Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

22 Οκτ 2011


  • Tου Γιάννη Βαρουφάκη
Aυτές τις μέρες αναγκάζομαι να ανατρέξω στην παλιά μου τέχνη (την Θεωρία Παιγνίων) για να καταλάβω τι γίνεται. Όχι βέβαια ότι υπάρχει κάποια θεωρία μαγική που θα μας δώσει τις απαντήσεις.

Κανένα μαθηματικό θεώρημα δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί η τρόικα έβαλε ως όρο για την εκταμίευση της επόμενης δόσης την μείωση των ελάχιστων (ήδη τρισάθλιων) μισθών του ιδιωτικού τομέα. Εκεί όμως που μπορεί να βοηθήσει η παλιά μου τέχνη είναι στο να ξαναδούμε την ισχύουσα κατάσταση πιο καθαρά, τοποθετώντας τα διάφορα πιόνια-παίκτες στην σκακιέρα των εξελίξεων, μελετώντας την θέση του καθενός, τον σκοπό και τους περιορισμούς του, με την ελπίδα ότι, παρατηρώντας τα έτσι διατεταγμένα, θα καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει.

Κάτι τέτοιο θα προσπαθήσω επιλέγοντας τρία τέτοια πιόνια-παίκτες η μελέτη των οποίων μπορεί να βοηθήσει να δούμε λίγο πιο καθαρά "τι παίζεται": ...
(1) Τις ευρωπαϊκές τράπεζες (τις γαλλο-γερμανικές ιδίως),
(2) την Γερμανική Κυβέρνηση, και
(3) τις ΑΜΠ χώρες (δηλαδή, τις Ακόμα Μη Πτωχευμένων), π.χ. Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο. Ας δούμε το κάθε πιόνι-παίκτη ξεχωριστά, εστιάζοντας στους στόχους και στους περιορισμούς του.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Οι τραπεζίτες γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι οι τράπεζές τους είναι πτωχευμένες. Το γνωρίζουν καιρό τώρα, κι ας μην το ομολογούν δημοσίως, ελπίζοντας ότι η ΕΚΤ, σε συνδυασμό με τις εθνικές κυβερνήσεις (που συγκροτούνται από πολιτικούς που με δυσκολία θα διακινδυνεύσουν την προνομιακή τους σχέση με τους εν λόγω τραπεζίτες), θα συνεχίσουν να κρατούν τις τράπεζές τους εν ζωή και εκείνους... τραπεζίτες. Βλέπετε, αντίθετα με τους υπόλοιπους επιχειρηματίες, οι οποίοι ζούνε υπό την απειλή της πτώχευσης, οι τραπεζίτες φοβούνται κάτι άλλο. Έχοντας δεδομένο το παράδοξο η πτώχευση των τραπεζών τους να τους βοηθά στο να ιδιοποιούνται τα πλεονάσματα που παράγουν άλλοι, οι καλοί τραπεζίτες δεν την φοβούνται την πτώχευση. Αυτό που τρέμουν είναι την υποχρεωτική επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή, τρέμουν μπας και επαναληφθεί στην Ευρώπη αυτό που έγινε στις ΗΠΑ με το TARP (trouble assets relief program), όπου το κράτος ανάγκασε με συνοπτικές διαδικασίες τις τράπεζες να δεχθούν κρατικά κεφάλαια λαμβάνοντας το ίδιο σε αντάλλαγμα μετοχές αντίστοιχης αξίας (τις οποίες, αφού οι τράπεζες εκκαθαρίστηκαν, το κράτος πούλησε στον ιδιωτικό τομέα, με κέρδος μάλιστα). Ο λόγος που τρέμουν μια τέτοια υποχρεωτική επανακεφαλαιοποίηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από το EFSF, είναι ότι εκεί δεν θα τους παίρνει να απαιτούν και την πίτα ολάκαιρη (να παραμείνουν κυρίαρχοι των Διοικητικών Συμβουλίων των τραπεζών) και τον σκύλο χορτάτο (να λάβουν τα κεφάλαια που τόσο ανάγκη έχουν οι τράπεζές τους).

ΑΜΠ ΧΩΡΕΣ: Με τις κυβερνήσεις τους στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού, οι πολιτικοί των Ακόμα Μη Πτωχευμένων χωρών αυτών (με προεξάρχουσα την Ιταλία) παραμένουν στην άκρη, δεν τολμούν να πουν κιχ είτε εντός είτε εκτός των χωρών τους (φοβούμενοι ότι μια άστοχη λέξη θα φέρει την καταστροφή), και απλά ελπίζουν, μάταια μάλλον, σε μια γενναία στροφή της Γερμανίας που ίσως σταματήσει το μαρτύριο της σταγόνας και διαλύσει τα μαύρα σύννεφα που μαζεύονται απειλητικά πάνω από τις πρωτεύουσές τους. Με τις αγορές ομολόγων να αντιμετωπίζουν τις χώρες αυτές ως τους νέους παρίες, η Ιταλία, η Ισπανία, το Βέλγιο, ακόμα και η ίδια η Γαλλία, πιάνουν τον εαυτό τους να είναι κρατούμενοι, φυλακισμένοι στο χρυσό κλουβί της ευρωζώνης. Νιώθουν ότι είναι καταδικασμένοι ό,τι και να κάνουν. Αν δεν εφαρμόσουν ανελέητη λιτότητα, οι "αγορές", και μαζί τους η ΕΚΤ, θα τους εγκαλέσουν (με τρόπο βίαιο και βάναυσο) οδηγώντας τα spreads τους στα ύψη. Αν πάλι καταπιούν το δηλητήριο της λιτότητας στις τεράστιες ποσότητες που απαιτούν οι "αγορές" και η ΕΚΤ, τότε η ύφεση θα χειροτερέψει με αποτέλεσμα οι ίδιες οι "αγορές" να... στείλουν τα spreads τους στα ύψη. Είναι να μην βρίσκονται σε αποπληξία; Η μόνη τους λοιπόν ελπίδα είναι ένα κούρεμα του βουνού χρέους που αντιμετωπίζουν (πάνω από €3 τρις οι τρεις αυτές μόνο χώρες) - αν μη τι άλλο μια σημαντική μείωση των τόκων που θα πρέπει να καταβληθούν την επόμενη δεκαετία.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Το κύριο μέλημα του Βερολίνου είναι να διαχειριστεί την Κρίση με τις ελάχιστες δυνατές παραχωρήσεις όσον αφορά αυτό που κάποτε ονομάζαμε πολιτική και θεσμική ολοκλήρωση. Η Γερμανία απεύχεται οποιαδήποτε μορφή ολοκλήρωσης απειλεί την Αρχή των Απολύτως Διαχωριζόμενων Χρεών (ΑΑΔΧ, δικός μου... όρος ) - δηλαδή, της ιδέας ότι το κάθε ευρώ χρέους πρέπει να ανήκει σε μία μόνο χώρα. Πέρασαν δεκαοκτώ μήνες στην διάρκεια των οποίων η Γερμανική ηγεσία πάλεψε με νύχια και με δόντια να πείσει τον εαυτό της ότι η Κρίση δεν είναι συστημική αλλά από εκείνες που μπορούν να καταπολεμηθούν με περισσότερα δάνεια και μεγαλύτερη πειθαρχία. Τώρα όμως, μετά την κατάρρευση του διατραπεζικού συστήματος (το οποίο έσπρωξε την Βελγο-Γαλλική τράπεζα Dexia στον γκρεμό), η κα Μέρκελ φαίνεται να έχει αποδεχθεί ότι, τουλάχιστον όσον αφορά τον ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα, η Κρίση έχει πάρει διαστάσεις συστημικές (μέχρι και στον κ. Trichet επέτρεψε να πει κάτι τέτοιο χτες). Κατάλαβε φαίνεται αυτό που λέμε εδώ και ενάμιση χρόνο (και εδώ στο protagon.gr) ότι το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη στην οποία βρέθηκε η Wall Street τον Σεπτέμβριο του 2008. [Κι αν δεν με πιστεύετε, ακούστε αυτό: Το παθητικό των 'ευρωζωνικών' τραπεζών σήμερα ανέρχεται στο 300% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Το 2008 παθητικό των Αμερικανικών τραπεζών δεν ξεπερνούσε το 200% του ΑΕΠ των ΗΠΑ.] Κατάλαβε λοιπόν, επί τέλους, η Γερμανίδα Καγκελάριος, και ο υπουργός της επί των οικονομικών, ότι το πράγμα δεν πάει άλλο: Οι τράπεζες θα πρέπει να επανακεφαλαιοποιηθούν από κάποιο 'ταμείο' που να έχει στην διάθεσή του τουλάχιστον €1 τρις. Ακόμα, βέβαια, δεν έχουν κατανοήσει ότι αυτή η επανακεφαλαιοποίηση δεν μπορεί να γίνει από τις κυβερνήσεις αλλά από έναν πανευρωπαϊκό οργανισμό με εποπτικές και πειθαρχικές εξουσίες αλλά (που θα πάει;) αργά ή γρήγορα (μάλλον αργά) θα το καταλάβουν κι αυτό. Πέραν όλων αυτών των λεπτομερειών (που μόνο λεπτομέρειες δεν είναι), η Γερμανική κυβέρνηση κολλάει σε δύο πράγματα:

(Α) Αρνείται να ενισχύσει τις τράπεζες (ιδίως τις Γαλλικές) δύο φορές ταυτόχρονα. Αν είναι να σταματήσει να δίνει χρήματα στο ελληνικό κράτος ώστε αυτό να αποπληρώνει τις τράπεζες, και αντ' αυτού να 'χώσει' ένα τρισεκατομμύριο στις τράπεζες απ' ευθείας, της πέφτει λίγο βαρύ να συνεχίσει παράλληλα να δίνει και στην Ελλάδα ώστε η Ελλάδα να δίνει κι άλλο ζεστό χρήμα στις ίδιες τράπεζες. Άρα, η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα συνυφανθεί με ένα ελληνικό default - ελληνιστί πείτε το πτώχευση, κούρεμα, αναδιάρθρωση κ.ο.κ. Ή, να το πω διαφορετικά, η πτώχευση/default/κούρεμα του ελληνικού δημοσίου θα αποτελεί το διαπραγματευτικό χαρτί με το οποίο η κα Μέρκελ θα επιβάλει στις τράπεζές της (και της Γαλλίας) την επανακεφαλαιοποίηση. Θα είναι σαν να τους λέει: "Θέλετε παραδάκι; Δεν θα το παίρνετε πλέον από την Ελλάδα (στην οποία το δίνω εγώ). Θα σας το δίνω εγώ απ' ευθείας αλλά με αντάλλαγμα μετοχές σας. Αν σας αρέσει!"

(Β) Το δεύτερο σημείο που κάνει την Γερμανία να κωλυσιεργεί (λες και χρειάζεται λόγο...) είναι ο αντίκτυπος που θα έχει ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους στην Ιταλία και τις λοιπές ΑΜΠ χώρες. Η κα Μέρκελ φοβάται ότι αν υπάρξει προηγούμενο διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους μιας χώρας-μέλους της ευρωζώνης, χωρίς να οδηγηθεί αυτή εκτός του ευρώ, τότε θα ανοίξει η όρεξη κι άλλων χωρών-μελών, του κλαμπ των ΑΜΠ (όπως τις ονομάζω), τις οποίες δεν θα τις πείραζε καθόλου να δρομολογήσουν μια, έστω και μερική, διαγραφή του χρέους τους εφόσον η θέση τους εντός της ευρωζώνης (και η αρωγή της ΕΚΤ και του EFSF στις τράπεζές τους) εξασφαλίζεται.

Η ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Η Γερμανία γνωρίζει ότι οι τράπεζες θα αντιστέκονται γερά στην ιδέα της επανακεφαλαιοποίησής τους από το EFSF όσο η Ελλάδα τους αποπληρώνει από τα δανεικά τα οποία παίρνει από την τρόικα, ελέω της Γερμανίας. Για να τους επιβάλει την επανακεφαλαιοποίηση, το Βερολίνο θα πρέπει να οδηγήσει την Ελλάδα στην πτώχευση, δηλαδή σε ένα κούρεμα άνω του 60% (το οποίο μπορεί, αρχικά, να αναφερθεί ως 50%, πριν προστεθεί ένα ακόμα 10% ή 20% σε αυτό). Μπροστά στο δίλημμα του λουκέτου (a la Dexia) και της επανακεφαλαιοποίησής, οι τράπεζες (όπως έκαναν και οι Αμερικανικές το 2009) θα το πιουν το πικρό ποτήρι της επανακεφαλαιοποίησης. Την ίδια στιγμή, όμως, έτσι ώστε να αποπέμψουν επικίνδυνες σκέψεις από το μυαλό των κυβερνόντων την Ιταλία και τις υπόλοιπες ΑΜΠ χώρες, η κα Μέρκελ είναι αποφασισμένη να καταστήσει την μία χώρα στην οποία θα επιτραπεί να πτωχεύσει εντός της ευρωζώνης σε πραγματική κόλαση. Υπό αυτό το πρίσμα, οι λόγοι που επιμένουν σε άσκοπα και παράλογα μέτρα, όπως η μείωση των ελάχιστων μισθών στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχει τίποτα απολύτως να κάνουν με την ίδια την Ελλάδα, με τις μεταρρυθμίσεις και τις διαρθρωτικές αλλαγές, με τις ανάγκες των αγορών εργασίας και γενικότερα. Ο μόνος στόχος της τρόικα, εδώ που έφτασε το κουβάρι της ευρωπαϊκής Κρίσης, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε κρανίου τόπον. Σε μια εξ ολοκλήρου πτώχευση κράτους και κοινωνίας που, από την μία μεριά, θα ενισχύει την διαπραγματευτική ισχύ της Γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στις Γερμανικές τράπεζες και, από την άλλη, σε ένα τεράστιο παράδειγμα προς αποφυγήν για τις ΑΜΠ χώρες, κυρίως την Ιταλία.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ: Μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε, όσο βάναυση και να φαντάζει, να πετύχαινε τον στόχο της εάν η Κρίση μας ήταν σχεδόν γραμμική και στατική. Αν ήταν πιθανόν, με πιο απλά λόγια, να αθροιστούν αριθμητικά τα χρέη της Ελλάδας μαζί με τις εν δυνάμει ζημίες των τραπεζών και, κατόπιν, να συγκριθούν με τα χρήματα που είναι διατεθειμένη να δημιουργήσει/επενδύσει η Ευρώπη ώστε να τα "ρίξει" στις τράπεζες διασώζοντάς τες, τότε ίσως η στρατηγική που περιέγραψα να είχε ελπίδες. Δυστυχώς για όλους μας, οι Κρίσεις (με κεφαλαίο 'κ') δεν είναι ούτε σχεδόν γραμμικές ούτε στατικές. Αντίθετα, είναι απίστευτα μη γραμμικές και βιαίως δυναμικές. Η προσπάθεια να απομονωθεί η Κρίση της Ελλάδας από την Κρίση του ευρώ απέτυχε τον Μάιο του 2010 (τότε που μας 'διέσωσαν' και δημιούργησαν το τοξικό EFSF) και θα αποτύχει και πάλι τώρα. Ο λόγος; Όπως τότε έτσι και τώρα η Κρίση είναι μη γραμμική και δυναμική και, για αυτό, είναι αδύνατον να την σταματήσουν πετώντας στο πρόβλημα δάνεια, κουρεύοντας χρέη και βάζοντας τους Γερμανούς φορολογούμενους να στηρίζουν ένα σύστημα που έσπασε μια και καλή το 2008. Τίποτα από αυτά που ακούω να λένε οι Βορειοευρωπαίοι ηγέτες δεν με αφήνουν να αισιοδοξώ ότι κατάλαβαν πως το πρόβλημα δεν είναι το μέγεθος του EFSF αλλά η δόμησή του στην βάση της ΑΑΔΧ (Αρχή των Απολύτως Διαχωριζόμενων Χρεών). Το να χρησιμοποιήσουν χρηματοπιστωτικά τερτίπια για να "πουσάρουν" το EFSF (χρησιμοποιώντας τυπωμένο χρήμα της ΕΚΤ ως μέσο "μόχλευσης") απλώς θα μετατρέψει ένα τοξικό ταμείο σε ένα τοξικό τέρας.

Περιληπτικά, το σχέδιο που "παίζεται" αυτές τις ημέρες είναι να δοθεί το πράσινο φως στην Ελλάδα να κουρέψει το χρέος της κατά 60% με 70% έτσι ώστε να εξαναγκαστούν οι τράπεζες να δεχθούν έναν πακτωλό κεφαλαίων από το EFSF την ώρα που η ελληνική κοινωνική οικονομία πολτοποιείται με στόχο τον παραδειγματισμό χωρών όπως η Ιταλία (και οι υπόλοιπες ΑΜΠ χώρες) που, βλέποντας την κατάντια της χώρας μας, θα είναι σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε παρά το γεγονός ότι θα υπάρχει προηγούμενο χώρας-μέλους της ευρωζώνης η οποία ουσιαστικά πτώχευσε χωρίς να εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. Κι εδώ έγκειται το ευρωπαϊκό δράμα: Η στρατηγική αυτή θα αποτύχει, αν τελικά εφαρμοστεί. Γιατί;

Επειδή, όπως όλα τα προηγούμενα σχέδια, αποτυγχάνει στο να αντιμετωπίσει μια συστημική Κρίση συστηματικά. Επειδή για άλλη μια φορά οι ευρωπαίοι ηγέτες επιλέγουν να αγνοήσουν την άρρηκτη διασύνδεση μεταξύ:
(α) των ζημιών του τραπεζικού συστήματος,
(β) της κακής αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης η οποία δεν δίνει περιθώρια να αποτρέπονται οι μαζικές πωλήσεις ομολόγων κρατών-μελών της ευρωζώνης μόλις φυσήξει και ο πιο απαλός άνεμος απαισιοδοξίας, και
(γ) της απουσίας ενός μηχανισμού πλεονασμάτων που να επενδύει σημαντικό μέρος αυτών των πλεονασμάτων σε κερδοφόρα projects στις ελλειμματικές περιφέρειες. Όσο αυτού του είδους η Ευρωπαϊκή άρνηση παραμένει κυρίαρχη, η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα βάλτο κατοικούμενο από σκιές ανθρώπων δεν θα προσφέρει στην κα Μέρκελ παρά μια Πύρρειο νίκη επί των τραπεζών.

Από faiakas

Η πρόταση έφτασε στα χέρια του Β. Βενιζέλου μόλις πριν από δύο μέρες. Ο Σέλντον Άντελσον, βασιλιάς του τζόγου στο Λας Βέγκας, επιθυμεί να αγοράσει το πρωθυπουργικό Μέγαρο και να το μετατρέψει σε VIP καζίνο. Είναι διατεθειμένος, μάλιστα, να διαθέσει το ποσό των 3 δις προκειμένου να αποκτήσει το ιστορικό κτίσμα της οδού Ηρώδου Αττικού.

Το σχέδιο του κ. Άντελσον είναι ολοκληρωμένο και περιλαμβάνει μία πλήρη ανακαίνιση και αναμόρφωση του Μεγάρου. Συγκεκριμένα ο μικρός κήπος που υπάρχει μπροστά θα μετατραπεί σε πάρκινγκ 15 θέσεων. Ακολούθως το τεράστιο δωμάτιο από το οποίο ο εκάστοτε πρωθυπουργός απευθύνει τα διαγγέλματα του στον ελληνικό λαό θα μετατραπεί σε χώρο για πόκερ. Θα τοποθετηθούν 3 τεράστια τραπέζια όπου οι απανταχού διάσημοι κουμαρτζήδες θα μπορούν να ποντάρουν τα τεράστια ποσά του. Η μικρή σοφίτα, στην οποία ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έπαιρνε την μεσημεριανή του σιέστα, θα δώσει την θέση του στις τουαλέτες του καζίνο. Ο μόνος χώρος που θα διατηρηθεί ανέπαφος είναι αυτός του πρωθυπουργικού γραφείου ο οποίος θα στεγάσει ένα mini μουσείο σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας.

Απαίτηση του μεγιστάνα του τζόγου είναι να κοσμούν το νέο κτίριο όσο το δυνατόν περισσότερες φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να στείλει αρνητική ενέργεια στους επισκέπτες και το καζίνο να βγει όσο το δυνατόν πιο κερδισμένο. Οι επιτελείς, μάλιστα, του Σέλντον Άντελσον έχουν έρθει σε επαφή και με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή προκειμένου να ενημερωθούν για τα καλύτερα ελληνικά catering της περιοχής καθώς στο νέο καζίνο θα σερβίρονται μόνο ελληνικά φαγητά. Ο κ. Καραμανλής φέρεται να τους σύστησε το κεμπάπ του Μπαϊρακτάρη το οποίο χαρακτήρισε άπαιχτο γιατί έχει λίγα λιπαρά.

Στο χώρο υποδοχής του Μεγάρου Μαξίμου θα στηθεί μια μικρή εξέδρα από την οποία θα παρελάσουν τα μεγαλύτερα ονόματα της διεθνούς δισκογραφίας, προκειμένου να καλωσορίζουν τους ισχυρούς και πλούσιους χαρτοπαίχτες. Ήδη έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον η Celine Dion και ο Γιάννης Πλούταρχος.

Συνεργάτες του μεγιστάνα των καζίνο, επιβεβαιώνουν την πρόθεση τους να τοποθετήσουν σε ειδική προθήκη, την μονταζιέρα που βρίσκεται στα υπόγεια του Μαξίμου. Με αυτήν ο Θ. Ρουσόπουλος είχε μοντάρει το “DVD Ζαχόπουλου” που σόκαρε την Ελλάδα, πριν από μερικά χρόνια.

Σε διπλανή προθήκη στο πρωθυπουργικό γραφείο θα μπουν και τα δύο ξινά δάκρυα που έριξε, από την συγκίνηση του, ο Κώστας Σήμιτης όταν η χώρα μπήκε στην ΟΝΕ. Ενώ πάνω στο πρωθυπουργικό γραφείο θα υπάρχει μια ξεχωριστή θέση για το αρκουδάκι με το οποίο κοιμόταν αγκαλιά ο κ. Μητσοτάκης κατά την μεσημεριανή του σιέστα.

Τούτος ο συρφετός των καθεστωτικών ανδρεικέλων, που στήριξε την εξουσία του στο ψέμα, στο αίμα και στον θάνατο, μοναδικό σκοπό έχει την εξαφάνιση του Ελληνισμού από προσώπου γης. Και το καταφέρνει δυστυχώς αφού έχει απέναντί του έναν Λαό εθελόδουλο με έντονο το στοιχείο του εθελογενιτσαρισμού με μοναδικό σκοπό του την ατομική του και μόνο επιβίωση.

Είμαι βαθύτατα εξοργισμένος γιατί από την 20η Οκτωβρίου που η χώρα παραδόθηκε ολοκληρωτικά στις μαφιόζικες συμμορίες των σύγχρονων αποικιοκρατών και στην υποταγή, από μια κυβέρνηση εκπορνευμένων δωσίλογων, η δολοφονία ενός Έλληνα που είχε το θάρρος και την δύναμη να αγωνισθεί για το δίκιο του και την αξιοπρέπειά του πέφτοντας νεκρός από την ανεξέλεγκτη δράση των πραιτοριανών ταγμάτων θανάτου, αποτελούσε μια αναφορά στον ηλικιακό αριθμό του νεκρού.

Άκουγα αυτά τα φασίζοντα μίσθαρνα όργανα των καθεστωτικών ΜΜΕ να μιλάνε για τον «πενηντατριάχρονο» ως να μην ήταν ο άνθρωπος Δημήτρης Κοτσαρίδης, ο άνθρωπος με ονοματεπώνυμο, ο μέχρι εκείνη την στιγμή έχων υπόσταση άνθρωπος, αλλά ένας αριθμός ο «πενηντατριάχρονος».

Έτσι σιγά σιγά μας μπολιάζουν και δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την πυρακτωμένη αριθμοσφραγίδα τους. Όχι ρε φίδια φαρμακερά. Όχι ρε χαμένα υποκείμενα. Όχι ρε καθεστωτικές πόρνες. Όχι ρε οδαλίσκες των καθεστωτικών νταβατζίδων. Ο «πενηντατριάχρονος» δεν ήταν ο αριθμός της ηλικίας του. Ο «πενηντατριάχρονος» ήταν ο άνθρωπος Δημήτρης Κοτσαρίδης, ήταν ένας από εμάς, ήταν ένας Έλληνας και ο θάνατός του μας θλίβει γιατί κάθε ημέρα λιγοστεύουμε, αλλά όσο και να μας δολοφονείτε αριθμοί δεν θα γίνουμε.

Αδέρφια Έλληνες: ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΜΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ!!!!

Οδυσσέας Τηλιγάδας

Σε περίπτωση που δεν ληφθούν αποφάσεις τώρα, το κούρεμα που θα πρέπει να υποστεί η ελληνική οικονομία θα πρέπει να φτάσει μέχρι και 80%, αναφέρει απόρρητη έκθεση του ΔΝΤ, που έδωσε στη δημοσιότητα ο ανταποκριτής του δελτίου ειδήσεων στο Mega, Μιχάλης Ιγνατίου.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στην έκθεση τονίζεται πως πρέπει να γίνει τώρα ένα κούρεμα της τάξης του 60%, προκειμένου να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος.

Η Ευρώπη πρέπει να πάρει τις αποφάσεις τώρα, ειδάλλως το κούρεμα του χρέους μπορεί να χρειαστεί να φτάσει και το 80% συνεχίζει η έκθεση.

Παράλληλα, το ΔΝΤ ξεκαθαρίζει πως από δω και στο εξής δεν θα εκταμιεύεται καμία δόση σε καμία χώρα αν το χρέος της δεν είναι διαχειρίσιμο.

Ο Κλεισθένης γράφει.

Η φημολογία για πρόωρες εκλογές τείνει να γίνει βεβαιότητα.

Τα ερωτήματα πολλά και η πιθανότητα προσωρινού αδιεξόδου μεγάλη.

Ο λαός θα κληθεί να δώσει την πολιτική πορεία που πρέπει να ακολουθήσει ο τόπος για την έξοδο απ’ την κρίση.

Το τι θα βγάλει η κάλπη κανείς δεν μπορεί να το προεξοφλήσει.

Αν εξετάσουμε την σημερινή κατάσταση των κομμάτων θα κάνουμε μερικές δυσάρεστες διαπιστώσεις.

Η ΝΔ αν και φαίνεται να ρέπει προς την λαϊκή δεξιά τα νεοφιλελεύθερα βαρίδια καθώς και τα αποτυχημένα στελέχη της περιόδου Καραμανλή που ανήκουν ακόμη στις τάξεις της μειώνουν την αξιοπιστία του κόμματος. Η ρήση Σαμαρά ότι θα σεβαστεί όλα όσα προβλέπονται απ’ το μνημόνιο και τα ήδη ψηφισμένα καταστρεπτικά μέτρα καθηλώνουν το κόμμα σε ποσοστά που απέχουν πολύ της αυτοδυναμίας. Το επιχείρημα ότι η λύση θα δοθεί μέσα απ’ το μνημόνιο με αλλαγή του μίγματος οικονομικής πολιτικής δεν πείθει κανένα. Οι προτάσεις για «εφεδρεία-απόλυση» καθώς και «αξιοποίηση-ξεπούλημα» δεν συνάδουν με το λαϊκό περί δικαίου αίσθημα. Η άρνηση της ΝΔ να καταγγείλει το μνημόνιο σαν αντισυνταγματικό και η ανεκτικότητά της σε σχέση με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την καθιστά αναξιόπιστη και μη ελπιδοφόρα. Ο λαός πιστεύει ότι «θ’ αλλάξει ο Μανωλιός και θα βάλει τα ρούχα του αλλιώς». Συμπερασματικά λύση απ’ τη δεξιά ως έχει δεν εγγυάται έξοδο απ’ την κρίση.

Η αριστερά (ειδικότερα το ΚΚΕ) δεν είναι διαθετημένη να μετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα, προτιμά τον ακίνδυνο πολιτικά ρόλο της διαφωνούσης καταγγέλλουσας.
Η πολυδιάσπασή της καθώς και η εκ διαμέτρου αντίθετη θέση των κομματιών της σε σχέση με την ΕΕ και το ευρώ την καθιστά περιθώριο στις εξελίξεις.

Η πιθανή αύξηση των εκλογικών της ποσοστών λίγο θα επηρεάσει τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν. Οι ιστορικές ευθύνες των ηγετικών τους ομάδων είναι μεγάλες και θα καταγραφούν. Άρα λύση απ’ την αριστερά ως έχει δεν διαφαίνεται.

Το ΠΑΣΟΚ μετά την διαφαινόμενη καταβαράθρωση θα παραμείνει για πολύ χρόνο στο περιθώριο μέχρι να λύσει τα επερχόμενα εσωτερικά του προβλήματα και φυσικά το πρόβλημα ηγεσίας.

Η ανυπαρξία κεντρώου κόμματος που θα εκπροσωπούσε την πολύπαθη μεσαία τάξη και θα συμμετείχε στην δημιουργία σταθερών κυβερνητικών συμμαχιών με μεγάλο χρονικό ορίζοντα είναι απ’ τα σοβαρότερα μειονεκτήματα του πολιτικού συστήματος.

Η δημιουργία πολυκομματικής κυβέρνησης «απελπισίας» δεν θα έχει μεγάλη χρονική διάρκεια και δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε περισσότερο να λύσει τα καυτά προβλήματα της χώρας. Οι επαναλαμβανόμενες εκλογικές αναμετρήσεις μπορεί να εκβιάσουν κάποια λύση αλλά δεν θα δώσουν κυβέρνηση ευρείας αποδοχής αλλά μειοψηφική κυβέρνηση πλαστής πλειοψηφίας τύπου 1989-90.

Εδώ που φτάσαμε χρειάζονται δομικές αλλαγές.

Τα κόμματα πρέπει να επιστρέψουν στις ιδεολογικές τους ρίζες απαρνούμενα την λογική των ευρέων φασμάτων πολιτικής εκπροσώπησης.

Τα λεγόμενα μέχρι χθες κόμματα εξουσίας αφού πιθανά θα χάσουν την δυνατότητα αυτοδυναμίας πρέπει να επιστρέψουν στις ιδεολογικές τους καταβολές και να δώσουν στο λαό την δυνατότητα να εκφραστεί πολιτικά και όχι κυβερνησιογόνα κάτι που θα περιπλέξει τα πράγματα.

Η ίδρυση ενός καθαρά κεντρώου κόμματος εκτός από αναγκαιότητα είναι και εγγύηση για την ομαλή πολιτική πορεία της χώρας. Ούτε το ΠΑΣΟΚ αλλά ούτε η ΝΔ μπορούν σήμερα να ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν την μεσαία τάξη.

Η αλλαγή του συντάγματος με κατάργηση όσων δημιούργησαν το «ανεξέλεγκτο» και την ατιμωρησία στην πολιτική ζωή θα επαναφέρει την δημοκρατικότητα και το αίσθημα δικαίου. Φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση είναι η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων.

Ο πλήρης και κάθετος διαχωρισμός των εξουσιών καθώς και ο σεβασμός των θεσμών μπορούν να εγγυηθούν την ομαλότητα και την φυγή προς τα ‘μπρος. Επεξηγηματικά αναφέρω ότι το φαινόμενο πχ των παρεμβάσεων της εκτελεστικής εξουσίας στην δικαστική δεν πρέπει να αφεθεί στην διακριτική ευχέρεια του δικαστή να αρνηθεί την παρέμβαση και την εκτέλεση των όσων του ζητούνται αλλά να θωρακιστεί η διάκριση έτσι ώστε να μην διανοείται κανείς να παρέμβει στο έργο της δικαιοσύνης.

Μεγάλη επίσης αναγκαιότητα είναι η προστασία του λαού απ’ τις αυθαιρεσίες των εκάστοτε κυβερνόντων με την ισχυροποίηση των εξουσιών και δυνατοτήτων παρέμβασης του προέδρου της δημοκρατίας είτε αυτή παραμείνει προεδρευομένη είτε καταστεί προεδρική. Το σημερινό τραγελαφικό η διαπιστωμένη αναντιστοιχία λαού-κυβέρνησης να μην μπορεί να αλλάξει την κυβερνητική πολιτική ούτε να μπορεί ο πρόεδρος να επιβάλει την παραίτηση της κυβέρνησης δεν συνάδει με δημοκρατικό πολίτευμα.

Είναι δεδομένο ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα έχει αποτύχει, ο λαός το έχει απορρίψει μόνο αν επαναπροσδιοριστεί μπορεί ανανεούμενο να αποτελέσει δημοκρατικό σύστημα που να έχει την εμπιστοσύνη του λαού.

Το πολιτικό σύστημα με παλιές νοοτροπίες και φθαρμένα υλικά δεν μπορεί να δώσει λύση και ελπίδα. Το σημερινό σύστημα μας έφερε σ’ αυτό το χάλι και φυσικά δεν μπορεί ως έχει να μας βγάλει απ’ το τέλμα.

Αυτό που πιστεύουν πολλοί πολιτικάντηδες ότι οι εκλογές θα λειτουργήσουν σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ καθαρίζοντάς τους απ’ το αμαρτωλό τους παρελθόν δεν θα γίνει, κάθε ένοχος θα πληρώσει αργά ή γρήγορα.

Όσοι πολιτικοί δεν έχουν «αμαρτήματα» ας το καταλάβουν και ας αποφύγουν το γκρέμισμα του πολιτικού συστήματος μετά από ανεξέλεγκτες δράσεις γιατί «μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά». Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.





Όταν στα 1973 έγραφα ένα άρθρο με τίτλο «Το κόμμα και η ιδεολογία. Κίνημα μαζών: πολιτική επανάσταση - σοσιαλιστική αλλαγή» (Το Χρέος, τόμος Β΄, σελ. 761), δεν φανταζόμουν ότι μετά από τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, η κατάσταση στο ελληνικό μαζικό προοδευτικό κίνημα θα ήταν ίδια. Θα πρέπει μόνο να αντικαταστήσουμε τη λέξη «Δικτατορία» με τη λέξη «Τρόικα».

Έτσι και τότε, αν και σαν Αριστερά μπήκαμε πρώτοι στην Αντίσταση, γεγονός που διάνοιγε για τον τόπο ιστορικές αλλαγές αναδεικνύοντας το οργανωμένο Πολιτικό Κίνημα της Προόδου σε κύρια δύναμη στη μεταχουντική Ελλάδα, καταλήξαμε να γίνουμε τελευταίος τροχός της αμάξης. Έτσι και τώρα, που με τη δημιουργία της Σπίθας υπήρξαμε ξανά οι πρώτοι που δείξαμε στο λαό μας το τι σημαίνει ξένη εξάρτηση με τα Μνημόνια και τις Τρόικες, γεγονός που έβγαλε το λαό στους δρόμους και στις πλατείες, κινδυνεύουμε και πάλι να καταντήσουμε ουραγοί χάνοντας ακόμα μια ιστορική ευκαιρία.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί στα δύο κόμματα της Αριστεράς, στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ το δικαίωμα να πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει το καθένα ξεχωριστά πόλος συσπείρωσης των αγανακτισμένων Ελλήνων. Με το βλέμμα στις εκλογές ελπίζουν ότι θα βελτιώσουν τα ποσοστά τους. Γεγονός απόλυτα φυσιολογικό.

Το ερώτημα όμως που μπαίνει είναι με ποιο αποτέλεσμα ως προς την οριστική μας απαλλαγή από την ξένη εξάρτηση και επομένως την κατάκτηση της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας και την επιβολή της Λαϊκής Κυριαρχίας δηλαδή των δύο βασικών στόχων που θα εξασφαλίσουν την ελευθερία του λαού και της χώρας.

Πώς θα μπορέσουν να αναμετρηθούν με το ισχύον Σύστημα Εξουσίας έχοντας το καθένα ξεχωριστά ακόμα-ακόμα και 20% των ψήφων; Και σε τι θα βοηθήσει η αυξημένη τους παρουσία μέσα σε μια Βουλή και ένα Σύστημα που θα κυριαρχείται από μια εξουσία υποδουλωμένη, όπως γίνεται σήμερα, σε ξένες δυνάμεις;

Πιστεύουν ότι έτσι θα ρίξουν την Τρόικα, θα μας απαλλάξουν από την μέγγενη των δανείων και των τόκων, ότι θα αποκαταστήσουν την εθνική μας ακεραιότητα και ότι τέλος θα απαλλάξουν τον ελληνικό λαό από την σκληρή εκμετάλλευση που τον καταδικάζει σε εξαθλίωση και φτώχεια;

Το πιο πιθανό είναι ότι εκείνοι θα στηλιτεύουν με λόγια μέσα στη Βουλή την όποια κυβέρνηση, ενώ αυτή θα εξακολουθήσει να πειθαρχεί στους ξένους και να μας οδηγεί όλο και πιο βαθειά όχι απλώς με λόγια αλλά με έργα έχοντας απέναντί της ένα λαό διασπασμένο και γι' αυτό ουσιαστικά εξουδετερωμένο.

Επομένως η νέα ιστορική ευκαιρία που παρουσιάζεαι σήμερα μπροστά μας, έχει ένα όνομα: «Ενωμένος Λαός».

Ένας λαός ενημερωμένος και αποφασισμένος έχοντας ως όπλο ένα κοινό πρόγραμμα στόχων που να φτάνουν και να ξεπερνούν την Κυβερνητική Εξουσία, δηλαδή με σχέδιο ξεκάθαρο και ρεαλιστικό για το τι θα γίνει μετά την κατάκτηση της εξουσίας, το νέο Σύνταγμα, τις νέες κοινωνικές σχέσεις και τον νέο διεθνή μας προσανατολισμό. Δηλαδή τα επιτεύγματα που εξασφαλίζουν μόνο η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της παλλαϊκής εξουσίας που δεν κατακτώνται μόνο με ποσοτικές αυξήσεις της εκλογικής δύναμης αλλά με την ποιότητα αγώνων και συγκρούσεων, που κρίνονται από το εύρος της δύναμης των αντιπάλων. Και στην περίπτωσή μας γνωρίζουμε καλά τις ντόπιες και διεθνείς δυνάμεις με τις οποίες είμαστε υποχρεωμένοι να συγκρουστούμε.

Πού θα στηριχτούμε λοιπόν για να νικήσουμε; Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός κι εμείς ασχολούμαστε αποκλειστικά και μόνο με το κομματικό μας συμφέρον αδιαφορώντας αν με τον τρόπο αυτό γινόμαστε εξ αντικειμένου οι καλλίτεροι φίλοι και συνεργοί των εξουσιαστών μας, με αποτέλεσμα να καταντήσουμε να δεχόμαστε τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες τους για το θεάρεστο έργο μας, τη διάσπαση του μετώπου του λαού. Κρίμα...

Αθήνα, 21.10.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Τι δείχνει η ιστορία...

Η παγκόσμια οικονομία κι όχι μόνο η ελληνική “ψυχορραγεί”! Άπαντες ψάχνουν να βρουν τρόπους επανεκκίνησης της οικονομίας και δυστυχώς ανάμεσα στα σενάρια που εξετάζονται και συζητούνται είναι ακόμη κι αυτά που προβλέπουν “εστίες ανάφλεξης” οι οποίες θα “επανεκκινήσουν” τους αμυντικούς βιομηχανικούς κολοσσούς που έχουν αρχίσει να πλήττονται δραματικά από τη κρίση.

Η ευρύτερη περιοχή μας και όχι μόνο η Ελλάδα αποτελεί ένα ιδανικό μέρος για να υλοποιηθούν τέτοιου είδους σενάρια για να “κινηθεί” χρήμα. Μπορεί η θεωρία -που δεν είναι μόνο θεωρία- να μοιάζει “συνωμοσιολογική”,όμως η ιστορία δείχνει ότι έχει απόλυτη βάση.

Ελληνοτουρκικές κρίσεις και …”οικονομία”

«Οι κρίσεις Ελλάδας και Τουρκίας γίνονται και για να αγοράζουμε όπλα». Η διαπίστωση αυτή δεν αποτελεί εικασία, αλλά γεγονός που αποδεικνύεται με ντοκουμέντα.

Η κρίση στα Ιμια δεν είναι το μόνο παράδειγμα,είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό. Αμέσως μετά τη κρίση ο Κώστας Σημίτης,πρωθυπουργός τότε της Ελλάδας είχε ανακοινώσει από το ΥΕΘΑ ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα που υπολογίζεται ότι μας στοίχισε περίπου 10 δις.

Για περισσότερο από 60 χρόνια κατά σύμπτωση όταν συμβαίνει να μειώνονται οι εισαγωγές όπλων, ξαφνικά η χώρα αντιμετωπίζει θερμό κλίμα με εντάσεις, όπως χαρακτηριστικά αποτυπώνεται σε στοιχεία του Διεθνούς Ινστιτούτου Ειρήνης της Στοκχόλμης (Sipri).

• Η είσοδος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ κατά την περίοδο του «ψυχρού πολέμου» συνοδεύτηκε από αθρόες εισαγωγές οπλικών συστημάτων, βάζοντάς την στην ατζέντα των καλύτερων πελατών της διεθνούς βιομηχανίας. Τότε, σχεδόν το σύνολο των αγορών αφορούσε αμερικανικές προμήθειες.

• Την περίοδο πριν από τη χούντα των συνταγματαρχών οι εισαγωγές όπλων εμφανίζουν μια κατακόρυφη πτώση. Πριν τη χούντα η χώρα βρισκόταν στην πρώτη εικοσάδα των εισαγωγέων παγκοσμίως και έπεσε κατά 20 έως 30 θέσεις στη λίστα της κατάταξης.

• Τον Ιούνιο του 1974, η Τουρκία ανακοινώνει ότι το υδρογραφικό πλοίο «Τσανταρλί» πραγματοποίησε έρευνες σε τμήμα της υφαλοκρηπίδας δυτικά της Λέσβου. Ακολούθησε τον Ιούλιο η εισβολή στην Κύπρο.

• Ενταση υπήρξε στις σχέσεις των δύο χωρών το καλοκαίρι του 1976, με την έξοδο του ερευνητικού σκάφους «Σισμίκ 1» (πρώην «Χόρα»). Ο Αν. Παπανδρέου ζήτησε δυναμική αντίδραση και ο Τύπος του απέδωσε τη φράση «βυθίσατε το ”Χόρα”».

• Φθίνουσα πορεία είχαν οι αγορές εξοπλισμών την πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ. Το 1987 η Ελλάδα κατέλαβε την 72η θέση στην παγκόσμια κατάταξη, τη χαμηλότερη από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 60 χρόνια. Η κρίση με το «Σισμίκ» τροφοδότησε νέες αγορές εξοπλισμών, που μας έφεραν με εντυπωσιακό τρόπο στις πρώτες θέσεις.

• Η ένταση κορυφώθηκε όταν η Αγκυρα επεδίωξε την εκμετάλλευση πετρελαίων σε περιοχές του Αιγαίου που ανήκαν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Ταυτόχρονα, αποφάσισε την έξοδο ερευνητικού σκάφους της στο Αιγαίο.

• Η χρονιά της κρίσης στα Ιμια αποτέλεσε άλλο ένα μικρό «διάλειμμα» στην κούρσα των εξοπλισμών. Η χώρα βρισκόταν στην 22η θέση.Οι αγορές που ακολούθησαν την έφεραν ξανά ψηλά στη λίστα των καλύτερων πελατών.

• Το 2005 κάνουμε τη τελευταία μεγάλη αγορά των 30 F-16 ,που μας κόστισαν 2 δις.Από τότε μέχρι και σήμερα οι αγορές έπεσαν και πάλι,βγάζοντάς μας από το … top 20 των καλύτερων πελατών.

Συμπτωματικά μέσα στην οικονομική θύελλα που ζούμε οι προκλήσεις των Τούρκων κλιμακώνονται και περιέργως εδώ και καιρό πολλοί στην Αθήνα -από την κυβέρνηση εννοούμε- μιλούν για αναμενόμενη “ραγδαία κλιμάκωση στα ελληνοτουρκικά”.

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών; Οι κρίσεις συνήθως άφησαν πίσω τους διπλωματικά προβλήματα, αλλά και αγορές όπλων με τεράστια δάνεια, που υποθήκευσαν την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία των πολιτών,χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι το …παραμύθι πως οι εξοπλισμοί ευθύνονται για το “μαύρο” οικονομικό μας χάλι έχει βάση. Έγιναν -όπως έχουμε ξαναγράψει- πολύ μεγαλύτερα “πάρτυ” σε άλλους χώρους.

Ενδιαφέρον για ελληνικές αμυντικές βιομηχανίες μέσα στη κρίση

Είναι τυχαίο το έντονο ενδιαφέρον που δείχνουν ,αυτή τη περιοδο της οικονομικής κρίσης αμερικανοί και γερμανοί για την ΕΑΒ; Τους τελευταίους μήνες ο αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα έχει επισκεφθεί δύο φορές την ΕΑΒ,οι Γερμανοί παρακολουθούν από κοντά και ρίχνουν και τη ματιά τους στην ΕΛΒΟ που τους ενδιαφέρει. Αμερικανοί και Ισραηλινοί ενδιαφέρονται για εργοστάσια των ΕΑΣ. Η οικονομική κατάρρευσή μας αποτελεί κίνητρο γι΄ όλους αυτούς.

Είναι επίσης τυχαία η ξαφνική προθυμία των ΗΠΑ για να μας δώσουν άρματα μάχης; Ή ξαφνικά “ξύπνησαν” οι Γερμανοί και θυμήθηκαν το πρόγραμμα των γαλλικών φρεγατών;

Το θέμα είναι ότι αν τα σενάρια που η ιστορία τα κάνει να φαίνονται πειστικά ,επαληθευτούν θα ζήσουμε πάλι μια τραγωδία. Και αυτή δεν είναι ότι θα αγοράσουμε όπλα. Γιατί όπλα -σε πείσμα πολλών που άλλα έχουν στο μυαλό τους- πρέπει κάθε χώρα να αγοράζει για την άμυνά της. Θα είναι ότι θα μας βάλουν να αγοράσουμε …τ’ αζήτητα από τα ράφια τους κι όχι αυτά που πραγματικά απαιτεί η άμυνα της χώρας και είναι επείγοντα. Τα πραγματικά περίεργα και “πονηρά” δημοσιεύματα σε Ελλάδα και εξωτερικό πρέπει να μας προβληματίσουν.

Πηγή


Τόλμησε ο θρασύς, ο αχάριστος δημοσιογράφος, που πληρώνεται από την κρατική τηλεόραση, να τα βάλει με εμένα, κοτζάμ αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών; Τώρα θα δει!

ME 3 εκατομμύρια ευρώ στην τράπεζα… έστω κι από προίκα, μπορώ να παρέμβω σε τηλεοπτική εκπομπή, όπου πέντε δημοσιογράφοι (ανάμεσά τους και ο ανωτέρω) συζητούσαν με τον έτερο αντιπρόεδρο, Θ. Πάγκαλο, για το πολυνομοσχέδιο και άλλα τινά. Μπορώ να εισβάλω φουριόζος ως Βενιζέλος, για να πω ότι δεν είμαι εκατομμυριούχος από την πολιτική, αλλά… από προίκα. Κάτι που ασφαλώς δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, ας δούμε αν είμαι ανεπάγγελτος. Εκλέγομαι βουλευτής τα 18 τελευταία χρόνια και τα μισά από αυτά κάθομαι σε υπουργικούς θώκους. Εχω, μάλιστα, υποχρεωθεί εκ του Συντάγματος -εμπνευστής του οποίου ήμουν εγώ- σε αναστολή της επαγγελματικής μου δραστηριότητας. Αυτό το επέβαλα και στους συναδέλφους μου, ανεξάρτητα αν είχαν… προίκα.

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, μπορώ να ασκώ πολιτική χωρίς να σκέπτομαι εάν τον επόμενο μήνα θα έχω φως στο γραφείο μου. Αλλωστε, κι όταν ήμουν νέος -μετανάστης στην Αθήνα- σε δανεικά γραφεία στεγαζόμουνα.

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, μπορώ να κάνω ταχύρρυθμα μαθήματα Οικονομικών και να τα παραδίδω στο διπλάσιο στον ελληνικό λαό.

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, μπορώ να βαφτίζω τη δημόσια τηλεόραση «κρατική», να την ελέγχω, να την ορίζω και να την κατευθύνω. Πετύχαινα κάποιες φορές το ίδιο και σε ιδιωτικά ΜΜΕ, είτε αξιοποιώντας προσωπικές μου σχέσεις είτε με τη δύναμη της εξουσίας, που είχα εκείνη τη στιγμή, είτε με το νόμο περί Τύπου (αγωγές), που εγώ πάλι έφτιαξα.

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, πώς να κατανοήσω τη μείωση των εισοδημάτων από 700 σε 500 ευρώ, πώς να αντιληφθώ ότι δεν έχουν να πληρώσουν οι περισσότεροι πολίτες το χαράτσι για τα ακίνητα;

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, θα αφήσω έναν απλό δημοσιογράφο να μου βγάλει τη γλώσσα; Ξέρετε πόσους θα μπορούσα να φάω από δαύτους εγώ; (Σ.σ. ευτυχώς δεν έφαγε όλους όσους ήθελε στο παρελθόν)

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, μπορώ να θέτω εκβιαστικά διλήμματα στους Ελληνες, να τους λέω ότι την επαύριο του Eurogroup, αν δεν καταθέσουν και το τελευταίο τους ευρώ, δεν θα έχουν να αγοράσουν ούτε φακή.

ΜΕ 3 εκατομμύρια ευρώ… έστω κι από προίκα, μπορώ να γίνω, τέλος, και εθνοσωτήρας…

ΘΥΜΑΜΑΙ έναν πολιτικό που γνώρισα από κοντά, γιατί μου έκανε την τιμή να μου αφηγηθεί τη ζωή του. Τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Οταν έφυγε από τη ζωή, μάθαμε ότι στην ιδιοκτησία του είχε μόνο τη γαλανόλευκη που σκέπαζε τη σορό του.

Εκείνος, φαίνεται, δεν είχε… προίκα.



Όταν ο ελληνικός τύπος στο σύνολό του αναπαρήγαγε τους ευσεβείς πόθους της εθνικής μας ελίτ, ότι δηλαδή ναι μεν η συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν ισχύει, αλλά το κούρεμα δεν θα ξεπεράσει το 30 -35% γιατί δεν το αντέχουν οι τράπεζες, πρώτοι εμείς στο antinews σας δώσαμε την πραγματική διάσταση του θέματος και σας αποδείξαμε, γιατί οι Γερμανοί επιμένουν για κούρεμα από 50 – 70%. Αρκετά νωρίτερα, όταν η υπηρεσία προπαγάνδας επαίρονταν για τη συμφωνία του Ιουλίου, σας είχαμε με επιτυχία αναλύσει γιατί η συμφωνία είναι μούφα και δεν πρόκειται να ισχύσει. Τον πρόλογο αυτό τον οφείλουμε για να αποδείξουμε, ποια μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα είναι ανεξάρτητα και ποια παίζουν επιχειρηματικά παιχνίδια.

Επί του πιεστηρίου τώρα, μην περιμένετε πολλά πράγματα αυτό το Σαββατοκύριακο. Οι Γερμανοί έχουν το χρόνο με το μέρος τους και δε βιάζονται καθόλου να συρθούν σε μια επώδυνη λύση. Ήδη οι καμπάνες έχουν αρχίσει να κτυπάνε και όλοι, επίσημα πλέον, μιλάνε όχι για το αν θα υπάρξει κούρεμα, αλλά πόσο μεγάλο θα είναι. Σας θυμίζω εδώ τις ανακοινώσεις τις Υπηρεσίας που με τόση αφέλεια πιπίλιζαν καθημερινά τα καθεστωτικά μέσα, ότι δεν θα υπάρξουν άλλα μέτρα, ότι η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει, ότι δεν θα υπάρξει κανένα κούρεμα και ότι η χώρα θα βγεί στις αγορές το 2011 (τώρα που τελειώνει το 2011, λένε ότι θα βγει το 2012).

Βέβαια αντιλαμβάνεστε ότι τα συγκεκριμένα ψεύδη μόλις μας τελείωσαν, χωρίς φυσικά να αισθανθεί κάποιος την ανάγκη να απολογηθεί για αυτά. Τώρα κυκλοφορούν δύο πιο φρέσκα, το πρώτο ότι ο επόμενος προϋπολογισμός θα παρουσιάζει πρωτογενές πλεόνασμα (μούσια) και το δεύτερο ότι στρατηγική επιλογή της Ελλάδας είναι να μείνει στο Ευρώ. Το γεγονός και μόνο ότι ο Πρωθυπουργός προβαίνει σε τέτοια δήλωση, σημαίνει ότι επικρατούν στην ευρωζώνη επίσημες συζητήσεις περί εξόδου. Αναλογιζόμενοι ανάλογες διαψεύσεις του κ. Παπανδρέου όπως τότε με την εμπλοκή του ΔΝΤ, οφείλουμε να ανησυχούμε πολύ για τους χειρισμούς του.

Στη σύνοδο κορυφής που βρίσκεται σε εξέλιξη, οι εταίροι μας αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς. Η κόντρα που γίνεται στην Ευρώπη και το Eurogroup δεν αφορά την Ελλάδα και τα βάσανα του λαού της. Αφορά την Μέρκελ και τον Σαρκοζί επειδή η Γερμανία πρόλαβε και ξεφόρτωσε τα τοξικά ελληνικά ομόλογα, ενώ η Γαλλία κολυμπάει στα …merde επειδή οι τράπεζές της είναι εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος. Γι αυτό φωνάζει ο Σαρκοζί να ενισχυθεί το EFSF (που θα πεί ταμείο …σωτηρίας).

Το σχέδιο είναι να μας δανείζουν μόνο για την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους. Για τα εσωτερικά θέματα θα μας αφήσουν στο έλεος του Θεού, ήτοι θα πρέπει να έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και το εσωτερικό χρέος να το πληρώνουμε μόνοι μας. Αν π.χ. δεν μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, θα τους κόβουμε. Αν δεν έχουμε να πληρώσουμε φάρμακα θα κάνουμε περικοπές στις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες κ.λπ.

Κύριος καυγάς των διαπραγματεύσεων στην Ευρώπη είναι το ύψος του κουρέματος. Όλοι οι νηφάλιοι οικονομολόγοι του πλανήτη γνωρίζουν ότι ένα κούρεμα μικρότερο του 65% θα είναι σαν να μην έγινε και θα θεωρηθεί ακόμα μια ατολμία. Ωστόσο οι Γάλλοι, εκπροσωπώντας και τους τραπεζίτες, πιέζουν για ένα μικρότερο κούρεμα και μάλιστα όχι κανονικό, αλλά σε συνάρτηση με τη συμφωνία του Ιουλίου, δηλαδή με ‘’εθελοντική’’ συμμετοχή των ιδιωτών. Πηγές ισχυρίζονται μάλιστα ότι οι Γάλλοι έχουν εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη των πανικόβλητων τραπεζιτών ακόμα και για ποσοστό 55%.

Η πρόβλεψή μας είναι ότι τελικά ίσως οι Γερμανοί υποχωρήσουν στο ποσοστό και στον τρόπο, λαμβάνοντας ανταλλάγματα που θα αγγίζουν το όριο της διαστροφής. Η απόφαση αυτή θα παρουσιαστεί ως τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης, η οποία επίσης θα παρουσιάσει την επερχόμενη κρατικοποίηση των τραπεζών ως επιστροφή στο σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ. Η πραγματικότητα είναι ότι μια τέτοια απόφαση, εκτός του ότι θα είναι απολύτως καταστροφική για τη χώρα και το τραπεζικό της σύστημα, ενδεχομένως να αντιμετωπίσει τη μήνη των αγορών και να οδηγήσει πολύ σύντομα σε μία κανονικότατη άτακτη χρεοκοπία, ιδιαίτερα αν επιβεβαιωθούν δύο πολύ πιθανές προβλέψεις:

1. Το μέγεθος της ύφεσης να εκμηδενίσει τις ελπίδες για πρωτογενές πλεόνασμα

2. Τα μέτρα ύψους περίπου 8 δις που έχει ήδη προεξοφλήσει η Τρόικα για την ερχόμενη άνοιξη, να αποδειχθούν νέα χίμαιρα

Ακόμα ένας κίνδυνος που ελοχεύει είναι οι οίκοι αξιολόγησης να εκλάβουν το ΄΄εθελοντικό’’ κούρεμα ως μια κανονικότατη αναδιάρθρωση και να κατεβάσουν την αξιολόγηση της χώρας στο D (Default, πτωχευμένη), πράγμα που θα πυροδοτήσει τα CDS και θα μας βάλει σε άγνωστα νερά, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη χώρα, με τη συγκεκριμένη κυβέρνηση στο τιμόνι.

Η πιθανότερη βέβαια εξέλιξη είναι οι Γερμανοί να συνεχίσουν το ‘’κατενάτσιο’’ μέχρι που οι υπόλοιποι θα εκλιπαρούν για οποιαδήποτε λύση. Γι αυτό λοιπόν, ες αύριον τα σπουδαία.

Κακοφωνίξ


Eκτεθειμένος βρίσκεται για άλλη μια φορά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών Ε.Βενιζέλος, καθώς η Μόσχα διαψεύδει ότι έχει αποσταλεί πρόσκληση στο πρόεδρο της Ρωσίας Ν.Μεντβέντεφ για να επισκεφθεί την Ελλάδα, πέρα από την αρχική ανταλλαγή προθέσεων πέρσι τέτοια εποχή σε συνέδριο στην Ασία όπου είχαν παρευρεθεί οι Γ.Παπανδρέου και Ν.Μεντβέντεφ.

Όπως αναφέρουν απόλυτα έγκυρες ρωσικές πηγές "Μέχρι στιγμής ούτε επίσημη πρόσκληση έχει σταλεί, ούτε φυσικά αποδοχή της μπορεί να υπάρξει λόγω του βεβαρυμένου προγράμματος του προέδρου. Υπάρχει και η προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές του Μαρτίου, η οποία επιβαρύνει το πρόγραμμα ακόμα περισσότερο".

Αλλά και χθες στη Βουλή ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ.Καρατζαφέρης ο οποίος επισκέφθηκε την Μόσχα το περασμένο σαββατοκύριακο και είχε συνομιίες και επαφές με ανώτερους κυβερνητικούς αξιωματούχους προχώρησε σε "αποκαλυπτήρια" των κυβερνητικών ψευδών επί του θέματος:

"Είπατε για τη Ρωσία. Μα κοροϊδεύετε, εμπαίζετε, δουλεύετε μια μεγάλη δύναμη ότι έχετε στείλει πρόσκληση -είναι γραμμένο στα Πρακτικά της Βουλής- και πάω επάνω και μου λένε και με διαβεβαιώνουν ότι είναι παραμύθι. Εσείς εκτίθεστε και προσπαθώ να σώσω αυτή την κουβέντα λέγοντας ότι λόγω ίσως κάποιας γραφειοκρατίας. Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά τι είναι. Σεβαστείτε, λοιπόν, μία δύναμη η οποία μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα και σκεφτείτε κι άλλους τρόπους καινοτόμους. Μην πηγαίνετε στο να μας τα δώσει η Ευρώπη.

Κύριε Αντιπρόεδρε, έχετε σκεφτεί λίγο αν κατορθώσουμε να πείσουμε τους Ρώσους να μας κάνουν για τρία χρόνια έκπτωση 50% στο αέριο. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι οι λογαριασμοί της ΔΕΗ θα πέσουν στο μισό, σημαίνει ότι οι βιομηχανίες θα μπορούν να έχουν φτηνή ενέργεια. Σκεφτείτε λίγο παραπέρα από τις παρωπίδες και τους τοίχους μερικά πράγματα, για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε ουσιαστικά τον τόπο. Αυτό εννοώ".

Πέρα από την ουσία του θέματος εντυπωσιάζει η ελαφρότητα και η ανευθυνότητα με την οποία η κυβέρνηση χειρίζεται τις σχέσεις με την Ρωσία, αλλά βέβαια υπάρχουν ευανάγνωστες εξηγήσεις: Οι δεσμεύσεις στα δυτικά κέντρα εξουσίας, τόσο του Γ.Παπανδρέου, όσο και εσχάτως του αντιπροέδρου Ε.Βενιζέλου (παίζει full το γερμανικό "χαρτί) είναι σαφείς και βέβαια αποκλείουν την Ελλάδα από το παγκόσμιο χωριό και τις δυνατότητες προσέγγισης χωρών όπως η ομάδα BRICS.

Ειδικά για τον Ε.Βενιζέλο δεν ξεχνούν και την εξαπάτηση που τους επιφύλασσε στο πρόγραμμα της ελληνορωσικής αμυντικής συνεργασίας και το βάλτωμα του προγράμματος BMP-3HEL.

Πάντως και η Μόσχα δεν δείχνει ιδιαίτερη προθυμία για την αναθέρμανση των σχέσεων με την παρούσα κυβέρνηση. Πρακτικά θεωρεί τη νυν κυβέρνηση "καμμένο χαρτί" και το έχει δείξει πολλές φορές με αποκορύφωμα την άρνηση στον υπουργό Εξωτερικών Σ.Λαμπρινίδη να επισκεφθεί την Μόσχα, γεγονός πρωτοφανές στα διπαλωματικά χρονικά.

Εσχάτως από ελληνικής πλευράς, ο Γ.Παπανδρέου έχει καλέσει τον Ν.Μεντβέντεφ, αλλά και τον Β.Πούτιν στο τηλέρωνο ζητώντας στήριξη, αλλά στην Μόσχα πλέον δεν τρέφουν αυταπάτες για το περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής απέναντί τους και απλά περιμένουν την πτώση της κυβέρνησης για να συζητήσουν με την επόμενη επί ουσιαστικής βάσης την συνεργασία των δύο χωρών σε όλα τα επίπεδα.

Κατ'αυτό τον τρόπο η Μόσχα σχεδιάζει την πολιτική της στην περιοχή στηρίζοντας την Ελλάδα, αλλά μη λαμβάνοντας υπ'όψιν τη νην ελληνική κυβέρνηση στο υπόλοιπο του βραχύχρονου βίου της...


Η πορεία της οικονομίας λέγεται ότι σε μεγάλο, αν όχι βασικό, βαθμό επηρεάζεται και καθορίζεται από την ψυχολογία. Αλλά και από την πολιτική. Που μέσα από μια αμφίδρομη σχέση ‘δείχνει’ στις αγορές και τους καταναλωτές, ποιοι είναι οι στόχοι και οι επιδιώξεις αυτών που αποφασίζων. Των κυβερνήσεων, δηλαδή αλλά και στην περίπτωση των Υπερεθνικών Σχηματισμών, όπως είναι η Ευρωπαική Ένωση, των μεγάλων Τραπεζικών Οργανισμών, με πρώτη την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα.

Στις μέρες μας φαίνεται πως η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρωπαική Ένωση, που ‘εκπέμπει’ και τον τόνο στις χρηματαγορές, έχει δραστικά μετατοπιστεί από την Ευρωπαική Επιτροπή, στο ‘Διευθυντήριο’. Όπου τον κυρίαρχο ρόλο από πλευράς δημοσιονομικών μεγεθών και πλήρους ένταξης στη νομισματική ένωση, διαδραματίζουν η Γερμανία και η Γαλλία. Κι ενώ η Γαλλία φαίνεται να αναζητά πυξίδα για την Ευρωπαική Οικονομία, η Γερμανική πλευρά, είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρη: Δημοσιονομική πειθαρχία και συνακόλουθη δραστική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των υπερχρεωμένων ‘νότιων’ κυρίως χωρών. Την ίδια βέβαια στιγμή που η Γερμανία έχει σε μεγάλο βαθμό μετατοπίσει τη βιομηχανική της παραγωγή στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Ως αποτέλεσμα έχει κόστος παραγωγής σε πολωνικά ζλότι και τσέχικες κορώνες και οφέλη πώλησης των αγαθών της σε Ευρώ. Ένα μοντέλο που μέσα από μια απόκτηση του εθνικού μας πλούτου από ‘γερμανούς επενδυτές’ και μείωση των βασικών μισθών κατά τρόπο που θα ‘εξυπηρετεί’ τους μνημονιακούς ‘ δείκτες, ενδεχομένως εφαρμοσθεί και στη χώρα μας. Ως ‘τελευταίου τροχού’ και φτηνού παραγωγικού δυναμικού μιας ‘ισχυρής’ Ευρωπαικής Οικονομίας. Που όμως θα έχει ως συνέπεια να ‘απωλέσει’ η ‘Ενωμένη Ευρώπη’ τη νομιμοποίηση δημιουργίας και συνέχισής της.

Σε αυτή τη ζοφερή προοπτική, που θυμίζει τις ασκήσεις και τους πολέμους ‘επί χάρτου’ των Πρώσων ηγεμόνων (που τελικά οδήγησαν στην απώλεια της Πρωσίας για τους Γερμανούς) η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα πρέπει να παρέμβει. Και να ‘κόψει’ εν ανάγκη χρήμα. Και τους μηχανισμούς και την αυτονομία διαθέτει. Και εγγυητής της Ευρωπαικής προοπτικής και ενότητας μπορεί να γίνει.

Γιατί για όσους ξεχνούν ή όσους ασχολούμενους με τα κοινά πολιτικάντηδες δεν γνωρίζουν, η Ευρωπαική Ένωση οικοδομήθηκε και αποσκοπεί στη σύμμετρη ανάπτυξη και πρόοδο των χωρών και των λαών της, μέσα από τη σύγκλιση των οικονομιών και του βιοτικού τους επιπέδου. Εκτός και αν κάποιες χώρες και πολιτικοί επιμένουν να έχουν επιλεκτική γνώση των αρχών και προτεραιοτήτων της Ενωμένης Ευρώπης. Στην περίπτωση ωστόσο αυτή δεν μπορούν να ενεργούν επ’ ονόματί της. Κάποιος όμως πρέπει να τους το πει αυτό. Και να ‘χτίσει’ τις αναγκαίες συμμαχίες.




Ο πολιτικός χρόνος της κυβέρνησης τελείωσε. Ανεξάρτητα με την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, δύο είναι οι βέβαιες εναλλακτικές λύσεις, που προβάλλονται μπροστά μας, υπό το φως των πολιτικών σημερινών δεδομένων:
  • Η Νέα Δημοκρατία εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία και σχηματίζει κυβέρνηση.
  • Η Νέα Δημοκρατία, ως πρώτο κόμμα, δεν εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία. Στην περίπτωση αυτή, και ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες, σε επίπεδο οικονομίας και εθνικών θεμάτων, δυο μπορεί να είναι οι εναλλακτικές λύσεις:

Η Νέα Δημοκρατία ζητάει νέες εκλογές. Εφόσον δεν εξασφαλισθεί απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, στο πλαίσιο συνεργασίας των υπόλοιπων κομμάτων -κάτι απίθανο-, προκηρύσσονται άμεσα εκλογές, με υπηρεσιακή πλέον κυβέρνηση, με νέα πρόσωπα κοινής αποδοχής, ειδικότερα σε ότι αφορά τα οικονομικά και παραγωγικά Υπουργεία.

Η Νέα Δημοκρατία, μπρος σε μια επικίνδυνη συγκυρία, αποφασίζει, για εθνικούς λόγους, να προχωρήσει στο σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης συνεργασίας, με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα, με προκαθορισμένη ημερομηνία διεξαγωγής εκλογών.

Μια μεταβατική κυβέρνηση συνεργασίας για τη διαχείριση των τρεχόντων και επειγόντων θεμάτων, ειδικότερα σε σχέση με τις τρέχουσες δεσμεύσεις της χώρας, απέναντι στην τρόικα.

Στην περίπτωση αυτή, ο Πρόεδρος του πλειοψηφούντος κόμματος και εν δυνάμει Πρωθυπουργός, δηλαδή ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, στο μεταβατικό αυτό στάδιο, θα πρέπει να αναλώσει το χρόνο του, στην άμεση εποπτεία και καθοδήγηση του κυβερνητικού έργου, αλλά συγχρόνως στην πραγματοποίηση σειράς επαφών στο εξωτερικό με δύο κύριους στόχους:

Επαναπροσδιορισμό των όρων της δανειακής σύμβασης, με βασικό στοιχείο την ανάπτυξη, συγχρόνως με την επανατοποθέτηση της Ελλάδος στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και γίγνεσθαι.

Κινητοποίηση προς την κατεύθυνση επαναπροσδιορισμού της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος και των εθνικών μας θεμάτων.

Δίπολο πρωτοβουλιών: Ανάπτυξη και Εθνική Αξιοπρέπεια.

Το βέβαιο είναι ότι η κατάσταση αυτή, δεν μπορεί να συνεχισθεί. Ούτε σε πολιτικό, ούτε σε οικονομικό επίπεδο. Όπως αναφέρει στη σελ. 29, η Έκθεση της Επιτροπής, που δημοσιεύθηκε χθες, δεν αφήνει περιθώρια ανάσας. Αναφέρει την ανάγκη λήψης «περισσότερων μέτρων» (large measures are necessary simply to avoid that the deficit increases). Το κακό θα συνεχισθεί. Η χώρα στερείται πλέον κυβέρνησης με δηλωμένη την εμπιστοσύνη της Βουλής και της κοινωνίας.

Πηγή

Σχόλιο ιστολογίου: Υπάρχει όμως, πάντα, η πιθανότητα από τους Έλληνες πολίτες να στηρίξουν μικρά κόμματα που έχουν προτάσεις ρηξικέλευθες, ενώ δεν κουβαλάνε "χρέη" προς οιονδήποτε... Ουσιαστικά η επομένη των εκλογών και η πορεία της χώρας μακριά από την καταστροφή βρίσκεται σε θέσεις που θεωρούνται "μίασμα" από το σύστημα που προωθεί "απόψεις"...

Ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης προς τον Ελληνικό λαό, είναι η παραίτηση που οφείλει να υποβάλει ο Κάρολος Παπούλιας από την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Οφείλει να προχωρήσει στην συγκεκριμένη πολιτική πράξη (ίσως την τελευταία της πολιτικής ζωής του) προκειμένου να δώσει την δυνατότητα στον "κυρίαρχο λαό" (σύμφωνα με το Σύνταγμα) να αποφασίσει τι θα συμβεί στην χώρα.

Για όσο διάστημα ο Κάρολος Παπούλιας αρκείται στο να παρακολουθεί την κατάπτωση μίας χώρας, τον κατ' επανάληψη βιασμό του Συντάγματος (που οφείλει να προστατεύει) και την μετατροπή της χώρας σε χώρο, τόσο θα επιβαρύνεται με την "κατηγορία" της συνενοχής. Σεβόμενος τον θεσμικό του ρόλο οφείλει να κινήσει διαδικασίες επαναφοράς της δημοκρατίας στην χώρα, της οποίας υποτίθεται πως είναι ο πρώτος πολίτης. Εάν δεν μπορεί να το πράξει, οφείλει να δηλώσει αυτή την αδυναμία. Το χρέος του απέναντι στον Ελληνικό λαό είναι πολύ μεγαλύτερο από το οποιοδήποτε χρέος του σε πολιτικές δυνάμεις που τον στήριξαν ή τον στηρίζουν. Έχει παύσει να είναι κομματικό ον και έχει μετατραπεί σε αμιγώς πολιτικό ον.

Η χώρα ζει τις πιο δραματικές στιγμές από τη Χούντα και μετά. Η χρεοκοπία έχει χτυπήσει για τα καλά την καρδιά της Ελλάδας. Η κοινωνική έκρηξη είναι ορατή πλέον…Οι πολιτικές δυνάμεις στην πλειοψηφία τους αδυνατούν να παρέμβουν. Τα δύο μεγάλα κόμματα συνυπεύθυνα για την καταστροφή της χώρας, ερίζουν ποιο θα… σώσει (ξανά) την Ελλάδα.

Οι πολιτικοί στην πλειοψηφία τους, άβουλοι και μοιραίοι. Ο μόνος που θα μπορούσε να δώσει τη λύση και να λυτρώσει τη χώρα είναι ο πρόεδρος της δημοκρατίας.

Ο οποίος αντί να καταθέτει στεφάνια και να πραγματοποιεί εθιμοτυπικές βεγγέρες θα μπορούσε έστω και την ύστατη στιγμή να κάνει κάτι για να δικαιολογήσει την παρουσία του στο προεδρικό μέγαρο: να παραιτηθεί και η χώρα να πάει σε πρόωρες εκλογές, ώστε ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του…


Τα μαύρα μαντάτα για την Ελλάδα αποτυπώνουν οι ξένες εφημερίδες οι οποίες κάνουν προβλέψεις για το ύψος του κουρέματος και για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας. Οι Financial Times μιλάνε για κούρεμα 60%.

Η γαλλική εφημερίδα Les Echos τονίζει ότι υπήρξε συμφωνία στο Eurogroup για κούρεμα που θα φτάνει το 50%-55% και σ’ αυτό έχουν συμφωνήσει οι ιδιώτες που κρατούν ελληνικά ομόλογα.

Πιθανότατα την Κυριακή ο Τσ. Νταλάρα του Διεθνούς Χρηματοοικονομικού Ινστιτούτου (IIF) θα επιβεβαιώσει τη συμφωνία των ιδιωτικών τραπεζών πάνω σ’ αυτό το ποσοστό. Μάλιστα έχουν κάνει και τους υπολογισμούς τους για τις ζημιές των Γάλλων που θα είναι για τον όμιλο BNP Paribas κοντά 1,7 δισ. ευρώ (επιπλέον των 534 εκατ. ευρώ που έχει ήδη διαγράψει) ενώ η Societe Generale εκτιμά ότι θα έχει ζημιές έως 150 εκατ. ευρώ. Οι Γάλλοι επιχειρούν να πετύχουν στήριξη των τραπεζών του από τον EFSF κι από εκεί και ύστερα δεν ενδιαφέρονται για το αν η Ελλάδα μπορεί να αντέξει.

Την ίδια στιγμή η γερμανική εφημερίδα Bild αναφέρει ότι η Ελλάδα θα ξαναβγεί για δανεισμό στις αγορές το… 2021 και μετά. Κι αυτό γιατί η κατάσταση της οικονομίας έχει επιδεινωθεί (;) περισσότερο. Αυτό σημαίνει ότι για τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον θα πρέπει να μας δανείζουν οι ξένοι, αυτό όμως θα γίνει υπό σκληρούς όρους.

Το σχέδιο είναι να μας δανείζουν μόνο για την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους. Για τα εσωτερικά θέματα θα μας αφήσουν στο έλεος, ήτοι θα πρέπει να έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και το εσωτερικό χρέος να το πληρώνουμε μόνοι μας. Αν π.χ. δεν μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, θα τους κόβουμε. Αν δεν έχουμε να πληρώσουμε φάρμακα θα κάνουμε περικοπές στις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες κ.λπ.

Σύμφωνα με την Bild, που επικαλείται προγενέστερη έκθεση της «τρόικας», σε σύγκριση με τον Ιούλιο ο ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας είναι 7,25 μονάδες κατώτερος.

Επίσης, το έτος 2020 το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αντιπροσωπεύει το 152% του ΑΕΠ της Ελλάδας, αναλογία που θα μετατραπεί στο 130% το έτος 2030.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι έχουν γίνει τόσες θυσίες. Πώς δηλαδή ενώ έχουν κοπεί τα πάντα, ο λαός έχει γίνει απίστευτα φτωχός, η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δραματική. Γιατί τα κρατικά ταμεία μοιάζουν με τρύπιο πιθάρι που όσα και να ρίξει μέσα, μένει πάντα άδειο.

Κι, επίσης, η τρόικα δεν τα έβλεπε όλα αυτά πέρυσι; Όταν μας έβαζε σκληρή λιτότητα δεν προέβλεψε ότι οδηγούμαστε στην καταστροφή;

Μάλλον το ήξερε, αυτό ήταν το σχέδιο. Υποτελής χώρα, υποτελής λαός, ξεπούλημα της περιουσίας και φτώχεια στον κόσμο.

Όσο για την κυβέρνηση; Κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Ένα κούρεμα πάνω από 40%-50% είναι καταστροφικό, το λένε όλοι. Τόσο καταστροφικό όσο και η χρεοκοπία. Τι κάνει γι΄αυτό ο κ. Παπανδρέου; Έχει πάει μήπως με καμιά άλλη πρόταση;.

Για παράδειγμα η παραλλαγή του σχεδίου Εύρηκα, το γνωστό σχέδιο της πρωτοβουλίας Κάππα. Το είδε η κυβέρνηση; Μπορεί να είναι κακό σχέδιο, μπορεί να βγαίνει και κάτι θετικό. Ασχολήθηκε κανείς μαζί του;

Άκουσε άλλες προτάσεις που έχουν κατατεθεί από οικονομολόγους;

Φυσικά όχι. Ο κ. Καθηγητής Ευ. Βενιζέλος ξέρει τα πάντα.

Πηγή



Παρά την «όξινη βροχή» της Τετάρτης, με τα δακρυγόνα της και τα ασφυξιογόνα· παρά τις σπασμένες κεφαλές, τα μπουκωμένα πνευμόνια και τη βραχνάδα στη φωνή· παρά τον μισό αυθόρμητο - μισό καλλιεργημένο φόβο των επεισοδίων, που τα πυροδοτούν οι ιδεοληπτικοί της «σύγκρουσης» (θα πρέπει πάντως να ήταν η πρώτη φορά που ακόμα και στα κανάλια ακούστηκε ότι δεν φορούσαν κουκούλα ή κράνος όλοι όσοι πέταγαν πέτρες ή ό,τι άλλο, δίνοντας υλική μορφή στον θυμό τους, και δεν ήταν όλοι τους «πιτσιρικαρία», αλλά και άνθρωποι μεσόκοποι που δεν βλέπουν πώς αλλιώς να δηλώσουν σαφέστερα την απελπισία τους και, πετροβολώντας, ήθελαν να σπάσουν τη βιτρίνα πίσω από την οποία εκτίθενται οι πολύχρονες αυταπάτες τους)· παρά την αίσθηση, την πεποίθηση πιθανόν, ότι όλα έχουν παιχτεί, κι έχουν παιχτεί αλλού και από άλλους, και ότι η φωνή λαού, όσοι ισχυρή, δεν φτάνει όχι στις Βρυξέλλες αλλά ούτε καν στου Μαξίμου· παρ’ όλα αυτά, ο κόσμος, πολύς και αποφασισμένος, ξαναβγήκε στους δρόμους που οδηγούν στο Σύνταγμα και στη Βουλή.

Είναι κι αυτές οι κρίσιμες λέξεις βλέπετε, οι σημαδιακές: Σύνταγμα και Βουλή. Λέξεις βαρυφορτωμένες ιστορία, που λειτουργούν πάντοτε σαν πυροδότες, σαν εμβρυουλκοί αισθημάτων και σαν πολλαπλασιαστές τους.

Το Σύνταγμα, της Ελλάδας το Σύνταγμα, όπως άλλωστε και κάθε άλλης χώρας, δεν προβλέπει βέβαια ότι κάποια στιγμή κάποια κυβέρνηση με εξ ορισμού ληξιπρόθεσμο βίο έχει το δικαίωμα να μοιραστεί με τρίτους, με ξένους, την εξουσία που της δόθηκε από τη λαϊκή ψήφο, για συγεκριμένους λόγους και με συγκεκριμένους, ανελαστικούς περιορισμούς, και όχι μόνο χρονικούς.
Την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία προβλέπει το Σύνταγμα, δίχως όρους και όρια. Κι αυτή η κυριαρχία προσβλήθηκε, μειώθηκε, τσαλακώθηκε. Για να τσαλακωθεί μαζί της και η περηφάνια και ο αυτοσεβασμός των κατοίκων αυτής της χώρας, που δεν ξέρουν, δεν θέλουν να ξέρουν από τα τερτίπια του πολιτικαντισμού.

Για τη λέξη Βουλή τώρα, για το σήμα Βουλή: Εκεί, ένα χρόνο τώρα, κάθε εκβιασμός που αποβαίνει επιτυχής (συμβάλλει δηλαδή στην απόσπαση της συναίνεσης) οδηγεί αναπόφευκτα στον αμέσως επόμενο, που είναι χειρότερος.
Εκεί, βουλευτές, πολίτες δηλαδή που είναι υποχρεωμένοι να σκέφτονται ελεύθερα και ελεύθερα να μιλούν και να αποφασίζουν, καταντούν μαριονέτες, σύμφωνα με τη δική τους δημόσια ομολογία, δακρύβρεκτη ή μη, αυτοπαραμυθητικά υποκριτική ή ειλικρινή:
Υπερψηφίζουν άρθρα που δεν τα γνωρίζουν καν και δεν τα κατανοούν, διατάξεις που τις αμφισβητούν σφοδρότατα (τουλάχιστον στις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις) και μέτρα που η συνείδησή τους δεν τα ανέχεται.
Υπερψηφίζουν αυτοακυρούμενοι ως βουλευτές και ως πολίτες. Ισως επειδή δεν έχουν συναισθανθεί ότι η ελεύθερη γνώμη, η ελεύθερη φωνή, δεν είναι μονάχα δικαίωμα· είναι κάτι πολύ βαρύτερο: χρέος.


Τη Διεθνή Κοινότητα και κυρίως την Ε.Ε. κατηγορεί ο πρωθυπουργός της χώρας Νίκολα Γκρούεφσκι για μονομερείς πιέσεις προς την ΠΓΔΜ να δώσει λύση στο θέμα της ονομασίας με οποιοδήποτε τίμημα.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον προειδοποιεί πως θα έχει το τέλος του Μιλόσεβιτς..!

Παράλληλα ο κ. Γκρούεφσκι κατηγόρησε την Ε.Ε. ότι αποφεύγει να ασκήσει την παραμικρή πίεση προς την Ελλάδα σχετικά με το ίδιο ζήτημα. Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ υποστήριξε ότι η «νέα τακτική μεμονωμένων ατόμων ή μέρους της Διεθνούς Κοινότητας να ασκούνται πιέσεις στη χώρα» είναι λανθασμένη και δεν πρόκειται να αποφέρει το επιδιωκόμενο, αλλά μάλιστα θα έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ κατηγόρησε ακόμη την Ελλάδα ότι τους τελευταίους μήνες, με αφορμή την οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει, αποφεύγει τις συναντήσεις για το θέμα του ονόματος. Πρόσθεσε ότι οι συναντήσεις που προηγήθηκαν μεταξύ κυβερνητικών παραγόντων των δύο χωρών, δεν είχαν κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο και έγιναν για το θεαθήναι.

«Πιστεύουν ότι εάν εγώ και η κυβέρνηση αποδεχθούμε κάποια από τις ελληνικές προσεγγίσεις για επίλυση του ονόματος, τότε λύνεται το πρόβλημα αυτό. Ακριβέστερα πιστεύουν ότι με τη στήριξή μας θα προκύψει ένα επιτυχές δημοψήφισμα. Αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος» είπε ο κ. Γκρουέφσκι.

Ο κ. Γκρουέφσκι τονίζει ότι η Ελλάδα «πουλάει παραμύθι» ότι καταβάλλει προσπάθειες για την επίλυση του θέματος της ονομασίας. «Με την τακτική της αυτή, η Ελλάδα, επιδιώκει να μεταφερθεί όλη η πίεση προς εμάς», τόνισε χαρακτηριστικά.

Οι αναφορές του κ.Γκρούεφσκι κατά της ΕΕ προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της αντιπολίτευσης της ΠΓΔΜ, η οποία καταλόγισε στον κ.Γκρούεφσκι «αντιευρωπαϊκές αντιλήψεις και συμπεριφορές», ενώ ο αρχηγός της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μπράνκο Τσερβένκοφσκι σημείωσε ότι «πολιτικοί και ηγέτες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι όλος ο κόσμος είναι εναντίον της χώρας τους, όπως ο κ.Γκρούεφσκι, συνήθως έχουν την τύχη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς»...

  • Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ*
Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες του δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι θα φτάναμε στο σημείο οι εκπρόσωποι των βιομηχάνων και των εμπόρων να κατηγορούν δημοσίως τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπαν δρέου –είναι και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, τρομάρα του!– και την κυβέρνησή του ως... αντεργατικούς απατεώνες και δωσίλογους! Δυστυχώς, όχι μόνο έγινε κι αυτό, αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι δεν έχουν και καθόλου άδικο στις κατηγορίες τους!

«Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι μια χούφτα τεχνοκρατών “μερικής απασχόλησης” (Σ.Σ.: εννοεί την τρόικα) σε συνεργασία με κάποιους λίγους “πρόθυμους γενίτσαρους” θα δείξουν ευαισθησία στην προαλειφόμενη εξαθλίωση των Ελλήνων πολιτών», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, Β. Κορκίδης.

Καταπέλτης ήταν και ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος: «Ο ΣΕΒ έχει πρωτοστατήσει στον αγώνα για να μην καταργηθούν ο 13ος και ο 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα και έχει με στοιχεία τεκμηριώσει στην τρόικα την άποψη ότι το κύριο πρόβλημα της ιδιωτικής οικονομίας δεν είναι το μισθολογικό», τόνισε.

«Κακοστημένο θέατρο»

Ο πρόεδρος των βιομηχάνων να υπερασπίζεται τους μισθούς των εργαζομένων εναντίον μιας κυβέρνησης «πρόθυμων γενίτσαρων» που θέλει να τους λεηλατήσει! Κυβέρνησης, μάλιστα, του... προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!

Ούτε το πιο διεστραμμένο μυαλό συγγραφέα θεατρικών έργων του παραλόγου δεν θα μπορούσε να γεννήσει πιο ψυχεδελική σκηνή, την οποία, όμως, βιώνουν δέκα εκατομμύρια Ελλήνων όχι ως αποκύημα παραισθησιογόνων φαρμάκων, αλλά ως οικτρή πραγματικότητα.

«Η έμμεση επαναφορά του θέματος της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας παραπέμπει σε ένα κακοστημένο θέατρο, μέσω του οποίου οι υπαίτιοι της κρίσης επιχειρούν να φορτώσουν για άλλη μια φορά το κόστος των επιλογών και χειρισμών τους σε αυτούς που δεν ευθύνονται για την κρίση, στον ιδιωτικό τομέα και στους εργαζομένους του, που εξοντώνονται αργά και σταθερά στο βωμό της διατήρησης του πελατειακού κράτους», υπογράμμισε ο πρόεδρος του ΣΕΒ.

Ο δεξιός βιομήχανος κατηγορεί το «σοσιαλιστή» πρωθυπουργό για πολιτική «εξόντωσης» των εργαζομένων – κι έχει και δίκιο από πάνω! Τα ύστερα του κόσμου!

Μισθός Δημοσίου... 660 ευρώ!

Η ανατριχιαστική απόδειξη του απύθμενου μίσους της κυβέρνησης Παπανδρέου εναντίον των εργαζομένων είναι, μεταξύ πολλών άλλων, και το νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων.
Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, το μισθολόγιο αυτό ορίζει για τους πρωτοδιοριζόμενους εκπαιδευτικούς καθαρό μισθό... 660 ευρώ!

Γνωρίζουμε ότι όλοι οι νεοδιοριζόμενοι καθηγητές και δά σκαλοι, πλην ειδικών περιπτώσεων, τοποθετούνται στην επαρχία, άρα μακριά από το σπίτι τους. Αν δώσουν ένα ελάχιστο ποσό 250 ευρώ για νοίκι, τους μένουν 400 ευρώ, με τα οποία πρέπει να πληρώνουν φως, νερό, τηλέφωνο, να τρέφονται έναν ολόκληρο μήνα, να ντύνονται, να μετακινούνται, να αγοράζουν βιβλία, να ξοδεύουν βγαίνοντας έξω... Δηλαδή, ούτε... 5 (πέντε!) ευρώ την ημέρα δεν τους μένουν για φαγητό!

Κι όχι τίποτ’ άλλο, αλλά σήμερα είναι και «ανεπρόκοποι» και «αφιλόξενοι» οι επαρχιώτες για να πηγαίνουν στους λιπόσαρκους δασκάλους... αβγά, χυλοπίτες ή ζαρζαβατικά, όπως έκαναν οι «καλοκάγαθοι χωριάτες» τη δεκαετία του 1950 κι έτσι επιβίωναν εν εντίμω πενία οι εξίσου κακοπληρωμένοι εκπαιδευτικοί...

«Δανία του Νότου» είχε προεκλογικά υποσχεθεί να κάνει την Ελλάδα ο Γ. Παπανδρέου. Αντί γι’ αυτό τη μετατρέπει ταχύτατα σε... «Ινδία του Βορρά»!

Ερείπια οι συμβάσεις

Αγανάκτησε με την κυβερνητική πολιτική ακόμη και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, σύμβολο της πιο ακραίας συμβιβαστικής τάσης που υπάρχει στο συνδικαλισμό, ο οποίος ουδέποτε κατηγορήθηκε για μαχητικότητα, έστω και φραστική.

«Η κυβέρνηση ας μην “κοπιάζει” άλλο να κρατήσει τη χώρα στην Ευρώπη και στο ευρώ. Με τέτοιες αποφάσεις βγάζει τους Έλληνες εργαζόμενους εκτός ευρωπαϊκής προοπτικής, εκτός ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, εκτός ευρωπαϊκού πολιτισμού, δηλαδή εκτός αυτού που είναι η πραγματική Ευρώπη», δήλωσε και συνέχισε: «Η κυβερνητική υποχωρητικότητα δεν έχει τελειωμό... Την ύστατη στιγμή καλώ την κυβέρνηση να μην νομοθετήσει αυτά που η τρόικα επιτάσσει, γιατί έτσι ανοίγει την πόρτα ή μάλλον γκρεμίζει τους τοίχους για αμοιβές και εργασιακές σχέσεις τύπου Κίνας, Ιν δίας και χωρών του Τρίτου Κόσμου».

Αν εξαιρέσει κανείς τις αφελείς αυταπάτες του Γ. Παναγόπουλου για την κατά φαντασίαν «πραγματική Ευρώπη» (αφού το σημερινό ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα της ΕΕ είναι ακριβώς το αποκρουστικό, μισητό πρόσωπο της τρόικας που ζητά το αίμα των Ελλήνων εργαζομένων και συνταξιούχων), η ουσία είναι ότι μέχρι και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ καταγγέλλει την κυβέρνηση Παπανδρέου πως φέρνει στη χώρα εργασιακές σχέσεις και αμοιβές τριτοκοσμικές.

Εφεδρεία ίσον απόλυση

Τίποτα δεν αφήνει όρθιο από τις εργασιακές κατακτήσεις ενός ολόκληρου αιώνα το ολέθριο δίδυμο Παπανδρέου - Βενιζέλου, το οποίο θα περάσει στην ιστορία για το αβυσσαλέο μίσος που τρέφει εναντίον του κόσμου της εργασίας και για το επαίσχυντο έργο του στην αποδόμηση κάθε εργασιακού δικαιώματος.

Πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών κατάργησαν τη λεγόμενη «ευνοϊκή ρήτρα» που πρόβλεπε ότι ισχύει η σύμβαση πάντοτε που είναι πιο ευνοϊκή για τον εργαζόμενο. Ανέστειλαν την υποχρεωτική επέκταση των κλαδικών συμβάσεων στο σύνολο του κλάδου, όταν υπογραφούν από το 51% των εργοδοτών. Κατάργησαν τη διάταξη ελέγχου των επιχειρησιακών συμβάσεων από το Συμβούλιο Εργασίας. Διασπούν το συνδικαλισμό, επιβάλλοντας στα δικαστήρια να εγκρίνουν ή όχι μέσα σε δέκα (!) μόλις ημέρες τις αιτήσεις για επιχειρησιακά –δηλαδή κατά κανόνα εργοδοτικά– σωματεία, ενώ δίνουν το δικαίωμα υπογραφής επιχειρησιακών συμβάσεων ακόμη και σε «ενώσεις προσώπων» σε επιχειρήσεις που είναι τόσο μικρές, ώστε δεν έχουν καν είκοσι έναν εργαζόμενους για να συγκροτήσουν επιχειρησιακό σωματείο. Αρκούν... τρεις εργαζόμενοι σε μια επιχείρηση με πέντε υπαλλήλους για να υπογράψουν επιχειρησιακή σύμβαση! Το παν είναι να υπονομευτεί ο συνδικαλισμός – και αναφερόμαστε, βεβαίως, αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα.

Όσο για τον δημόσιο, η κυβέρνηση Παπανδρέου - Βενιζέλου άφησε πια κατά μέρος τα προσχήματα και δείχνει καθαρά τα σχέδιά της να απολύσει εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, αν κατορθώσει να ολοκληρώσει την τετραετή θητεία της μέσω του κόλπου της «εφεδρείας».

Ανενδοίαστα πλέον νομοθετεί με το πολυνομοσχέδιό της ότι «η ένταξη σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας λογίζεται ως προαναγγελία απόλυσης για κάθε νόμιμη συνέπεια», όπως αναφέρει επί λέξει.

Οι μάσκες έπεσαν, αλλά οι «κουκουλοφόροι» συνεργάτες των γερμανικών κατοχικών δυνάμεων παραμένουν στην εξουσία...

Πήγαν το χρέος στο... 190%!

Λεηλασία των μισθών, λεηλασία των συντάξεων, λεηλασία του εφάπαξ, άγρια φορολόγηση, χειρότερη κι από την εποχή της Τουρκοκρατίας – αυτό είναι το έργο της συνεργασίας της κυβέρνησης Παπανδρέου με την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Έτσι θα μας έσωζαν, με την εξαθλίω ση, μας έλεγαν πέρσι. Γδέρνοντάς μας και κρεμώντας μας στο τσιγκέλι θα βελτιωθούν οι μακροοικονομικοί δείκτες, ισχυρίζονταν. Έλεγαν συνειδητά ψέματα.

Παπανδρέου, ΕΕ και ΔΝΤ παρέλαβαν το 2009 από την κυβέρνηση Καραμανλή το δημόσιο χρέος στο 115% του ΑΕΠ. Τι έκαναν; Λεηλατώντας τα εισοδήματα του ελληνικού λαού, το εκτόξευσαν σε δύο μόλις χρόνια στο... 160% (!) του ΑΕΠ και του χρόνου, όπως ανακοίνωσε το ΔΝΤ, θα το έχουν εκτοξεύσει, στα τέλη του 2012 συγκεκριμένα, στο... 190% του ΑΕΠ!

Κατακρήμνισαν στα Τάρταρα της δυστυχίας και της μιζέριας τον ελληνικό λαό δήθεν για να τον σώσουν, στην πραγματικότητα για να τον ληστέψουν και να τον εξανδραποδίσουν, και το αποτέλεσμα είναι ότι αύξησαν κατά 75 εκατοστιαίες μονάδες το δημόσιο χρέος, διασφαλίζοντας έτσι ότι η Ελλάδα θα οδηγηθεί οπωσδήποτε σε χρεοκοπία με τους όρους που θα επιβάλει το Βερολίνο μέσω της ΕΕ, ώστε να καταστεί υποτελής επαρχία του Γερμανικού Ράιχ. 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 13/10/11

Θα έλεγε ποτέ ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας ότι οι Βρετανοί είναι «διεφθαρμένοι»; Οχι βέβαια! Θα τους διέφθειρε όσο μπορούσε βεβαίως ο ίδιος (αυτή είναι η δουλειά ενός Πρωθυπουργού υπηκόου των τοκογλύφων), αλλά δεν θα το ομολογούσε ποτέ δημοσίως.

Θα έκανε ποτέ κουρέλι το Σύνταγμα της Γαλλίας ο Πρόεδρός της; Ποτέ! Θα φρόντιζε να ξεσκίσει το Σύνταγμα της Ιταλίας, του Καμερούν ή του Βελγίου, αλλά ποτέ της Γαλλίας. Αυτό θα άφηνε (ή θα έβαζε) την Μπούντεσμπανκ ή την Γκόλντμαν Σακς να το υπονομεύσουν.

Θα έκανε ποτέ ο Γερμανός Καγκελάριος τους Γερμανούς εργάτες απασχολήσιμους τους μισούς και χωρίς αύξηση για δέκα χρόνια τους υπόλοιπους; Ποτέ!

Χωρίς τη συναίνεσή τους! Θα απαιτούσε μια χώρα όπως η Γερμανία (που το 1953 πέτυχε από τους πιστωτές της, ανάμεσά τους και απ' την Ελλάδα, την περικοπή του χρέους της κατά 50%) τον υπερδανεισμό άλλων χωρών, ώστε να της πληρώνουν μια ζωή τόκους; Ποτέ. Αν δεν μας θεωρούσε μ@λάκες.

Που δυστυχώς είμαστε. Διότι (ως και εκ των ύπερθεν συνάγεται) αυτή είναι η διαφορά ενός Βαλκάνιου από έναν Ευρωπαίο. Θεωρούν ο ένας τον άλλον μ@λάκ@...

«Ας πρόσεχαν» είχε πει ο κ. Σημίτης για όσους έχασαν τα κόπια τους στο Χρηματιστήριο.

Δεν είπε όμως, ούτε ο ίδιος ούτε όποιος άλλος όμοιός του το ίδιο για τις Τράπεζες που έπαιξαν τα λεφτά των ανθρώπων σε τοξικά προϊόντα.

Αυτοί που προσέχουν σαν τα μάτια τους τις τράπεζες και ταυτοχρόνως ειρωνεύονται με ένα «ας πρόσεχαν» τα θύματά τους για να συνεχίσουν τις ύβρεις χαρακτηρίζοντάς τα αργότερα, οι ίδιοι ή οι όμοιοί τους, «διεφθαρμένους» και «τεμπέληδες», όλοι αυτοί οι ολίγιστοι έχουν χρεωκοπήσει μπροστά στα μάτια του λαού. Βεβαίως πρόλαβαν στο μεταξύ να χρεωκοπήσουν τη χώρα. Ομως η χώρα (η κάθε χώρα) μπορεί απ' τα χρέη της να σωθεί. Νωρίτερα ή αργότερα. Μάλιστα ενίοτε με καθαρτήριο τρόπο. Εκείνο απ' το οποίο συνέρχεται δύσκολα μια χώρα είναι η σκλαβιά -η εσωτερική αποσύνθεση των προσώπων και των κοινοτήτων, που αυτή η σκλαβιά επιφέρει.

Εχουν ξανασκλαβωθεί στο παρελθόν οι Ελληνες κι έχουν δοκιμάσει στο πετσί τους την ένδοξη δισχιλιετή παραγωγή του έθνους μας σε γραικύλους, γενίτσαρους και δωσίλογους.

Αυτή η συσσωρευμένη, συλλογική και προσωπική μνήμη δεν πρόκειται να εξαερωθεί. Στα σπίτια μας δεν ανάβουμε καντηλάκι στα καθάρματα, αλλά στους ήρωες και τους αγίους, στους κλέφτες και τους αντάρτες, στους δασκάλους και τους γιατρούς, στους ποιητές και τους παίδες.

Αυτοί που πάνε την Ελλάδα για «κούρεμα» δεν αξίζουν ούτε μία τρίχα απ' τα μαλλάκια της, έχουν οι ίδιοι τα μαλλιά της Μέδουσας μέσα στις καρδιές τους πλεγμένα με φίδια.

Το χρέος συνετέθη με δόλιο τρόπο επί μακρόν, απ' αυτό δεν ωφελήθηκε ο λαός (αντιθέτως βλάφτηκε σφόδρα, ακόμα και το μέρος του εκείνο που εκμαυλίστηκε), επίσης δολίως η χώρα με πρόσχημα το χρέος οδηγήθηκε σε χρέος ακόμα μεγαλύτερο. Και αιχμαλωτίσθηκε. Αυτοί που την οδήγησαν στην αιχμαλωσία, τώρα την εκβιάζουν να κάθεται καλά να τη βιάζουν οι εντολείς τους.

Οταν ο εκβιαστής και ο ληστής σού παρακρατάει απ' τον ίδιο τον μισθό σου, στην πηγή του, το χαράτσι που αυθαιρέτως ο ίδιος σου επέβαλε, τότε κάθε νομιμότης έχει καταλυθεί και η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς οθωμανικού τύπου, όπου νόμος είναι και γίνεται ό,τι γουστάρει ο πασάς, ο αγάς και οι σκύλοι του...

Δεν θα γίνουμε Ινδία μας είπε ο Παπανδρέου και μας είχε ήδη κάνει σαντζάκι των Βρυξελλών -πολύ πιο «καθώς πρέπει» βεβαίως απ' τα οθωμανικά αντίστοιχα, διότι και γκαουλάιτερ διαθέτουμε και ειδικές οικονομικές ζώνες θα αποκτήσουμε και οι δωσίλογοι θα συνεχίσουν να πλουτίζουν - μάλιστα χωρίς να 'ναι υποχρεωμένοι οι καημένοι να μουρμουρίζουν «βάστα, Ρόμελ» και να εκτίθενται...

Το μόνον ευχάριστο των ημερών είναι ότι απεσύρθη κι έφυγε απ' την Ελλάδα η γερμανική εταιρεία SATURN (ηλεκτρικές συσκευές) κυρίως διότι μαζί της απεσύρθη και η άθλια διαφήμισή της: «η τσιγκουνιά είναι μαγκιά»- οι άξεστοι!

Ομως εκεί που ο εξυπνακισμός της διαφήμισης γίνεται αφόρητος είναι όταν χρησιμοποιεί ως «πρώτη ύλη» την ίδια την κρίση και τις συνέπειές της...

Αυτό μόνον ο Γιωργάκης θα μπορούσε να το κάνει, αλλά ως φαίνεται η διαφήμιση είναι συχνά πιο αήθης και πιο ευήθης...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet


«Ηµασταν σαν τις πόρνες µετά την πρώτη τους φορά [...] Κοιτάζαµε ο ένας τον άλλον και ήµασταν όλοι χλωµοί [...] Αισθανόµασταν µεγάλη ντροπή, αφού δεν µπορούσαµε να πιστέψουµε ότι εµείς, το ΠΑΣΟΚ, οδηγήσαµε την Ελλάδα στο ∆ΝΤ και τεµαχίσαµε µισθούς και συντάξεις [...]Από τότε έχουµε εκπορνευτεί πλήρως. Έχουµε κάνει τα ίδια πράγµατα πολλές φορές χωρίς να αισθανόµαστε ίχνος ντροπής»…

Υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ 16/10/11

Τις δύο ημέρες των τελευταίων απεργιακών κινητοποιήσεων, παρακολουθούμε και βιώνουμε την τελευταία πράξη μιας προδοσίας δύο χρόνων, η οποία μέλλει να ολοκληρωθεί τις επόμενες ημέρες στη Βρυξέλλες, με το πλήρες ξεπούλημα της χώρας.

Μέσα σε αυτές τις 48 ώρες, αναδείχτηκαν συμπυκνωμένα όλα τα στοιχεία του σημερινού αδιεξόδου. Είδαμε την κυβέρνηση να δίνει την τελευταία της παράσταση εντός κοινοβουλίου, ένα ακόμα μονόπρακτο ξεπουλήματος και προδοσίας, για να παραδώσει τις επόμενες ημέρες τη χώρα στα χέρια ιδιότυπων «κομμωτών», οι οποίοι ετοιμάζονται όχι απλώς να μας κουρέψουν αλλά να μας γδάρουν. Οι βουλευτές του κυβερνητικού συρφετού σύρθηκαν εκβιαζόμενοι να ψηφίσουν ακόμα ένα λαοκτόνο νομοσχέδιο: Ήταν ο ηθικός εκβιασμός του αρχι-Κουΐσλιγκ Παπανδρέου και του μαινόμενου Μπενίτο (θα καταστρέψτε τη χώρα αν δεν τα ψηφίσετε), αλλά και ο πολύ ουσιαστικότερος έλεγχος των βουλευτών μέσα από τα σκάνδαλα και τη διαφθορά που τους έχει σαπίσει μέχρι το μεδούλι (βλέπε, για παράδειγμα, τα κροκοδείλια δάκρυα διαφόρων ανόμως πλουτισάντων κυριών). Διότι, όπως η Μέρκελ και οι αυλικοί της εκβιάζουν τους Παπανδρέου και τους Βενιζέλους, απειλώντας να βγάλουν τις μίζες τους στη φόρα, το ίδιο κάνουν κα ι οι τελευταίοι στους υποτακτικούς τους. Και όμως, το ΠΑΣΟΚ, τώρα, είναι ένα πληγωμένο θηρίο. Έχει απέναντί του όλη την κοινωνία, ακόμα και το ίδιο το σώμα του κόμματος. Και, προφανώς, το κεφάλι δεν μπορεί να χτυπήσει τα πόδια – μόνο το αντίθετο μπορεί να γίνει, όπως αποδείχθηκε με τις καταλήψεις των υπουργείων και την ΠΟΕ-ΟΤΑ.

Γι’ αυτό και όλοι ετοιμάζονται για την τελική έξοδο. Οι κεντρικές φιγούρες της προδοσίας, ο Παπανδρέου, ο Πάγκαλος κι ο Βενιζέλος, ετοιμάζονται να παραδώσουν τη σκυτάλη και να κρυφτούν, μήπως και γλυτώσουν τα ειδικά δικαστήρια που θα ακολουθήσουν. Οι υπόλοιποι ήδη εργάζονται για τη διάδοχη κατάσταση: Η Αννούλα Μπίλντερμπεργκ, ο Ραγκούσης ή ο Λοβέρδος επιχειρούν να συγκροτήσουν το ρεύμα της ανοικτήÏ ‚ συνεργασίας, μαζί με την Ντόρα και άλλα σημιτικά υπολείμματα, ώστε να συνδιαλέγονται προνομιακά με τους Γερμανούς και τους άλλους κατακτητές, υπό τις ευλογίες του… Παπαχελά. Άλλοι, βλέπε Κατσέλη και όψιμοι αντιστασιακοί, υπό τις ευλογίες των «μηχανικών» της κοινής γνώμης και της πολιτικής, θα πορευτούν στο εξής με αντιμνημονιακό προσωπείο και θα επιχειρήσουν να αναβαπτιστούν στα ευρύτερα «μέτωπα» που ήδη ετοιμάζονται.

Αυτό το κόμμα, που οδήγησε την Ελλάδα στη μεγαλύτερη οικονομική, κοινωνική και εθνική καταστροφή της μεταπολεμικής ιστορίας μας, πλέον, έχει επιτελέσει τον ρόλο του και ετοιμάζεται για την οριστική του κατάδυση στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Και αυτό δεν καταδείχτηκε μόνο με την ιλαροτραγωδία του Κοινοβουλίου αλλά και από την πρωτοφανή λαϊκή κατακραυγή που τη συνόδευσε στις πλατείες της χώρας, στις μεγαλύτερες ίσως συγκεντρώσεις των τελευταίων δεκαετιών. Ο ελληνικός λαός έχει πλέον αποδεσμευτεί τελεσίδικα από το κόμμα-χαμαιλέοντα της μεταπολίτευσης.

Και όμως, τα γεγονότα που συνέβησαν έξω από το Σύνταγμα, στις 20 Οκτωβρίου, θάμπωσαν εν μέρει τον μεγαλειώδη χαρακτήρα των λαϊκών κινητοποιήσεων, ενώ το μόνο βέβαιο ήταν πως η θέση της κυβέρνησης θα ήταν πολύ χειρότερη αν το ποτάμι της λαϊκής οργής κατόρθωνε να εκδηλωθεί ανεμπόδιστα. Γιατί δεν μπορεί ένα διήμερο, που ξεκίνησε με μια από τις μεγαλύτερες σε μαζικότητα και ορμή διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης, να καταλήγει με τραγικό τρόπο στις καδρονιές, τα μάρμαρα και τις δολοφονικές επιθέσεις με μολότωφ σε διαδηλωτές. Και πάνω απ’ όλα, με τον άδικο χαμό του διαδηλωτή του ΠΑΜΕ, εξαιτίας της ρίψης των δολοφονικών δακρυγόνων από τα κατοχικά ΜΑΤ, τα οποία εκμεταλλεύτηκαν κατάλληλα, για μια ακόμα φορά, τους επαγγελματίες της βίας.

Το καθεστώς περιλαμβάνει και τους επίσημους «αντικαθεστωτικούς»

Οι κινητοποιήσεις των δύο ημερών κατέδειξαν το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο οδηγούν το λαϊκό κίνημα όλες οι πολιτικές δυνάμεις της μεταπολίτευσης, και ιδιαίτερα εκείνες οι οποίες επιχειρούν να αναβαπτιστούν στο αντιμνημονιακό λαϊκό κίνημα για να το ποδηγετήσουν και να το υποκαταστήσουν.

Το δράμα όλων των αυτόνομων λαϊκών κινητοποιήσεων της μεταπολίτευσης, δράμα που πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις τον τελευταίο χρόνο, είναι πως, κάθε φορά που έτεινε να συγκροτηθεί ένα νέο πολιτικό υποκείμενο που θα μπορούσε να εκφράσει άμεσα τον ίδιο τον λαό, αυτό εμποδιζόταν από τη συντονισμένη δράση δυνάμεων που συμμετέχουν και εκφράζουν την αδιέξοδη σαπίλα της μεταπολίτευσης.

Οι κάθε λογής επαγγελματίες της βίας, που για τριανταπέντε χρόνια διεκδικούν το μονοπώλιο της σύγκρουσης και παίζουν τον ρόλο του νταβατζή των δυναμικών αντιδράσεων της ελληνικής κοινωνίας, εξαντλούν το εξεγερσιακό δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας στην αποδόμηση, τον μηδενισμό και το «χτυπάμε και τρέχουμε». Από το νεολαιΐστικο κίνημα της δεκαετίας του ’80, μέχρι το μαθητικό, το φοιτητικό κίνημα, ένα κομμάτι των αγανακτισμένων κ.ο.κ., πάντοτε είναι παρόντες για να νομιμοποιούν τις δυνάμεις καταστολής και να διασώζουν τους υποτιθέμενους αντιπάλους τους, το ΚΚΕ και το κράτος. Διότι και έδιναν τα όπλα στο κράτος να γίνει όλο και πιο κατασταλτικό και παράλληλα ενίσχυαν το ΚΚΕ και την καθεστωτική αριστερά, μια και ο κόσμος, μπροστά στη σύγκρουση μηχανισμών βίας, σπεύδει εν τέλει να καταφύγει στα δοκιμασμένα κόμματα και μηχανισμούς, ή –ακόμα χειρότερα– πηγαίνει σπίτι του.

Αυτό δεν ζήσαμε σε μεγαλύτερη κλίμακα τα δύο τελευταία χρόνια, από τότε που άρχισε η μεγάλη κρίση; Το μεγάλο λαϊκό κίνημα, που είχε αρχίσει να εκδηλώνεται ενάντια στο Μνημόνιο, σίγησε τρομαγμένο, για έναν χρόνο σχεδόν, μετά τους τρεις νεκρούς της Μαρφίν. Όταν εν τέλει άρχισε το κίνημα των αγανακτισμένων, έναν ολόκληρο χρόνο μετά, αυτό υποχρεώθηκε να υιοθετήσει τις τακτικές της μαζικής ειρηνικής διαμαρτυρίας για να μπορέσει να συγκροτηθ εί. Και για δύο μήνες, κατόρθωσε να αντισταθεί τόσο στις δυνάμεις της καθεστωτικής Αριστεράς, στα γκρουπούσκουλα και το ΚΚΕ που το λοιδορούσαν, όσο και στους επαγγελματίες της βίας, που το χαρακτήριζαν εθνικιστικό και ειρηνιστικό. Και αυτό το κίνημα έτρεμαν οι εξουσιαστές, γιατί συγκέντρωνε και ενοποιούσε όλο τον ελληνικό λαό. Και έκαναν τα πάντα για να το διαλύσουν: ο καθένας από την πλευρά του, ΜΑΤ, δακρυγόνα, καθεστωτική Αριστερά, κουκουλοφόροι, προσπάθησαν να κτυπήσουν, να αλώσουν, να ποδηγετήσουν αυτό το μεγάλο λαϊκό κίνημα. Και φάνηκε πως προς στιγμήν το πέτυχαν.

Ωστόσο, στις 19 Οκτωβρίου, αυτό ξαναβγήκε δυναμικό, λαϊκό, ανυπότακτο, στους δρόμους όλης της χώρας. Και για άλλη μια φορά, ξαναπαίχτηκε το ίδιο παιγνίδι.

Το ΚΚΕ αποφάσισε να παραβρεθεί στις κινητοποιήσεις του Συντάγματος, ενάμιση χρόνο μετά το μνημόνιο. Έφραξε την Αμαλίας και δεν επέτρεπε σε κανέναν να πλησιάσει στη Βουλή, ενώ η όλη παρουσία του, τα ξύλινα συνθήματα και ο τρόπος συγκρότησής του, έδιωχνε τον ανένταχτο κόσμο, ο οποίος το είχε επιλέξει μόνο και μόνο για να αποφύγει το αδιέξοδο των συγκρούσεων του «μπάχαλου». Γι’ αυτό και, πριν αρχίσουν οι συγκρούσεις, ο κόσμος είχε αγανακτήσει με την παρουσίÎ ± του – και διασώθηκε στη συνείδηση όλων μόνο μετά τις δολοφονικές επιθέσεις που δέχτηκε με τις μολότωφ και τα μάρμαρα.

Και όμως, ακόμα και τα τελευταία γεγονότα δεν ήταν αρκετά για να ξυπνήσουν το ΚΚΕ από το ιδιότυπο κώμα στο οποίο βρίσκεται. Γι’ αυτό, παρόλο που πλέον είναι σαφές ότι ο διαδηλωτής δολοφονήθηκε από τα δακρυγόνα που εξαπέλυσαν τα ΜΑΤ, διστάζει να επιτεθεί κατά μέτωπο στην κυβέρνηση, φοβούμενο την… κατάρρευσή της πριν την ολοκλήρωση της χρεοκοπίας! Γιατί είναι πολύ ασφαλές γι’ αυτούς να επιμένουν στον ρόλο του μετά Χριστόν προφήτη, παρά να συμβάλουν άμεσα και έμπρακτα στην ανατροπή της κυβέρνησης. Ούτως ή άλλως, αυτή η εξέλιξη θα απελευθέρωνε ανεξέλεγκτες δυναμικές, ενώ αν η παράδοση της εξουσίας γίνει ομαλότερα, τότε είναι πολύ πιθανότερο να λάβουν αυτοί, τα κατεστημένα κόμματα, τη μερίδα του λέοντος από την αγανάκτηση του κόσμου.

Τέλος, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιπές δυνάμεις της άκρας αριστεράς που, στις 20 Οκτωβρίου, περιορίστηκαν σε ρόλο κομπάρσου, παρόλο που έχουν τις ίδιες ευθύνες με τους υπόλοιπους. Κι αυτό γιατί τόσον καιρό στήριζαν και χρησιμοποιούσαν τις εξουσιαστικές πρακτικές του… αντιεξουσιαστικού χώρου. Διότι πάνω στις πλάτες του μπορούσαν όλα αυτά τα χρόνια να παίζουν ανέξοδα, νέοι και γηραιότεροι μεσοαστοί του Ψυχικού και του Κολωνακίου, τους επαναστάτες, μέσα στα πανεπιστήμια, στους χώρους των εκπαιδευτικών, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Εκείνοι ήταν που θεμελίωσαν το ιδεολογικό άλλοθι για τον μηδενισμό, και αυτοί καλλιέργησαν τον αμοραλισμό και την ισοπέδωση αρχών και αξιών μέσα στα κινήματα. Βεβαίως, τώρα πια, αρνούνται να αναγνωρίσουν τον Φραγκενστάιν που έχουν κατασκευάσει. Εξ ου και η απίστευτα αντιφατική στάση που είχαν απέναντι στα γεγονότα: Από τη μια, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, λοιδορούσαν το ΚΚΕ, βγάζοντας από το ντουλάπι τα μπαγιάτικα συνθήματα εναντίον του (βλέπε τι έλεγε ο ραδιοσταθμός «Κόκκινο» κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης), και από την άλλη, μετά τη διαδήλωση και όταν διαφάνηκε ότι υπάρχει νεκρός και ότι η στάση τους θα ενείχε τεράστιο πολιτικό κόστος, έσπευσαν να καταγγείλουν τους «προβοκάτορες» και τους «πράκτορες» της ασφάλειας.

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, όμως, και κυρίως με τον τραγικό χαμό του οικοδόμου, στελέχους του ΠΑΜΕ από το Βύρωνα, διεσώθησαν για άλλη μια φορά οι δυνάμεις της αντίδρασης, όσοι δηλαδή κερδίζουν από την αναπαραγωγή της υφιστάμενης κατάστασης: οι προδότες της κυβέρνησης αλλά και οι μονολιθικές δυνάμεις της αμφισβήτησης. Το ΚΚΕ και οι μηδενιστές εξουσιαστές του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Ο ελληνικός λαός, όπως δεν θέλει τους πράσινους σωτήρες που τους οδηγούν στην αγκαλιά της υποδούλωσης και της εξαθλίωσης, ούτε τους άχρηστους και ανίκανους γαλάζιους, έτσι δεν χρειάζεται τους κόκκινους και τους μαύρους που βραχυκυκλώνουν τις αντιδράσεις και σπρώχνουν τον αντιστεκόμενο λαό στην παραίτηση, την απελπισία και τον οδηγούν στο σπίτι του. Ο ελληνικός λαός θέλει να οργανώσει από μόνος του, πραγματικά αυτόνομα, την αντίστασή του. Και τ ο εννοεί. Ούτως ή άλλως, όταν οι λαοί φωνάζουν «ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΛΟΙ», στην Αθήνα, το Κάιρο ή το Μπουένος Άιρες, εννοούν πραγματικά ΟΛΟΥΣ – δηλαδή, ακόμα και αυτούς που το παίζουν εργολάβοι της ελπίδας του ίδιου του λαού. Αυτό πρέπει να κάνουμε κι εμείς σήμερα.

Και αν στα τριανταπέντε χρόνια της μεταπολίτευσης τα κατάφεραν να εμποδίσουν την ανάδειξη ενός αυθεντικά νέου λαϊκού και αυτόνομου κινήματος, σήμερα δεν θα μπορέσουν να το κάνουν. Διότι σήμερα έχει ξεσηκωθεί όλη η κοινωνία, διότι σήμερα τείνουν να αυτονομηθούν ακόμα και οι ψηφοφόροι των κομμάτων, διότι σήμερα είναι ανάγκη να διαμορφωθούν νέα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα. Και όσο και αν καθυστερούν την μορφοποίησή τους οι δυνάμεις του παλιού κόσμου, τα ρυάκια της λαϊκής αντίστασης θα μεταβληθούν αργά ή γρήγορα σε χείμαρρο που θα σαρώσει όλες τις καθεστωτικές δυνάμεις, τόσο του κράτους όσο και τις αντιπολίτευσης, ακόμα και τους επαγγελματίες της βίας.

Η εξαφάνιση της μοιραίας –από τον Δεκέμβρη του 1944 μέχρι το Μνημόνιο του 2010– οικογένειας Παπανδρέου από το πολιτικό προσκήνιο, θα συμπαρασύρει και όλες τις μεταπολιτευτικές δυνάμεις που στηρίζουν και αναπαράγουν με κάθε τρόπο το σύστημα. Και όχι μόνο τον δικομματισμό, όχι μόνο την ωχρή και ανίκανη Ν.Δ. Το ζήτημα είναι πως όσοι καθυστερούν με χιλιάδες τρόπους την εμφάνιση ενός αυθεντικού λαϊκού κινήματος, πολλαπλασιάζουν τα δεινά που θα πρέπει ακόμα να υποφέρει ο ελληνικός λαός.

21 Οκτωβρίου 2011

Κίνηση Πολιτών Άρδην