Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Ιουλ 2014


Εν μέσω της οικονομικής κρίσεως που μαστίζει την πατρίδα μας, “πέρασε” στα ψιλά των Μέσων Μαζικής Αποχαύνωσης η πιο σημαντική είδηση για την Ορθόδοξη Ελλάδα. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο, την 1η Ιουλίου 2014 απέρριψε την προσφυγή μιας Γαλλίδας υπηκόου, η οποία προσέφυγε στο Δικαστήριο στις 11 Απριλίου 2011 κατά της Γαλλίας και διεκδικούσε το δικαίωμα να φοράει σε δημόσιους χώρους νικάμπ (το οποίο καλύπτει μόνο το πρόσωπο) και μπούρκα (η οποία καλύπτει το πρόσωπο αλλά και το σώμα).
Πιο συγκεκριμένα, το Δικαστήριο αποφάσισε κατά πλειοψηφία δικαιώνοντας τις γαλλικές αρχές που στις 11 Οκτωβρίου 2010 είχαν απαγορεύσει με Νόμο την χρήση τους, θεωρώντας πως η επιβολή αυτού του μέτρου ήταν αντικειμενικά και εύλογα αιτιολογημένη. Στην αιτιολόγηση δε αναφέρεται πως αυτή η χρήση, δηλαδή του νικάμπ και της μπούρκας, είχε συγκεκριμένες αρνητικές επιπτώσεις στην κατάσταση των γυναικών οι οποίες για θρησκευτικούς λόγους επιθυμούσαν να τις φορούν δημοσίως. Επίσης, γίνεται αναφορά πως δεν παραβιάζεται το άρθρο 8 (που αφορά το δικαίωμα στο σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, καθώς επίσης δεν παραβιάζεται το άρθρο 9 (που αφορά το δικαίωμα στο σεβασμό της ελεύθερης σκέψης, συνείδησης και θρησκείας).

Ωστόσο, αυτή η ιστορική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου κρίθηκε “θεμιτή” για τη Γαλλία η απαγόρευση του ισλαμικού ενδύματος καθολικής κάλυψης που φορούν οι μουσουλμάνες, δημιούργησε κύμα συμπαράστασης και αξίωσης και στην Αυστρία. Έτσι, στις 3 Ιουλίου 2014 το Κόμμα των Ελευθέρων - το μεγαλύτερο κόμμα της αυστριακής αντιπολίτευσης – επικαλούμενο τη χθεσινή σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, απαίτησε η απαγόρευση να γίνει πράξη και στην Αυστρία. Για τον λόγο αυτό προτίθεται να καταθέσει πολύ σύντομα σχετική πρόταση προς συζήτηση στην αυστριακή Βουλή με πρωτοβουλία της αρμόδιας γυναικείων θεμάτων του Κόμματος των Ελευθέρων, η οποία μεταξύ άλλων δήλωσε:
«…Σε μεγάλους συντηρητικούς κύκλους της ισλαμικής κοινωνίας μεταναστών κυριαρχεί η άποψη πως “οι γυναίκες είναι άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας”.
Ένα από τα πολλά εργαλεία της καταπίεσης των γυναικών είναι η μπούρκα, ενώ δεν υπάρχει κανένας θρησκευτικός εξαναγκασμός στο Ισλάμ που να προβλέπει ένδυμα καθολικής κάλυψης και ως εκ τούτου μια απαγόρευση του δεν αποτελεί παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας στην Αυστρία…».

Από τα παραπάνω φαίνεται πως η πολιτισμένη και Χριστιανική Ευρώπη, έστω και αργά αντιλαμβάνεται το μεγάλο κίνδυνο που διατρέχει από τα ισλαμικά στίφη που έχουν κατακυριεύσει τη Γηραιά Ήπειρο. Γιατί, πως είναι δυνατόν να συνυπάρξει η ασυμβατότητα των σκληρών μουσουλμάνων με τις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες των ευρωπαίων που όμως δυστυχώς καθημερινά εξαϋλώνονται όλο και περισσότερο παρέχοντας γόνιμο έδαφος αντίδρασης στους μουσουλμάνους «κατακτητές». Μια αντίδραση που μετατρέπεται σε μίσος κατά του χριστιανισμού σε όλους τους χώρους λατρείας τους, όπου διακηρύττουν αυτό το μίσος.

Και ενώ στη δεκαετία του ΄80 η Ευρώπη «αγόραζε» εργατικό δυναμικό από σκληρές μουσουλμανικές χώρες, σήμερα αυτοί έχουν πολλαπλασιασθεί αφού γεννοβολούν ασταμάτητα και καθημερινώς αξιώνουν και περισσότερα δικαιώματα. Έτσι, παρ΄ ότι φιλοξενούμενοι στις ευρωπαϊκές χώρες, προσπαθούν να επιβάλουν τους δικούς τους νόμους με ακραίες πολλές φορές συμπεριφορές. Επί παραδείγματι, στην Κοπεγχάγη διαδήλωσαν κατά της ελεύθερης διακίνησης των ναρκωτικών, της πορνείας, του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, γιατί όλα τα παραπάνω είναι αντίθετα προς την φιλοσοφία της θρησκείας τους. Αλλά πώς να μην γίνει αυτό, όταν στην Κοπεγχάγη υπάρχει οργανωμένο και ολοκληρωμένο τζαμί, όπου στεγάζεται και η Ισλαμική Διεθνής Τράπεζα; Όταν αυτή η χώρα (Δανία), όπως η Σουηδία και η Ολλανδία νομιμοποίησαν το “Σόδομα και Γόμορρα”;

Είναι βέβαιο πως η αφελής Ευρώπη, πολύ σύντομα θα πληρώσει βαρύ τίμημα της πολιτικής μεταναστευτικής αποκοτιάς της. Πολύ σύντομα, πολλές ευρωπαϊκές πόλεις θα πνιγούν στο αίμα ως αποτέλεσμα της αυθαιρεσίας με την οποία τροφοδότησαν τις μουσουλμανικές ορδές. Το αίμα, κυρίως αλλόθρησκων είναι κανόνας της θρησκείας τους. Θυμηθείτε πως τουλάχιστον επτά άνθρωποι στις αρχές του Φεβρουαρίου 2012, είχαν σκοτωθεί και δεκάδες είχαν τραυματιστεί, στο Αφγανιστάν, όταν οργισμένοι Αφγανοί είχαν κατέβει στους δρόμους για να διαδηλώσουν το κάψιμο του Κορανίου από στρατιώτες του ΝΑΤΟ.

Στο σημείο αυτό πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να υπενθυμίσω πως από επίσημα στοιχεία η εισροή μουσουλμάνων λαθρομεταναστών από το Αφγανιστάν στην πατρίδα μας, είναι από τα υψηλότερα ποσοστά. Σύμφωνα λοιπόν, με τις επίσημες καταγραφές, εισήλθαν παράνομα στη χώρα μας το 2006 - 5.200 Αφγανοί, το 2007 – 6.500, το 2011 ξεπέρασαν τις 35 χιλιάδες.

Αλλά από τη στιγμή που αναφέραμε τη Δανία, ας θυμηθούμε το Σεπτέμβριο του 2005, όταν η δανέζικη εφημερίδα Jyllands Posten δημοσίευσε σκίτσα που αναφέρονταν στον Μωάμεθ, μέσα στο πλαίσιο της ελευθερίας του λόγου, όπως ισχυρίστηκε η δανέζικη κυβέρνηση προκειμένου να κατευνάσει την αντίδραση των μουσουλμανικών χωρών. Όμως, σε απάντηση οι ισλαμικές χώρες άρχισαν να ανακαλούν τους πρεσβευτές τους από την Κοπεγχάγη και διοργάνωσαν συλλαλητήρια, καίγοντας σημαίες της Δανίας έξω από τις Δανέζικες πρεσβείες, κηρύσσοντας ταυτόχρονα μποϊκοτάζ στα δανέζικα προϊόντα. Βέβαια, αυτή η ιστορία είχε συνέχεια, όταν στις αρχές του 2008 εφημερίδες της Δανίας απεικόνισαν τον Μωάμεθ ως τρομοκράτη. Αυτά τα σκίτσα ήταν μια αντίδραση στην απόπειρα δολοφονίας του συντάκτη των γελοιογραφιών του 2005 - Kurt Vestergor - από μουσουλμάνο μετανάστη. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2010, ένα άνδρας από την Σομαλία με ένα τσεκούρι προσπάθησε και πάλι να σκοτώσει τον Vestergor.

Στην πατρίδα μας την Ελλάδα, ο πληθυσμός της ήταν αμιγώς Ορθόδοξος. Όμως, τις τελευταίες δεκαετίες με την ανοχή των προδοτικών κυβερνήσεων, επετράπη και συνέρρευσαν χιλιάδες μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες. Η Ελλάδα ήδη έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως ήταν χθες. Με γρήγορους ρυθμούς, από τη στιγμή που δεν υπάρχει Εθνική μεταναστευτική πολιτική, αλλάζει η σύνθεση του πληθυσμού μας. Άλλωστε, παλαιότερη έκθεση του Παντείου Πανεπιστημίου ανέφερε πως το 2050, οι αλλοδαποί θα είναι περισσότεροι από του Έλληνες.

Συνεπώς, η Ευρώπη ξυπνά και προσπαθεί να αντισταθεί στο Ισλάμ. Το 2009 στην Ελβετία εγκρίθηκε μέσω δημοψηφίσματος η επιβολή απαγόρευσης κατασκευής μιναρέδων. Οι δρόμοι της Ελβετίας είχαν γεμίσει με αφίσες οι οποίες αναπαριστούσαν μια γυναίκα με μπούρκα και πίσω της επτά μιναρέδες που διατρυπούσαν την ελβετική σημαία. Στην Ελλάδα του 2014 η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε νόμιμη την κρατική χρηματοδότηση, ύψους 1,1 εκατ. ευρώ, που προορίζονται για τα έργα ανέγερσης του ισλαμικού τεμένους επί της Ιεράς Οδού, στην περιοχή του Βοτανικού στην Αθήνα. Αλλοίμονο, θα τρίζουν τα κόκαλα των Αρχαίων Ελλήνων για τη βεβήλωση της περιοχής.

Διαχρονικά η Ελληνική Πολιτεία εκφραζόταν από χαμηλοϋψείς και χαμερπείς πολιτικούς ταγούς που αργά ή γρήγορα εξαφανίζονται από το πολιτικό στερέωμα και τα μόνα που τους θυμίζουν είναι ιταμές και προδοτικές θέσεις που εξέφρασαν στο διάστημα της παντοδυναμίας τους. Ένα τέτοιο φαιδρό πρόσωπο, ήταν και η Άννα Νταλάρα, υφυπουργός Εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης στην κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ και του Γ.Παπανδρέου, που δήλωνε πριν από τις εκλογές του 2009, στα ΜΜΕ: «Δεν υπάρχουν λαθρομετανάστες, παρά μόνο, λαθραία τσιγάρα και αν υπάρχουν και αυτά».
Και λίγο μετά τις εκλογές: «Η κυβέρνηση θα αντιμετωπίσει άμεσα το μεταναστευτικό με μια συγκροτημένη και συστηματοποιημένη πολιτική και θα έχει τρείς άξονες:
1oς - Την φύλαξη των συνόρων και την επίσπευση διαδικασιών ασύλου για πρόσφυγες.
2oς - Την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στους μετανάστες και την ένταξη όσων είναι δυνατόν.
3oς - Την εξασφάλιση της ασφαλούς ζωής των Ελλήνων πολιτών στις τοπικές κοινωνίες».

Συμπέρασμα: Όλη η Ευρώπη ανησυχεί και εξετάζει λύσεις κατά της μάστιγας του Ισλάμ, εκτός από την εφησυχασμένη και κοιμώμενη Ελλάδα.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr
twitter: @egerssi



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Στέλιος Παπαθεμελής

Ζωσμένος από τις Ερινύες ο απερχόμενος επίτροπος Όλι Ρεν δημοσιοποίησε προχθές (Wall Street Journal) τη γνωμάτευσή του περί «αθλιότητας της συμφωνίας Μέρκελ – Σαρκοζί στην Ντοβίλ (Οκτώβριος 2010).
Βέβαια, αφού η συμφωνία είναι ηλίθια, οι συμφωνήσαντες δεν μπορεί να είναι τέρατα ιδιοφυΐας. Σχετλιαστικόν επιφώνημα: ουαί, παπαί, βαβαί, ποιοι καθορίζουν την μοίρα μας!

Εμείς πάντως δεν θα τον ξεχάσουμε όταν με το επίπλαστο χαμόγελό του μετά το Καστελλορίζιο διάγγελμα του ΓΑΠ μας ειρωνευόταν με την ελληνόφωνη ευχή «καλό κουράγιο», συγκαλύπτοντας όλη τη μεταμοντέρνα βαρβαρότητά τους. Ο Φινλανδός εκών – άκων ξεσκέπασε το διαρκές βάρος μας και των ομοιοπαθών μας κακούργημα, για το οποίο βέβαια δεν είναι αθώος του αίματος.

Η εγκληματική βλακεία του ευρωδιδύμου της Ντοβίλ απεφάσισε ότι το νεοσύστατο Ταμείο Διάσωσης προηγείται έναν των ιδιωτών επενδυτών εις πάσαν αναδιάρθρωση χρέους. Η απόφαση «τρόμαξε τους αγοραστές ομολόγων βάζοντας το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Ιρλανδίας» (Ρεν).

Την Ελλάδα την είχαν σταυρώσει νωρίτερα, τον Μάιο. Και έκτοτε βάζουν και ξαναβάζουν καρφιά φοβούμενοι αποκαθήλωση και… ανάστασή της.

Σπαρταριστές σκηνές αφηγείται ο Ρεν για τις επεισοδιακές Κάνες (Νοέμβριος 2011) με τους G20 και τον Ομπάμα ρε ρόλο… παιδονόμου.
Τα μνημόνια κατέλυσαν την εθνική μας κυριαρχία. Καμία εξουσία δεν πηγάζει πλέον από τον λαό. Οι ξένοι εγκατέστησαν ένα ληστρικό σύστημα, το οποίο επιμένει στα «προαπαιτούμενα». Λωποδύτες με ονοματεπώνυμο επιδίδονται στη λεηλασία του δημοσίου πλούτου. Οι στρατηγικής σημασίας τομείς και υποδομές εκποιούνται αναγκαστικά με εξευτελιστικό τίμημα.

Στις Βρυξέλλες εις πείσμα του νωπού εκλογικού αποτελέσματος παραμένει ακλόνητο το δόγμα που εκπορεύεται από το Βερολίνο, της δημοσιονομικής προσαρμογής, ψευδώνυμης δηλαδή, αναπτυξιακής λιτότητας.

Όμως για χώρες που βρίσκονται σε κρίση με υψηλό χρέος η συνταγή είναι φονική. Διογκώνει το χρέος. Δεν λύνει κανένα δομικό πρόβλημα. Η εσωτερική υποτίμηση συρρικνώνει τη ζήτηση, πολλαπλασιάζει τα λουκέτα και γεννά βίαιη φτωχοποίηση και ανεργία εφιαλτικών διαστάσεων.
Για να ανατραπεί η παρούσα στασιμότητα και να υπάρξουν επιταχυνόμενοι ρυθμοί ανάπτυξης, προϋποτίθεται Ελλάδα και ομόλογες χώρες να μπουν σε ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ, ανάλογο εκείνου που έσωσε μεταπολεμικά την καθημαγμένη Γερμανία, που επιμένει να το ξεχνά όπως και τις ανεξόφλητες πολεμικές αποζημιώσεις.

Είναι κατεπείγουσες οι νέες επενδύσεις, δημόσιες και ιδιωτικές, για αναθέρμανση της εσωτερικής ζήτησης και επανεκκίνηση της αγοράς. Για να ξαναδουλέψουν οι μέσες ηλικίες, να μην εκπατρισθούν και άλλα μυαλά, να επαναπατρισθούν οι ξενιτεμένοι.

Λίγο, αλλά παρήγορο, ο Χανς Ζιν που ωρυόταν υπέρ του Grexit εισηγείται τώρα μία Σύνοδο Χρέους με στόχο την ελάφρυνση του Ευρωνότου.

Και ο Κεμάλ Ντερβίς του Brookings βρίσκει τη «λιτότητα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα υπερβολική» («Καθημερινή, 29/6/2014»).
Άμετρη και παρά φύσιν, κυριολεκτούμε εμείς.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι οι εψηφισμένοι Γιούνκερ και Σουλτς θα πάρουν πρωτοβουλίες για να βγει από το τέλμα ο Ευρωνότος. Όμως όλοι είμαστε στο ίδιο καράβι που λέγεται Ευρώπη. Δεν έχει σημασία από ποια μεριά βουλιάζει πρώτα… Σημασία έχει ότι βουλιάζει. Βουλιάζουμε όλοι μαζί…

Στην πατρίδα μας ο δημόσιος λόγος προβάλλει μονοθεματικός και αποκομμένος από τη σύνθετη φύση του ελληνικού προβλήματος. Απορροφάται από την οικονομική άλωση της χώρας, αλλά αντιπαρέρχεται το ότι αυτή χρησιμοποιείται ως εργαλείο γεωπολιτικής απαξίωσης, πολιτικού ελέγχου και υφαρπαγής της εθνικής μας κυριαρχίας.

Αριστερά και δεξιά αποστρέφονται οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για τα εθνικά θέματα, όπως ο διάβολος το λιβάνι…

Τα όσα εξέμεσε προ ημερών η Άγκυρα στο Συμβούλιο Σύνδεσης Ε.Ε. – Τουρκίας, είναι πρωτοφανή και ενδεικτικά της κυβερνητικής (και όχι μόνο) αδιαφορίας επί των εθνικών θεμάτων. Παρ’ ότι εξαρτάται από τις ψήφους Ελλάδας – Κύπρου, ο κακοποιός – εισβολέας ονομάζει «νεκρή / εκλιπούσα» την Κυπριακή Δημοκρατία, ζητάει τα ρέστα από την Ελλάδα για τη Θράκη, μουφτήδες, Δωδεκάνησα, παραίτησή μας από τα 12 ναυτικά μίλια και άλλα ακατονόμαστα.

Πως όμως «εξαρτάται» αφού η φιλοτουρκική μας ψήφος είναι δεδομένη; Έμπρακτη δουλική απάντηση έδωσε η ελληνική κυβέρνηση με τις απίστευτες δηλώσεις του γ.γ. ΥΠΕΞ. Ενώ χθες ο κατοχικός εγκάθετος απέρριψε τη συζήτηση για την Αμμόχωστο και την περιόρισε στα… ασήμαντα!

Τα κατεστημένα ΜΜΕ δεν ασχολούνται με ό,τι «δεν πουλάει». Η κυβέρνηση συγκάλυψε το βαρύ ατόπημα του ανωτάτου διπλωματικού της. Η Λευκωσία αντί να εξεγερθεί από τις αθλιότητες της Άγκυρας, οργίσθηκε κατά της θαρραλέας ευρωβουλευτή της, που ξεσκέπασε το αμφίπλευρό έγκλημα. Η Ελένη Θεοχάρους «γυνή ανδρεία» (Αριστοτέλης) αναδείχθηκε γενναία και τίμια με την αλήθεια. Τελικά, όπως αναφέρεται σε ανάλογη περίπτωση στην Παλαιά Διαθήκη, «δια το μη είναι άνδρας εν Ιερουσαλήμ (και εν Αθήναις και Λευκωσία) εβασίλευσε Δεββώρα η γυνή».

Το συμπέρασμα – προειδοποίηση μας το δίνει ο Ηράκλειτος: «Και κείνοι που καθεύδουν είναι εργάτες και συνεργοί στα όσα (κακά) συμβαίνουν στον κόσμο. «Τους καθεύδοντας εργάτας είναι και συνεργούς των εν κόσμω γιγνομένων».

Πηγή εφημ. «Ελευθεροτυπία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Η συμμετοχή της Αυστρίας στην κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου South Stream, ώθησε και άλλες ευρωπαϊκές χώρες να τον υποστηρίξουν. Κατά την επίσκεψη του ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ στα Βαλκάνια, την υποστήριξή τους εξέφρασαν η Σλοβενία και η Σερβία.

Στη διάρκεια της επίσκεψης του Σεργκέι Λαβρόφ στη Νότια Ευρώπη, στην αρχή του Ιουλίου, υπογράφηκε η συμφωνία για τη διέλευση του αγωγού από τη Σερβία. Το μήκος του ηπειρωτικού τμήματος του South Stream στη χώρα αυτή θα είναι 422 χιλιόμετρα, ενώ το πρώτο φυσικό αέριο θα περάσει από αυτό μέχρι το τέλος του 2016. Η αξία του συμβολαίου κατασκευής είναι περίπου 2,1 δις. ευρώ. 

Παράλληλα, η Σερβία μπορεί να καταστεί βασικός κόμβος διανομής του συστήματος του αγωγού South Stream. Ειδικότερα, στο έδαφος της χώρας αναμένεται να δημιουργηθούν δυο διακλαδώσεις, προς Βοσνία και Κροατία. Συν τοις άλλοις, μετά τη συνάντηση με τον Λαβρόφ, ο υπουργός Εξωτερικών της Σλοβενίας, Καρλ Εριάβετς, ανακοίνωσε την επιθυμία του να περάσει ο South Stream και από το έδαφος της χώρας του. Όπως σχολίασε ο αναλυτής μακροοικονομίας, Βασίλι Ουχάρσκι, «οι ανακοινώσεις Σλοβενίας και Σερβίας για υποστήριξη του έργου South Stream αποτελούν ένα καλό σημάδι, αλλά και οι άλλες χώρες, από το έδαφος των οποίων θα περάσει ο αγωγός, ενδιαφέρονται για την υλοποίησή του».

Γεωπολιτική σημασία, διαδρομή και κόστος

Ο αγωγός φυσικού αερίου θα περάσει υποθαλάσσια από τη Μαύρη θάλασσα στη Βουλγαρία, και στη συνέχεια, από τη Σερβία, την Ουγγαρία και τη Σλοβενία, στη βορειοανατολική Ιταλία. Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου εκτιμάται στα 16 δις. ευρώ, από τα οποία τα 10 δις. θα αφορούν το θαλάσσιο τμήμα του. Μάλιστα, το μερίδιο της Gazprom στο θαλάσσιο τμήμα του South Stream θα είναι μόνο 50%, ενώ το 20% θα ανήκει στην ιταλική Eni και από ένα 15% στην γερμανική εταιρία Wintershall Holding και τη γαλλική EDF.

Για τη Gazprom το έργο είναι σημαντικό διότι θα δώσει τη δυνατότητα εξαγωγής ρωσικού αερίου στην Ευρώπη παρακάμπτοντας την Ουκρανία. Στην αρχή Ιουνίου του 2014, υπό την πίεση των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι εκπρόσωποι της Βουλγαρίας και της Σερβίας είχαν ανακοινώσει επίσημα τη διακοπή των εργασιών όσον αφορά το πρόγραμμα. Συγκεκριμένα, ύστερα από τη συνάντηση με τρεις αμερικανούς γερουσιαστές ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, Πλάμεν Ορεσάρσκι, έδωσε εντολή να ανασταλούν οι εργασίες σχετικά με τον South Stream, ενώ αργότερα το ίδιο έπραξε και η αναπληρωτής πρωθυπουργός της Σερβίας, Ζοράνα Μιχαήλοβιτς. Ωστόσο, στο τέλος του περασμένου Ιουνίου, η Gazprom υπέγραψε συμφωνία με την αυστριακή εταιρία OMV, η οποία θα αναλάβει την κατασκευή του τμήματος του αγωγού South Stream στην Αυστρία. Μετά την υποστήριξη της Αυστρίας στο πρόγραμμα, ειδικοί του κλάδου είχαν αναφέρει στην RBTH ότι σε αυτό μπορεί να συμμετάσχουν και άλλες πλευρές. Τελικά αυτές οι χώρες ήταν η Σλοβενία και η Σερβία.

Αμερικανικά εμπόδια και ευρωπαϊκή διπλοπροσωπεία

Παρά την υποστήριξη της Σερβίας και της Σλοβενίας, η τύχη του προγράμματος παραμένει αβέβαιη. Συγκεκριμένα, όπως δήλωσε μετά τις συνομιλίες με τον Σεργκέι Λαβρόφ η υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Φεντερίκα Μογκερίνι, ο South Stream είναι ένα έργο εξαιρετικά σημαντικό, τόσο για την Ιταλία, όσο και για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, από την άποψη της ενεργειακής ασφάλειας, αλλά αυτό «θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να πληροί τους κανόνες της νομοθεσίας της ΕΕ». Η δήλωση αυτή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η Ιταλία προεδρεύει από την 1η Ιουλίου στην ΕΕ, ενώ η ιταλική Eni είναι συνιδιοκτήτης του έργου.

Το κυριότερο πρόβλημα είναι το «Γ΄ ενεργειακό πακέτο», το οποίο περιλαμβάνει την απαίτηση του διαμερισμού των προμηθευτών φυσικού αερίου, των εταιριών μεταφοράς και διανομής, ενώ προβλέπει και την ελεύθερη πρόσβαση τρίτων πλευρών στις υποδομές μεταφοράς. Κατ’ αυτό τον τρόπο, σύμφωνα με το έγγραφο, η ρωσική Gazprom θα πρέπει να επιτρέψει τη συμμετοχή στον αγωγό της και άλλων προμηθευτών φυσικού αερίου. Από μέρους της, η ρωσική πλευρά επιμένει ότι ο South Stream είχε ξεκινήσει πριν την έγκριση του «Γ΄ ενεργειακού πακέτου» και επομένως να δεν εμπίπτει στα όσα προβλέπει αυτό.
Σύμφωνα με την αναλυτή της εταιρίας οικονομικών υπηρεσιών «Alpari», Άννα Κόκορεβα, το Γ΄ ενεργειακό πακέτο εκπονήθηκε το 2007 και εγκρίθηκε μόλις το 2009, τη στιγμή που το πρώτο μνημόνιο-πλαίσιο για τη δημιουργία του South Stream μεταξύ της Gazprom και της Eni είχε υπογραφεί από τον Ιούνιο του 2007. Από τη μεριά του, ο Βασίλι Ουχάρσκι σημειώνει: «Η διαμάχη γύρω από το Γ΄ ενεργειακό πακέτο δεν είναι νέα. Αν κοιτάξουμε τις ημερομηνίες, τότε θα δούμε ότι το πρόγραμμα South Stream εμφανίστηκε το καλοκαίρι του 2007, ενώ το Γ΄ ενεργειακό πακέτο τέθηκε σε ισχύ στα τέλη του 2009». Σύμφωνα με τον ίδιο, η ρωσική πλευρά προσπαθεί να αποδείξει ότι οι όροι του δεν πρέπει να επεκτείνονται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, αλλά το να φτάνει κανείς σε συμπεράσματα βασιζόμενος μόνο στις αναφερόμενες ημερομηνίες, δεν είναι και αυτό σωστό. Και καταλήγει: «Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας δύσκολος αγώνας σχετικά με τις διατυπώσεις και ημερομηνίες, και δυστυχώς, προς το παρόν, οι ελπίδες της Ρωσίας να βγει νικήτρια από τη διαμάχη, είναι λίγες».

Ωστόσο, πολλοί είναι οι ειδικοί που δεν συμφωνούν με την παραπάνω εκτίμηση. Ο οικονομολόγος και καθηγητής της Ρωσικής Ακαδημίας δημόσιας διοίκησης και οικονομικής διαχείρισης παρά τω προέδρω της Ρωσίας, Βλαντισλάβ Γκινκό, ανέφερε ότι στην ΕΕ οι κυριότεροι μετέχοντες σε αυτές τις συζητήσεις κατανοούν τη σπουδαιότητα της ενεργειακής ασφάλειας. Στη Ρωσία όμως δεν περνά απαρατήρητη η διπρόσωπη στάση που επιδεικνύει ο ευρωπαϊκός επίτροπος ενέργειας Γκίντερ Ότινγκερ, ο οποίος από τη μια πλευρά αναφέρεται  στο πόσο σημαντικές είναι οι απρόσκοπτες προμήθειες ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, και από την άλλη συζητά με την κυβέρνηση της Νιγηρίας για εναλλακτικούς ενεργειακούς πόρους.

Ταυτόχρονα, προσθέτει ο ίδιος, οι Ευρωπαίοι κατανοούν τη σημασία των προμηθειών στις απαραίτητες ποσότητες. Η Γερμανία μπορεί να εξασφαλίσει το ήμισυ των αναγκών της μέσω των ηλιακών συλλεκτών όταν έχει καλό καιρό, αλλά, όπως και να' χει, το ρωσικό αέριο τα προσεχή έτη είναι απλά αναντικατάστατο. Για το λόγο αυτό, οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν θετικά τον South Stream, παρά την πίεση από πλευράς ΗΠΑ. Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι για το έργο έχει ανάψει πλέον το πράσινο φως και θα υλοποιηθεί ούτως ή άλλως, καταλήγει ο Γκινκό.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η Ελλάδα έχει να αποπληρώσει δάνεια 20 δισ. ευρώ μεταξύ 2015-2017. Τα ληξιπρόθεσμα των πολιτών προς το κράτος έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα 60 δισ. ευρώ και αυξάνονται κατά ένα δισ. ευρώ τον μήνα. Οι Ελληνες είτε δεν έχουν είτε δεν θέλουν να πληρώσουν. Πάντως, έχουν πάψει να φοβούνται! Τα «κόκκινα δάνεια» προς τις τράπεζες -από τα χρόνια της τεχνητής ευημερίας με δανεικά- έχουν ξεπεράσει τα 70 δισ. ευρώ, «ακουμπούν» τα 80 δισ. ευρώ και συνεχίζουν να αυξάνονται. Το έγκυρο γερμανικό περιοδικό «Spiegel» ανέδειξε την εκτίμηση - συμπέρασμα ότι η κάθετη περικοπή των εισοδημάτων στην Ελλάδα όχι μόνο δεν βοήθησε στη μείωση της ανεργίας ή την ανταγωνιστικότητα της χώρας αλλά έφερε μεγαλύτερη πίεση στην αγορά, πτωχεύσεις και τελικά περισσότερη ανεργία.

Γενικά, τα πράγματα είναι απλά: Στην Ελλάδα ακολουθήθηκε η λάθος συνταγή με ,τον λάθος τρόπο. Το όλο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής -προϊόν εμμονών της «Σχολής του Σικάγου»-, εμπλουτισμένο με τις σκοπιμότητες της υπερδομής της ευρωζώνης και με την εμπλοκή απολύτως αμοραλιστών Ελλήνων πολιτικών και τεχνοκρατών, ήταν ατυχές και καταστροφικό για τη χώρα. Δεν υπολογίστηκαν καθόλου οι ιδιαιτερότητές της, η ψυχολογία του κοινού, ο τρόπος που λειτουργεί η πραγματική ζωή. Οι «οικονομικοί δολοφόνοι» του διεθνούς περίγυρου και της εγχώριας ολιγαρχίας, για προσωπικούς και ειδικούς λόγους, συνέταξαν ένα πρόγραμμα εξωπραγματικό ως προς τους στόχους και τη μεθοδολογία του περισσότερο για να εκδικηθούν τους Ελληνες για τον καταναλωτισμό, τα προνόμια, την απληστία και την ελαφρότητα της ηθικής που τους χαρακτήριζε, παρά για να τους ανασυγκροτήσουν. Ταυτόχρονα, μοναδικός στόχος τους ήταν να βρεθούν κι άλλα δανεικά, να μην καταρρεύσει το σύστημα διακυβέρνησης και εξάρτησης της χώρας από την ευρωπαϊκή υπερδομή Βρυξελλών - Βερολίνου. Ας δούμε τον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων που τόσο διαφημίστηκε. Με τη μέθοδο των διαγωνισμών, υπό τη δαμόκλειο σπάθη της Επιτροπής Ανταγωνισμού, το μόνο που μπορεί να επιτευχθεί είναι το κρατικό μονοπώλιο των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας να αντικατασταθεί από ιδιωτικά μονοπώλια -παραλογισμός- ή από ξένα μονοπώλια με γερμανική εντολή.

Το πρόγραμμα των Μνημονίων, όμως, που ξεκίνησε τον Μάιο του 2010 μπορεί να είχε στόχους και μεθοδολογία εγκληματικά λανθασμένη, αλλά είχε -όπως εκ του αποτελέσματος φαίνεται- σωστό χρονοδιάγραμμα εφαρμογής: Δηλαδή, ξεκινούσε με σοκ και δέος το β’ εξάμηνο του 2010 και ολοκληρωνόταν με ενδεχόμενες καθυστερήσεις το α’ εξάμηνο του 2013, έχοντας παράξει συγκεκριμένα αναπτυξιακά αποτελέσματα από το 2011 ακόμη. Βρισκόμαστε πλέον στο β’ εξάμηνο του 2014 και βλέπουμε τις προδιαγραφές του Προϋπολογισμού του 2015, ο οποίος θα αρχίσει να καταρτίζεται από τον Οκτώβριο. Δεν υπάρχει καμιά σοβαρή προοπτική ανάκαμψης στην πράξη και όχι στη θεωρία, με τις παρούσες συνθήκες φορολογίας και αστάθειας, όχι μόνο πολιτικής αλλά και θεσμικής, νομοθετικής, γραφειοκρατικής. Το χρέος αυξάνεται και η υπανάπτυξη εμπεδώνεται. Σε μια προοπτική, μπορεί η επιμήκυνση του χρέους και ένας νέος υπολογισμός στα επιτόκια να δημιουργήσουν νέες προσδοκίες. Η ενοποίηση του τραπεζικού συστήματος εντός της ευρωζώνης και το ενδεχόμενο ενιαίας φορολογίας και ΦΠΑ γεννούν ελπίδες ανασυγκρότησης.

Ομως, κακά τα ψέματα: Η Ελλάδα και το σύστημα διακυβέρνησής της δεν έχουν άλλες δυνάμεις.
Χρεοκόπησαν οριστικά όσες εκλογές και αν γίνουν, όσες κυβερνήσεις και αν σχηματιστούν. 
Το έργο τελείωσε. Χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος είναι offshore - onshore «εταιρίες» και «περιουσία» του αναπτυγμένου (πρώτου) κόσμου. Χρειάζονται άλλο σύστημα διοίκησης από αυτό που επιβάλλει η απλοϊκή βαρβαρότητα των Γερμανών - δηλαδή από το υπάρχον…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο καταπέλτης που λέγεται Τεχνικό Επιμελητήριο, για το θέμα της ΔΕΗ

Δεν ξέρουν καν τι δίνουν! 

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Έχω δει «αποκατάσταση τοπίου» στη Πτολεμαϊδα, σε περιοχή  όπου έλαβε χώρα εξόρυξη λιγνίτη – φυσικά από τη δημόσια  ΔΕΗ… Το «προϊόν» ήταν καταπληκτικό και η φύση δήλωνε έτοιμη στο να ανακτήσει τους παραδοσιακούς της ρόλους- γεωργία, μελισσοκομία, βόσκηση….
Η τοποθέτηση του ΤΕΕ στο ζήτημα της σύστασης της «Μικρής ΔΕΗ» και πώλησής της σε ιδιώτες υπαγορεύεται από δύο θεμελιώδους σημασίας παραμέτρους.
α)     Η ΔΕΗ, ως όμιλος, είναι τεράστιο μέγεθος για την παραγωγική βάση και την οικονομία της χώρας μας. Είναι ο μεγαλύτερος επενδυτικός φορέας, το δε προϊόν που παράγει είναι μια από τις σημαντικότερες προϋποθέσεις αφενός για τη διατήρηση της κοινωνικής δραστηριότητας στο επίπεδο τουλάχιστον που αντιστοιχεί στο σύγχρονο πολιτισμό και αφετέρου για την ανταγωνιστικότητα της εγχώριας παραγωγικής δραστηριότητας κάθε είδους: Βιομηχανική – Γεωργική –Υπηρεσιών (ιδιαίτερα του τουρισμού).
β)      Η σχέση της ΔΕΗ με την ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνίας της περιοχής και της υπό δημόσιο έλεγχο ΔΕΗ, η οποία στήριξε το σημαντικότερο εκβιομηχανιστικό εγχείρημα της Ελλάδας με τη δημιουργία του μεγαλύτερου λιγνιτικού κέντρου της Ν.Α. Ευρώπης. Με την εν λόγω σχέση εμπιστοσύνης αμβλύνθηκε το υψηλό περιφερειακό ρίσκο που ανέλαβε η Δυτική Μακεδονία και κατέστη δυνατή η διαχείριση των πολλαπλών επιπτώσεων της λιγνιτικής δραστηριότητας στο κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον.
Η σύσταση και πώληση της «Μικρής ΔΕΗ» συνιστά κοσμογονική αλλαγή όχι μόνο στην ίδια τη ΔΕΗ αλλά και σ’ ολόκληρο τον Τομέα ηλεκτρισμού στη χώρα μας.
Σε συνδυασμό με την εκχώρηση του 60% του ΑΔΜΗΕ σε ιδιώτες και του 17% και του management της λοιπής ΔΕΗ σε στρατηγικό επενδυτή, το Δημόσιο αποσύρεται ουσιαστικά απ’ αυτό τον καίριας σημασίας Τομέα και η πολιτεία στερείται, ένα πολύτιμο εργαλείο άσκησης κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής, όπως είναι η ΔΕΗ ακόμη και στη σημερινή της μορφή ως Ομίλου.
Τα διακυβεύματα είναι τεράστια. Το ελάχιστο που θα ζητούσαμε ως ΤΕΕ αλλά και η κοινωνία της χώρας γενικότερα θα ήταν μια επιστημονικά τεκμηριωμένη μελέτη για τις επιπτώσεις και τις προοπτικές, και βέβαια ένα ευρύτατο διάλογο ουσίας για να εξαχθούν τα αναγκαία συμπεράσματα ώστε να οδηγηθούμε στις βέλτιστες επιλογές.
Επιπλέον να είχε προηγηθεί επί τέλους ένας ολοκληρωμένος και επιστημονικά τεκμηριωμένος ενεργειακός σχεδιασμός με αποτυπωμένο το μείγμα ηλεκτροπαραγωγής της επόμενης τουλάχιστον δεκαπενταετίας και ακόμη να είχε ολοκληρωθεί η αναδιοργάνωση της λειτουργίας της αγοράς ηλεκτρισμού.
Προφανώς κάθε άλλο παρά αρκετές είναι, και βέβαια ούτε κατά διάνοια μπορούν να υποκαταστήσουν την επιστημονική τεκμηρίωση, αξιωματικές τοποθετήσεις περί «ανταγωνισμού» και «ανάγκης – ως νομοτέλειας –απόσυρσης του κράτους από κάθε παραγωγική δραστηριότητα».
Άλλωστε και αυτοί οι αφορισμοί χάνουν έδαφος μπροστά στην πραγματικότητα όπως δείχνουν παραδείγματα με πρόσφατο της Γερμανίας, όπου οι ίδιοι οι πολίτες ζητούν την επάνοδο του κράτους στον τομέα του ηλεκτρισμού.
Αλλά και στη χώρα μας, όπου το άνοιγμα της αγοράς έχει θεσμοθετηθεί εδώ και 15 χρόνια με ευρεία διείσδυση ιδιωτών στην παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας (παραγωγή του 35% της συνολικής), οι επιπτώσεις ήσαν τουλάχιστον οδυνηρές για τους καταναλωτές και την εθνική οικονομία: οι τιμές του ρεύματος έχουν υπερδιπλασιαστεί.
Η τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας εξαρτάται από το κόστος παραγωγής το οποίο εξαρτάται από το κόστος καυσίμου και το κόστος του επενδεδυμένου κεφαλαίου. Το κόστος εργασίας είναι συγκριτικά ελάχιστο.
Τα τελευταία χρόνια το κόστος παραγωγής αυξήθηκε καθώς η λιγνιτική παραγωγή περιορίστηκε από το 78% στο 48% ενώ αυξήθηκε η παραγωγή από φυσικό αέριο με διπλάσιο κόστος. Αυξήθηκε επίσης θεαματικά η παραγωγή από ΑΠΕ με τις γνωστές υπερβολικές τιμές.
Το κόστος εργασίας μειώθηκε επίσης δραματικά (πάνω από 40% σε σχέση με το 2009).
Με τη σύσταση της Μικρής ΔΕΗ κάθε άλλο παρά ουσιαστικός ανταγωνισμός θα υπάρξει. Θα δημιουργηθεί ένα καθεστώς ολιγοπωλιακό, το οποίο σύμφωνα και με τους πλέον ακραίους οπαδούς της αγοράς δεν μπορεί να συνεισφέρει ούτε στο ελάχιστο στη μείωση των τιμών.
Στην ουσία πρόκειται για ικανοποίηση επιδιώξεων συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων, τα οποία αν και έχουν καταθέσει αιτήσεις για κατασκευή λιγνιτικών και υδροηλεκτρικών σταθμών δεν προχώρησαν τόσα  χρόνια στις επενδύσεις γιατί δεν αναλαμβάνουν το μεγάλο κόστος κατασκευής τέτοιων Μονάδων. Έτσι επιδιώκουν να πάρουν έτοιμες υποδομές, σταθμούς και ορυχεία, σίγουρες, μαζί με 2 εκ. καταναλωτές, σε όσο το δυνατόν μικρότερες τιμές όπως τους δίνει τη δυνατότητα το νομοσχέδιο.
Ειδικότερα, σε ότι αφορά στη «Μικρή ΔΕΗ» οι μηχανικοί-στελέχη της ΔΕΗ και όχι μόνο, έχουν καταγράψει μια σειρά από δυσμενέστατες επιπτώσεις λόγω του ιδιοκτησιακού διαχωρισμού των ορυχείων και των ΑΗΣ της Δυτ. Μακεδονίας.
Η διάσπαση της συνεκτικής, μεταλλευτικά, ενότητας της περιοχής Πτολεμαίδας – Αμυνταίου θα προκαλέσει αξεπέραστα λειτουργικά προβλήματα με σοβαρότατες οικονομικές επιπτώσεις.
Διαγράφονται σοβαρότατοι κίνδυνοι υπολειτουργίας ή μη εκμετάλλευσης σημαντικών λιγνιτικών κοιτασμάτων (Αμύνταιο – Κομνηνά κ.λ.π.) και απαξίωσης υφιστάμενου πανάκριβου πάγιου εξοπλισμού ορυχείων, ικανού να λειτουργήσει για δεκαετίες.
Χαρίζεται η πλέον σύγχρονη λιγνιτική Μονάδα της Φλώρινας (ΑΗΣ Μελίτης) με όλη την πανάκριβη υφιστάμενη υποδομή για ανέγερση και δεύτερης Μονάδας. Πόσο θα αποτιμηθεί αυτό;
Ακυρώνονται οι υφιστάμενες δυνατότητες συνεργειών και οικονομιών κλίμακας, στην εκμετάλλευση των Σταθμών και των Ορυχείων με σοβαρές οικονομικές επιπτώσεις.
Σε ό,τι αφορά στους Υδροηλεκτρικούς Σταθμούς οι οποίοι παραχωρούνται ανεξάρτητα από το βαθμό απόδοσης τους και έχουν μπροστά τους πολλές δεκαετίες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με ελάχιστο κόστος είναι αδιανόητο να εκχωρηθούν σε ιδιώτες. Βέβαια δεν είναι δυνατό και αναμενόμενο ότι θα δοθεί τίμημα τέτοιο το οποίο θα προεξοφλεί σε ικανοποιητικό βαθμό τα μελλοντικά κέρδη από τη λειτουργία και παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Ειδικότερα σε ό,τι αφορά στην εκμετάλλευσή των Υδροηλεκτρικών και την ένταξή τους στο Σύστημα, ζήτημα αρκετά πολύπλοκο με πολλές παραμέτρους (ασφάλεια φραγμάτων, υπερχειλίσεις ταμιευτήρων, διατήρηση αναγκαίας στάθμης για αρδεύσεις κ.λ.π.) που εγείρει διαρκώς αμφισβητήσεις και αντιθέσεις στα πλαίσια της ημερήσιας αγοράς, τα προβλήματα θα πολλαπλασιαστούν. Ο ιδιώτης θα υπερασπίζεται το συμφέρον του και την προσπόριση όσο το δυνατόν μεγαλύτερων κερδών λαμβάνοντας ελάχιστα υπόψη – σε αντίθεση με τη ΔΕΗ – το γενικότερο συμφέρον.
Πέραν των ανωτέρω είναι πρόδηλο ότι η παραγωγή της ενέργειας από λιγνίτες συνιστά μια καθημερινή, απαιτητική και δύσκολη άσκηση συμβίωσης και συνύπαρξης της ενεργειακής επιχείρησης με την τοπική κοινωνία. Επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ δεν επενδύουν απλά αλλά στην κυριολεξία «παντρεύονται» (όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στις θέσεις του ΤΕΕ/Τμήμα Δυτικής Μακεδονίας) την τοπική κοινωνία αναλαμβάνοντας μια σειρά από ευθύνες και υποχρεώσεις. Υποχρεώσεις καταγεγραμμένες αλλά και δυναμικές αναδυόμενες συνεχώς, διαφοροποιούμενες και εξελισσόμενες προκύπτουσες και διευθετούμενες μέσα από τις καλές πρακτικές συνεργασίας με την τοπική κοινωνία.
Ειδικότερα για τη Δυτική Μακεδονία αναφερόμαστε ιδίως στην αποκατάσταση του περιβάλλοντος και των εδαφών των εξαντλημένων και εξαντλούμενων  ορυχείων, πράγμα που θα απαιτήσει πλέον των 100 εκ. ευρώ τις επόμενες 3-4 δεκαετίες. Αναφερόμαστε ακόμη:
  • Στην απρόσκοπτη λειτουργία της τηλεθέρμανσης
  • Στις αναγκαίες μετεγκαταστάσεις οικισμών συνολικού κόστους άνω των 500 εκ. ευρώ.
  • Στο κόστος απόσυρσης των λιγνιτικών μονάδων ύψους 130 εκ. ευρώ.
  • Στη χρηματοδότηση της μεταλιγνιτικής εποχής και στον τρόπο με τον οποίο η λιγνιτική βιομηχανία θα αποκαταστήσει την ισχυρή ανταγωνιστική πίεση που άσκησε στην αγορά εργασίας στην περιοχή και τις συνθήκες αναπτυξιακής μονοειδίκευσης που διαμόρφωσε για τη Δυτική Μακεδονία.
Αντί για την καταγραφή και το σαφή και συγκεκριμένο προσδιορισμό του συνόλου των υποχρεώσεων και δεσμεύσεων που οφείλουν να αναλάβουν – στο μέρος που τους αναλογεί – οι υποψήφιοι αγοραστές της ΔΕΗ, ώστε να ικανοποιούνται τα προηγούμενα, αναφέρονται κάποια «αντισταθμιστικά οφέλη», εντελώς αναντίστοιχα  με τις ανάγκες και τις προοπτικές σαν «καθρεφτάκια προς ιθαγενείς».
Καταλήγοντας η κατάθεση του νομοσχεδίου μας δημιουργεί μεγάλη ανησυχία για τις προοπτικές που προδιαγράφονται στη χώρα σε θέματα οικονομικά, αναπτυξιακά, κοινωνικά, εθνικά.
Εκφράζουμε την πλήρη αντίθεσή μας. Η απόσυρσή του επιβάλλεται για λόγους εθνικού συμφέροντος.
Το ΤΕΕ μπορεί να συμβάλλει με επιστημονική τεκμηρίωση για την προοπτική που πρέπει να χαράξει η χώρα στο θέμα της ενέργειας στην κατεύθυνση υπεράσπισης του δημόσιου συμφέροντος, ενταγμένο σε ένα μακροχρόνιο σχεδιασμό για το μέλλον της χώρας.
Συμπληρωματικά στοιχεία
Οικονομικά μεγέθη
ü  Η ΔΕΗ συνεισφέρει στο 3% του ΑΕΠ της χώρας.
ü  Ο κύκλος εργασιών του Ομίλου ΔΕΗ διαμορφώθηκε περίπου στα 6 δις. Ευρώ το  2013.
ü  Το 2013 επίσης ο Όμιλος ΔΕΗ πραγματοποίησε επενδύσεις 718 εκ. ευρώ. Κέρδη προ τόκων, φόρων και αποσβέσεων 987 εκ. ευρώ.
Ενδεικτικές  αξίες αυτών που πωλούνται:
ü  Τα φράγματα του Θησαυρού και της Πλατανόβρυσης κόστισαν σε σημερινές τιμές 1,086 δις. Ευρώ.
ü  Ο θερμοηλεκτρικός σταθμός Μελίτης κόστισε 961 εκ. ευρώ (χωρίς το κόστος του φράγματος Παπαδιάς).
ü  Το κόστος της κατασκευής της λιγνιτικής μονάδας  Πτολεμαΐδα 5 είναι 1,4 δις. Ευρώ.
ü  Αξία ορυκτού πλούτου, νερών, παραλήμνιων και παραποτάμιων περιοχών ανυπολόγιστη.
Κόστος KWh
Τα κόστη κυμαίνονται ως εξής:
ü  Κόστος από Λιγνίτη περίπου 60 €/Mwh
ü  Κόστος από Αέριο περίπου 90€/Mwh
ü  Κόστος από ΑΠΕ περίπου 210€/Mwh. Αναμένεται να πέσει περίπου στα 180€/Mwh.
ü  Κόστος από νερό, κυμαινόμενο μεν, αλλά πολύ χαμηλό
Εγκατεστημένη ισχύς
Σήμερα (2014) το Διασυνδεδεμένο σύστημα έχει τις ακόλουθες μονάδες παραγωγής :
            
    Λιγνιτικές       4930 MW     
    Πετρελαϊκές   730 MW
    Φ. Αερίου      4578,5 MW
     ΥΗΣ                3017,7 MW
                            --------------  
     Σύνολο           13256,2  MW   
    Επιπλέον :
      ΑΠΕ
Αιολικά      1520 MW
Φ/Β            2405 MW
      Λοιπά        355 MW
                       ---------------
      Σύνολο      4280 MW
Γεν. Σύνολο      17536.2
Από  αυτά 2.612 MW φυσικού αερίου και  4.050 ΑΠΕ σύνολο 6.662 MW ανήκουν σε ιδιώτες

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης



Οι συνθήκες και οι στρατιωτικές αλλά και πολιτικοδιπλωματικές διεργασίες και τα γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία της σημερινής Τουρκίας ως χώρας και ως μοντέλου διακυβέρνησης άρχισαν στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Αγγλοι και οι Γάλλοι μοίραζαν σε ζώνες επιρροής τα οθωμανικά «ιμάτια» της Μέσης Ανατολής (Συνθήκη Sykes-Picot) και ολοκληρώθηκαν με τη Συνθήκη που υπογράφηκε στη Λωζάννη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923.

Με τη συγκεκριμένη συνθήκη η Τουρκία απέκτησε το δικαίωμα έναντι της Δύσης να «διαχειρίζεται» όπως θέλει τις μουσουλμανικές εθνότητες οι οποίες κατοικούσαν στα όρια του νέου κράτους και αναγνωρίστηκαν από τις χώρες που υπέγραψαν τη συνθήκη αυτή. Στο πλαίσιο του δικαιώματος αυτού, με την κάλυψη και την ανοχή της Δύσης, όλες ανεξαιρέτως οι τουρκικές κυβερνήσεις ακολούθησαν μια βάρβαρη πολιτική εθνικής αφομοίωσης όλων των μουσουλμανικών εθνοτήτων που κατοικούσαν στη χώρα, με στόχο τη δημιουργία μιας συμπαγούς τουρκικής εθνότητας από τα σπαράγματα των εθνοτήτων και από το πολυάριθμο κουρδικό έθνος.


Οταν οι ΗΠΑ πρώτα προέτρεπαν τον Σαντάμ Χουσεΐν να εισβάλει στο Κουβέιτ, και μετά καλούσαν τη διεθνή κοινότητα και τον ΟΗΕ να τον επαναφέρει στην… τάξη με την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» (1991), λίγοι ήταν εκείνοι που διέβλεπαν ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την αλλαγή του συστήματος ισορροπιών και των συνόρων που είχαν καθοριστεί με τις προαναφερθείσες συνθήκες.


Με την εφαρμογή των ζωνών απαγόρευσης πτήσεων νοτίως του 32ου και βορείως του 36ου παραλλήλου άρχισε ο ντε φάκτο διαμελισμός του Ιράκ, διαδικασία που ήταν περισσότερο από βέβαιο ότι αργά ή γρήγορα θα επηρεάσει και όλες τις γύρω χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας.


Τις τελευταίες εβδομάδες οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μεσοποταμίας, της Μέσης Ανατολής και της Τουρκίας έχουν πείσει πλέον ακόμα και τους πιο δύσπιστους ότι ένας ολόκληρος κόσμος εκεί αλλάζει, περίπου έναν αιώνα μετά τη θεμελίωσή του.


Οι αλλαγές αυτές ωθούν ή για την ακρίβεια στην κυριολεξία παρασέρνουν και την Τουρκία, η οποία επί δεκαετίες που διαρκεί η ένοπλη κουρδική εξέγερση (15 Αυγούστου 1984) παρέμενε σταθερή και αποφασισμένη να μην αποδεχτεί κανενός είδους αλλαγή, που θα έθετε σε κίνδυνο το δόγμα «ένα έθνος, ένα κράτος, μια γλώσσα, μια θρησκεία», με βάση το οποίο έγιναν οι γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής, για να ακολουθήσει η ίδρυση ενός «καθαρού» τουρκικού κράτους-έθνους.


Την ίδια πολιτική της άρνησης ακολούθησαν και οι κυβερνήσεις του Ερντογάν, ώσπου να αντιληφθεί το κράτος στην Αγκυρα το 2009 ότι το παιχνίδι το έχαναν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, που είχαν αναλάβει τη διαχείριση του Κουρδικού, και το κέρδιζε το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.
Από το 2009 οι κυβερνήσεις Ερντογάν άρχισαν να ψάχνουν τρόπους να παρουσιάσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται στην τουρκική κοινή γνώμη την ήττα της πολιτικής που ακολούθησε η Τουρκία απέναντι στους Κούρδους, για να φθάσουμε στο σήμερα, που όλα δείχνουν ότι έχει πλέον παραχωρηθεί ένα είδος ντε φάκτο αυτονομίας στους Κούρδους.


Στο άρθρο μας της Κυριακής θα σας παρουσιάσουμε τη νέα πολιτική της Αγκυρας στο Κουρδικό. Ως τότε σας αφήνουμε να διαβάσετε αποσπάσματα από τον λόγο του Κοτσαλί Μπαλά, στελέχους του ΡΚΚ, στην τελετή εγκαινίων του ηρώου πεσόντων ανταρτών, στο Λίτζε του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν (29 Ιουνίου 2014):

«Πρέπει να συγκροτήσουμε τους δικούς μας θεσμούς και υπηρεσίες. Ο πόλεμος που κάναμε μόνο με τους αντάρτες δεν ήταν αρκετός. Οταν άρχισε να συμμετέχει και ο λαός, αυξήθηκαν και οι κατακτήσεις μας. Είμαστε πιο δυνατοί από τον εχθρό. Στον έλεγχο που κάναμε στην κυκλοφορία της εθνικής οδού στο Λίτζε δεν μπόρεσαν να τα βγάλουν πέρα μαζί μας και αναγκάστηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια του Οτζαλάν. Προς το παρόν είμαστε δυνατοί στους τομείς της παιδείας, του πολιτισμού, των κατασκευών, της διοίκησης και της ασφάλειας. Το κράτος, στη διάρκεια των “διαπραγματεύσεων ειρήνευσης”, αποδέχτηκε αρκετούς από τους όρους που είχαμε θέσει. Τώρα θα αποδεχτούν και τη δημοκρατική αυτονομία μας, χωρίς να αντιδράσουν σ’ αυτό οι δυνάμεις ασφαλείας του κράτους. Θα συγκροτήσουμε τις δικές μας υπηρεσίες Δικαιοσύνης, Παιδείας, Διοίκησης στο Σίλβαν, το Λίτζε, το Χάζρο, το Μπίσμιλ και το Ντιγιαρμπακίρ. Οπου επιχειρήσουν να μας σταματήσουν θα πολεμήσουμε. Είμαστε περισσότερο δυνατοί από ποτέ»!
Αυτά, για να μαθαίνουμε κι εδώ στην Ελλάδα τι και πώς γίνεται στη γειτονιά μας.

Πηγή εφημ. "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


* Μυρίζει! Βρωμάει!
 
Το blog θυμάται τον καθηγητή του της φυσικής στην 3η γυμνασίου, που μπαίνοντας κάθε φορά στην τάξη τριάντα μαντραχαλαίων τον έπιανε απ' την μύτη η αποφορά κι η βαρβατίλα και έκραζε: ''ανοίξτε τα παράθυρα! Όζει! Όζει!''
Εδώ ποιά παράθυρα ν' ανοίξουμε, που μιά ολόκληρη χώρα είναι βουτηγμένη στην μπόχα;
 
Και δεν είναι η αποφορά της σαπίλας.
Αυτήν την συνηθίσαμε πιά τριάντα χρόνια τώρα...
Σε μερικούς μάλιστα άρεσε και αρέσει, γιατί η βρώμα της γενικής σαπίλας καλύπτει την βρώμα της δικής τους, της ατομικής σαπίλας!

Όχι! Εδώ πρόκειται για άλλη, βαριά οσμή:
Την γλυκερή μυρωδιά του πτώματος, που αφημένο κάτω απ' τις καυτές ακτίνες του ήλιου αποσυντίθεται αργά, σταθερά, προσκαλώντας τα πτωματοφάγα κτήνη, κοράκια, αρουραίους, και παντός είδους σκουλήκια, με την βοήθεια άλλων, κυβερνητικών σκουληκιών!

Πτώμα αφημένο στην τύχη του, αλλά όχι από τύχη, η χώρα, παρατημένο στις ορέξεις των κτηνών.
 

Πάει το Ελληνικό. Το φάγανε τα πτωματοφάγα. Ετοιμάζονται τώρα να ξεσκίσουν και την ΔΕΗ.
 
Κάπου, κάτι ακούστηκε και για το ''Ναυάγιο'' στην Ζάκυνθο. Ένα από τα διασημότερα, τα πιό φημισμένα σημεία του νησιού. Σειρά παίρνουν και οι Θερμοπύλες.
 
Έπονται τα νερά της ύδρευσης, η Αρχαία Ολυμπία, η Ακρόπολη. Ενδεχομένως και η πλατεία Συντάγματος, και ίσως και η Βουλή! 
Πτώμα και η κοινωνία! 
Σαπίζει στην ακινησία της, στις καφετέριες, στις τηλεοράσεις, στα θερινά της μπάνια τού Σαββατοκύριακου.
 
Πτώματα και όλοι εμείς που απλώς περιμένουμε με υπομονή την σειρά μας, να σκυλεύσουν τα κτήνη στις πατρογονικές μας περιουσίες, αφού ήδη ασέλγησαν πάνω στο μέλλον των παιδιών μας.
Τούτο το καλοκαίρι είναι το πιό βρωμερό της ζωής μας.
Με την πιό βρωμερή κυβέρνηση. 
Με την πιό σάπια κοινωνία.
Με την πιό παρηκμασμένη αντιπολίτευση.

Το μέλλον μας δεν είναι πιά άδηλο.
Είναι αυτό που βλέπουμε: 
Ζόφος, φόβος, θάνατος!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 



Ένας στους πέντε ασθενείς

δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακά του


“Οποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει” ο Αντώνης Σαμαράς χθες στο συνέδριο του economist και φυσικα το κανει πράξη στους Ελληνες…
Πρόσβαση μετ’ εμποδίων δείχνει έρευνα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών
Ενας στους πέντε ασθενείς δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακά του
Σημαντικά εμπόδια συναντούν οι ασθενείς στην πρόσβαση στη φαρμακευτική περίθαλψη. Ο ένας στους πέντε δηλώνει ότι δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακά του, ενώ σημαντικό είναι το ποσοστό των πασχόντων που αναφέρει ότι αναγκάστηκε να διακόψει τη θεραπεία του ή να παραλείψει δόση, διότι δεν είχε χρήματα για να καταβάλει τη συμμετοχή του.
Σύμφωνα, με έρευνα που έγινε για λογαριασμό του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και την οποία παρουσίασε ο πρόεδρος του Συλλόγου κ. Γιώργος Πατούλης, οι ασθενείς προτάσσουν ως σημαντικότερο πρόβλημά τους ότι δεν βρήκαν συμβεβλημένο με τον ΕΟΠΥΥ γιατρό, ενώ ισχυρίζονται ότι δεν έχουν τα χρήματα για την φαρμακευτική τους αγωγή.
Ειδικότερα:
• Το 18% δηλώνει ότι δεν μπορεί να πληρώσει τα φάρμακά του.
• Το 11% δεν μπορεί να βρει εύκολα την αγωγή του.
• Ένα σημαντικό ποσοστό των ασθενών δήλωσε ότι εξαναγκάστηκε να διακόψει τη θεραπεία του ή να παραλείψει δόση γιατί δεν είχε χρήματα για να καταβάλλει τη συμμετοχή.
Οι εκπρόσωποι των Συλλόγων Ασθενών αναφέρουν ως μεγαλύτερο πρόβλημα των ασθενών το γεγονός ότι δεν μπορούν να πληρώσουν τη συμμετοχή τους, σε φάρμακα και φυσικοθεραπείες, δεν έχουν ασφάλεια και δεν έχουν πρόσβαση στις νέες θεραπείες. Ανέφεραν δε ότι οι ασθενείς παίρνουν γενόσημα, με προτροπή των φαρμακοποιών, με αποτέλεσμα οι γιατροί να έχουν λανθασμένη εικόνα για τη θεραπεία.
Επίσης, δύο στους δέκα γιατρούς έχουν σκεφτεί τον τελευταίο χρόνο να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό.
• Το 11% δεν μπορεί να βρει εύκολα την αγωγή του.
• Ένα σημαντικό ποσοστό των ασθενών δήλωσε ότι εξαναγκάστηκε να διακόψει τη θεραπεία του ή να παραλείψει δόση γιατί δεν είχε χρήματα για να καταβάλλει τη συμμετοχή.
Οι εκπρόσωποι των Συλλόγων Ασθενών αναφέρουν ως μεγαλύτερο πρόβλημα των ασθενών το γεγονός ότι δεν μπορούν να πληρώσουν τη συμμετοχή τους, σε φάρμακα και φυσικοθεραπείες, δεν έχουν ασφάλεια και δεν έχουν πρόσβαση στις νέες θεραπείες. Ανέφεραν δε ότι οι ασθενείς παίρνουν γενόσημα, με προτροπή των φαρμακοποιών, με αποτέλεσμα οι γιατροί να έχουν λανθασμένη εικόνα για τη θεραπεία.
Επίσης, δύο στους δέκα γιατρούς έχουν σκεφτεί τον τελευταίο χρόνο να αναζητήσουν εργασία στο εξωτερικό.
Του Περικλή Νεάρχου
Πρέσβυ ε.τ.

Το ξέσπασμα στο Ευρωκοινοβούλιο της ευρωβουλευτού Ελένης Θεοχάρους του κυβερνώντος κόμματος της Κύπρου, ΔΗΣΥ, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήρθε ως ώριμη οργή σε μια στιγμή αποκορυφώσεως της ενδοτικής στάσεως απέναντι στην Τουρκία, όταν η τελευταία υπερέβη κάθε όριο ιταμότητας και προκλητικότητας. Το έγγραφο Νταβουτογλου,105 σελίδων, κατετέθη στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 23 Ιουνίου 2014 και διενεμήθη σε όλες τις χώρες μέλη και σε όλες τις διπλωματικές αντιπροσωπείες διεθνώς.

Η Ελληνική Προεδρία είχε όλο τον χρόνο να ενημερωθεί και να οργανώσει την αντίδρασή της. Το απλούστερο που θα μπορούσε να κάνει θα ήταν να καταγγείλει στους εταίρους της την Τούρκικη πρόκληση και να αρνηθεί να συγκαλέσει το Συμβούλιο Συνδέσεως Τουρκίας - Ευρώπης.
Ο ισχυρισμός ότι η προεδρεύουσα χώρα δεσμεύεται να μην εκμεταλλεύεται την προεδρία για να προωθήσει εθνικά της θέματα δεν ισχύει, γιατί οι λεγόμενες «Κυπρογενείς υποχρεώσεις» της Άγκυρας δεν είναι Ελληνικό εθνικό θέμα. Είναι Ευρωπαϊκό, με βάση τις Ευρωπαϊκές αποφάσεις που πάρθηκαν μετά την άρνηση της Τουρκίας να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας στις σχέσεις της με όλες τις χώρες μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου.

Η Τουρκία δεν προέβη τυχαία στην πρόκληση αυτή. Επιδιώκει με την στάση της την υπονόμευση και την απονομιμοποίηση της Κύπρου μέσα στην ίδια την έδρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Παρουσιάζεται έτσι το παράδοξο, με την εξευτελιστική ανοχή της Ελληνικής Προεδρίας, μια χώρα που επιδιώκει να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με την ψήφο και την σύμφωνη γνώμη όλων των χωρών μελών, να αρνείται να αναγνωρίσει μια χώρα μέλος παρά τις συμβατικές υποχρεώσεις της έναντι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Να έχει επιπλέον το θράσος να επιτίθεται σε μια χώρα μέλος για την οποία, άλλωστε είναι υπόλογη για εισβολή και κατοχή και να την παρουσιάζει ως δήθεν «εκλιπούσα», νεκρό, δηλαδή, κράτος.

Η Τουρκική πλευρά, υπολογίζοντας στον ενδοτισμό της Ελληνικής Προεδρίας, τον οποίο θεωρούσε δεδομένο, επανέλαβε με ακόμη πιο προκλητικούς όρους τη γνωστή τακτική της: όχι μόνο να μην συμμορφώνεται με τους όρους της ενταξιακής της πορείας, όπως π.χ. η καλή γειτονία και η αναγνώριση όλων των χωρών μελών, αλλά να θέτει και να κλιμακώνει εμπράκτως τις αμφισβητήσεις της μέσα στο ίδιο το Ευρωπαϊκό ενταξιακό πλαίσιο.

Πως είναι δυνατόν να γίνεται αυτό, αφού απαιτείται ομοφωνία όλων των χωρών μελών για το άνοιγμα οποιουδήποτε νέου κεφαλαίου στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις Τουρκίας - ΕΕ;

Προφανώς με την ενδοτική ανοχή της Ελλάδας αλλά και της Κύπρου. Είναι δυνατόν π.χ. ο αρχηγός του Τουρκικού Ναυτικού να δηλώνει ότι πολλά νησιά στο Αιγαίο θα αλλάξουν ιδιοκτήτη, η επίσημη πολιτική της Τουρκίας να αμφισβητεί όχι μόνο το ναυτικό και εναέριο εθνικό χώρο και την Ελληνική ΑΟΖ στο Αιγαίο, αλλά και το εδαφικό καθεστώς και η Ελλάδα να τηρεί παθητική στάση και να συνεχίζει την πολιτική του πρωτοπόρου και του σημαιοφόρου της Τουρκικής εντάξεως στην Ευρώπη;

Η Τουρκία στα βήματα της Αλβανίας

Είναι τραγικό το γεγονός ότι το αποκορύφωμα της εντατικής πολιτικής που εκφράζεται από τον σημερινό υπουργό των εξωτερικών, φέρει τυπικά την σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, εφόσον ο σημερινός υπουργός εξωτερικών συνδυάζει στο πρόσωπο του και την ιδιότητα του Προέδρου του.

Μπορεί κανείς να αναμετρήσει από την απόσταση που έχει διανυθεί από την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ ως τη σημερινή πολυδιάστατη ενδοτική πολιτική Βενιζέλου και την έκταση της πολιτικής και ιδεολογικής μεταλλάξεως και αλλοτριώσεως που έχει υποστεί το κατ' όνομα σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Αναφερόμαστε σε πολυδιάστατη ενδοτική πολιτική γιατί το επιτυχές προηγούμενο της Τουρκίας που δεν συνάντησε καμία σθεναρή αντίδραση, βρήκε και άλλους μιμητές με πρώτη την Αλβανία.
Αφού η Ελλάδα δέχεται να υποστηρίξει την ένταξη της Τουρκίας χωρίς την προηγούμενη επίλυση των υπαρχόντων προβλημάτων και ανέχεται επιπλέον την κλιμάκωση των Τουρκικών αμφισβητήσεων, διεκδικήσεων και προκλήσεων, γιατί να μην διεκδικήσει και η Αλβανία ανάλογη ''φιλική'' μεταχείριση;

Οι υπολογισμοί και οι προσδοκίες της Αλβανικής ηγεσίας δεν διαψεύσθηκαν. Αφού η Ελλάδα έσπευσε να αυτό-εγκλωβιστεί με διακηρύξεις ότι υποστηρίζει την ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ και να θέσει ως προτεραιότητα της Προεδρίας της, ο ηγούμενος της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ανέλαβε να υπερακοντίσει στην Ευρώπη υπέρ της αποδόσεως στην Αλβανία του καθεστώτος της υποψήφιας χώρας χωρίς προηγουμένως να θέσει οποιονδήποτε όρο, όπως κατά πρώτο λόγο, την επικύρωση της συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες.

Η πολυδιάστατη ενδοτική πολιτική εκφράσθηκε και στην κρίση της Ουκρανίας, όπως προηγουμένως στην κρίση της Συρίας. Γιατί η Ελλάδα να ευθυγραμμιστεί με την Αμερικανική πολιτική στην Ουκρανία και με τους ακραίους του Κιέβου, που δεν κρύβουν καθόλου την νεοναζιστική τους πολιτική καταγωγή;

Η Ελλάδα δεν είναι μια οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή χώρα. Έχει οξύ πρόβλημα ασφαλείας που προέρχεται από μία άλλη χώρα του ΝΑΤΟ. Δεν είναι αντίπαλος και εχθρός της Ελλάδας η Ρωσία, όσο και αν θέλει, για δικούς της λόγους να μας πείσει η αμερικανική πολιτική, με την παρωχημένη λογική του Ψυχρού Πολέμου, ότι εχθρός της Ελλάδας είναι η Ρωσία και ότι η χώρα που πραγματικά απειλεί την Ελλάδα, η Τουρκία, είναι σύμμαχος και «φίλη».

Ασφαλώς, η Ελλάδα πρέπει να υπολογίζει το κόστος της εχθρότητας μίας υπερδύναμης, όπως οι ΗΠΑ, και να ασκεί πολιτική στρατηγικών ισορροπιών. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα προτάσσει τις ξένες «παραινέσεις» και τα ξένα συμφέροντα των Ελληνικών συμφερόντων, και μάλιστα της στρατηγικής ασφάλειας της χώρας.
Το ΝΑΤΟ, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν καλύπτει δυστυχώς, την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας. Γι αυτό και η Ελλάδα πρέπει να στηριχθεί πρωτίστως στις δικές της δυνάμεις. Έχει ανάγκη γι αυτό να έχει ανοιχτή την πόρτα και να μην απομονωθεί, για αλλότριους λόγους, από την άλλη υπερδύναμη. Οι καλές, φιλικές σχέσεις έχουν επίσης μεγάλη σημασία για την οικονομία της.

Τα ίδια ισχύουν για την κρίση της Συρίας. Ο υπουργός Εξωτερικών έσπευσε να ευθυγραμμισθεί με τη δυτική προπαγάνδα για τη Συρία. Ποιος ο λόγος η Ελλάδα να συνταχθεί με τους ακραίους ισλαμιστές, που ήταν φανερό από την αρχή ότι είχαν το πάνω χέρι στον πόλεμο κατά του Άσαντ; Γιατί να συνταχθεί με το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία, που ήταν και είναι οι κύριοι χορηγοί, μαζί με τις Δυτικές μυστικές υπηρεσίες, των ανταρτών στη Συρία; Προφανώς το καθεστώς Άσαντ μπορεί να κατακριθεί για πολλά. Δεν έχει όμως καμία σύγκριση με τους μεσαιωνικούς βαρβάρους του Ισλαμικού Τζιχαντισμού. Το κοσμικό καθεστώς του προστάτευε πάντα και προστατεύει τους Ελληνορθόδοξους της Συρίας, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχουν τις ρίζες και την καταγωγή τους στο Βυζάντιο.

Ο βαθύτερος ενδοτισμός στα στρατηγικά θέματα της χώρας

Ο ενδοτισμός της σημερινής εξωτερικής πολιτικής, με αρχιτέκτονα τον υπουργό Εξωτερικών και σιωπηρό παραστάτη τον πρωθυπουργό, δεν περιορίζεται στα τρέχοντα διπλωματικά θέματα. Έχει, δυστυχώς, στρατηγικό βάθος. Αφορά κύρια στρατηγικά θέματα της χώρας. Ένα πρώτο παράδειγμα είναι το Κυπριακό, που έγινε αφορμή για να ξεσπάσει η σημερινή κρίση γύρω από το πρόσωπο του υπουργού Εξωτερικών.

Τι επικαλέσθηκε στο έγγραφό του ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, για να «τεκμηριώσει» την τουρκική θέση ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δήθεν πέθανε; Το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου, στο οποίο γίνεται λόγος για «ομόσπονδη» Κυπριακή Δημοκρατία αποτελούμενη από δύο «ίσα συνιστώντα κράτη». Την επίσκεψη επίσης στην Αθήνα του τουρκοκύπριου εκπροσώπου, που είχε συνάντηση στο υπουργείο Εξωτερικών με τον γενικό γραμματέα Αναστάσιο Μητσιάλη. Τον ίδιο που προέβη προσφάτως στη Λευκωσία σε αδιανόητες δηλώσεις για το Κυπριακό. Η επίσκεψη του τουρκοκύπριου εκπροσώπου έγινε κατ΄ αμοιβαιότητα, υποτίθεται, προς ανάλογη επίσκεψη Ελληνοκυπρίου εκπροσώπου στην Άγκυρα.
Ποια αμοιβαιότητα υπάρχει όμως μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και του ψευδοκράτους, έστω κι αν προβάλλεται, ως φύλλο συκής, ο ισχυρισμός ότι οι επισκέψεις έγιναν υπό την ιδιότητα των εκπροσώπων των δύο κοινοτήτων της Κύπρου; Ποια αμοιβαιότητα επίσης υπάρχει μεταξύ της Τουρκίας, που είναι δύναμη εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, και της Ελλάδας;

Και στα δύο παραπάνω, στο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου και στην επίσκεψη τουρκοκύπριου εκπροσώπου στην Αθήνα, ο υπουργός Εξωτερικών έδρασε ως πρωτοστάτης. Το γεγονός ότι έχει ως μεγάλο συνένοχο τον σημερινό Κύπριο Πρόεδρο, δεν ελαφραίνει τη θέση του και δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι.

Οι διακοινοτικές συνομιλίες, παρά το ολέθριο πλαίσιο που θέτει το κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη – Έρογλου, και το οποίο εκμεταλλεύεται ασύστολα η τουρκική διπλωματία, βρίσκονται σε αδιέξοδο. Η Τουρκική πλευρά παραμένει πλήρως αδιάλλακτη και αμετακίνητη. Αντί η Ελληνική πλευρά να συναγάγει τα συμπεράσματά της και να προβληματισθεί πάνω σε μία άλλη στρατηγική, που θα έχει ως ακρογωνιαίο λίθο τη διαφύλαξη και ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη βασική θέση ότι η λύση του Κυπριακού πρέπει να επιδιωχθεί πάνω στη βάση των αρχών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, παραμένει εγκλωβισμένη στην ίδια αυτοκαταστροφική πολιτική του κατευνασμού και της ενδοτικότητας απέναντι στην Άγκυρα.

Η πολιτική στο Κυπριακό, είναι, δυστυχώς, δείγμα της ακολουθούμενη πολιτικής σε όλη τη γραμμή, με πιο επικίνδυνο πεδίο εφαρμογής μετά την Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη. Η κλιμακούμενη Τουρκική υπεροπλία στο Αιγαίο αντιμετωπίζεται με απίστευτη αδράνεια, εφησυχασμό και υποτίμηση των κινδύνων, ως η άμυνα να μπορούσε να περιμένει μέχρι την επανόρθωση της ελληνικής οικονομίας. Οι δηλώσεις ότι η Ελληνική Προεδρία θα προωθούσε τις Ευρωπαϊκές θαλάσσιες ζώνες στη Μεσόγειο, που έχουν τεράστια σημασία για την Ελληνική ΑΟΖ, έμειναν απλή διακήρυξη.

Ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών δεν είναι ο εφευρέτης της ενδοτικής πολιτικής. Ποτέ όμως η ενδοτική πολιτική δεν έφτασε σε τόσο μεγάλα και επικίνδυνα ύψη όσο επί των ημερών του.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου