Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Αυγ 2016

Συνέχεια στο διπλωματικό θρίλερ ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία δίνει η άφιξη Τούρκου Δικαστικού στη Χίο που ζητά πολιτικό άσυλο ισχυριζόμενος ότι απειλείται από το καθεστώς Ερντογάν.
Συγκεκριμένα ενας 50χρονος Τούρκος δικαστικός, ο οποίος, όπως δηλώνει, διώκεται από το καθεστώς Ερντογάν εισήλθε σήμερα παράνομα στην Ελλάδα και ζήτησε πολιτικό άσυλο από τις λιμενικές Αρχές, αναφέρει η Ημερησία.

Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες, ο Τούρκος δικαστικός εντοπίσθηκε στην περιοχή της Αγίας Ελένης της Χίου, στις 6:00, σε μικρή πλαστική βάρκα, στην οποία επέβαιναν άλλοι έξι πρόσφυγες από τη Συρία.
Στους λιμενικούς που τον συνέλαβαν δήλωσε αμέσως την ταυτότητά του και ανέφερε ότι επιβιβάσθηκε στη βάρκα από ακτή νότια του Τσεσμέ στην τουρκική χερσόνησο της Ερυθραίας. Επίσης, τους έδειξε όλα τα προσωπικά έγγραφά του που πιστοποιούν την ιδιότητά του. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές ζήτησε πολιτικό άσυλο, δηλώνοντας ότι διώκεται για τις ιδέες του από το καθεστώς Ερντογάν.

Ο 50χρονος εισαγγελέας, που εμφανίσθηκε λίγο πριν τις 2 το μεσημέρι της Τρίτης, χωρίς συνήγορο υπεράσπισης, παρά μόνον με μεταφράστρια ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χίου, με την κατηγορία της παράνομης εισόδου στην χώρα, αρνήθηκε να λάβει προθεσμία τριών ημερών που του πρότεινε η πρόεδρος του δικαστηρίου και ζήτησε την άμεση εκδίκαση της υπόθεσής του.
Απαντώντας σε ερωτήσεις της προέδρου τόνισε ότι αμέσως μετά το πραξικόπημα παρέμεινε κρυμμένος μακριά και χωρίς καμία επαφή με την οικογένειά του, φοβούμενος ότι θα είχε την τύχη χιλιάδων άλλων δικαστικών και εισαγγελέων που το καθεστώς Ερντογάν έχει φυλακίσει.
Την περίοδο μετά το πραξικόπημα, πρόσθεσε, αναζητούσε διαρκώς τόπο να διαφύγει από την Τουρκία στην Ελλάδα. Δήλωσε ότι έχει πράσινο διαβατήριο, που σημαίνει ότι μπορούσε να ταξιδέψει χωρίς βίζα στην χώρα μας, αλλά δεν το έπραξε γιατί το πιθανότερο ήταν ότι θα γινόταν αντιληπτός.
Σε συνεννόηση με έναν φίλο του, ο τελευταίος του πρότεινε να ακολουθήσει την διαδρομή των προσφύγων και μεταναστών, πράγμα που τελικά έκανε.

Στην σχετική ερώτηση της προέδρου του δικαστηρίου είπε ότι πλήρωσε χρήματα στον άνθρωπο που τον έβαλε στην βάρκα, με την οποία έφτασε στη Χίο και διεσώθη μαζί με άλλους έξι Σύριους πρόσφυγες από το ναυαγοσωστικό του λιμεναρχείου Χίου τις πρωινές ώρες της Τρίτης, ανοικτά της Αγίας Ελένης.

Ο 50χρονος συνελήφθη για παράνομη είσοδο στη χώρα, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι θα μεταφερθεί σύντομα στην Αθήνα όπου και θα εξεταστεί το αίτημά του. Οι αστυνομικές και λιμενικές αρχές στη Χίο αρνούνται να κάνουν οποιαδήποτε δήλωση για το γεγονός και παραπέμπουν σε επίσημη ανακοίνωση τις επόμενες ώρες.

Στην υπόθεση ευθύς εξ αρχής ενεπλάκη και η ΕΥΠ, η οποία «ανέκρινε» τον Τούρκο εισαγγελέα και φυσικά ενημέρωσε αρμοδίως την πολιτική ηγεσία για το περιστατικό.
Πάντως, μέχρι στιγμής όλες οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα ακολουθηθεί η διαδικασία του ασύλου που ισχύει και για τους πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν στη Χίο, ενώ δεν έχει γίνει – προς το παρόν – λόγος είτε για μέτρα προστασίας του Τούρκου εισαγγελέα, είτε για άμεση μεταφορά του στην Αθήνα, προκειμένου να εξετασθεί εκεί η αίτηση ασύλου.

Απορίες εκφράζονται γιατί δεν ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία και για τους 8 τούρκους στρατιωτικούς της Αλεξανδρούπολης που έφτασαν μετά το πραξικόπημα με ελικόπτερο στην Αλεξανδρούπολη και ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Ερντογάν κτυπά τους συμμάχους των ΗΠΑ

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Είναι πραγματικά τραγικό και επίπονο για ανθρώπους στο χώρο των διεθνών σχέσεων που αγαπούν και έχουν ανατραφεί ακαδημαϊκά και φιλοσοφικά στις Ηωμένες Πολιτείες να παρακολουθούν τη θέση στην οποία έχει οδηγηθεί η επιρροή και το γόητρο της μοναδικής υπερδύναμης στον κόσμο, από την στρατηγική ανυπαρξία της οκταετούς διακυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα.

Χθές το Αμερικανικό Πεντάγωνο, παραδοσιακά ο πλέον σοβαρός θεσμός στον τομέα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής της Ουάσινγκτον, δια μέσου του εκπροσώπου του, Πήτερ Κούκ, αναγκάστηκε να κάνει μια οργισμένη δήλωση αναφορικά με την εξέλιξη της εισβολής και των επιχειρήσεων της Τουρκίας στο εσωτερικό της Συρίας, χαρακτηρίζοντας την απαράδεκτη και αιτία βαθιάς ανησυχίας.

Παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα προχώρησε στην εισβολή, με τις ευλογίες της κυβέρνησης Ομπάμα (έγινε την ημέρα της επίσκεψης Μπάϊντεν στην Άγκυρα – δηλώσεις Κέρι στη συνάντηση με Λαβρόφ στη Γενεύη όπου κρέμασε τους Κούρδους) και τη στήριξη της αμερικανικής αεροπορίας τουλάχιστον την πρώτη ημέρα, πολύ σύντομα στο Πεντάγωνο αντιλήφθηκαν την εξαπάτηση των Τούρκων και ότι μοναδικός στόχος της επιχείρησης είναι η εξολόθρευση των Κούρδων μαχητών του YPG, στενών συμμάχων των Αμερικανών και υπεύθυνων κατά μεγάλο βαθμό για ην εκκαθάριση των τζιχαντιστών του ISIS σε μεγάλο μέρος της Συρίας.

Για όσους δεν γνωρίζουν οι κούρδοι μαχητές του YPG, έχουν καταφέρει θανάσιμα πλήγματα στο ISIS και τους Τουρκμάνους συμμάχους του, οι οποίοι υποστηρίζονται σθεναρά από την Άγκυρα.

Οι πληροφορίες από τη Συρία αναφέρουν ότι η επιχείρηση των Τούρκων δεν έχει καν αγγίξει τους τζιχαντιστές του ISIS και της Al Nusra, με τους οποίους η Άγκυρα είναι αγκαλιά για ξέπλυμα χρήματος, διακίνηση παράνομου πετρελαίου, και διευκόλυνση περάσματος μαχητών του ISIS από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μέσω Τουρκίας, πρός τη Συρία και το Ιράκ.

Οι Τούρκοι, εκτός από το σφυροκόπημα των Κούρδων μαχητών του YPG, στη Συρία, σφυροκοπούν και τους Κούρδους στο Βόρειο Ιράκ, και όχι μόνο του PKK, κάτι που επίσης έχει εξοργίσει την Ουάσιγκτον.

Είναι σαφές ότι το χάϊδεμα και η ατολμία που χαρακτηρίζει τον Μπαράκ Ομπάμα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής τον έχει οδηγήσει σε στρατηγικό αδιέξοδο σε όλα τα μέτωπα. Ειδικά στη Συρία και στο χώρο της Μέσης Ανατολής η τακτική του Αμερικανού Προέδρου και της ομάδας του στον τομέα της εξωτερικής πολτικής και ασφάλειας (η υποψήφιος των Δημοκρατικών για την Προεδρία, Χίλαρι Κλίντον, ήταν Υπουργός Εξωτερικών και κομβικό μέλος αυτής της ομάδας και της διαμόρφωσης αυτής της πολιτικής την πρώτη τετραετία διακυβέρνησης Ομπαμα), έχει απομονώσει τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να παρακολουθεί τις εξελίξεις αδυνατώντας να αντιδράσει στα υστερόβουλα σχέδια του Σουλτάνου, Ταγίπ Ερντογάν.

Για χρόνια τα σημάδια ότι ο Σουλτάνος της Τουρκίας μόνο ως στενός σύμμαχος των ΗΠΑ δεν λειτουργούσε, ήταν απόλυτα σαφή. Όπως σαφές ήταν και το σχέδιο του να οδηγήσει την Τουρκία προς ένα απολυταρχικό και συγκαλυμένα ισλαμικό καθεστώς, με καταστρατήγηση οποιασδήποτε έννοιας δημοκρατικής ελευθερίας. Παρά τις σαφείς ενδείξεις, ο Μπαράκ Ομπάμα και η κυβέρνησή του όχι μόνο δεν αντέδρασαν για να αποτρέψουν αυτή τη δυσμενή για τη Δύση και την ευρύτερη περιοχή εξέλιξη, αλλά στην ουσία λόγω της αδράνειας που επέδειξαν στήριξαν αυτό το αποτέλεσμα.

Η επιχείρηση της Τουρκίας και ο πραγματικός της στόχος που είναι η εξολόθρευση των Κούρδων στη Συρία, βάζει ουσιαστικά οριστική ταφόπλακα στην πολιτική αλλαγής καθεστώτος που επιδιώκει η Ουάσιγκτον στη Δαμασκό, αφού καταληκτικά θα ενισχύσει ακόμη πιο πολύ τον Άσαντ.

Ο μόνος που πραγματικά θα γελάει με ικανοποίηση από το νέο φιάσκο Ομπάμα, είναι ο ουσιαστικός στρατηγικός παίκτης σε αυτό το δύσκολο πάζλ, ο Ρώσος Πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, που χωρίς να κάνει τίποτα σε αυτό το μπάχαλο που λαμβάνει χώρα με την εισβολή των Τούρκων, θα καθαρίσει την παρτίδα στη Συρία. Το έχει ήδη κάνει με την επιτυχημένη επέμβασή του στο πλευρό του Άσαντ. Απλά οι εξελίξεις τα τελευταία εικοσιτετράωρα με την εισβολή των Τούρκων, θα του δώσουν τη δυνατότητα να βάλει την καθοριστική πινελιά.

Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά η Ουάσιγκτον του Μπαράκ Ομπάμα, ως μια απατημένη σύζυγος, εκδηλώνει την οργή της, κατόπιν εορτής.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί τα ΜΜΕ αγνόησαν τα χιλιάδες e-mails του

Της Caroline B. Glick

Πολλά αμερικανικά ΜΜΕ αγνόησαν τα χιλιάδες e-mails του ιδρύματος του δισεκατομμυριούχου Τζορτζ Σόρος από το δίκτυο ακτιβιστών χάκερ DCLeaks. Το Ίδρυμα Open Society Foundation (ΟSF) του Σόρος υπήρξε το όχημα μέσω του οποίου ο δισεκατομμυριούχος διέθεσε πακτωλό δολαρίων τις δύο τελευταίες δεκαετίες σε Μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που διέρρευσαν ο Σόρος έδωσε 30 δισ. δολάρια σε ομάδες που εργάζονταν για την προεκλογική εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον, καθιστάμενος ο βασικός της χρηματοδότης. Έτσι τα ΜΜΕ που στηρίζουν την Χίλαρι έθαψαν την υπόθεση.
Οι διαρροές επίσης αποκαλύπτουν πως την τελευταία δεκαετία ο Σόρος χρηματοδότησε ακραίες αριστερές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Ο φιλανθρωπικό πρόγραμμα του Σόρος εκτείνεται σε όλη τη Γη και σε όλα τα πεδία της πολιτικής.

Εξεταζόμενα επιφανειακά τα χρηματοδοτούμενα πρόσωπα και οι ομάδες φαίνονται άσχετα μεταξύ τους. Άλλωστε τι κοινό μπορεί να έχουν η κλιματική αλλαγή με την παράνομη μετανάστευση Αφρικανών στο Ισραήλ; Τι έχει να κάνει η οργάνωση Occupy Wall Street με την ελληνική πολιτική στο μεταναστευτικό;

Κι όμως το γεγονός είναι πως όλα τα υποστηριζόμενα από τον Σόρος προγράμματα έχουν κοινές βάσεις. Όλα έχουν ως στόχο την αποδυνάμωση των εθνικών και τοπικών αρχών των δυτικών δημοκρατιών να διατηρήσουν τους νόμους και τις αξίες τους ως έθνη ή κοινότητες.

Όλα τα προγράμματα του Σόρος έχουν στόχο να εμποδίσουν την οικονομική, ιδεολογική, πολιτική και επιστημονική ελευθερία στο όνομα της Δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της οικονομικής, φυλετικής και σεξουαλικής δικαιοσύνης.
Με άλλα λόγια στόχος τους είναι η ανατροπή των δυτικών δημοκρατιών, καθιστώντας αυτές ανίκανες να κυβερνηθούν, να διατηρήσουν την τάξη στο εσωτερικό τους, να διατηρήσουν τις μοναδικές τους ταυτότητες και αξίες. Η οργάνωση Black Lives Matter, που έχει λάβει 650.000 δολάρια από τον Σόρος, αποτελεί τυπικό παράδειγμα. Η οργάνωση αυτή προσπαθεί να υπονομεύσει την αμερικανική αστυνομία.

Η οργάνωση προβάλει την άποψη πως η αστυνομία δεν εξυπηρετεί το καλό και την εμπέδωση του νόμου και της τάξης, αλλά αποτελεί όργανο καταπίεσης των Μαύρων. Η επιβολή του νόμου στους Αφροαμερικανούς, ακόμα και αν είναι δικαιολογημένη, χαρακτηρίζεται ως ρατσιστική. Η οργάνωση θεωρείται πως ενθαρρύνει τις δολοφονίες αστυνομικών και υπονομεύει το ηθικό των αστυνομικών και κατά συνέπεια την ικανότητά τους να επιβάλουν τον νόμο.

Ο Σόρος επίσης ενισχύει την παράνομη μετανάστευση. Από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Ισραήλ ο Σόρος προωθεί τη μετανάστευση με σκοπό να υπονομεύσει την εθνική ταυτότητα και την δημογραφική σύνθεση των δυτικών δημοκρατιών.

Τα emails που διέρρευσαν αποδεικνύουν πως ομάδες έχουν αναμιχθεί σε εκλογικές διαδικασίες, προωθώντας την εκλογή πολιτικών που υποστηρίζουν την πολιτική των ανοικτών συνόρων για μετανάστες από τον Αραβικό κόσμο και χρηματοδοτώντας δημοσιογράφους που είναι υπέρ της μετανάστευσης.

Οι ομάδες του Σόρος ενισχύουν την παράνομη μετανάστευση σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Επιχειρούν να επηρεάσουν το αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο επ’ αυτού και εργάζονται με μουσουλμανικές και άλλες οργανώσεις για να δαιμονοποιήσουν τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους που δεν θέλουν την πολιτική των ανοικτών συνόρων.

Στο Ισραήλ επίσης ο Σόρος αντιμάχεται την προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει την παράνομη μετανάστευση από την Αφρική, μέσω Αιγύπτου. Στόχος του είναι να αποτρέψει τις χώρες από το να προστατεύουν τα σύνορά τους. Αν είναι ρατσιστικό για τους Έλληνες να προστατεύουν την εθνική τους ταυτότητα ζητώντας την αποτροπή εισόδου στη χώρα τους εκατομμυρίων Σύρων, τότε είναι ρατσιστικό για την Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Σουηδία, τις ΗΠΑ ή την Πολωνία να υπάρχουν.

Επίσης, ο Σόρος υποστηρίζει ομάδες που αγωνίζονται για θέματα όπως οι γάμοι των ομοφυλόφιλων μέχρι την ύπαρξη δημόσιων τουαλετών για τα δύο φύλα! Όσον αφορά το Ισραήλ ο Σόρος αγωνίζεται να απονομιμοποιήσει κάθε τι στην ισραηλινή κοινωνία χαρακτηρίζοντάς το ρατσιστικό και παράνομο. Όχημα του είναι οι Παλαιστίνιοι τους οποίους χρησιμοποιεί κατά του Ισραήλ. Ο Σόρος χρηματοδοτεί μετριοπαθείς, αλλά και ακραίες αριστερές ομάδες στο Ισραήλ, οι οποίες υποστηρίζουν πως η χώρα δεν έχει καν δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Jerusalem Post
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενώ έχει ξεκινήσει η διαδικασία κατάρρευσης της Ευρωζώνης η Ελλάδα, προσπαθώντας να αποφύγει την επίσημη χρεοκοπία του δημοσίου, δρομολογεί τη χρεοκοπία του ιδιωτικού τομέα, παράλληλα με τη λεηλασία και των δύο – αδυνατώντας να κατανοήσει πως έτσι κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα αποτυχημένο κράτος.
.
«Οι περισσότεροι θα έχουν καταλάβει πλέον πως όταν δεν πτωχεύει επίσημα (στάση ή αναβολή πληρωμών) μία χρεοκοπημένη χώρα, τότε χρεοκοπούν επί πλέον οι Πολίτες της – οι οποίοι αναλαμβάνουν ακούσια την πληρωμή των χρεών της. Στη συνέχεια, αφού λεηλατηθεί τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία της από τους δανειστές της, συνήθως ακολουθεί η επίσημη χρεοκοπία της – οπότε μετατρέπεται σταδιακά σε ένα αποτυχημένο κράτος«.
.
Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος 

Ανάλυση
Οι βασικές θέσεις του βιβλίου του κ. Stieglitz με τον τίτλο «Το Ευρώ: Πώς μπορεί ένα κοινό νόμισμα να απειλήσει το μέλλον της Ευρώπης» είναι οι εξής:
(α)  Για να βελτιωθεί το ευρώ, θα πρέπει η Ελλάδα και η Γερμανία να φύγουν από αυτό. (β) Αν δεν γίνει το (α), θα πρέπει να δημιουργηθούν δύο ευρώ, το ισχυρό και το αδύναμο. (γ) Αν δεν γίνουν τα (α) και (β), πρέπει να φορολογηθούν τα εμπορικά πλεονάσματα. (δ) Το χρέος ευρωπαϊκών χωρών με διαφορετικό ρίσκο να μπει όλο σε κοινά ευρωομόλογα. Τελευταία πρόταση είναι τα ελλείμματα προϋπολογισμού των χωρών της Ευρωζώνης να υπερβαίνουν το 3%, ανάλογα με τη δημοσιονομική συγκυρία.
Η δική μας θέση όσον αφορά το ευρώ είναι το ότι, δεν πρόκειται να επιβιώσει, εάν η Ευρωζώνη δεν ενωθεί τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά (άρθρο) – ενώ η Ελλάδα δεν έχει άλλη λύση, μετά τα τέλη του 2014, από την ονομαστική διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους της, έτσι ώστε να καταστεί εφικτή μία αντίστοιχη διαγραφή του ιδιωτικού.

Φυσικά δεν φτάνει μόνο αυτό σήμερα, αφού χρειάζεται επί πλέον ένα ευρωπαϊκό Marshall Plan – η διεξαγωγή δηλαδή δημοσίων επενδύσεων με κεφάλαια της Ευρώπης, χωρίς τις οποίες δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ η οικονομία μας σε πορεία ανάπτυξης (ενώ χωρίς ανάπτυξη, δεν πρόκειται να λυθεί κανένα πρόβλημα).

Παράλληλα βέβαια απαιτείται εκ μέρους μας η δρομολόγηση των σωστών διαρθρωτικών αλλαγών – ενώ συμφωνούμε σε κάποιο βαθμό με το συμπέρασμα για την Ελλάδα του κ. Οικονομίδη, ο οποίος ασκεί κριτική στις προτάσεις του κ. Stieglitz με αντίστοιχο άρθρο του (πηγή). Σύμφωνα με τον Έλληνα οικονομολόγο, απαιτούνται τα εξής:

(1) Μείωση του δημόσιου τομέα, (2) Μείωση φορολογίας (3) Σταθερό και ευνοϊκό επενδυτικό κλίμα, καθώς επίσης γρήγορη εκδίκαση δικαστικών υποθέσεων. Αν δεν γίνουν αυτά, η πιθανή αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας θα είναι μόνο μια υποσημείωση στη συνεχιζόμενη κρίση.

Περαιτέρω, ειδικά όσον αφορά την άποψη του κ. Stieglitz περί εξόδου τόσο της Ελλάδας, όσο και της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, υπενθυμίζουμε μέρος από ένα παλαιότερο άρθρο μας που αφορούσε την Ελλάδα και τη ΓερμανίαΤα παράσιτα της ευρώ-οικογένειας», από τις 3.12.2013), σύμφωνα με το οποίο τα εξής (ας σημειωθεί πως τότε μπορούσε ακόμη η Ελλάδα να τα καταφέρει, χωρίς διαγραφή των χρεών της – αφού αρκούσε μία λογική αναδιάρθρωση τους, με τα επιτόκια της ΕΚΤ): 


ΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ

Πρέπει να κατανοήσουμε άμεσα σαν Πολίτες ενός Έθνους ότι, ο μοναδικός τρόπος για να εξαπατηθεί κανείς, είναι να θέλει ο ίδιος να εξαπατήσει – διαφορετικά δεν συμβαίνει ποτέ κάτι τέτοιο (πάντοτε υπάρχουν εξαιρέσεις).

Στα πλαίσια αυτά, όσο δεν θέλουμε να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας, ισχυριζόμενοι ανόητα πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο, παρά το ότι γνωρίζουμε πως αυτό που απαιτείται από τους δανειστές μίας χώρας δεν είναι η εξόφληση των δανείων αλλά η εξυπηρέτηση τους (πληρωμή των τόκων ύψους περί τα 6 δις € σήμερα, καθώς επίσης «ανακύκλωση» των χρεολυσίων, όπου με νέα δάνεια αποπληρώνονται τα παλαιά), θα μας πάρουν «ακόμη και τα παντελόνια μας» – σε εξευτελιστικές τιμές.

Η μέθοδος, ο τρόπος καλύτερα που θα συμβεί αυτό, φαίνεται ολοκάθαρα στο παράδειγμα του «Αστέρα Βουλιαγμένης» – παρά το ότι ίσως τελικά αποφευχθεί η εκποίηση του συγκεκριμένου «φιλέτου», επειδή ανήκει εν μέρει στη Εθνική Τράπεζα, ενώ είναι πολύ «χτυπητό». Ειδικότερα, το συγκρότημα αξίζει περί τα 2 δις €, κινδυνεύοντας να πουληθεί μόλις 300 εκ. €, με δώρο έναν πολύ μεγαλύτερο συντελεστή δόμησης – οπότε στο 10% περίπου της πραγματικής του αξίας.

Εάν υποθέσουμε λοιπόν ότι, η συνολική ακίνητη περιουσία του δημοσίου αξίζει γύρω στα 300 δις €, με «αναγωγή» στον Αστέρα θα πουληθεί στο 10% της τιμής της – ήτοι περί τα 30 δις €, τα οποία θα οδηγηθούν εξ ολοκλήρου στην εξυπηρέτηση ενός χρέους ύψους 320 δις €, οπότε θα μειωθεί μόλις στα 290 δις €.

Επομένως, θα εκποιήσουμε ακίνητα αξίας 300 δις € έναντι ενός χρέους 320 δις € και θα μείνουμε χρεωμένοι με ακόμη 290 δις € – στα οποία θα προστεθούν έξοδα «μεταβίβασης» (μισθοί, προμήθειες κλπ.), οπότε θα παραμείνουν τα 320 δις € χρέος, χωρίς όμως να διαθέτουμε πια καθόλου ακίνητη περιουσία. Εάν αυτό δεν είναι το «άκρον άωτο» της ανοησίας ενός λαού, τότε πως θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς;

Το ίδιο θα συμβεί και με τις κοινωφελείς, με τις στρατηγικές και με τις κερδοφόρες επιχειρήσεις του δημοσίου, όπως διαπιστώσαμε από το παράδειγμα του ΟΠΑΠ – όπου, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, εμείς δανείσαμε την εταιρεία που τον αγόρασε.

Τα δε ακίνητα του δημοσίου που πουλήθηκαν από το ΤΑΙΠΕΔ έναντι 300 εκ. €, παρά την πολύ υψηλότερη αξία τους, με δάνειο από ελληνικές τράπεζες και την υποχρέωση (δώρο) να πληρώνει το κράτος ενοίκια 600 εκ. € για τα επόμενα χρόνια, είναι ένα ακόμη παράδειγμα της συλλογικής ανοησίας μας – οφειλόμενο προφανώς στην άρνηση μας να «τιμήσουμε» τις υποχρεώσεις μας.

Όσον αφορά την ιδιωτική περιουσία, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά δηλαδή, η ληστεία θα πραγματοποιηθεί μέσω της καταστροφικής φορολογικής πολιτικής, των πλειστηριασμών, καθώς επίσης μέσω των μεθοδεύσεων που περιγράψαμε στο άρθρο μας «Η παγίδα των γενοσήμων» – ενώ οι Έλληνες αφενός μεν θα πληρώσουν πολύ περισσότερα από όσα οφείλουν, αφετέρου θα μείνουν χρεωμένοι με τα ίδια ακριβώς ποσά, παρά τη λεηλασία και την εξαθλίωση τους.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, υπάρχει μία και  μοναδική δυνατότητα να εκδιώξουμε τους εισβολείς, ανακτώντας την εθνική μας ανεξαρτησία, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας: Να εξυπηρετούμε το χρέος μας, να πληρώνουμε δηλαδή τις συμβατικές υποχρεώσεις μας. καταρτώντας ένα δικό μας επιχειρησιακό σχέδιο εξόδου από την κρίση (business plan), το οποίο θα αναλάβουν να εφαρμόσουν οι ικανότεροι των Ελλήνων (όχι οι ανεπαρκέστεροι, οι ανικανότεροι και οι ιδιοτελέστεροι).

Γνωρίζουμε φυσικά ότι τόσο στην Ελλάδα, όσο και αλλού, δεν γίνεται ποτέ κανείς συμπαθής, όταν επιμένει στην πληρωμή των χρεών και όχι στη διαγραφή τους – επιμονή που δεν προέρχεται φυσικά από μία δήθεν ηθική ή από καλοσύνη, αλλά από μία καθαρά «ωφελιμιστική σκοπιά».

Όμως, ο σκοπός των αναλύσεων μας δεν είναι η συμπάθεια των Ελλήνων, αλλά το ορθολογικό, το σωστό και η αλήθεια – όπου, εάν δεν έχουμε μάθει ακόμη πως τα ανταλλάγματα της διαγραφής χρέους, όπως τεκμηριώθηκε από το PSI, είναι πολλαπλάσια της ωφέλειας, θα καταστραφούμε, θα εξαθλιωθούμε και θα υποδουλωθούμε στο διηνεκές. 

Η αφετηρία της ευρωπαϊκής υπερχρέωσης

Η Ευρωζώνη βυθίστηκε στην κρίση χρέους λόγω του ότι υποχρεώθηκε σε μεγάλες ζημίες από τις Η.Π.Α. – οι οποίες μετέφεραν τα οικονομικά προβλήματα τους στην ήπειρο μας. Αυτό δρομολογήθηκε ως εξής:

(α)  αφενός μεν μέσω της Lehman Brothers, η χρεοκοπία της οποίας κόστισε τεράστια ποσά σε πολλές χώρες της ΕΕ (κυρίως στη Γερμανία),

(β)  αφετέρου μέσω των ενυπόθηκων αμερικανικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης (sub primes) – τα οποία, «διαμαρτυρόμενα» (επισφάλειες), οδήγησαν αρκετές τράπεζες της Ευρώπης στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Πολλά ευρωπαϊκά κράτη (Ιρλανδία, Ισπανία, Γερμανία κοκ.), αναγκάσθηκαν στη συνέχεια να χρεωθούν για να διασώσουν τις τράπεζες τους – με αποτέλεσμα να βυθιστούν και τα ίδια στην κρίση. Μόνο η Γερμανία έχασε από τις Η.Π.Α. πάνω από 500 δις € – αδυνατώντας ακόμη να συνέλθει.

Σαν να μην έφτανε αυτό το ΔΝΤ, ο μοναδικός πελάτης του οποίου το 2007 ήταν η Τουρκία και κινδύνευε να κλείσει, κατάφερε να εισβάλλει στην Ευρωζώνη με τη βοήθεια της (ενδοτικής πιθανότατα) κυβέρνησης της Ελλάδας – μέσω του πλέον ανόητου και όχι πιο αδύναμου κρίκου της νομισματικής ένωσης.

Ήταν η μοναδική δυνατότητα άλλωστε που είχε στη διάθεση του για να επιβιώσει και να κερδοσκοπήσει, αφού καμία χώρα της Ασίας ή της Νοτίου Αμερικής δεν θέλει πλέον ούτε να το δει στα μάτια της – μετά τα απίστευτα εγκλήματα που διέπραξε όπου εισέβαλλε, καταληστεύοντας, λεηλατώντας και εγκληματώντας, στην υπηρεσία των τοκογλύφων-εντολέων του.

Συμπερασματικά λοιπόν, η ευρωπαϊκή οικογένεια βυθίστηκε στην κρίση χρέους με υπαιτιότητα των Η.Π.Α. – έχοντας κάνει παράλληλα (Γερμανία) το τεράστιο, θανάσιμο ίσως λάθος, να επιτρέψει στους οικονομικούς δολοφόνους (ΔΝΤ) να εγκατασταθούν εντός της.

Όσον αφορά την Ελλάδαη αιτία της κρίσης ήταν η απίστευτη πολιτική διαφθορά, καθώς επίσης η ενδοτικότητα των πολιτικών κομμάτων των τελευταίων δεκαετιών, τα οποία διέφθειραν δυστυχώς μεγάλο μέρος του πληθυσμού – με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η πατρίδα μας στα νύχια του ΔΝΤ και να χαθούν τεράστια ποσά, πολλαπλάσια του σημερινού δημοσίου χρέους μας.

Για παράδειγμα, μόνο από την κατάρρευση των τιμών των ακινήτων κατά 40%, χάθηκαν περί τα 400 δις €, από το χρηματιστήριο 200 δις €, ενώ από την πτώση των μισθών και λοιπών εισοδημάτων χάνονται πάνω από 40 δις € ετήσια.

Εάν δε συμπεριλάβουμε το κόστος της ανεργίας, της χρεοκοπίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, τους υπερβολικούς φόρους ή τις απώλειες των τραπεζών, των δημοσίων οργανισμών, των ομολογιούχων του δημοσίου και άλλων, σαν αποτέλεσμα του PSI, θα διαπιστώσουμε ότι οι ζημίες της Ελλάδας είναι στην κυριολεξία ανυπολόγιστες. 


Η ευρωπαϊκή οικογένεια

Όπως γνωρίζουμε ο μεγαλύτερος κίνδυνος, η σημαντικότερη απειλή καλύτερα για τη συνοχή μίας οικογένειας εμφανίζεται συνήθως, όταν προκύπτουν οικονομικά προβλήματα – όπου, αντί να γίνει μία από κοινού προσπάθεια για την ορθολογική τους επίλυση, επιλέγεται συχνά το διαζύγιο.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων, προηγείται η «εκτόξευση» κατηγοριών εκατέρωθεν και η ενοχοποίηση του ενός από τον άλλο, όσον αφορά τις αιτίες που οδήγησαν στην «οικονομική στενότητα» και στην κρίση.

Έπεται συνήθως η αμοιβαία αποφυγή των ευθυνών και η εκτός ορίων εχθρότητα, η οποία οδηγεί τελικά στη διάλυση της οικογένειας – με αποτέλεσμα να ολοκληρώνεται το δράμα χωρίς κανέναν κερδισμένο, εάν όχι με πολύ μεγάλες ζημίες για όλους σχεδόν τους συμμετέχοντες (συμπεριλαμβανομένου του συγγενικού «περίγυρου»).

Στην περίπτωση της «νομισματικής μας οικογένειας» το ισχυρότερο μέλος της, η Γερμανία, επιμένει αφενός μεν να γευματίζει από το φαγητό των άλλων, επειδή δεν μπορεί ή δεν θέλει να χορτάσει αρκούμενη στο δικό της, αφετέρου να «χαριεντίζεται» με τρίτους – αγοράζοντας τα προϊόντα που έχει ανάγκη από άλλους και όχι από τους εταίρους της, στους οποίους όμως θέλει να πουλάει τα δικά της.

Άλλες φορές πάλι «κάνει δίαιτα» (περιορισμός της εσωτερικής κατανάλωσης μέσω της μείωσης των πραγματικών μισθών των εργαζομένων της), για να μην αναγκασθεί να αγοράσει πιο πολλά εμπορεύματα – προτιμώντας να «απορροφάει» τη ρευστότητα και να αποταμιεύει τα χρήματα της, αδιαφορώντας εντελώς για τους άλλους.

Η Ελλάδα τώρα επιμένει να μην θέλει να πληρώσει το φαγητό της ξανά και ξανά – παρά το ότι της χαρίσθηκε ένα μεγάλο μέρος του προηγούμενου κόστους του, αν και με πολύ αυστηρές προϋποθέσεις. Ισχυρίζεται δε πονηρά ότι αδυνατεί να το κάνει, κατηγορώντας τους άλλους πως την καταδικάζουν στην πείνα (χρεοκοπία), επειδή δεν της παρέχουν δωρεάν φαγητό.

Η κυβέρνηση της όμως ψεύδεται ασύστολα, όσον αφορά την αδυναμία πληρωμής, εφαρμόζοντας συνειδητά την ακριβώς αντίθετη οικονομική πολιτική, από αυτήν που θα έπρεπε, εις βάρος των πολιτών της – απλά και μόνο για να διατηρήσει το πελατειακό της υπόβαθρο και να παραμείνει στην εξουσία, κυρίως για να αποφύγει την τιμωρία (επειδή τα δύο κόμματα που κυβερνούν είναι αυτά που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, λόγω της τεράστιας διαφθοράς στο εσωτερικό τους).

Αυτό γίνεται δε με την ανοχή, εάν όχι με την ενεργό συμμετοχή του ΔΝΤ, σκοπός του οποίου δεν είναι η εξυγίανση των οικονομικών της Ελλάδας – αλλά η είσπραξη των απαιτήσεων των εντολέων του, η «κλοπή» του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της πατρίδας μας, καθώς επίσης η παραμονή του στην Ευρώπη, με απώτερο στόχο τη λεηλασία των υπολοίπων χωρών της. 

Επίλογος

Η ευρωπαϊκή οικογένεια έχει αποδεχθεί ορισμένους κανόνες συμβίωσης – χωρίς τους οποίους καμία κοινότητα δεν μπορεί να επιβιώσει. Μέχρι στιγμής όμως, η μοναδική χώρα που τηρεί επακριβώς τους κανόνες, αν και όχι αδιάλειπτα,  είναι η Γαλλία – παρά τα προβλήματα που της προκαλεί η αχόρταγη Γερμανία από τη μία πλευρά, αλλά και πολλές άλλες χώρες από την άλλη (Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα κλπ.).

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από το διάγραμμα που ακολουθεί, στο οποίο φαίνεται καθαρά ότι «το γαλλικό ευρώ», άρα η οικονομική πολιτική που ακολουθεί η Γαλλία, δεν είναι ούτε υπερτιμημένο, όπως το ισπανικό (το ελληνικό, το ιταλικό κλπ.), ούτε υποτιμημένο (όπως το γερμανικό) – αφού διατηρεί τον πληθωρισμό στο 1,9%, όπως προβλέπει η σύμβαση της Ευρωζώνης, ενώ δεν υιοθετεί «κουτοπόνηρα» το μισθολογικό «dumping» της Γερμανίας και δεν γκρεμίζει το κοινωνικό κράτος.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη τιμών ανά χώρα σε σύγκριση με τον στόχο της ΕΚΤ (μαύρη διακεκομμένη γραμμή), όπου η Γαλλία κινείται βάση στόχου.
.
Εάν τώρα η κατάσταση συνεχίσει ως έχει, με τα δύο «παράσιτα» να μην θέλουν να σεβαστούν κανέναν απολύτως κανόνα, με τη Γερμανία και την Ελλάδα δηλαδή, η οικογένεια, εάν θέλει να διατηρήσει τη συνοχή των υπολοίπων μελών της, έχει μία και μοναδική επιλογή: να τα πετάξει αμέσως έξω. Να διώξει δηλαδή τόσο τη Γερμανία, όσο και την Ελλάδα, μέχρι να αποφασίσουν (εάν) να συμμορφωθούν και να επιστρέψουν.

Αυτό θα έκανε άλλωστε η οποιαδήποτε άλλη λογική και συνετή οικογένεια, η οποία θα ήθελε προφανώς να αποφύγει την ολοκληρωτική της διάλυση – γεγονός που θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερα δεινά στην ίδια, στον περίγυρο της, αλλά και στα παράσιτα.

Φυσικά η Ευρώπη οφείλει να πετάξει έξω και το ΔΝΤ, το τρίτο και μεγαλύτερο παράσιτο δηλαδή, όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνεται, πριν είναι πολύ αργά για όλα της τα κράτη – προτού καταλήξουν «τροφή στο πιάτο» των Η.Π.Α.

Υστερόγραφο: Είμαστε ανέκαθεν εναντίον της επιστροφής στη δραχμή, όχι λόγω του νομίσματος, αλλά επειδή θεωρούμε ακόμη εφικτή και απαραίτητη την ένωση της ηπείρου μας. Γνωρίζουμε βέβαια πως η υιοθέτηση του εθνικού νομίσματος δεν θα σήμαινε σε καμία περίπτωση τη συντέλεια του κόσμου – πως θα μπορούσαμε δηλαδή να επιβιώσουμε, αν και με μεγάλες δυσκολίες.

Το πρόβλημα της Ελλάδας όμως δεν είναι το ευρώ, αλλά το κομματοκεντρικό, διεφθαρμένο και ανίκανο κράτος  – το οποίο έχει στερήσει την εμπιστοσύνη των Πολιτών προς την Πολιτεία, χωρίς την οποία δεν υπάρχει καμία ελπίδα εξόδου από την κρίση είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, είτε με οποιοδήποτε άλλο νόμισμα.

Σε κάθε περίπτωση βέβαια έχουμε την άποψη πως η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να έχει έτοιμο ένα εναλλακτικό σχέδιο επιστροφής στη δραχμή, για ώρα ανάγκης – πόσο μάλλον όταν τόσο η ελευθερία, όσο και η εθνική κυριαρχία, «βαραίνουν» πολύ περισσότερο στη ζυγαριά, από το νόμισμα μίας χώρας.

Ολοκληρώνοντας, οφείλουμε να αναφερθούμε στη σημασία των τόκων, όπου σήμερα μας προσφέρεται ένα επιτόκιο της τάξης του 2,3% (ενδεχομένως θα μπορούσαμε να διαπραγματευθούμε ακόμη και το βασικό της ΕΚΤ, ήτοι 0,25%), από τις χώρες της Ευρωζώνης – ορισμένες εκ των οποίων δανείζονται με άνω του 4%. Ο μαθηματικός τύπος του διπλασιασμού του χρέους είναι  «72 : Επιτόκιο = Χρόνια».

Στα πλαίσια αυτά, εάν το επιτόκιο είναι 6%, τότε το χρέος διπλασιάζεται (εάν δεν εξοφλούνται τα τοκοχρεολύσια) σε δώδεκα χρόνια – τετραπλασιάζεται σε 24 και οχταπλασιάζεται σε 36. Εάν το επιτόκιο είναι 2%, τότε διπλασιάζεται σε 36 χρόνια αντί σε 12, οπότε η διαφορά είναι πολύ σημαντική.

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος, εάν δεν εξυπηρετείται, σε μικρομεσαία κράτη εκτός Ευρωζώνης, αυξάνεται με πολύ ταχύτερο ρυθμό – αφού το επιτόκιο δανεισμού τους είναι πολύ υψηλότερο. Αποτελεί λοιπόν έναν από τους λόγους, για τους οποίους οι μικρές χώρες εκτός νομισματικής ένωσης, δεν επιβιώνουν με δημόσιο χρέος πάνω από το 50% του ΑΕΠ τους.

* Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας. Έχει  εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία, καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Για το πλήρες βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα, πατήστε εδώ.

Πηγή Analyst



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η προς το παρόν μετρημένη τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία εκ των πραγμάτων περιπλέκει και καθιστά ακόμα πιο ασταθείς τις ισορροπίες στην περιοχή. Μέχρι πρότινος, οι δυνάμεις του καθεστώτος Άσσαντ, με τη βοήθεια της Ρωσίας, ανακαταλάμβαναν εδάφη, εκτοπίζοντας αφενός αντικαθεστωτικούς αντάρτες που υποστηρίζουν η Τουρκία και η Δύση, αφετέρου μαχητές του Ισλαμικού Κράτους και άλλους τζιχαντιστές.

Παραλλήλως, οι κουρδικές δυνάμεις, με τη βοήθεια και των Αμερικανών και των Ρώσων, εκτόπιζαν κυρίως το Ισλαμικό Κράτος, παγιώνοντας τον έλεγχό τους σε μεγάλο μέρος της βόρειας Συρίας. Στρατηγικός στόχος των Κούρδων ήταν και παραμένει να ενώσουν εδαφικά το δυτικό κουρδικό καντόνι του Αφρίν με τα δύο άλλα κουρδικά καντόνια που βρίσκονται ανατολικά του Ευφράτη.

Αποφασιστικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση έκαναν στις 12 Αυγούστου, όταν κατέλαβαν τη στρατηγικής σημασίας πόλη Μανμπίτζ που βρίσκεται δυτικά του Ευφράτη. Επειδή στη βόρεια Συρία κατοικούν και άλλες εθνοτικές ομάδες, οι Κούρδοι (πολιτικά ελέγχονται από το κόμμα PYD, το οποίο είναι το παρακλάδι του ΡΚΚ στη Συρία) έχουν συνάψει πολιτική και στρατιωτική συμμαχία με κάποιες αραβικές φυλές, με Ασσύριους, με Γεζίντι, με Αρμένιους και με κάποιους Τουρκομάνους, συγκροτώντας τις Δημοκρατικές Δυνάμεις Συρίας. Στρατιωτικός στόχος της συμμαχίας είναι η συντριβή των τζιχαντιστών και πολιτικός στόχος η ίδρυση του κράτους της Ροζάβα στο πλαίσιο μίας συνομοσπονδιακής Συρίας.

Μέχρι πριν μερικές ημέρες, οι Κούρδοι και το καθεστώς Άσαντ απέφευγαν επιμελώς να συγκρουσθούν μεταξύ τους. Θα ήταν, άλλωστε, απαγορευτική πολυτέλεια, δεδομένου ότι είχαν κοινό εχθρό το Ισλαμικό Κράτος, τις άλλες τζιχαντιστικές οργανώσεις και την Τουρκία που βοηθούσε πολλαπλώς τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες.

Υπενθυμίζουμε ότι από την έναρξη σχεδόν του πολέμου στη Συρία, ο Ερντογάν είχε αναλάβει με τις ευλογίες της Δύσης την εργολαβία να υποστηρίξει παντοιοτρόπως τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (άθροισμα αντικαθεστωτικών ανταρτικών ομάδων τζιχαντιστικού κατά κανόνα χαρακτήρα) με σκοπό την ανατροπή του Άσαντ. Θεωρούσε πως με τον τρόπο αυτό θα κατάφερνε να εγκαθιδρύσει ένα σουνιτικό καθεστώς, το οποίο θα μετέτρεπε τη Συρία σε άτυπο προτεκτοράτο της Τουρκίας.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά απ’ ότι τα υπολόγιζε η Άγκυρα. Μετά τους τελετουργικούς αποκεφαλισμούς, η Δύση υποχρεώθηκε να στραφεί εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, με το οποίο οι νεοοθωμανοί είχαν αναπτύξει άτυπες σχέσεις συνεργασίας. Η πολιορκία της πόλης Κομπάνι ήταν το αντάλλαγμα των τζιχαντιστών προς την Άγκυρα για την έμμεση αλλά πολύπλευρη βοήθειά της. Σ’ εκείνη τη μάχη, όμως, νικητές αναδείχθηκαν οι Κούρδοι, αντιστρέφοντας την πορεία του πολέμου.

Αναγνωρίζοντας ότι ο κουρδικός παράγοντας είναι η πιο αξιόμαχη δύναμη στον πόλεμο εναντίον των τζιχαντιστών, οι Αμερικανοί ποντάρισαν πολιτικά και στρατιωτικά σ’ αυτόν. Η υποστήριξή τους προκάλεσε νευρική κρίση στην Τουρκία, αλλά η Ουάσιγκτον δεν υποχώρησε στις συνεχείς πιέσεις του Ερντογάν.

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού Σουχόι τον περασμένο Νοέμβριο από τουρκικό μαχητικό, οι σχέσεις Μόσχας-Άγκυρας έφθασαν στα όρια της ρήξης. Οι Ρώσοι παρενέβησαν ακόμα πιο δυναμικά υπέρ του καθεστώτος Άσαντ, αλλά και υπέρ των Κούρδων. Ταυτοχρόνως, διατηρούσαν ανοικτούς διαύλους συνεννόησης με την Ουάσιγκτον για πολιτική λύση του Συριακού.

Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι ενώ πριν μερικές ημέρες ξεκίνησε η χρήση της ιρανικής βάσης Χαμαντάν από τα βαριά ρωσικά βομβαρδιστικά που επιχειρούν στη Συρία, αυτή σταμάτησε ξαφνικά. Προφανώς, αυτό συνέβη κατόπιν αμερικανικής παρέμβασης και στο πλαίσιο μίας συνεννόησης που εμπεριέχει κάποιου είδους ανταλλάγματα.



Η Άγκυρα είχε εδώ και καιρό προειδοποιήσει ότι δεν θα ανεχθεί οι κουρδικές δυνάμεις να περάσουν προς τα δυτικά τον Ευφράτη. Ο διάδρομος από Βορρά προς Νότο που χωρίζει τα κουρδικά καντόνια ανατολικά του Ευφράτη με το κουρδικό καντόνι του Αφρίν στα δυτικά είναι ζωτικής στρατηγικής σημασίας και για τη δυνατότητα της Τουρκίας να παρεμβαίνει στο Συριακό, αλλά και για την επιβίωση των υποστηριζόμενων από αυτή αντικαθεστωτικών ανταρτών.

Όταν ο Ερντογάν διαπίστωσε ότι οι Αμερικανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τους Κούρδους επιχείρησε το εντυπωσιακό διπλωματικό άνοιγμά του για να κλείσει τα μέτωπα αφενός με τη Ρωσία, αφετέρου με το Ισραήλ. Η στροφή του υπαγορεύθηκε πρωτίστως από την προσπάθειά του να αποτρέψει τη διαφαινόμενη στρατιωτική επικράτηση των υπό την ηγεσία των Κούρδων Δημοκρατικών Δυνάμεων Συρίας στα βόρεια της χώρας και κατ’ επέκτασιν την εδραίωση του κρατικού μορφώματος της Ροζάβα.

Η στροφή προς τη Μόσχα ήταν και μία ευρύτερη στροφή όσον αφορά το Συριακό. Ο νεοοθωμανός ηγέτης όχι μόνο εγκατέλειψε τη διακηρυγμένη πολιτική ανατροπής του Άσαντ, αλλά, με τη μεσολάβηση των Ρώσων, έριξε γέφυρα συνεννόησης μαζί του. Για τον σκοπό αυτό επισκέφθηκε τη Δαμασκό ο υποδιοικητής και στη συνέχεια ο διοικητής της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ.

Η συμφιλίωση με το καθεστώς Άσαντ επιδιώκεται με σκοπό να αναβιώσει μία παλαιότερη συνεννόηση της Άγκυρας με την Τεχεράνη και τη Δαμασκό, η οποία είχε στόχο την αναχαίτιση του κουρδικού αλυτρωτισμού. Μία τέτοια συνεννόηση, ωστόσο, προσκρούει σε εγγενή εμπόδια. Η Τουρκία δύσκολα μπορεί να “πουλήσει” τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες που υποστηρίζει και με τις ευλογίες της Δύσης. Από την άλλη πλευρά, ούτε η Μόσχα μπορεί εύκολα να “πουλήσει” τους Κούρδους, υποχρεώνοντάς τους να πέσουν ολοσχερώς στην αγκαλιά των Αμερικανών.

Η εν εξελίξει αναδιάταξη των ισορροπιών, πάντως, έφερε το πρώτο αποτέλεσμά της. Ήταν ο βομβαρδισμός των Κούρδων από αεροσκάφη του Άσαντ στην πόλη Χασάκα, που δεσπόζει στην πλούσια σε πετρέλαια βορειοανατολική Συρία. Αφορμή ήταν το γεγονός ότι οι κουρδικές δυνάμεις, που ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, επιχείρησαν να καταλάβουν και τις γειτονιές που έλεγχαν οι δυνάμεις του Άσαντ.

Ήταν ουσιαστικά η πρώτη φορά που δυνάμεις του καθεστώτος συγκρούσθηκαν με τους Κούρδους. Ο βομβαρδισμός των κουρδικών θέσεων χαιρετίστηκε από την Άγκυρα, η οποία δηλώνει ότι είναι υπέρ της ακεραιότητας της Συρίας και βεβαίως κατηγορηματικά εναντίον της δημιουργίας κουρδικής κρατικής οντότητας.

Οι Αμερικανοί, όμως, αντέδρασαν διαφορετικά. Προειδοποίησαν τη Δαμασκό ότι εάν επαναλάβει τον βομβαρδισμό Κούρδων θα παρέμβουν τα δικά τους πολεμικά αεροσκάφη. Ήταν μία αντίδραση που εκείνες τις ημέρες ερμηνεύθηκε σαν στρατηγική επιλογή της Ουάσιγκτον να παίξει το κουρδικό χαρτί. Τα δυσάρεστα θα έρχονταν λίγες ημέρες αργότερα.

Από την πλευρά τους, οι Ρώσοι παρενέβησαν πυροσβεστικά και επέτυχαν μία εκεχειρία. Το Ισλαμικό Κράτος, άλλωστε, πραγματοποιεί αυτές τις ημέρες μία αντεπίθεση νότια της Χασάκα, υποχρεώνοντας και το καθεστώς Άσαντ και τους Κούρδους να βάλουν προς το παρόν στην άκρη τις αντιθέσεις τους.

Αυτών των εξελίξεων είχε προηγηθεί το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, το οποίο έδωσε μεγαλύτερη ώθηση στη στροφή του Ερντογάν. Μπορεί δημοσίως να κατηγορεί σαν υποκινητή τον Γκιουλέν και το δίκτυό του, αλλά στην πραγματικότητα εμμέσως πλην σαφώς κατηγορεί την Ουάσιγκτον.

Μετά το πραξικόπημα, η αντιαμερικανική ρητορική της νεοοθωμανικής εξουσίας προσέλαβε πρωτοφανείς διαστάσεις. Κατ’ αντιδιαστολή, η ρήξη με τον Πούτιν φάνηκε σε χρόνο ρεκόρ να μεταστρέφεται σε πολιτική συνεννόηση αν όχι άτυπη συμμαχία. Πολλοί έσπευσαν να προεξοφλήσουν πως η Τουρκία απομακρύνεται από τη Δύση και εμμέσως προσδένεται στο ρωσικό άρμα.

Στην Ουάσιγκτον είναι εξαγριωμένοι με τις ρητορικές επιθέσεις και με τη στροφή του Ερντογάν. Θα ήθελαν πολύ με κάποιον τρόπο στο μέλλον να τον ξεφορτωθούν. Το κύριο, όμως, για τους Αμερικανούς είναι να μην χάσουν γεωπολιτικά την Τουρκία. Έχοντας πειστεί πως ο νεοοθωμανός ηγέτης είναι ικανός να φθάσει στα άκρα και μη έχοντας, λόγω των μαζικών εκκαθαρίσεων, εσωτερικά ερείσματα για να τον εκβιάσουν, κατέληξαν σε μία τακτική κατευνασμού του.

Την αποστολή γεφύρωσης του αμερικανοτουρκικού ρήγματος ανέλαβε ο αντιπρόεδρος Μπάιντεν. Μπορεί να παρέπεμψε το ζήτημα της έκδοσης του Γκιουλέν στις νομικές καλένδες, αλλά έδωσε ανταλλάγματα στην Άγκυρα. Το ύφος των δηλώσεών του αρμόζει σε εκπρόσωπο εξαρτημένου κράτους και όχι υπερδύναμης.

Είχε στόχο να κατευνάσει την τουρκική οργή, αλλά στην πραγματικότητα δικαιώνει τον πολιτικό εκβιασμό του Ερντογάν, του προσφέρει νίκη στο πεδίο των πολιτικών εντυπώσεων και τροφοδοτεί την αλαζονεία του. Είναι αξιοσημείωτο ότι η είσοδος τουρκικών δυνάμεων στη Συρία, σε συνδυασμό με τη στάση των Αμερικανών, έχει προκαλέσει εθνικιστικό πυρετό στην Τουρκία.

Πριν ο Μπάιντεν φθάσει στην Άγκυρα, η Ουάσιγκτον είχε ανάψει το πράσινο φως για την πραγματοποίηση της τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης στον κρίσιμο διάδρομο πλάτους 90-100 χλμ που αρχίζει από την παραμεθόριο τουρκική πόλη Κιλίτς και οδηγεί στο Χαλέπι. Είναι η ίδια εδαφική ζώνη που χωρίζει το κουρδικό καντόνι του Αφρίν από τα άλλα δύο κουρδικά καντόνια που είναι ανατολικά του Ευφράτη. Είναι η εδαφική ζώνη, την οποία οι Κούρδοι επιδιώκουν διακαώς να θέσουν υπό τον έλεγχό τους. Και σαν να μην έφθανε αυτό, ο Μπάιντεν δήλωσε απειλητικά πως εάν οι κουρδικές δυνάμεις δεν αποσυρθούν ανατολικά του Ευφράτη θα χάσουν την αμερικανική υποστήριξη.

Η Δαμασκός διαμαρτυρήθηκε για την τουρκική εισβολή στη συριακή επικράτεια και η Μόσχα εξέφρασε την ανησυχία της. Είναι σαφές, ωστόσο, πως οι αντιδράσεις τους είναι πολιτικά χλιαρές, ενισχύοντας την εντύπωση πως υπάρχει κάποιους είδους συνεννόηση, στην οποία εμπλέκονται και οι Αμερικανοί. Αυτός είναι και ο λόγος που τουλάχιστον προς το παρόν η τουρκική επιχείρηση είναι περιορισμένης έκτασης.

Στην πραγματικότητα, η Ουάσιγκτον επιχειρεί να ισορροπήσει σε τεντωμένο σκοινί. Δεν θέλει να εγκαταλείψει τους Κούρδους, αλλά βάζει εμπράκτως ένα φραγμό στις εθνικές επιδιώξεις τους στη βόρεια Συρία. Ταυτοχρόνως, ικανοποιεί το πάγιο αίτημα της Άγκυρας για δημιουργία μίας υπό τουρκικό έλεγχο ζώνης στο συριακό έδαφος και πιο συγκεκριμένα στον κρίσιμο διάδρομο που αφενός εξασφαλίσει τη στρατηγική πρόσβαση των Τούρκων στη Συρία, αφετέρου χωρίζει στα δύο τα κουρδικά εδάφη. Όλα δείχνουν, ωστόσο, ότι η Ουάσιγκτον έχει θέσει όρια στην Άγκυρα, την τήρηση των οποίων θα επιτηρούν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι που λαμβάνουν μέρος στην επιχείρηση.

Το πρώτο μέρος της επιχείρησης ήταν η μεταφορά ελεγχόμενων από την Άγκυρα αντικαθεστωτικών ανταρτών κυρίως από την περιοχή του Ιντλίμπ (νοτιοδυτικά του Χαλεπίου) στην τουρκική παραμεθόρια πόλη Καρκαμίς. Από εκεί με τη βοήθεια των τουρκικών ειδικών δυνάμεων και τεθωρακισμένων κατέλαβαν την παραμεθόρια συριακή πόλη Τζαραμπλούς. Για την ακρίβεια, οι εκεί μαχητές του Ισλαμικού Κράτους την εγκατέλειψαν, αποχωρώντας προς τα νότια με κατεύθυνση την πόλη Αλ Μπαμπ.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες και οι τουρκικές δυνάμεις που τους υποστηρίζουν θα επιχειρήσουν να καταλάβουν την πόλη Μανμπίζ που βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τζαραμπλούς. Οι Κούρδοι δήλωσαν πως θα αποσυρθούν από την πόλη, που με πολλές θυσίες κατέλαβαν πριν δύο εβδομάδες, αλλά όλα δείχνουν πως θα παραμείνουν στην περιοχή με άλλο καπέλο.

Οι Αμερικανοί θέλουν να αποφύγουν μία τέτοια σύγκρουση, που εκ των πραγμάτων θα τινάξει στον αέρα την τωρινή πολιτική σχοινοβασία τους και θα τους θέσει σε δίλημμα “με ποιον θα πάνε και ποιόν θα αφήσουν”. Από την άλλη πλευρά, όμως, τα συμφέροντα των δύο επιτόπιων κύριων αντιπάλων ωθούν σε σύγκρουση.

Κύριος στόχος των Τούρκων δεν είναι το Ισλαμικό Κράτος. Είναι η συντριβή ή τουλάχιστον η εκδίωξη των Κούρδων προς τα ανατολικά του Ευφράτη. Αντιθέτως, επιδίωξη των Κούρδων είναι να εδραιώσουν τον έλεγχό τους στη Μανμπίτζ και στη συνέχεια να προελάσουν προς δυσμάς από τη νότια διαδρομή, καταλαμβάνοντας σε πρώτη φάση την ελεγχόμενη από το Ισλαμικό Κράτος πόλη Αλ Μπαμπ.

Η τουρκική επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” είχε, όμως, και τις επιπτώσεις της στον ακήρυχτο πόλεμο στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν. Η πολύνεκρη βομβιστική επίθεση του ΡΚΚ εναντίον της αστυνομικής διεύθυνσης στην κουρδική πόλη Τζίζρε υπενθυμίζει ότι το πρόβλημα για την Τουρκία είναι εντός και όχι μόνο εκτός των συνόρων της.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα κυβερνητικά διατάγματα αλλάζουν 
τον «θεματοφύλακα του κεμαλισμού»

Γράφει ο  Νίκος Μούδουρος
Διδάκτορας Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών

«Σύμφωνα με το Σύνταγμα εγώ είμαι ο αρχιστράτηγος, αλλά το Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ) είναι υπό τον Πρωθυπουργό. Το ίδιο και η Εθνική Οργάνωση Πληροφοριών (ΜΙΤ). Εγώ έχω μόνο εβδομαδιαίες συναντήσεις μαζί τους». Οι αναφορές αυτές ανήκουν στον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν. Έγιναν στις 5 Μαΐου 2016 σε συνάντηση που είχε στο προεδρικό μέγαρο με μια ομάδα βουλευτών του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ).

Περισσότερο από ένα μήνα πριν από την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Έρντογαν προσπαθούσε με αυτά τα λόγια να εξηγήσει τη σημασία της κορύφωσης των διεργασιών υιοθέτησης του προεδρικού συστήματος. Κατά τον ίδιο, ήταν μεγάλη η ανάγκη μεταφοράς της ηγεσίας του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών υπό τον πολιτικό έλεγχο του Προέδρου του κράτους εάν επρόκειτο η χώρα να κάνει ακόμα ένα βήμα αλλαγής του πολιτειακού συστήματος.

Στις 28 Ιουλίου 2016, δηλαδή 13 μέρες μετά την πραξικοπηματική απόπειρα, σε συνάντηση που είχε και πάλι με μια ομάδα βουλευτών –αυτή τη φορά από πολλά κοινοβουλευτικά κόμματα– ο Έρντογαν πρότεινε μια ευρεία συνεργασία στην υπόθεση μεταφοράς του ελέγχου της κεντρικής ηγεσίας του στρατού και της ΜΙΤ στον πρόεδρο του κράτους. Παράλληλα πρότεινε τη μεταφορά του ελέγχου των υπόλοιπων σωμάτων του στρατού στο υπουργείο Άμυνας.

Η συγκεκριμένη του πρόταση ήρθε ως συνέχεια του πρώτου κυβερνητικού διατάγματος που εκδόθηκε στο πλαίσιο του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και με το οποίο τα σώματα της στρατοχωροφυλακής (Jandarma) και η ακτοφυλακή τέθηκαν υπό τον πολιτικό έλεγχο του υπουργείου Εσωτερικών.

Οι σημαντικότερες διαφορές μεταξύ των δύο αυτών «προτροπών» του Έρντογαν σε βουλευτές (πριν και μετά το πραξικόπημα) για την περαιτέρω ενίσχυση των προεδρικών αρμοδιοτήτων σε σχέση με τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίας έχουν ως εξής: Η πρώτη είναι ότι ο στόχος για προεδρικό σύστημα στην Τουρκία τέθηκε σε ένα πιο μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Η δεύτερη και σημαντικότερη είναι ότι μεταξύ των δύο συναντήσεων μεσολάβησε η απόπειρα πραξικοπήματος, η αποτυχία της οποίας τελικά αποτέλεσε κομβικό σημείο στα «αιτήματα» Έρντογαν.

Η αποτυχία της επίδοξης χούντας ήταν, όπως υπογράμμισε ο Έρντογαν τα ξημερώματα της 16ης Ιουλίου 2016, ένα «θέλημα Θεού» αφού δημιούργησε την απαραίτητη νομιμοποιητική βάση μιας ολοκληρωτικής αλλαγής του τουρκικού στρατού. Το κυβερνητικό διάταγμα υπ’ αριθμό 669 του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα του τουρκικού κράτους στις 31 Ιουλίου 2016.

Πρόκειται για το κυβερνητικό διάταγμα που περνά δικαιωματικά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας ως το κείμενο εκείνο που άλλαξε ριζικά τη δομή του στρατού της Τουρκίας. Μέσα σε μερικές γραμμές, συμπυκνώθηκε η προσπάθεια πολλών και διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων που για ολόκληρες δεκαετίες «ήθελαν αλλά δεν μπορούσαν» να μεταρρυθμίσουν τις ένοπλες δυνάμεις.

Χωρίς καμιά απολύτως διαβούλευση, χωρίς καν την άποψη άλλων κομμάτων επί του θέματος, η τουρκική κυβέρνηση προχώρησε σε συνθήκες ενός καθεστώτος εξαίρεσης, σε όλα αυτά που δεν έκανε σε σχέση με το στρατό τα προηγούμενα 14 χρόνια της διακυβέρνησης της.

Με το συγκεκριμένο τρίτο στη σειρά κυβερνητικό διάταγμα:

1) Άλλαξε η σύνθεση του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Από 14 στρατιωτικούς και 2 πολιτικά στελέχη που συμμετείχαν, τώρα αποτελείται από 10 πολιτικά πρόσωπα και 4 στρατιωτικούς. Μάλιστα, στις 23 Αυγούστου 2016, το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο συνήλθε υπό τη νέα του σύνθεση για δεύτερη φορά μετά τις 15 Ιουλίου.

2) Οι πολεμικές σχολές και τα στρατιωτικά λύκεια έκλεισαν. Στη θέση τους ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας υπό την αιγίδα του αντίστοιχου υπουργείου.

3) Όλα ανεξαιρέτως τα εργοστάσια, εργαστήρια και ναυπηγεία που ήταν στην ιδιοκτησία των Ενόπλων Δυνάμεων, μεταφέρθηκαν στο υπουργείο εθνικής Άμυνας.

4) Μερικές από τις αρμοδιότητες των στρατιωτικών δικαστών μεταφέρθηκαν στο υπουργείο εθνικής Άμυνας, ενώ σχεδιάστηκε ήδη η κατάργηση όλων των στρατιωτικών δικαστηρίων.

Σύμφωνα με το κυβερνητικό διάταγμα υπ’ αριθμό 671 που ακολούθησε, καταργήθηκε ο όρος ότι ο Αρχηγός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ)  θα πρέπει να επιλέγεται μεταξύ των επικεφαλής των σωμάτων του στρατού. Μέχρι σήμερα ο επικρατέστερος για να ηγηθεί των ενόπλων δυνάμεων ήταν ο επικεφαλής των χερσαίων δυνάμεων της Τουρκίας.

Πλέον όλοι οι αξιωματικοί στη βαθμίδα του στρατηγού είναι υποψήφιοι για να αναλάβουν την αρχηγία των ΤΕΔ, κάτι που θα γίνεται μετά από εισήγηση της κυβέρνησης και έγκριση από τον Πρόεδρο του κράτους.

Στα πλαίσια του ίδιου κυβερνητικού διατάγματος έγινε και μια άλλη σημαντική αλλαγή στις αρμοδιότητες του Αρχηγού των ΤΕΔ.

Αφαιρέθηκε η λέξη «ειρήνη» από τη φράση «είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων σε περίοδο πολέμου και ειρήνης», η οποία καθόριζε το καθεστώς του εν λόγω στρατηγού ακόμα και σε περιόδους ειρήνης. Τώρα με την αλλαγή, τα καθήκοντα του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ  σε περιόδους ειρήνης ασκούνται αποκλειστικά στο όνομα του Προέδρου του κράτους. Στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο των αστραπιαίων κινήσεων για αλλαγή της δομής του στρατού, μπορούν να ιδωθούν και παρόμοιες αλλαγές που ήδη δημοσίευσε η τουρκική κυβέρνηση για το μέλλον των μυστικών υπηρεσιών της χώρας.

Συγκεκριμένα, η ΜΙΤ μπαίνει σε μια πορεία αναδιάρθρωσης στα πρότυπα παρόμοιων υπηρεσιών στις ΗΠΑ και στη Βρετανία. Η δομή της οργάνωσης θα διαχωριστεί σε δύο μεγάλα μέρη, την εσωτερική και εξωτερική υπηρεσία πληροφοριών.

Η πτυχή των πληροφοριών εξωτερικού θα είναι απευθείας συνδεδεμένη με τον Πρόεδρο του κράτους, ενώ η υπηρεσία εσωτερικών πληροφοριών θα μεταφερθεί στην αστυνομία και στη στρατοχωροφυλακή υπό την πολιτική εποπτεία του υπουργείου εσωτερικών. Το κεντρικό σώμα συντονισμού των δύο αυτών υπηρεσιών θα ονομαστεί «μονάδα συντονισμού πληροφοριών» και θα είναι επίσης συνδεδεμένη με το προεδρικό μέγαρο.

Οι νέες στρατιωτικές παραδόσεις

Η κεντρική φιλοσοφία πίσω από τη συνολική αναδιάρθρωση του στρατού είναι η όσο το δυνατό μεγαλύτερη επιτυχία στην αποκέντρωση της στρατιωτικής εξουσίας και αρμοδιότητας. Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, το ΓΕΕΘΑ  δεν θα πρέπει πλέον να αποτελεί τη «μία και μοναδική» ιεραρχία.

Ο Αρχηγός ττων ΤΕΔ  τίθεται υπό τον πολιτικό έλεγχο του Προέδρου του κράτους, ενώ τα σώματα του στρατού μπαίνουν στην πολιτική εποπτεία του υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Επομένως η παραδοσιακή «κεμαλική» θέση του ΓΕΕΘΑ ως του μοναδικού κέντρου στρατιωτικής ιεραρχίας αμφισβητείται και μετατρέπεται περισσότερο σε ένα «κέντρο συντονισμού» των ενόπλων δυνάμεων.

Με αυτό τον τρόπο υπολογίζεται ότι μια νέα πιθανή πραξικοπηματική απόπειρα, που θα ξεκινήσει με πρώτο στόχο την κατάληψη της στρατιωτικής ηγεσίας, θα μπορεί να εμποδιστεί από την αρχή.

Η στρατιωτική εξουσία και επιρροή «διχοτομείται» και διαμοιράζεται ανάμεσα σε μια σειρά πολιτικών και πολιτειακών θεσμών. Οι στρατιωτικές δραστηριότητες, η στρατιωτική δικαιοσύνη, ακόμα και η στρατιωτική εκπαίδευση, μεταφέρονται «κάτω» από το πολιτικό σύστημα και όχι παράλληλα με αυτό.

Έτσι η τουρκική κυβέρνηση επιθυμεί να θέσει «αμυντικά όρια» με μηχανισμούς καλύτερου ελέγχου του στρατού, αλλά και με δομές που θα παρεμποδίζουν τη δημιουργία μονοπωλίων εξουσίας πέραν του επίσημου κράτους.

Προβληματικές πτυχές του συντηρητικού εκδημοκρατισμού

Είναι γεγονός ότι η γενική κατεύθυνση αλλαγής της δομής και του περιορισμού της επιρροής του στρατού κινούνται προς μια «κανονική» κατεύθυνση. Αφήνει όμως πίσω της πολλά ερωτηματικά. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ επέλεξε τη στρατηγική εργαλειοποίηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και της έκδοσης κυβερνητικών διαταγμάτων για να προχωρήσει σε κάποια από τα μέτρα που βρίσκονταν ούτως ή άλλως στο πολιτικό της πρόγραμμα σε περιόδους πλατιάς εκλογικής νομιμοποίησης. Προτίμησε να αμφισβητήσει τις παραδόσεις αιώνων που περιβάλλουν τον τουρκικό στρατό μέσα σε μερικά μόνο εικοσιτετράωρα. Ο πολιτικός καταιγισμός σε έναν από τους πιο αυταρχικούς, αλλά συνάμα και πιο συγκροτημένους θεσμούς εξουσίας της χώρας, όπως ήταν ο στρατός, δημιουργεί αντιδράσεις και επιπλοκές σε κλίμακες του ίδιου του στρατιωτικού προσωπικού που νιώθει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι χάνει μέρος των προνομίων του.

Παράλληλα ο τρόπος της αλλαγής της δομής του στρατού χαρακτηρίζεται από την ολοκληρωτική απουσία ρόλου σε άλλες πολιτικές δυνάμεις. Στο παρόν στάδιο, το συγκεκριμένο στοιχείο δεν προκαλεί ζημιά στην εξουσία Ερντογάν εξαιτίας της πλήρους κοινωνικής απονομιμοποίησης του στρατού μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα. Όμως κανένας δεν μπορεί να προβλέψει ότι η μέθοδος των αλλαγών μόνο μέσα από την έκδοση κυβερνητικών διαταγμάτων δεν θα προκαλέσει νέες ρήξεις εντός των δομών εξουσίας με αποτέλεσμα την εμφάνιση νέων ανταγωνισμών και κρίσεων.

Ως προέκταση των πιο πάνω, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, που αφήνει πίσω της αυτή η προσπάθεια του ΑΚΡ, είναι η επιβολή ενός «κομματικού» ορθολογισμού. Ο στρατός οικοδομείται με τρόπο που μελλοντικά να «ανοίξει» πλήρως προς μια μονοπωλιακή επιρροή της κυρίαρχης ιδεολογικής και πολιτικής εξουσίας. Ο νέος τρόπος που υιοθετείται στην πρόσληψη των νέων αξιωματικών, των μεταθέσεων, των προαγωγών και των διορισμών της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας μαρτυρούν μια προσπάθεια, τα επόμενα χρόνια, ο συντηρητικός ιδεολογικός προσανατολισμός και η κομματική αφοσίωση να επικρατήσουν έναντι άλλων κριτηρίων.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η νέα δομή των στρατιωτικών σχολών με τη μορφή του πανεπιστημίου εθνικής άμυνας.Η βασική θεώρηση του ΑΚΡ ήταν ότι το προηγούμενο μοντέλο εκπαίδευσης αξιωματικών ήταν αποκομμένο από το «πραγματικό έθνος» της Τουρκίας. Οι στρατιωτικές σχολές λειτουργούσαν ως κλειστές κεμαλικές-κοσμικές κοινωνίες και επομένως ανάθρεφαν προσωπικότητες μιας «ξένης ελίτ» που δεν είχε καμιά σχέση με τις παραδοσιακές αξίες μιας θρησκευόμενης κοινωνίας. Όπως λέει ο Σιερέφ Μάλκοτς, σύμβουλος του Προέδρου Ερντογάν, «η κλειστή τους εκπαίδευση παρήγαγε πραξικοπηματίες και συμμορίτες, ενώ τώρα θα μορφώνονται με τρόπο που να μην είναι αποκομμένοι από την κοινωνία και το έθνος».

Επομένως, εάν τελικά εφαρμοστούν πλήρως και χωρίς προβλήματα οι προαναφερθείσες πολιτικές αλλαγές, ο προσανατολισμός που θα επιδιωχθεί δεν θα είναι μια απλή «κανονικοποίηση» της θέσης του τουρκικού στρατού στο πολιτικό σύστημα. Αντίθετα, ο στόχος είναι μακροπρόθεσμος και αφορά στη δημιουργία ενός νέου στρατιωτικού συνόλου, πλήρως προσαρμοσμένου στην παρούσα ιδεολογική ηγεμονία, ο οποίος με την ύπαρξή του να πιστοποιεί και το είδος της νέας συλλογικής ταυτότητας της χώρας. Είναι για αυτόν ακριβώς τον λόγο άλλωστε που το εγχείρημα του Ερντογάν δεν θα είναι καθόλου εύκολο.

Εξαφανίζεται η αυτονομία του τουρκικού στρατού 

Η μεγαλύτερη ιδεολογικο-πολιτική αλλαγή που προετοιμάζεται στην Τουρκία σε σχέση με τον στρατό κατά τη μετά της πραξικοπηματικής απόπειρας, περίοδο είναι η «εξαφάνιση» της αυτονομίας του από το πολιτικό σύστημα. Η δομική αλλαγή μέσα από τα κυβερνητικά διατάγματα επιδιώκει να σταθεροποιήσει ένα νέο σχήμα: Οι ανάγκες του στρατού να μην καθορίζουν πλέον τη δομή και το περιεχόμενο της κρατικής εξουσίας, αλλά αντίθετα οι ανάγκες του κράτους να υπηρετούνται μεταξύ άλλων και από το στρατό. Υπό αυτή την έννοια η ιστορική σημασία των προαναφερθέντων κυβερνητικών διαταγμάτων επικεντρώνεται στην αμφισβήτηση μιας συγκεκριμένης βαρύτητας της στρατιωτικής αυτονομίας στην Τουρκία.

Με τη δημιουργία του, αλλά πολύ περισσότερο με τις αλλαγές που πετύχαινε προς όφελός του μετά από κάθε πραξικοπηματική επέμβαση, ο στρατός της Τουρκίας οικοδόμησε μια υπερσυγκεντρωτική δομή, η οποία την ίδια στιγμή διέθετε ένα είδος ασυλίας απέναντι στον πολιτικό και δημοκρατικό έλεγχο. Ο στρατός ήταν μια ολοκληρωμένη «παράλληλη δομή», πολλές φορές υπεράνω της πολιτικής εξουσίας που λειτουργούσε με ένα περίβλημα κηδεμονίας της κοινωνίας. Η συγκεντρωτική δομή του τουρκικού στρατού ιστορικά, καθιστούσε το τουρκικό ΓΕΕΘΑ και τον Αρχηγό του, ως τα μοναδικά και απόλυτα κέντρα εξουσίας σε ολόκληρη την αλυσίδα της στρατιωτικής ιεραρχίας και των μηχανισμών λήψης αποφάσεων. Από τα στρατιωτικά δικαστήρια και τις στρατιωτικές μονάδες, από τους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς μέχρι και τα ζητήματα πειθαρχίας και στρατηγικής ανάπτυξης, όλες οι δραστηριότητες και αποφάσεις ήταν εξαρτημένες από το ΓΕΣ και τον επικεφαλής του.

Με μια πρώτη ματιά, αυτού του είδους ο συγκεντρωτισμός δεν μπορεί παρά να είναι «φυσιολογικός» για ένα στράτευμα. Όμως ο συνδυασμός του συγκεντρωτισμού με την πολιτική και οικονομική αυτονομία, αλλά και με τις ιστορικές παραδόσεις, δημιουργούσε ανυπέρβλητα προβλήματα στην υπόθεση του εκδημοκρατισμού και της αποδυνάμωσης του καθεστώτος κηδεμονίας.

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ

Επιπλέον, ο συνδυασμός του συγκεντρωτισμού και της ιδιαίτερης ασυλίας της στρατιωτικής ηγεσίας της Τουρκίας, βοηθούσε στη διχοτόμηση του δημόσιου χώρου και της πολιτικής ζωής. Για πολλές δεκαετίες στη χώρα κυριαρχούσε το σχήμα των «στρατιωτικών πεδίων» που ήταν χωριστά και αυτόνομα από τα «πολιτικά πεδία». Τα «στρατιωτικά πεδία» ήταν κλειστά σε κάθε δημοκρατικό έλεγχο και λογοδοσία. Αντίθετα, τα «πολιτικά πεδία» ήταν πάντοτε ανοιχτά στην αξιολόγηση, έλεγχο και παρέμβαση της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας.

Τα «θέματα του στρατού» καθορίζονταν μόνο από τον ίδιο το στρατό, ενώ τα «θέματα των πολιτικών» έπρεπε να καθορίζονται πάντα σε αρμονία με τις ανάγκες των στρατιωτικών. Σε αυτή την ισορροπία η κυρίαρχη αντίληψη ήθελε την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων να ήταν περίπου μια «κάστα ειδικών», ενώ η εκλεγμένη πολιτική ηγεσία γινόταν αντιληπτή ως επιρρεπής στα λαϊκά (και «λανθασμένα») αιτήματα. Έτσι για πάρα πολλές δεκαετίες η έννοια του καθεστώτος κηδεμονίας με την οποία περιγραφόταν συχνά – πυκνά το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας, ήταν ουσιαστικά ένα στρατιωτικό καθεστώς κηδεμονίας, κάποτε φανερό και κάποτε υπόγειο.

Πηγή "Φιλελεύθερος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα e-mails της προδοσίας! 
Τα ντοκουμέντα που «τρέμουν» οι δανειστές!

Στις εντολές του ΔΝΤ και της Eurostat, προς την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και τον τότε υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, για την αλλοίωση των στοιχείων του ελλείμματος «γρήγορα και με εχεμύθεια», αναφέρεται στο χθεσινό πρωτοσέλιδό της η εφημερίδα Δημοκρατία. Το θέμα υπογράφει ο δημοσιογράφος Μανώλης Κοττάκης.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα:
Κάποιοι υποκρίνονται ότι δεν καταλαβαίνουν τι συνέβη με το σκάνδαλο της αλλοίωσης του ελλείμματος και το χρέος του 2009, και προσπαθούν να υποβαθμίσουν το ζήτημα σε εσωκομματικό – νεοδημοκρατικό, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί εθνικής σημασίας θέμα.

Προσπερνώ το γεγονός ότι αυτοί οι ακοίμητοι φρουροί της ανεξαρτησίας της ελληνικής δικαιοσύνης δεν βρήκαν μισή λέξη να σχολιάσουν από όσα περιέχει η απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία στηρίχθηκε στην τεκμηριωμένη αναίρεση της Εισαγγελέως, Ξένης Δημητρίου.

Ξεπερνώ το γεγονός ότι εκείνοι που για να πλασαριστούν ως μεταρρυθμιστές ζητούν πάντα τον σεβασμό των κανόνων στις επισημάνσεις της δικαιοσύνης για σωρεία παραβάσεων του εθνικού και κοινοτικού Δικαίου αναφορικά με τη μέθοδο τήρησης των εθνικών λογαριασμών (λ.χ. η απόκρυψη πλεονασμάτων 500 νομικών προσώπων το 2009 και η ξαφνική αποκάλυψή τους στους εθνικούς λογαριασμούς το 2013!). Μεταρρυθμιστές α λα καρτ βλέπετε.

Εδώ όμως υπάρχει ένα κορυφαίο Εθνικό θέμα, το οποίο εξελίχθηκε σε δυο φάσεις και αυτό – που να χτυπιούνται κάποιοι στο πάτωμα κατά του Καραμανλή- δεν μπορεί να παραγραφεί: Η σύνδεση της αλλοίωσης του ελλείμματος με το Μνημόνιο 1, το Μεσοπρόθεσμο 1 και το Μνημόνιο 2,. Το γεγονός ότι δεν ασκήθηκε δίωξη κατά του Γεωργίου για το πρώτο, αλλά μόνο για το δεύτερο Μνημόνιο, δεν σημαίνει ότι το έγκλημα δεν συντελέσθη. Αντιθέτως.

Η αλλοίωση του ελλείμματος στην πρώτη φάση της ελληνικής περιπέτειας έγινε αποδεδειγμένα κατ' απαίτηση του ΔΝΤ, επειδή έτσι ερμηνεύτηκε ότι «ζητούσε» το καταστατικό του. Mail που έστειλε στις 29 Μαρτίου 2010 προς τον υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ο αξιωματούχος του ταμείου Μπομπ Τραα πληροφορούσε, μεταξύ άλλων, ότι «ο γενικός διευθυντής θα σας στείλει ενημερωτική επιστολή σχετικά με την αποστολή λανθασμένων στοιχείων, που θα θέλαμε να παρακαμφθεί ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΡΑ» (Μιχάλης Ιγνατίου, «Ο δρόμος προς την καταστροφή», σελ 414, εκδόσεις Λιβάνη).
Το πόσο σημαντική ήταν για το ΔΝΤ τους δανειστές και τις τράπεζές τους η αλλοίωση του ελλείμματος -που έπρεπε να γίνει ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΡΑ- φαίνεται από την πρώτη παράγραφο του διαγγέλματος Παπανδρέου στο Καστελόριζο (23 Απριλίου 2010), το οποίο ξεκινούσε ως εξής: «Χθες ανακοινώθηκαν τα στοιχεία για το πραγματικό έλλειμμα του 2009»...
Από τον συνδυασμό του mail Τραα και της δήλωσης του πρώην Πρωθυπουργού προκύπτει σαφώς η αιτιώδεις συνάφεια μεταξύ της αλλοίωσης του ελλείμματος (πρώτη φάση) και του Μνημονίου 1. Λίγους μήνες αργότερα διορίζεται στη θέση του διοικητή της ΕΛΣΤΑΤ, το στέλεχος του ΔΝΤ, Ανδρέας Γεωργίου, χωρίς να παραιτηθεί προηγουμένως από τη θέση του ( είναι κατηγορούμενος από την ελληνική Δικαιοσύνη για παράβαση καθήκοντος).

Κι ενώ η Ελλάδα κατρακυλά στον γκρεμό , η Στατιστική Αρχή της – ανεξάρτητη έναντι της κυβέρνησης, αλλά όχι έναντι των ξένων- δίνει στη χώρα νέα σπρωξιά: Δεύτερη αναθεώρηση των στατιστικών, που ανακοινώνεται μετά τις περιφερειακές εκλογές, στο 15,4% το έλλειμμα. Κι αυτή η αναθεώρηση γίνεται με εντολή των δανειστών – αυτή τη φορά των Βρυξελλών – υπάρχουν έγγραφες αποδείξεις και mail με τις εντολές κορυφαίου στελέχους της Eurostat στη δικογραφία. Γι' αυτό χοροπηδά η κομισιόν σήμερα! Διότι στη δίκη Γεωργίου θα αποκαλυφθεί ότι δεν είχαμε greek statistics, αλλά euro statistics, Που οδήγησαν έναν λαό και μια χώρα σε οικονομικό αφανισμό.

Όποιος έχει αμφιβολία για την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ της δεύτερης αλλοίωσης του ελλείμματος με το μεσοπρόθεσμο του 2011 που έφερε μέτρα λιτότητας 4 δις ευρώ, και του Μνημονίου 2 (οικουμενική Παπαδήμου) ας διαβάσουν τι γράφει ο πρώην υπουργός Χάρης Καστανίδης στα «χρόνια δοκιμασίας»: ότι μετά την ανακοίνωση του 15,4% ο Αυστριακός υπουργός Οικονομικών ζήτησε νέα μέτρα! Στην εύλογη απορία λοιπόν -γιατί τα έκαναν όλα αυτά οι δανειστές- γιατί πείραξαν τα νούμερα; - η απάντηση είναι απλή: για να σώσουν τις τράπεζές τους. Τα Μνημόνια δεν ήταν μηχανισμός εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών, αλλά μηχανισμός εξόφλησης των τραπεζών στο ακέραιο.

Τα στατιστικά στοιχεία ήταν το εργαλείο της εξόφλησης.! Όσο ποιο φουσκωμένος ερχόταν ο λογαριασμός τόσο σιγούρευαν τα λεφτά τους κάποιοι! Η χώρα δεν είχε το παραμικρό περιθώριο κινήσεων – ο λαός έπρεπε να χρηματοδοτεί με λιτότητα την εξόφληση ομολόγων. Και όταν ξεφορτώθηκαν τα ομόλογα Γάλλοι και Γερμανοί τραπεζίτες τότε βεβαίως συμφωνήθηκε στο Ντοβίλ από Μέρκελ και Σαρκοζί να πληρώσουν τον λογαριασμό με το PSI οι ιδιώτες ομολογιούχοι, μικροί και μεγάλοι.

Αν λοιπόν έχει εθνική σημασία η υπόθεση στην εξέλιξη της οποίας έγιναν δυο κλοπές – η μια στο σπίτι στελέχους της ΕΛΣΤΑΤ στην Αίγινα και η άλλη στο αυτοκίνητο ανακρίτριας που χειριζόταν την υπόθεση, ενώ απειλήθηκε και η ζωή της Γεωργαντά στην Εθνική Οδό- αυτή συνίσταται ως εξής: με την τεκμηριωμένη αποκάλυψή της τίθεται ζήτημα αναθεώρησης των πρωτογενών πλεονασμάτων και ριζικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους.

Υποστήκαμε δεκαπλάσια λιτότητα απ' όση αξίζαμε για να πληρώνονται οι έμποροι όπλων, τους εξοπλισμούς για τους οποίους είχε δανειστεί η κυβέρνηση Σημίτη και αυτό είναι ανήθικο. Δεν γίνεται η Γερμανία να δίνει συγχωροχάρτι σε Πορτογαλία Ισπανία, όταν παραβιάζουν τους κανόνες για το έλλειμμα, και να μην το ζητάμε εμείς που μας το φούσκωσαν. Ερώτηση: αφορά αυτό το θέμα τον Κώστα Καραμανλή και την υστεροφημία του; Προφανώς και τον αφορά -θα το δούμε στον σωστό χρόνο-, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε ένα εθνικό θέμα σε εσωκομματικό, γιατί απλά δεν είναι.

Το μείζον είναι να καταλάβουμε τη σημασία του θέματος εν όψει της τελικής παραπομπής Γεωργίου στη Δικαιοσύνη και του ορισμού της σύνθεσης του δικαστηρίου δια κληρώσεως. Εκτός από το Βερολίνο δικαστές υπάρχουν και στην Αθήνα βλέπετε.

Πηγή Εφημερίδα "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Λαμβάνουν στρατιωτική εκπαίδευση που κάνει τον Ράμπο να μοιάζει... γατάκι μπροστά τους. Έχουν σώματα από πέτρα, αδιάσειστη πειθαρχία, ατσαλένια νεύρα και αντοχή υπεράνθρωπη. Αν τους πετάξεις στη θάλασσα, στον αέρα, στην έρημο, στη ζούγκλα, στη φωτιά, θα επιβιώσουν. Ακούγονται υπερήρωες; Ναι, γιατί είναι!

Η εκπαίδευσή τους αρχίζει εκεί που τελειώνει η αντοχή των «κανονικών» στρατιωτών. Χειρίζονται με άνεση τα πλέον προχωρημένα όπλα και ανάλογα με την εξειδίκευση της μονάδας ο καθένας τους έχει γνώσεις που αντιστοιχούν σε... μισό σύνταγμα. Η ψυχική τους αντοχή και η αφοσίωση στο σκοπό τους ξεπερνάει τα όρια της κοινής λογικής. Είναι μανιακοί, «βαμμένοι», αμετάπειστοι και ενθουσιώδεις. Μπορούν να είναι ταυτόχρονα πολεμικές μηχανές, νοσοκόμοι, ανακριτές, μηχανικοί, διαμεσολαβητές, κοινοί εκτελεστές, και ότι άλλο κληθούν από το καθήκον να είναι.

Η αλήθεια είναι πως τα μίντια και το Χόλιγουντ έχει συντελέσει στο να βλέπουμε τα αν μη τι άλλο ιδιαίτερα αυτά πλάσματα ως υπερανθρώπους. Επίσης – αντρικό προνόμιο...- αγαπημένη συζήτηση στους μιλιτέρ τύπους είναι η υπεροχή: Ποιοι είναι καλύτεροι;

- Οι Navy Seals ή οι κομάντος του Βρετανικού Ναυτικού, οι φημισμένοι British Royal Marine Commandos.

- Όχι, φίλε, εγώ θα σου πω. Οι κορυφαίοι ever είναι οι Ghurkhas, οι νεπαλέζοι «τάπες» που ανήκουν στις βρετανικές ειδικές δυνάμεις και βγάζουν τον τρομερό και φοβερό μαραθώνιο Trailwalker των 100 χιλιομέτρων σε 8 ώρες τη στιγμή που οι καλύτεροι χρειάζονται 30! Και μπορούν να σε σφάξουν παίζοντας με την οδοντογλυφίδα στο στόμα τους.

Τέτοιου τύπου επιχειρήματα είναι στην πραγματικότητα υλικό... παρέας, γιατί όλες οι ελίτ μονάδες των κομάντος είναι αυτό που λέει ο ορισμός: επίλεκτες. Είναι ζήτημα εξειδίκευσης και κυρίως συμμετοχής σε επιχειρήσεις που έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα το γεγονός ότι πέφτει σε κάποιους ο προβολέας.

Πάντως στις ειδικές δυνάμεις ισχύει όπως γενικότερα στη ζωή, τα σιγανά ποταμάκια να φοβάσαι.

Με αυτό το δεδομένο, επιλέγουμε 10 μονάδες ειδικών αποστολών που δεν παύουν να απογειώνουν τη διεθνή συλλογική φαντασία με εικόνες υπερανθρώπων.

Navy Seals, ΗΠΑ

Αυτή η μονάδα ειδικών αποστολών του Αμερικανικού Ναυτικού έγινε διάσημη παγκοσμίως χάρη στην Επιχείρηση Δόρυ του Ποσειδώνα: επίλεκτα μέλη των επίλεκτων SEALs πέταξαν στο Αμποταμπάντ του Πακιστάν το Μάιο του 2011, με μία και μόνη αποστολή. Να εξολοθρεύσουν τον Νο1 στόχο παγκοσμίως, τον τρομοκράτη Οσάμα μπιν Λάντεν. Όχι μόνο κατάφεραν να σκοτώσουν τον ηγέτη της Αλ Κάιντα αλλά πήραν φεύγοντας πάμπολλα στοιχεία που βοήθησαν στην έρευνα κατά της τρομοκρατίας. Αν και η συγκεκριμένη αποστολή απογείωσε τη φήμη τους, οι SEALs συστήθηκαν το 1962, ως ένα σώμα ικανό να δρα σε Θάλασσα, Αέρα και Γη, όπως δηλώνει το όνομά τους United States Navy's Sea, Air and Land Teams. Μάλιστα ειδικεύονται στο υγρό στοιχείο, είτε είναι ποτάμι, ωκεανός, βάλτος, δέλτα ποταμού, ή ακτογραμμή.

Τα σωματικά και ψυχικά προσόντα που απαιτούνται για να ενταχθείς στο επίλεκτο αυτό σώμα είναι τόσο πολλά ώστε αγγίζει το όριο του παραλόγου.

Η διαδικασία για να ενταχθεί κανείς στην ομάδα είναι ιλιγγιώδης: Γίνεται άγριο ξεσκαρτάρισμα των υποψηφίων όπου «κόβεται» περίπου το 90%. Όσοι τα καταφέρουν έχουν μπροστά τους τουλάχιστον ένα έτος της πιο σκληρής εκπαίδευσης. Αρκεί να ειπωθεί πως η τρίτη εβδομάδα της εισαγωγής τους, η διαβόητη Διαβολοβδομάδα, περιλαμβάνει μυθικές δοκιμασίες. Κάθε εκπαιδευόμενος κοιμάται ελάχιστα, μάξιμουμ τέσσερις ώρες σε όλη την εβδομάδα (!), τρέχει πάνω από 400 χιλιόμετρα και κάνει ασκήσεις για περισσότερες από 20 ώρες την ημέρα. Όσοι δεν τα παρατήσουν (οι περισσότερι) περνάνε σε εκπαίδευση υποβρυχίου πολέμου (δεινοί βατραχάνθρωποι) και έπειτα εκπαιδεύονται στα όπλα. Τις κατεδαφίσεις, τον προσανατολισμό, τις περιπολίες αναγνώρισης μέσα σε εχθρικό έδαφος, το ραπέλ, το στόχο, τις τακτικές μικρών μονάδων και βεβαίως τις πρώτες βοήθειες και τα σωστικά μέσα. Κι αφού περάσουν ένα μήνα στο νησί Σαν Κλεμέντε, με ελάχιστο ύπνο, εκρηκτικά, ζωντανά πυρά και ασύλληπτα καψόνια, δεν έχουν καν αρχίσει...

Διότι έπειτα θα μάθουν να πέφτουν με αλεξίπτωτο (3 εβδομάδες) και στο καπάκι αρχίζει το «κυρίως πιάτο», το περίφημο SEAL Qualification Training (SQT), διαρκείας 27 εβδομάδων. Όπλα, μάχη σώμα με σώμα, μάχη χωρίς όπλο μόνο με τα χέρια σου, επιβίωση σε ακραίες καιρικές συνθήκες, δεξιότητες απόδρασης και δεν συμμαζεύεται....

Κι όλα αυτά για να μπεις στην ομάδα. Έπειτα θες και ειδικότητα: Προχωρημένες ειδικές αποστολές, sniper, αναρριχτής, βατραχάνθρωπος, ειδικός στα εκρηκτικά ή στις ξένες γλώσσες;

Ακολουθεί το Unit Level Training, όπου το πράγμα σκληραίνει: Εκπαίδευση ανταρτοπόλεμο, αστικές αποστολές, αναμέτρηση εκ του σύνεγγυς ή μέσα στο νερό, αναγνωριστικές αποστολές.

Αυτές οι ζωντανές πολεμικές μηχανές, έφεραν σε πέρας εξαιρετικά επικίνδυνες αποστολές: Στον πόλεμο του Βιετνάμ, στον Εμφύλιο της Σομαλίας και της Γιουγκοσλαβίας και βέβαια στον Πόλεμο του Κόλπου και το Αφγανιστάν, αλλά και στο Ιράκ και το Πακιστάν, όπου έχουν δώσει ρέστα. Εννοείται πως βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πυρός στη διεθνή αναμέτρηση με το Ισλαμικό Κράτος...

SAS, Μεγάλη Βρετανία

Οι Seals έχουν το όνομα, οι SAS έχουν τη χάρη. Ok, με δόση υπερβολής αλλά για ικανό λόγο. Έχουν όλα τα προσόντα και τη σκληρή εκπαίδευση των SEALs συν πλήρεις ικανότητες πράκτορα μυστικών υπηρεσιών αφού οι υπηρεσίες MI-5 και MI-6 τους κάνουν τζιμάνια στην σε βάθος αντικατασκοπία. Έχουμε δηλαδή SEAL + James Bond, δύο σε ένα.

Επί της ουσίας η βρετανική SAS από το 1941 λειτουργεί ως στρατιωτικό πρότυπο για όλες τις Ειδικές Δυνάμεις στον κόσμο. Είναι οι απόλυτοι επαγγελματίες.

Η British Special Air Service ιδρύθηκε το 1941 ως μια δύναμη που θα μπορούσε να δρα κάτω από τη μύτη των γερμανικών και ιταλικών μυστικών υπηρεσιών, υποστηρίζοντας τα αντιστασιακά κινήματα κατά των δυνάμεων κατοχής.

Οι σωματικές και ψυχικές απαιτήσεις για να ενταχθείς στο σώμα είναι τρομακτικές. Πρέπει να μπορείς να αντέξεις χιλιόμετρα ολόκληρα με πλήρη εξάρτηση που ζυγίζει όσο... ένα άλογο. Οι «εξετάσεις» για να μπεις συμπεριλαμβάνουν ένα μαραθώνιο 80 σχεδόν χιλιομέτρων που πρέπει να κάνεις με πλήρη εξάρτηση, «a real bastard», όπως το περιγράφει βετεράνος. «Δεν συγκρίνεται με τίποτα. Οι περισσότεροι γεροί άντρες αντέχουν οκτώ με δώδεκα ώρες. Κρατάει 20 και πάνω. Το έκανα 21 ώρες και θεωρήθηκε χλιαρή απόδοση».



Αφού αποδείξεις ότι κολυμπάς σαν δελφίνι και τρέχεις σαν αντιλόπη, σε πετάνε στη ζούγκλα να μάθεις τακτικές επιβίωσης και προσανατολισμού. Τελική εξέταση; Ανάκριση διαρκείας 36 ωρών για να δουν αν αντέχεις και ως ειδικός πράκτορας να (μη) λες τα σωστά πράματα ενώ έχεις περάσει του λιναριού τα πάθη!

Αυτά για να μπεις... Όταν βγεις είσαι μια πολεμική μηχανή, σαν αυτές που πήγαν Αφγανιστάν και Ιράκ. Οι SAS έδρασαν και στην Ελλάδα, στην ανακατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Ιταλούς, το 1944-45 καθώς και στο Τομπρούκ όπου υπήρχαν ελληνικά στρατεύματα και στη Μέση Ανατολή. Πρακτικά σε όλες τις μεγάλες συρράξεις της μεταπολεμικής ιστορίας. Οι σκληροί, με στιλ και διακριτικό προφίλ.

Shayetet 13, Ισραήλ

Ένα από τα επίλεκτα σώματα του Ισραηλινού Ναυτικού. Δημιουργήθηκε το 1948, και έχει λάβει μέρος πρακτικώς σε κάθε αποστολή και εχθροπραξία του Ισραηλινού στρατού. Ένα στέλεχος των Shayetet 13 φέρνει εις πέρας οτιδήποτε από διάσωση ομήρων και αντιτρομοκρατικές αποστολές μέχρι συλλογή πληροφοριών κατασκοπείας και μεταφοράς στρατιωτικού υλικού. Η εκπαίδευση κρατάει 20 μήνες και σπρώχνει τους εκπαιδευόμενους στα όρια των δυνατοτήτων τους. Υφίστανται τα πιο ακραία ψυχολογικά και σωματικά τεστ, πριν καν μπουν στην εκπαίδευση. Μάντεψε οποιαδήποτε στρατιωτική δραστηριότητα και έχουν εκπαιδευτεί γι' αυτήν. Οι Shayetet 13 έχουν κάνει «τα πάντα όλα» – από αλεξίπτωτα και υποβρύχιες καταδρομές, μέχρι οτιδήποτε σχετίζεται με βόμβες ή αποστολές σε σκοτάδι/ ακραίες καιρικές συνθήκες. Μέλη της Shayetet 13 μπήκαν σε πλοία που θεωρητικά μετέφεραν «οπλισμό» στη Γάζα, αλλά η πιο διάσημη αποστολή τους ήταν όταν μετά τους Ολυμπιακούς του 1972 καταδίωξαν και σκότωσαν τους αντάρτες που επιτέθηκαν στους Ισραηλινούς αθλητές μέσα στο Λίβανο.

Φυσικά μιλάμε για Ισραηλινούς. Το μεγάλο τους χαρτί είναι η μυστικότητα. Είναι «οι άνθρωποι της σιωπής». Είναι παρανοϊκός ο βαθμός στον οποίο προστατεύεται η ταυτότητά τους. Το σύνθημα της μονάδας είναι: «Όπως η νυχτερίδα αναδύεται μέσα από το σκοτάδι, όπως η λεπίδα κόβει τη σιωπή, όπως η χειροβομβίδα εκρήγνυται με οργή».

Alpha Group, Ρωσία

Γιατί οι Alpha Group και όχι οι Spetsnaz; Πρακτικά πρόκειται για κοινώς χρησιμοποιούμενη λεκτική ανακρίβεια: «Spetsnaz» αποκαλούνταν γενικώς οι Σοβιετικές/ Ρωσικές Ειδικές Δυνάμεις. Μέσα σε αυτές, το Alpha Group είναι το πιο σκληρό και αξιόμαχο σώμα. Ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1970 και έγιναν διάσημοι στην εισβολή στο Αφγανιστάν, όπου μέλη του Alpha Group εισέβαλλαν στο Πρεδρικό Παλάτι στην Καμπούλ, σκοτώνοντας οτιδήποτε ανέπνεε μέσα στο κτίριο. Το 1985, πήγαν στη Βηρυτό για να σώσουν 4 Ρώσους διπλωμάτες. Όταν εκείνοι δολοφονήθηκαν, το Alpha Group κυνήγησε μέλη των οικογενειών των δραστών και τις έστειλε πίσω στους συγγενείς σε τόσο μικρά κομματάκι ώστε όλοι οι επίδοξοι τρομοκράτες να πάρουν το μάθημα...

Γενικότερα, όπως οι δυνάμεις καταστολής της Ρωσίας, θεωρούνται πως έχουν πολύ βαρύ χέρι και καθόλου από τη χειρουργική κομψότητα των Βρετανών, π.χ. Όταν εισέβαλλαν σε ένα θέατρο της Μόσχας το 2002 όπου κρατούνταν όμηροι, θεώρησαν καλό να πετάξουν χημικά με αποτέλεσμα μαζί με τους τρομοκράτες να πεθάνουν και εκατό περίπου όμηροι. Διάσωση, δεν το λες. Η ίδια χοντροκοπιά και στρατιωτική αναλγησία επιδείχτηκε στην κατάληψη του σχολείου στο Μπεσλάν από Τσετσένους αυτονομιστές το 2004. Χίλιοι άνθρωποι όμηροι, εκ των οποίων 777 παιδιά. Αποτέλεσμα της επέμβασης; 385 νεκροί, 156 από αυτούς παιδιά.

Παρά την ανελέητη δράση τους, θεωρούνται φόβητρα και πολεμικώς επικίνδυνοι αντίπαλοι.

JTF2, Καναδάς

Δημιουργήθηκαν μόλις το 1993 και επεκτάθηκαν ως μονάδα σε μερικές εκατοντάδες μέλη μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Η Joint Task Force 2 είναι η ελίτ αντι-τρομοκρατική ομάδα του Καναδά. Κάνουν διάφορες δουλειές. Από πολύ λεπτές, όπως να προστατεύσουν τα μέλη της Ολυμπιακής αποστολής των Χειμερινών Ολυμπιακών του 2010 μέχρι να δρουν σε πολλές διακεκαυμένες ζώνες του πλανήτη, διασώζοντας ομήρους στο Ιράκ ή κυνηγώντας Σέρβους snipers στη Βοσνία.

Δεν κάνουν πολύ λόγο για τη δράση τους στο Αφγανιστάν αλλά είναι γνωστό πως πήγαν εκεί πριν φτάσουν οι επίγειες δυνάμεις και συνεργάστηκαν με άλλες Ειδικές Μονάδες, όπως κατ' εξοχήν οι Αμερικανοί SEALs. Οι αποστολές τους κρατήθηκαν τόσο μυστικές ώστε ούτε ο καναδός πρωθυπουργός δεν γνώριζε στην αρχή πως βρίσκονταν στο Αφγανιστάν.

Διατηρούν χαμηλό προφίλ αλλά έχουν τεράστια εμπειρία. Τα μέλη της δεν είναι «παιδάκια»: μέσος όρος ηλικίας 37 ετών. Καταφεύγουν στη χρήση βίας ως τελευταίο μέσο, αλλά είναι σε διαρκή απόλυτη ετοιμότητα, σαν «πιεσμένο ελατήριο». Δεν κομπάζουν ως «σκληροί», αλλά θεωρούνται κορυφαίοι παγκοσμίως. Σκιώδεις και αλαφροΐσκιωτοι, θεωρούν τον εαυτό τους «σκαρπέλο, όχι σφυρί»...

Delta Force, ΗΠΑ

1st Special Forces Operational Detachment-Delta, για τους φίλους Delta Force. Κατ' εξοχήν αντιτρομοκρατική ομάδα, εννοείται, αναλαμβάνουν όμως και διασώσεις, επιδρομές, αναγνωριστικές αποστολές αλλά και εμφανείς επιθετικές δράσεις. Η μονάδα συστάθηκε το 1977 έπειτα από ένα κύματ τρομοκρατικών επιθέσεων υψηλού προφίλ.Από τότε την στελεχώνουν κυρίως Αμερικανοί καταδρομείς που έχουν προϋπηρεσία στους Green Berets ή στους Rangers. Για να σε πάρουν στη σχολή, θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον 21 ετών, και να είσαι τουλάχιστον δεκανέας ή αρχιλοχίας.

Τα τεστ εισαγωγής είναι τόσο σκληρά που δεν τα καταφέρνει ούτε ο ένας στους δέκα που θα πάρει μέρος στην εξάμηνη διαδικασία εκπαίδευσης. Δεν φτάνει το να τρέξεις 80 χιλιόμετρα με εξοπλισμό 20 κιλών, δηλαδή όσο ένα παιδί εννέα ετών!, χωρίς χάρτη αλλά μόνο με πυξίδα, μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Το αγαπημένο τους σπορ είναι να σε τσακίζουν ψυχολογικά, ασκώντας τόσο ακραίες πιέσεις ώστε να διαπιστωθεί αν μπορείς να περνάς το Ρουβίκωνα και να το αντέχεις. «Οι άηχοι επαγγελματίες» του Αμερικανικού στρατού είναι πιο διακριτικοί από του SEALs. Η δράση τους τηρείται μυστική αλλά αυτοί είναι που κατεδίωξαν τον Σαντάμ Χουσείν και τον βρήκαν στο κρησφύγετο του. Έδρασαν ιδίως στο Ιράκ, ενώ οι SEALs στο Αφγανιστάν. Πάντως έχουν ως βασικό στόχο τους την αντι-τρομοκρατική ετοιμότητα και δράση, η οποία παραμένει άκρως μυστική.

EKO Cobra, Αυστρία

Δημιουργήθηκαν ως η «απάντηση» της Αυστρίας στην επίθεση κατά Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το 1972. Οι Einsatzkommando Cobra έχουν κατά κύριο λόγο αντι-τρομοκρατική αποστολή. Μια δύναμη 450 περίπου αντρών που έχουν υπηρετήσει την Αυστριακή Ομοσπονδιακή Αστυνομία και εκπαιδεύονται με τα αφόρητα υψηλά στάνταρντ των διεθνών υπηρεσιών κομάντος, Σημάδι, ξένες γλώσσες, μάχη σώμα με σώμα, και εκπαίδευση σε τακτικές και επιθετικές αποστολές είναι μερικά μόνο από τα προσόντα τους. Φυσικά ελέγχονται με ακραίες πιέσεις για την ψυχολογική τους αρτιότητα και αντοχή. Για να έχουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ευρύτητα γνώσεων και ικανοτήτων, μετά τη γενική εκπαίδευση μαθαίνουν για εκρηκτικά, καταδύσεις, ελέυθερη σκόπευση. Είναι η μόνη αντοτρομοκρατική ομάδα στον κόσμο που κατάφερε να εξουδετερώσει αεροπειρατές... στον αέρα! Η υπόθεση έχει γέλιο. Το 1996, τέσερις Cobra είχαν επιβιβαστεί σε αεροπλάνο όπου κάποιοι είχαν την κακή ιδέα να κάνουν αεροπειρατεία. Εννοείται πως τους εξουδετέρωσαν με... γυμνά μπράτσα και το γεγονός «έμεινε» στην ιστορία τους.

Παρά το χαμηλό τους προφίλ, δρουν χωρίς την παραμικρή κάλυψη από τα μίντια, θεωρούνται από τις κορυφαίες μονάδες αντιτρομοκρατικής στον κόσμο.

MARCOS, Ινδία

Οι κομάντος του Ινδικού Ναυτικού είναι από τα πλέον επίλεκτα σώματα στον κόσμο. Για να γίνεις δεκτός πρέπει να περάσεις όχι απλώς μια αλλά πέντε εβδομάδες του διαβόλου, με το μενού να περιλαμβάνει στέρηση ύπνου, και απερίγραπτες σωματικές δοκιμασίες. Είναι ατσίδες στο HALO (High Altitude Low Opening), δηλαδή πτώση με αλεξίπτωτο στα 11 χιλιόμετρα πάνω από τη γη, όπου η θερμοκρασία είναι -40 βαθμοί Κελσίου, στην οποία όμως το αλεξίπτωτο ανοίγει πολύ κοντά στο έδαφος, δίνοντας σου μια... μοναδική εμπειρία πτήσης.

Μια απλή ημέρα του ξεσκαρταρίσματός τους (εισαγωγής στο σώμα δηλαδή) αρχίζει με 20 χιλιόμετρα τρέξιμο και κλείνει με άλλα 20 χιλιόμετρα τρέξιμο μέσα στη νύχτα, με τη διαφορά πως επειδή είναι ξεκούραστοι από τις σκληρές ημερήσιες ασκήσεις κουβαλάνε και 60 κιλά εξοπλισμό – κάτι σαν την girlfriend που δεν έχουν.

Μια φορά την εβδομάδα, πάνε εκδρομή 120 χιλιομέτρων, τρέχοντας με 60 κιλά εξοπλισμό στην πλάτη.

Κοιμούνται τέσσερις ώρες μέσα στη διαβολοβδομάδα και αφού δώσουν την τελευταία ρανίδα της δύναμής τους καλούνται να κάνουν το εξής: να σκοπεύσουν από απόσταση 25 μέτρων (εξ επαφής, δηλαδή...), όντας απολύτως εξαντλημένοι, ένα στόχο δίπλα στον οποίο βρίσκεται συνάδελφος και φίλος από την ομάδα. Αν είσαι εκτός στόχου, αποβάλλεσαι. Αν αρνηθείς να το κάνεις, αποβάλλεσαι. Ινδικό χιούμορ....

Κι έπειτα, ακολουθούν δύο χρόνια εκπαίδευσης. Μάχη σε υψηλό υψόμετρο (στο αφόρητο κρύο), στη ζούγκλα, στο βουνό, στη θάλασσα, όπου γης. Μαθαίνουν πως να πυροβολούν μέσα από καθρέφτη, να στοχεύουν τρέχοντας και τρέχοντας προς τα πίσω (!) να αντιδρούν σε ερέθισμα (π.χ. σωματική επίθεση) μέσα σε 0.27 δευτερόλεπτα, μαθαίνουν αραβικά και κινέζικα στα πλαίσια της αντικατασκοπευτικής δράσης, και τι δεν κάνουν οι τύποι...

Φυσικά έδρασαν σε εκατοντάδες αποστολές μεταξύ των οποίων η τρομοκρατική στο Μουμπάι.

SSG, Πακιστάν

Το 1956 ο Πακιστανικός στρατός δημιούργησε αυτό το επίλεκτο σώμα των Special Services Group (SSG). Μια δύναμη που συγκροτήθηκε με πρότυπο την Βρετανική SAS και τις Αμερικανικές ειδικές δυνάμεις και είναι πλέον μια από τις πιο υπολογίσιμες μονάδες στον κόσμο. Ο ακριβής αριθμός των μελών της είναι μυστικός και η επιλογή ανάμεσα στους υποψηφίους άγρια. Μόνο ο 1 στους 4 που καταφέρνει να μπει στη σχολή για τη βασική εννεάμηνη εκπαίδευση καταφέρνει να αντέξει τις ανελέητες δοκιμασίες σε αέρα, στεριά και θάλασσα. Εκπαιδεύονται να αντέχουν σε κάθε περιβάλλον και σε κάθε ακραία συνθήκη, μεταξύ των οποίων έρημο και ζούγκλες. Οι SSG πολέμησαν με τους Αμερικανούς στο Αφγανιστάν, ενώ συνέπραξαν με τους μουτζαχεντίν κατά των Σοβιετικών τη δεκαετία του 1980. Γενικότερα, «τρώγονται» με τους Ινδούς, αφού οι δύο χώρες βρίσκονται σε διαρκή τριβή, ενώ θεωρούνται πολύ γρήγοροι.

Οι «μαύροι πελεκάνοι» είναι τζιμάνια στην άμεση απάντηση σε επίθεση καθώς και στην αντικατασκοπεία.

GIGN, Γαλλία

Η GIGN (Groupe d'Intervention de la Gendarmerie Nationale) είναι η πλέον επίλεκτη μονάδα της γαλλικής χωροφυλακής, που ειδικεύεται σε επιχειρήσεις εναντίον της τρομοκρατίας και τη διάσωση ομήρων. Το σύνθημά τους είναι «S'engager pour la vie», «Δέσμευση για ζωή». Όπως πολλές αντιτρομοκρατικές ομάδες, συστήθηκε μετά τη σφαγή των 11 ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το 1972, που συγκλόνισε την υφήλιο. Μια ανταρσία στις γαλλικές φυλακές τον προηγούμενο χρόνο ήρκεσε για να αποφασίσουν οι Γάλλοι να συστήσουν ένα ατσάλινο σώμα με σκοπό την προστασία της ανθρώπινης ζωής, που αριθμεί γύρω στα 400 μέλη. Εξειδικεύονται στη διάσωση ομήρων: στο παρελθόν έσωσαν 30 παιδιά σε ομηρία σε σχολείο στο Τζιμπουτί, έπιασαν εγκληματίες πολέμου στη Βοσνία, Σομαλούς πειρατές και βεβαίως τους αεροπειρατές στην πτήση 8969 της Air France προς Μασσαλία το 1994.

Η GIGN υπάγεται στο Υπουργείο Εσωτερικών ως στρατιωτική συνιστώσα του και είναι υπεύθυνη για την αστυνόμευση της υπαίθρου, ποταμών, παράκτιων περιοχών και μικρών πόλεων με πληθυσμό κάτω των 20.000, που είναι έξω από τη δικαιοδοσία της γαλλικής Εθνικής Αστυνομίας. Παρέχει αστυνόμευση για περίπου το ήμισυ του πληθυσμού της Γαλλίας και ασφάλεια των αερολιμένων και των στρατιωτικών εγκαταστάσεων.

Η εκπαίδευσή τους είναι πλήρης και σκληρή όσο και των άλλων επίλεκτων κομμάντος ανά τον κόσμο, αλλά τα καθήκοντά τους είναι διευρυμένα. Συλλαμβάνουν επικίνδυνους εγκληματίες, παρέχουν προστασία σε VIP, και βγάζουν τα κάστανα από τη φωτιά σε κάθε επικίνδυνη αποστολή που αφορά πολίτες. Στα 35 περίπου χρόνια δράσης της η GIGN έχει λάβει μέρος σε πάνω από 1.000 επιχειρήσεις ενώ διέσωσε περισσότερους από 500 ομήρους.

Πηγή NewsOnly


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου