Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαρ 2012


«Ο επαγγελματίας πολιτικός (στις μέρες μας) είναι, κατά κανόνα, ένας άνθρωπος χωρίς κανένα επάγγελμα… Με συνέπεια την πλήρη κοινωνική περιθωριοποίησή του. Όσο υψηλότερα ανέρχεται στην κομματική ιεραρχία, τόσο ριζικότερα κόβονται οι σχέσεις του με την κοινωνία… Από αυτήν την κοινωνική απομόνωση προκύπτει η απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας… (Έτσι) ανεξάρτητα από τις διανοητικές του ικανότητες ο πολιτικός είναι κατά κανόνα, ο τελευταίος που κατανοεί τι συμβαίνει στην κοινωνία…».
Hans Magnus Enzensberger, από το βιβλίο του «Πολιτική και πολιτισμός», εκδόσεις «Scripta» εφημερίδα «Καθημερινή»: Χρήστος Γιανναράς.

Του Παντελή Γιαννουλάκη

Από το παραπάνω «είδος» πολιτικών «χορτάσαμε» στα χρόνια της Μεταπολίτευσης… Με τη δική τους «βοήθεια» φτάσαμε στη σημερινή πολυεπίπεδη κρίση. Οι εκλογές πλησιάζουν και οι πολίτες αναζητούν μια διαφορετική επιλογή…

Ήρθε η στιγμή να αφήσουν πίσω τους όσους πολιτικούς έχουν παγιδευτεί στο κυρίαρχο «καλούπι» του παλαιοκομματισμού, της οικογενειοκρατίας, των εσωκομματικών ισορροπιών-κατεστημένων, τους θιασώτες των πολιτικών και θεσμικών στρεβλώσεων, τις ρητορικές κενολογίες, τον πολιτικαντισμό, τις ιδεοληψίες, την «τοξική» και αντικοινωνική τους πολιτική, τη λογική «των δικών μας παιδιών», την ταύτιση «κόμματος-κράτους», τη «συντροφιά» με κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, το «ξεπούλημα» των οραμάτων τους, την καταστροφή των παραγωγικών δομών της χώρας και γενικά των κάθε είδους φαυλότητα…

Πολιτικοί που δεν έχουν να καυχηθούν για την όποια πολιτική διακινδύνευση… Γεννημένοι και προορισμένοι να γίνουν κάποτε «νομείς» της εξουσίας, γιατί-όχι -και πρωθυπουργοί… Χωρίς, όμως, ουσιαστικό ηγετικό χάρισμα απλά και μόνο ικανοί στο κομματικό παρασκήνιο και φυσικά αρεστοί -πότε οι μεν και πότε οι δε- στους μεγαλόσχημους επιχειρηματίες-μιντιάρχες των Αθηνών. Χωρίς καμία ουσιαστική επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα την οποία, μάλιστα, οι ίδιοι διαμορφώνουν. Έτσι, εξακολουθούν να υπεραμύνονται του… δήθεν έργου τους(!) να στηρίζουν και να στηρίζονται σε πρόσωπα που ταυτίζονται με χίλιες τόσες φαυλότητες… Συνεχίζουν, λοιπόν, να συμπεριφέρονται ωσάν τίποτε να μην έχει συμβεί στον τόπο στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Για ουσιαστική αυτοκριτική, βέβαια, ούτε λόγος. Μισή «συγγνώμη» ακολουθούμενη από «δεκάδες αλλά…»

Οι πολίτες, λοιπόν, σιγά -σιγά λένε στα δύο κόμματα, που διαχειρίστηκαν τις τύχες του τόπου για 38 περίπου χρόνια,… «Ως εδώ!»

Ταυτόχρονα αναζητούν- ή οφείλουν να αναζητήσουν- πολιτικούς που να εμπνέουν έχοντας, φυσικά, υψηλές απαιτήσεις τόσο από τον εαυτό τους όσο και από τους πολίτες. Ηγέτες με όραμα, πάθος, αρχές, ανιδιοτέλεια και συλλογικό τρόπο δράσης.

Ένας λαός, που σήμερα βρίσκεται σε «κατάθλιψη»αναζητά την ελπίδα, ώστε να αισθανθεί ξανά «ενεργός», δραστήριος, παραγωγικός, ζωντανός ξανά…! Αναζητά πολιτικούς που να έχουν «περπατήσει» τα κοινωνικά μονοπάτια, που να βλέπουν μακροπρόθεσμα και να μην βλέπουν τη θέση τους παρά μόνο ως το μέσο που με συλλογικό τρόπο δουλειάς θα βγάλει τη χώρα από τα σημερινά αδιέξοδα…

Όποιος διαβάσει αυτές τις γραμμές πιθανόν να σκεφτεί- μεταξύ άλλων- ότι ο γραφών… «πετάει στα σύννεφα!». Κι, όμως, οφείλουμε να σκεφτούμε θετικά και να αναζητήσουμε τα πρόσωπα εκείνα που σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια ανταποκρίνονται σε ένα διαφορετικό «μοντέλο πολιτικού» από εκείνο που προσομοιάζει με τον κινηματογραφικό «Μαυρογιαλούρο»…

Στις εκλογές που πλησιάζουν η «τελευταία ευκαιρία» είναι στα χέρια των πολιτών. Μπορεί να ζούμε στην «Εποχή των μοιραίων ηγετών», αλλά κρατάμε τη μοίρα μας στα χέρια μας…. Οι επόμενες γενιές δε θα μας συγχωρήσουν αν τις καταδικάσουμε στη «βαρβαρότητα»…

Τα μέχρι σήμερα-λεγόμενα- μεγάλα κόμματα αποτελούν πια (δημοσκοπικά) συντρίμμια ενός «οικτρού» παρελθόντος. Οι πολίτες χωρίς καμία εκδικητική μανία, δίχως ακρότητες, θα πουν με δημοκρατικό τρόπο (με μοναδικό όπλο την ψήφο τους) το δικό τους πολιτικό «αντίο» σε όσους οδήγησαν την κοινωνία στα σημερινά αδιέξοδα και ταυτόχρονα- με τη θετική τους ψήφο- θα επιλέξουν τα πρόσωπα εκείνα στα οποία θα εναποθέσουν-ρεαλιστικά σκεπτόμενοι- την ελπίδα και το όραμά τους για μια βιωτή ζωή, για ένα καλύτερο μέλλον.

Έχει μεγάλη σημασία τόσο η επιλογή κόμματος όσο και η επιλογή των προσώπων, προκειμένου το «αύριο» της χώρας να στηριχθεί σε «πυλώνες», που θα είναι ικανοί να φέρουν εις πέρας μια απαιτητική και δύσκολη πορεία, χωρίς να πτοούνται και να διστάζουν…

Για, πιθανά, επόμενα αδιέξοδα οι ψηφοφόροι των επόμενων εκλογών θα έχουν- κι αυτοί- τη δική τους μεγάλη ευθύνη…

Ας αδιαφορήσουμε με την ψήφο μας απέναντι σε εκείνους που σκοτείνιασαν το όνειρα ενός λαού, χρόνια τώρα…

Όταν ανακοινώθηκε πως στις ταράτσες των πολυκατοικιών γύρω από το Σύνταγμα θα τοποθετηθούν ελεύθεροι σκοπευτές, όλοι αναρίγησαν. Η εικόνα αυτή έφερε στο μυαλό όλων την επιβολή καθεστώτος που βρίσκεται εκτός πολιτεύματος, εκτός Συντάγματος, εκτός νόμου. Κάποιοι μειδίασαν, επειδή διέκριναν τον φόβο του λαού από τους εγκάθετους κυβερνώντες… Κάποιοι άλλοι θύμωσαν επειδή ξεδιάντροπα το καθεστώς της κατοχικής κυβέρνησης αποφάσισε να στοχοποιήσει πολίτες, ενώ την προηγούμενη ημέρα τουρκικά πλοία (ένα ερευνητικό κι ένα πολεμικό) έκοβαν βόλτες στο Αιγαίο και παραβίασαν τα εθνικά χωρικά ύδατα αλλά και κάθε έννοια φιλικής γειτονίας…

Η αλήθεια είναι πως το καθεστώς Παπαδήμου, όπως εξάλλου ομολόγησε, έτρεμε την ημέρα της παρέλασης αλλά οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν τοποθετήθηκαν για να βάλουν στο στόχαστρό τους διαμαρτυρόμενους πολίτες. Και αφού οι ελεύθεροι σκοπευτές δεν θα στόχευσαν στους πολίτες, τότε πού θα έστρεφαν τα όπλα τους; Μήπως στους με πρόσκληρη παριστάμενους στην πλατεία Συντάγματος; Μήπως σε αστυνομικούς που είχαν αναλάβει την φύλαξη των "υψηλών προσώπων"; Ή μήπως προς στους άνδρες των υπηρεσιών ασφαλείας που έλεγχαν τους πάντες και τα πάντα; Όχι, κανένας από αυτούς δεν μπήκε στο στόχαστρο των ελεύθερων σκοπευτών. Κανένας από αυτούς δεν πληρούσε τα κριτήρια επικινδυνότητας έναντι του κατοχικού καθεστώτος. Η χούντα Παπαδήμου έτρεμε και συνεχίζει να τρέμει στην ιδέα πως θα βρεθεί αίφνης αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη της. Και αυτός ο εφιάλτης δεν είναι ο Ελληνικός λαός, αφού ακόμη μπορεί και χειρίζεται τις αντιδράσεις του μέσω των ΜΜΕ που είναι φίλα προσκείμενα στην μνημονιακή – κατοχική κυβέρνηση.

Ο μεγάλος αντίπαλος, για τους εγκάθετους κυβερνώντες είναι ο Ελληνικός Στρατός, στον οποίο επεχείρησαν πολλά, συνεχή και πολύ ισχυρά πλήγματα, προκειμένου να πλήξουν το ηθικό του, να τον τιθασεύσουν ή να τον διαλύσουν, προκειμένου να αισθάνονται ήρεμοι καθώς δολοφονούν έναν ολόκληρο λαό, καθώς διαλύουν μία ολόκληρη χώρα. Φοβούνταν (και συνεχίζουν να βιώνουν έναν καθημερινό εφιάλτη) οι υπάλληλοι των τραπεζών και οι λακέδες της Μέρκελ, οι ανθυπο-πράκτορες που κατέλαβαν θέσεις εξουσίας, πως υπάρχει πιθανότητα να επαναληφθεί ένα «περιστατικό», παρόμοιο της δολοφονίας του Σαντάτ, διαδόχου του Νάσερ στην Αίγυπτο (δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια στρατιωτικής παρέλασης). Αυτός είναι ο πρώτος σε διαβάθμιση φόβος των τρεμάμενων εφιαλτών. Γι αυτό καρατόμησαν –χωρίς καν αιτιολόγηση- πριν μερικούς μήνες την ηγεσία του στρατεύματος, γι αυτό προσπαθούν να διαλύσουν το ηθικό των ηγετών (μικρών και μεγάλων, υπάρχουν πολλοί στις τάξεις του στρατού) μέσα από πολιτικές αποφάσεις που τους έδεσαν τα χέρια ή και απείλησαν ευθέως την ικανότητα άμυνας της χώρας. Όμως, γνωρίζουν πως στο στράτευμα υπάρχει υψηλό το αίσθημα της εθνικοφροσύνης (της αγάπης προς την πατρίδα και της έως θανάτου υποχρέωσης υπεράσπισής της).

Αυτό ακριβώς είναι και το ανυπέρβλητο σημείο των εθνομηδενιστών που σήμερα μας κυβερνούν. Γι αυτό τον λόγο οι ελεύθεροι σκοπευτές στόχευαν προς το στράτευμα, όταν αυτό παρήλαυνε. Ο φόβος πως κάποιος ή κάποιοι στρατιωτικοί θα κινηθούν κατά της εξέδρας των επισήμων, εξανάγκασε στο άδειασμα της πλατείας Συντάγματος από τους πολίτες και στην τοποθέτηση έγκριτων και πιστών στο καθεστώς «θεατών» (αστυνομικών, στρατιωτικών), αλλά και υπαλλήλων υπηρεσιών ασφαλείας. Ήθελαν τον πλήρη έλεγχο, αλλά και την πλήρη κάλυψη σε οτιδήποτε συνέβαινε κατά τη διάρκεια της παρέλασης.

Στόχος του Παπαδήμου και του Χρυσοχοΐδη δεν ήταν κανένας άλλος πλην εκείνων των στρατευσίμων και των στελεχών του Ελληνικού Στρατού, που έκαναν παρέλαση τιμώντας τους νεκρούς και τους αγωνιστές για την απελευθέρωση της χώρας από την Οθωμανική κατοχή. Οι διόπτρες των ελεύθερων σκοπευτών ήταν στραμμένες προς τους καλύτερους της χώρας, επειδή οι παρανόμως κυβερνώντες ένιωσαν να απειλούνται… Μόνο, που ίσως θα πρέπει να πει κάποιος στους ελεύθερους σκοπευτές και σε αυτούς που τους διέταξαν, πως οι «στόχοι» γνώριζαν πως τους σημάδευαν σαπρόμυαλοι που θα εκτελούσαν για την μάνα τους για το μηνιάτικο των 800 ευρώ…


Δεν αντέχουν να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους από "τα έργα και τις ημέρες" τους

Ο Πάγκαλος μας κάνει την… τιμή να μην είναι υποψήφιος.

Ο Χυτήρης το σκέφτεται αν θα είναι στις επόμενες εκλογές.

Σήμερα και ο Ξυνίδης μας ανακοίνωσε ότι δε θα πολιτευτεί ξανά.

Υπάρχουν πολλοί άλλοι από το ΠΑΣΟΚ και την παρούσα κυβέρνηση που δε θα κατέβουν στις εκλογές, όποτε κι αν αυτές γίνουν;

Αλλά γιατί άραγε το κάνουν αυτό τώρα που οι… δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ ανακάμπτει και ο Βενιζέλος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός από όλους τους άλλους; Γιατί δηλαδή κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ δε βλέπουν την ώρα να τελειώσει η παρούσα Βουλή αφού κινδυνεύουν να μετατραπούν σε σάκο του μποξ για το λαό;

Είδατε τι έγινε με τον υφυπουργό Εσωτερικών κ. Κουκουλόπουλο στην Κοζάνη. Απίστευτο γιουχάϊσμα.



Επίσης, όπου δεν υπήρχαν σιδερόφρακτες παρελάσεις οι πολιτικοί που μας κυβέρνησαν τα προηγούμενα δύο χρόνια, δεν πλησίασαν ούτε σε απόσταση χιλιομέτρων.

Επομένως, υπάρχει καμιά μεταφυσική δύναμη που εμποδίζει τους Πασόκους να μην πολιτευτούν στις εκλογές αφού σύμφωνα με τα γκάλοπ ο κόσμος καταλαβαίνει ότι αδίκησε το ΠΑΣΟΚ κι ότι αξίζει τον κόπο να του δώσει μια ευκαιρία;

Προφανώς κι αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά ο Πάγκαλος θα επιθυμούσε να παίζει ρόλο στα πολιτικά πράγματα, όπως και άλλοι κηπουροί και μη. Η βασική αιτία είναι ότι οι δημοσκοπήσεις είναι στημένες. Είναι μαϊμού, περισσότερο κι από τα επιδόματα που έπαιρναν οι τυφλοί που έβλεπαν και οι ανάπηροι που περπατούσαν.

Και το γνωρίζουν οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ. Ξέρουν ότι ο Βενιζέλος έχει κινήσει ολόκληρο το μηχανισμό της διαπλοκής για να παρουσιαστεί ως η εναλλακτική λύση στη χώρα. Αν είναι δυνατόν δηλαδή.

Όσο κι αν οι μαϊμουδιές παίξουν τις επόμενες εβδομάδες το ρόλο τους, οι… έξυπνοι Πασόκοι καταλαβαίνουν ότι η επόμενη Βουλή δε θα έχει περισσότερους από 60-70 πράσινους βουλευτές, κι αυτοί σίγουρα δε θα είναι όσοι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο δράμα της χώρας.

Γι’ αυτό και την κάνουν σαν τα ποντίκια από το βουλιαγμένο καράβι. Κι άσε μετά τον Ξυνίδη να λέει ότι δεν έχουν πολιτική πρόταση τα κόμματα. Τώρα το κατάλαβε;


Γράφει η Σοφία Τ.

Η απάντηση στον εντυπωσιασμό του Παπαδήμου και την χαρά του Αβραμόπουλου. Ο… αδιάβαστος Χρυσοχοΐδης πέτυχε τον στόχο του. «Διεθνές ρεζιλίκι με τους «ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες» – Γελάει ο πλανήτης! Σε διεθνές ρεζιλίκι εξελίσσεται η υπόθεση των μέτρων προστασίας μιας «ανεπιθύμητης κυβέρνησης» που έχει χάσει όχι απλώς τη νομιμοποίηση, αλλά και την επαφή με την πραγματικότητα απεργαζόμενη ύποπτες μεθοδεύσεις που μπορεί να οδηγήσουν εύκολα και σε μακελειό.

Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα του BUSINESS WEEK το οποίο περιγράφει ως
«γελοίο το σκηνικό μιας δημοκρατικής κυβέρνησης που βάζει ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες και χιλιάδες αστυνομικούς για να προστατεύσουν μερικές δεκάδες κυβερνητικούς αξιωματούχους».

«Οι Αρχές της χώρας», λέει το αμερικανικό BUSINESS WEEK, «έχουν εφαρμόσει μαζικά μέτρα ασφαλείας με την χρήση ακόμα και ελεύθερων σκοπευτών της αστυνομίας από τον φόβο διαδηλώσεων εναντίον των μέτρων λιτότητας που θα μπορούσαν να διαταράξουν τις εθνικές παρελάσεις για τον εορτασμό της «Ελληνικής Ημέρας της Ανεξαρτησίας(όπως ακριβώς αναφέρουν την 25η Μαρτίου) αυτό το Σαββατοκύριακο.

Περισσότεροι από 5.000 αστυνομικοί θα κινητοποιηθούν στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών, είπαν οι Αρχές από χθες Παρασκευή, ενώ θα αποκλειστεί η πρόσβαση του κοινού στην Πλατεία μπροστά στη Βουλή από όπου οι πολιτικοί και οι επίσημοι παρακολουθούν τις παρελάσεις…

Συνήθως χιλιάδες άνθρωποι σχηματίζουν μία γραμμή στις κεντρικές οδούς της Αθήνας, για να παρακολουθήσουν τη στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου, που σηματοδοτεί την εξέγερση της Ελλάδας, ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1821. Αλλά η δημόσια οργή έχει αυξηθεί καθώς η κυβέρνηση έχει επιβάλει ακόμα περισσότερες περικοπές αλλά και αυξήσεις στους φόρους στους Έλληνες πολίτες, κατά τη διάρκεια μίας σοβαρής οικονομικής κρίσης.

Στην άλλη Εθνική Εορτή τον περασμένο Οκτώβριο, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της χώρας αποδοκιμάσθηκε και η στρατιωτική παρέλαση ματαιώθηκε με την επίκληση των διαμαρτυριών. Από τότε οι πολιτικοί έχουν πέσει συχνά θύματα της οργής πολιτών, που τους εκτοξεύουν ύβρεις και γιαούρτια ή αυγά, σε δημόσιες εμφανίσεις τους σε όλη τη χώρα.

Οι Αρχές, θα περιορίσουν την πρόσβαση μπροστά στη Βουλή την Κυριακή και ανάλογοι περιορισμοί, αναμένονταν για την παρέλαση των μαθητών σήμερα. Η κίνηση στους δρόμους κοντά στο χώρο της παρέλασης είναι απαγορευμένη, την ώρα που μεταλλικά οδοφράγματα είχαν στηθεί στους δρόμους προς την πλευρά της Βουλής»…

Είναι γεγονός ότι μόνο σε καθεστώτα τύπου Καντάφι ή Τσαουσέσκου λαμβάνονται τέτοια μέτρα. Πρόκειται καθαρά για διασυρμό προσωπικά του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, το να λαμβάνονται τέτοια μέτρα για να παρουσιαστεί δημοσίως «στο λαό του».

Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή, επιτέλους, η οποία φοβάται και δεν μπορεί να συνεορτάσει με τον λαό την Εθνική Εορτή;

Ποιός φόβος και ποιά γνώση, την υποχρεώνει να απομονωθεί τρεμάμενη, φθάνοντας στο σημείο να τοποθετήσει ελεύθερους σκοπευτές περιμετρικά του χώρου παρέλασης κατά το παράδειγμα καθεστώτων τύπου Καντάφι ή Τσαουσέσκου (το τελευταίο θα το θυμούνται οι παλαιότεροι, αφού ήταν από τα αγαπημένα καθεστώτα, μαζί με τον Καντάφι, τον Γιαρουζέσκι στην Πολωνία, την PLO του Γ. Αραφάτ κλπ, των κυβερνητικών στελεχών των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ…);

Οι πολίτες που θα σπεύσουν στις στρατιωτικές παρελάσεις, δεν θα πρέπει να πέσουν στην παγίδα να εκφράσουν με επεισόδια ή με προπηλακισμούς τον εθνικό και προσωπικό τους πόνο.

Περιφρονήστε τους.

Δεν αξίζουν ούτε το σάλιο σας.

Σε λίγες εβδομάδες στις εκλογές θα δοθεί η απάντηση δημοκρατικά και συντεταγμένα.

Τα σκοτεινά κέντρα που απεργάζονται διαιώνιση της εξουσίας των κομμάτων του Μνημονίου δεν θα διστάσουν να αιματοκυλίσουν την παρέλαση για να επιβιώσουν μέσα από την ανωμαλία.

Προσοχή στους πολίτες να μην πέσουν στην παγίδα αυτή.

Αποθέωση –και μόνο– των Ενόπλων Δυνάμεων, περιφρόνηση των πολιτικών και ειδικότερα των κυβερνητικών και μετά … ραντεβού στην κάλπη. Λίγες εβδομάδες έμειναν…»
Ο Μίκης Θεοδωράκης και το Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών-ΣΠΙΘΑ καταγγέλλουν τη σύλληψη από την αστυνομία και την προσαγωγή στη ΓΑΔΑ του Γιώργου Καραμπελιά και μελών του ΑΡΔΗΝ που θέλησαν σήμερα να παρακολουθήσουν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου.
Η σύλληψη έγινε έξω ακριβώς από τα γραφεία του ΑΡΔΗΝ στην οδό Θεμιστοκλέους την ώρα που έβγαιναν!

Κύριοι, με ποια ακριβώς αιτία συλλάβατε μια ομάδα πολιτών που βάδιζε κρατώντας την Ελληνική Σημαία στο κέντρο της Αθήνας;
Ποιόν ακριβώς ενοχλούσαν;
Μήπως το σάπιο πολιτικό σύστημα που οι εκπρόσωποί του επιμένουν να παρακολουθούν τις παρελάσεις αγκαλιασμένοι με τις δυνάμεις των ΜΑΤ, με τον Ελληνικό λαό μακριά και πίσω από σιδερόφρακτα κάγκελα να παρακολουθεί αγανακτισμένος και απελπισμένος, να καταπατούν την αξιοπρέπειά του;

Η προβοκατόρικη αυτή επίθεση κατά Ελλήνων πολιτών αποδεικνύει πόσο φοβισμένη είναι η κυβέρνηση και οι θεματοφύλακες της εν όψει μάλιστα και τον εκλογών που έρχονται.

Σήμερα, σε πολλές πόλεις της Ελλάδας παρά την διατεταγμένη επιθετικότητα της αστυνομίας οι Έλληνες πολίτες για άλλη μια φορά κατέδειξαν ότι δεν πτοούνται από αστυνομικά μέτρα, τα ΜΑΤ και τα χημικά.

Η 25η Μαρτίου θα παραμένει πάντα ένα σύμβολο για ελευθερία και ανεξαρτησία.

Το Πολιτικό Συμβούλιο του Κ.Α.Π.

Επεισόδια σημειώθηκαν στην Ξάνθη λίγο πριν ξεκινήσει η παρέλαση ανάμεσα σε διαδηλωτές της Πρωτοβουλίας Αντίστασης και μονάδες των ΜΑΤ.

Παρά το γεγονός πως ο χώρος περιμετρικά της Πλατείας Ελευθερίας, όπου βρίσκονταν οι επίσημοι, φυλασσόταν από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και στον χώρο είχαν τοποθετηθεί κάγκελα, οι διαδηλωτές προσπάθησαν να πλησιάσουν περισσότερο τον χώρο της παρέλασης, με αποτέλεσμα να σημειωθούν επεισόδια ανάμεσα τους και τα ΜΑΤ.

Λίγα λεπτά αργότερα οι διαδηλωτές αποχώρησαν, κατευθυνόμενοι προς την κεντρική πλατεία της πόλης φωνάζοντας συνθήματα περιφερειακά του χώρου διεξαγωγής της παρέλασης.

Να σημειώσουμε πως η "περίμετρος ασφάλειας" των ΜΑΤ ήταν περίπου 100 μέτρα μακριά από την εξέδρα των επισήμων.

Ένταση, κιγκλιδώματα, αποδοκιμασίες και πολύ αστυνομία στην παρέλαση της Κομοτηνής

Με την καθιερωμένη παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας, των πολιτιστικών συλλόγων, του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις για την επέτειο της 25ης Μαρτίου στην Κομοτηνή.

Ήταν μια παρέλαση διαφορετική από τις άλλες, καθώς κανένας μαθητής δεν έστρεψε όπως άλλες φορές το κεφάλι του στην εξέδρα των επισήμων, ενώ ένταση προκλήθηκε απέναντι από αυτήν, με ομάδες νεολαίων του ΣΥΡΙΖΑ και των «αγανακτισμένων» της Κομοτηνής, να φωνάζουν συνθήματα εναντίον της οικονομικής πολιτικής οι πρώτοι και εναντίον των πολιτικών οι δεύτεροι.
Για πρώτη φορά στην Κομοτηνή, υπήρχαν περιμετρικά της Λεωφόρου Δημοκρατίας όπου πραγματοποιείται η παρέλαση, κιγκλιδώματα για τον κόσμο, με σκοπό να τον κρατήσουν σε απόσταση ασφαλείας από τους επισήμους.

Διμοιρίες των ΜΑΤ, άνδρες της ασφάλειας και της αστυνομίας βρισκόταν και από τις δυο μεριές της Λεωφόρου και έλεγχαν την κατάσταση, ενώ η κυκλοφορία στους παράλληλους δρόμους, από αυτόν της παρέλασης, είχε διακοπεί. Αν εξαιρεθούν οι στιγμές έντασης που προαναφέραμε, η παρέλαση κύλησε ήρεμα, με πλήθος κόσμου να χειροκροτεί τους μαθητές και τον στρατό.
Χαρακτηριστική και πολύ εύστοχη η δήλωση του Δημάρχου Κομοτηνής Γιώργου Πετρίδη, ο οποίος μετά το τέλος της παρέλασης δήλωσε τα εξής: «Σήμερα δεν θα κάνω δηλώσεις για την 25η Μαρτίου του 1821, αλλά θα κάνω δήλωση για την 25η Μαρτίου του 2012! Εύχομαι και ελπίζω να είναι η τελευταία φορά που στην πόλη μου, γίνεται η παρέλαση πίσω από κάγκελα!».

Ο υφυπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Πεταλωτής, εκπροσώπησε την Κυβέρνηση στην παρέλαση και τόνισε πως «ειδικά οι Θρακιώτες οφείλουμε και φέτος να αναδείξουμε με κάθε τρόπο πόσο σημαντική είναι για μας η επέτειος αυτή και να προσπαθήσουμε να αναγνωριστεί εντονότερα η μεγάλη προσφορά της Θράκης στον αγώνα του 1821 αφού αυτή δεν φωτίζεται επαρκώς».


Μην τους αφήνετε σε χλωρό κλαρί…
Είναι χεσμένοι…
Τρέμουν την οργή του λαού

Έγινε κι αυτό στην Ελλάδα των γαλαζοπράσινων ανδρείκελων…

Η κυβέρνηση των δωσίλογων να μαντρώνει με κάγκελα τον λαό και οι μπάτσοι ελεύθεροι σκοπευτές να φυλάνε το στρατό!!!

Τι φοβάστε ρε ψοφίμια και γεμίσατε την Ελλάδα κάγκελα;

Έτσι θα περάσετε το υπόλοιπο της μίζερης ζωή σας, κρυμμένοι πίσω από τις ασπίδες και τα χημικά των μπάτσων;

Αμπαρωμένοι σε σπίτια φυλακές και αεροστεγή γραφεία;

Είστε παράνομοι, είστε τρομαγμένοι, δεν έχετε καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, ασκείτε την εξουσία με την βία, φασιστικά και ως δύναμη καγκελόφραχτης κατοχής…

Όπου και να πάτε, όπου και να κρυφτείτε, όσους και να βάλετε να σας φυλάνε, θα μας βρείτε μπροστά σας…

Ερχόμαστε!


Tου Νικηφόρου Φωκά


Δίκαιο που να διέπει την πτώχευση Κρατών δεν υπάρχει. Το θέμα είναι κατ’ εξοχήν πολιτικό. Όμως, κάποιες αρχές του πτωχευτικού δικαίου νομίζω εφαρμόζονται αναγκαστικά κατ’ αναλογία. Για παράδειγμα, όπως πτώχευση μιας εταιρείας υπάρχει όταν δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της, έτσι πτώχευση ενός Κράτους υπάρχει όταν το Κράτος δεν μπορεί να καλύψει τις οικονομικές υποχρεώσεις του και δανείζεται. Η Ελλάς δηλαδή βρίσκεται σε κατάσταση πτώχευσης ήδη από το 1989, όταν άρχισε να δανείζεται για να πληρώσει τους τόκους των χρεών της, και πάντως από το2010, όταν η Χώρα κατέφυγε στο Δ.Ν.Τ. γιατί έκλεισαν για αυτήν οι χρηματαγορές.

Επίσης, όπως το Δ.Σ. εταιρείας έχει αστική και ποινική ευθύνη έναντι των μετόχων και των δανειστών της εταιρείας όταν συνεχίζει τις εμπορικές δραστηριότητες ενώ γνωρίζει ότι η πτώχευση έχει επέλθει η είναι αναπόφευκτη, έτσι και οι κυβερνήσεις από το 1989 και πάντως από το 2010 έχουν, πέραν της πολιτικής ευθύνης, αστική και ποινική ευθύνη. Αν η πρώτη καταλογίζεται στις εκλογές, ο λογαριασμός έρχεται… Και αν η τελευταία έχει παραγραφεί, η δεύτερη υφίσταται ακόμη. Με αυτήν, μπορεί να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι και να τους αφαιρεθούν τα μαύρα κέρδη της επαίσχυντης πολιτικής που εν γνώσει τους (αλλά όχι και εν γνώσει του λαού) ακολούθησαν. Όπως το Δ.Σ. ευθύνεται (και όχι οι μέτοχοι), έτσι φταίνε και οι εκάστοτε κυβερνήσεις (και όχι ο λαός, η τουλάχιστον όχι τόσο ο λαός όσο η κυβέρνηση). Και αν ο λαός οφείλει να κάνει αυτοκριτική για την εγκατάλειψη των αξιών του που οδήγησαν σε αυτή την ηθική παρακμή, οι ντόπιοι και ξένοι μαφιόζοι που τον έφεραν ως εδώ και συνεχίζουν να κυβερνούν παρά την πτώχευση δεν δικαιούνται να τον πετροβολούν.

Έπειτα, η εκκαθάριση (η διάλυση δηλαδή μιας εταιρείας και η πώληση των περιουσιακών της στοιχείων) είναι ο μόνος δρόμος όταν η εταιρεία δεν μπορεί να σωθεί. Έτσι, εκκαθάριση δεν νοείται σε περίπτωση πτώχευσης Κράτους, αφού θα καταργούσε την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική ανεξαρτησία του Κράτους. Αυτό όμως σημαίνει ότι η αναδιάρθρωση του χρέους της Χώρας ήταν επιτακτική από την πρώτη στιγμή, πριν από την προσφυγή στο Δ.Ν.Τ., αλλά και τώρα. Δυστυχώς όμως ούτε το πρώτο ούτε το δεύτερο μνημόνιο αποτελούν αναδιάρθρωση γιατί, κατά κοινή ομολογία, δεν επιτυγχάνουν τον σκοπό της οποιασδήποτε αναδιάρθρωσης, δηλαδή το να επανέλθει ο πτωχός στην κερδοφορία και να πληρώσει μέρος της αρχικής οφειλής η αυτής που πρόεκυψε από νέο δάνειο μετά την κήρυξη της πτώχευσης (αντίθετα θα μας οδηγήσει μετά από διάλυση του κοινωνικού ιστού της Χώρας πάλι σε μη βιώσιμο χρέος, πιο σύντομα από όσο πολλοί νομίζουν). Το μόνο λογικό συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι οι δανειστές της Χώρας περιμένουν να πληρωθούν παίρνοντας και πουλώντας τα περιουσιακά στοιχεία της Χώρας. Το μνημόνιο δηλαδή αποτελεί ουσιαστικά εκκαθάριση. Ότι αυτό αντίκειται σε βασικές αρχές κάθε σύγχρονου συντάγματος (ακόμη και της Γερμανίας), καθώς και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου έχει τονιστεί κατ’ επανάληψη από επιφανείς συνταγματολόγους, όπως ο καθ. Γ. Κασσιμάτης, μέλη το ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά και το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του Ο.Η.Ε. και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας.

Οι υποστηρικτές του μνημονίου ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Όμως ότι το χρέος του 2009 εκτινάχτηκε αφού μετά τις εκλογές του 2009 έγιναν πληρωμές που μπορούσαν να περιμένουν ενώ αναβλήθηκε η είσπραξη εσόδων είναι πλέον κοινά γνωστό. Το ίδιο ότι η κυβέρνηση δεν βγήκε στις αγορές να δανειστεί όσο μπορούσε, όπως και ότι δεν πήρε έγκαιρα όλα τα μέτρα τα οποία έπρεπε να είχε λάβει. Έτσι, ήδη γνωρίζουμε ότι, πριν μπούμε στο μνημόνιο υπήρχε άλλος δρόμος. Αλλά και μετά υπήρχε και υπάρχει άλλος δρόμος. Πρώτα από όλα, έπρεπε και πρέπει να γίνει λογιστικός έλεγχος του χρέους. Ο έλεγχος θα μας έδειχνε και θα μας δείξει την προέλευση αλλά και την νομιμότητα του χρέους. Το νόμιμο χρέος το κρατούμε. Το παράνομο (π.χ. υπερκοστολογήσεις δημοσίων προμηθειών και έργων) το σβήνουμε και στέλνουμε τους υπευθύνους, ντόπιους και ξένους, στον εισαγγελέα (και τους πολιτικούς των οποίων τα εγκλήματα έχουν τυχόν παραγραφεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας). Έπειτα, από το νόμιμο πρέπει να δούμε ποιο μέρος μπορούμε να πληρώσουμε και το υπόλοιπο να το σβήσουμε στα πλαίσια ενός προγράμματος αναδιάρθρωσης που θα συμφωνηθεί με τους έντιμους από τους δανειστές μας. Γιατί υπάρχουν και ανέντιμοι δανειστές, που κρύβουν αυτούς που κερδοσκόπησαν σε βάρος του ελληνικού Κράτους ή καταδολίευσαν τους ψηφοφόρους τους και έδωσαν χρήματα των ψηφοφόρων στις τράπεζες. Και αυτούς πρέπει να τους ξεμπροστιάσουμε για να καθαρίσει η Ευρώπη, όχι να τους κρύβουμε ή να τους δίνουμε νέα έργα με μια προσχηματική συγγνώμη.

Περαιτέρω, πληρωμή κάποιων δανειστών εταιρείας (και μάλιστα) σε κατάσταση πτώχευσης αποτελεί πράξη καταδολιευτική των άλλων δανειστών. Κατά τον ίδιο τρόπο, πληρωμή ανασφάλιστων δανειστών του Κράτους, όπως οι ομολογιούχοι δανειστές, αποτελεί καταδολίευση προνομιούχων δανειστών, όπως οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η δε πληρωμή αυτών των δανειστών με δάνειο που πρέπει να πληρωθεί και από τους προνομιούχους δανειστές (με μειώσεις μισθών και συντάξεων, και αυξήσεις φόρων) είναι έγκλημα.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι, με το πρόσχημα της βοήθειας προς την Ελλάδα με το μνημόνιο, οι ξένες κυβερνήσεις πήραν χρήματα των φορολογούμενων για να τα δώσουν στις τράπεζες (κυρίως δικές τους). Έτσι, επέτρεψαν στις τράπεζες, που βέβαια κράτησαν τα υπερκέρδη της τελευταίας εικοσαετίας, να μοιραστούν τις ζημίες της κρίσης με τους φορολογουμένους πολίτες.

Ενόψει όλων των ανωτέρω είναι σαφές ότι το μνημόνιο παραβιάζει βασικές αρχές συνταγματικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου, αλλά και των διεθνώς αναγνωρισμένων αρχών του πτωχευτικού δικαίου. Επομένως, όχι μόνο δεν υπάρχει θέμα τήρησης της υπογραφής της Χώρας, όπως κατά κόρον αναφέρουν οι οπαδοί του μνημονίου (και ξένες κυβερνήσεις), αλλά και το μνημόνιο και οι σχετικές δανειακές συμβάσεις πρέπει να θεωρηθούν εντελώς άκυρες και η διαπραγμάτευση πρέπει να αρχίσει από μηδενική βάση. Το πρώτο βήμα οφείλει να είναι η ουσιαστική αναδιάρθρωση του χρέους. Αυτό σημαίνει διαγραφή του χρέους σε τέτοιο βαθμό ώστε το απομένον (μαζί με το νέο) να είναι βιώσιμο. Σημαίνει επίσης θυσίες με περικοπές μισθών και συντάξεων (αλλά όχι των χαμηλότερων) και φόρους (αλλά με δίκαιη κατανομή των βαρών και χωρίς να στραγγαλίζουμε την κατανάλωση και την γενική οικονομική δραστηριότητα). Σημαίνει όμως και επενδύσεις γιατί χωρίς ανάπτυξη και η Χώρα θα καταστραφεί και οι έντιμοι δανειστές της θα χάσουν τα λεφτά τους.

Αυτό είναι ένα αξεπέραστο εμπόδιο το οποίο καταδικάζει τελικά το παρόν μνημόνιο, την μνημονιακή πολιτική και τα μνημονιακά κόμματα. Πολλοί υποστηρικτές της μνημονιακής πολιτικής ισχυρίζονται ότι είναι ανάγκη να ξεχάσουμε το θέμα της νομιμότητας ώστε να σωθούμε. Η παρανομία του φτωχού που έκλεψε 100 Ευρώ τους πειράζει, η παρανομία του μνημονίου και αυτών που έχουν ενθυλακώσει δισεκατομμύρια μαύρου πολιτικού χρήματος δεν τους ενοχλεί. Την μικρή παράβαση του φτωχού την θεωρούν υπεύθυνη για την πτώχευση της Χώρας (και είναι υπεύθυνη σε κάποιο βαθμό). Τα δικά τους εγκλήματα όμως δεν τα βλέπουν. Αλλά ας υποθέσουμε ότι έχουν δίκιο. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι το μνημόνιο δεν μας σώζει από την πτώχευση. Απλά, την αναβάλλει για να έλθει σε χρόνο που θα βολεύει τους δανειστές μας και θα είναι πιο οδυνηρή για την Χώρα. Μπορεί, αν δεν παίρναμε το δάνειο του πρώτου η του δευτέρου μνημονίου, να είχαμε άτακτη πτώχευση. Αλλά τότε δεν θα πληρώνονταν ούτε οι δανειστές. Και με αυτή την πίεση θα μας πρόσφεραν καλύτερους όρους και δεν θα είχαμε άτακτη πτώχευση. Αλλά κι αν δεν το έκαναν, η άτακτη πτώχευση μια ώρα αρχύτερα θα ήταν λιγότερο οδυνηρή για την Χώρα.

Το έγκλημα, λοιπόν, των μνημονιακών κόμματων (και ξένων κυβερνήσεων) είναι δεδομένο.

Πιστεύει κανείς σοβαρά ότι δεν θα υπάρξει τιμωρία (και όχι μόνο από τον λαό στις εκλογές η από την ιστορία);!



Του Σταμάτη Κυρζόπουλου
*

Έχει γίνει πολλή συζήτηση, ενίοτε δε τεταμένη και σε υψηλούς τόνους (και όχι μόνο το τελευταίο ταραχώδες διάστημα), για το τι σημαίνει ελληνικότητα, ποια είναι ή θα πρέπει να είναι η θέση και η σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη και τι εν τέλει είναι ο πατριωτισμός και ιδιαίτερα στις μέρες μας.

Υποθέτω ότι και σήμερα, ανήμερα της εθνικής επετείου, θα λεχθούν και θα γραφούν πολλά, τα περισσότερα εκ των οποίων φοβάμαι (και υπό το κράτος ενδεχόμενων ακροτήτων στις παρελάσεις), ότι θα είναι δογματικές υπερβολές και επικολυρικές υστερίες.

Ούτως ή άλλως η ιστορία σπάνια προσεγγίζεται με ψυχραιμία στη χώρα μας και συχνά επιδιώκεται η διέγερση του θυμικού και του συναισθήματος με στόχο την πολιτική χειραγώγηση ή την απλή ψηφοθηρία. Επειδή σε γενικές γραμμές η αντίληψη μου για την ελληνικότητα δεν περιλαμβάνει «γραμμές αίματος», DNA και αυτής της κατεύθυνσης ανάγνωση της ιστορίας και συνοψίζεται μάλλον στην (αποδιδόμενη στον Ισοκράτη, αν και υπάρχουν επ’αυτού και αμφισβητήσεις) ρήση:

«Ελληνες είναι οι μετερχόμενοι της ελληνικής παιδείας» και βασικότερο συνεκτικό του ελληνισμού γνώρισμα θεωρώ τη γλώσσα, έκρινα σκόπιμο, σήμερα, 25 Μαρτίου 2012, να αναδημοσιεύσω ένα, έως πρόσφατα, ανέκδοτο κείμενο του Οδυσσέα Ελύτη, που παρουσιάσθηκε με αφορμή την ολοκλήρωση του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Πρόκειται για ομιλία του στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη τον Νοέμβριο του1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για το έργο του.

Η ομιλία μεταφέρεται αυτούσια, με την επισήμανση του Ελύτη ότι «η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που, αν δεν τον υπακούσεις, θα τιμωρηθείς».



Ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη προς τους Έλληνες μετανάστες της Σουηδίας. Νοέμβριος 1979.

«Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η "Εβδομάδα Νόμπελ" και ύστερα να 'ρθω σ' επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω ξένιαστος και ξεκούραστος.

Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες.


Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.


Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του.

Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να 'ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καημούς και τους πόθους του καθενός μας. Πόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.

Ταπεινά εργάστηκα σ΄ όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν' ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.


Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμη που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.


Εμένα μου έλαχε ν' αγαπήσω τον τόπο μου, όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν' αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν' ανήκει σ' ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν' αγαπά όλον τον λαό του, ν' ανήκει, το ξαναλέω, σ' όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.

Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενιτεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ' άσπρα σπιτάκια τ' ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.

Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.


Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκιο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του "'Ελεύθεροι Πολιορκημένοι", έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκιο και για τη λευτεριά.


Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι' αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη -ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ' αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια - μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να 'σαστε περήφανοι, να' μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.


Είμαστε οι μόνοι σ' ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό "ουρανό" και τη θάλασσα "θάλασσα" όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό.
Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ' αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.

Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».


Και ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα (7/10/1838) προς τους νέους του Α' Γυμνασίου Αθηνών:

«Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία».

Υ.Γ. Ευχαριστώ τον, εκ των δασκάλων μου, καθηγητή Ευστ. Ηλιοδρομίτη, που μου απέστειλε το ανωτέρω κείμενο του Ελύτη.


Σταμάτης Κυρζόπουλος είναι ιατρός καρδιολόγος, στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργιικό Κέντρο και το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο προσωπικό του blog.

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου *

Αυτό που είδε σήμερα ο ελεύθερος σκοπευτής στο κέντρο της Αθήνας, θα μείνει χαραγμένο για πάντα στην μνήμη του. Ο άνθρωπος με το μαύρο καμουφλάζ, με το ειδικό τουφέκι και την διόπτρα, η φωτογραφία του οποίου χθες πέρασε το μήνυμα της στρατοκρατούμενης Ελλάδας στην διεθνή κοινή γνώμη, σήμερα ένοιωσε να μετεωρίζεται σε ένα πολιτικό κενό. Η 25η Μαρτίου 2012 σηματοδοτεί την απόλυτη διάσταση κοινωνίας και κράτους.

Εκεί όπου το κράτος παρέλασε, η κοινωνία απείχε ή κρατήθηκε μακριά και απομονωμένη από το υποκείμενο της παρέλασης. Σε τέτοιο σημείο που να αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο πραγματοποιήθηκε η στρατιωτική παρέλαση. Όποια απάντηση και να δώσεις θα αντιφάσκει με την απάντηση που θα έδινες όλα τα προηγούμενα χρόνια σχετικά με το μήνυμα της παρέλασης. Για πρώτη φορά η στρατιωτική παρέλαση διεξήχθει για να δείξει την βούληση του καθεστώτος να προχωρήσει πολιτευόμενο ερήμην του λαού και σε απόλυτη διάκριση από αυτόν. Τα στρατιωτικά αποσπάσματα παρέλασαν, όχι για να δώσουν σύγχρονο νόημα στην ενότητα στρατού και λαού για την υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος, αλλά για να τονίσουν οτι το καθεστώς που παρέδωσε την λαϊκή κυριαρχία στην τρόικα, διατηρεί το προνόμιο και έχει την δύναμη επιβολής στην αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού. Αυτός δεν είναι άλλος από τις λεγόμενες «αντιμνημονιακές δυνάμεις».

Η εικόνα που ίσως διατηρήσει στην μνήμη του για πολλά χρόνια ο ελεύθερος σκοπευτής, είναι τραγική. Το σόου της παρέλασης στην Αθήνα έγινε για να τιμηθούν οι θεσμοθετημένες ηγεσίες του κράτους και όχι ο Άγνωστος Στρατιώτης. Αν μάλιστα τυχαίνει ο ελεύθερος σκοπευτής να γνωρίζει την συμβολική διάσταση του Άγνωστου Στρατιώτη και την διαχρονική του σύνδεση με την δημοκρατική εξέλιξη του φαινομένου της κρατικής εξουσίας στην Ευρώπη και τοποθετήσει μέσα σ’ αυτήν την διάσταση την σημερινή εικόνα, κυριολεκτικά θα ανατριχιάσει. Ο Άγνωστος Στρατιώτης πέρασε από τον άγνωστο πολεμιστή στον «άγνωστο» πατριώτη που έπεσε για τα ιδανικά της δημοκρατίας σε μια κυρίαρχη, αυτοκυβέρνητη χώρα, για να καταλήξει γνωστός άγνωστος, απειλή για την σταθερότητα.

Μέσα από την διόπτρα του ελεύθερου σκοπευτή, ο συντάκτης αυτών των γραμμών, που πάντα πίστευε οτι οι στρατιωτικές παρελάσεις αποτελούν αναχρονισμό και έπρεπε να αντικατασταθούν με άλλες, πιο σοβαρές και «βαθιές» εκδηλώσεις που να φρεσκάρουν την μνήμη και να σφυρηλατούν την ενότητα λαού και διοίκησης πάνω σε μία πατριωτική βάση που θα αντικατοπτρίζει ένα ριζοσπαστικά δημοκρατικό και φιλελεύθερο αστικό εθνικισμό, δηλώνει οτι από την σημερινή συμβολική διάσταση διχασμού ανάμεσα στα κεντρικά όργανα του κράτους και τους πολίτες, νοιώθει έντονα θορυβημένος.

Το διαπλεκόμενο καθεστώς, που την τελευταία διετία πορεύεται μέσω μικρών ή μεγαλύτερων κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων και εμφανώς αποστασιοποιημένο από τις περισσότερες κοινωνικές ομάδες και δίχως αμφιβολία από τα δύο τρίτα της κοινωνίας, μοιάζει ολοένα και περισσότερο να χάνει τον κοινωνικό έλεγχο, δείχνοντας να αναπτύσσει ένα φοβικό σύνδρομο απέναντι στους πολίτες. Τούτο αποτελεί ένα πρώιμο σύνδρομο διάλυσης της πολιτείας, καθώς τα όργανα του κράτους δεν μοιάζει πλέον να ενδιαφέρονται για την άντληση λαϊκής νομιμοποίησης επί της εξουσίας που ασκούν. Έτσι, όμως, η διαπλεκόμενη ελληνική ηγεμονία χάνει τα στοιχεία εκείνα που της επιτρέπουν να ασκεί εξουσία στο πλαίσιο του Κράτους Δικαίου και όχι του Αστυνομικού Κράτους, της κοινωνικής συμφιλίωσης και ανοχής και όχι της κρατικής τρομοκρατίας και του καταναγκασμού. Από δημοκρατική ηγεμονία, μέσω ενός έστω νοθευμένου κοινοβουλευτισμού, καταλήγουμε στην αυθαίρετη ηγεμονία μίας πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής τάξης, η οποία σήμερα όπου μπόρεσε συγκεντρώθηκε εντός ενός αστυνομικού κλοιού για να χειροκροτήσει τα στρατευμένα παιδιά του ελληνικού λαού.

Είναι οξύμωρο, αλλά ενδεικτικό της οξύτητας που λαμβάνει η διάσταση πολιτικών και πολιτών. Αυτό που θέλησε να δείξει προς τα έξω το ελληνικό καθεστώς είναι οτι συνεχίζει να ελέγχει τον στρατό και την αστυνομία. Μπορεί, δηλαδή, να επιβάλει «τάξη και ασφάλεια», έστω και με ακροβολισμένους ελεύθερους σκοπευτές και πολλές χιλιάδες ετοιμοπόλεμους άνδρες και γυναίκες των σωμάτων ασφαλείας! Δεν έχει σημασία που δεν ελέγχει την στρατηγική και το περιεχόμενο των εξουσιαστικών σχέσεων στην Ελλάδα, το κρίσιμο γι’ αυτούς είναι οτι μπορούν ακόμα να εμφανίζονται ως εγγυητές των συμφερόντων που εξυπηρετεί η τρόικα και ως ικανοί μεσάζοντες στην ολοκλήρωση της μετάβασης της χώρας σε καθεστώς υποτέλειας υπό την μορφή ενός μεταμοντέρνου προτεκτοράτου – την οποία μου δόθηκε η ευκαιρία να αναλύσω μέσω διαδικτυακών σημειωμάτων (μου).

Παρότι, όπως έχω εξηγήσει, δεν σκοπεύω να συνεχίσω να προσεγγίζω τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής κρίσης και να προτείνω εις μάτην πολιτικές λύσεις, σημείωσα τις παραπάνω αράδες (ως εξαίρεση) όχι ασφαλώς για να ευαισθητοποιήσω το πολιτικό κατεστημένο και τους επικοινωνιακούς φορείς που το στηρίζουν, αλλά για να επισημάνω εμφατικά στους ευαίσθητους πολιτικούς δέκτες της χώρας μας – στον βαθμό που υπάρχουν – οτι η πολιτική κατάσταση διολισθαίνει στην διαμόρφωση ενός καθεστώτος πολιορκίας, δίχως προς το παρόν να υπάρχει ανάγκη ενεργοποίησης του άρθρου 48 του Συντάγματος. Βήμα-βήμα το καθεστώς συνηθίζει τον ελληνικό λαό στην αποδοχή – με την έννοια της ανοχής – μέτρων προληπτικής καταστολής. Το φαινόμενο θα τροφοδοτήσει μία διάσταση συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας και μεσοπρόθεσμα μία δεξιά στροφή της πολιτικής, η οποία ήδη παρατηρείται, άσχετα αν εκφράζεται υπέρ ή κατά του χρεοστασίου που επιβλήθηκε.

Η ιστορία έχει επανειλημμένως δείξει οτι σε «ανάλογες» καταστάσεις ενισχύονται μορφές φασισμού και μορφές αριστερισμού, ενώ στο τέλος αποκρυσταλλώνονται συνθήκες διαμόρφωσης δεξιού ολοκληρωτισμού με βίαιο αποκλεισμό των αριστερών και σοσιαλιστικά φιλελεύθερων δυνάμεων. Τούτο πραγματοποιείται με μηχανισμό την φτωχοποίηση μεγάλης μερίδας της απολιτικής μεσαίας τάξης. Μία τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε όχι απλώς να γίνει αποδεκτή, αλλά να αποτελέσει επιθυμητή προοπτική από τις παλαιές και νέες προστάτιδες δυνάμεις της Ελλάδας. Αυτό το τελευταίο δυστυχώς οι προοδευτικοί πατριώτες στην Ελλάδα δεν μοιάζει να το καταλαβαίνουν κι έτσι αγνόησαν «εγκληματικά» για την δημοκρατία, την ευημερία και το γεωπολιτικό συμφέρον της χώρας, προτάσεις και παροτρύνσεις μας που κατέτειναν στην δημιουργία μιας ενιαίας, μεταμοντέρνας κοινοβουλευτικής αριστεράς. Με τον όρο «μεταμοντέρνα» θα πρέπει να εννοούμε την αντιδογματική αριστερά που δεν αγωνίζεται να επιβάλει κάποια ιδεολογία, αλλά παράγει μία σύγχρονη ιδεολογία που τοποθετεί την ελληνική κοινωνία στο υφιστάμενο σύστημα της παγκοσμιοποίησης, ανεβάζοντας το σημείο ισορροπίας μεταξύ ελευθερίας και ισότητας σε ένα ανώτερο επίπεδο, το οποίο ασφαλώς από μόνο του δεν καταργεί τον καπιταλισμό, περιορίζει όμως την αυταρχικότητα και την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση του σύγχρονου μεταμοντέρνου, κεφαλαιοκρατικού κράτους. Αυτό θα έπρεπε να είναι στην συγκυρία και το στοίχημα των προοδευτικών – κοινωνικών δυνάμεων: ανάπτυξη, δηλαδή, μίας στρατηγικής διαφυγής από την παγίδα του μεταμοντέρνου προτεκτοράτου, που με σταθερά πλέον βήματα στήνει και εξελίσσει τεχνολογικά το πολυδιάστατο καθεστώς των διαπλεκομένων που διαπερνά τα όργανα του κράτους και διαμορφώνει την στάση και την συμπεριφορά τους.

Όσοι δεν έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν το σύγχρονο πολιτικό διακύβευμα στην Ελλάδα και αναλώνονται σε αντικαπιταλιστικές κορώνες, εθνικοσοσιαλιστικές διακηρύξεις ή φασιστικά καμώματα, προτείνοντας ακόμα και την δημιουργία μιας φάρσας των ναζιστικών «Stahlhelm», αποτελούν – κατά την ταπεινή μου άποψη - φτηνά υποπροϊόντα του χρεοκοπημένου καθεστώτος που εμφανίστηκε με την μορφή της κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς κατά την μεταπολίτευση. Εάν δεν υπάρχουν πολίτες και κάποιοι, σχετικά ίσως ανεξάρτητοι από την διαπλοκή, πολιτικοί για να προσφέρουν μια νέα δημοκρατική πολιτική ποιότητα στην χώρα, σφυρηλατώντας την ενότητα στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού πατριωτισμού με σοσιαλιστικές αρχές και διάθεση για ανεξάρτητη επαναδόμηση του εθνικού συμφέροντος της Ελλάδας, τότε ο ελεύθερος σκοπευτής είναι βέβαιο οτι μπορεί να σημαδέψει και με κλειστά μάτια. Όπου και να ρίξει θα βρει στόχο… στην καρδιά μιας σύγχρονης δημοκρατικής και ευημερούσας πολιτείας, φιλόδοξου κράτους στο παγκόσμιο σύστημα.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Ο τραγέλαφος των τρομοκρατημένων ανθυπο-κυβερνώντων κατά τη διάρκεια της παρέλασης της επετείου τη 25ης Μαρτίου, καταγράφηκε με τους χιλιάδες αστυνομικούς, με την ιδιωτική πλατεία και τους προσκεκλημένους ημι-επίσημους που έπαιζαν τον ρόλο του λαού. Ελεύθεροι σκοπευτές, δυνάμεις καταστολής και πολιτική ξετσιπωσιά, ήταν το σκηνικό της πρωτεύουσας της χώρας, η οποία κατάντησε χώρος πειραματισμών, ενοικίασης και ξεπουλήματος, από εκείνους που ξεπούλησαν την ψυχή τους σε αντάλλαγμα της εξουσίας και της ατιμωρησίας.

Τα ανθρωπάρια που παριστάνουν τους «ταγούς» (οσονούπω λαγούς), έχουν δηλώσει πως θα κάνουν και εκλογές!!!
Μήπως, αλήθεια, σκοπεύουν να κάνουν τις εκλογές όπως έκαναν και την παρέλαση;
Με απαγορεύσεις σε δρόμους, με ελέγχους πολιτών που θα συναθροίζονται σε αριθμούς περισσότερους των δύο, με πραιτωριανούς πάνοπλους αστυνομικούς που θα δίνουν το στίγμα της δημοκρατίας, με προσκλήσεις για συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία μόνο σε εκείνους που δεν αποτελούν κίνδυνο για το καθεστώς, προκειμένου να μην διαταραχθεί η εκλογική διαδικασία και να μην διασαλευθεί η «τάξη» (όχι απαραίτητα έννομη) την οποία επιβάλει ο τραπεζοϋπάλληλος Παπαδήμος με τα δεκανίκια του;

Αναφέροντας, όμως, τις εκλογές, καλό θα ήταν να γνωρίζουμε πως η «φάκα» έχει στηθεί και σε περίπτωση που δεν γίνουν όπως έγιναν για την ανάδειξη του Βενιζέλου (απαγορεύοντας άλλες υποψηφιότητες πλην των «αρεστών), υπάρχει σοβαρότατη πιθανότητα παραποίησης του τελικού αποτελέσματος, αφού ο εκλογικός νόμος έχει τροποποιηθεί καταλλήλως (από τους ακατάλληλους προς εκλογή) έτσι ώστε να αποφέρει τεράστια οφέλη στο παρόν πολιτικό σύστημα.

Η σοβαρότατη πιθανότητα αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος μπορεί να προέλθει από τρεις παράγοντες: από την αποχή, τα άκυρα και από τα λευκά ψηφοδέλτια. Η αποχή (εάν υπάρξει) θα είναι αυτοχειριασμός των πολιτών, αφού θα αρνηθούν το (ανά τετραετία και βλέπουμε…) δικαίωμα – υποχρέωση να δώσουν την δική τους εντολή, ενώ το λευκό ψηφοδέλτιο είναι η… παγίδα που καλοστρώθηκε (επί κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας, το 2006).

Τι συμβαίνει με λοιπόν με τα ψηφοδέλτια που είναι είτε λευκά είτε άκυρα;

Ο συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος δίνει απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα που έχουμε στις εκλογές. (Ακούστε το μετά τα 5')

Συνοψίζοντας:

1) ΔΕΝ ισχύουν τα περί διάλυσης της Βουλής αν τα λευκά ή αποχή είναι πάνω από 50%!
2) Τα λευκά προσμετρώνται στα άκυρα, με νόμο του 2006!!!!
3) Με το σύστημα αυτό, αν το πρώτο κόμμα πάρει μόνο το 15% από το σύνολο του εκλογικού σώματος, τότε, με αποχή στο 50%, το ποσοστό του πάει στο...30%! και αν έχουμε και 20% λευκά από αυτούς που ψήφισαν, τότε βγαίνει με αυτοδυναμία!!!
4) Η ΑΠΟΧΗ – ΛΕΥΚΑ - ΑΚΥΡΑ ΕΥΝΟΟΥΝ ΤΟ 1ο ΚΟΜΜΑ!!!!

Ειδικότερα, για τη Λευκή Ψήφο, δείτε τι λέει η Wikipedia:

Η λευκή ψήφος ή απλά λευκό (γνωστή και ως ψήφος διαμαρτυρίας) είναι η ψήφος που συχνά εξασκείται με τη χρήση λευκού (κενού) ψηφοδελτίου (εξ ου και η έννοια λευκό) και αποτελεί μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος ή των κομμάτων που υπάρχουν, χωρίς συνήθως να θεωρείται και άκυρη ψήφος ή κίνηση αποχής από το εκλογικό δικαίωμα.

Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο

Στην Ελλάδα η λευκή ψήφος αποκλείστηκε από το σύστημα κοινοβουλευτικής κατανομής (δεν προσμετράται στο σύνολο και μπαίνει στην ίδια κατηγορία με την άκυρη κατά τον υπολογισμό) με τον νόμο 3434 του 2006, πιθανόν για την διευκόλυνση του σχηματισμού κυβέρνησης πλειοψηφίας.
Προηγούμενα, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο είχε κρίνει αντισυνταγματική μια τέτοια κίνηση με την απόφαση 12/2005, θεωρώντας ότι η ρίψη λευκής ψήφου είναι εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος.
Η απόφαση αυτή ήρθε πάντως σε αντίθεση με αποφάσεις του ίδιου του ΑΕΔ αλλά και του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τις οποίες η μη προσμέτρηση των λευκών κατά την εξεύρεση του εκλογικού μέτρου είχε κριθεί συνταγματική [1].

Συνεπώς, προς το παρόν η λευκή ψήφος δεν προσμετράται και αντιμετωπίζεται παρόμοια με την άκυρη κατά την κατανομή κοινοβουλευτικών εδρών. Παρόλα αυτά, στα εκλογικά κέντρα προσμετράται σαν ξεχωριστό στατιστικό στοιχείο.




Επίθεση της Αστυνομίας και σοβαρά επεισόδια σε Λάρισα και Πάτρα. Ματαιώθηκε η παρέλαση στο Ηράκλειο

Σε μία απρόκλητη επίθεση κατά πολιτών, προχώρησε η Αστυνομία στην Λάρισα, δημιουργώντας σοβαρότατα επεισόδια. Επεισόδια όμως και στην Πάτρα, όπου οι πολίτες έσπασαν τον κλοιό των αστυνομικών και άρχισαν να εκτοξεύουν ποτήρια και πιάτα!!! Μετά τα επεισόδια και τις διαμαρτυρίες που σημειώθηκαν στο Ηράκλειο ματαιώθηκε τελικά η παρέλαση για την Εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου. Η εντολή του Χρυσοχοΐδη ήταν σαφής προς τους πραιτωριανούς υπερασπιστές της χούντας Παπαδήμου: «Συλλαμβάνετε οποιονδήποτε νομίζετε και χτυπάτε ελεύθερα» (υπάρχει και ο σχετικός νόμος Παπουτσή, που ψηφίστηκε πριν από έναν περίπου μήνα)…

Μέσα από τις προληπτικές συλλήψεις και τη γενικότερη διάθεση αναίτιας καταστολής εκ μέρους της Αστυνομίας οποιασδήποτε κίνησης πολιτών μπορεί να δημιουργήσει «κλίμα», το μόνο που κατορθώνεται είναι η περαιτέρω απογύμνωση του στυγνού αντιδημοκρατικού καθεστώτος που αυτή τη στιγμή καταδυναστεύει την χώρα.

Βέβαια, ο κύριος Χρυσοχοΐδης, μέσα από τη συγκεκριμένη προσέγγιση που επέλεξε, ίσως αγνοεί πως ανοίγει διαύλους αντιμετώπισης τόσο του ιδίου όσο και των συνεργατών του στην χούντα Παπαδήμου. Δηλαδή, καθιερώνει τις προληπτικές συλλήψεις ως μέσο αντιμετώπισης «πιθανής ενέργειας» και βάζει υποψηφιότητα για την προσωπική του μελλοντική σύλληψη, για την πιθανότητα διαφυγής του στο εξωτερικό ή την πιθανότητα οποιασδήποτε έκνομης πράξης εκ μέρους του ή της παρεούλας του που παράνομα κυβερνά την χώρα. Εξάλλου, διογκώνεται συνεχώς ο «φάκελος» των αποφάσεων της κυβέρνησης Παπαδήμου, η οποία γνωρίζει πως όχι μόνο είναι παράνομη, αλλά και πως όλες οι αποφάσεις της συγκλίνουν στην δημιουργία ενός πρωτοφανούς στα παγκόσμια χρονικά κατηγορητηρίου, το οποίο θα αντιμετωπίσει εις έκαστος όλων εκείνων που την απαρτίζουν.

Μέσα από τον τρόπο αντιμετώπισης των Ελλήνων πολιτών, μέσα από τις γενικότερες αντιδράσεις και την συνεχώς αυξανόμενη κυβερνητική βία, γίνεται σαφές πως το παράνομο καθεστώς πνέει τα λοίσθια και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο θα επιχειρήσει ακόμη και αδιανόητες κινήσεις –οι οποίες θα έχουν αυτοχειριακά γνωρίσματα- κατά του Ελληνικού λαού. Η βία σήμερα και αύριο, η νοθεία (στις εκλογές, εάν αυτές γίνουν), η τρομοκρατία (μέσα από τις συνεχείς αποφάσεις εξυπηρέτησης ξένων και όχι της χώρας και των πολιτών), η παραπληροφόρηση (μέσω των μηχανισμών της κυβερνητικής προπαγάνδας που έχει εγκαθιδρυθεί σε όλα σχεδόν τα ΜΜΕ) και το σώμα των πραιτωριανών (αστυνομία) που έχει αναλάβει την στήριξη της χούντας Παπαδήμου, θα αποτελέσουν τα όπλα άμυνας και ταυτόχρονης επίθεσης στον ύστατο αγώνα που πολύ σύντομα θα δώσουν οι βιαστές του Συντάγματος, οι νενέκοι και οι Τσολάκογλου της σύγχρονης Ελλάδας. Ίσως να επιχειρηθεί και η επιβολή εξαθλίωσης και πείνας, προκειμένου να μειωθούν οι διαθέσεις αντίδρασης εκ μέρους των πολιτών.

Σε αυτό το χρονικό σημείο, το «τέρας» που ονομάζεται κυβέρνηση Παπαδήμου, θα γίνει πιο επικίνδυνο από ποτέ, αφού γνωρίζει πως θα δώσει σύντομα τον ύστατο (και μάταιο) αγώνα της επιβίωσής του. Εγκλωβισμένα πίσω από κάγκελα και χιλιάδες αστυνομικούς τα μέλη της κυβέρνησης και οι λακέδες τους, νιώθουν τον τρόμο της κατακρήμνισης και της τιμωρίας τους που έρχεται. Και γνωρίζουν ότι η τιμωρία τους θα είναι παραδειγματική, ιδιαίτερα σκληρή και πρωτοφανής για τα παγκόσμια χρονικά, αφού οι ίδιοι άνοιξαν τον δρόμο προς αυτήν…


Γράφει η Έρρικα Ρούσσου

"Ένα στ 'αριστερό!"
Το πόδι χτυπά δυνατά το έδαφος. Ένα έδαφος ποδοπατημένο από πορείες και προσαγωγές. Από αγανάκτηση και σκάνδαλα. Από σωτήρες και προδότες.

-Τι είναι χειρότερο από ένα έθνος που αδυνατεί να τηρήσει τις εθνικές του εορτές;
-Να τις τηρεί, υπονομεύοντάς τες.

Η μικρή μαθήτρια Ελλάδα, παρελαύνει σήμερα. Άσπρο πουκάμισο, μπλε φούστα. Με το κεφάλι ψηλά(;) τιμά εκείνους που χάθηκαν ώστε εκείνη να αποβάλλει τη στάμπα της υποδούλωσης.

Στα πέριξ ΜΑΤ, ντυμένα ή όχι. Αστυνομικοί έτοιμοι να...επέμβουν. Ας μου θυμήσει κάποιος, σήμερα δε γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας; Απελευθερωθήκαμε έτσι ώστε να γιορτάζουμε την ελευθερία μας υπό επιτήρηση;!

Καταδικάζουμε την Eurovision σε πανηγύρι. Οι παρελάσεις που μετατρέπονται γιορτή με τη γιορτή, σε τσίρκο, όμως δε φαίνεται να μας απασχολεί.

Ακούω από μέσο σε μέσο ανθρώπους που κατηγορούν τη νέα γενιά. Για αδιαφορία. Για αναισθησία. Για αυθάδεια. Η λέξη ντροπή, προφανώς, τους είναι άγνωστη.

Κατηγορούν τους νέους επειδή δε γυρίζουν το κεφάλι προς τους επισήμους.
Στους επίσημους "χορηγούς" της ανέχειάς τους.
Στους επίσημους "πατέρες" της δικτατορίας τους.
Στους επίσημους "δασκάλους" που βιάζουν την υπόστασή τους.
Στους επίσημους "γνωστούς-άγνωστους" που προβοκάρουν το μέλλον τους.

Αναγκάζουμε τα παιδιά να τιμούν εκείνους που μας χάρισαν την ελευθερία μπροστά σε εκείνους που βίαια μας την πούλησαν.

Τα παιδιά γίνονται ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που πνίγεται μέσα στον καθωσπρεπισμό και το life style. Πρόβατα που γιορτάζουν ανάμεσα στους επίδοξους λύκους τους. Κι όλα αυτά γιατί; Για να αποδείξουμε ότι ως χώρα έχουμε ακόμη ήθη και έθιμα;

Πώς γίνεται να υπάρχει χώρα με ήθη χωρίς ήθος; Μια κλασική οικογένεια όπου ο πατέρας-κράτος βιάζει τα παιδιά του, η μητέρα-κοινωνία σιωπά για να μην πει τίποτα η γειτονιά-κόσμος κι όλοι μαζί τρώνε σε μια "Οικογενειακή Γιορτή". Ο Festen σ αυτό το έργο πραγματεύεται τα οικογενειακά δράματα που εισήγαγε ο Bergman κι η Ελλάδα τα κοινωνικά δράματα που ανέδειξε η μεταπολίτευση.

Αυτό είμαστε. Ένα θεατρικό έργο, που αν το αντέξει το σκοινί, θα φανεί στα...νεράτζια.

"Ζήτω η 25η Μαρτίου!"
"Ζήτω το Έθνος!"
"Ζήτω η πείνα!"
"Ζήτω η ταπείνωση!"

Το θέμα δεν είναι τι γιορτάζει κανείς. Αλλά τι είναι ικανός να τιμήσει. Ναι, οι πολιτικοί δεν αξίζουν το βλέμμα των μαθητών. Ούτε ο Δήμος, ούτε η Εκκλησία.

Η αδιαφορία τους προς απάντηση σε αυτούς που τους ανάγκασαν να γιορτάσουν με νεράτζια. Να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον με κλάματα. Να διασκεδάσουν με μια σφαίρα στο κεφάλι.

"Είμαστε ριζικά καταδικασμένοι να είμαστε ελεύθεροι". Όσο κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα της νέας γενιάς στην

Τζούλια και τον Καραγκούνη, ο Σάρτρ δεν μπορεί παρά να βρεθεί κάποια στιγμή στο δρόμο. Και τότε ο δρόμος θα αποκτήσει και πάλι τη δική του ιστορία. Τότε το σώμα στις εθνικές εορτές θα κορδώνεται όχι από υποχρέωση αλλά από καμάρι. Και το κεφάλι δε θα κοιτάει στο δάχτυλο, αλλά στο φως.


Ο Στέφανος Χίος και το "Μακελειό", η τηλεοπτική εκπομπή που δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να καταγγέλλει τις πρακτικές των κυβερνώντων, των κομμάτων, πολιτικών και πολιτευτών, καθώς και των "χορηγών" τους, αποτελούν πλέον παρελθόν για το πρόγραμμα του Contra Channel.

Η τελευταία εκπομπή, η αποχαιρετιστήρια από το Contra Channel, έγινε με τους βαθμούς τηλεθέασης στην κορυφή, καταγράφοντας ένα παγκόσμιο παράδοξο. Να τερματίζεται μία εκπομπή όταν αυτή "βγάζει νούμερα" στα μηχανάκια μέτρησης τηλεθέασης.

Αυτή την τελευταία εκπομπή, μπορείτε να την παρακολουθήσετε, πριν -ίσως- το σύστημα που ενοχλήθηκε από το "Μακελειό" του Στέφανου Χίου, την "κατεβάσει" από το διαδίκτυο. Αξίζει να την παρακολουθήσετε μέχρι το τελευταίο λεπτό...

Εξάλλου, ο Στέφανος Χίος δεν τελείωσε το "Μακελειό", αλλά μόλις το άρχισε...


Τι θα είναι οι λεγόμενες ελεύθερες ζώνες και σε ποια σημεία του εθνικού χώρου θα οριστούν;

Θα αποτελέσει για παράδειγμα ολόκληρη η Κρήτη τέτοια ζώνη;
Ποιός θα μπορεί να αποφασίσει ή να επιβάλει αυτό το καθεστώς;

Συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 41 του νομοσχεδίου που πέρασε, θεσμοθετούνται ελεύθερες ζώνες όπου θα μπορούν να εγκαθίστανται μεταποιητικές κι εμπορικές επιχειρήσεις αλλά και θα διακινούνται εμπορεύματα χωρίς φόρους και δασμούς.

Οι χώροι και οι προϋποθέσεις σύστασης αυτών των ελεύθερων ζωνών κι αποθηκών θα καθορίζονται με απόφαση του υπουργού Οικονομικών. Επομένως οι λεπτομέρειες θα δοθούν από το νέο φορολογικό μετά τις εκλογές.

Οπως διευκρινίστηκε, πάντως, από το αρμόδιο υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας
"η εν λόγω ρύθμιση αφορά σε εκσυγχρονισμό της υφιστάμενης Εθνικής Τελωνειακής Νομοθεσίας και της υφιστάμενης σχετικής πρόβλεψης για την ύπαρξη και λειτουργία ελεύθερων ζωνών και ελεύθερων αποθηκών όπου ισχύει ειδικό τελωνειακό καθεστώς. Δεν αφορά σε καμία περίπτωση σε ζώνες ελεύθερης οικονομικής δραστηριότητας όπου επιτρέπονται αποκλίσεις από το εργασιακό καθεστώς που ισχύει στη χώρα μας. Η αλλαγή που προωθείται αφορά αποκλειστικά στη δυνατότητα που θα δίνεται από το νόμο στον Υπουργό Οικονομικών να επιτρέπει υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις σε εξαγωγικές επιχειρήσεις να εκτελούν ελαφρές μεταποιητικές δραστηριότητες εντός των συγκεκριμένων χώρων ώστε να επανεξάγουν τα προϊόντα χωρίς αυτά να υφίστανται κόστη εκτελωνισμού".

Το θέμα είναι ότι με ελεύθερες ζώνες για τους μεγαλοκαρχαρίες και 70% ή έστω και 30% για τους υπόλοιπους μέσα στην Ελλάδα, ανάπτυξη δεν θα δούμε. Είδαμε ότι στην ανακοίνωση αμέσως βιάστηκαν να μιλήσουν για τα εργασιακά δικαιώματα που θα είναι τα ίδια.

Τα εργασιακά δικαιώματα δεν φέρνουν ανάπτυξη, οι μειωμένοι φόροι είναι αυτόι που φέρνουν επενδύσεις και θέσεις εργασίας.

Και ανάπτυξη σημαίνει, καθαρά κέρδη για τις επιχειρήσεις και καθαρά έσοδα από τους αντίστοιχους φόρους για το κράτος.

Με χαράτσια και εξαθλιωμένους πολίτες ξεχάστε τα όλα.

Μόνο σκεφθείτε αυτό.

Ένα εκατομμύριο ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρήσεις αν προσλάβουν από έναν εργαζόμενο, από την κομμώτρια της γειτονιάς μέχρι τις πολυεθνικές, μιλάμε για ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας.

Όλα τα έσοδα αυτά των νέων αυτών εργαζομένων, θα πέσουνε στην αγορά.

Το παραμύθι της ανάγκης του να δώσουνε δανεικά λεφτά οι τράπεζες για να υπάρξει ανάπτυξη, το πασάρουνε ωραία από τα ΜΜΕ και το τρώνε ακόμη πιο ωραία οι γκοίμ.

Για να υπάρξει ανάπτυξη πρέπει να υπάρξει το αίτιο του "ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΝ", που είναι το κέρδος. Για να ρισκάρει κανείς να στήσει δουλειά, πρέπει να πέσουν οι φόροι και να γίνει το φορολογικό σύστημα καθαρό και συγκεκριμένο και να μην χρειάζεται να το ερμηνεύσει κανένας έφορος.


Γράφει ο Κωνσταντίνος Π. Κουλούρης
Ομότιμος Καθηγητής ΤΕΙ

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της ισότητας, της ισοπολιτείας και της διαφάνειας.
Αποκρούει και καταδικάζει την βία, σέβεται και ανέχεται την αντίθετη άποψη.

Η βία ως μέσο επιβολής της απόφασης της εξουσίας χαρακτηρίζει τα φασιστικά, απολυταρχικά καθεστώτα εξουσίας και τις δυνάμεις κατοχής ενός λαού και μιας κοινωνίας.

Τα πρωτοφανή μέτρα ασφάλειας που λαμβάνονται για να πραγματοποιηθούν οι παρελάσεις της Εθνικής Εορτής επιβεβαιώνουν πανηγυρικά ότι η παράνομη, Αντισυνταγματική, χωρίς λαϊκή νομιμοποίηση Κυβέρνηση του δοτού Πρωθυπουργού των ξένων δυνάμεων και των
δανειστών τοκογλύφων, ασκεί την εξουσία με την βία, φασιστικά και ως δύναμη κατοχής.

Ο λαός είναι θυμωμένος, αγανακτισμένος και αρνείται να ανεχθεί άλλο την παρουσία τους στα έδρανα της Βουλής με τη μάσκα της λαϊκής ψήφου ενώ επιβεβαιώνουν κάθε μέρα με κάθε απόφαση ότι είναι μικρά, φοβισμένα, τρομαγμένα, γελοία ανθρωπάκια που αρνούνται με όλα τα μέσα να παραδώσουν την εξουσία που με παραπλανητικές υποσχέσεις και ψεύτικα οράματα κατάκτησαν με την ψήφο του ξεγελασμένου λαού.

ΟΧΙ, δεν τους ψήφισε κανένας ποτέ για να εκτελέσουν αυτό το πρόγραμμα της κατοχής και της εξαθλίωσης. Όσοι επιμένουν θα πληρώσουν στο τέλος.


Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους µαθητές µου, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη,
Αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21,
Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει
Να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα
Τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις,
Να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο
Και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω για αλλού
Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία
Ή και περισσότερα χρόνια,
Θα σου µιλήσω σταράτα
Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου.
Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις,
Οι µαθητές που δίδαξα φέτος
Στην συντριπτική τους πλειονότητα µε σεβάστηκαν,
Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές
Δε µε σεβάστηκαν, µε προσέβαλαν κατ' επανάληψη.
Με έργα, µε λόγια, µε ύβρεις,
Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος
Που µε σόκαρε, που µε έβαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει
Πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο,
Πως εκτός του γνωστικού ελλείµµατος
Το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά
Και στο ηθικοπλαστικό του έργο,
Στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία
Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας,
Των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε
Πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση,
Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα,
Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν,
Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας,
Θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,
Θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όµως θέλετε µια συµβουλή από ένα δάσκαλο,
Σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη,
Που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν,
Για να καταλάβει τότε πως η µόρφωση, η καλλιέργεια
Ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.
Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο
Και έµαθε πέντε κολλυβογράµµατα,
Για να µας πει την ιστορία του βίου του,
Το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο,
Και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη
Να ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε,
το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας,
Τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από
Τον µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Γιώργη Καραϊσκάκη.
Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς,
Αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά µάθαµε σαν µπέσα,
Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς.
Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα.
Να αναλαµβάνετε τις ευθύνες σας,
Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον,
Να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφβßία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του
Ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου,
του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης,
Συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του
Κι έπειτα φυλακίστηκε,
Για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά,
Σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος και εγκαταλειµµένος από όλους,
Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα
Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει
Από την κυβέρνηση µια πλούσια σύνταξη,
Απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείβει πολύ καλά,
Λέγοντας ψέµατα, για να µην προσβάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά.
Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα,
Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας,
Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα
Για εσάς και για το µέλλον της οικογένειας που
Αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαµβάνοµαι
Πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική,
Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος
των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών,
της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της,
Περιµένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά
Και µε επιτυχία τη σηµαία του αγώνα
και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους
σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν βλέπω την εποχή µας
Να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση,
Να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,
Να µουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,
Μόνο σε εσάς ελπίζω,
Στην ειλικρινή σας διάθεση
να αγωνιστείτε,
να αντισταθείτε,
να πολεµήσετε,
να νικήσετε.
Μη µας απογοητεύσετε.


Με πολύ στόμφο, νοσταλγία και λιγούρα, οι λιγούρηδες των μεγάλων καναλιών ΜΕΓΚΑ-ΣΚΑΙ-ΑΝΤΕΝΝΑ, προσπαθούν να δημιουργήσουν στην κοινή γνώμη την άποψη ότι δεν είναι και τόσο κακό η παραχώρηση σε Τούρκους επιχειρηματίες, λιμανιών αεροδρομίων εκτάσεων προς αξιοποιήσει Κτλ Κτλ.

Δεν λέω, έχουμε οικονομικό πρόβλημα, αλλά δεν είναι δυνατόν να αποδεχτούμε, να συνεργαστούμε με αυτόν που ανοικτά σε προκαλεί.

Αν σήμερα η τούρκικη φρεγάτα κάνει βόλτες έξω από τα λιμάνια μας, τι θα την εμποδίσει αύριο να μπει και μέσα, όταν αυτά θα ανήκουν στους Τούρκους επιχειρηματίες;

Ξέρω, θα μου πείτε εμείς θα ελέγχουμε ποιός μπαίνει και τι μπαίνει στο λιμάνι, οι Τούρκοι απλώς θα το διαχειρίζονται οικονομικά.

Σαν ανέκδοτο μου ακούγεται.

Είναι σαν να ακούω ότι εμείς ελέγχουμε τα σύνορα μας στον Έβρο από τους λαθρομετανάστες που στέλνουν εδώ οι Τούρκοι, εκτός και αν έχουμε αποφασίσει να δώσουμε στους Τούρκους την ευκαιρία να τους φέρνουν κατευθείαν στα ελληνικά λιμάνια που θα εκμεταλλεύονται .

Βέβαια, αν παραχωρήσουμε στους καλούς μας γείτονες και σωτήρες μας, όπως τους βλέπουν τα μεγάλα κανάλια, και δύο-τρία αεροδρόμια, τότε θα τους διευκολύνουμε ακόμη περισσότερο στην μεταφορά λαθρομεταναστών, ναρκωτικών και άλλων αγαθοεργιών, για το καλό μας.

Φαντάζομε τους Τούρκους επιχειρηματίες να έχουν υπό τον έλεγχο τους το λιμάνι Λαυρίου, το αεροδρόμιο και τον πύργο ελέγχου της Μυκόνου και ο ελληνικός στρατός να κάνει εναέρια και θαλάσσια άσκηση εφοδιασμού πολεμικών πλοίων, κάπου μεταξύ Άνδρου- Σουνίου- Μυκόνου. Για γέλια και για κλάματα μαζί...

Αυτό είναι το σενάριο διασώσης του ελληνικού λαού από τα ΜΕΓΚΑ-ΣΚΑΙ-ΑΝΤΕΝΝΑ και τους πάντα καλών προθέσεων μεγαλοδημοσιογράφους των Αθηνών;

Και αυτό το 3% της Ελλάδος που είναι προς διάθεση στους Τούρκους επιχειρηματίες, προτείνω να το δώσουμε μαζεμένο, εντός του λεκανοπεδίου της Αθήνας.

Κάπου μεταξύ Νέο Φάληρο - λεωφόρου Μεσογείων – Μαρούση, ώστε να υπάρχει καλύτερη ενημέρωση και με την βοήθεια των Τούρκων που θα είναι ποιό κοντά στις εγκαταστάσεις των καναλιών.

Να δω τον Μεχμέτ Αλί Μπιράντ, μόνιμο στα δελτία των ειδήσεων ως σχολιαστή κάθε βράδυ, κι ας πεθάνω.

Μια καλή ιδέα είναι να παραχωρήσουμε το κέτερινγκ της Βουλής, σε Τούρκους επιχειρηματίες, ή το κέτερινγκ του Στρατού (ΓΕΕΘΑ).

Ρεεεεε, βάλτε φρένο ρεεεεε, ρεεε , σε λίγο θα μας ζητήσει η Μποτζουάνα την γέφυρα Ρίου Αντιρρίου για ανακύκλωση. Ρεεεε. Λιγούρια.

Αν υπήρχαν τα ΜΕΓΚΑ-ΣΚΑΙ-ΑΝΤΕΝΝΑ το 1821, η Ελλάδα θα ήταν μόνο η Πελοπόννησος.

Ο κτηνοτρόφος από την Κρήτη



Γελάει ο πλανήτης!

Σε διεθνές ρεζιλίκι εξελίσσεται η υπόθεση των μέτρων προστασίας μιας "ανεπιθύμητης κυβέρνησης" που έχει χάσει όχι απλώς τη νομιμοποίηση, αλλά και την επαφή με την πραγματικότητα απεργαζόμενη ύποπτες μεδοθεύσεις που μπορεί να οδηγήσουν εύκολα και σε μακελειό.

Χαρακτηριστικό είναι το δημοσίευμα του "Business Week" το οποίο περιγράφει ως "γελοίο το σκηνικό μιας δημοκρατικής κυβέρνησης που βάζει ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες και χιλιάδες αστυνομικούς για να προστατεύσουν μερικές δεκάδες κυβερνητικούς αξιωματούχους".

«Οι Αρχές της χώρας», λέει το αμερικανικό Business Week, «έχουν εφαρμόσει μαζικά μέτρα ασφαλείας με την χρήση ακόμα και ελεύθερων σκοπευτών της αστυνομίας από τον φόβο διαδηλώσεων εναντίον των μέτρων λιτότητας που θα μπορούσαν να διαταράξουν τις εθνικές παρελάσεις για τον εορτασμό της «Ελληνικής Ημέρας της Ανεξαρτησίας (όπως ακριβώς αναφέρουν την 25η Μαρτίου) αυτό το Σαββατοκύριακο.

Περισσότεροι από 5.000 αστυνομικοί θα κινητοποιηθούν στην ευρύτερη περιοχή των Αθηνών, είπαν οι Αρχές από χθες Παρασκευή, ενώ θα αποκλειστεί η πρόσβαση του κοινού στην Πλατεία μπροστά στη Βουλή από όπου οι πολιτικοί και οι επίσημοι παρακολουθούν τις παρελάσεις…

Συνήθως χιλιάδες άνθρωποι σχηματίζουν μία γραμμή στις κεντρικές οδούς της Αθήνας, για να παρακολουθήσουν τη στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου, που σηματοδοτεί την εξέγερση της Ελλάδας, ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1821. Αλλά η δημόσια οργή έχει αυξηθεί καθώς η κυβέρνηση έχει επιβάλει ακόμα περισσότερες περικοπές αλλά και αυξήσεις στους φόρους στους Έλληνες πολίτες, κατά τη διάρκεια μίας σοβαρής οικονομικής κρίσης. Στην άλλη Εθνική Εορτή τον περασμένο Οκτώβριο, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της χώρας αποδοκιμάσθηκε και η στρατιωτική παρέλαση ματαιώθηκε με την επίκληση των διαμαρτυριών.

Από τότε οι πολιτικοί έχουν πέσει συχνά θύματα της οργής πολιτών, που τους εκτοξεύουν ύβρεις και γιαούρτια ή αυγά, σε δημόσιες εμφανίσεις τους σε όλη τη χώρα.

Οι Αρχές, θα περιορίσουν την πρόσβαση μπροστά στη Βουλή την Κυριακή και ανάλογοι περιορισμοί, αναμένονταν για την παρέλαση των μαθητών σήμερα. Η κίνηση στους δρόμους κοντά στο χώρο της παρέλασης είναι απαγορευμένη, την ώρα που μεταλλικά οδοφράγματα είχαν στηθεί στους δρόμους προς την πλευρά της Βουλής"...

Είναι γεγονός ότι μόνο σε καθεστώτα τύπου Καντάφι ή Τσαουσέσκου λαμβάνονται τέτοια μέτρα. Πρόκειται καθαρά για διασυρμό προσωπικά του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, το να λαμβάνονται τέτοια μέτρα για να παρουσιαστεί δημοσίως "στο λαό του".

Τι είδους κυβέρνηση είναι αυτή, επιτέλους, η οποία φοβάται και δεν μπορεί να συνεορτάσει με τον λαό την Εθνική Εορτή; Ποιός φόβος και ποιά γνώση, την υποχρεώνει να απομονωθεί τρεμάμενη, φθάνοντας στο σημείο να τοποθετήσει ελεύθερους σκοπευτές περιμετρικά του χώρου παρέλασης κατά το παράδειγμα καθεστώτων τύπου Καντάφι ή Τσαουσέσκου (το τελευταίο θα το θυμούνται οι παλαιότεροι, αφού ήταν από τα αγαπημένα καθεστώτα, μαζί με τον Καντάφι, τον Γιαρουζέσκι στην Πολωνία, την PLO του Γ.Αραφάτ κλπ, των κυβερνητικών στελεχών των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ...).

Οι πολίτες που θα σπεύσουν αύριο στις στρατιωτικές παρελάσεις, δεν θα πρέπει να πέσουν στην παγίδα να εκφράσουν με επεισόδια ή με προπηλακισμούς τον εθνικό και προσωπικό τους πόνο. Περιφρονήστε τους. Δεν αξίζουν ούτε το σάλιο σας. Σε λίγες εβδομάδες στις εκλογές θα δοθεί η απάντηση δημοκρατικά και συντεταγμένα.

Τα σκοτεινά κέντρα που απεργάζονται διαιώνιση της εξουσίας των κομμάτων του Μνημονίου δεν θα διστάσουν να αιματοκυλίσουν την παρέλαση για να επιβιώσουν μέσα από την ανωμαλία.

Προσοχή στους πολίτες να μην πέσουν στην παγίδα αυτή. Αποθέωση - και μόνο - των Ενόπλων Δυνάμεων, περιφρόνηση των πολιτικών και ειδικότερα των κυβερνητικών και μετά ... ραντεβού στην κάλπη. Λίγες εβδομάδες έμειναν...


Αστυνομικοί με πολιτικά ρούχα εποπτεύουν τα τεκταινόμενα στην παρέλαση, από τη σκεπή της Βουλής. Δεν έχουν καταλάβει ότι ο «εχθρός» είναι από κάτω τους, και μέσα στο κτίριο, όπου ψηφίζουν τα μνημόνια, τα χαράτσια κτλ θεάρεστα στη ΤΡΟΙΚΑ μέτρα...

Από το Πολυτεχνείο και τα αματηρά γεγονότα της Χούντας του Ιωαννίδη είχαμε να δούμε τέτοιες εικόνες. Τις είδαμε σήμερα στη μαθητική παρέλαση.

Ακροβολισμένοι ασφαλίτες και ένστολοι υπηρέτες του συστήματος(που κατά δήλωση συνδικαλιστών τους δούλεψαν Σαββατιάτικα και έχασαν το ρεπό τους)έβλεπαν με κυάλια(εαν είναι δυνατόν)μη τυχόν μπαμπούλες έρθουν από μακριά και τους γ...σουν, μη τυχόν προσγειωθούν ελικόπτερα από τον Άρη και κάψουν το Κοινοβούλιο(που το καταντήσατε σαν τα μούτρα σας, γουρούνια πολιτικοί), μη τυχόν σκαρφαλώσουν από τα γείσα βατραχάνθρωποι και Όρκς και τους πάρουν με τις πέτρες.

Καθάρματα ανακατεμένα με ανθρωποειδή, μια συστοιχία παλιανθρώπων που ήρθε ο καιρός να τους πετάξουμε στη θάλασσα. Αρκεί βέβαια να προλάβουμε για να μην συλληφθούμε από το σάπιο και μαστουρωμένο καθεστώς Παπαδήμιου σαν συνωμότες. Ικανοί για όλα είναι αυτοί.

Την φωτογραφία που πήραμε από το olympia.gr, την απολαμβάνουμε σαν μεθυσμένοι. Δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα έρθουν τέτοιες μέρες στη χώρα. Τόσο λίγοι να καταδυναστεύουν τόσο πολλούς και οι πολλοί να κάθονται σαν μαλάκες και να τους κοιτάνε.

Γι αυτό τελικά η ΕΛΑΣ δεν διέψευσε τους ακροβολιστές και τις δημοσιεύσεις που έγραφαν για "ελεύθερους σκοπευτές". Γιατί ήταν αλήθεια.