Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Απρ 2011

Ο Βουλευτής Επικρατείας του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Ι. Κοραντής κατέθεσε ερώτηση προς τους Υπουργούς Εθνικής Άμυνας και Προστασίας του Πολίτη με θέμα την «Σύλληψη υπόπτων για κατασκοπεία».

Ο κ. Κοραντής σημειώνει στην ερώτησή του: Δημοσιογραφικές πληροφορίες που εκκίνησαν από την Θράκη κάνουν λόγο για την σύλληψη δύο ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα, στα πλαίσια μιας επιχείρησης δίωξης ναρκωτικών, οι οποίοι όμως, όπως απεδείχθη από την επακολουθήσασα έρευνα, είχαν στα κινητά τους τηλέφωνα το σήμα των «Γκρίζων Λύκων», την απεικόνιση της «Δημοκρατίας της Δυτικής Θράκης», ως και φωτογραφίες από το εσωτερικό στρατοπέδων, στην Θράκη, όπου είχαν υπηρετήσει.

Ερωτώνται οι κ. κ. Υπουργοί :
  • Πώς ακριβώς έχει η περίεργη αυτή υπόθεση; Γιατί δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής ουδεμία επίσημη τοποθέτηση από τους αρμοδίους;
  • Τι έχει προκύψει από τις έρευνες, που διεξάγονται; Ποιές υπηρεσίες τις πραγματοποιούν;
  • Πότε τελείωσε η θητεία των ανωτέρω δύο ατόμων και πότε στρατωνίσθηκαν στα συγκεκριμένα στρατόπεδα;
  • Υπάρχουν ενδείξεις για ειδικότερες διασυνδέσεις τους με το Τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτηνής, με ακραία στοιχεία της μειονότητας, ή με ξένη Υπηρεσία Πληροφοριών;
  • Πώς αξιολογούνται, από στρατιωτικής πλευράς τα ευρήματα της έρευνας;


«Ένα χρόνο αφότου η Ελλάδα εξασφάλισε πακέτο διάσωσης ύψους 110 δις ευρώ από τους Ευρωπαίους εταίρους της, αναδύεται μια χαλαρή συναίνεση ότι κάποια μορφή αναδιάρθρωσης είναι αναπόφευκτη» αναφέρει άρθρο του ανταποκριτή του Reuters, Noah Barkin, που πραγματεύεται το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους.

Για τους διαμορφωτές της πολιτικής της ευρωζώνης, το ερώτημα της χρονικής στιγμής και του τρόπου αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους είναι ένα αίνιγμα, στο οποίο δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και κάθε εκδοχή εγκυμονεί μεγάλα ρίσκα για την ΟΝΕ.

Το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών έχει πλέον διαμορφώσει την άποψη ότι η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη, έστω και αν η ελληνική κυβέρνηση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ συνεχίζουν, με δημόσιες τοποθετήσεις τους, να αποκλείουν μια τέτοια εξέλιξη.

Σύμφωνα με τον Daniel Gros, διευθυντή του Κέντρου Μελετών Ευρωπαϊκής Πολιτικής στις Βρυξέλλες, «Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κανένα συμφέρον να προχωρήσει, επί του παρόντος, σε αναδιάρθρωση. Η προσέγγισή της είναι να περιμένει με την ελπίδα ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί…Το πρόβλημα είναι ότι κάθε μέρα η επιλογή γίνεται λίγο πιο δύσκολη».

Η διαδικασία λήψης αποφάσεων περιπλέκεται λόγω της παρουσίας πολυάριθμων εμπλεκομένων σε αυτήν την ελληνική τραγωδία: του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στην Αθήνα, της Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο, των ομολόγων τους σε διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη Φρανκφούρτη και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Βρυξέλλες. Κάθε ένας εξ αυτών έχει διαφορετικά συμφέροντα και προτεραιότητες, τόσο σε πολιτικό όσο και οικονομικό επίπεδο.

Η Μέρκελ και ο Παπανδρέου θα αντιμετωπίσουν εκλογές προς τα τέλη του 2013 και δεν φαίνεται ότι θα είναι πρόθυμοι να λάβουν αντιλαϊκά μέτρα εκείνη την περίοδο. Η θητεία του Ζαν Κλώντ Τρισέ ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας λήγει σε ένα εξάμηνο και δεν θα είναι πρόθυμος να ακολουθήσει μια νέα ριζοσπαστική πορεία πριν τη λήξη της.

Όλα αυτά μεγιστοποιούν τον κίνδυνο καθυστερήσεων και συγκεχυμένων δημοσίων συζητήσεων για το ποια θα ήταν η κατάλληλη στρατηγική για την Ελλάδα, με πιθανό αρνητικό αντίκτυπο στο δημόσιο αίσθημα. Όσο περισσότερο συνεχίζεται η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη και παραμένουν τα προβλήματα στην Ελλάδα τόσο μεγαλύτερο είναι το ρίσκο να περιορισθούν οι επιλογές που θα έχουν οι ηγέτες για ελιγμούς.

«Οι περισσότεροι ευφυείς άνθρωποι γνωρίζουν ότι πρέπει να υπάρξει μια σημαντική αναδιάρθρωση για να βελτιωθεί το πρόβλημα χρέους της Ελλάδας. Και δεν μιλάμε για μια ανώδυνη επιμήκυνση της προθεσμίας αποπληρωμής, αλλά για απαλοιφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους», δήλωσε ο Charles Grant, διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκής Μεταρρύθμισης του Λονδίνου.

«Η ανησυχία μου είναι ότι όσο περισσότερο καθυστερεί η αναδιάρθρωση, τόσο εντονότερος γίνεται ο ευρωσκεπτικισμός. Όταν τελικά αποφασίσετε για την αναδιάρθρωση του χρέους θα είναι πολύ αργά».

Ο Lorenzo Bini Smaghi, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της ΕΚΤ, προειδοποίησε την περασμένη εβδομάδα ότι μια αναδιάρθρωση με την οποία ιδιώτες πιστωτές θα ζημιωθούν από την συμμετοχή τους στο ελληνικό χρέος θα είναι παρόμοια με την απόφαση του 2008 που οδήγησε την αμερικανική επενδυτική τράπεζα Lehman Brothers στην πτώχευση.

Θα συντρίψει τις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες κατέχουν περίπου το 1/3 του δημόσιου χρέους της χώρας, και θα έχει «καταστροφικές συνέπειες» για την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατία στη χώρα, ενώ δεν πρέπει να αγνοηθούν και οι κίνδυνοι για τις τράπεζες του εξωτερικού.

Σύμφωνα με τον Andre Sapir, ανώτατο στέλεχος του think tank
οικονομικής πολιτικής Bruegel στις Βρυξέλλες, «Η μετάδοση του προβλήματος αποτελεί σαφώς ένα μεγάλο θέμα. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα συμβούλευε την αναδιάρθρωση, αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατό να αποφευχθεί». Ωστόσο, παρά τους προαναφερθέντες κινδύνους, ο Sapir πιστεύει ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα πρέπει να λάβει χώρα εντός της επόμενης διετίας.

Ένα ισχυρό επιχείρημα υπέρ της ταχείας δράσεως
είναι ότι μέχρι το 2013, περισσότερο από το ήμισυ του ελληνικού χρέους θα βαρύνει την ΕΕ και το ΔΝΤ, οπότε ακόμα και το ριζοσπαστικό βήμα της διαγραφής του ελληνικού χρέους, που κατέχει ο ιδιωτικός τομέας, μπορεί να μην είναι αρκετό για να θέσει τη χώρα σε μια βιώσιμη πορεία διαχείρισης του χρέους.

«Οποιαδήποτε αναδιάρθρωση θα πρέπει να γίνει πριν το 2013, διαφορετικά θα είναι πολύ πιο επίπονη», δηλώνει ο Sapir, και προσθέτει «Σε κάποιο στάδιο θα πρέπει να αποδεχθείτε τις απώλειές σας».

Το πρόβλημα στην ανάληψη ταχείας δράσης σχετίζεται με τη δέσμευση των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να μην επιβάλουν ‘περικοπές’ σε ιδιώτες δανειστές πριν το 2013, που θα είναι έτοιμος ο νέος ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης.

Μια εναλλακτική είναι η πολυετής παραμονή της Ελλάδας σε έναν μηχανισμό στήριξης της ΕΕ ή η ριζική μείωση, το 2012, της αξίας του ελληνικού χρέους που βρίσκεται σε ιδιώτες, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό για την ευρωζώνη.

O Lee Bucheit δικηγόρος στην αμερικανική εταιρεία Cleary Gottlieb Steen & Hamilton που παρείχε συμβουλές στην κυβέρνηση της Ουρουγουάης το 2003, όταν προχώρησε σε αναδιάρθρωση του δικού της χρέους, δήλωσε ότι ανεξαρτήτως του τι θα αποφασίσει η ΕΕ, ένα μήνυμα είναι ξεκάθαρο: «Μια εθνική κρίση χρέους μπορεί να είναι μια επώδυνη εμπειρία τόσο για τους δανειστές όσο και για τους δανειολήπτες· μια κρίση χρέους με κακή διαχείριση μπορεί να είναι μια καταστροφικά επώδυνη εμπειρία».

Πηγή



Την πεποίθηση ότι το ελληνικό ομολογιακό χρέος των τραπεζών (και της ΕΚΤ) αποτελεί «το ισχυρότερο διαπραγματευτικό χαρτί» της Αθήνας απέναντι στους πιστωτές της εκφράζει ο κ. Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Σε αυτό το πλαίσιο, προκρίνει την αθέτηση των πληρωμών που αντιστοιχούν σε μέρος του χρέους με έλλειμμα νομιμοποίησης. Από την ίδια αφετηρία, άλλωστε, στηλιτεύει την -ορατή- προοπτική ενίσχυσης του ευρωπαϊκού ταμείου στήριξης με απώτερο στόχο την επαναγορά των ελληνικών ομολόγων από την κυβέρνηση

Για τον καθηγητή κ. Λαπαβίτσα, συγγραφέα του βιβλίου Η Ευρωζώνη – Ανάμεσα στη λιτότητα και την αθέτηση πληρωμών*, μείζον ζήτημα αποτελεί ο έλεγχος της νομισματικής πολιτικής από την ίδια τη χώρα, καθώς με αυτόν τον τρόπο «το κράτος θα μπορέσει να προστατεύσει τις συντάξεις και τους μισθούς του δημόσιου τομέα. Γενικότερα, θα τονώσει τις εξαγωγές και την παραγωγή, προστατεύοντας την απασχόληση. Θα επιτρέψει, τέλος, τη διαμόρφωση βιομηχανικής πολιτικής ώστε να βρει πιο δυναμικό ρόλο η Ελλάδα στην παγκόσμια οικονομία, προς όφελος των πολλών». Άλλωστε, ο ίδιος θεωρεί ότι «οι νομισματικές ενώσεις ανάμεσα σε χώρες που διαφέρουν συστηματικά στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους δεν κρατούν πολύ».

Ανάμεσα σε άλλα, στο βιβλίο με αντικείμενο την ελληνική και την ευρωπαϊκή κρίση, ο κ. Λαπαβίτσας αναγνωρίζει ότι η παύση πληρωμών με πρωτοβουλία του οφειλέτη «ενέχει και σημαντικούς κινδύνους», ωστόσο, επικαλείται τη διεθνή εμπειρία για να διαπιστώσει ότι «η περίοδος αποκλεισμού από τις διεθνείς χρηματαγορές δεν διαρκεί πολύ και πάντα υπάρχουν εναλλακτικές πηγές δανεισμού».

Αναφορικά με την εκδοχή ενός ελαφρού «κουρέματος» για τους δανειστές, το οποίο ενδεχομένως θα συνοδευόταν από μία επιμήκυνση του χρέους και χαμηλότερα επιτόκια, σχολιάζει πως «οι τράπεζες που θα αναλάμβαναν την αναδιάρθρωση θα ανέμεναν σημαντικά κέρδη» και ότι «το βάρος του χρέους θα παρέμενε σημαντικό και οι πολιτικές λιτότητας πιθανότατα θα συνεχίζονταν».

Επιπλέον, ο ίδιος επισημαίνει ότι «τα δύο τρίτα του ελληνικού χρέους κρατούνται στο εξωτερικό» και «οι μεγαλύτεροι κάτοχοι είναι οι τράπεζες», γεγονός το οποίο αφενός ερμηνεύει ως αποτέλεσμα της ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ, αφετέρου εντοπίζει ως «ευκαιρία» για την Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση ότι θα επιχειρήσει να διαπραγματευτεί τη διαγραφή του λεγόμενου μη νομιμοποιημένου χρέους.

* από κοινού με τους συγγραφείς, Α. Καλτενμπρούνερ, Γ. Λαμπρινίδη, Ντ. Λίντο, Τζ. Μεντγουεϊ, Τζ. Μίτσελ, Χ. Π. Παϊνσέιρα, Τζ. Πάουελ, Ε. Πίρες, Α. Στένφορς, Ν. Τέλες

Ακολουθεί δια στόματος του καθηγητή μία ενδιαφέρουσα ανάλυση από το Λονδίνο:

Ποιά είναι κατά τη γνώμη σας η νομιμοποιητική βάση για την αθέτηση πληρωμών από την ελληνική κυβέρνηση προς τους δανειστές της; Η οποία συν τοις άλλοις θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από τη χώρα σε διπλωματικό επίπεδο απέναντι στη διεθνή κοινότητα.

Η νομιμοποιητική βάση έχει δύο πλευρές. Πρώτον, το δημόσιο χρέος είναι μη διατηρήσιμο, συνθλίβει την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Το ύψος του είναι τουλάχιστον 350 δις ευρώ, δηλαδή γύρω στο 150% του ΑΕΠ, και η τάση του θα είναι ανοδική για δύο-τρία χρόνια. Το ΑΕΠ συρρικνώνεται για τρίτη συνεχή χρονιά, ενώ η συνολική μείωση το 2009-11 θα ξεπεράσει ίσως και το 10%. Με την οικονομία να υποφέρει, το χρέος δεν αντιμετωπίζεται. Και μόνο τα επιτόκια του έκτακτου δανεισμού από την ΕΕ-ΔΝΤ είναι πάνω από 5%. Επηρεάζεται άμεσα η κοινωνική ζωή και η δυνατότητα της χώρας να αντιμετωπίσει τις βασικές ανάγκες των κατοίκων της. Δεν υπάρχει προηγούμενο στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας.

Δεύτερον, υπάρχει μέρος του δημοσίου χρέους το οποίο δεν είναι νομιμοποιημένο λόγω του τρόπου που έχουν συναφθεί τα δάνεια, αλλά και λόγω της χρήσης τους. Δάνεια για εξοπλιστικούς σκοπούς, δάνεια διαμεσολαβημένα από τα παράγωγα της Γκόλντμαν Σακς, δάνεια που χρηματοδότησαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, δάνεια που χρηματοδότησαν ανατοκισμούς, όλα πρέπει να ελεγχθούν εξονυχιστικά. Ίσως να ακουστεί τραβηγμένο, αλλά ακόμη και ολόκληρος ο δημόσιος δανεισμός πέραν του 60% του ΑΕΠ θα μπορούσε να θεωρηθεί μη νομιμοποιημένος διότι έγινε κατά παράβαση των όρων του Μάαστριχτ, πράγμα που γνώριζαν οι δανειστές. Η δικαιολογία ήταν ο ‘εθνικός στόχος’ της συμμετοχής στην ΟΝΕ, που αποδείχτηκε καταστροφικός για τον ελληνικό λαό.

Η χώρα μπορεί να αρνηθεί την αποπληρωμή χρέους το οποίο θα αποδειχθεί μη νομιμοποιημένο, είτε γιατί δεν είναι διατηρήσιμο, είτε γιατί οι συμβάσεις είναι προβληματικές. Η νομιμοποιητική βάση, όπως ήδη ανέφερα, είναι η προστασία της κοινωνικής ζωής της χώρας, αλλά και η ευθύνη των πιστωτών που δάνεισαν τεράστια ποσά χωρίς στοιχειωδώς να εκτιμήσουν τον κίνδυνο. Δε μπορούμε όμως να γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποιό ποσοστό του χρέους θα διαγραφεί. Θα πρέπει πρώτα να γίνει στάση πληρωμών και μετά να διερευνηθεί το χρέος από μια ανεξάρτητη επιτροπή. Θα διαπιστώσουμε έτσι τι πραγματικά συμβαίνει και ποιό μέρος του χρέους θα πρέπει να διαγραφεί. Πάνω απ’ όλα βέβαια απαιτείται αποφασιστικότητα και βούληση να προστατευθεί η ζωή των εργαζομένων.

Σε ποιούς χρωστάει η Ελλάδα και σε ποιά αναλογία;

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι περίπου κατά τα δύο τρίτα εξωτερικό και κατά το ένα τρίτο εγχώριο. Ο μεγάλος όγκος του εξωτερικού χρέους είναι ομόλογα που κατέχουν οι τράπεζες του κέντρου της Ευρωζώνης, πάνω απ’ όλα οι γερμανικές και οι γαλλικές. Το εγχώριο χρέος είναι επίσης σε μεγάλο βαθμό ομολογιακό και κατέχεται από ελληνικές τράπεζες, αλλά και από ασφαλιστικά ταμεία και ιδιώτες. Το κράτος όμως χρωστάει και σε επιχειρήσεις, μικρές και μεγάλες.

Οι αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων ήταν υψηλές ακόμη και το 2009, και οι τραπεζίτες έσπευσαν να επωφεληθούν πιστεύοντας ότι η χρεοκοπία μιας χώρας της Ευρωζώνης είναι αδύνατη. Έπεσαν έξω. Να σημειωθεί όμως ότι όλο το 2009-10 οι τράπεζες χρησιμοποίησαν ελληνικούς τίτλους ως ενέχυρο για το δανεισμό τους από την ΕΚΤ. Επίσης η ΕΚΤ έχει αγοράσει ελληνικά ομόλογα στη δευτερογενή αγορά μετά την κρίση του Μαΐου του 2010. Μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους τη στιγμή αυτή βρίσκεται ουσιαστικά στα χέρια της ΕΚΤ.

Η αθέτηση πληρωμών θα πρέπει να λάβει υπόψη της την πολυπλοκότητα του χρέους. Είναι οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό λάθος να λέγεται ότι η Ελλάδα θα διαγράψει το σύνολο του χρέους της. Θα χρειαστεί να ληφθούν δύσκολες και λεπτές αποφάσεις που να αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Το εξωτερικό και το εγχώριο χρέος, για παράδειγμα, θα πρέπει να διαχωριστούν. Αυτό δε σημαίνει βεβαίως ότι θα ευνοηθούν οι ελληνικές τράπεζες σε σχέση με τις ξένες. Θα πρέπει επίσης να προστατευτούν τα ασφαλιστικά ταμεία, οι μικροϊδιοκτήτες ομολόγων, και οι επιχειρήσεις στις οποίες χρωστάει το κράτος.

Είναι εφικτή μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους προς το συμφέρον της ελληνικής κοινωνίας με τη συγκατάθεση των δανειστών της;

Κατά τη γνώμη μου είναι ανέφικτη. Ο δανειστής, πολύ φυσιολογικά, θα προστατεύσει τα συμφέροντά του και όχι αυτά της Ελλάδας. Πάρτε για παράδειγμα αυτά που ακούγονται τις τελευταίες μέρες για αναδιάρθρωση μέσω επαναγοράς του χρέους από την Ελλάδα. Αν κρίνουμε από τις διαρροές στον τύπο, θα χρησιμοποιηθεί η δυνατότητα δανεισμού του Ταμείου Σταθερότητας, η οποία τυπικά φτάνει τα 440 δις, αλλά στην ουσία είναι πολύ μικρότερη, ίσως και λιγότερο από 300 δις, διότι αλλιώς δε μπορεί το Ταμείο να διατηρήσει τον βαθμό αξιοπιστίας του στο ΑΑΑ. Ένα μέρος αυτού του δανεισμού έχει ήδη χρησιμοποιηθεί από την Ιρλανδία και θα πρέπει να γίνει και πρόβλεψη για την περίπτωση που θα κινδυνεύσει η Πορτογαλία. Με τις καλύτερες συνθήκες, λοιπόν, θα υπάρξει ένα περιορισμένο ποσό σε σχέση με το συνολικό ελληνικό χρέος. Το Ταμείο θα δανειστεί αυτό το ποσό από την ανοιχτή αγορά εκδίδοντας ομόλογα και μετά θα το δανείσει με τη σειρά του στην Ελλάδα. Να σημειώσω ότι τα ομόλογα του Ταμείου είναι ο μόνος τύπος ευρωομόλογου που πιθανώς θα δούμε να γίνεται πράξη. Τα άλλα που προτείνουν με θέρμη διάφοροι, από την κυβέρνηση Παπανδρέου μέχρι δυστυχώς και την Αριστερά, θα μείνουν στο χώρο της φαντασίας.

Με τα νέα δάνεια από το Ταμείο, η Ελλάδα θα επιδιώξει να αγοράσει τα παλιά της ομόλογα στη δευτερογενή αγορά, με σκοπό να τα αποκτήσει σε χαμηλότερη τιμή και άρα να μειώσει το χρέος της. Αμέσως θα προκύψουν προβλήματα. Ποιές από τις τράπεζες θα διαθέσουν ομόλογα προς πώληση, δεδομένου μάλιστα ότι μεγάλος όγκος τους είναι ήδη κατατεθειμένος ως ενέχυρο στην ΕΚΤ; Θα αγοραστούν και τα ομόλογα που ήδη κατέχει η ΕΚΤ; Σε ποιά τιμή θα διατεθούν στην Ελλάδα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι χαμηλές αξίες στη δευτερογενή αγορά είναι παραπλανητικές διότι η εμπορία ελληνικών τίτλων είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη το τελευταίο διάστημα; Εφόσον οι τράπεζες γνωρίζουν ότι η Ελλάδα θα έχει μόλις δανειστεί νέα ποσά από το Ταμείο, θα προσπαθήσουν να υποστούν όσο το δυνατόν μικρότερο ‘κούρεμα’, κρατώντας τις τιμές ψηλά.

Η τελική μείωση του συνολικού όγκου του χρέους αποκλείεται να είναι μεγάλη. Παράλληλα η Ελλάδα θα έχει υποκαταστήσει τα ομόλογα που έχουν εκδοθεί υπό την ελληνική νομοθεσία, με δανεισμό από το Ταμείο Σταθερότητας. Δηλαδή από έναν οργανισμό που ελέγχεται από το γερμανικό κράτος και ο οποίος θα επιβάλλει σκληρές ρήτρες ασφαλείας. Οι τράπεζες - και η ΕΚΤ - στο μεταξύ θα έχουν απαλλαγεί από μέρος του ελληνικού ομολογιακού χρέους, αφαιρώντας από τη χώρα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της χαρτί. Χρειάζεται να πω περισσότερα για να φανεί ποιός θα βγει περισσότερο κερδισμένος από μια τέτοια διαδικασία;

Ποιά εργαλεία διαθέτει η χώρα για να προχωρήσει σε μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους; Πως θα συγκρατηθεί η φυγή κεφαλαίων και τι θα γίνει με τις ελληνικές τράπεζες;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει η Ελλάδα είναι παύση πληρωμών ώστε να ανακτήσει την πρωτοβουλία κινήσεων στην αντιμετώπιση του χρέους της. Κατόπιν θα πρέπει να υπάρξει ουσιαστική διερεύνηση του χρέους από μία ανεξάρτητη αρχή, κατά προτίμηση από διεθνή Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Στην Επιτροπή θα συμμετέχουν ειδικοί, αλλά και εκπρόσωποι του εργατικού κινήματος και της κοινωνίας των πολιτών, ώστε να έχει αξιοπιστία. Στη βάση του πορίσματος της Επιτροπής θα μπορέσει η χώρα να προχωρήσει σε ουσιαστική διαπραγμάτευση με τους πιστωτές της στην κατεύθυνση της διαγραφής του χρέους. Αν υπάρξει λαϊκή, κινηματική στήριξη, τα πράγματα θα γίνουν πολύ πιο εύκολα.

Η έξοδος κεφαλαίων, η οποία έλαβε τη μορφή πλημμυρίδας τον τελευταίο χρόνο, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με διοικητικά μέτρα. Κυρίως θα πρέπει να περιοριστούν οι εμπορικές πράξεις ανάμεσα στις τράπεζες. Η διαγραφή του χρέους θα δημιουργήσει έτσι κι αλλιώς κίνδυνο κατάρρευσης για τις τράπεζες δεδομένου ότι κατέχουν σημαντικά ποσά δημοσίου χρέους. Θα πρέπει λοιπόν να περάσουν οι τράπεζες σε δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία για να προστατευτούν οι καταθέσεις και για να συνεχιστεί η παροχή πιστώσεων στην οικονομία. Στην πράξη όμως όλα αυτά θα μπουν σε δεύτερη μοίρα διότι αμέσως θα τεθεί θέμα συμμετοχής της χώρας στην Ευρωζώνη.

Γιατί κρίνετε ως απαραίτητη την έξοδο από το ευρώ και την υποτίμηση που θα ακολουθήσει; Εννοώ σε οικονομικό-θεωρητικό επίπεδο, ανεξάρτητα από τις πολιτικές συνθήκες που μάλλον θα καταστήσουν την παραμονή της χώρας ανέφικτη στην Ευρωζώνη μετά από μία ανάλογη εξέλιξη.

Θέλω καταρχήν να ξεκαθαρίσω κάτι το οποίο συχνά - και καμιά φορά σκόπιμα - παρανοείται σε σχέση με την πρόταση παύσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ. Εμείς δεν επιδιώκουμε την έξοδο ώστε να πετύχουμε την υποτίμηση. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η υποτίμηση θα έχει κόστος για τα εργατικά στρώματα και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που προτείνουμε αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος σε εθνικό επίπεδο. Επιδιώκουμε όμως την έξοδο διότι η συμμετοχή της χώρας στη νομισματική ένωση είναι ο άμεσος λόγος της οικονομικής της καταβαράθρωσης. Δεν υπάρχει τίποτε μυστηριώδες από πλευράς οικονομικής θεωρίας στο σημείο αυτό. Οι νομισματικές ενώσεις ανάμεσα σε χώρες που διαφέρουν συστηματικά στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους δεν κρατούν πολύ. Η ΟΝΕ έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα διότι το θεσμικό της πλαίσιο ευνόησε το πάγωμα των γερμανικών μισθών και άρα επέτεινε το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της Γερμανίας σε σχέση με την περιφέρεια. Οι ίδιες οι δομές της ΟΝΕ γυρεύουν να αποβάλλουν τις χώρες της περιφέρειας γιατί δε μπορούν να σταθούν μέσα τους.

Για την Ελλάδα το ευρώ αποδείχτηκε τραγική αποτυχία. Οδήγησε σε τεράστια ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών και γιγάντωσε το δανεισμό, κυρίως τον ιδιωτικό. Πολλοί που θέλουν να υπερασπιστούν το ευρώ λένε ότι ο ελληνικός δημόσιος δανεισμός δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά προϋπήρχε ως ποσοστό του ΑΕΠ. Αυτό είναι βεβαίως σωστό. Το Σύμφωνο Σταθερότητας συγκράτησε όντως τις κρατικές δαπάνες, και άρα το ποσοστό του δημόσιου χρέους στο ΑΕΠ δεν ανέβηκε. Για την ακρίβεια, υποχώρησε και ελαφρά, παραμένοντας όμως σε υψηλά επίπεδα. Αν κοιτάξουν όμως τον κρατικό δανεισμό λίγο πιο προσεκτικά οι υπέρμαχοι του ευρώ, θα δουν ότι η Ελλάδα χρωστάει τα δύο τρίτα στο εξωτερικό. Μέχρι να μπούμε στο ευρώ, ο δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν κυρίως εγχώριος διότι η διεθνής αξιοπιστία της Ελλάδας ήταν περιορισμένη. Το ευρώ παρείχε τη δυνατότητα άφθονου δανεισμού από το εξωτερικό με χαμηλά επιτόκια. Βρήκε την ευκαιρία λοιπόν το ελληνικό κράτος να αλλάξει τη σύνθεση του δανεισμού του και φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού.

Η έξοδος από το ευρώ επιβάλλεται από τη λογική των πραγμάτων. Αν η Ελλάδα επιμείνει να παραμένει στην ΟΝΕ, θα οδηγηθεί σε μαρασμό για πολλά χρόνια. Η έξοδος, από την άλλη, μπορεί να ανοίξει πεδίο για αναδιάρθρωση του παραγωγικού δυναμικού της χώρας σε κατεύθυνση που θα είναι υπέρ της εργασίας. Αρκεί βέβαια να γίνει με πρόγραμμα στηριγμένο στη λαϊκή πρωτοβουλία και στην αλλαγή του κράτους εκ βάθρων. Αν η έξοδος συμβεί με τέτοιους όρους, θα επιτρέψει την ανάκτηση του ελέγχου επί της νομισματικής πολιτικής, και άρα θα φέρει την άρση της λιτότητας. Έχοντας τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, το κράτος θα μπορέσει να προστατεύσει τις συντάξεις και τους μισθούς του δημόσιου τομέα. Γενικότερα, θα τονώσει τις εξαγωγές και την παραγωγή, προστατεύοντας την απασχόληση. Θα επιτρέψει, τέλος, τη διαμόρφωση βιομηχανικής πολιτικής ώστε να βρει πιο δυναμικό ρόλο η Ελλάδα στην παγκόσμια οικονομία, προς όφελος των πολλών.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να πω ότι είναι σφάλμα να πιστεύεται ότι αρκεί η πολιτική βούληση για να μείνει η Ελλάδα στην ΟΝΕ. Τον καθοριστικό ρόλο θα τον παίξουν οι κοινωνικές και οικονομικές αντιφάσεις που δημιουργεί η νομισματική ένωση στη χώρα μας. Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ υπαγορεύεται από την υλική πραγματικότητα της ΟΝΕ, που κάνει την ελληνική κοινωνία να υποφέρει. Το ζήτημα είναι να γίνει η έξοδος με όρους που θα είναι υπέρ των εργαζομένων και των πολλών. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα για τις αριστερές δυνάμεις στη χώρα μας.


  • «Οι Έλληνες κινδυνεύουν με πραξικόπημα» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της Ολλανδικής εφημερίδας Volkskrant, που επικαλείται σχετικές δηλώσεις στελέχους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

«Η αναδιοργάνωση του ελληνικού δημοσίου χρέους, μπορεί να οδηγήσει σε πραξικόπημα. Την προειδοποίηση αυτή διατύπωσε το μέλος του διοικητικού συμβουλίου της EKT Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι. "Οι περισσότερες ελληνικές τράπεζες θα πτωχεύσουν. Η ελληνική οικονομία θα καταρρεύσει. Και αυτό θα έχει τεράστιες συνέπειες για την κοινωνική συνοχή και για την επιβίωση της δημοκρατίας", δήλωσε ο Σμάγκι σε μια συνέντευξή του στη Ρώμη», γράφει η εφημερίδα.

Την περασμένη εβδομάδα φούντωσαν οι φήμες ότι η Ελλάδα και ίσως και η Πορτογαλία τελικά, λόγω των τεράστιων χρεών τους, θα αναγκαστούν να κάνουν αναδιάρθρωση, αλλιώς αυτές οι χώρες δεν θα μπορέσουν ποτέ να βγουν από τα προβλήματά τους. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου αρνήθηκε, την Παρασκευή, στο Κοινοβούλιο, ότι η Ελλάδα θέλει να αναδιοργανώσει το τεράστιο χρέος της για να βγει από τα προβλήματα. Σύμφωνα με αυτόν, η αναδιοργάνωση των δημοσίων δαπανών είναι η μοναδική λύση.

Γι’ αυτό, την Παρασκευή, ο Γ. Παπανδρέου πρότεινε ένα καινούργιο, αυστηρότερο σχέδιο λιτότητας, με το οποίο θα εξοικονομήσει 23 δισ. ευρώ κατά την περίοδο έως το 2015.

Ο Παπανδρέου θέλει το 2015 να μειώσει τις δημόσιες δαπάνες μέχρι το 44% του ελληνικού ΑΕΠ. Αυτό βρισκόταν στο 53% το 2009. Εάν η χώρα μείνει στην ανέχεια λόγω των χρεών της, αυτή θα είναι, κατά τον ίδιο, η αιτία που η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε απομόνωση, την αποδυνάμωση και την παρακμή, καταλήγει το δημοσίευμα.

Πηγή


Παρά το γεγονός ότι τα κέρδη της Goldman Sachs το πρώτο τρίμηνο του έτους ήταν μειωμένα κατά 21%, καθώς η μεγαλύτερη επενδυτική τράπεζα των ΗΠΑ κέρδισε λιγότερα χρήματα από τη διαπραγμάτευση ομολόγων για λογαριασμό πελατών της, τα αποτελέσματα ξεπέρασαν τις προσδοκίες των αναλυτών.

Το παραπάνω οφείλεται στον υπερδιπλασιασμό των εσόδων στη μονάδα σταθερού εισοδήματος, σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο.

Τα καθαρά κέρδη της Goldman Sachs υποχώρησαν στα 2,74 δισ. δολάρια από 3,46 δισ. δολάρια το αντίστοιχο τρίμηνο του 2010, ενώ τα κέρδη ανά μετοχή -στα οποία συμπεριλαμβάνεται η καταβολή μερίσματος στην Berkshire Hathaway του Γουόρεν Μπάφετ- μειώθηκαν στα 1,56 δολάρια από 5,59 δολάρια.

Οι αναλυτές της Wall Street τα ανέμεναν στα 81 σεντς κατά μέσο όρο. Τα έσοδα της εταιρείας μειώθηκαν το ίδιο διάστημα κατά 7%.

Σφοδρές συγκρούσεις σημειώθηκαν σήμερα στην Κωνσταντινούπολη ανάμεσα στις αστυνομικές δυνάμεις και κούρδους διαδηλωτές έπειτα από τον αποκλεισμό από το Ανώτατο Εκλογοδικείο των υποψηφίων που υποστηρίζονται από το κύριο κουρδικό κόμμα στην Τουρκία για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που είναι προγραμματισμένες για τις 12 Ιουνίου.



Πολλές χιλιάδες οπαδοί του Κόμματος για την Ειρήνη και την Δημοκρατία (BPD) --3.000 σύμφωνα με την αστυνομία-- συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Τάξιμ, την κεντρικότερη στην τουρκική μητρόπολη, περικυκλωμένοι από εκατοντάδες αστυνομικούς των ειδικών κατασταλτικών δυνάμεων, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές του Γαλλικού Πρακτορείου.




Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν όταν το πλήθος άρχισε να κινείται προς τις σκηνές που είχε στήσει το BDP στο γειτονικό προάστιο Ακσαράι, στα πλαίσια μίας πρωτοβουλίας κοινωνικής ανυπακοής.


Ομάδες νεαρών επιτέθηκαν με πέτρες και βόμβες μολότοφ σε σταθμό του μετρό, σε σχολικά κτήρια και ένα ταχυδρομείο, με αποτέλεσμα η αστυνομία να απαντήσει με δακρυγόνα.



Οι συγκρούσεις σημειώθηκαν την επαύριον της απόφασης του Εκλογοδικείου να απορρίψει τις υποψηφιότητες 12 ανεξαρτήτων διεκδικητών στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές --επτά εκ των οποίων υποστηρίζονταν από το BDP-- εξαιτίας του δικαστικού μητρώου τους.


Μεταξύ των απορριφθέντων υποψηφίων περιλαμβάνεται και η Λεϊλά Ζάνα, εξέχουσα μορφή του κουρδικού πολιτικού κινήματος.



Ως αντίποινα για την απόφαση αυτή, το BDP απειλεί να μποϊκοτάρει τις εκλογές.





Όλα δείχνουν ότι πάμε προς αναδιάρθρωση του συνόλου του δημοσίου χρέους. Η Νέα Δημοκρατία προφανώς το γνωρίζει. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο. Αλίμονο. Όμως ποια είναι η θέσης της; Είναι το κόμμα που προβάλλει ως η εναλλακτική λύση για τη σωτηρία της χώρας. Δεν έχουμε λοιπόν και εμείς οι πολίτες δικαίωμα να πληροφορηθούμε ποια είναι η θέση της στο θέμα αυτό;

Προς το παρόν η επίσημη θέση της Νέας Δημοκρατίας είναι ότι η δημόσια συζήτηση...για το θέμα αυτό κάνει κακό. Πέραν αυτού τίποτε άλλο. Όμως αναρωτιόμαστε: Και ποιος είναι εκείνος ο αρμόδιος που θα κάνει τις μυστικές συζητήσεις για τις ζωές μας; Μήπως μόνος του ο κ. Παπακωνσταντίνου; Συμφωνεί η Νέα Δημοκρατία με αυτό; Ή μήπως γνωρίζει κάτι και η ίδια, αλλά δεν πρέπει εμείς να μάθουμε;; Αρκετά πια. Φτάσαμε στην πλήρη καταστροφή και ακόμα εμείς δεν πρέπει να μιλήσουμε;;;

Εδώ που φτάσαμε όμως, τα ψέματα τελείωσαν για όλους. Όλοι πλέον κρίνονται και κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Εδώ και τώρα ο ελληνικός λαός θα πρέπει να μάθει την αλήθεια και να αποφασίσει ο ίδιος για το μέλλον του. Οι Ισλανδοί αποφάσισαν με δημοψήφισμα. Οι Ιρλανδοί με εκλογές. Το ίδιο με εκλογές θα αποφασίσουν σε λίγο και οι Πορτογάλοι. Όμως στην Ψωροκώσταινα, φίλοι της Νέας Δημοκρατίας, γιατί δεν πρέπει να γνωρίζει και να αποφασίσει ο λαός;;; Αυτής της νοοτροπίας, σαν του ΠΑΣΟΚ, είστε κι εσείς;

Επανερχόμενοι λοιπόν στο αρχικό μας ερώτημα, ζητάμε από τη Νέα Δημοκρατία να πάρει θέση στο ζήτημα της επικείμενης αναδιάρθρωσης και να μας πει, ποια μορφή αναδιάρθρωσης προτείνει; Αυτή της επιμήκυνσης του χρέους και της επιβάρυνσης των μελλοντικών γενεών που (όπως γράφει ο ελληνικός τύπος) προωθεί το ΠΑΣΟΚ; ή αυτή του «κουρέματος» της αξίας των ομολόγων ώστε να πέσει το χρέος κάτω από το ΑΕΠ;;

Έχει δική της θέση η Νέα Δημοκρατία ή περιμένει να κερδίσει από τα στραβοπατήματα του ΠΑΣΟΚ;; Μπορεί να οδηγήσει τις εξελίξεις ή θα σύρεται μονίμως πίσω από από τις αποφάσεις του δίδυμου Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου;;

Το "όχι" απλά στην αναδιάρθρωση, αν και δεν εκφράζεται επίσημα, δεν λέει τίποτα και ίσως αναγκαστεί μετά η ΝΔ να λέει και πάλι ότι θα σεβαστεί τις υπογραφές που θα βάλει το ΠΑΣΟΚ.

Η Νέα Δημοκρατία λοιπόν οφείλει να μιλήσει τώρα, διαφορετικά ας σιωπήσει καλύτερα για πάντα.


«Στον σημερινό κόσμο επενδύονται 5 φορές περισσότερα για φάρμακα ως προς την αντρική ανικανότητα και την σιλικόνη για γυναίκες, από ότι για την θεραπεία του Αλτσχάιμερ. Σε μερικά χρόνια θα έχουμε ηλικιωμένες με μεγάλα στήθη και ηλικιωμένους με σκληρό πέος, αλλά κανένας από αυτούς δεν θα θυμάται σε τι του χρησιμεύει»
Ελέχθη από τον νομπελίστα γιατρό Βραζιλιάνο ογκολόγο Drauzio Varella

«Ήρθε η στιγμή για όλους μας να κοιταχτούμε στον καθρέφτη μας»
Ελέχθη από τον Κάρολο Παπούλια, Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας


Τι δουλειά έχουν τα πέη, και οι καθρέφτες; Εδώ σας θέλω…
Βέβαια, συνηθίζεται τα (αληθινά) πέη να συνοδεύονται και από «αξεσουάρ» δεικτικά της χρήσης τους. Το πρόβλημα είναι αν καθίσει κάποιος μπροστά στον καθρέφτη και δει το πέος με ή χωρίς τα «αξεσουάρ». Γιατί, εδώ που τα λέμε μεταξύ μας, πόσοι είναι αυτοί που τα έχουν μόνο για τον καθρέφτη;

Ο παραπάνω συλλογισμός, έγινε όταν έμαθα την «πολιτική παρέμβαση» του Προέδρου της Δημοκρατίας. Κι εκεί αναρίγησα!!! Γιατί, δεν είναι εύκολο πράγμα να κάθεσαι στον καθρέφτη! Ιδιαίτερα, όταν τολμήσεις να καθίσεις γυμνός, χωρίς εξουσίες και δίχως εγκεφαλικά «προσθετικά»… Είναι δύσκολο να κοιτάξεις στον καθρέφτη της ψυχής σου, και να μιλήσεις στον εαυτό σου. Είναι ακατόρθωτο να κρίνεις αυτό που βλέπεις, χωρίς να υπολογίζεις πως απευθύνεσαι σε κάποιο «είδωλο», σε κάτι που βλέπεις, αλλά δεν υπάρχει…

Και αυτή την προτροπή του Προέδρου της Δημοκρατίας, την χάρηκα πολύ. Αλλά… αμέσως μετά αναρωτήθηκα: ο ίδιος έχει κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη; Γύμνωσε την ψυχή του και έμεινε ευχαριστημένος με όλα εκείνα που είδε και με όλα όσα επιτρέπει να συμβαίνουν στη χώρα; Είναι ειλικρινής στον δικό του τον καθρέφτη ή μας παρουσιάζει ένα ανύπαρκτο είδωλο;

Μεγάλες κουβέντες από μεγάλους ανθρώπους ή μεγάλες κουβέντες από μικρούς ανθρώπους; Πιστεύει πραγματικά ο Κάρολος Παπούλιας πως θεσμικά υπερασπίζεται τους Έλληνες πολίτες; Πιστεύει, αλήθεια, πως είναι ειλικρινής απέναντι στην χώρα; Αν ναι, δεν έχω να πω τίποτε άλλο. Προτιμώ τον καθρέφτη της δικής μου ψυχής, που αγωνιά να βρει το φως, να βγει από τα σκοτάδια και τα ψέματα που την περικυκλώνουν. Ναι, προτιμώ τον δικό μου τον καθρέφτη, που είναι μικρός, φτηνός και παλιός. Τι να τον κάνω τον καθρέφτη του κάθε Παπούλια, όταν ξέρω πως είναι παραμορφωτικός; Μήπως ο κύριος Πρόεδρος μπόρεσε να διακρίνει στον καθρέφτη του όλους αυτούς του Έλληνες πολίτες που καθημερινά οδηγούνται στην εξαθλίωση; Μήπως μπόρεσε η μεγαλειότητά του να σκύψει και να δει τα παιδιά που διαγράφουν οι πολιτικοί και η πολιτική του παρόντος χρόνου; Μήπως ο κύριος Παπούλιας έχει τη δύναμη της ψυχής να κοιτάξει στα μάτια ενός ανθρώπου που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του;

Ωραία τα μεγαλεία, ωραίοι και οι καθρέφτες. Πιότερα όμορφα είναι τα λόγια τα ψεύτικα και τα μεγάλα. Εκείνα που τα μπουλούκια λένε γυρνώντας ανάμεσά μας. Μα, πιστέψτε με, αδέρφια, το πιο όμορφο είναι το γαλάζιο της σημαίας, το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας της πατρίδας μας. Απείρως ομορφότερο είναι το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων, που σήμερα πουλιούνται πλέον σκλάβοι στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα των «αγορών», για να πληρώνουν τα κόκκινα χαλιά κάποιων προέδρων που δεν μπορούν ούτε στον καθρέφτη τους να κοιταχτούν.

Σκύβω στη γη που με μεγάλωσε, στη γη που κάποια ώρα θα με πάρει στην αγκαλιά της για πάντα, πιάνω μια χούφτα απ’ της βροχής το χώμα και το μυρίζω... για να βρω τους προγόνους μου, για να δω την ιστορία μου και για να νιώσω το άγγιγμα της δημιουργίας…

Από ετούτη τη γη, πρόεδρέ μου, είναι φτιαγμένος και ο καθρέφτης που εσύ όλα τα θωρείς όμορφα. Και ετούτη η γη μου δίνει πρόσταγμα να σπάσω την ασχήμια, στ’ όνομα εκείνων που φύγανε, στ’ όνομα εκείνων που θα ‘ρθουν. Μα πιότερο, στ’ όνομα του δικού μου καθρέφτη, που αλλάζει και γίνεται καθρέφτης της ντροπής… Και αυτό το πρόσταγμα είναι μεγαλύτερο και από το δικό σου, είναι του Θεού…
Κωνσταντίνος
  • Προχωράει η σύγκρουση λαού – καθεστώτος!
Όπως το είχαμε (ακόμα και επί ημερών ΝΔ) προβλέψει, πως η νέα Κυρίαρχη Ιδεολογία που θα επικρατούσε σύντομα στη χώρα μας, θα ήταν η «Έξοδος από την Κρίση», έτσι ακριβώς και έγινε. Όμως, πάνω στο θέμα αυτό, παρατηρούμε όλοι μας, μια τεράστια διάσταση μεταξύ λαού και καθεστώτος, σε ότι αφορά τον προτεινόμενο τρόπο για την έξοδο από την κρίση.

Οι καθεστωτικοί (δηλαδή οι ολιγαρχίες των ελληνικών κομμάτων και οι κρατικοδίαιτοι προστάτες τους), επιθυμούν να μην πειραχτεί το πολιτικό σύστημα, πάνω στο οποίο στηρίζουν το καθεστώς τους, αλλά να εξευρεθούν τα “κατάλληλα” μέτρα, που θα φορτωθεί όμως ο λαός,για την έξοδο από την κρίση με “όραμα”, την επιστροφή στις αγορές και τα δανεικά!!!.

Αντίθετα ο λαός, έχει συνειδητοποιήσει ότι απαραίτητη προϋπόθεση, για να βγούμε από την κρίση, είναι να αλλάξει πρώτα το ίδιο το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που ευθύνεται για τη σημερινή κατάσταση..


Ειδικότερα, το μεν καθεστώς δεν θέλει να αλλάξει τίποτα σε ότι αφορά τα πάνω (δηλαδή να μην αλλάξει το ίδιο), απεναντίας προσπαθεί να αλλάξουν τα κάτω, προκειμένου να διασωθεί το ίδιο και ταυτόχρονα να εκμεταλλευτεί τον λαό προς όφελός του, ο δε λαός θέλει να αλλάξουν τα πάντα από πάνω μέχρι κάτω.

Εδώ ακριβώς θα παιχτεί το παιχνίδι της ιστορίας στη σημερινή Ελλάδα. Ποιος θα είναι ο νικητής;; Η σύγκρουση αυτή υποβόσκει και αδρανοποιεί σιγά σιγά τα πάντα, αλλά ακόμα δεν….. έχει βρεθεί ο κατάλληλος φορέας από την πλευρά του λαού για να εκδηλωθεί πλέον ανοιχτά αυτή η σύγκρουση.

Τα πολιτικά κόμματα, ως μέρη της καθεστωτικής ολιγαρχίας, δεν αποτελούν λαϊκή λύση, στο μέτρο που δεν θέλουν να αλλάξουν και να βάλουν το λαό στο παιχνίδι. Αρνούνται ακόμα και το δημοψήφισμα.

Τα διάφορα κινήματα που εμφανίζονται, είτε καπελώνονται από τους «επαναστατικούς» βραχίονες του καθεστώτος (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λ.π.), είτε συκοφαντούνται και ευτελίζονται από την προπαγάνδα του καθεστώτος στα ΜΜΕ.


Όμως αυτό το καθεστώς, όπως απέδειξαν οι περιπτώσεις της Κερατέας και του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» είναι τρομερά ευάλωτο και φοβισμένο και δυστυχώς αυτό το υπό κατάρρευση καθεστώς, είναι επικίνδυνο για την πορεία της χώρας και κυρίως για την διασφάλιση των εθνικών μας θεμάτων.

Τα διαλυμένα και ανύπαρκτα ελληνικά κόμματα υπάρχουν μόνο χάρη στην προβολή τους από τα ΜΜΕ και τις χρηματοδοτήσεις που λαμβάνουν. Στον λαό δεν εκπροσωπούν πλέον τίποτα, πέραν των κομματικών τους μελών και ιδίως των κομματικών στελεχών.

Μια περίεργη ηρεμία πριν την έκρηξη...

Ή είναι ηλίθιοι ή τους παριστάνουν, εκτός και αν θέλουν να μας στείλουν κάποιο μήνυμα, ώστε να αρχίσουμε να συνηθίζουμε σιγά - σιγά στην ιδέα
Ακόμη ένα λάθος, μία παράλειψη της ελληνικής κυβέρνησης έρχεται να προκαλέσει το γνωστό μειδίαμα και τα συνηθισμένα ερωτηματικά στον Έλληνα πολίτη.

Κι αυτό γιατί δεν εκπλήσσει, δεν σοκάρει, μία τέτοια γκάφα απλώς είναι μέσα στο πρόγραμμα του γνωστού ελληνικού ωχαδερφισμού.

Κοιτώντας με όχι και μεγάλη προσοχή κανείς το πολιτιστικό χάρτη του υπουργείου Πολιτισμού είναι ολοφάνερο ότι μερικοί ενδεχομένως να χρειάζονται μαθήματα γεωγραφίας αφού κατά λάθος... ξέχασαν ότι το Καστελόριζο ανήκει στην Ελλάδα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή....

Ο γεωγραφικός χώρος της Ελλάδας είναι με χρώμα λευκό ενώ εκείνος της Τουρκίας είναι στους τόνους του μπεζ. Το ίδιο και το νησάκι Μεγίστη, ήτοι Καστελόριζο.

Και το ερώτημα είναι ένα: Δεν το είδε κανείς πριν αναρτηθεί στην ηλεκτρονική σελίδα του υπουργείου Πολιτισμού; Ούτε ο κ. Παύλος Γερουλάνος;

Το λάθος έρχεται να προστεθεί στα κακώς κείμενα του Αιγαίου ως θέμα που έχει μονοπωλήσει δεκαετίες διαπραγματεύσεων των δύο χωρών. Με την Τουρκία να πιέζει ασκώντας διάλογο αμφισβητήσεων των θαλάσσιων συνόρων και την Ελλάδα να εμμένει με τους όρους της υφαλοκρηπίδας ενώ ήδη από το 1982 η σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας ευνοεί τη χώρα μας προβλέποντας τη δημιουργία θαλάσσιας ζώνης ΑΟΖ. Γεγονός το οποίο προσφέρει το δικαίωμα στο ελληνικό κράτος να εκμεταλλεύεται μία θαλάσσια ζώνη πλάτους μέχρι και 200 μιλίων. Έτσι τα νησιά με οικονομική δραστηριότητα, όπως και οι ηπειρωτικές περιοχές, να έχουν δικαίωμα ΑΟΖ.

Τη σύμβαση δεν υπέγραψε η Τουρκία αφού δεν έχει νησιά μπροστά της που να της ανήκουν και εκ των πραγμάτων διαθέτει περιορισμένη ΑΟΖ.

Το Καστελόριζο σύμφωνα και με τη σύμβαση εξασφαλίζει την επαφή της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ, οι οποίες παρεμβάλλονται μεταξύ τουρκικής και αιγυπτιακής περιορίζοντας σημαντικά την τουρκική ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στις αρχές Μαρτίου ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Αχμέτ Νταβούτογλου, σε κοινή συνέντευξη τύπου που παραχώρησε με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα στην Αθήνα έθεσε το ζήτημα εκ νέου επαναλαμβάνοντας ότι το Καστελόριζο βρίσκεται στη Μεσόγειο διευκρινίζοντας ωστόσο ότι το νησί είναι ελληνικό.
  • Tου Παναγιώτη Τραϊανού

Το φαινόμενο “Wikileaks” είναι ΤΟ τρομακτικό. Όχι γι’ αυτά, τα οποία έχει “δημοσιοποιήσει” το ίδιο, αλλά γι’ αυτά, τα οποία “υπόσχεται” ότι θ’ ακολουθήσουν. Στην πραγματικότητα μάς “δείχνει” το μέλλον. Μας “λέει” πως ήδη έχει αρχίσει να χάνεται ο έλεγχος των πληροφοριών. Μας “λέει” πως δεν θα υπάρξει οργανωμένη “μετάβαση” από τη μία κατάσταση στην άλλη.

Όταν η αμερικανική οικονομική κρίση αρχίσει να δείχνει ανίκητη και η κατάσταση μη αναστρέψιμη, θα δούμε πράγματα πρωτοφανή. Τι είδους πράγματα; Θα δούμε πράκτορες μεγάλων μυστικών υπηρεσιών να αρπάζουν πληροφορίες και να τις “ιδιωτικοποιούν” .Να πηγαίνουν και να εκβιάζουν τους πλούσιους και τους ισχυρούς αυτού του κόσμου. Ό,τι έγινε ήδη με τον υπάλληλο Φαλσιανί, που έκλεψε ένα CD με τα ονόματα των καταθετών της τράπεζας HSBC στην Ελβετία.

Οι ΗΠΑ είναι θέμα χρόνου να φτάσουν στο σημείο να μην μπορούν να προσφέρουν ένα καλό επίπεδο ζωής στους υπαλλήλους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης .Στους υπαλλήλους, οι οποίοι διαχειρίζονται τις πληροφορίες αυτής της κυβέρνησης. Αν αυτές οι πληροφορίες -των οποίων η διαχείριση προσφέρει ένα καλό επίπεδο ζωής στους υπαλλήλους- πάψουν να το καταφέρνουν αυτό, θα γίνουν κεφάλαιο προς λεηλασία. Όταν ο φτωχός υπάλληλος συνειδητοποιήσει πως δεν υπάρχει προοπτική για την καριέρα του -και όχι μόνον δεν θα θεωρεί πως ρισκάρει να χάσει μια προσοδοφόρα εργασία, αλλά θα έχει μπροστά του και ένα κεφάλαιο που θα μπορεί να τον κάνει πλούσιο-, θα “δει” με άλλο “μάτι” τις πληροφορίες. Θα δει με άλλο “μάτι” το αντικείμενο της δουλειάς του. Ειδικά τις πληροφορίες, οι οποίες δεν θα θίγουν τα αμερικανικά συμφέροντα ενός “τελειωμένου” ιμπεριαλισμού και θα θίγουν αποκλειστικά κυβερνήσεις και ιδιώτες διεφθαρμένους άλλων κρατών.

Για ποιον λόγο ένας πράκτορας να μην γεμίσει ένα CD με μια τέτοια “πραμάτεια” και να μην βγει στην αγορά να την πουλήσει; Πολλοί ενδιαφερόμενοι θα υπάρξουν, για ν’ αγοράσουν το περιεχόμενό του. Είναι θέμα χρόνου λοιπόν ν’ αρχίσουν τέτοιες πληροφορίες να “μετακινούνται” και ν’ αλλάζουν “χέρια”. Στο μέλλον τέτοια φαινόμενα θα είναι καθημερινά. Ένας οποιοσδήποτε υπάλληλος της CIA ή της DIA θα μπορεί να γίνει πλούσιος μέσα σε μια στιγμή. Θα αρπάζει φακέλους με διάφορα ονόματα ανθρώπων από διάφορα κράτη και θα αρχίζει τους εκβιασμούς.

Κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους θα τους “κάψει” προκαταβολικά, για να δημιουργήσει “αγορά” και θα ξεκινήσει το πανηγύρι. Κάποιοι διεφθαρμένοι ηγέτες ή μεγιστάνες θα “καούν” γρήγορα και θεαματικά, για να πληρώσουν γρήγορα και πολλά εκείνοι, οι οποίοι θα θέλουν να “σωθούν”.

Γιατί λοιπόν να μην υποθέσουμε ότι μέσω της σημερινής Wikileaks κάποια μαφία των μυστικών υπηρεσιών δεν έχει ξεκινήσει το “παιχνίδι” της;

Γιατί να μην υποθέσουμε ότι με αυτόν τον τρόπο στέλνει “μηνύματα” προς κάποιους ενδιαφερόμενους; Γιατί να μην υποθέσουμε ότι οι σημερινές διαρροές δεν είναι τίποτε άλλο από προειδοποιητικές “μπαλοθιές” συμμοριών των μυστικών υπηρεσιών;

Ως μαφία πληροφοριών δημιουργεί πρώτα “τζάμπα” την αγορά της και στη συνέχεια θα πουλάει σε όποιον ενδιαφέρεται και μπορεί να πληρώσει τις πιο σημαντικές πληροφορίες.

Γνωρίζει κάποιος τι είδους και τι όγκου πληροφορίες έχουν στα χέρια τους και δεν τις δημοσιεύουν;



  • Βρίθει ο γερμανόφωνος τύπος από αναλύσεις και σχόλια για τα σενάρια αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, ενώ για τη σημασία του εκλογικού αποτελέσματος στη Φινλανδία γράφουν σήμερα όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες
«Σφίγγει ο κλοιός για την Αθήνα», «Οι ανησυχίες για την φερεγγυότητα των ΗΠΑ και την Ελλάδα επιβαρύνουν τις αγορές», «Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους γίνεται όλο και πιο πιθανή», «Η Αθήνα προετοιμάζεται για την αναδιάρθρωση», είναι μερικοί από τους σημερινούς τίτλους του γερμανόφωνου τύπου.

Οι περισσότερες εφημερίδες αναπαράγουν τα γνωστά σενάρια αναδιάρθρωσης και αναφέρονται στο χθεσινό δημοσίευμα της ‘Ελευθεροτυπίας’.

Καθοριστικός ο ρόλος των επιτοκίων

«Εξαρτάται από τα επιτόκια», υπογραμμίζει η οικονομική εφημερίδα του Ντίσελντορφ Handelsblatt σε ανάλυση για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Το βασικό ζήτημα που θέτει ο αναλυτής της εφημερίδας είναι κατά πόσον «μία ήπια αναδιάρθρωση θα λύσει τα προβλήματα των Ελλήνων, τουλάχιστον στοιχειωδώς», και υποστηρίζει ότι σε αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο ένας και μοναδικός παράγοντας, τα επιτόκια: «Μόνον τα χαμηλά επιτόκια μπορούν να ανακουφίσουν την ελληνική οικονομία, όλα τα άλλα μεταθέτουν απλώς το πρόβλημα.

Συχνά παραβλέπεται ο ρόλος των επιτοκίων για το δημόσιο χρέος. Όμως μια χώρα που πληρώνει 8% επιτόκια για τα δάνειά της και το δημόσιο χρέος της ανέρχεται στο 100% του ΑΕΠ επιβαρύνεται το ίδιο με μια χώρα που πληρώνει 4% επιτόκια για τα δάνειά της και το δημόσιο χρέος της αγγίζει το 200% του ΑΕΠ.

Γι’ αυτό τα επιτόκια-ρεκόρ που αναγκάζονται να πληρώσουν σήμερα για τα νέα δάνειά τους οι οικονομικά ασθενείς χώρες-μέλη της ευρωζώνης συνιστούν μεγαλύτερο πρόβλημα από την άνοδο του ποσοστού του χρέους.

Τα επιτόκια σε μια αναδιάρθρωση δημόσιου χρέους πρέπει να διαμορφωθούν έτσι ώστε να είναι ανεκτά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Δύο πράγματα πρέπει να αποκλειστούν: πρώτον, να καταβάλλονται τα τοκοχρεολύσια μέσω νέων χρεών και δεύτερον, η χώρα να διολισθήσει σε βαθιά ύφεση. Αυτό ακριβώς φαίνεται να δρομολογείται στην Ελλάδα. Και στις δύο περιπτώσεις αυξάνεται όμως το δημόσιο χρέος. Στην πρώτη περίπτωση, επειδή αυξάνονται τα χρέη πιο γρήγορα από το ΑΕΠ, και στη δεύτερη, επειδή συρρικνώνεται το ΑΕΠ και τα χρέη παραμένουν υψηλά.»

«Γι’ αυτό η ήπια αναδιάρθρωση θα είναι αποτελεσματική μόνον εάν η κυβέρνηση στην Αθήνα αποσαφηνίσει με σκαιό τρόπο στους πιστωτές της ότι μπορεί να επιλέξει μόνον μεταξύ μιας μείωσης των επιτοκίων και ενός ‘κουρέματος’.»


Η ΓΣΕΕ ανήγγειλε γενική απεργία και συγκέντρωση για την 11η Μαϊου 2011. Η ΓΣΕΕ έχει κάνει μέχρι τώρα τρεις τέτοιες ανάλογες κινητοποιήσεις (5/5/2010, 15/12/2010 και 23/2/2011) στο διάστημα που μας πέρασε από τον ερχομό του Μνημονίου. Υποτίθεται πως οι κινητοποιήσεις αυτές της ΓΣΕΕ γίνονται για να ανατραπεί η άδικη και αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης.

Καταλαβαίνει όμως εύκολα κανείς, και από την συχνότητα αυτών των κινητοποιήσεων αλλά και από την μεθοδολογία τους, πως ο αντικειμενικός τους σκοπός δεν είναι βέβαια η ανατροπή της άδικης και καταστροφικής κυβερνητικής πολιτικής. Οι κινητοποιήσεις αυτές είναι ειδικά σχεδιασμένες έτσι ώστε να μην πετυχαίνουν τίποτε απολύτως. Τίποτε θετικό για την ελληνική κοινωνία και τους εργαζόμενους. Κι αυτό φαίνεται από τα μηδενικά τους αποτελέσματα. Οι τρεις προηγούμενες κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ δεν πέτυχαν τίποτε. Μα τίποτε. Απολύτως.

Οι κινητοποιήσεις της ΓΣΕΕ έχουν έναν και μόνο σκοπό: την λαϊκή εκτόνωση. Λειτουργούν πρακτικά σαν βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής αγανάκτησης. Είναι σχεδιασμένες ώστε να δίνουν την εντύπωση σε αυτόν που συμμετέχει πως έκανε το καθήκον του και μπορεί να γυρίσει πλέον ήσυχος και πανευτυχής στο σπίτι του.

Το συνηθισμένο σενάριο, που ακολουθείται σε πολλές πόλεις, από την ΓΣΕΕ, τα εργατικά κέντρα και γενικά τον ολιγαρχικά ελεγχόμενο επαγγελματικό συνδικαλισμό της χώρας, προβλέπει συγκέντρωση, έπειτα πορεία, συνήθως τριών-τεσσάρων χιλιομέτρων και πέρα για πέρα άσκοπη, μα εντελώς ΑΣΚΟΠΗ, και μετά διάλυση. Ναι διάλυση.

Αν όμως θέλουμε να πετύχουμε κάτι, ότι νάναι αυτό, έχει αποδειχτεί πια ότι το να πηγαίνουμε και να φεύγουμε δεν αποδίδει.

Να πάμε λοιπόν στην συγκέντρωση της ΓΣΕΕ, στις 11 Μαϊου, αλλά να ΜΗΝ φύγουμε. Να πάμε και να μείνουμε εκεί.

Καλώ όλους τους ιστολόγους καθώς και όλες τις ανεξάρτητες κινήσεις και τις οργανώσεις πολιτών που συμφωνούν πάνω σε αυτή την ιδέα του “Πάμε και μένουμε“, να την προωθήσουμε όλο το επόμενο διάστημα μέχρι την 11η Μαϊου με όποιο τρόπο και μέσο έχουμε. Να προετοιμαστούμε και να οργανωθούμε. Να συντονιστούμε.

Εχω και έχει κι ο καθένας μας από χίλιες ιδέες πάνω στο ποια θα μπορούσαν να είναι τα αιτήματα μιας παλλαϊκής συγκέντρωσης του τύπου “Πάμε και μένουμε”. Αλλά νομίζω ότι δεν πρέπει να τα εκφράσω εδώ. Αν η συγκέντρωση επιτύχει, τότε να είσαστε σίγουροι πως θα μεταβληθεί σε επί τόπου γενική συνέλευση και θα καθορίσει τα τακτικά και τα στρατηγικά της αιτήματα και τους στόχους της, ο συγκεντρωμένος λαός από μόνος του. Εμείς, ιστολόγοι και κινήσεις-οργανώσεις, οφείλουμε να δράσουμε μόνο προπαγανδιστικά υπέρ της συμμετοχής και του “δεν φεύγουμε”, και συντονιστικά. Και όχι σαν οι από πάνω σοφοί που αποφασίζουν μόνοι τους για τους άλλους, επειδή τα ξέρουν όλα. Ας εμπιστευθούμε την γνήσια δημοκρατία και το δικαίωμα των πολλών να αποφασίζουν εκείνοι.

Το σημαντικό όμως είναι να “Πάμε και να μείνουμε”. Να μην διαλυθούμε. Και να είμαστε πολλοί φυσικά.

Κι όπως λέει κι αυτός ο γενναίος έλληνας στο βίντεο παρακάτω: “εγώ το είπα, έχετε κουράγιο; γουστάρετε την ελευθερία μας; ελάτε εδώ να δώσουμε τον αγώνα μαζί κι ας αποτύχουμε… κι ας αποτύχουμε ρε…”



Εμπρός λοιπόν: Ποιοί ιστολόγοι και ποιές κινήσεις συμφωνούν “να δώσουμε τον αγώνα μαζί κι ας αποτύχουμε ρε…”;

Θραξ ο Αναρμόδιος

  • Οι εμμονές της΄Αγκελα Μέρκελ διόγκωσαν τα προβλήματα στις χρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η καθυστέρηση στην ενίσχυση της Ελλάδας κάνει τη διάσωσή της πολύ πιο ακριβή
Υπάρχει η γενικότερη εντύπωση ότι η γερμανική κυβέρνηση παίζει ρόλο καταλύτη στην κρίση του ευρώ. Είναι όμως πράγματι έτσι; Η σκληρή στάση της Μέρκελ απέναντι στην Ελλάδα και σε άλλες χρεωμένες χώρες έφερε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα, διόγκωσε τα προβλήματά τους.

«Να τιμωρηθούν οι αμαρτήσαντες»


Εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι η Γερμανίδα καγκελάριος έπρεπε να βοηθήσει πολύ πιο γρήγορα και αποφασιστικά την Ελλάδα πριν από ένα χρόνο. Χαρακτηριστικά τα όσα υποστηρίζει ο Τόμας Φρίκε, επικεφαλής οικονομολόγος της γερμανικής έκδοσης των Φαινάνσιαλ Τάιμς: «Αν είχαμε απλώσει ήδη από τον περασμένο Δεκέμβριο το δίκτυ προστασίας και είχαμε εγγυηθεί ότι δεν θα αφήσουμε την Ελλάδα να πέσει, θα είχαμε εμποδίσει την κρίση να εξαπλωθεί έτσι ώστε να πρέπει τώρα οι Έλληνες να πληρώσουν τόσο υψηλούς τόκους».

Αντ΄ αυτού η καγκελάριος δίσταζε επί μήνες να δράσει, άλλοτε για λόγους εκλογικούς, άλλοτε για ηθικούς, οι αμαρτήσαντες θα έπρεπε να τιμωρηθούν, ήταν η θέση της. Η στάση αυτή, κατά τον Τόμας Φρίκε, συνέβαλε στη χειροτέρευση της κρίσης. Υπήρξε όμως κι ένας άλλος λόγος που έκανε τη γερμανική κυβέρνηση να μην προχωρήσει άμεσα στη στήριξη της Ελλάδας, ήταν ο τρόπος που ο λαϊκός τύπος με προεξάρχουσα της εφημερίδα Bild αρθρογράφησε γύρω από το ελληνικό χρέος.


«Η εφημερίδα Bild επηρέασε σημαντικά», υποστηρίζει ο οικονομολόγος Νόρμπερτ Χέρινγκ. «Είναι δύσκολο να κυβερνήσει κανείς πηγαίνοντας εναντίον αυτής της εφημερίδας. Στιγμάτισε τους Έλληνες και τους Πορτογάλους σε αποδιοπομπαίους τράγους, που στην πραγματικότητα δεν ήταν».


Γιατί, συνεχίζει ο Νόρμπερτ Χέρινγκ, αν οι νότιες χώρες της Ε.Ε. έφτασαν στο χείλος της καταστροφής, συνέβαλε και η Γερμανία. Αν δεν ήταν τόσα υψηλά τα γερμανικά πλεονάσματα, τα ελλείμματα δεν θα έφταναν σε τόσο υψηλά ποσοστά.


Καλά τα μέτρα, αλλά χρειάζεται τόνωση της βιομηχανίας


Τώρα η Γερμανία υπαγορεύει στις νότιες χώρες ένα πακέτο μέτρων, που κάποτε βοήθησε την Γερμανία να γίνει πιο ανταγωνιστική, που όμως θα τις ωθήσουν στην κατάρρευση, όπως τουλάχιστον προβλέπει ο Χέρινγκ. «Η μεγάλη διαφορά», λέει, «έγκειται στο ότι η Γερμανία είναι μια κατεξοχήν εξαγωγική χώρα. Οι εξαγωγές της αντιπροσωπεύουν το 50% του ΑΕΠ, εκεί όπου στην περιφέρεια το αντίστοιχο ποσοστό είναι το μισό ή και λιγότερο. Ελάχιστη αύξηση της ανταγωνιστικότητας στις νότιες χώρες δεν γίνεται τόσο αισθητή, όσο σε μας. Και το αντίθετο, μείωση της κατανάλωσης έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις, όταν μειώνονται και οι μισθοί».

Γι αυτό και τα μέτρα λιτότητας δεν επαρκούν από μόνα τους, εκείνο που χρειάζεται είναι βοήθεια στη ενίσχυση του βιομηχανικού τομέα, κι αυτό θα μπορούσε να γίνει με την προσέλκυση ξένων επενδυτών μέσω της μείωσης των φόρων στις επιχειρήσεις.


«Είδαμε τις δυσκολίες της Ιρλανδίας να υπερασπιστεί τη χαμηλή φορολογία στις επιχειρήσεις», υπενθυμίζει ο γερμανός οικονομολόγος. «Άρα φαίνεται ότι δεν υπάρχει βούληση για παραχώρηση βιομηχανικής δραστηριότητας στην Ελλάδα και την Πορτογαλία, ώστε να μην αποβιομηχανοποιηθούν εντελώς».


Κοντά σε αυτό φαίνεται ότι ο μόνιμος μηχανισμός στήριξης που θα τεθεί σε λειτουργία από το 2013 με προίκα γύρω στα 700 δις ευρώ δεν αντικατοπτρίζει τη λογική των χρηματαγορών, που σε αντίθεση με τις μακρές χρονικά διαδικασίες λήψης αποφάσεων, αντιδρούν πολύ πιο γρήγορα. «Με το που εισέρχεται μια χώρα στο μηχανισμό στήριξης», λέει ο Τόμας Φρίκε, «αμέσως δίδονται τροφές σε εικασίες ότι θα αργήσει πολύ να βγει».


Αλλά και εδώ αντικατοπτρίζεται η γερμανική θέση πως η κρίση αποτελεί δίκαιη τιμωρία καταχρεωμένων χωρών, στις οποίες η βοήθεια δεν θα πρέπει να είναι τσάμπα. Όμως, αν δεν αλλάξει αυτή η νοοτροπία και οι λύσεις που πηγάζουν από αυτή, τότε είτε θα διαλυθεί η ευρωζώνη ή θα μετατραπεί σε ένωση μεταφοράς πόρων.


Zhang Danhong/Ειρήνη Αναστασοπούλου

Του Θύμιου Παπανικολάου

Εντείνονται οι συζητήσεις και οι έσω-καθεστωτικές εντάσεις γύρω από την «αναδιάρθρωση του χρέους».

Αυτό που αποκρύπτεται επιμελώς είναι το ουσιώδες: Ότι η κρίση του συστήματος (καπιταλισμός) είναι αδιέξοδη και θα οδηγήσει όχι μόνο στη χρεοκοπία τις κοινωνίες και τους λαούς (αν δεν αντιδράσουν δυναμικά), ΟΧΙ μόνο θα ξεκληρίσει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αλλά και πολλές ισχυρές οικονομικές μονάδες και τράπεζες.

Η λεγόμενη «αναδιάρθρωση του χρέους» είναι μια ύστατη προσπάθεια να διασωθεί ΣΥΝΟΛΙΚΑ το σύστημα με την «ελεγχόμενη» χρεοκοπία κάποιων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και τραπεζών.

«Αναδιάρθρωση» σημαίνει καταστροφή μέρους του κεφαλαίου.

Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι μέρος των κρατικών χρημάτων αποπληρωμής του χρέους μένουν στα κρατικά ταμεία και δίνονται στους καπιταλιστές για επενδύσεις. Έτσι, λένε, θα έρθει ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας…

Η «αναδιάρθρωση», συνεπώς, ζημιώνει, πρωτίστως, τις τράπεζες που διαχειρίζονται ομόλογα, αφού γίνεται υποτίμηση των ομολόγων.

Να, γιατί οι εκπρόσωποι των τραπεζών με επικεφαλής το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας θεωρούν καταστροφή της καπιταλιστικής οικονομίας την αναδιάρθρωση.

Φυσικά για τον ελληνικό λαό ό,τι και να γίνει είναι το ίδιο καταστροφικό.

Εδώ ο καυγάς είναι το πώς με διαχειριστικές πολιτικές το καθεστώς του κεφαλαίου θα ξεπεράσει την κρίση του με λιγότερες απώλειες.

Δεν ξεπερνάει την κρίση του ΜΟΝΟ με τη χρεοκοπία των λαών και το ξεζούμισμά τους. Χρειάζεται και να ξεκινήσει μια κάποια παραγωγική δραστηριότητα, που σημαίνει ότι ένα μέρος του χρέους δεν θα πληρωθεί και θα διοχετευτεί σε επενδύσεις.

Με πιο απλά λόγια: Πρέπει να χάσουν και οι τράπεζες για να σωθεί το σύστημα.

Αναζητούν, λοιπόν, ένα «μείγμα» πολιτικής για την αναδιάρθρωση, ελεγχόμενη οπωσδήποτε, με τις λιγότερες απώλειες για το κεφάλαιο, ανεξάρτητα αν κάποιοι καπιταλιστές χάσουν.

Εδώ ακριβώς εκφράζονται και διατυπώνονται οι αντιθέσεις: Οι αντιτιθέμενες μερίδες του κεφαλαίου τοποθετούνται ανάλογα με τα συμφέροντά τους είτε υπέρ είτε κατά της αναδιάρθρωσης και με κριτήριο το πόσο λιγότερα ή περισσότερα θα χάσουν από την απαξίωση του κεφαλαίου που θα επέλθει από μια τέτοια απόφαση.

Η αναδιάρθρωση αποτελεί το διαλεκτικό συμπλήρωμα της «ελεγχόμενης πτώχευσης»: Μαζί με την ολοκληρωτική λεηλασία και χρεοκοπία του ελληνικού λαού και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας, καταστρέφονται και κάποιες καπιταλιστικές οικονομικές μονάδες για να διασωθούν οι ισχυρότερες πολυεθνικές και το σύστημα.

Η αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναπόφευκτη. Αποτελεί την επακόλουθη και συμπληρωματική φάση του Μνημονίου.

Το Μνημόνιο ήταν το στάδιο της προετοιμασίας το οποίο έδινε τον αναγκαίο χρόνο στα αρπακτικά του κεφαλαίου να προετοιμαστούν για το επόμενο στάδιο: Την «αναδιάρθρωση».

Στο διάστημα αυτό του «μνημονιακού χρόνου» και μέσα στο πλαίσιο της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», ντόπιοι και ξένοι δανειστές εξασφάλισαν τα λεφτά τους, εισέπραξαν τα επιπλέον τοκογλυφικά και τελικά πέταξαν από πάνω τους τα «σκουπίδια» του ελληνικού χρέους.

Έτσι σήμερα δεν έχουν κανένα πρόβλημα, σε ένα σχέδιο γενικότερης διευθέτησης στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, να προωθούν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους…

Βεβαίως, σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός είναι ξεγραμμένος και καταδικασμένος να ζήσει σε καθεστώς είλωτα. Μέχρι να γίνει η αναδιάρθρωση θα υφίσταται τα πάνδεινα στο όνομα της «σωτηρίας».

Όταν γίνει η αναδιάρθρωση, με όποια μορφή κι αν γίνει (επιμήκυνση του χρέους, διαγραφή μέρους του χρέους) θα συνεχίσει να υφίσταται τα πάνδεινα, αυτή τη φορά με το «επιχείρημα» ότι η χώρα «χρεοκόπησε».

ΟΙ διαχειριστικές αντιθέσεις και πολιτικές των αρπακτικών και των πολιτικών τους υπαλλήλων δεν αφορούν τον ελληνικό λαό.

Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί, ούτε πρέπει να πέσει στο πολιτικό δόκανο αυτών των διαχειριστικών αντιθέσεων που ΟΛΕΣ προωθούν την τελική εξόντωσή του.

Ο ελληνικός λαός θα πρέπει να οργανώσει τις δικές του μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις και τις δικές του ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ μέσα από ένα οργανωμένο, πλατύ, δυναμικό και συνειδητό λαϊκό ΚΙΝΗΜΑ.

Η ΕΞΟΥΣΙΑ του λαού βρίσκεται και οργανώνεται στο ΔΡΟΜΟ…



  • Δραματική είναι η αύξηση της ανεργίας
Αντιμέτωποι με το συνεχώς διευρυνόμενο φάσμα της φτώχειας έρχονται οι Έλληνες, μετά την υποτίμηση των μισθών στα επίπεδα του 2003.
Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος που παρουσίασε χθες στη γενική συνέλευση των μετόχων ο διοικητής της ΤτΕ, κ. Γιώργος Προβόπουλος, η μείωση των αποδοχών σε πραγματικές τιμές (μαζί με τον πληθωρισμό) έφτασε πέρυσι το 13,5% για τους δημοσίους υπαλλήλους, το 11,3% για τους συνταξιούχους και ξεπέρασε ακόμη και το 14% στον ιδιωτικό τομέα.

Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι για τη φετινή χρονιά προβλέπεται ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, λόγω της μείωσης των μέσων αμοιβών κατά 5% με 5,7% και βέβαια της έξαρσης της ανεργίας.

Το μέσο ποσοστό ανεργίας για το 2011 υπολογίζεται στο 15% με 16,5% και μέσα στο τελευταίο τρίμηνο του έτους πιθανολογείται ότι θα αγγίξει το 18%, ποσοστό το οποίο μεταφράζεται σε 1.000.000 ανέργους.

Είναι μάλιστα πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα το γεγονός ότι ο κίνδυνος της φτώχειας μετατοπίζεται από τους ηλικιωμένους στα νεότερα ζευγάρια και στους εργαζομένους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι περίπου 3.000.000 άτομα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν έκτακτη δαπάνη ύψους 500 ευρώ.

Στην έκθεση της ΤτΕ γνωστοποιούνται στοιχεία από ευρωπαϊκή έρευνα, τα οποία δείχνουν πως η παιδική φτώχεια αυξήθηκε δραματικά την τελευταία πενταετία. Ειδικότερα, το 2009 το 23,4% των παιδιών έως 15 ετών διαβιούσαν σε φτωχά νοικοκυριά έναντι 19,3% το 2005.

Επίσης ο κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζομένους έφθασε στο 13,8% και ήταν ο δεύτερος υψηλότερος στην Ε.Ε. των 27, πίσω μόνο από τη Ρουμανία (17,9%). Ο φτωχός πληθυσμός στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 2.147.000 άτομα.

Το 60,3% του φτωχού πληθυσμού και το 21,4% του μη φτωχού έχουν οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσουν έκτακτες αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους 500 ευρώ.

Mε τίτλο «Οι μοναχοί του Άθω επικρίνουν το πακέτο εξυγίανσης της Αθήνας» κυκλοφορεί η αυστριακή εφημερίδα Der Standard.

Το ρεπορτάζ αναφέρει: «Η ελληνορθόδοξη εκκλησία βλέπει ότι μέσω του προγράμματος εξυγίανσης χάνει την ανεξαρτησία της. Οι μοναχοί του Άθω υποστηρίζουν ότι αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Το 20% φορολογία στην περιουσία των μοναστηριών υποσκάπτει την ανεξαρτησία της μοναστικής πολιτείας.»

«Η ορθόδοξη εκκλησία έχει στην κατοχή της τεράστιες εκτάσεις, ξενοδοχεία, καταστήματα, εστιατόρια και ακίνητα. Στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας η εκκλησία έχει μετοχές ύψους 150 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ γύρω στα 20 εκατομμύρια έφθασε το 2008 το εισόδημα της εκκλησίας, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ελληνικού τύπου.

Οι μοναχοί επικρίνουν δριμύτατα την δημοσιονομική πολιτική της Ελλάδας: Η Ελλάδα τελεί ‘υπό την κατοχή’ των πιστωτών της από το ΔΝΤ και την ΕΕ, φωνάζουν οι μοναχοί από το Δεκέμβριο και όλοι φοβούνται ότι μετά το Πάσχα θα επιβληθούν νέα πρόσθετα μέτρα.»

Παραμονές του Πάσχα ήταν και τότε, όταν ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού και τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ανδρέας Παπανδρέου, απέκρυψε από τον ελληνικό λαό τη σοβαρότητα του πυρηνικού ατυχήματος του Τσέρνομπιλ (δεν υπήρχαν τότε ιδιωτικά κανάλια και φυσικά internet), προκειμένου να μην χαλάσει τις γιορτές του Πάσχα. Αποτέλεσμα ήταν ο λαός να μην γνωρίζει τίποτα και να μην πάρει έγκαιρα καμία προφύλαξη, τουναντίον αφέθηκε στην άγνοιά του και ταυτόχρονακατανάλωσε και πολλά βόρεια προϊόντα από Βουλγαρία και Ρουμανία, κυρίως αρνιά κ.λ.π.

Παραμονές του Πάσχα και τώρα ο γιός του τότε πρωθυπουργού, Παπανδρέου ο Γ΄, αποφάσισε να μην ανακοινώσει τα δύσκολα μέτρα που θα κτυπήσουν κατακέφαλα τους Έλληνες πολίτες, προκειμένου να μην μας χαλάσει τις γιορτές του Πάσχα και να μπορέσουν κυρίως οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να βγουν ...
στις περιφέρειές τους για να ψηφοθηρήσουν.

Όμως στον τηλεοπτικό σταθμό "ΚΟΝΤΡΑ", ο γνωστός φοροτεχνικός κ. Ντουκάκης, έδωσε πληροφορίες για κάποια από τα μέτρα που σκοπεύει να ανακοινώσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά τις γιορτές. Ας σημειωθεί ότι τα μέτρα αυτά, που αναφέρονται πιο κάτω, αφορούν μόνο τη φορολογία εισοδήματος. Υπάρχουν φυσικά και τα άλλα μέτρα που θα κτυπήσουν το ίδιο το εισόδημα και τον δημόσιο πλούτο της χώρας. Δηλαδή το σύνολο του «οδικού χάρτη» που εμπνεύστηκε ο κ. Παπανδρέου.

Όπως είπε λοιπόν ο πιο πάνω φοροτεχνικός (τα οποία αναδημοσιεύουμε με επιφύλαξη, γιατί αυτά που είπε είναι απάνθρωπα και δεν μπορούμε να τα διανοηθούμε), η κυβέρνηση σκοπεύει:

1) Να ανεβάσει τον ΦΠΑ σε 25% και μάλιστα να ανεβάσει ταυτόχρονα και άλλες κατηγορίες που αυτή τη στιγμή είναι σε χαμηλό συντελεστή.
2) Να καταργήσει τις εκπτώσεις από το εισόδημα για ιατρικές και νοσοκομειακές δαπάνες.
3) Να καταργήσει τα αφορολόγητα των ανηλίκων τέκνων.
4) Να καταργήσει την απαλλαγή με βάση τις αποδείξεις που συγκεντρώνουμε. Δηλαδή στο εξής δεν θα έχει κανένα νόημα να μαζεύουμε αποδείξεις.
5) Να καταργήσει τις απαλλαγές των δωρεών προς δημόσιο, πολιτιστικούς συλλόγους κ.λ.π.
6) Να καταργήσει την απαλλαγή του ενοικίου πρώτης κατοικίας, καθώς και του ενοικίου των σπουδαστών.
7) Να καταργήσει την απαλλαγή των διδάκτρων στα φροντιστήρια κ.λ.π.
8) Να καταργήσει την απαλλαγή των ασφαλίστρων ζωής.
9) Να καταργήσει τις φοροαπαλλαγές στις ακριτικές περιοχές.
10) Να καταργήσει την απαλλαγή των διατροφών.
11) Να μειώσει το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ σε 3.000 ευρώ περίπου κ.λ.π.

Από όλα αυτά το ΠΑΣΟΚ σκοπεύει να συγκεντρώσει 7-8 δις ευρώ, προφανώς για να πάνε στις τσέπες των τοκογλύφων.

Για όποιον αμφιβάλει ας αναζητήσει το βίντεο του τηλεοπτικού σταθμού.

Καλό Πάσχα λοιπόν και καλή Ανάσταση του λαού.


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"


Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
Πρόεδρος του Ιδρύματος Δελιβάνη

Στη Σύνοδο Κορυφής της 11ης Μαρτίου η χώρα μας υπέστη πρωτοφανούς έκτασης εμπαιγμό. Εκεί, η Ελλάδα υποχρεώθηκε, είναι αλήθεια χωρίς την ελάχιστη αντίδραση, να δεχθεί να προσκομίσει στα πόδια των Γαλλογερμανικών τραπεζών, ότι πολυτιμότερο διαθέτει: τα ιερότερα οικογενειακά της κειμήλια, που ενσωματώνουν τον πολιτισμό της, την μακραίωνα ιστορία της, αλλά και τον μόχθο προηγούμενων γενιών της.

Και το αντάλλαγμα; Ουσιαστικά μηδενικό, αν όχι και αρνητικό, αν ληφθεί υπόψη ότι η ήδη προαποφασισμένη επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής συνεπάγεται την ανάγκη καταβολής υψηλότερων συνολικών τοκοχρεολυσίων, παρά τη μείωση κατά μία μονάδα του επιτοκίου, ενώ διαιωνίζεται η εξευτελιστική κατοχή της χώρας από την τρόικα. Και όμως, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, σημαντικός αριθμός ΜΜΕ τόλμησε να εμφανίσει αυτή την εθνική τραγωδία ως θρίαμβο, και να διαθέσει μάλιστα ώρες για τον υπολογισμό των δήθεν θετικών συνεπειών της!

Θεωρώ περιττό να προσθέσω ότι τα €50 δισεκατομμύρια που απαιτούν από μας οι εταίροι μας στην ΕΕ, και τα οποία ανταλλάξαμε με το «τίποτε», δεν αναφέρονται φυσικά σε αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, όπως καθησυχαστικά μας την παρουσιάζουν κυβερνητικοί παράγοντες και ΜΜΕ, αλλά σε πώλησή της, όπου και οι ιδιωτικοποιήσεις και αποκρατικοποιήσεις υπάγονται.

Το κύριο ζήτημα που εγείρεται εδώ, αλλά με το οποίο ουδείς των αρμοδίων ασχολείται, είναι το σε ποιόν ανήκει αυτός ο δημόσιος πλούτος που θα ξεπουληθεί, και συνεπώς ποιος έχει το δικαίωμα να τον βγάλει στο σφυρί. Γνωρίζω, βέβαια, ότι με το εγκληματικό Μνημόνιο έχουμε ήδη παραχωρήσει το δικαίωμα στους δανειστές μας, να κατάσχουν τα πάντα αν δεν μπορέσουμε να καταβάλουμε έστω και μια δόση του δανείου, και όχι μόνο, αλλά και να διαθέσουν σε τρίτους της αρεσκείας τους το δικαίωμα αυτό.

Εξακολουθώ, ωστόσο να πιστεύω- προφανώς αφελώς- ότι καμιά κυβέρνηση, με όσο μεγάλη πλειοψηφία κι αν έχει εκλεγεί, δεν νομιμοποιείται να εκποιήσει τον δημόσιο πλούτο, γιατί αυτός ανήκει στον λαό. Ιδιαίτερα κι όταν η εντολή που δόθηκε στην παρούσα κυβέρνηση δεν υπερβαίνει το 20% του ελληνικού λαού.

Φαίνεται όμως ότι η έλλειψη νομιμότητας δεν αποτελεί πρόβλημα για τους Έλληνες αρμοδίους, αφού και η επιβολή του Μνημονίου παρέκαμψε, με αξιοθαύμαστη άνεση, τη νόμιμη διαδικασίας της υποχρεωτικής γνωμοδότησης από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους.

Η πάγια δικαιολογία και για το αρχικό Μνημόνιο, αλλά και για τις μετέπειτα επεκτάσεις του Μνημονίου- που αποτελούν αδιάσειστες αποδείξεις παντελούς αποτυχίας των στόχων του- , μεταξύ των οποίων και τα €50 δισεκατομμύρια που είμαστε υποχρεωμένοι να εξεύρουμε τάχιστα, είναι η συνεχής τρομοκράτησή μας με την έλευση της πτώχευσης και της αποπομπής μας από την ευρωζώνη.

Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν να διερευνήσουμε το περιεχόμενο αυτής της πτώχευσης. Καταρχήν, δεν είναι διόλου υπερβολική η διαπίστωση ότι είμαστε ήδη σε κατάσταση πτώχευσης με αναστολή, αφού μετά το 2012, μόνο με θαύμα, θα είναι δυνατή η συνέχιση της καταβολής των δόσεων του δανείου. Πέρα όμως από την αδήριτη αυτή πραγματικότητα, μετά το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου μας, και αναγκαστικά σε τιμή ευκαιρίας, η Ελλάδα θα έχει πραγματικά πτωχεύσει. Δεν θα έχουμε δηλαδή αποφύγει τον κίνδυνο που αποτέλεσε τη δικαιολογία εκποίησης των οικογενειακών μας ασημικών.

Πλανάται, όμως, και η απειλή της αποπομπής μας από την ευρωζώνη.

Ας πάρουμε, λοιπόν, κατεπειγόντως, μια ζυγαριά. Από τη μια πλευρά της, ας βάλουμε όλα τα δεινά που, ενδεχόμενα, θα αντιμετωπίσουμε αν φύγουμε από την ευρωζώνη, διωγμένοι και εξαθλιωμένοι, για να επιστρέψουμε στη δραχμή.

Πρόκειται, ασφαλώς, για κατάσταση χωρίς προηγούμενο, που δυσχεραίνει πολύ την πρόβλεψη των λεπτομερειών της. Να δεχθούμε, ωστόσο, ότι θα αντιμετωπίσουμε ένα χάος, που θα συνοδεύεται από έντονο σνομπισμό των αγορών να μας δανείζουν, καθώς και από γενναία υποτίμηση του νομίσματός μας, δηλαδή της δραχμής, και ότι θα περάσουμε πολύ δύσκολες ώρες. Μετά, όμως, από την παραζάλη του πρώτου καιρού θα μπορέσουμε να σοβαρευτούμε και να ριχτούμε στην ανάπτυξη της πατρίδας μας, αξιοποιώντας με όσο πιο γίνεται ταχύτερους ρυθμούς τις δυνατότητές της, τον επίγειο και υπόγειο πλούτο της και τη δημόσια περιουσία της, που δεν θα έχει εκποιηθεί.

Σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα οι ρυθμοί ανάπτυξης θα επανέλθουν σε θετικά πρόσημα, οι αγορές, που όπως έχει αποδειχθεί έχουν βραχεία μνήμη θα μας συγχωρήσουν, και θα αισθανθούμε ξανά κύριοι του οίκου μας και των πεπρωμένων μας, μακριά από την κατακτητική μπότα της τρόικας. Το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας θα μας ανήκει και πάλι. Και ας στοιβάξουμε από την άλλη πλευρά της πλάστιγγας μια ατέλειωτη χρονική περίοδο, που μπορεί κάλλιστα να φέρει την επιγραφή ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Και μέσα σ’ αυτή την αιωνιότητα, ο ελληνικός λαός θα είναι καταδικασμένος να ζει σε συνθήκες άγριας λιτότητας, δουλοποίησης και σταδιακής κινεζοποίησης, η οποία διαχρονικά θα επιδεινώνεται, εφόσον, εκτός από τους δανειστές θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι άκρως παράδοξοι όροι του νέου Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας, που απαιτούν συνεχείς μειώσεις μισθών.

Οι μεσαιωνικές συνθήκες της αγοράς εργασίας θα εξαθλιώνουν ολοένα και περισσότερο τους εργαζομένους, των οποίων ο μέσος μισθός θα τείνει προς τα €400-450, εξασφαλίζοντας έτσι πάμφθηνο εργατικό, και ανασφάλιστο δυναμικό για τις ανάγκες των οικονομιών του πλούσιου ευρωπαϊκού Βορρά και κατεξοχήν της Γερμανίας. Και όχι μόνο, αλλά και εξασφάλισης εργατικού δυναμικού κατάλληλα εξειδικευμένου με τη βοήθεια επιβολής των δεξιοτήτων στη θέση της παιδείας γραμμάτων και τεχνών. Η Ελλάδα θα μετατραπεί, έτσι, σε αποικία της ΕΕ που και η ίδια θα έχει μεταλλαχθεί σε Ηνωμένες Πολιτείες υπό την Γερμανία.

Σενάριο επιστημονικής φαντασίας; Θα το ήθελα πολύ, αλλά δεν το πιστεύω, μια και το σύνολο των ραγδαίων εξελίξεων, στην ευρωζώνη, οδηγεί σε σκηνικό που επαληθεύει την υλοποίηση των παραπάνω προβλέψεων.

Ο ελληνικός λαός βρίσκεται, τώρα στο σταυροδρόμι σημαντικών αποφάσεων.

Οι όποιες επιλογές του, όμως, πρέπει να γίνουν πολύ γρήγορα γιατί σε λίγο δεν θα είναι πια διαθέσιμες. Ιδίως οι νέοι, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουν το που βαδίζει η χώρα μας και να σπεύσουν να αναχαιτίσουν την καταστροφή της, που με τις παρούσες συνθήκες δείχνει να είναι αναπότρεπτη.


Επειδή η πραγματική σημερινή εικόνα της ελληνικής οικονομίας αποκρύβεται επιμελώς από το υπουργείο Οικονομικών και την κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου

Επειδή η πλειονότητα των ΜΜΕ και όσων υπηρετούν σ’ αυτά, δεν ανταποκρίνονται στην κρισιμότητα των στιγμών με το αίσθημα ευθύνης που αρμόζει, είτε από άγνοια των πραγματικών στοιχείων της οικονομίας, είτε εξυπηρετώντας διάφορα ποικιλόμορφα συμφέροντα….

Επειδή οι πολίτες έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να γνωρίζουν την Αλήθεια για την οικονομία της χώρας μας παρουσιάζονται κατωτέρω με συνοπτικό τρόπο τα επίσημα Πραγματικά στοιχεία της σημερινής κατάστασης της ελληνικής Οικονομίας:

Η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής

  • Η οικονομία έχει μπεί σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση.
  • Το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν αντιμετωπίζεται με βιώσιμο τρόπο.
  • Το χρέος αυξάνει και διατηρεί τη δυναμική του.
  • Ο πληθωρισμός διατηρείται σε υψηλά επίπεδα.
  • Η παραγωγική βάση συρρικνώνεται.
  • Τα λουκέτα πολλαπλασιάζονται.
  • Η ανεργία καλπάζει.
  • Ο κοινωνικός ιστός αποδιοργανώνεται.
  • Μέτρα κοινωνικής προστασίας δεν λαμβάνονται.
  • Η φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίζεται.
  • Οι σπατάλες συνεχίζονται.
  • Οι διαρθρωτικές αλλαγές καθυστερούν.
  • Τα μέτρα ανάπτυξης είναι ανύπαρκτα

Οι αποκλίσεις στους στόχους

Οι αστοχίες στις προβλέψεις

Ύφεση βαθιά και παρατεταμένη

Η μόνη χώρα της ευρωζώνης σε ύφεση

Πηγή: Eurostat News Release, EuroIndicators, 35/2011

Το βιοτικό επίπεδο γυρίζει χρόνια πίσω


Πηγή: ΕΛ.ΣΤΑΤ., Τριμηνιαίοι Εθνικοί Λογαριασμοί (Μάρτιος 2011)

Η ανεργία διογκώνεται


Πηγή: ΕΛ.ΣΤΑΤ

Η ανεργία πλήττει κυρίως τους νέους


Πηγή: Eurostat

Το κόστος δανεισμού αυξάνει


Αναπτυξιακός προσανατολισμός δεν υπάρχει

Χαμηλή απορροφητικότητα ΕΣΠΑ

Δημιουργία «εσωτερικού χρέους»
-«Στάση πληρωμών» εντός της χώρας (οφειλές ύψους 5,35 δισ. ευρώ μόνο το 2010)

Συρρίκνωση Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων
-Οι δαπάνες του Προγράμματος είναι -55% το 1ο τρίμηνο του έτους (έναντι πρόβλεψης για οριακή αύξηση)

Αδυναμία αξιοποίησης αναπτυξιακών εργαλείων

Η απορροφητικότητα του ΕΣΠΑ είναι χαμηλή


Το χρέος μεγαλώνει

Πηγή: European Commission – AMECO Database,
Υπουργείο Οικονομικών – Κρατικός Προϋπολογισμός 2011
Tα στοιχεία για το 2011 αποτελούν εκτιμήσεις

Η δυναμική του χρέους διατηρείται


Η ψυχολογία της αγοράς έχει καταρρεύσει

Πηγή: IOBE, Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Τα μέτρα πολλαπλασιάζονται


Πολλοί αναρωτιούνται για πιο λόγο η κυβέρνηση και η τρόικα, μεγάλη μερίδα των μέσων ενημέρωσης και αναλυτές επιμένουν σε μια πολιτική που εξαρχής, ως επίμονα αποδεικνύω, δεν βγάζει από την κρίση, αλλά αντίθετα τη βυθίζει ακόμα περισσότερο. Ανεξάρτητα από το αν καταλαβαίνουν, εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Το ερώτημα είναι αν αυτά είναι «μόνο» οι ισχυροί της ΕΕ και οι διεθνείς τοκογλύφοι ή μήπως, όπως υποστηρίζω, εξυπηρετούνται και εσωτερικές δυνάμεις; Και τι έχουν να κερδίσουν αυτές οι τελευταίες, όταν παραδίδουν όλα τα πιο πάνω στους ξένους εταίρους τους;

Όλες οι επιλογές της κυβέρνησης, όλες οι απαιτήσεις που διατυπώνονται μέσα από τα μέσα προπαγάνδας του μνημονίου δείχνουν ότι υπάρχουν δυνάμεις στην χώρα που γνωρίζουν ότι το τέλος θα έρθει, αλλά μέχρι να φτάσει αυτό θέλουν να έχουν αλλάξει ριζικά τη χώρα προς όφελός τους, σε βάρος των πραγματικών συμφερόντων της Ελλάδας.

Γι αυτό αδιαφορούν για την συνεχή υποχώρηση της διεθνούς θέσης της χώρας και τις συνεχείς απώλειες θέσεων ως προς την ΑΟΖ και το Κυπριακό.

Επιδιώκουν να παρατείνουν τον χρόνο δέσμευσης της χώρας ακόμα και αν αυτό κοστίζει ακριβά στην ελληνική κοινωνία, κύρια για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι δεν πληρώνουν εκείνοι τον λογαριασμό, αλλά οι μισθωτοί, συνταξιούχοι και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ακόμα και αν πέσουν στους κόκκινους αριθμούς οι επιχειρήσεις τους, η απώλεια είναι σχετική, αφού στην Ελλάδα υπάρχουν οι επιχειρηματίες μεγάλων μονάδων, οι οποίοι πλουτίζουν εδώ και χρόνια σε βάρος του δημοσίου και των ίδιων των επιχειρήσεών τους. Προσπαθούν δε, να βγουν οι προσωπικές περιουσίες τους αλώβητες από την κρίση.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι όσο περισσότερο κρατά η κρίση, τόσο περισσότερο υπολογίζουν να την αξιοποιήσουν για μια μακρόχρονη ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού, στο όνομα της κρίσης, προς όφελός τους, με αλλαγές που θα συμβάλλουν στην παραπέρα ανακατανομή εισοδήματος και πλούτου.

Ποιο είναι το κεντρικό επιχείρημα παράτασης της διαχείρισης της κρίσης και της λήψης νέων μέτρων; Είναι πολύ απλό: υποστηρίζουν ότι ναι μεν έχει γίνει πρόοδος αλλά ότι οι αγορές συνεχίζουν να έχουν αμφιβολίες για το εάν η Ελλάδα θα μπορέσει να ελέγξει το χρέος της. Γι αυτό καλούν όλους, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, μέσα, απλούς πολίτες, να συμπαραταχθούν με μια πολιτική «περισσότερων και επιταχυνόμενων» αλλαγών, με άλλα λόγια πιο αδίστακτης και πιο επίμονης πολιτικής μονόπλευρης λιτότητας, έτσι ώστε «να πειστούν επιτέλους» και οι αγορές.

Στην πραγματικότητα η εφαρμογή της τρέχουσας πολιτικής είναι αδιέξοδη. Και αυτό το γνωρίζουν οι αγορές. Για αυτό παρατάσσονται με τρόπο που να διασφαλίσουν ακόμα περισσότερα κέρδη από το πληγωμένο κορμί της χώρας. Δεν είναι οι «αμφιβολίες των αγορών» που δεν μας βγάζουν από τα αδιέξοδα, αλλά οι πραγματικοί αριθμοί.
Η μονόπλευρη λιτότητα.
Η άγρια ανακατανομή εισοδημάτων και περιουσιών.
Η μειούμενη συνολική ζήτηση και κατά προέκταση η υποκατανάλωση.
Η έλλειψη δημόσιων επενδύσεων.

Όλα αυτά τα γνωρίζουν οι αγορές και για αυτό προτρέπουν αφενός σε περισσότερο αίμα και αφετέρου προειδοποιούν ότι με αυτή την πολιτική η χώρα δεν θα βγει από την κρίση.

Όλοι τα γνωρίζουν αυτά, και το οικονομικό επιτελείο.

Απλά επικαλούνται τις αγορές προκειμένου να παραλύσουμε και να μην αντιστεκόμαστε σε νέα μέτρα μονόπλευρης λιτότητας.