Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Δεκ 2012

  • Επαίσχυντοι ψεύτες, άνανδροι και δειλοί, οι κυβερνώντες που εκτελούν κατά γράμμα τις εντολές της τρόικα και δολοφονούν την χώρα για να εξασφαλίσουν την (λαθρο)παραμονή τους στην εξουσία...

Έγγραφο ντοκουμέντο που έφεραν στο φως οι συνδικαλιστές της Αστυνομίας μέσω του περιοδικού τους «Σύγχρονη Αστυνομία», εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση.
 
Η ύπαρξη του εγγράφου αυτού αποδεικνύει, ότι όχι μόνο δεν διαπραγματεύτηκαν το παραμικρό με την Τρόικα για τα μισθολόγια των Στρατιωτικών και των υπηρετούντων στα Σώματα Ασφαλείας, αλλά εκτέλεσαν μέχρι δεκαδικού τις έγγραφες υποδείξεις των εκπροσώπων των δανειστών μας, που δόθηκαν στην κυβέρνηση πολύ πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου!


Αναρωτιόμαστε βεβαίως πόσες αποδείξεις χρειάζονται για το προφανές…, ότι όχι μόνο έχει παραδοθεί στον έπακρο βαθμό η κυριαρχία του τόπου και η διοίκησή του, αλλά κατά τρόπο ακόμα πιο επονείδιστο, οι κυβερνόντες που ψηφίζονται από Έλληνες υπηκόους παίζουν απλά τον ρόλο του αποδέκτη αλληλογραφίας…

Η αποκάλυψη αυτή βάζει τα πράγματα στη θέση τους για το κατά πόσο η κυβέρνηση αυτή … «διαπραγματεύεται» το οτιδήποτε και δεν παίζει απλά τον ρόλο της σε ένα κακοπροβαρισμένο και κακοπαιγμένο θεατρικό έργο!

Ακολουθεί το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Σύγχρονης Αστυνομίας», που αναδημοσιεύουμε μαζί με το ντοκουμέντο της ντροπής:

20121225-202802.jpg

«Η μνήμη μας όλων των ενστόλων, ανεξαρτήτως ηλικίας, δοκιμάστηκε σκληρά, αλλά δεν εξασθένησε! Είχαμε ακούσματα απ’ τα τρία «Ζάππεια», τις προεκλογικές ομιλίες, τις διαβεβαιώσεις Υπουργών, βουλευτών, αλλά καιυπηρεσιακών παραγόντων, ότι από τα ειδικά μισθολόγια θα υποστούμε τις μικρότερες μειώσεις (υπ’ όψιν και οι ιερείς, έχουν καλύτερο μισθολόγιο από εμάς). Καταλάγιασε βαθιά μες στην ψυχή μας, το συναίσθημα της διάσωσης της χώρας μας και δεχτήκαμε έως σήμερα τις όποιες παρεμβάσεις έγιναν στους μισθούς και τις συντάξεις μας.

Ενώ ήμασταν ήδη πεπεισμένοι, ότι κατ’ αναλογία θα είχαμε τις μικρότερες μειώσεις, οικονομικοί κύκλοι διέτειναν ότι καλύτερα να έχουμε αμοιβή έστω μικρή, παρά να είναι άδεια τα Α.Τ.Μ. των τραπεζών στο τέλος του μήνα και μας προϊδέαζαν αρνητικά! Ευρωπαϊστές από την μία, λάγνοι εραστές της δραχμής από την άλλη, συνέθεσαν ένα θολό τοπίο για ένα και πλέον τρίμηνο. Σ’ αυτό το βασανιστικό διάστημα των τριών μηνών που διαπραγματεύονταν η κυβέρνηση με την παρέα του ψυχρού Σκανδιναβού Thomsen, αποδομείτο ήδη το κοινωνικό σύστημα παροχών, υγείας – περίθαλψης, μισθών – συντάξεων και εφ’ άπαξ.

Σκιαγραφούσαν επί χάρτου ταυτόχρονα σ’ αυτό το διάστημα, την υποθήκευση του παρόντος, αλλά και του μέλλοντός μας. Το παρελθόν πλέον, ήταν ο κακός παραδειγματισμός για τους δανειστές μας και έπρεπε να το λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν τους!

Δεν άργησε να επαληθευτεί η καραδοκούσα μύχια σκέψη μας, ότι κάτι κακό θα συμβεί… Και το κακό συνέβη. Λίγο πριν την υποτονική για το πολυτεχνείο συγκέντρωση, άρχισαν να διαρρέουν φήμες, ότι εκτός από τις απροσδιόριστες ποσοστιαίες μειώσεις, αλλάζουν και οι συντελεστές που καθορίζουν τις οικονομικές μας διαβαθμίσεις. Μετά τα πρώτα σύννεφα, ήρθε η μπόρα. Ο Δ.Ο.Λ. πρώτος διά του «Βήματος» (η εφημερίδα που ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις) κατά κοινή ομολογία πολλών, προσδιόρισε δυστυχώς τα οικονομικά μας μεγέθη με απόλυτη ακρίβεια. Το γεγονός ότι εμείς ως συνδικαλιστές δεν γνωρίζαμε τίποτα, είναι από ύποπτο έως υποβολιμαίο!

Παρά ταύτα, σε επίσκεψή μας στο Υπουργείο και σε συνάντησή μας με τον κ. Δένδια μας διαβεβαίωσε – έχοντας την αίσθηση – ότι οι μειώσεις μας θα είναι αισθητά περιορισμένες και δεν θα είναι του προαναγγελθέντος μεγέθους! Μάλιστα, δεν γνώριζε το δημοσίευμα του «Βήματος». Τις επόμενες μέρες, βουλευτές που από χρόνια έλεγαν ότι «μας αγαπούν», για την ψήφο μας φυσικά, βγήκαν πρώτοι στα… κεραμίδια, κυκλοφορώντας πίνακες και αποδεδειγμένα είχατε, τόνιζαν, τις μικρότερες μειώσεις.


Σε μια τέτοια επίδειξη πινάκων, το μάτι στην οριζόντια κλίμακα, από μια περίεργη αίσθηση πήγαινε σιγά – σιγά για τον φόβο του εγκεφαλικού επεισοδίου! Είχαν ανά χείρας τον ξενόγλωσσο πίνακα που ήδη είχε καταρτίσει η Τρόικα και για του λόγου το αληθές, σας τον παραθέτουμε ως ντοκουμέντο. Ευχόμαστε στην συγκυβέρνηση με την ευκαιρία των γιορτών των Χριστουγέννων, αλλά και στην Τρόικα, να έχουν σώσει την χώρα, γιατί έτσι κι αλλιώς, εμάς μας καταδίκασαν ες αεί».

Πηγή: newsbomb.gr

Του Paul Craig Roberts
Για το ιστολόγιο Prison Planet
25 Δεκεμβρίου 2012
Aπόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Τα Χριστούγεννα είναι μια εποχή μεστή από παραδόσεις. Αν είστε από εκείνους οι οποίοι, παρά την βιασύνη σας να προλάβετε τα πάντα πριν από τα Χριστούγεννα, βρήκατε τον χρόνο για να στολίσετε ένα δέντρο, τότε μοιράζεστε μαζί με άλλους μια σχετικά πρόσφατη παράδοση. Παρά το γεγονός ότι το χριστουγεννιάτικο δέντρο έχει αρχαίες (σκανδιναβικές) ρίζες, στις αρχές του 20ου αιώνα μόνο 1 στις 5 αμερικανικές οικογένειες στόλιζε δέντρο στο σπίτι της. Και μόλις το 1920 έγινε το χριστουγεννιάτικο δέντρο το σήμα κατατεθέν των εορτών.

Τα δώρα είναι ένα άλλο κοινό έθιμο. Η παράδοση προέρχεται από τους τρεις μάγους ή σοφούς που έφεραν ο καθένας ένα ξεχωριστό συμβολικό δώρο στον μικρό Ιησού. Όταν ήμουν παιδί, τα δώρα ήταν λιγότερο ακριβά και εξεζητημένα από ό, τι σήμερα, αλλά ακόμα και τότε οι περισσότεροι συμπολίτες μου διαμαρτύρονταν για την εμπορευματοποίηση των Χριστουγέννων. Έχουμε συνηθίσει στην εμπορευματοποίηση. Οι πωλήσεις της γιορτινής σαιζόν είναι η ραχοκοκαλιά πολλών επιχειρήσεων. Η ανταλλαγή δώρων μας αναγκάζει να θυμόμαστε τους άλλους και να αφιερώνουμε λίγο χρόνο από την βιαστική και πυρετώδη ζωή μας για να τους σκεφτούμε.

Τα στολίδια και τα δώρα των Χριστουγέννων είναι ένας από τους δεσμούς που μας συνδέουν με τον χριστιανικό πολιτισμό, ο οποίος έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του Δυτικού πολιτισμού εδώ και 2.000 χρόνια.

Στην κουλτούρα μας, το άτομο αποκτά αξία. Ο παράγοντας αυτός επιτρέπει στον οποιοδήποτε πολίτη να εκφράζει την σκέψη του ελεύθερα, να διεκδικεί τα δικαιώματά του επί της αρχής, να καταγγέλλει την αδικία και να γίνεται μεταρρυθμιστής.

Αυτή η ενδυνάμωση του ατόμου είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του Δυτικού πολιτισμού, αφού καθιστά το άτομο πολίτη ο οποίος χαίρει ίσων δικαιωμάτων με όλους τους άλλους πολίτες, προστατεύοντάς τον συγχρόνως από οποιαδήποτε επίδοξη τυραννική κυβέρνηση μέσω του κράτους δικαίου και της ελευθερίας του λόγου. Τα επιτεύγματα αυτά είναι προϊόντα αγώνων αιώνων, αλλά όλα απορρέουν από το χριστιανικό δόγμα, σύμφωνα με το οποίο ο Θεός εκτιμά τόσο την ψυχή του ανθρώπου που έστειλε τον Υιό Του να μαρτυρήσει, προκειμένου εμείς να μπορούμε να έχουμε ζωή με την πραγματική σημασία της λέξης. Ανυψώνοντας με τον μοναδικό αυτό τρόπο το άτομο, ο Χριστιανισμός έδωσε στον άνθρωπο φωνή.

Πριν την έλευση του Δυτικού πολιτισμού, φωνή είχαν μόνο εκείνοι που ασκούσαν εξουσία. Ο Δυτικός πολιτισμός έδωσε στους πολίτες με πνευματική ακεραιότητα φωνή, καθώς και σε όσους είχαν ανεπτυγμένο το αίσθημα του δικαίου, της τιμής, του καθήκοντος και της ευγενούς άμιλλας. Έδωσε στους μεταρρυθμιστές την δυνατότητα να εισαγάγουν μεταρρυθμίσεις, στους επενδυτές να επενδύουν και στους επιχειρηματίες να δημιουργούν εμπορικές επιχειρήσεις, νέα προϊόντα και νέα επαγγέλματα.

Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ευκαιριών. Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσέλκυσαν μετανάστες που μοιράστηκαν τις αξίες του πολιτισμού αυτού και τις εφάρμοσαν στην δική τους ζωή. Ως αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής, ο Δυτικός πολιτισμός αφομοιώθηκε από πολίτες διαφορετικής πολιτισμικής ταυτότητας που έγιναν ένα ενιαίο σύνολο.

Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες έχουμε χάσει την επαφή με το ιστορικό αυτό επίτευγμα το οποίο ανύψωσε το άτομο και του έδωσε εξουσία. Οι θρησκευτικές, νομικές και πολιτικές ρίζες αυτού του μεγάλου επιτεύγματος δεν διδάσκονται πια συστηματικά στα σχολεία και τα πανεπιστήμια και δεν χαίρουν του απαιτούμενου σεβασμού από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Οι φωνές και τα μηνύματα που μας έχουν αγγίξει μέσα από τους αιώνες και μας συνδέουν με τον πολιτισμό μας φιμώνονται σήμερα από την «πολιτική ορθότητα» και τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». Η προσευχή έχει εκδιωχθεί από τα σχολεία και τα χριστιανικά θρησκευτικά σύμβολα εξαφανίστηκαν από τον δημόσιο βίο. Οι συνταγματικές δικλείδες προστασίας έχουν συρρικνωθεί λόγω των πολιτικών φιλοδοξιών των σύγχρονων ηγεμόνων μας. Η επ’ αόριστον κράτηση, τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες έχουν γίνει σήμερα θεσμοθετημένες πρακτικές της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. Το ιστορικό επίτευγμα της ποινικής δίωξης όλων ανεξαιρέτως των εγκλημάτων έχει αναιρεθεί. Η τυραννία έχει κάνει και πάλι την εμφάνισή της.

Η πολιτισμική διαφορετικότητα στο εσωτερικό της χώρας και ο επεκτατισμός εκτός της χώρας γίνονται αφορμή για την κατάλυση των αξιών και τη διάλυση του πολιτισμού μας και του κράτους δικαίου. Υπάρχει άφθονος χώρος για πολιτισμική πολυμορφία στον κόσμο, αλλά όχι μέσα στην ίδια χώρα. Ένας Πύργος της Βαβέλ δεν είναι δυνατόν να έχει πολιτισμό. Ένα άτομο-πολίτης δεν μπορεί να είναι Χριστιανός τη μία μέρα, ειδωλολάτρης την επόμενη και μουσουλμάνος την μεθεπόμενη. Ένα συνονθύλευμα πολιτιστικών και θρησκευτικών αξιών δεν παρέχει καμία βάση για την ύπαρξη νόμων και δικαίου εκτός από την ακατέργαστη και βίαιη εξουσία όπως αυτή ασκούνταν στα προχριστιανικά χρόνια.

Οι Αμερικανοί έχουν ένα τεράστιο μερίδιο από την χριστιανική παράδοση. Είτε πιστεύουμε στον Χριστό ο καθένας μας μεμονωμένα, είτε όχι, είμαστε κοινωνοί και δικαιούχοι του ηθικού δόγματος που έχει την δύναμη να κάμπτει την εξουσία και να προστατεύει τους αδυνάτους. Η εξουσία είναι ένα άλογο του οποίου ο αναβάτης είναι κατ’ ανάγκην φαύλος. Αν τον 20ο αιώνα το άλογο αυτό κλυδωνίστηκε και ταλαιπωρήθηκε σκληρά, τον 21ο αιώνα τρέχει με ακόμη γρηγορότερους ρυθμούς. Εκατομμύρια άνθρωποι εξοντώθηκαν τον 20ο αιώνα από τους ναζί στη Γερμανία και από τους Σοβιετικούς και Κινέζους κομμουνιστές απλά και μόνο επειδή ήταν μέλη μιας φυλής ή τάξης που είχε δαιμονοποιηθεί από τους διανοούμενους και την πολιτική εξουσία. Στα τέλη του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα, εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνων σε επτά χώρες έχουν δολοφονηθεί και εκατομμύρια εκτοπίστηκαν, επειδή δεν υπέκυψαν στην ηγεμονία της Ουάσιγκτον.

Η εξουσία που αποποιείται τις θρησκευτικές και άλλες πολιτιστικές παραδόσεις μιας χώρας, αποκόπτοντας τον λαό της χώρας από τις ρίζες του δεν είναι δυνατόν να περιοριστεί από ηθικούς και θρησκευτικούς ενδοιασμούς. Ο Βλαντιμίρ Λένιν το έκανε αυτό σαφές, όταν όρισε την έννοια της δικτατορίας ως της «απεριόριστης εξουσίας, η οποία βασίζεται άμεσα στην άσκηση βίας και δεν περιορίζεται από κανέναν άλλο παράγοντα». Η τάση της άσκησης του επεκτατισμού της Ουάσιγκτον επί των πολιτών των ίδιων των ΗΠΑ αλλά και επί των πολιτών άλλων χωρών του κόσμου βασίζεται εξ ολοκλήρου στην άσκηση βίας και αναβιώνει τις αρχές και πρακτικές της ασύδοτης εξουσίας.

Η έμφαση του Χριστιανισμού στην αξία του ατόμου καθιστά το είδος εξουσίας το οποίο περιέγραψε ο Λένιν, και το οποίο εφαρμόζει σήμερα η Ουάσιγκτον, απαράδεκτο. Είτε είμαστε θρησκευόμενοι είτε όχι, ο εορτασμός των γενεθλίων του Ιησού Χριστού είναι ταυτόσημος με μια θρησκεία, η οποία μας μετέτρεψε σε κύριους της ψυχής μας και της πολιτικής μας ζωής πάνω στη Γη. Μια τέτοια θρησκεία αξίζει να την ασπαστεί κανείς, ακόμη και εάν προηγουμένως ήταν άθεος.

Καθώς ετοιμαζόμαστε να υποδεχθούμε το 2013, ο Δυτικός πολιτισμός, ένα δημιούργημα διαδικασίας χιλιάδων χρόνων, αγωνίζεται και δοκιμάζεται. Ο εκφυλισμός είναι ορατός παντού τριγύρω μας. Καθώς η Δύση βυθίζεται στην τυραννία, απομένει να δούμε εάν οι λαοί της Δύσης θα υπεραμυνθούν της ελευθερίας τους και της ψυχής τους, ή θα βυθιστούν στην τυραννία, η οποία έχει σηκώσει και πάλι το αποκρουστικό και άπληστο κεφάλι της.


Ετούτες οι γιορτές ας γίνουν φάρος στις ψυχές όλων μας, στέλνοντάς μας εκείνα τα βουβά παντοτινά μηνύματα και τις σκέψεις που ξεκινούν από την αγάπη και τελειώνουν προς την ελευθερία και την δημοκρατία. 

Ο νέος χρόνος που έρχεται ας πάρει την ομίχλη που μας εμποδίζει να δούμε και να κατανοήσουμε τα αυτονόητα και να μας φέρει τον έναν κοντά, δίπλα στον άλλο, να μας διδάξει την σπουδαιότητα και την αξία του να είμαστε ενωμένοι στον πόλεμο που μας κήρυξαν εκείνοι που κατέλυσαν την δημοκρατία υπηρετώντας την, εκείνοι που κατέλυσαν κάθε ηθική αξία για να μας διασώσουν από όλα εκείνα τα λάθη που οι ίδιοι επί σειρά δεκαετιών, απολύτως συντεταγμένα και με απόλυτη συνέπεια έκαναν εις βάρος της χώρας και των πολιτών της. 

Μετάνοια, ομόνοια και ενότητα, ας γίνουν οι λέξεις που θα σηματοδοτήσουν το αύριο αυτής της χώρας, αυτής της πατρίδας που στενάζει σήμερα κάτω από μία νέα κατοχή η οποία προσπαθεί να μετατρέψει τους Έλληνες σε λαό αυτοδούλων ή σε «μυρμήγκια» που θα εργάζονται πυρετωδώς για να αποφέρουν κέρδη και να διασώσουν τους διασώστες τους και –φυσικά- τα αφεντικά τους.


Κωνσταντίνος

Οι ευχές ενός καλού φίλου και συναγωνιστή

Χρόνια Πολλά με... περισυλλογή!...


Χριστός ετέχθη, αδέλφια! Χρόνια καλά κι ευλογημένα και είθε μαζί με τον ασπόρως Ενανθρωπήσαντα να τεχθεί σύντομα και κάποια αμυδρή έστω ηλιαχτίδα ανάστασης για τη σκλαβωμένη μας πατρίδα!

Επειδή όμως η σημερινή μέρα, παρά το ευφρόσυνόν της, προσφέρεται κατ' εξοχήν για προβληματισμό (όχι βεβαίως οικονομικής ή πολιτικής, αλλά πνευματικής φύσεως), επισυνάπτω το συγκλονιστικό μίνι αφήγημα του αγίου των γραμμάτων μας Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη τα "Πτερόεντα Δώρα". Γραμμένο πριν από έναν ολόκληρο αιώνα, το διήγημα αυτό απεικονίζει με καταλυτική (και προφητική) ενάργεια τους καιρούς της πνευματικής αποστασίας στην οποία βρισκόμαστε ως κοινωνία και ως έθνος. Και το μήνυμα είναι σαφές: Μετάνοια! Αυτό που κι εμείς συνεχώς λέμε ότι είναι ο μόνος δρόμος! Όσο θα είμαστε αυτοεξόριστοι απ΄τον Θεό (και από τον ίδιο τον εσώτατο εαυτό μας), θα παραμένουμε στο τέλμα και ο Αρχάγγελος θα συνεχίζει να φεύγει άπρακτος. Απολαύστε το με κατάνυξη και περισυλλογή (ακόμη κι όσοι το έχετε ξαναδιαβάσει).
Αξίζει πραγματικά τον κόπο.

Τα πτερόεντα δώρα

Ξένος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σαρκός, κατῆλθε τὴν παραμονὴν ἀπὸ τὰ ὕψη, συστείλας τὰς πτέρυγας ὅπως τὰς κρύπτῃ, θεῖος ἄγγελος. Ἔφερε δῶρα ἀπὸ τὰ ἄνω βασίλεια διὰ νὰ φιλεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης. Ἦτον ὁ καλὸς ἄγγελος τῆς πόλεως.

Ἐκράτει εἰς τὴν χεῖρα ἓν ἄστρον καὶ ἐπὶ τοῦ στέρνου του ἔπαλλε ζωὴ καὶ δύναμις, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο πνοὴ θείας γαλήνης. Τὰ τρία ταῦτα δῶρα ἤθελε νὰ μεταδώσῃ εἰς ὅλους ὅσοι προθύμως τὰ δέχονται.

Εἰσῆλθεν ἐν πρώτοις εἰς ἓν ἀρχοντικὸν μέγαρον. Εἶδεν ἐκεῖ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν σεμνοτυφίαν, τὴν ἀνίαν καὶ τὸ ἀνωφελὲς τῆς ζωῆς ζωγραφισμένα εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἤκουσε τὰ δύο τεκνία νὰ ψελλίζωσι λέξεις εἰς ἄγνωστον γλῶσσαν. Ὁ Ἄγγελος ἐπῆρε τὰ τρία οὐράνια δῶρά του, καὶ ἔφυγε τρέχων ἐκεῖθεν.

Ἐπῆγεν εἰς τὴν καλύβην πτωχοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀνὴρ ἔλειπεν ὅλην τὴν ἑσπέραν εἰς τὴν ταβέρναν. Ἡ γυνὴ ἐπροσπάθει ν᾿ ἀποκοιμίσῃ μὲ ὀλίγον ξηρὸν ἄρτον τὰ πέντε τέκνα, βλασφημοῦσα ἅμα τὴν ὥραν ποὺ εἶχεν ὑπανδρευθῆ. Τὰ μεσάνυχτα ἐπέστρεψεν ὁ σύζυγός της· αὐτὴ τὸν ὕβρισε νευρικὴ μὲ φωνὴν ὀξεῖαν, ἐκεῖνος τὴν ἔδειρε μὲ τὴν ράβδον τὴν ὀζώδη, καὶ μετ᾿ ὀλίγον οἱ δύο ἐπλάγιασαν χωρὶς νὰ κάμουν τὴν προσευχήν των, καὶ ἤρχισαν νὰ ροχαλίζουν μὲ βαρεῖς τόνους. Ἔφυγεν ἐκεῖθεν ὁ Ἄγγελος.

Ἀνέβη εἰς μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ἦσαν ἐκεῖ πολλὰ δωμάτια μὲ τραπέζας, κ᾿ ἐπάνω των ἔκυπτον ἄνθρωποι μετροῦντες ἀδιακόπως χρήματα, παίζοντες μὲ χαρτία. Ὠχροὶ καὶ δυστυχεῖς, ὅλη ἡ ψυχή των ἦτο συγκεντρωμένη εἰς τὴν ἀσχολίαν ταύτην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον μὲ τὰς πτέρυγάς του διὰ νὰ μὴ βλέπῃ κ᾿ ἔφυγε δρομαῖος.

Εἰς τὸν δρόμον συνήντησε πολλοὺς ἀνθρώπους, ἄλλους ἐξερχομένους ἀπὸ τὰ καπηλεῖα, οἰνοβαρεῖς, καὶ ἄλλους κατερχομένους ἀπὸ τὰ χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινὰς εἶδε ν᾿ ἀσχημονοῦν, καὶ τινὰς ἤκουσε νὰ βλασφημοῦν τὸν Ἁι-Βασίλην ὡς πταίστην. Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε μὲ τὰς πτέρυγας τὰ ὦτα, διὰ νὰ μὴν ἀκούῃ, καὶ ἀντιπαρῆλθεν.

Ὑπέφωσκεν ἤδη ἡ πρωία τῆς πρωτοχρονιᾶς, καὶ ὁ Ἄγγελος διὰ νὰ παρηγορηθῇ, εἰσῆλθεν εἰς μίαν ἐκκλησίαν.

Ἀμέσως πλησίον τῆς θύρας εἶδεν ἀνθρώπους νὰ μετροῦν νομίσματα, μόνον πὼς δὲν εἶχον παιγνιόχαρτα εἰς τὰς χεῖρας· καὶ εἰς τὸ βάθος, ἀντίκρυσεν ἕνα ἄνθρωπον χρυσοστόλιστον καὶ μιτροφοροῦντα ὡς Μῆδον σατράπην τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαρείου, ποιοῦντα διαφόρους ἀκκισμοὺς καὶ ἐπιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἄλλοι μερικοὶ ἔψαλλον μὲ πεπλασμένας φωνάς: Τὸν Δεσπότην καὶ ἀρχιερέα!

Ὁ Ἄγγελος δὲν εὗρε παρηγορίαν. Ἐπῆρε τὰ πτερόεντα δῶρά του ― τὸ ἄστρον τὸ προωρισμένον νὰ λάμπῃ εἰς τὰς συνειδήσεις, τὴν αὔραν, τὴν ἱκανὴν διὰ νὰ δροσίζῃ τὰς ψυχάς, καὶ τὴν ζωήν, τὴν πλασμένην διὰ νὰ πάλλῃ εἰς τὰς καρδίας, ἐτάνυσε τὰς πτέρυγας, καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὰς οὐρανίας ἁψῖδας.



Το τοπίο στη χώρα αλλάζει! Καλημέρα σας, φίλες και φίλοι – η συντέλεια δεν ήρθε όπως ούτε άλλωστε το «τέλος της ιστορίας» προ εικοσαετίας, η ζωή συνεχίζεται, αλλά φοβάμαι ότι ο αγώνας ξεκουράζεται.
Ποιος αγώνας; αυτός που χρειάζεται για να συνεχίζεται η ζωή. Προς το καλύτερο κι όχι προς το χειρότερο.
Η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε σε μια σοβαρή ιστορική καμπή –υπαρκτική αν όχι για τον Ελληνισμό, πάντως για την Ελλάδα.
Η έως τώρα ημιαποικιακή υπόσταση του νεότερου ελληνικού κράτους μεταμορφώνεται σε αποικιακή. Ενας νέος χάρτης διαμορφώνεται και πολλοί από μας θα είναι εξόριστοι μέσα του ή έξω του.
Αν η διαδικασία που άρχισαν τα Μνημόνια ολοκληρωθεί ο «Εχθρός Λαός» θα είναι ένας ηττημένος εχθρός κι ένας πρώην λαός. Η ήττα θα είναι ταξική και οι συνέπειες εθνικές. Νέοι δεινόσαυροι και γύπες θα κληθούν να ηγεμονεύσουν στην αγορά παίρνοντας το χρίσμα απ’ τους Επικυρίαρχους - οι Επικυρίαρχοι θα κάνουν τη διαλογή, ώστε με τους κατάλληλους γηγενείς ως υποχείρια να ιδιοποιηθούν τον πλούτο της χώρας, όχι πια στο τυχάρπαστον, αλλά με τάξη -σιδηρά τάξη- και νόμους, με καλούς λογαριασμούς και νοικοκυρεμένα.
Αυτό είναι το νέο τοπίο που συντίθεται μπροστά μας και μέσα σε αυτό θα πρέπει να βρει ο καθείς τη θέση του - εκεί που χωράει, στον τρόπο με τον οποίον θα χωρέσει, τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει, ξέροντας ανά πάσα στιγμή ότι περισσεύει.
Είναι ένα τοπίο καφκικό, με έναν λαό ορφανό, και διότι υπήρξε επί μακρόν αδρανής, και επειδή προδόθηκε! Επιφυλάσσοντας όμως για τους προδότες επιδοκιμασίες και για τον εαυτόν του εύκολα εύγε. Τα αποτελέσματα γνωστά. Η παρακμή κράτησε πολύ και τώρα χωρίς ήρωες, αγίους, αυτογνωσία, φιλοδοξίες και στρατηγική, με ανάξιους ηγέτες, Συβαρίτης ο Ελληνισμός, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κακό εαυτό του, έχοντας μισοξεχάσει τον καλό.
Ομως άγιες μέρες - ο Χριστός γεννιέται! Και οι λαοί ενίοτε αναγεννώνται -μάλιστα όσον πιο παλιοί είναι, τόσο πιο πολύ το κατέχουν το άθλημα- μια δυο δε φορές στην ιστορία τους μπορούν και να ανασταίνονται.
Εμείς οι Ρωμιοί, Γραικοί τε και Ελληνες, παλαιοί των ημερών, τάχουμε ζήσει όλα αυτά, πολλές φορές, φθάσαμε όμως τώρα πια σε έναν σταθμό κάπως γοτθικό, κρύο και γκρίζο, από δω και πέρα δεν μπορούμε να ταξιδεύουμε με χθεσινό εισιτήριο - πόσο μάλλον τζάμπα.
Μάλιστα το σημερινό εισιτήριο είναι πιο ακριβό - μας έπιασαν στον ύπνο και το ακρίβυναν.
Αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν στέκομαι αμήχανος στον γκρίζο, ζοφερό σταθμό. Ούτε εισιτήριο έχω, αλλά κι αν είχα, ούτε που πάει το τραίνο γνωρίζω.
Είναι Χριστούγεννα περισυλλογής. Που δεν έχει να κάνει μόνο με την εγγενή μου μελαγχολία των γιορτών, ούτε με τη δυσπραγία πολλών απ’ τους φίλους, αλλά με μια αμηχανία που νιώθει κανείς όταν η οργή του είναι στέρφα - «αντιπαραγωγική» θα την έλεγαν τα κλισέ του συρμού.
Ούτε Παπαδιαμάντης παρηγορεί φέτος, ούτε ένα κεράκι το βράδυ αντί ο ηλεκτρικός γλόμπος, ούτε ο Μαρξ εις νεαράν ηλικία που με κοιτάζει απ’ τη φωτογραφία του όλο περιέργεια.
Ομως μη σας μελαγχολήσω κι εσάς -χρονιάρες μέρες για πιστούς κι άπιστους, φάρμακο η αγάπη- ας αφήσουμε ταις ειδούς του Μαρτίου για μετά τα Φώτα - πάντως για να θυμηθούμε τον Καβάφη, οι βάρβαροι έρχονταν δεν έρχονταν, ποτέ δεν ήταν λύση, έφευγαν.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες.
Με δυο πράγματα απλά, τα πιο πολύτιμα, υγεία και αγάπη!

Του Στάθη από enikos

Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς 

H Xώρα οδηγείται σε εμφύλιο. Παρακολουθώντας τα γεγονότα με ξυλοδαρμούς, συγκεντρώσεις και αντισυγκεντρώσεις μεταξύ χρυσαυγιτών και αναρχοσυριζάδων αυτό το συμπέρασμα βγαίνει.
Το κλίμα καταγράφεται πλέον και στις δημοσκοπήσεις όπου οι μόνοι που σημειώνουν άνοδο είναι τα άκρα. Η Ελληνική κοινωνία πολώνεται όσο βαθαίνει η κρίση... Οδηγούμαστε σε έναν νέο εμφύλιο ή καλύτερα να το πούμε σε ένα νέου είδους κοινωνικό πόλεμο, όπου τα καραβάνια των εξαθλιωμένων λαθρομεταναστών, που κάποιοι κάποτε τους έλεγαν και ''ευχαριστώ γιατί επέλεξαν την χώρα μας'', με ενίσχυση από τον στρατό των γνωστών -αγνώστων κουκουλοφόρων, θα επιχειρήσουν «εξέγερση» εναντίον των Ελλήνων.

Κάποιοι έχουν συμφέρον να γίνει η χώρα μπάχαλο. Το Δεκέμβριο του 2008 και για μια ολόκληρη εβδομάδα καιγόταν η Αθήνα. Σύμφωνα με καταγγελίες και δημοσιεύματα -για τα οποία δεν έγινε ποτέ καμία εισαγγελική έρευνα- οι μυστικές υπηρεσίες ξένων δυνάμεων έκαναν ''πάρτι'' όλο εκείνο το διάστημα.
Το ηγετικό στέλεχος του αντιεξουσιαστικού χώρου Νίκος Κουνταρδάς σε μια παλιότερη συνέντευξή του είχε επίσης καταγγείλει τα ίδια για την ανάμειξη μυστικών υπηρεσιών στο χώρο των «αναρχικών»...

Το γεγονός παραμένει πως η χώρα λίγους μήνες μετά από εκείνο το Δεκέμβριο ήταν στην πόρτα του ΔΝΤ.
Ο τότε πρωθυπουργός σε συνάντηση των αρχηγών των κομμάτων τον Φεβρουάριο του ‘09 απηύθηνε δραματική έκκληση για ενότητα προκειμένου να ληφθούν τα απαραίτητα δημοσιονομικά μέτρα αλλιώς η χώρα θα κατέληγε στο ΔΝΤ.
Την συμφωνία των αρχηγών σαμποτάρισε ο Γιώργος Παπανδρέου… Ήταν η εποχή που ο γιος της Μάργκαρετ (που φιγουράρει πρώτη στην λίστα Λαγκάρντ) διαδήλωνε μαζί με τους εργατοπατέρες του ΟΛΠ εναντίον της COSCO. Λίγους μήνες μετά ο θίασος του ΠΑΣΟΚ με το αλήστου μνήμης «λεφτά υπάρχουν» κέρδιζε τις εκλογές...

Από τον Ιούλιο του 09 ο ΓΑΠ μίλαγε με ΔΝΤ. Την ίδια ώρα συνειδητά κορόιδευε τον Ελληνικό λαό μοιράζοντας υποσχέσεις για λεφτά όταν γνώριζε πολύ καλά πως δεν υπήρχε ''σάλιο''. Η ιστορία του Δεκέμβρη ‘08 οδήγησε την χώρα στην πτώση μιας κυβέρνησης και στο μνημόνιο. Τώρα φαίνεται ότι κάποιοι «ξένοι κύκλοι» που ενδιαφέρονται να βάλουν στο χέρι όλο τον ορυκτό πλούτο της χώρας ετοιμάζουν κάτι ανάλογο...

Πρόσφατα σε ραδιοφωνική εκπομπή ο γνωστός αναλυτής Δημήτρης Καζάκης προέβει σε μια πολύ σημαντική καταγγελία. Ο Δημήτρης Καζάκης κατήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση έχει υπογράψει σύμβαση με την πολύ γνωστή Αμερικάνικη εταιρεία ασφαλείας BLACKWATER. Η συμφωνία αφορά την ανάθεση στην συγκεκριμένη εταιρεία της φύλαξης αστικών χώρων με περιπολίες στρατιωτικών τμημάτων που θα φέρουν βαρύ οπλισμό!
Σύμφωνα με την καταγγελία του Δημήτρη Καζάκη, η κυβέρνηση φέρεται να έχει παραγγείλει τεθωρακισμένα οχήματα και βαρύ οπλισμό που θα χρησιμοποιηθεί από την συγκεκριμένη ιδιωτική εταιρεία φύλαξης από τις αρχές του 2013!

Η εταιρεία Academy πρώην Blackwatter είναι η μια από τις τρεις μεγαλύτερες εταιρείες ασφάλειας που συνεργάζονται με το Αμερικάνικο υπουργείο εξωτερικών. Είναι η εταιρεία η οποία καταδικάστηκε για τον θάνατο έξι ιρακινών πολιτών στην Βαγδάτη το Απρίλιο του 2006. Έκτοτε πλήρωσε ένα πρόστιμο και συνέχισε αλλάζοντας το όνομά της σε Academy...


Όσο προχωράμε στην εκπλήρωση του σχεδίου της Νέας Τάξης η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση θα αυξάνονται παγκοσμίως. Η παγκόσμια κυβέρνηση όμως μόνο μετά από κάποια μεγάλη αναταραχή ή κάποιο πόλεμο μπορεί αν έρθει εμφανίζοντας τον εαυτόν της ως εγγυητή της ειρήνης και της ασφάλειας. Στην χώρα μας η εθνική κυβέρνηση έχει αντικατασταθεί από αχυρανθρώπους που λειτουργούν ως εντολοδόχοι ξένων επικυρίαρχων. Οι ξένοι επικυρίαρχοι ενδιαφέρονται τελευταία ιδιαιτέρως για την χώρα μας και τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Κάποιοι λοιπόν έχουν συμφέρον να δημιουργήσουν αναταραχή. Στρατολογούν άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου αλλά και η πλευρά των εθνικιστών «τσιμπάει»... Θα επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν τους εξαθλιωμένους λαθρομετανάστες σαν εφεδρικό στρατό της Νέας Τάξης. Την ίδια ώρα -και αν αληθεύει η καταγγελία Καζάκη- η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά υπογράφει συμφωνίες με ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας, ενώ μειώνει τον αριθμό των εισακτέων στις αστυνομικές σχολές. Άραγε όλα αυτά είναι μέρος ενός γενικότερου πλάνου ή μήπως θα προσπαθήσει η μνημονιακή κυβέρνηση να εμφανιστεί ως εγγυήτρια της τάξεως στα μάτια του φοβισμένου νοικοκυραίου;

Ότι και αν συμβαίνει θα φανεί στο επόμενο διάστημα. Το βέβαιο είναι ότι η χώρα έχει πληγωθεί από εκείνο τον καταραμένο Δεκέμβριο του ‘08 και οδεύει σε μια πολύ άσχημη περιδίνηση και είναι εντελώς απίθανο να τελειώσει αναίμακτα αυτή η ιστορία...


Δημοσιεύθηκε στην "Ελεύθερη Ώρα"



Γράφει ο Όθωνας Ιακωβίδης

Η άνοδος του “ναζιστικού φασισμού”*, στην Ελλάδα του 2012, οφείλεται (και αυτό το κακό, διότι περί κακού πρόκειται, αφού η τελική πολιτική στόχευσή του βρίσκεται στον αντίποδα της Δημοκρατίας) αποκλειστικά και μόνο στην μήτρα όλων των κακών που σήμερα πλήττουν ανελέητα την Ελληνική κοινωνία: στο “βαθύ κράτος” της Ελλάδας, την “κομματοκρατία”, (οριζόμενη σαν “πολιτική νοοτροπία και πρακτική που προτάσσει πάντοτε το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος”).

Αυτή η κομματική πρακτική, η ίδια που δημιούργησε το τεράστιο χρέος, εξ αιτίας του οποίου (πάλι η ίδια) παρέδωσε την πλήρη κυριαρχία τ;ής χώρας σε χέρια ξένων, δημιούργησε και τις κατάλληλες συνθήκες επώασης και εκκόλαψης του “αυγού του φιδιού” :
• αρχικά, του έδωσε την κατάλληλη θερμοκρασία για την επώαση και εκκόλαψη (δηλαδή την εθνική ταπείνωση που νοιώθει ο κάθε Έλληνας από την υποτίμηση, τόσο της ταυτότητας, όσο και της καθημερινής ζωής του)
• ακολούθως καλλιέργησε την πρώτη τροφή του φιδιού (την αναστάτωση της κοινωνίας από την ασύδοτη λαθρομετανάστευση)
• και τώρα το ταΐζει με δυναμωτικές βιταμίνες που το θεριεύουν. Αυτές, είναι η de facto εκχώρηση κρατικής εξουσίας στις συντεταγμένες ομάδες του “ναζιστικού φασισμού”, που προέκυψε από την αδυναμία του κράτους να προστατεύσει αυτό τό ίδιο, τον πολίτη και να του δώσει ασφάλεια και αξιοπρέπεια στην καθημερινή διαβίωσή του.

Δηλαδή το άθλιο κράτος της ξευτιλισμένης κομματοκρατίας, έχει επιτρέψει (αν δεν έχει εκχωρήσει) στον ναζιστικό φασισμό, που το ίδιο τον αναγέννησε από την τέφρα του, την απόδοση ασφάλειας και αξιοπρέπειας στον Έλληνα πολίτη!!! Πώς να μην γιγαντώνεται;;;

Αυτή η κομματική πρακτική (της κομματοκρατίας) είναι που επέτρεψε την είσοδο στον κοινωνικό οργανισμό, της ασθένειας της λαθρομετανάστευσης που, αντί να αντιμετωπισθεί όσο ήταν ακόμη αντιμετωπίσιμη, εξελίχθηκε σε πεδίο κομματικής εκμετάλλευσης, ενώ ταυτόχρονα η ασθένεια φούντωνε και δημιουργούσε σωρεία άλλων κοινωνικών προβλημάτων (όλα μαζί ας τα πούμε “ιλιγγιώδης αύξηση της εγκληματικότητας”) στα οποία το κράτος φάνηκε εντελώς ανέτοιμο και αδύναμο να αντιμετωπίσει, διότι τα κόμματα που έπαιρναν την κυβέρνηση, το μόνο που τους απασχολούσε ήταν το πως θα αποσπάσουν (ή δεν θα χάσουν) ψήφους από τη μεταχείριση των λαθρομεταναστών, η οποία (αναλόγως του βαθμού “ανθρωπιστικής” αντιμετώπισής τους) επηρεάζει μεγάλες ομάδες πολιτών/ψηφοφόρων.

Η κομματική αυτή επιδίωξη (του προσεταιρισμού των πολιτών/ψηφοφόρων), πέρασε στον κρατικό μηχανισμό και εμφανίστηκε (όπως και ήταν) σαν αδυναμία τού κράτους για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιούργησε η ασύδοτη είσοδος εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων ανθρώπων (με εντελώς διαφορετική νοοτροπία, θρησκεία, ήθη και έθιμα, αλλά και ανάγκες) στην Ελληνική κοινωνία.

Η αδυναμία αυτή, ζέστανε την θερμοκρασία επώασης του “αυγού του φιδιού” και τάισε το φίδι που, εν τω μεταξύ, εκκολάφθηκε, και άρχισε να δαγκάνει αυτούς που δημιούργησαν τα προβλήματα στην Ελληνική κοινωνία, δηλαδή τους μετανάστες, λαθραίους και νομίμους. Αυτός, όμως που δαγκάνει αυτόν που σε ενοχλεί, (αν δεν είναι) γίνεται φίλος σου.

Φυσικό αποτέλεσμα, λοιπόν, να έχουμε σήμερα πολίτες, που καμία σχέση δεν έχουν με τον φασισμό, να τον υποστηρίζουν, καταγράφοντας τεράστια νούμερα υποστηρικτών/ψηφοφόρων του.

Η κατάσταση είναι πολύ επικίνδυνη, καθώς το φάρμακο (“Χρυσή Αυγή”) που παίρνει η κοινωνία για να θεραπεύσει μία ασθένειά της (τα επακόλουθα της λαθρομετανάστευσης), είναι άκρως τοξικό και οδηγεί σε βέβαιη καρκινογένεση. Αν ο καρκίνος ολοκληρώσει τον κύκλο της δημιουργίας του, τότε τα πράγματα γίνονται θανατηφόρα για ολόκληρο τον οργανισμό του ασθενή (την κοινωνία) και όχι για την αρρώστια του.

Η κατάσταση αυτή, γίνεται ακόμη χειρότερη, επειδή η αδυναμία αυτή του κράτους (που κυβερνάται από αυτή την νοοτροπία και πρακτική της κομματοκρατίας) απαξιώνει όλο και περισσότερο την έννοια της Δημοκρατίας, ταυτίζοντάς την με την παρούσα κατάσταση που μόνο Δημοκρατία δεν είναι, καθώς υπάρχουν πλέον όλες οι αποδείξεις ότι την χώρα κυβερνά μία πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία, που σφετερίζεται τη δημοκρατική νομιμότητα και, μεταμφιεσμένη, παρουσιάζεται ως Δημοκρατία.

Η ταύτιση αυτή, της Δημοκρατίας με την (πολιτική και οικονομική) Ολιγαρχία που κυβερνά τη χώρα , αποτελεί την καλύτερη κάλυψη και δικαιολογία της “Χρυσής Αυγής” για την αύξηση των υποστηρικτών του ναζιστικού φασισμού στη χώρα μας.

“Να τα καλά της Δημοκρατίας” λέει στον αφελή πολίτη η προπαγάνδα του Ναζιστικού Φασισμού, οδηγώντας, εμμέσως πλην σαφώς, τη σκέψη του στον αντίποδα της Δημοκρατίας, στη Δικτατορία, που είναι και ο γνώριμος τελικός στόχος του Ναζιστικού Φασισμού.

Η κατάσταση επιδεινώνεται με τη σημερινή αντιδημοκρατική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, καθώς το σύστημα την αποκλείει από τα ΜΜΕ (ενώ δικαιούται να έχει παρουσίαση, σύμφωνε με τους κανόνες της Δημοκρατίας) και σκέφτεται να την βγάλει και εκτός νόμου και Κοινοβουλίου !!.

Η Δημοκρατία δεν μπορεί να φοβάται ή να αποφεύγει τις δημοκρατικές διαδικασίες, διότι, απλούστατα, δημοκρατία είναι η τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών.

Στη Δημοκρατία όλοι όσοι συμμετέχουν, δικαιούνται ισηγορίας και ισονομίας.

Στη Δημοκρατία, ο μόνος τρόπος να εξουδετερώσεις τον πολιτικό σου αντίπαλο, είναι ο δημοκρατικός διάλογος. Τα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα.
Αυτό είναι το πεδίο της επικράτησης των απόψεων και ιδεών στη Δημοκρατία.

Στην τραβεστί Δημοκρατία, αυτήν που έχει επιβάλλει στη χώρα η κομματοκρατία, ο αντίπαλος (όποιος κι αν είναι αυτός) εξουδετερώνεται με την άθλια ανισηγορία και ανισονομία, δηλαδή αυτά που επικρατούν σήμερα στο προσκήνιο της Ελληνικής πραγματικότητας, επιβεβαιώνοντας ότι στη χώρα δεν υπάρχει Δημοκρατία αλλά μία μεταμφιεσμένη (τραβεστί) σε Δημοκρατία, Ολιγαρχία.

Αυτήν την ύπουλη Ολιγαρχία πρέπει να ξηλώσουμε πατόκορφα, καθώς αποτελεί τον εχθρό του λαού.
Μαζί με αυτήν, θα καταρρεύσει (μέσα από την πολιτική αντιπαράθεση) και ο άλλος αντίπαλος τής Δημοκρατίας, ο Ναζιστικός Φασισμός, καθώς είναι γέννημα και θρέμμα αυτού του μεγάλου Ψεύδους (ότι έχουμε Δημοκρατία) και η συνέχιση και αύξησή του στηρίζεται σ' αυτό και στη συνέχισή του.

Το ξήλωμα έχει, ήδη, αρχίσει να οργανώνεται.
Όποιος θέλει να βάλει ένα χεράκι, μπορεί να επισκεφθεί το www.2013marathon.org


* Ο όρος “ναζιστικός φασισμός” αποδίδει την πολιτική πρακτική και τον αυτοπροσδιορισμό της, που χρησιμοποιεί η “Χρυσή Αυγή”, ως “Λαϊκός Εθνικισμός”.
Η Γερμανική λέξη nazionalism (σημαίνει εθνικισμός) και η Ιταλική λέξη Fascismo (που εκφράζει αυταρχική/μιλιταριστική ιδεολογία) αποτελεί την τρέχουσα πρακτική της ΧΑ.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

 
Αυτά που χρειάζονται για την οριστική έξοδο μας από την κρίση δεν είναι τίποτε άλλο, από τους συνειδητοποιημένους, απαιτητικούς και αποφασισμένους Πολίτες – ενώ η πατρίδα μας πρέπει να είναι σε θέση να επιβιώνει από μόνη της, χωρίς την ανάγκη κανενός τρίτου

Πριν από κάθε τι άλλο, ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία, ευτυχία, αλληλεγγύη και αισιοδοξία για το κοινό μας μέλλον. Επιθυμούμε δε να ευχαριστήσουμε τους φίλους για τα καλά τους λόγια, τα οποία ενδυναμώνουν τις προσπάθειες μας - σε σχέση με την όσο το δυνατόν καλύτερη ενημέρωση μπορούμε να προσφέρουμε στα οικονομικά κυρίως θέματα, τα οποία ανήκουν στο γνωστικό μας πεδίο.   

Συνεχίζοντας, οφείλουμε να τονίσουμε ξανά ότι, η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, η οποία έχει όλες τις προϋποθέσεις για να καταφέρει να ξεφύγει από την κρίση – ενώ οδηγήθηκε σκόπιμα σε εγκληματικά αδιέξοδα, χωρίς κανέναν αντικειμενικό λόγο.   

Για να αντιμετωπισθεί τώρα η πολιτική πλευρά της κρίσης, μέσα από την οποία θα καταπολεμηθεί ριζικά η οικονομική, η κοινωνική και η πολιτιστική, θεωρούμε απαραίτητη την αναθεώρηση του πολιτεύματος μας – εν πρώτοις προς την κατεύθυνση της συμμετοχικής δημοκρατίας η οποία, όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, ορίζεται ως εξής:

Η συμμετοχική δημοκρατία είναι ένας τύπος φιλελεύθερης δημοκρατίας, η οποία δίνει έμφαση στην ευρεία εμπλοκή των πολιτών στην διεύθυνση και διαχείριση των πολιτικών υποθέσεων.

Αν και η ετυμολογία υπονοεί ότι, όλα τα πολιτεύματα που αξίζουν την ονομασία «δημοκρατία» στηρίζονται στη συμμετοχή των πολιτών, οι παραδοσιακές αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες τείνουν να περιορίζουν τη συμμετοχή αυτή στην ανάδειξη αντιπροσώπων, οι οποίοι αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα, εγκαταλείποντας έτσι τη διακυβέρνηση σε μία επαγγελματική ολιγαρχία – πολύ συχνά δε, σε έναν «κομματικό» δικτάτορα-πρωθυπουργό.

Η συμμετοχική δημοκρατία προσπαθεί να εισάγει σε αυτό το σύστημα κάποια χαρακτηριστικά άμεσης δημοκρατίας, συνήθως σε φιλελεύθερο πλαίσιο, έτσι ώστε να διευρύνει το πλήθος των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στις πολιτικές διεργασίες λήψης αποφάσεων, αλλά και να εμβαθύνει αυτήν την πρόσβαση”.

Περαιτέρω, “Όλα τα κόμματα εξουσίας μίας αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό οικονομικό πλαίσιο, είναι εκ φύσεως «υποχρεωμένα» να κάνουν μεγάλες «παραχωρήσεις» στους εκλογείς τους, να λειτουργούν με αδιαφάνεια, να διαπλέκονται και να διαφθείρονται - με αποτέλεσμα να μην διαχειρίζονται σωστά τα δημόσια οικονομικά, όχι επειδή δεν μπορούν ή δεν θέλουν, αλλά λόγω του ότι δεν γίνεται διαφορετικά.

Το κυρίαρχο κόμμα, στην προσπάθεια του να «ισορροπήσει» παραμένοντας στην εξουσία, χωρίς να επιβαρύνει με φόρους ή με μειωμένες παροχές/διευκολύνσεις καμία από τις δύο κοινωνικές ομάδες (εργαζόμενους, επιχειρηματίες), καθώς επίσης να συντηρήσει τον αχόρταγο πολλές φορές κομματικό του μηχανισμό, καταφεύγει στο δανεισμό. Δια μέσου του δανεισμού όμως, γίνεται αυτόματα «υποχείριο» του αδρανούς τοκογλυφικού κεφαλαίου, οδηγώντας τη χώρα του στην ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας

Ολοκληρώνοντας τη σκέψη μας, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, πιστεύουμε στα τεκμηριωμένα πλεονεκτήματα του κοινωνικού κράτους, καθώς επίσης της μη μονοπωλιακά καπιταλιστικής, της πραγματικά δηλαδή ελεύθερης αγοράς - με ελεγχόμενο το μέγεθος, τη δομή και τη λειτουργία των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται εντός της (από επαρκείς επιτροπές ανταγωνισμού κλπ), καθώς επίσης στην παραμονή όλων των κοινωφελών επιχειρήσεων στην ιδιοκτησία του δημοσίου.

Έτσι λειτουργούσε η Δυτική Γερμανία, επιτυγχάνοντας το γερμανικό θαύμα - πριν «καταληφθεί» βέβαια από το «νεοφιλελεύθερο πνεύμα» (μετά την ένωση της), το οποίο στη συνέχεια «διαδέχθηκε» ο ασύδοτος, μονοπωλιακός και επεκτατικός καπιταλισμός.

Ταυτόχρονα πιστεύουμε ότι, η αναθεώρηση του πολιτεύματος οφείλει να είναι απόλυτα «εφαρμόσιμη» – να μην δημιουργήσει δηλαδή κοινωνικά, οργανωτικά ή επιχειρηματικά προβλήματα, να είναι σταδιακή και συνεχής, με προκαθορισμένο όμως τον τελικό προορισμό.

Στα πλαίσια αυτά, θεωρούμε ως τελικό προορισμό της συνεχώς εξελισσόμενης «συμμετοχικής δημοκρατίας», του δημοκρατικού πολιτεύματος δηλαδή, στο οποίο συμμετέχουν ενεργά όλοι οι ενδιαφερόμενοι Πολίτες, την άμεση δημοκρατία - έτσι όπως αυτή λειτουργεί σήμερα στην Ελβετία, η οποία την υιοθέτησε από την αρχαία Ελλάδα.  

Κατευθυνόμενοι τώρα προς την άμεση δημοκρατία, έχουμε την άποψη ότι, δεν χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, αφού έχουμε ήδη αρκετά. Αντίθετα, αυτό που χρειαζόμαστε άμεσα, είναι να πείσουμε ή να απαιτήσουμε από ένα τουλάχιστον κόμμα εξουσίας, υποσχόμενοι την ψήφο μας, να υιοθετήσει στο πρόγραμμα του τη συμμετοχική δημοκρατία.

Αναμφίβολα, όποιο κόμμα δεν αποφασίσει να υιοθετήσει τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, ανεξαρτήτως πολιτικής κατεύθυνσης, δεν αξίζει την ψήφο μας. Στην περίπτωση δε που δεν θελήσει να το κάνει κανένα από τα υφιστάμενα, είναι καλύτερα να διατηρήσουμε «λευκή» τη θέση μας - έως ότου ιδρυθεί κάποιο νέο κόμμα, το οποίο θα προσπαθήσει να υπηρετήσει πραγματικά τη χώρα του και τους Πολίτες της, με τη δική τους ενεργή συμμετοχή. Άλλη λύση δεν υπάρχει, ενώ είναι σίγουρα ανόητο να συνεχίσουμε να περιμένουμε το «σωτήρα» - ή να θεωρούμε «σωτήρες» κάποιους πολιτικούς, μετά από τόσες δεκαετίες συνεχών αποτυχιών, οι οποίες οδήγησαν την Ελλάδα στα νύχια του ΔΝΤ.  

Πρώτη προτεραιότητα τώρα της συμμετοχικής δημοκρατίας οφείλει να είναι η δημιουργία εξειδικευμένων επιτροπών Πολιτών - οι οποίοι θα εκλέγονται σε ετήσια βάση με κλήρο, μεταξύ αυτών που θα υποβάλλουν αιτήματα επιλογής τους, ανάλογα με το γνωστικό πεδίο τους. Οι εθελοντικές αυτές επιτροπές, θα έχουν σκοπό τον έλεγχο όλων των δραστηριοτήτων του δημοσίου σε ετήσια βάση, συμπεριλαμβανομένων των λογιστικών καταστάσεων, καθώς επίσης των Ισολογισμών των πολιτικών κομμάτων – κυρίως βέβαια των κομμάτων εξουσίας.

Φυσικά, όλες οι καταστάσεις και οι Ισολογισμοί των κομμάτων, καθώς επίσης του στενότερου ή ευρύτερου δημοσίου, με τα ανάλογα ενημερωτικά (όπως συμβαίνει με τις εισηγμένες εταιρείες), οφείλουν να προετοιμάζονται και να αναρτώνται με διαφάνεια στο διαδίκτυο - έτσι ώστε να είναι «προσβάσιμες» όχι μόνο στις επιτροπές, αλλά σε όλους τους ενδιαφερομένους για τη χώρα τους Πολίτες, όπως και στα ΜΜΕ.

Περαιτέρω, άλλες επιτροπές Πολιτών πρέπει να ελέγχουν τους εκάστοτε νόμους που ψηφίζονται από το Κοινοβούλιο, με τους σημαντικότερους ίσως από αυτούς να προϋποθέτουν δημοψηφίσματα – όπως συμβαίνει στην Ελβετία. Για παράδειγμα, η προσφυγή της χώρας σε έναν διεθνή οργανισμό, όπως στο ΔΝΤ, όφειλε να είναι απόφαση του συνόλου των Πολιτών της – επίσης όλοι οι νόμοι, οι οποίοι αφορούν σοβαρά θέματα των βουλευτών της (ευθύνες υπουργών κλπ). Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τις επιτροπές ελέγχου οικονομικών σκανδάλων του δημοσίου, όπως το πρόσφατο της Siemens, έτσι ώστε να μην είναι οι ίδιοι αυτοί που ελέγχονται και ελέγχουν.

Ολοκληρώνοντας, όλες οι επιτροπές θα πρέπει να έχουν την υποχρέωση ενημέρωσης της κοινής γνώμης, με τη βοήθεια δικών τους ΜΜΕ – ενός τηλεοπτικού σταθμού για παράδειγμα, μίας εφημερίδας και ενός διαδικτυακού χώρου, μόνο για το συγκεκριμένο αντικείμενο (με πολιτικές, επιμορφωτικές εκπομπές στον κενό χρόνο).

Τέλος, οι επιτροπές θα πρέπει να μπορούν να προτείνουν νέους νόμους, τηρουμένων βέβαια κάποιων προϋποθέσεων (συλλογή άνω των 100.000 υπογραφών κλπ.) - ενώ το Σύνταγμα θα μπορεί (ή θα πρέπει) να αλλάζει, μόνο με δημοψήφισμα.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που απαιτείται για την οριστική έξοδο μας από την κρίση δεν είναι τίποτε άλλο, από τους συνειδητοποιημένους και αποφασισμένους Πολίτες. Ανεξάρτητα δε από την παραμονή μας ή μη στη νομισματική ένωση (είμαστε ανέκαθεν υπέρ μίας Ενωμένης Ευρώπης των Πολιτών της), κάτι για το οποίο, έστω και εκ των υστέρων, οφείλει κάποια στιγμή να διεξαχθεί δημοψήφισμα, η Ελλάδα πρέπει να είναι σε θέση να επιβιώνει από μόνη της, χωρίς την ανάγκη κανενός – αφού διαφορετικά οι όποιες «διαπραγματευτικές» δυνατότητες της, σε περιβάλλον «εθνικής κυριαρχίας», είναι μηδενικές.

Στα παραπάνω πλαίσια, θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε σήμερα, Χριστούγεννα του 2012, ένα παλαιότερο κείμενο μας, από τον Μάιο του 2009, με τον τίτλο «Πως θα μπορούσε να γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ευρώπης;»

Ανάλυση (Μάιος 2009)

Σύμφωνα με το φιλόσοφο Karl Popper, η πραγματικότητα χωρίζεται σε τρείς, διαφορετικούς αλλά παράλληλους, κόσμους:

(α)  Στον κόσμο νούμερο ένα, ο οποίος χαρακτηρίζεται σαν ο «υλικός» κόσμος της ύπαρξης. Ο κόσμος αυτός «κατοικείται» από αυτοκίνητα, ψυγεία, υπολογιστές και όλα τα υπόλοιπα που μπορεί κανείς να αποκτήσει με χρήματα.

(β)  Στον κόσμο νούμερο δύο, ο οποίος είναι ο κόσμος των εμπειριών και των συναισθημάτων μας. Μέσα στα πλαίσια αυτού του κόσμου γελάμε, θυμώνουμε, αγαπάμε, μισούμε, φοβόμαστε και ελπίζουμε.

(γ)  Στον κόσμο νούμερο τρία, στον κόσμο του πνεύματος, μέσα στον οποίο γράφονται βιβλία, ζωγραφίζονται πίνακες, σχεδιάζονται γέφυρες και εφευρίσκονται οι υπολογιστές. Στον ίδιο όμως αυτό κόσμο γίνονται κατανοητά τα κοινωνικά προβλήματα και επιλύονται με τη βοήθεια του νου. Είναι ο κόσμος του δυνατού, του εφικτού δηλαδή, ο οποίος διαφοροποιεί εντελώς τον άνθρωπο από όλα τα υπόλοιπα «πλάσματα» της δημιουργίας. 

Όλοι οι παραπάνω «κόσμοι» είναι μεταξύ τους συνδεδεμένοι, ενώ ο άνθρωπος ευρίσκεται σε διαρκή κίνηση μεταξύ τους. Εάν δεν είχε εφευρεθεί το αεροπλάνο δεν θα μπορούσαμε να πετάμε, ενώ εάν δεν υπήρχαν αεροπορικά δυστυχήματα, δεν θα έψαχνε ο νους μας να βρει ένα καινούργιο, καλύτερο αεροπλάνο. Μέσω της διαρκούς κίνησης μας από τον ένα κόσμο στον άλλο δημιουργείται η πρόοδος, οπότε ο φιλόσοφος μιλάει για «εκπαιδευτικά ταξίδια, με στόχο την αναζήτηση ενός καλύτερου κόσμου».

Θεωρώντας λοιπόν ότι η σημερινή παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση αποτελεί ένα ανάλογο με το παραπάνω δυστύχημα (την πτώση του αεροπλάνου), είμαστε υποχρεωμένοι να ψάξουμε να βρούμε όλες τις αιτίες που την προκάλεσαν, με απώτερο στόχο να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο, καλύτερο, ασφαλέστερο και δικαιότερο «σύστημα». Έτσι θα μετατρέπαμε το πρόβλημα σε ευκαιρία, ψάχνοντας όχι απλά για τη λύση του, αλλά για ένα καλύτερο μέλλον.

Χωρίς να χάσουμε χρόνο στις λεπτομέρειες, ο καθένας μας καταλαβαίνει αμέσως ότι οι κύριες αιτίες του «δυστυχήματος», αυτές δηλαδή που προκάλεσαν το «σφάλμα», πρέπει να αναζητηθούν τόσο στην Οικονομία, όσο και στην Πολιτική. Πιθανότατα είναι αυτές ακριβώς που έχουν πάψει από κάποια χρόνια τώρα να κατοικούν στον τρίτο κόσμο - παραστατικά στο τελευταία πάτωμα του τριώροφου «κτιρίου της πραγματικότητας», το οποίο σπάνια πια επισκέπτονται. Η προσπάθεια εκ μέρους των δύο αυτών «κοινωνικών» επιστημών για την εύρεση ενός καλύτερου κόσμου φαίνεται να έχει ανασταλεί, με το υφιστάμενο, πολύπλοκο και αδιαφανές, σύστημα να αποτελεί πλέον μονόδρομο.

Όπως αποδεικνύεται από αυτά που έχουν αποκαλυφθεί μετά το ξέσπασμα της κρίσης, τόσο στην Οικονομία, όσο και στην Πολιτική έχει επικρατήσει ολοσχερώς το marketing – δυστυχώς όχι στην αρχική του μορφή, την ενημερωτική, αλλά στην διαβρωμένη τελική του, την «χειραγωγική».

Οικονομικά δηλαδή, φαίνεται καθαρά ότι επικεντρωθήκαμε στην ανακάλυψη, εξέλιξη και διάθεση περίτεχνων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, αφήνοντας κατά μέρος τις κουραστικές και αμφίβολες πραγματικές επενδύσεις, καθώς επίσης την ανακάλυψη καινούργιων μεθόδων, για την ορθολογική αύξηση της παραγωγικότητας. Από την άλλη πλευρά, «Πολιτικά» πάψαμε μάλλον να ασχολούμαστε με τα κουραστικά προγράμματα διακυβέρνησης και με την εξέλιξη των θεσμών, καλύπτοντας το κενό με το επαγγελματικό, το επικοινωνιακό δηλαδή «κυνήγι» της εξουσίας. 

Θα μπορούσε βέβαια να ισχυρισθεί κανείς, δικαιολογώντας τα παραπάνω, ότι έχουμε φθάσει σε ένα σημείο εξέλιξης που δεν επιτρέπει «γραμμική» βελτίωση, αλλά μόνο κυκλικές, «καλλωπιστικές» κινήσεις. Κατά την άποψη μας θα είχε απόλυτο δίκιο, εάν συνεχίσουμε να «επιμένουμε» στην αποσύνδεση της Πολιτικής από την Οικονομία, αφού η «γραμμική» εξέλιξη απαιτεί τη σύγχρονη ανάπτυξη και των δύο αυτών συνισταμένων της ανθρώπινης προόδου.

Στο πλαίσιο αυτής της λογικής, έχουμε την άποψη ότι για να ξεφύγουμε, εμείς τουλάχιστον, από το «τέλμα» (από την ασταθή ανάπτυξη δηλαδή μέσω της διαρκούς αύξησης των χρεών μας, από τη διαφθορά, από τον αμοραλισμό και από την «υποτέλεια» στους εκάστοτε ισχυρούς), μας λείπει εν πρώτοις η διατύπωση της σωστής ερώτησης. Εάν δεν θέσουμε τη σωστή ερώτηση, είναι αδύνατον να καταλήξουμε στη σωστή απάντηση – πόσο μάλλον στη λύση. Επίσης, εάν δεν γνωρίζουμε ποιοι ακριβώς είναι οι στόχοι μας, διατυπωμένοι με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, είναι αδύνατον να βρούμε ποτέ το δρόμο μας, όσο και αν προσπαθήσουμε.

Η απλή ερώτηση λοιπόν, για την οποία πρέπει να βρούμε άμεσα την απάντηση, είναι το πώς θα γίνει η Ελλάδα η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της Ενωμένης Ευρώπης. Εάν καταφέρουμε να απαντήσουμε σωστά, είμαστε της άποψης ότι θα έχει ήδη λυθεί το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε – ανεξάρτητα από την παρούσα κρίση, η οποία κατ’ αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να μετατραπεί από τεράστιο κίνδυνο, σε πολύ μεγάλη ευκαιρία.

Το ίδιο ερώτημα θα πρέπει να θέσουν τόσο οι άλλες χώρες, όσο και οι ενώσεις τους, με στόχο την ορθολογική παγκοσμιοποίηση, όταν και εάν το επιτρέψουν οι συνθήκες – η συνολική πρόοδος δηλαδή, σαν συνισταμένη των «ατομικών».  

Αναζητώντας εμείς την «πολιτική» απάντηση με τη βοήθεια της ιστορίας μας, πιθανολογούμε ότι η ακμή ενός λαού σαν τον δικό μας, θα μπορούσε να στηριχθεί στις τρείς παρακάτω προϋποθέσεις (η παρακμή, αντίστοιχα, στην παντελή έλλειψη τους):

(α)  Σε ένα σύνολο υγιών οικονομικών & πολιτικών θεσμών, οι οποίοι να καθορίζουν επακριβώς το πλαίσιο, μέσα στο οποίο να μπορούμε να αναπτυχθούμε, ανταγωνιζόμενοι με ίσους όρους. Το «σύστημα» δε που θα προκύπτει από αυτούς τους θεσμούς (μέσα στα γενικότερα πλαίσια του κοινωνικού καπιταλισμού), οφείλει να είναι απλό, γρήγορο, διαφανές και εύκολα κατανοητό από όλους τους πολίτες. 

(β)  Σε ένα σύνολο συνειδητών πολιτών, το οποίο να κατανοεί επαρκώς τις αρχές της Οικονομίας και της Δημοκρατίας ή, τουλάχιστον, να έχει διαμορφώσει ένα χαρακτήρα συνεπή προς το συγκεκριμένο «τρόπο ζωής». Για παράδειγμα, να μην εξελίσσεται εις βάρος των άλλων, να μην συμπεριφέρεται όπως δεν θέλει να του συμπεριφέρονται, να μην επιβουλεύεται την ελευθερία των άλλων, να μην επιθυμεί αυτά που ανήκουν στους άλλους - κατά το αρχέτυπο «συνειδησιακό σύνταγμα» των 10 εντολών και να μην στηρίζει το βιοτικό του επίπεδο στα χρέη, αλλά στην παραγωγικότητα,

(γ)  Σε μία υψηλής ποιότητας ηγεσία, η οποία να μπορεί να κατευθύνει ορθολογικά το κράτος (όχι απλά να διαχειρίζεται το δημόσιο πλούτο), καθώς επίσης να διαφυλάσσει τη χώρα της, τουλάχιστον στις κρίσιμες στιγμές – χωρίς ποτέ να επιτρέπει σε τρίτους να την προσβάλλουν. Τα απολύτως απαραίτητα χαρίσματα που πρέπει να διαθέτει η ηγεσία αυτή δεν είναι άλλα από το να μπορεί να πείθει τεκμηριωμένα, να εμπνέει και να διδάσκει - να εκπαιδεύει δηλαδή τους κυβερνωμένους.  

ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ

Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, τους Θεσμούς, πιστεύουμε ότι εξέλιξη μας σε μία πραγματική Δημοκρατία, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν «γνώμονα» πολιτικής σκέψης – ιδιαίτερα επειδή η μορφή του εκάστοτε πολιτεύματος διαμορφώνει και το χαρακτήρα των πολιτών. Σε γενικές γραμμές, η δημοκρατία αυτή οφείλει να έχει τα εξής βασικά χαρακτηριστικά:

(α)  Σεβασμό της ατομικότητας, υπακοή στους νόμους, ανεκτικότητα και πλήρη «συμβατότητα» με τις αρχές της ελεύθερης αγοράς – της πλήρως ανταγωνιστικής δηλαδή, χωρίς μονοπώλια και ολιγοπώλια, με θεμέλιο στήριγμα τη μικρομεσαία επιχείρηση.  

Όπως γνωρίζουμε εμπειρικά, η δημοκρατία έχει την προοπτική να απελευθερώνει όλα τα αποθέματα ενέργειας ενός λαού, έχοντας σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία μίας χώρας με πρωτοφανείς δυνατότητες. Το χαρακτηριστικό αυτό της Δημοκρατίας είναι σε πλήρη αντίθεση με τα αυταρχικά καθεστώτα, τα οποία «είναι υποχρεωμένα να επιβλέπουν τις αποκλεισμένες μάζες, υπονομεύοντας την πιθανή δύναμη τους».

(β)  Πλήρη έλεγχο των κυβερνόντων, σε σχέση με την τήρηση των προγραμμάτων τους, καθώς επίσης με τη διαχείριση των δημοσίων χρημάτων. Ο έλεγχος αυτός πρέπει να εξασφαλίζεται από μία ανεξάρτητη Αρχή, υπό τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία όχι μόνο να ελέγχει, αλλά και να εποπτεύει το κυβερνών κόμμα, όσον αφορά τα νομοσχέδια, τους προϋπολογισμούς, τις προεκλογικές δεσμεύσεις κλπ. Τα μέλη της ανεξάρτητης αυτής Αρχής θα έπρεπε να διορίζονται με τυχαία κλήρωση μεταξύ αυτών που, έχοντας τις απαιτούμενες δεξιότητες και επιθυμώντας να συμμετέχουν στα κοινά, θα είχαν υποβάλει υποψηφιότητα.
  
(γ)  Αποδεκτή από όλους μέθοδο απονομής Δικαίου, χωρίς καμία εξαίρεση («ασυλία» των πολιτικών κλπ), όπου τουλάχιστον όσον αφορά τα κακουργήματα, σε επίπεδο Εφετείου, θα πρέπει να αποφασίζουν Ένορκοι και όχι Δικαστές. Επίσης θα πρέπει να εξασφαλίζεται ο «παραδειγματισμός» και των δικαστών πρώτου και δεύτερου βαθμού, εφόσον οι αποφάσεις τους «καταρρίπτονται» από τις επόμενες βαθμίδες (για παράδειγμα, εάν καταρριφθούν άνω των 10 αποφάσεων, να διακινδυνεύει τη θέση του ο υπεύθυνος δικαστής). Έτσι θα αποφεύγεται και εδώ το «ετεροβαρές ρίσκο», αυτό δηλαδή που ένα πρόσωπο αποφασίζει πόσο ρίσκο θα αναλάβει, ενώ κάποιο άλλο πρόσωπο πληρώνει το κόστος, όταν τα πράγματα δεν εξελιχθούν θετικά και καταλήξουν σε ζημίες. 

Όσον αφορά τώρα τη δεύτερη προϋπόθεση, τους «συνειδητούς πολίτες», διαπιστώνουμε αμέσως ότι δεν είναι οι πολιτικοί οι μοναδικοί ένοχοι για τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουμε αλλά, μαζί με αυτούς, και εμείς οι ίδιοι. Αναμφίβολα, λίγοι καταλαβαίνουμε τις αρχές της Δημοκρατίας, ενώ ακόμη πιο λίγοι προσπαθούμε να διαμορφώσουμε έναν χαρακτήρα, απόλυτα συνεπή με έναν τέτοιο «τρόπο ζωής». Διαφορετικά δεν θα περιμέναμε κάθε φορά από τα όποια πολιτικά κόμματα να μας προτείνουν ένα «πρόγραμμα διακυβέρνησης» που σχεδόν ποτέ δεν μελετάμε, αλλά θα συμμετείχαμε ενεργά στη δημιουργία του.

Εάν οι πολιτικοί δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουμε και εάν εμείς δεν συμμετέχουμε στα κοινά, είναι αδύνατον να βρεθούν οι σωστές λύσεις. Όσο δεν εμπιστευόμαστε στο μέσο πολίτη (στον εαυτό μας δηλαδή) τη διαχείριση της δημόσιας ζωής, τόσο χειρότερα θα γίνονται τα πράγματα, αφού θα καταφεύγουμε συνεχώς σε επαγγελματίες της πολιτικής, σε γραφειοκράτες και σε δήθεν ειδικούς, οι οποίοι θα αποσκοπούν μόνο στο δικό τους όφελος, εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία μας να εμπιστευθούμε τους εαυτούς μας.

Τέλος, όσο επιτρέπουμε στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να μας χειραγωγούν (αντί να μας διασκεδάζουν πολιτισμένα, να μας ενημερώνουν και να μας εκπαιδεύουν), αδυνατίζοντας τις υγιείς αντιστάσεις μας, κατατροπώνοντας τους «δημόσιους άνδρες» μας και υποδουλώνοντας μας, τόσο πιο επώδυνα θα γίνονται τα προβλήματα μας και τόσο πιο πολύ θα μειώνεται η αποδοτικότητα μας. Όλα τα πράγματα πρέπει να στηρίζονται σε κάποιες βάσεις, σε κάποια θεμέλια δηλαδή που δεν θα είναι εύκολο να «γκρεμιστούν» από κανέναν μας.

Η ανταγωνιστικότητα μας λοιπόν, η παραγωγικότητα και η δυναμικότητα μας, είναι αδύνατον ποτέ να αναπτυχθούν, εάν προηγουμένως δεν τοποθετηθούν τα απαιτούμενα θεμέλια. Τα συμφέροντα μας, υπό υγιείς βέβαια προϋποθέσεις, είναι απολύτως συνυφασμένα με τα συμφέροντα της χώρας μας, ενώ δεν μπορούμε να είμαστε ασφαλείς, επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι, παρά μόνο εάν προηγηθεί η χώρα μας.

Ειδικά δε ο μέσος άνθρωπος, σε πλήρη αντίθεση με το «χαρισματικό», μπορεί να μεγαλουργήσει μόνο μέσω του μεγαλείου της χώρας του. «Όμως, μόνο μέσα σε μία δημοκρατία είναι πρόθυμοι οι άνθρωποι να υποστούν τις απαραίτητες θυσίες για την ευημερία της χώρας τους αφού, περισσότερο από ότι στα άλλα καθεστώτα, κατανοούν απόλυτα και αντιμετωπίζουν άφοβα την πραγματικότητα».

Όσον αφορά την τελευταία προϋπόθεση, την υψηλής ποιότητας ηγεσία, η οποία είναι η πλέον σημαντική, αφού μπορεί να αντισταθμίσει τις ενδεχόμενες αδυναμίες των άλλων δύο, έχουμε την άποψη ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς εκείνον τον ηγέτη που να μπορεί πραγματικά να πείθει, χωρίς να διατάζει, καθώς επίσης να προσελκύει δίπλα του (αφιλοκερδώς) τους ικανότερους των συμπολιτών του.  Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τόσες ανασφάλειες και τόσα συμπλέγματα που μόνο κάτω από κάποιας μορφής «απολυταρχικό» χαρακτήρα μπορούμε να λειτουργήσουμε. Εκτός αυτού, για να μπορεί κανείς να πείσει, θα πρέπει να προηγηθεί η δική του πίστη στις ικανότητες του και στην ορθότητα των απόψεων του – κάτι που στην πράξη είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Το χάρισμα όμως να διδάσκει ο ηγέτης τους ελεύθερους πολίτες της χώρας του (το εγγενές παράδοξο στη δημοκρατία είναι ότι οφείλει να δημιουργεί πολίτες ελεύθερους, αυτόνομους και αυτάρκεις, εξαρτώμενη παράλληλα από αυτούς), να τους εκπαιδεύει δηλαδή, έχοντας τις ικανότητες που απαιτεί αυτός ο ρόλος, είναι πολύ πιο δύσκολο να υπάρξει από το προηγούμενο.

Όμως, μόνο εάν ο ηγέτης διαθέτει αυτά τα χαρίσματα, έχοντας την επί πλέον ικανότητα να μπορεί να ανταπεξέρχεται με τον κίνδυνο της αστάθειας του πραγματικά δημοκρατικού πολιτεύματος, μπορεί να απελευθερώσει τις κρυμμένες δυνάμεις όλων των πολιτών του, οι οποίοι τότε θα συμμετέχουν εθελοντικά σε μία κοινή προσπάθεια, με στόχο να γίνει το κράτος τους η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα του κόσμου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Συμπερασματικά λοιπόν, είναι απαραίτητη η αναβίωση της συνεχούς πολιτικής αναζήτησης του καλύτερου κάθε φορά δρόμου και του ικανότερου ηγέτη, με στόχο τη ριζική επίλυση των προβλημάτων μας. Εάν καταφέρουμε να εξελίξουμε ορθολογικά το Πολιτικό μας σύστημα, καθώς επίσης να επικεντρωθούμε σε εκείνους τους τομείς της Οικονομίας που μπορούμε πραγματικά να αποδώσουμε, πολλαπλασιάζοντας το ΑΕΠ μας παραγωγικά και όχι καταναλωτικά, τότε πραγματικά θα μεγαλουργήσουμε.

Πολύ περισσότερο, αφού θα πάψουμε φυσικά να προτείνουμε «τετριμμένα» την επιβολή νέων φόρων, την εξάλειψη της φοροδιαφυγής (μοναδική εξαίρεση η φοροαποφυγή των πολυεθνικών) και τη μείωση των κρατικών δαπανών αφού, αυξανομένου του ΑΕΠ, θα αυξανόταν αυτόματα και η φορολογική βάση (κατ’ επέκταση, οι φόροι σε απόλυτο μέγεθος)  

Οι πολίτες φορολογούνται παραπάνω από το κανονικό, συγκριτικά με άλλες χώρες (διαπίστωση του ΟΟΣΑ) ενώ, εάν προσθέσουμε στο 22% των φόρων επί του ΑΕΠ που ήδη εισπράττονται τους «έμμεσους» τρόπον τινά φόρους (φροντιστήρια, ιατρική περίθαλψη κλπ), θα υπερβούμε κατά πολύ αυτά που μπορούν πραγματικά να αποδοθούν στο δημόσιο – εκτός του ότι η δυσανάλογη αύξηση της φορολογίας προκαλεί αφ ενός μεν ύφεση, αφ ετέρου εκτεταμένη φοροδιαφυγή. 

Όσον αφορά τώρα την εξάλειψη της φοροδιαφυγής, μόνο «στατιστική» πρόοδος μπορεί να καταγραφεί, με βάση την υφιστάμενη εμπειρία, εάν δεν αυξηθούν υπερβολικά (και ασύμφορα) οι δαπάνες «δίωξης». Η μείωση της φοροδιαφυγής άλλωστε των μικρομεσαίων επιχειρήσεων είναι ευθέως ανάλογη της αύξησης της κερδοφορίας τους και επομένως, όταν ευημερούν, περιορίζεται αυτόματα η όποια φοροδιαφυγή τους, χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς των κρατών.

Τέλος, η μείωση των κρατικών δαπανών θα μπορούσε ενδεχομένως να επιτευχθεί, με τη βοήθεια της ανεξάρτητης ελεγκτικής/εποπτικής Αρχής υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που προτείναμε – ξανά όμως «στατιστικά» και σε βάθος χρόνου.  

Περαιτέρω, οι κύριοι τομείς της Οικονομίας που μπορούμε να αναπτυχθούμε, αυξάνοντας το ΑΕΠ μας, υπό τις σωστές προϋποθέσεις φυσικά, είναι ο Τουρισμός, η Ναυτιλία (οι μεταφορές γενικότερα), η Γεωργία, οι Κατασκευές, η Τεχνολογία και τα Χρηματοοικονομικά.

Σε αντίθεση με τις ήδη ανεπτυγμένες χώρες αντιστοίχου σχεδόν μεγέθους, όπως η Ολλανδία, οι προϋποθέσεις ανάπτυξης του ΑΕΠ μας είναι εξαιρετικά μεγάλες. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι οι ολλανδικές εξαγωγές είναι 430,4 δις € (69,6% επί ενός ΑΕΠ ύψους 618,36 δις €), ενώ οι δικές μας μόλις 17,2 δις € (7,2% επί ενός ΑΕΠ ύψους 241,8 δις €) - πάνω από 25 φορές χαμηλότερες δηλαδή, όταν έχουμε 2,56 φορές λιγότερο ΑΕΠ!

Σε γενικές γραμμές, ο Τουρισμός μας απαιτεί ορθολογισμό (για παράδειγμα την επέκταση στις χειμερινές διακοπές, στις παροχές υπηρεσιών υγείας & ομορφιάς κ.α.), ενώ προϋποθέτει την ποιοτική ανάπτυξη της μαζικής εστίασης, καθώς επίσης την ίδρυση ταξιδιωτικών πρακτορείων στο εξωτερικό. Η Ναυτιλία μας απαιτεί τη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων που θα μπορούσαν πραγματικά να προσελκύσουν το σύνολο των εφοπλιστών μας να εγκατασταθούν «φορολογικά» στη χώρα μας. Οι μεταφορές ευρύτερα οφείλουν να οργανωθούν καλύτερα και να ολοκληρώσουν τη ναυτιλία (λιμάνια κλπ) - την «κάθετη» σύνδεση της δηλαδή με τους χερσαίους προορισμούς.     

Η Γεωργία μας πρέπει να επικεντρωθεί στα βιολογικά προϊόντα (καθόλου στα «υβριδικά») και στα τρόφιμα υψηλής ποιότητας, καθώς επίσης να εξασφαλίσει μεθοδικά τα σωστά κανάλια διανομής, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Οι Κατασκευές μας οφείλουν να επεκταθούν περισσότερο στην Α. Ευρώπη, αφού διαθέτουν πλέον πολύτιμο Know How από τα μεγάλα έργα υποδομής που έχουν εκτελέσει στην Ελλάδα.

Οι δυνατότητες μας στην Τεχνολογία (Software, διαδίκτυο κλπ) είναι αυξημένες, επειδή απαιτείται δημιουργικότητα σε συνθήκες ελευθερίας – πράγματα που διαθέτουμε εμείς, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από αρκετές άλλες χώρες. Τέλος, ο Χρηματοπιστωτικός τομέας μας (τράπεζες, επενδυτικές, χρηματιστήριο κλπ) είναι αρκετά ανεπτυγμένος και θα μπορούσε να εξασφαλίσει ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, εάν προσέλκυε (ή εκπαίδευε μεθοδικά) ικανά στελέχη, έτσι ώστε να αξιολογεί σωστά τόσο τους κινδύνους, όσο και τις ευκαιρίες, μακριά από την «τοκογλυφική» αντιμετώπιση των αγορών.   

Ίσως λοιπόν να έχει έλθει ο καιρός που πρέπει να πάψουμε να περιμένουμε τα πάντα από τους πολιτικούς και τα κόμματα. Ίσως να πρέπει εμείς, αντιστρέφοντας τους όρους, να θέσουμε νέους προβληματισμούς και να αναζητήσουμε ενεργητικά τους ηγέτες που θα εφαρμόσουν τις νέες λύσεις.

Οδηγός μας οφείλει να είναι το κοινό συμφέρον, καθώς επίσης η πρόθεση μας να γίνουμε «πάση θυσία» η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της ΕΕ., με τη βοήθεια της απελευθέρωσης των τεράστιων αποθεμάτων ενέργειας όχι μόνο των 5 εκ. εργαζομένων μας, αλλά ολόκληρου του Έθνους μας.

Αθήνα, 25. Δεκεμβρίου 2012