική αύξηση του ελληνικού πληθυσμού (γεννήσεις πλην θάνατοι) ήταν της τάξης του 12 % και 13 % για να φτάσει τώρα στο εντυπωσιακό επίπεδο πολύ κάτω του 1 % δηλαδή σε ΑΡΝΗΤΙΚΑ μεγέθη καθώς εδώ και μερικά χρόνια στην Ελλάδα έχουμε σε ετήσια βάση περισσότερους θανάτους από γέννες και μάλιστα στις γέννες υπολογίζονται και δεκάδες χιλιάδες αλλοεθνών (νόμιμων προσφύγων μεταναστών αλλά και λαθρομεταναστών!)

Αξίζει να σημειωθεί ότι:
1) οι οικογένειες που έχουν ΕΝΑ παιδί αυξήθηκαν από 41% του 1971 σε 46% το 1991 και πέρασαν το 50% το 2001.
2) οι οικογένειες με ΔΥΟ παιδιά έμειναν σταθερές ενώ
3) το ποσοστό των πολυτέκνων με ΤΡΙΑ παιδιά έπεσε από το 14% του 1971 σε 11 % το 2001
4) και το ποσοστό με ΤΕΣΣΕΡΑ και περισσότερα παιδιά από το 7% του 1971 σε λιγότερο από το 4% του 2001.

Με άλλα λόγια αυτά καθ' εαυτά τα δημογραφικά μας μεγέθη ΕΙΝΑΙ ανησυχητικά και γίνονται περισσότερο δραματικά εξαιτίας συγκεκριμένων κοινωνικών και οικονομικών συγκυριών και εθνικών λόγων. Ήδη αυτό φαίνεται στην διαπίστωση της ανατροπής της πληθυσμιακής πυραμίδας που έχει επιδεινώσει τα προβλήματα είσπραξης πόρων από οικονομικώς ενεργά άτομα και απόδοσης συντάξεων σε απόμαχους της οικονομικής δραστηριότητας αλλά και στις επεκτατικές βλέψεις των Τούρκων. Εάν η Ελλάδα γειτόνευε με Αυστριακούς, Ελβετούς ή Βέλγους και Γερμανούς τότε το δημογραφικό μας πρόβλημα δεν θα είχε την συγκεκριμένη ιδιόμορφη οξύτητα που σήμερα έχει. Αυτό όμως είναι μιά ουτοπία...

Σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους γεωπολιτικούς μας γείτονες και τους δικούς τους ρυθμούς δημογραφικών εξελίξεων. Μπορούμε, όμως, και επιβάλλεται να αλλάξουμε τις πρόσφατα αποκτηθείσες αξίες μας που μεγένθυναν την αίσθηση του στείρου ατομικισμού και της καταναλωτικής μανίας, που εξουδετέρωσαν την ιδέα ότι μέσα από τα παιδιά μας προεκτείνεται, με την ευλογία του Θεού, η υπαρξιακή μας οντότητα στο μέλλον και η συνέχιση της εθνικής μας υπόστασης.

Το δημογραφικό μας πρόβλημα είναι οξύ!
Οι ψυχοκοινωνικές διαστάσεις του προβλήματος μπορούν να αλλάξουν εφόσον αυτές προσαρμοσθούν στην πατροπαράδοτη αγάπη μας για την οικογένεια και τα παιδιά. Τόσες και τόσες γενιές κατατρεγμένων προσφύγων Ελλήνων Ποντίων, Μικρασιατών και άλλων (όπως και ο υπογράφων γιός Πόντιου εκ Ρωσίας πατέρα και Θρακιώτισας-Μικρασιάτισας μητέρας) επιβιώσαμε σε ασύγκριτα χειρότερες συνθήκες και ΜΠΟΡΟΥΜΕ και πάλι να αναστήσουμε σε κάθε ελληνική οικογένεια δύο, τρία, τέσσερα παιδιά.

Αυξάνονται τα πληθυσμιακά μεγέθη των γειτόνων μας αλλά και τα μεγέθη των μουσουλμάνων νόμιμων μεταναστών και λαθρομεταναστών που ζούνε στην Ελλάδα και αποκτούν πολλά παιδιά.

Οι πολιτικοί μας αδιαφόρησαν και κατέστη ΟΞΥ το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ μας πρόβλημα! Αγνοήθηκαν προκλητικά οι τρίτεκνοι και οι πολύτεκνοι καθώς μερικές χιλιάδες οικογενειών με ΚΛΕΨΙΕΣ, ΡΕΜΟΥΛΕΣ, ΑΠΛΗΣΤΙΑ και ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ μας οδήγησαν σε πληθυσμιακό μαρασμό!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

Ο Στουρνάρας για να χρυσώσει το χάπι στις τράπεζες τους υποσχέθηκε την περασμένη εβδομάδα ότι θα τους αναγνωρίσει τον αναβαλλόμενο φόρο που σημαίνει ότι θα τους κάνει ένα ωραίο χριστουγεννιάτικο δώρο πάνω από 4 δισ. ευρώ!

Αν περάσει, η κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών μόνο από τη ζημιά του PSI (που οδήγησε στην ενίσχυση των 50 δις), θα φέρει πάνω από 4 δισ. στα «ευαγή» ιδρύματα.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι τέσσερις λεγόμενες συστημικές τράπεζες που μπήκαν στο PSI+ με ομόλογα ονομαστικής αξίας 35,8 δισ. ευρώ περίπου, υπέστησαν ζημίες πάνω από 19 δις από το κούρεμα του 53,5%. Η ενίσχυση που πήραν μέσω της δανειακής σύμβαση Νο2 είναι ονομαστικής αξίας 11,27 δισ. ευρώ και ομόλογα EFSF 5,37 δισ.

Πάμε τώρα στο δώρο Στουρνάρα, το οποίο θα επικαιροποιηθεί στην αυριανή σύσκεψη με τους τραπεζίτες:

Αν υπολογίσουμε τον αναβαλλόμενο φόρο με τον φορολογικό συντελεστή 20% που ισχύει σήμερα, από το κούρεμα του PSI, πάμε στα 3,8 δις ευρώ. Με το νέο φορολογικό όμως, ο συντελεστής ανεβαίνει στο 26%. Τότε ο αναβαλλόμενος φόρος οδηγείται στα 4,9 δισ.!

Συνεπώς, οι τράπεζες κέρδισαν στα κρυφά χρηματοδότηση 4,9 δισ. σε μια νύχτα, από τη στιγμή που συμφώνησε το κράτος να «κλείσουν» το εν λόγω ποσό με τη φορολόγηση μελλοντικών κερδών που θα είχαν οι ίδιες! 
Ποια χρηματοδότηση; 
Αυτή που πληρώνει ο Έλληνας πολίτης με τη δανειακή σύμβαση! 
Συμψηφίζουν δηλαδή τα λεφτά των πολιτών με τα κέρδη που υπολογίζουν ότι θα έχουν… 
Και αυτά μόνο για τις τέσσερις συστημικές τράπεζες.

Γι’ αυτό και οι τράπεζες ζητούν από το Υπουργείο Οικονομικών να γίνει ο συμψηφισμός σε βάθος 30 ετίας (!) από το πρόγραμμα επαναγοράς των ομολόγων στο οποίο θα συμμετάσχουν. Άρα, στα 4,9 δισ. από το PSI+, βάλτε και άλλα 1,6 δισ. αναβαλλόμενο φόρο από την επαναγορά, με τον ισχύοντα φορολογικό συντελεστή του 20%, γιατί με το νέο φορολογικό και συντελεστή 26% πάμε στα 2,1 δισ. ευρώ!


Σχόλιο ιστολογίου: Το "αναβαλλόμενο ξύλο" πάντως δεν θα το γλιτώσουν. Ούτε την "αναβαλλόμενη ποινή", που θα εύχονται να είναι στην ασφάλεια κάποιου κελιού... Πάντως, τα μίσθαρνα των τραπεζιτών και του νεοταξισμού προβλέπεται πως θα εισπράξουν ένα γενναίο "αναβαλλόμενο" που θα είναι στα μέτρα των πολυ-νομοσχεδίων που ψηφίζουν...

Η νέα Θρησκεία του χρήματος έχει μια δικιά της νέα θεολογία και αφού έχει θεολογία έχει και αυτή τα δικά της, εφτά θανάσιμα αμαρτήματά:

Δημοκρατία:
Η Δημοκρατία θεωρείται από τη νέα θρησκεία η «μητέρα» όλων των αμαρτημάτων – δεν είναι τυχαίο ότι ο «δαίμονας» με τον οποίο συνδέεται είναι ο Λαός. Για τους ψυχολόγους – ιερείς της νέας θρησκείας - η Δημοκρατία είναι απλώς μία φάση της ανθρώπινης συμπεριφοράς που λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της εφηβείας και φεύγει με την ενηλικίωση του...... ατόμου – πρωτεύον αμάρτημα μεν αλλά και σύνθετο δε, όταν είναι απολύτως ελεγχόμενη και σε μια «υγιή» διάσταση, εξαιρετικά χρήσιμη.

Δικαιοσύνη:
Το περί δικαίου αίσθημα ανήκει στα βασικά συναισθήματα, μαζί με τη λύπη, τον φόβο, την αηδία την οργή και το κόψιμο. Την συναντούσαμε παλιά σε όλους τους ανθρώπους, αλλά τώρα τελευταία το συναντάμε μόνον στα ζώα, και η χρησιμότητά του είναι επικίνδυνη για την νέα θρησκεία. Ο Δαρβίνος, μπορεί να έγραφε ότι κινητοποιεί «τα ζώα κάθε είδους ώστε όταν δέχονται επίθεση ή απειλή από κάποιον εχθρό να πολεμήσουν και να αγωνιστούν, αλλά που καιρός για τέτοια…».

Ελευθερία - Ελεύθερη βούληση:
Η νέα θρησκεία συνδέει την ελεύθερη βούληση με τον χειρότερο δαίμονα της, τον έναν από τους «επτά πρίγκιπες της κολάσεως» – ανήκει και αυτή στα οικουμενικά συναισθήματα. «Πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν αποτελεί ένα απλό βασικό συναίσθημα αλλά ένα συναίσθημα “ανώτερης τάξης”» λέει η κυρία ντοκτορ Τρέισι. «Δεν θα δείτε την ελεύθερη βούληση σε άλλα ζώα. Θα την δείτε, δυστυχώς, μόνο σε κάποιους ανθρώπους».

Πατρίδα:
Άλλη μια κολασμένη λέξη για την νιου γουορλντ ορντερ, δεν υπάρχουν σύνορα για τα κεφάλαια τους, ούτε για τις άλλες εμπράγματες αξίες τους, όπως ο χρυσός, τα κτηνοτροφικά προϊόντα αλλά και εμείς δηλαδή, ο κάθε εργάτης, ο κάθε εργαζόμενος απασχολίσιμος ή όπως θα αποφασίσουν να μας λένε κλπ.

Παιδεία:
Μπρρρρρρ, ίσως από τους χειρότερους εφιάλτες της νέας θρησκείας, η τηλεόραση θα πρέπει να αποτελεί βασικό κορμό της εκπαίδευσης, σύμμαχος και καθοδηγητής των λαών και των μαζών. Η παιδεία θεωρείται άχρηστη για τους ανθρώπους, γιατί μπορεί να τους βάζει ιδέες και ποτέ δεν ξέρεις …

Αλληλεγγύη:
Θανάσιμη αμαρτία είναι η αλληλεγγύη, χρήσιμη η φιλανθρωπία, Η αλληλεγγύη, η κοινωνική αλληλεγγύη, ορίζεται και από την αυτό-οργάνωση των εγχειρημάτων, την δημοκρατία των διαδικασιών, την ισότητα των μελών, την ανυπαρξία των διακρίσεων. Ενώ η φιλανθρωπία με την έννοια «να βοηθήσουμε τους φτωχούς συνανθρώπους μας», είναι μια αισχρή υποκρισία, που βολεύει αφάνταστα αυτούς που συσσωρεύουν εκατομμύρια.

Ανθρωπιά:
η αγάπη για το χρήμα δεν αφήνει χώρο για την αγάπη στον άνθρωπο, οι νέες αρετές που θέλει η θρησκεία του χρήματος να επιβάλλει είναι η ανταγωνιστικότητα, η λιτότητα και τα ισοδύναμα μέτρα. Ο άνθρωπος δεν αξίζει φράγκο, η ύπαρξη του βασίζεται στο κατά πόσο τα χρέη του είναι βιώσιμα. Ο άνθρωπος αποτελεί αναγκαίο κακό για να παράγει φθηνά προϊόντα και να τα καταναλώνει άκριτα.

Ήθελα νά ‘ξερα που θα βάλουνε μία ταμπέλα οι αυριανοί, όσοι απομείνουνε σε τούτο τον τόπο, για τα πρώτα θύματα της νέας κατοχής. Εκείνους που δεν άντεξαν σαν αντίκρυσαν τον χαμό που έτρεχε καταπάνω τους.
Κάποτε σε ετούτη τη γη κάμναμε αγάλματα για τους ήρωές μας, τιμούσαμε με δάφνες, γιορτές και με ιερές λειτουργίες τους θαρραλέους που πρόταξαν τα στήθια τους για εμάς τους μετέπειτα.

Αύριο, πως θα αντέξει ετούτη η γη να σηκώσει μαρμάρινες πλάκες με τα ονόματα των νεκρών ενός ακήρυχτου πολέμου;
Ποιος θα έβρει το κουράγιο να σκύψει και να τιμήσει τους νεκρούς μας;
Θα σκύβουν άραγε οι σκλάβοι, οι ζωντανοί αποθαμένοι, να χαιρετήσουν εκείνους που αρνήθηκαν να ζήσουν χωρίς την λευτεριά τους;

Μάταια ετούτη η γη προσπαθεί να προκάμει τον χαμό μας. Κανείς δεν ακούει, κανείς δεν βλέπει τα τραγικά μηνύματα; Φωνάζουν οι πέτρες, λυσσομανούν τα κύματα και οι αγέρηδες, κλαίνε τα αγρίμια στα βουνά, για το κακό μας το χάλι. Στερεύει και η πηγή της λευτεριάς μας που την πουλήσαμε για δυό δράμια υποσχέσεις…

Κάποτε αυτή η πατρίδα γεννούσε λεβέντες και τους καμάρωνε που τηνε πατούσαν.
Σήμερα βγάνει πραματευτάδες, γραμματιζούμενους στα ξένα, που ήρθανε για να την ξεπουλήσουν…
Αχ, μάνα πατρίδα… Πόσο άραγε μας αγαπάς και μας αντέχεις;

Πού είν’ οι μουσικές σου πατρίδα μου;
Πού είν’ τα νταούλια κι οι ζουρνάδες;
Πού είναι τα βιολιά και τα κλαρίνα;
Σωπάσαν μάνα μου, μέσα σε ετούτη την αντάρα και τον κακό χαμό...
Άλλο τέτοιο κακό να μην μας έβρη πατριώτη.
Και τώρα που χάσαμε κι αυτά που είχαμε από τους πατεράδες μας, νιώθω πως σαν νά ‘ρχεται η ώρα να τα απαιτήσουμε, να τα πάρουμε πίσω.
Και πρέπει ετούτη η απαίτηση να γίνει πράξη. Κι αυτό επειδή δεν είναι ιδικά μας, αλλά των παιδιών μας, των γεννημένων και των αγέννητων.

Εδώ, οι ανθρώποι δεν γελάνε, μα σκυμμένοι τρέχουνε για να προκάμουν…, τι άραγε;
Σαν τα καράβια που ξωκείλανε γενήκαμε και μας χτυπάει στα ρηχά η μανιά απ’ το κύμα…
Ναυάγια, ζωντανοί τάχατες ανθρώποι, που χάσαμε τ’ όνειρο, παραδώσαμε την περηφάνεια μας και ξεπουλήσαμε, σα να ‘τανε εμπόρευμα, τις ζωές μας…

Κι αν το δικό μας το καράβι ξώκειλε, κι αν βρήκε σε βράχια, ας κάνουμε μια προσπάθεια να βγάλουμε το εμπόρευμα έξω, να το σώσουμε, γιατί ετούτο το εμπόρευμα είναι η παρακαταθήκη μας, είναι η κληρονομιά μας…
Κι άμα θάψουμε και τους νεκρούς μας, κι άμα ζυγιάσουμε τον εχθρό κι ετοιμαστούμε για την μάχη, τουλάχιστον θα ξέρουμε πως πίσω μας υπάρχουν κι άλλοι που ετοιμάζονται να μας τιμήσουν που παλέψαμε και όχι να μας θρηνήσουν επειδή κιοτέψαμε…

Και θέλεις να σου πω κι ένα μυστικό πατριώτη; Σαν κοπάσει ετούτη η μεγάλη καταιγίδα, σαν πέσει η αντάρα που μας βάλανε στο νου, σαν ξαστεριάσει ο ουρανός, τότε θα δώσει ο Θεός να δούμε καλύτερα αυτό που μας πρέπει, αυτό που μας έταξε απ’ όταν έφτιαξε τον κόσμο όλο. Τότε θα δούμε και πάλι τα παιδιά να παίζουνε χαρούμενα, θα δούμε πάλι τα χρώματα ολόγυρά μας κι όχι τα χρήματα που μας τυφλώνουν τώρα δα.

Θα δούμε και θα βρούμε τον δρόμο μας αδελφέ, τον δρόμο τον πατρογονικό, τον δύσκολο μα και τόσο δοξασμένο. Τότε θα σκύψουνε οι αγγέλοι για να μας πάρουνε στα φτερά τους και να μας τιμήσουνε επειδή τιμήσαμε τα άγια και τα πατροπαράδοτά μας.

Κάμε κουράγιο, ο χρόνος κι ο πόνος τρέχουν και περνούν…
Τα καλύτερα έρχονται.
Κρατήσου, αγωνίσου για να τα ζήσεις…


Της Ζέζας Ζήκου

Μολονότι αρκετοί πια έχουν γίνει φτωχοί, απαιτείται κάποιος χρόνος έως ότου οι άνθρωποι εξαντλήσουν όλο το κομπόδεμά τους και βουλιάξουν στην εξαθλίωση. Αραγε, θα μας αφήσουν να βουλιάξουμε όπως εκείνοι για τους οποίους ο Τζον Στάινμπεκ έγραψε τα «Σταφύλια της οργής»; Ποιο είναι όμως το οικονομικό μέλλον της άρρωστης χώρας μας; Τι απέγινε η γεωργία της; Τι απέγινε η βιομηχανία της; Πού κατέληξαν οι κερδοφόρες υπηρεσίες της; Ποια είναι η απειλή σήμερα; Τι είδους -χειρότερη- κρίση μας περιμένει; Η αλήθεια είναι σκληρή. Νέα μέτρα ή νέοι φόροι θα κάνουν την απόδρασή μας από τη φτώχεια σχεδόν αδύνατη.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της σπεύδει να υπενθυμίσει τη σχετική ρήτρα που έχει τεθεί στο Μνημόνιο: αν τα έσοδα τεθούν εκτός στόχων, τότε θα έρθουν μέτρα. Μέτρα ή φόροι; Αλλά προεκλογικώς η τρικομματική κυβέρνηση υποσχόταν όχι νέους φόρους και η Νέα Δημοκρατία μείωση των φόρων. Δηλαδή πιστεύουν ότι τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους τις έχουμε ξεχάσει; Πλανώνται πλάνην οικτράν.

Τα στοιχεία της Eurostat απεικονίζουν τη θλιβερή πραγματικότητα, αυτήν που προσπαθεί να εξωραΐσει η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος. Η ανάπτυξη θα έρθει το 2014, μας λέει. Στην ενδιάμεση έκθεση της ΤτΕ για τη νομισματική πολιτική προβλέπεται ότι το ΑΕΠ της χώρας θα υποχωρήσει το 2013 κατά 4,5%, ενώ η οικονομία θα επανέλθει σε θετικούς (!) ρυθμούς ανάπτυξης από το 2014. Η σωρευτική μείωση του ΑΕΠ φθάνει το 24% στην περίοδο 2008-2013. Η ανεργία εκτιμάται στο 26% το 2013 και το 2014. Και μπορεί να δρομολογηθεί ανάπτυξη μέσα σε αυτό το τοπίο; Εντάξει.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στα όρια της φτώχειας έχουν κατέλθει 3,4 εκατ. άνθρωποι στην Ελλάδα. Το 2011 τo 31% του ελληνικού πληθυσμού ζει κοντά στα όρια της φτώχειας. Και το 21% ζει οριακά με πενιχρό εισόδημα. Από δίπλα μας, Βούλγαροι, Ρουμάνοι και Ισπανοί. Το 15% των Ελλήνων αδυνατεί πλέον να καλύψει βασικές ανάγκες.

Τα ποσοστά αυτά κατατάσσουν την Ελλάδα στις χώρες της Ε.Ε. με το υψηλότερο ποσοστό πληθυσμού κοντά στο όριο της φτώχειας, μετά τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Λεττονία και τη Λιθουανία. Ατομα κοντά στο όριο της φτώχειας θεωρούνται εκείνα που ζουν σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω του 60% του εθνικού μέσου διαθέσιμου εισοδήματος (μετά τις μεταβιβάσεις των κοινωνικών επιδομάτων). Την ίδια χρονιά στην Ε.Ε., 119,6 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν κοντά στο όριο της φτώχειας, ή το 24,2% του πληθυσμού, έναντι 23,4% το 2010 και 23,5% το 2008.

Τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού που ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού καταγράφηκαν στη Βουλγαρία (49%), στη Ρουμανία και τη Λεττονία (40%), στη Λιθουανία (33%) και στην Ουγγαρία και την Ελλάδα (31%). Τα χαμηλότερα ποσοστά σημειώθηκαν στην Τσεχία (15%), στην Ολλανδία και στη Σουηδία (16%), στο Λουξεμβούργο και στην Αυστρία (17%).

Τα υψηλότερα ποσοστά πληθυσμού με πενιχρό εισόδημα καταγράφηκαν στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία και στην Ισπανία (22%) και στην Ελλάδα (21%). Αντιθέτως, τα χαμηλότερα ποσοστά σημειώθηκαν στην Τσεχία (10%), στην Ολλανδία (11%), στην Αυστρία, στη Δανία και στη Σλοβακία (13%). Σε ό,τι αφορά το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που αδυνατεί να καλύψει σημαντικά υλικά αγαθά, το 2011 ανήλθε σε 15,2%, έναντι 8,8% στην Ε.Ε. Ο συγκεκριμένος δείκτης παρουσιάζει μεγάλη διακύμανση στην Ε.Ε., ξεκινώντας από 1% στο Λουξεμβούργο και τη Σουηδία και φτάνοντας στο 44% στη Βουλγαρία και στο 31% στη Λεττονία. Σε ό,τι αφορά το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού που ζούσε σε νοικοκυριά χαμηλής εντάσεως εργασίας ανήλθε σε 11,8% το 2011, έναντι 10% στην Ε.Ε.

Δεν μπορείς να φορτώνεις συνεχώς με νέα χρέη μια αφερέγγυα χώρα, που δεν έχει καμιά ελπίδα να τα ξεπληρώσει ώστε να ξαναβγεί στις αγορές. Και επειδή τους κουτόφραγκους τους πιάσαμε κορόιδα όχι μία, αλλά τρεις φορές, μια για να μπούμε στο ευρώ, μια για να πάρουμε το πρώτο δάνειο με το πρώτο Μνημόνιο και άλλη μια με τα επόμενα Μεσοπρόθεσμα και τα Μνημόνια, έχουν θέσει τους όρους και θα επιβλέψουν την εκτέλεσή τους!

Οι εσωτερικές υποχρεώσεις μιας χώρας είναι να καταβάλλει μισθούς και συντάξεις και να εξασφαλίζει την παροχή υπηρεσιών και αγαθών στους πολίτες. Οταν αφαιρεί από αυτές τις παροχές και μεταβιβάζει διαρκώς τον παραγόμενο πλούτο στο εξωτερικό προκειμένου να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις των ξένων δανειστών, υποθηκεύει αυτούς τους πολίτες και την περιουσία του κράτους ως ενέχυρο για το χρέος. Χωρίς αιδώ υποστηρίζουν τη διαβόητη εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή μια υποτίμηση χωρίς εκείνους τους ανεξάρτητους μηχανισμούς που επιτρέπουν την υποτίμηση του νομίσματος.
Εάν η κυβέρνηση δεν επικαλούνταν πως η χώρα αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα (κάποιοι μιλούν για ήδη πτωχευμένη Ελλάδα), δεν θα επιβάρυνε οικονομικά τους πολίτες μέσα από τεράστιες φορολογικές αυξήσεις. Αν δεν είχε γνωστοποιηθεί η οικονομική κατάσταση της ΔΕΗ, ίσως κανείς να μην έδινε σημασία στην οικονομική στήριξη μίας ΔΕΚΟ προς τους καναλάρχες. Επειδή, όμως, όλα φορτώνονται στην «καμπούρα» του λαού, ίσως κάποιοι θα έπρεπε να είναι προσεκτικότεροι στο… παιχνίδι που στήνουν στον βωμό του ξεπουλήματος των πάντων σε τιμές εξευτελιστικές…

Έτσι, τις τελευταίες ημέρες έχει παρατηρηθεί ένας καταιγισμός τηλεοπτικών διαφημίσεων της ΔΕΗ, η οποία διαφημίζει τις (μονοπωλιακές) υπηρεσίες της χρυσοπληρώνοντας τα ΜΜΕ!!! Για ποιόν λόγο ξοδεύονται αυτά τα χρήματα και μεγαλώνει το οικονομικό πρόβλημα της ΔΕΗ; Μήπως επειδή πρέπει να «χρηματοδοτηθούν» (δια της πλαγίας οδού) οι καναλάρχες και τα γνωστά φιλοκυβερνητικά φερέρωνά τους; Μήπως επειδή με αυτόν τον τρόπο αυξάνεται η ποσότητα του οικονομικού προβλήματος της ΔΕΗ, αλλά ταυτόχρονα και ταχύτητα δημιουργίας μιάς «κάποιας λύσης», που ακούει στο όνομα «αποκρατικοποίηση» (στην ουσία ξεπούλημα); Μήπως προετοιμάζονται κάποια παιχνίδια με την μετοχή της ΔΕΗ στο Χρηματιστήριο και πρέπει να υπάρξουν και οι κατάλληλες «υποδομές» που θα τα στηρίξουν;

Σύμφωνα με την ΓΕΝΟΠ, στο 1,22 δισ. ευρώ έφθασαν τον περασμένο Σεπτέμβριο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη ΔΕΗ… Από αυτά τα 696 εκατ. είναι ληξιπρόθεσμες οφειλές νοικοκυριών, μικρομεσαίων επιχειρήσεων και όσων καταναλωτών τροφοδοτούνται από το δίκτυο χαμηλής τάσης, οφειλές οι οποίες σχεδόν διπλασιάστηκαν σε διάστημα μικρότερο του έτους, καθώς το Νοέμβριο του 2011 ήταν 388,9 εκατ.

Για να αντιπαρέλθει στην δύσκολη συγκυρία, όλα δείχνουν ότι το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής μετά από μακρές διαπραγματεύσεις με τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας και τη ΔΕΗ καταλήγει στις αυξήσεις που πρόκειται να επιβληθούν στα τιμολόγια της ΔΕΗ και να ανακοινωθούν πριν την επίσκεψη του κλιμακίου της τρόικας στην Αθήνα, στο όνομα της «εξυγίανσης» και της «απελευθέρωσης» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας!
Με βάση έγκυρες πληροφορίες οι αυξήσεις στα οικιακά ηλεκτρικά τιμολόγια θα φτάσουν σε πρωτοφανή ύψη και θα επιβαρύνουν περισσότερο τις πιο μικρές και μεσαίες καταναλώσεις έως 800 Kwh το τετράμηνο, που θα δουν να αυξάνονται έως 48% με ορίζοντα τριετίας!

Εμείς, ευχόμαστε καλό ξεπούλημα και καλές δουλειές στα νέα (πάτε στοίχημα ότι θα είναι Γερμανοί;) αφεντικά της ΔΕΗ (Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού). Καλό θα ήταν όμως, να ανακοινωθεί η τιμή πώλησης για να ξέρουμε πόσο αποτιμήθηκε η ΔΕΗ (σύμφωνα με παλαιότερη ανακοίνωση των εργαζομένων της ΔΕΗ, ο λιγνίτης που έχει εξορυχθεί και βρίσκεται έτοιμος για να περάσει στην παραγωγή, είναι αξίας 360 δισ. Ευρώ…), για να ξέρουμε σε πόσο βαθιά φυλακή θα μπούνε εκείνοι που θα την ξεπουλήσουν…

Κωνσταντίνος
Η Ελλάδα φαίνεται να οδηγείται μεθοδικά στην έξοδο από την Ευρώπη, στη δραχμή, στη χρεοκοπία, στην εξαθλίωση, καθώς επίσης στην ολοκληρωτική λεηλασία τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού πλούτου της - ερήμην των εγκλωβισμένων πολιτών της 

 

"Στις αρχές της δεκαετίας του 80 απελευθερώθηκαν οι αγορές από τις κανονιστικές ρυθμίσεις, με αποτέλεσμα οι τρόφιμοι να τεθούν επικεφαλής του φρενοκομείου - παράλληλα το καρτέλ αντιλήφθηκε για πρώτη φορά ότι, το να χρηματίζει πολιτικούς και ακαδημαϊκούς εμπειρογνώμονες και δημοσιογράφους ήταν πολύ πιο φθηνό και εύκολο, από το να βελτιώνει την πραγματική του απόδοση" (C.Ferguson με παρεμβάσεις).

Η ιδέα της επαναγοράς ομολόγων αξίας 30 δις € στο 30-40% της ονομαστικής τους αξίας, έναντι δηλαδή 10 δις €, με τη βοήθεια ανάλογου δανείου από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό EFSF και με στόχο τη μείωση του δημοσίου χρέους μας κατά 20 δις €, φαίνεται αρχικά πολύ ενδιαφέρουσα – εάν βέβαια δεν είχε ανακοινωθεί (παραδόξως) δημόσια, με αποτέλεσμα την εκτόξευση της αξίας τους στη δευτερογενή αγορά, στην οποία διαπραγματεύονται (διάγραμμα).

Στα πλαίσια αυτά, οφείλει να αναφέρει κανείς τους μέχρι σήμερα δανειστές της Ελλάδας (μη συμπεριλαμβανομένων των δανείων για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών), έτσι ώστε να έχει μία καλύτερη εικόνα:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ανάλυση συνολικού δανεισμού της Ελλάδας, ύψους 304 δις €

Δανειστές
Ποσά σε δις €


Ιδιώτες
63,00
Λοιποί πιστωτές
47,00
Διμερή δάνεια των χωρών της Ευρωζώνης  
53,00
ΔΝΤ
22,00
EFSF
74,00
EKT
45,00


Σύνολα
303,00
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Με βάση τον Πίνακα Ι, η επαναγορά σχεδιάζεται από εκείνους τους ιδιώτες που έχουν στην ιδιοκτησία τους ομόλογα αξίας περί τα 63 δις € - εκ των οποίων το ένα τρίτο (17 δις €) ανήκει στις εγχώριες τράπεζες, το «δεύτερο τρίτο» σε ελληνικούς οργανισμούς, ταμεία, ιδιώτες και ασφαλιστικές εταιρείες, ενώ τα υπόλοιπα κυρίως σε κερδοσκοπικά κεφάλαια του εξωτερικού (hedge funds).

Ουσιαστικά πρόκειται για μία δεύτερη διαγραφή μετά το εγκληματικό PSI, η οποία όμως αυτή τη φορά δεν μπορεί να είναι υποχρεωτική, αφού τα ομόλογα είναι αγγλικού δικαίου – εκτός εάν συμμετέχει η συντριπτική πλειοψηφία των κατόχων τους (γεγονός πολύ δύσκολο, πόσο μάλλον εάν ισχύουν οι πρόσφατες δηλώσεις του πρωθυπουργού, σύμφωνα με τις οποίες θα εξαιρεθούν τα ασφαλιστικά ταμεία) και υπό προϋποθέσεις. ΄

Σε γενικές γραμμές λοιπόν ένα ομόλογο 100 €, η αξία του οποίου μειώθηκε πέρυσι κατά 53,5% στα 46,50 € περίπου, θα «κουρευτεί» ακόμη μία φορά κατά 60% - οπότε η αρχική αξία των 100 € θα περιορισθεί στα 18,60 € ή και λιγότερο (μεγέθη κατά προσέγγιση).

Οι ελληνικές τράπεζες φυσικά δεν θα συμφωνούσαν να υποστούν για δεύτερη φορά τέτοια ζημία, εάν δεν ήταν απολύτως «εκβιάσιμες» λόγω της μεγάλης ανάγκης ανακεφαλαιοποίησης τους - ενώ η κυβέρνηση υποχρεώθηκε στην πραγματικότητα να δρομολογήσει τη διαγραφή, επειδή διαφορετικά δεν θα εισπράξει τη δόση των 34 δις €, την οποία έχει ανόητα υποσχεθεί, καθώς επίσης τις υπόλοιπες.

Η απαίτηση αυτής της διαγραφής προέρχεται από το ΔΝΤ, το οποίο έχει θέσει πονηρά ως προϋπόθεση της συνέχισης του δανεισμού της Ελλάδας εκ μέρους του, τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους της – όπου θεωρεί αυθαίρετα απαραίτητο τον περιορισμό του, κατά τουλάχιστον 20 δις €.
 
Σύμφωνα τώρα με την επίσημη προσφορά της ελληνικής κυβέρνησης (έγγραφο), τα ομόλογα θα αγοραστούν σε μία τιμή, έως και το 40,1% της ονομαστικής τους αξίας. Στα πλαίσια αυτά, όποιος αγόρασε τα συγκεκριμένα ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά το Μάιο, μεταξύ 11,6% και 15% της ονομαστικής τους αξίας (ανάλογα με το χρόνο λήξης τους), θα κερδίσει από 260% έως και 345% επί του επενδυμένου κεφαλαίου του – μία απόδοση πραγματικά ονειρεμένη για τα κερδοσκοπικά κεφάλαια.

Επειδή τώρα ακόμη και αυτοί που αγόρασαν τα νέα ομόλογα. μετά τη διαγραφή των παλαιοτέρων, πλήρωσαν κατά μέσον όρο το 31,5% της ονομαστικής τους αξίας (άρθρο WSJ), θα κερδίσουν επίσης – γεγονός που αναγκάζει πολλούς να προβληματιστούν, σχετικά με τα εξής:

(α) γιατί η κυβέρνηση προσφέρει 40% και όχι κάτω του 31,5% - χαμηλότερα δηλαδή από την τιμή που διαπραγματεύονται σήμερα, καθώς επίσης

(β) γιατί η πρώτη αναδιάρθρωση (PSI), δεν έγινε σε χαμηλότερες τιμές, αφού τα νέα ομόλογα «κουρεύτηκαν» αυτόματα από τις αγορές, αμέσως μετά.

Φυσικά η μείωση της τότε αξίας τους αφορούσε μόνο εκείνα τα ομόλογα, τα οποία θα ήθελαν οι ιδιοκτήτες τους να πουλήσουν, εισπράττοντας αμέσως χρήματα - αφού, εάν τυχόν τα κρατούσαν μέχρι τη λήξη τους (2023 - 2042), θα εισέπρατταν το 100% της ονομαστικής τους αξίας, συν τους τόκους (2% έως το 2015, 3% έως το 2021 και 4,3% στη συνέχεια).

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, στην εκάστοτε τιμή διαπραγμάτευσης συνυπολογίζεται και ο κίνδυνος αδυναμίας πληρωμής των ομολόγων εκ μέρους της Ελλάδας - τυχόν χρεοκοπία της δηλαδή, η οποία δεν έχει καθόλου αποκλεισθεί.

Επίσης πως ο στόχος των κερδοσκόπων δεν είναι ο τόκος, αλλά το δυνητικό κέρδος από τη διαφορά μεταξύ τιμής αγοράς και τιμής πώλησης - όπου τα συγκεκριμένα ομόλογα, με την τιμή που διαπραγματεύονται στη δευτερογενή αγορά, προσφέρουν ετήσιες αποδόσεις (κέρδη) μεταξύ 13% και 25%, εάν κρατηθούν μέχρι τη λήξη τους.

Συνεχίζοντας δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ότι, αρκετά κερδοσκοπικά κεφάλαια ίσως αρνηθούν την (γενναιόδωρη!) προσφορά του ελληνικού δημοσίου - επειδή θα θελήσουν να κρατήσουν τα ομόλογα μέχρι τη λήξη τους, αποκομίζοντας πολύ υψηλότερα κέρδη. Το ενδεχόμενο αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι, η ελληνική κυβέρνηση πλήρωσε το Μάιο το 100% της αξίας του ομολόγου των 400 εκ. €, το οποίο είχε εκδοθεί το 2002 και υπαγόταν στο αγγλικό δίκαιο.

Η συμπεριφορά της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την πρόσφατη ανακοίνωση του πρωθυπουργού, σύμφωνα με την οποία δεν θα συμμετέχουν τα ασφαλιστικά ταμεία στην επαναγορά (οπότε η Ελλάδα σχεδιάζει να πληρώσει το 100% της αξίας των ομολόγων στη λήξη τους), έπεισε τα κερδοσκοπικά κεφάλαια πως ούτε η Ελλάδα, ούτε η Τρόικα θα ήταν διατεθειμένοι να έλθουν σε σύγκρουση μαζί τους - όπως είχε το θάρρος να κάνει η Αργεντινή (καλώς ή κακώς).

Ολοκληρώνοντας, ο ερασιτεχνισμός στην όλη διαδικασία (εκτός εάν ήταν σκόπιμος) επικεντρώνεται στο ότι, εάν η επαναγορά των ομολόγων δεν είχε ανακοινωθεί πριν από πολύ καιρό επίσημα, εάν δεν είχαν ενημερωθεί δηλαδή οι κερδοσκόποι (μόλις στις αρχές Νοεμβρίου τα ομόλογα διαπραγματεύονταν στο 20% της ονομαστικής τους αξίας), η Ελλάδα θα μπορούσε να αγοράσει με τα 10 δις € του EFSF περίπου 50 δις € ομόλογα - αντί 33 δις € κατά μέσον όρο, τα οποία ενδεχομένως θα αγοράσει τώρα.

Ουσιαστικά λοιπόν χαρίζονται περί τα 17 δις € στους κερδοσκόπους (σχεδόν το 10% του ΑΕΠ μας ή το 5,5% του συνολικού χρέους μας), καλώς εχόντων των πραγμάτων - εάν δηλαδή το αποδεχθούν τελικά, φοβούμενοι τη χρεοκοπία της πατρίδας μας, η οποία φαίνεται να οδηγείται μεθοδικά στην έξοδο από το ευρώ, στη δραχμή, στην πτώχευση, στην εξαθλίωση, καθώς επίσης στην ολοκληρωτική λεηλασία τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού πλούτου της.

ΥΓ: Από τα παραπάνω γίνεται εύκολα κατανοητό το ότι, οι όποιες αναφορές εκ μέρους πολιτικών κομμάτων σε μονομερή διαγραφή του δημοσίου χρέους είναι δυστυχώς δημαγωγικές - αν και ακούγονται ασφαλώς ευχάριστα από τους εκλογείς τους.      


Οpen Europe 
4 Δεκεμβρίου 2012 

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και σε αυτό το πνεύμα, ο Jose Barroso, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έχει γράψει ο ίδιος μια λίστα δώρων για να παραδώσει στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (και κυρίως στην ευρωζώνη).  

Η Χριστουγεννιάτικη λίστα επιθυμιών, ή όπως την έθεσε ο Barroso, «Ένα σχεδιάγραμμα για μια βαθιά και γνήσια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση», έχει ως εξής: 

Για τους επόμενους 18 μήνες: 

 Ευχή νούμερο 1: Η ταχεία έγκριση των προτάσεων της Κομισιόν, όπως το διπλό πακέτο και το μηχανισμό ενιαίας εποπτείας, δηλαδή, δίνοντας στην ΕΚΤ εξουσία χρηματοπιστωτικής εποπτείας για την ευρωζώνη (και ίσως και για άλλους). 

Ευχή νούμερο 2: Ένας εξισορροπημένος προϋπολογισμός για την ευρωζώνη, παράλληλα με τον προϋπολογισμό της ΕΕ, που σημαίνει περισσότερα λεφτά. 

Ευχή νούμερο 3: Ένα εργαλείο σύγκλισης και ανταγωνιστικότητας για την ευρωζώνη, που σημαίνει αμοιβαίες συμβάσεις για την επιβολή διασώσεων και ελλειμμάτων. 

Ευχή νούμερο 4: Εξωτερική εκπροσώπηση της ευρωζώνης σε διεθνείς οικονομικούς και χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και φόρα. 

Και σκεφτόμενος τα επόμενα Χριστούγεννα (τους επόμενους 18 μήνες-5 χρόνια): 


Ευχή νούμερο 5: Βαθύτερος συντονισμός στην ευρωζώνη στον τομέα των θεμάτων φορολογικής πολιτικής καθώς και στις αγορές εργασίας. 

Ευχή νούμερο 6: Μια «αυτόνομη» και ενισχυμένη δημοσιονομική ικανότητα της ευρωζώνης που θα «εξαρτάται αποκλειστικά στους δικούς της πόρους». Δηλαδή ένα φορολογικό σύστημα, ένας προϋπολογισμός και ένα ταμείο για την ευρωζώνη, ίσως και ένας φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών; 

Ευχή νούμερο 7: «Μια δύναμη παρέμβασης στο σχεδιασμό και στην υλοποίηση των εθνικών δημοσιονομικών πολιτικών». 

Ευχή νούμερο 8: «Η κοινή έκδοση των λεγόμενων ευρωομολόγων», που απαιτεί αλλαγή της συνθήκης. Αλλά θα θέλει ο Γερμανός φορολογούμενος να χάσει λεφτά που δάνεισε στην Ελλάδα; 

Για τα Χριστούγεννα μετά από αυτό (για πέντε χρόνια): 
 
Ευχή νούμερο 9: «Παράταση των αρμοδιοτήτων του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, δηλαδή με τη διαγραφή του άρθρου 126 παράγραφος 10 της TFEU και επομένως παραδεχόμενοι τις διαδικασίες παρέμβασης για τα κράτη-μέλη ή με τη δημιουργία νέων, ειδικών ικανοτήτων», δηλαδή, περαιτέρω εξουσία επί των εθνικών οικονομιών. 

Ευχή νούμερο 10: «Μια ανάλογη συμμετοχή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις διαδικασίες της ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και μόνο αυτό, είναι ότι το Κοινοβούλιο για την ΕΕ και επομένως και για το ευρώ». 

Και αυτό θα σας αφήσει με την υπέρτατη ευχή του Barroso: μια τραπεζική ένωση, μια δημοσιονομική ένωση, μια οικονομική ένωση (και) ως τέταρτο στοιχείο, κατάλληλη δημοκρατική νομιμότητα και δικαιοδοσία». 

Η απάντηση του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Guido Westerwelle στις προτάσεις αυτές ήταν: 

«Είναι καλό που η Κομισιόν προωθεί προτάσεις για την ενίσχυση της συνεργασίας στην ευρωζώνη. Αλλά ευρωομόλογα, έντοκα ή οποιαδήποτε άλλη μορφή κοινής αμοιβαιότητας του χρέους στην Ευρώπη, κινούνται προς λάθος κατεύθυνση».

Σε πολλούς οι προτάσεις ίσως φανούν ανησυχητικές, αλλά στην πραγματικότητα, οι περισσότερες από αυτές περιφέρονται εδώ και κάποιο καιρό. Η νέα πτυχή ήταν το προτεινόμενο χρονικό πλαίσιο που υπογραμμίζεται από την Κομισιόν και ο συνδυασμός τους σε ένα ενιαίο όραμα. Αξίζει να σημειωθεί ωστόσο ότι παρόμοιες προτάσεις από την Κομισιόν είχαν πολύ λίγα αποτελέσματα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η κρίση στην ευρωζώνη έχει θέσει ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στη διακυβερνητική λήψη αποφάσεων που βρέθηκαν στο ευρωπαϊκό συμβούλιο.

Η λίστα του Herman Van Rompuy (η οποία αναμένεται στη Σύνοδο του Δεκεμβρίου), η οποία πιθανώς θα είναι περισσότερο ήπια και λιγότερο εντυπωσιακή, αναμένεται να είναι πιο σημαντική, απλώς και μόνο επειδή αποτυπώνει καλύτερα τις απόψεις των υπεύθυνων για τη λήψη αποφάσεων, αναφορικά με τη διαδικασία.