Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Ιουλ 2011

Σε κατάσταση αναβρασμού (έως και πανικού) βρίσκονται οι περισσότεροι διπλωμάτες του υπουργείου Εξωτερικών, εν όψει της διήμερης επίσκεψης της Χίλαρι Κλίντον στη χώρα μας, την ερχόμενη Κυριακή και Δευτέρα 17 και 18 Ιουλίου. Ο φόβος ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε νέες υποχωρήσεις επί των εθνικών θεμάτων είναι διάχυτος και ενισχύεται από τη μέχρι τώρα πολιτική και συμπεριφορά τόσο του ίδιου του κ. Γ. Παπανδρέου όσο και των δύο υπουργών Εξωτερικών Δημ. Δρούτσα και Στ. Λαμπρινίδη.

Η προετοιμασία μιας τέτοιας κρίσιμης επίσκεψης γίνεται, άλλωστε, σε «κλειστό κύκλο» κατά την πάγια τακτική που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ, αφότου ανέλαβε την κυβέρνηση, παραμερίζοντας τους αρμόδιους διπλωματικούς παράγοντες, ώστε να είναι ευκολότερες οι «μυστικές» συμφωνίες.

Οσον αφορά την κ. Κλίντον, η οποία, προτού φτάσει στην Αθήνα θα επισκεφθεί την Αγκυρα, που έχει επιδείξει απέναντι στις ΗΠΑ μεγαλύτερη διαπραγματευτική ικανότητα και αποτελεσματικότητα, αυτή φέρεται να κομίζει μια δήλωση συμπαράστασης προς την Ελλάδα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Θα είναι στο ίδιο μήκος κύματος με τον Ομπάμα που πριν από μερικές εβδομάδες είχε ζητήσει από τους Ευρωπαίους να βρουν λύση στο ελληνικό πρόβλημα.

Αυτή είναι όμως μόνο η επιφανειακή πλευρά του θέματος. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ έρχεται για να καταστήσει σαφή -στις συζητήσεις που θα γίνουν πίσω από τις κάμερες και δίχως τα αναγκαία για τους φωτογράφους χαμόγελα- τα ανταλλάγματα που πρέπει να προσφέρει η χώρα μας. Και φαίνεται ότι ο «φόρος» για την υποστήριξη αυτή θα είναι βαρύς.

Οπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, την ώρα που ο πλούτος της Ελλάδας έχει αρχίσει να «ξεπουλιέται», η αμερικανική πλευρά αξιώνει μεταξύ των άλλων να έχει αυτή τον πρώτο και κατά συνέπεια προνομιακό λόγο στα θέματα εκμετάλλευσης των πετρελαίων και του φυσικού αερίου, που αργά αλλά σταθερά μπαίνουν στην ατζέντα του ενδιαφέροντος. Δεν είναι τυχαίες η κινητικότητα που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα σχετικά με τα κοιτάσματα, ιδιαίτερα στην περιοχή του Αιγαίου, και την έναρξη των ερευνών, και η υποχωρητική στάση που τηρεί η κυβέρνηση Παπανδρέου για τον καθορισμό της ΑΟΖ, ώστε να διασφαλιστούν τα εθνικά μας συμφέροντα.

Σε μια ιδιότυπη «μοιρασιά» που φαίνεται μάλιστα να προωθείται μεταξύ των ξένων, με «λάφυρο» την Ελλάδα, οι Αμερικανοί, αν εξασφαλίσουν αυτά που θέλουν, εμφανίζονται πρόθυμοι να συμφωνήσουν στη συνέχεια στην εκχώρηση των φιλέτων από άλλους τομείς, όπως η ενέργεια και οι χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες, στους Γερμανούς.

Οι αμερικανικές πιέσεις προς την Ελλάδα διευκολύνονται, άλλωστε, όχι μόνο από τη δεινή οικονομική θέση που έχει φέρει τη χώρα η κυβέρνηση, αλλά και από το γεγονός ότι είναι ανοιχτά και όλα τα εθνικά θέματα, με τάσεις διαρκούς υποχώρησης. Αυτό ισχύει για τα Ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό καθώς και το Σκοπιανό.



Και ξαφνικά έπεσε σαν κεραυνός η είδηση πως η Ελληνική Δικαιοσύνη αποφάσισε να ερευνήσει την καταγγελία της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία" (είχε βέβαια προηγηθεί το διαδίκτυο και η "Ολυμπία" που παρουσίασε το σκάνδαλο, αλλά φαίνεται πως οι εισαγγελείς δεν είναι τεχνολογικά προηγμένοι...) σχετικά με την εμπλοκή και τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Αντρίκου Παπανδρέου (αδελφού του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου).

Ξαφνιάζει, κυριολεκτικά η ευαισθησία των εισαγγελέων, οι οποίοι αποφάσισαν να ερευνήσουν το όλο θέμα. Όμως, επειδή ζούμε στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ, στην Ελλάδα της τροϊκανής δημοκρατίας του Γιώργου Παπανδρέου, στην Ελλάδα της υπαρκτήςκοινοβουλευτικής ολιγαρχίας, στην Ελλάδα όπου τα πάντα είναι δυνατά για την εξουσία και τα πάντα είναι αδύνατα για το δίκαιο των πολιτών... μήπως θα έπρεπε να πονηρευτούμε και να ζητήσουμε την διερεύνηση των δραστηριοτήτων του Αντρίκου Παπανδρέου όταν ο αδελφός του (Γιώργος Παπανδρέου) θα πάψει να κατέχει την θέση του πρωθυπουργού;

Ίσως οι προσωπικές μου επιφυλάξεις να είναι πλέον του δέοντος, όμως μήπως θα έπρεπε να αποφύγουμε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή να προσπαθήσουμε να ρίξουμε φως σε μία υπόθεση η οποία ενδέχεται να "κουκουλωθεί" και οριστικά και αμετάκλητα να τεθεί στο αρχείο;

Αλήθεια, πιστεύετε όλοι εσείς, πως εάν οι εισαγγελείς ανακαλύψουν (λέμε, εάν...) εμπλοκή του Αντρίκου Παπανδρέου στην προώθηση CDS εις βάρος της Ελλάδας, θα τολμήσει η πολιτική ηγεσία της χώρας (δηλαδή ο αδελφός του Γιώργος Παπανδρέου) να δικάσει και να καταδικάσει αυτή την επαγγελματική δραστηριότητα του αδελφού του;
Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσο είναι παράνομο να συμμετέχει σε κάτι τέτοιο ο Αντρίκος και κατά πόσο είναι ηθικό...;
Κι επειδή μάλλον θα καταλήξουμε στο ηθικό μέρος, που προφανώς δεν θα καταδικάσει κανέναν, μπορούμε να αναρωτηθούμε από τώρα τι θα σημαίνει κάτι τέτοιο;
Μήπως θα σημαίνει οριστική αθώωση όλων όσων (και εάν) έχουν εμπλακεί σε παρόμοιες υποθέσεις...;
Μήπως, η έρευνα καταλήξει σε συμπέρασμα απολύτως "διαφανές" και αθωώσει εκ των προτέρων όλους εκείνους (που πιθανότατα) έχουν εγκληματίσει εις βάρος της Ελλάδας, προκειμένου να πλουτίσουν οι ίδιοι;

Μήπως θα έπρεπε αυτές οι έρευνες και οι δίκες (όποτε και εάν γίνουν) να πραγματοποιηθούν με την συμμετοχή απλών Ελλήνων πολιτών και κυρίως με άλλη κυβέρνηση;

Ας αναρωτηθούμε και μετά ας πράξουμε τα πρέποντα...


Η είδηση όπως δημοσιεύθηκε

Εισαγγελική παρέμβαση για το δημοσίευμα της «Ε» σύμφωνα με το οποίο ο αδερφός του πρωθυπουργού, Ανδρίκος Παπανδρέου, μετέχει ως υψηλόβαθμο στέλεχος στρατηγικού σχεδιασμού στη διεθνή εταιρεία διαχείρισης Unigestion, η οποία προτείνει CDS, δηλαδή συμβόλαια ασφάλισης από τον κίνδυνο χρεωκοπίας χωρών μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Σύμφωνα με την παραγγελία που έδωσε ο εισαγγελέας Οικονομικού Εγκλήματος, Γρηγόρης Πεπόνης, θα διερευνηθεί η βασιμότητα του δημοσιεύματος ώστε να εξεταστεί αν έχει τελεστεί κάποιο αδίκημα που να σχετίζεται με προσβολή της εθνικής οικονομίας.

Αφού κανείς από τους επίσημους φορείς δεν βγαίνει επιτέλους να πει την πολυπόθητη αλήθεια στον ελληνικό λαό αποφάσισα να το κάνω εγώ.

Ξέρετε η αλήθεια στα οικονομικά δεν είναι ούτε θέσφατο, ούτε κρυφή γνώση, φυλαγμένη για τους εκλεκτούς, ούτε όλες αυτές οι βλακείες που ακούγονται τριγύρω από τα πιο επίσημα -δυστυχώς- χείλη της χώρας.

Απλά ανοίγεις τον Προϋπολογισμό - είναι στο ίντερνετ- και βλέπεις τα νουμεράκια.

Πάμε λοιπόν:

Αλήθεια Νο 1
Εισπράττουμε περί τα 40 δις ευρώ το χρόνο και ξοδεύουμε περί τα 60.
Κατ' αναλογία είναι σαν να βγάζω 1.000 ευρώ το μήνα και να χαλάω 1.500.

Αλήθεια Νο 2
Χρωστάμε περί τα 360 δισ. ευρώ με έσοδα 40 δισ. όπως προείπα.
Κατ' αναλογία είναι σαν να βγάζω 12.000 ευρώ το χρόνο και να χρωστάω 108.000.

Αλήθεια Νο 3
Μόνο οι ετήσιοι τόκοι για τα δάνεια που έχουμε ήδη πάρει (και φάει εννοείται) είναι χοντρικά 20 δισ.
Κατ' αναλογία είναι σαν να βγάζω 1.000 ευρώ το μήνα και για τόκους στεγαστικού δανείου (χωρίς το κεφάλαιο) να δίνω περί τα 500 ευρώ.

Αλήθεια Νο 4
Για να λειτουργούμε κανονικά σαν χώρα, πρέπει κάθε χρόνο να βρίσκουμε τα κάτωθι ποσά:
1. 20 δις που είναι τα -παραπάνω- έξοδα μας (έλλειμμα)
2. 20 δις που είναι οι τόκοι των δανείων.
3. 40 δις που είναι χοντρικά και το κεφάλαιο των δανείων.
Σύνολο 80 δις.
Αναλογικά είναι σαν να βγάζω 12.000 ευρώ το χρόνο και για να διατηρούμαι στη ζωή, (και εκτός φυλακής)
Να πρέπει να βρίσκω ακόμη 24.000 κάθε χρόνο.

Ανακεφαλαίωση:
1. Είμαι ένας εργαζόμενος που βγάζω 1.000 ευρώ το μήνα.
2. Οι προσωπικές μου ανάγκες είναι περίπου 1.500 ευρώ το μήνα.
3. Τα δάνεια μου ανέρχονται σε 1.500 ευρώ το μήνα.
4. Μου λείπουν δηλαδή 2.000 ευρώ κάθε μήνα και χρωστάω ακόμη 108.000.
5. Με βλέπετε να κρατάω το σπίτι μου για πολύ καιρό ακόμα;

Με έσοδα 1.000 και έξοδα 3.000 το μήνα η μόνη επιλογή μου ήταν να καλύπτω το διχίλιαρο με νέο δανεισμό. Μέχρι τώρα οι τράπεζες με κάλυπταν.

Από δω και πέρα σταματάει η χρηματοδότηση οπότε ας εξετάσουμε τις επιλογές που έχω ως εργαζόμενος, οι οποίες είναι βασικά τέσσερις:

Επιλογή Νο 1
Να βρω 2η και 3η δουλειά αυξάνοντας τα έσοδα του (ανάπτυξη)

Επιλογή Νο 2
Να περικόψω τις ανάγκες μου και να μειώσω τα έξοδα μου (περικοπές)

Επιλογή Νο 3
Να διαπραγματευτώ με την τράπεζα το δάνειο μου με επέκταση και μείωση των δόσεων (αναδιάρθρωση)

Επιλογή Νο 4
Να πουλήσω κομμάτι της περιουσίας μου για να ξεχρεώσω μέρος του δανείου (ιδιωτικοποιήσεις)

Βασικά μπορώ να χρησιμοποιήσω από μια έως και τέσσερις επιλογές, όσο περισσότερες τόσο πιο γρήγορα θα ξεμπλέξω απ' όλα αυτά.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να δούμε τις συμβουλές των κομμάτων (όπως στην εκπομπή ''Για λογαριασμό σας'') στον εργαζόμενο της ιστορίας μας.

ΠΑΣΟΚ: Ο εργαζόμενος δεν χρειάζεται να βρει δεύτερη δουλειά, πρέπει να περικόψει 100 ευρώ από τα έξοδα του και να αναδιαρθρώσει το χρέος του. Δυστυχώς μάλλον θα αναγκαστεί να πουλήσει και κάτι.

ΝΔ: Ο εργαζόμενος χρειάζεται και 2η δουλειά ως ημιαπασχόληση, αναδιάρθρωση χρέους και πώληση περιουσίας χωρίς καμιά περικοπή εξόδων.

ΑΡΙΣΤΕΡΑ: Ο εργαζόμενος πρέπει να δουλεύει λιγότερο στην 1η δουλειά που έχει, να αυξήσει τα έξοδα του, να μην πουλήσει τίποτα και να πιστολιάσει την τράπεζα.

Βέβαια, υπάρχει και μία άλλη λύση, έξω από αυτές που προτείνουν τα πολιτικά κόμματα του Κοινοβουλίου. Μπορούμε να ζητήσουμε έλεγχο νομιμότητας του χρέους, να διεξάγουμε ανακρίσεις και δίκες για όσους προκύψει πως είναι υπαίτιοι για τη δημιουργία του χρέους ή πλούτισαν μέσα από τις διαδικασίες των εκάστοτε δανεισμών της χώρας. Στη συνέχεια και αφού φροντίσουμε να εισπράξουμε τα χρέη που έχουν άλλες χώρες προς εμάς, μπορούμε να διακανονίσουμε το υπολειπόμενο χρέος, με τέτοιο τρόπο που δεν θα χρειαστεί να χάσουμε τίποτε από την περιουσία μας. Δηλαδή, θα δουλέψουμε λίγο περισσότερο από όσο δουλεύαμε (μερικοί ίσως να δουλέψουν πραγματικά για πρώτη φορά στη ζωή τους, αφού είχαν μάθει να δουλεύουν τον κόσμο...), θα εξορθολογίσουμε τις δαπάνες μας και φυσικά θα εισπράξουμε από όσους μας χρωστάνε (που τώρα το παίζουν αφ' υψηλού) και νόμιμα φερόμενοι (σύμφωνα με τα όσα ορίζει το Σύνταγμα της χώρας και το Διεθνές Δίκαιο) θα αρχίσουμε να πληρώνουμε δόσεις που μας αναλογούν και που δεν θα καταστρέψουν την οικογένειά μας και το σπίτι μας γενικότερα.

Τα συμπεράσματα δικά σας...

Μια που έρχονται εκλογές, πολύ σύντομα μάλλον, ας απαντήσουμε μερικές ερωτήσεις που όλοι έχουν και θα κληθούν να απαντήσουν σύντομα στις κάλπες. Εξάλου είναι πράγματα πολύ πιεσμένα και δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Οι κάλπες θα "μιλήσουν", ο λαός θα εκφραστεί (ίσως για πρώτη φορά πραγματικά) και η χώρα θα πάρει το δρόμο της (μακριά από απώλειες εθνικής κυριαρχίας και οικονομικής υποδούλωσης για άγνωστο χρονικό διάστημα)...

Αναγνώστης
Πριν λίγο καιρό με Χολιγουντιανό φόντο το ακριτικό μας Καστελόριζο, ο κ. Παπανδρέου ως σταρ του κινηματογράφου, μας αναγγέλλει την «πατριωτική του» απόφαση να υπαχθεί η χώρα μας στη δαγκάνα του χρηματοπιστωτικού οργανισμού του ΔΝΤ. Δηλαδή, των διεθνών τοκογλύφων και κερδοσκόπων που έμελλε να γίνουν οι διαχρονικοί δυνάστες και βιαστές του Ελληνικού λαού και της χώρας μας. Ταυτόχρονα, οι υποτελείς της τρόικας εκχώρησαν την Εθνική μας κυριαρχία και παραιτήθηκαν όποιας ασυλίας πηγάζει από διεθνείς συνθήκες.

Πριν από την ψήφιση του επαχθούς μνημονίου, αλλά και μετά την ψήφισή του, όλα τα ΜΜΕ του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου και κυρίως τα φιλοκυβερνητικά δια μέσω των γυμνοσαλιάγκων εκπροσώπων τους και υπηρετών της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης, προσπαθούσαν να πείσουν όλους εμάς, πως το μνημόνιο ήταν η μόνη λύση για την οικονομική σωτηρία της πατρίδος μας. Όμως, απέκρυπταν επιμελώς, πως η οικονομική κατάρρευση δημιουργήθηκε επί 36-37 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από την αλόγιστη και ύποπτη πολιτική των δύο κόμματων εξουσίας. Σήμερα πληρώνουμε όλες εκείνες τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας που εξέθρεψαν και διόγκωσαν διαχρονικά αυτά τα κόμματα εξουσίας, έχοντας πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες, με τα παράλογα προνόμια των εργαζομένων στο δημόσιο και με την δημιουργία ενός υπέρογκου και δυσκίνητου κράτους.

Πέρασε, λοιπόν, ένας και πλέον χρόνος από την εφαρμογή του μνημονίου και η ανεργία, κυρίως στους νέους ανθρώπους, έχει εκτιναχτεί, οι απολύσεις συνανθρώπων μας, μέσης ηλικίας, έχουν αυξηθεί, τα λουκέτα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι καθημερινό φαινόμενο, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώνονται δραστικά, το κοινωνικό κράτος καταρρέει, το κράτος πρόνοιας πνέει τα λοίσθια, μεγάλες επιχειρήσεις αποχωρούν από την χώρα μας προκειμένου να δραστηριοποιηθούν σε καλύτερους φορολογικούς παράδεισους και προ των πυλών έχουμε νέο κύμα μεταναστεύσεως.

Σήμερα, λοιπόν, που είμαστε σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από εκείνη που ήμασταν πριν ένα χρόνο, αυτά τα μέσα «ενημέρωσης» ημέρα με την ημέρα πιεζόμενα και από την διατυπωμένη οργή του Ελληνικού λαού αλλάζουν πλεύση και διατυπώνουν την άποψη, πως ίσως το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος και μας οδήγησε εκεί η μη διαπραγμάτευσή του με τους πιστωτές μας και τα εκβιαστικά διλήμματα της κυβέρνησης Παπανδρέου, του τύπου: «μνημόνιο ή χρεοκοπία».

Από την γενικότερη αυτή στροφή των ΜΜΕ της υπαγωγής της χώρας στο μνημόνιο, την μεγαλύτερη εντύπωση μου προξένησε το έγκριτο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», ιδιοκτησίας Λιβάνη, και ειδικότερα το δημοσίευμά του στο τεύχος 79 της περασμένης εβδομάδος στην σελίδα 26, με τίτλο: «Ας ξαναδιαβάσουν την Ιστορία οι κυβερνώντες….».

Εδώ, εκθειάζεται η στάση εν έτει 1936 του Κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Μεταξά, όταν η Ελλάδα έφθασε σε αδυναμία αποπληρωμής δανείου προς την βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Η Βελγική κυβέρνηση προσέφυγε κατά της χώρας μας στο Διεθνές δικαστήριο που είχε ιδρυθεί από την κοινωνία των Εθνών με την κατηγορία, ότι αθετεί τις διεθνείς δανειακές της υποχρεώσεις. Υπήρξαν τότε διαδοχικά υπομνήματα της κυβέρνησης Μεταξά και μεταξύ άλλων αναφέρονταν τα εξής: « Ενίοτε μπορεί να υπάρξει μια έκτακτη κατάσταση, η οποία καθιστά αδύνατο για τις κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές και προς το λαό τους. Οι πόροι της χώρας είναι ανεπαρκείς για να εκπληρώσουν και τις δύο υποχρεώσεις ταυτόχρονα. Είναι αδύνατον να πληρώσει μια κυβέρνηση το χρέος και, την ίδια στιγμή, να παρασχεθεί στο λαό η κατάλληλη διοίκηση και οι εγγυημένες συνθήκες για την ηθική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στα δύο. Και, φυσικά, το καθήκον του κράτους, να εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των βασικών δημόσιων υπηρεσιών, υπερτερεί έναντι της πληρωμής των χρεών του. Από κανένα κράτος δεν απαιτείται να εκπληρώσει, μερικά ή ολικά, τις χρηματικές του υποχρεώσεις, εάν αυτό θέτει σε κίνδυνο τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών του και έχει ως αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση της διοίκησης της χώρας. Στην περίπτωση που η αποπληρωμή των χρεών θέτει σε κίνδυνο την οικονομική ζωή και διοίκηση, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να διακόψει ή και να μειώσει την εξυπηρέτηση του χρέους».

Το Διεθνές Δικαστήριο, με βάσει την παραπάνω επιχειρηματολογία, δικαίωσε την Ελλάδα. Μήπως τότε η Ελλάδα ήταν περισσότερο ισχυρή σε σχέση με σήμερα; Διερωτάται, το εν λόγω περιοδικό και καταλήγει: Προφανώς όχι…Τα αυτονόητα, όμως, ίσχυαν ακόμα και επί δικτατορίας…

Ειλικρινά, χαίρομαι, γιατί ο αποκαλούμενος ως στυγνός δικτάτορας και φασίστας Ιωάννης Μεταξάς από τις «δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις του τόπου» τις προηγούμενες δεκαετίες, αναγορεύεται σήμερα από τους ίδιους σε Εθνικό ήρωα για τις επιλογές του σε μια παρόμοια περίπτωση με αυτή που βιώνει σήμερα ο τόπος. Χαίρομαι, γιατί από το κλείσιμο του δημοσιεύματος αναγνωρίζεται πως, οι πράξεις ενός Κυβερνήτη χαρακτηρίζουν αυτόν πατριώτη και τις δράσεις του ως πατριωτικές και όχι τα λόγια τα ωραία τα μεγάλα του κ. Παπανδρέου περί πατριωτισμού.

Βέβαια, είναι χρέος μου να αναφέρω, πως για πρώτη φορά έγινε αναφορά στο παράδειγμα του Ιωάννη Μεταξά στα ΜΜΕ, με δημοσίευμα άρθρου του φίλου μου και συμμαχητή μου Μιχάλη Βάρδα, στην εφημερίδα «Ελεύθερος Κόσμος» την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010 με τίτλο «Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Ι.Μεταξά». Χαίρομαι επιπρόσθετα, γιατί έστω και μετά από έξι μήνες, τα «προοδευτικά» «Επίκαιρα» αναγνώρισαν αυτό που ο Μιχάλης Βάρδας επεσήμανε από τον Δεκέμβριο του 2010 και που δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχουν ή δεν τους επιτρέπουν να αντιληφθούν τα κόμματα εξουσίας.

Τα «Επίκαιρα» όμως, παραλείπουν να αναφέρουν, πως το Διεθνές Δικαστήριο με την αποδοχή του Ελληνικού σκεπτικού δημιούργησε νομικό προηγούμενο που επικαλέσθηκαν άλλες χώρες αργότερα. Για παράδειγμα, η Αργεντινή το 2003, αρνήθηκε να εφαρμόσει τα προγράμματα του ΔΝΤ και διέγραψε μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της και κατ΄αυτό τον τρόπο προστάτεψε τον λαό της από την απόλυτη εξαθλίωση μη υποκύπτοντας στους διεθνείς τοκογλύφους.

Γιατί λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός της χώρας, έχοντας απτά παραδείγματα, όχι μόνο δεν διαπραγματεύθηκαν τους όρους του μνημονίου αλλά ούτε καν τους διάβασαν;

Έτσι, οδηγηθήκαμε σε πλήρες αδιέξοδο, ένα χρόνο τώρα, και προκειμένου να πάρουμε την πέμπτη δόση του δανείου έπρεπε η Βουλή να ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα (μνημόνιο 2) με όρους ακόμη μεγαλύτερης εξαθλίωσης των μισθωτών και συνταξιούχων, πλήρης απεμπόλησης κοινωνικών κατακτήσεων και ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας χωρίς καμία προϋπόθεση ανάπτυξης για τη χώρα. Δηλαδή, επί της ουσίας μας ζητούσε η τρόικα ψηφίζοντας το μεσοπρόθεσμο να τοποθετήσουμε την ταφόπλακα στην Ελληνική οικονομία και να βάλλουμε πωλητήριο της χώρας μας. Αυτή τη χρονική περίοδο, λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση είχε την μεγάλη ευκαιρία να διορθώσει το λάθος της άρον-άρον ψήφισης του μνημονίου άνευ ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, εκβιάζοντας τους τροικανούς για την μη ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, επενδύοντας στο φόβο των Ευρωπαίων για την επικείμενη διάλυση της ευρωζώνης. Πριν λίγες μέρες, ανησυχούσαν όλοι και ήταν κοινή η διαπίστωση (ΗΠΑ και ΕΕ), πως ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδος θα σήμαινε την απομάκρυνσή της από το ευρώ και ταυτόχρονα θα λειτουργούσε ως μεταδοτική ασθένεια για τις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και πιθανώς την Ιταλία και την Γαλλία) με κοινή κατάληξη την διάλυση της ζώνης του ευρώ. Δεν επένδυσε λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση στον φόβο της Ε.Ε., πως πιθανή πτώχευση της Ελλάδος οδηγεί σε πτώχευση της Ευρώπης, παρότι ήταν βέβαιο, πως η πέμπτη δόση του δανείου ήταν εξασφαλισμένη και ουδέποτε τέθηκε υπό αμφισβήτηση, άσχετα, εάν ψηφιζόταν το μεσοπρόθεσμο. Με αυτόν τον τρόπο, δυστυχώς, η Ελληνική Κυβέρνηση απεμπόλησε για άλλη μία φορά το δικαίωμα του ισότιμου εταίρου στην Ε.Ε. και αποδέχθηκε να θεωρείται από τους Ευρωπαίους ως ένας απλός δανειολήπτης. Αυτή, ήταν η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για την χώρα μας.

Όμως, παρότι το μεσοπρόθεσμο ψηφίσθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν ακόμη οι ευκαιρίες σκληρής διαπραγμάτευσης, αρκεί ο κ. Παπανδρέου να καταλάβει, πως η διάσωση της Ελλάδος από την χρεοκοπία που δεν μπορεί να αποφευχθεί με ημίμετρα, πρόσκαιρα τεχνάσματα και μερικές λύσεις από την Ε.Ε., συνιστά αυτομάτως διάσωση των Ευρωπαϊκών τραπεζών. Το μνημόνιο θα φέρει σύντομα άλλο μνημόνιο και η κρίση του χρέους θα αυξάνεται. Σύμμαχος για τον κ. Παπανδρέου είναι η συνεχιζόμενη καταγραφή έγκριτων Αμερικανών και Ευρωπαίων οικονομολόγων που αναγνωρίζουν, πως η μόνη λύση είναι η περικοπή του χρέους μας στο 50% της σημερινής του τιμής. Επιπλέον, οι προχθεσινές κερδοσκοπικές επιθέσεις κατά της Ιταλίας, κλυδωνίζουν το οικοδόμημα της ευρωζώνης και δίνουν πλεονέκτημα στην Ελλάδα. Η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία δανειοδοτήθηκαν από το ΔΝΤ με 250 δισ. €, ενώ η Ιταλία θα χρειαζόταν 600 δισ. € και η Ισπανία 900 δισ. €

Συνεπώς, καταλαβαίνουμε πως η μόνη λύση για την Ευρωζώνη και την διάσωση και την ύπαρξη του ευρώ είναι η πραγματική διάσωση της Ελληνικής οικονομίας. Και πραγματική διάσωση είναι: η πενταετής χάρη των οφειλών μας από τους πιστωτές μας προκειμένου να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις ανάπτυξης, η δανειοδότηση μας από την Ε.Ε. με συμβολικό επιτόκιο 1% και η αποδοχή από τους πιστωτές μας της διαγραφής του 50% και πλέον του δημόσιου χρέους από την στιγμή που είναι τόκοι κεφαλαίου και τοκοχρεολύσια ομολόγων.

Κύριε Παπανδρέου, αυτή είναι η μόνη λύση. Εάν πράγματι μπορείτε να ξεπεράσετε τις αγκυλώσεις σας και τις δεσμεύσεις σας προς την νέα τάξη πραγμάτων που έμπρακτα υπηρετείτε, τολμείστε να ξεπεράσετε τον εαυτό σας. Η Ιστορία σας δίνει χρυσή ευκαιρία. Αδράξτε την ευκαιρία και γίνεται ένας άλλος Ιωάννης Μεταξάς. Δεν πρέπει να χάσουμε άλλη μια ευκαιρία. Ίσως να είναι η τελευταία.

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι. Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο. Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.
Βγαίνει στον δρόμο με τα προπέρσινα ρούχα της και σκύβει το κεφάλι κάθε φορά που βλέπει το είδωλό της στο τζάμι των βιτρινών μην αντέχοντας να αντικρίζει αυτή την κατάντια να περπατά σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Αποφεύγει τους δρόμους που μπορεί να δει παλιούς γνωστούς αναγκάζοντάς την να τους πει κάτι αισιόδοξο για ό,τι συμβαίνει, αλλά και να τους ομολογήσει τι έχει βαθιά κρυμμένο μέσα της . Επιστρέφει στο σπίτι κόβοντας μία ντομάτα με τόση λύσσα που την πολτοποιεί, βγάζοντας ένα γραμμάριο από αυτό που κουβαλά, πάνω στο γεύμα της.

Τα βράδια ανοίγει τα παράθυρα παρακαλώντας να έχει φεγγάρι και στριφογυρνά σαν δαιμονισμένη σε ένα σπίτι ξυπόλυτη κάνοντας ακόμα ένα δικαστήριο με τον εαυτό της. Κατήγορος, κατηγορούμενος, πρόεδρος και ένορκοι μόνο αυτή. Μία οργή στο πιο σκληρό δικαστήριο του κόσμου. Και την ώρα της καταδικαστικής ετυμηγορίας βαδίζει προς την ντουλάπα ξετρυπώνοντας το κρυμμένο σκουριασμένο κουτί . Μάρτυρες υπεράσπισης μια διμοιρία ανδρείες αναμνήσεις. Και καθώς απλώνει φωτογραφίες στο τραπέζι της κουζίνας και παρατάσσει πρόσωπα και σκέψεις άλλων εποχών γραμμένες πάνω σε μικρά χαρτάκια- τότε που σιωπή δεν γνώριζε τι θα πει- θυμάται ποια είναι. Είναι αυτή που από ιερά κόκαλα γεννήθηκε και κάθε μέρα μέσα στην σιωπή της δεν αγανακτεί αλλά περιμένει. Βασανιστικά και αργά αναμένει την ημέρα που τα σκοτεινά θα γεμίσουν φως καθώς θα τραβήξει τις κουρτίνες και το σπαθί της θα κατέβει από την φινετσάτη βιτρίνα του σαλονιού και θα ξαναμπεί στο χέρι της.

Ο αδελφός του πρωθυπουργού απάντησε(;) εκ μέρους της κυβέρνησης (;) στο δημοσίευμα περί εμπλοκής του στην εταιρία με ελληνικά CDS, επιβεβαίωνοντας ότι συμμετέχει στην εταιρία Unigestion-Ethos Environmental Sustainability L.P., αλλά δεν έχει σχέση με τα CDS της εταιρίας που συμμετέχει, μιας και ασχολείται μόνο με το περιβάλλον…
Ακολουθεί η δήλωση του πρωθυπουργικού αδελφού και όποιος καταλάβει ας μας πει κι εμάς που είμαστε ηλίθιοι και δεν... καταλαβαίνουμε…

Δήλωση κ. Α. Παπανδρέου:
«Η σημερινή «αποκάλυψη» της Ελευθεροτυπίας αναφέρεται στην συμμετοχή μου σε μια Επιτροπή Στρατηγικής ενός κεφαλαίου Αειφορίας της Unigestion το οποίο ονομάζεται Unigestion-Ethos Environmental Sustainability L.P. Όπως είναι δημόσια γνωστό και από την συμμετοχή μου σε παρουσιάσεις καθώς και από το βιογραφικό μου, είμαι μέλος αυτής της επιτροπής από το Γενάρη του 2009. Συνεπώς δεν αποτελεί κάποια είδηση την οποία εσκεμμένα είχα αποκρύψει. Τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής είναι διακεκριμένοι ειδικοί στο χώρο τους.
Ο ρόλος της επιτροπής που συνεδριάζει μόνο μια φορά το χρόνο είναι να παρέχει στρατηγική ενημέρωση για τις περιβαλλοντικές κατευθύνσεις στο χώρο των εναλλακτικών μορφών ενέργειας και της αειφόρου ανάπτυξης. Η συμμετοχή μου συνδέεται άμεσα με την ιδιότητα μου ως ακαδημαϊκού στα ζητήματα της περιβαλλοντικής οικονομικής.
Ο ρόλος αυτός είναι αυστηρά προσδιορισμένος και δεν έχει οποιαδήποτε σχέση, όπως παραπλανητικά υποδηλώνει ο τίτλος της εφημερίδας, με ελληνικά ή άλλα CDS. Γενικότερα, όπως και στο παρελθόν έχω δηλώσει, δεν έχω ουδεμία σχέση με CDS.
Για όλα τα ανωτέρω επιφυλάσσομαι για κάθε νόμιμο δικαίωμα μου».
* Προφίλ της εταιρίας που μετέχει ο αδελφός του πρωθυπουργού, αλλά δεν ασχολείται με τα ελληνικά cds της…
Από τη "Σίβυλλα"

Σχόλιο ιστολογίου: Κι εμείς επιφυλασσόμαστε κύριε Αντρίκο Παπανδρέου για κάθε νόμιμο (και εθνικό) δικαίωμά μας. Οι δε επιφυλάξεις μας, θα εκδηλωθούν άμα της αποχωρήσεως του αδελφού σας Γεωργίου Α. Παπανδρέου από την θέση του πρωθυπουργού της Ελλάδας. Εννοείται, φυσικά, πως αυτό θα γίνει για ευνόητους λόγους οι οποίοι ίσως και να συνδέονται με την μη κυβερνητική παρέμβαση στα εισοδήματα και τον εν γένει οικονομικό έλεγχο των δικαστών... Όπως αντιλαμβάνεσθε, οι επιφυλάξεις μας θα συναντηθούν και η νομιμότητά τους μάλλον θα κριθεί οριστικά και αμετάκλητα...



ΔΕΝ υπάρχει άνθρωπος, που να συναντώ και να μη με ρωτάει: «Πού θα πάνε τα πράγματα;». Και δεν υπάρχει άνθρωπος, στον οποίο να μην απαντώ: «Στο χειρότερο σημείο που φαντάζεσαι». Και δεν εννοώ μόνο το οικονομικό. Εννοώ κυρίως το κοινωνικό.

ΤΟ χειρότερο που έχει συμβεί στη χώρα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η οικονομική αδυναμία της να βρει χρήματα για να πληρώνει τα χρέη της και να λειτουργεί τον κρατικό μηχανισμό. Το χειρότερο είναι ότι ο μηχανισμός που την κυβερνά, ξεκινώντας από το δημοτικό σύμβουλο και καταλήγοντας στην ανώτατη ηγεσία, δεν έχει ακουμπήσει, εδώ και σχεδόν δύο χρόνια, ούτε τρίχα του διεφθαρμένου ελληνικού συστήματος ζωής, που είναι και ο κατ' εξοχήν υπαίτιος των σημερινών και αυριανών δεινών των Ελλήνων πολιτών.

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ που κυβερνά σήμερα είναι ο ίδιος που έχει χτίσει το διεφθαρμένο οικοδόμημα. Είναι ο ίδιος, που συνεχίζει να φλομώνει με ψέματα τους πολίτες και τους δανειστές ταυτοχρόνως, ψηφίζοντας νόμους, που κανείς δεν εφαρμόζει, μοιράζοντας υποσχέσεις σε εργαζομένους και επιχειρηματίες, τις οποίες δεν τηρεί και δεν θα τηρήσει, και προστατεύοντας ακόμα κομματικούς πελάτες, παρασιτούντες κεφαλαιούχους και συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις φοροφυγάδων, που τους ξέρει και ο τελευταίος πολίτης.

ΔΕΝ υπάρχει πράξη που να γίνεται εδώ και χρόνια στη χώρα, πίσω από την οποία να μην κρύβεται ένας απατεωνίστικος, αναξιοκρατικός μηχανισμός. Από τον οποίο σιτίζεται πλέον τουλάχιστον ο μισός ενεργός πληθυσμός της χώρας.

ΜΕΡΙΚΑ, ίσως, παραδείγματα των πιο πάνω διαπιστώσεων θα μπορούσαν να πείσουν ακόμα και τον τελευταίο αφελή καλοπροαίρετο πολίτη:

ΤΟ μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που υπογράφηκε προβλέπει ρητώς την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, και μάλιστα σε μεγάλο αριθμό. Ο αρμόδιος υπουργός και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης αρνούνται να πουν την αλήθεια στους εργαζομένους, χρησιμοποιώντας απίθανες διαστρεβλώσεις ελληνικών λέξεων και εννοιών.

ΠΑΝΩ από 600 επαγγέλματα, που είχαν προϋποθέσεις για να ασκηθούν, ασκούνται ελεύθερα από πρώτης Ιουλίου, σύμφωνα με τον νόμο που υποχρεώθηκε να υπογράψει η κυβέρνηση στις αρχές της άνοιξης. Φυσικά, η κυβέρνηση είπε ψέματα στην τρόικα, γιατί η απελευθέρωση απαιτεί προεδρικά διατάγματα που δεν υπογράφονται. Αλλά λέει ψέματα και στους επαγγελματίες, αποκρύπτοντάς ότι κάθε προνομιακή μεταχείριση πια εκπίπτει από την ίδια την Ε.Ε.

ΕΔΩ και μήνες η κυβέρνηση μοιράζει από τηλεοράσεως και από συνεντεύξεις υπουργών εκατομμύρια σε επαγγελματίες, μέσω προγραμμάτων, στα οποία είτε δεν υπάρχει ούτε ευρώ, είτε η χορήγησή τους είναι απαγορευτική για τα εννέα δέκατα των ενδιαφερομένων.

ΕΔΩ και ένα χρόνο η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι δεν χρειάζονται νέα μέτρα, γνωρίζοντας ότι θα έρθουν και χειρότερα, επιβάλλοντάς τα κιόλας.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, αυτή και οι προηγούμενες, έχει οδηγήσει τη χώρα σε μαρασμό και γιατί αρνείται πεισματικά να πάρει τους φόρους από τους κατ' επάγγελμα φοροφυγάδες. Δεν υπάρχει πολίτης, που δεν ξέρει ακριβώς ποιοι επαγγελματίες φοροδιαφεύγουν -κατά τάξεις κιόλας- αφού οι πολίτες είναι τα πρώτα οικονομικά θύματα αυτών των τάξεων.

ΦΥΣΙΚΑ, οι δανειστές επιμένουν πιεστικά προς την κυβέρνηση να αντλήσει αυτούς τους πόρους αντί να επιβαρύνει με φόρους τους ήδη φανερούς φορολογούμενους. Μάταια. Παράγοντες του ΔΝΤ εκμυστηρεύτηκαν σε δημοσιογράφους ότι είναι πεπεισμένοι πως η κυβέρνηση δεν θέλει να πιάσει τους φοροφυγάδες.

ΤΟ μεγάλο κανόνι για τη χώρα θα ακουστεί όταν ανοίξει ο φάκελος των δήμων. Ο περιλάλητος «Καλλικράτης» θα αποδειχτεί μια σαπουνόφουσκα, που όχι μόνο δεν έλυσε τα προβλήματα των δήμων, αλλά κουκούλωσε όλη την οικονομική βρωμιά τους, δεν προέβλεψε τίποτα ουσιαστικό για την επιβίωσή τους, οδήγησε σε απόλυση εκείνους που πραγματικά δούλευαν και έδωσε μια πρόσκαιρη εκλογική νίκη στο ΠΑΣΟΚ. Ελληνικά πολιτικά μικρονοϊκά κατασκευάσματα.

ΚΑΙ τώρα; Τώρα η χώρα με τους ίδιους ψεύτες, παραπλανητές και χωρίς όραμα πολιτικούς, πολύ στενών ορίων γειτονιάς, θα οδηγηθεί μοιραία σε μια εσωτερική σύγκρουση, από την οποία είτε θα καταλήξει σε μια μετατσαουσέσκου αθλιότητα είτε θα βρει μέσα από τον αμέτοχο σωρό της μια αξιόλογη ηγεσία.

ΕΙΤΕ, το πιο πιθανό, και τα δύο. Αλλά, έτσι όπως είναι τώρα, δεν θα μείνει.

Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΕΤΡΑΔΗΣ από enet
Μοντάζ Γρέκι

Δεν έχουμε τίποτα με το ευγενές επάγγελμα του παντοπώλη, αλλά δυστυχώς οι αποφάσεις που λαμβάνουν τα διάφορα ανευθυνοϋπεύθυνα όργανα της Ευρώπης μοιάζουν με υπολογισμούς μπακαλίστικης τεχνικής.

Οι δήθεν αποφάσεις που έλαβε το eurogroup χθες απέδειξαν περίτρανα ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κρίση. Δεν έχει την πολιτική βούληση. Αλλά ούτε και τους κατάλληλους ηγέτες. Ενώ η οικονομική κρίση απλώνεται με ταχύτητα πάνω στους λαούς της Ευρώπης και το ενιαίο νόμισμα έχει δέσει με τις αλυσίδες της οικονομικής φυλακής ισχυρούς και αδύνατους και ενώ οι κερδοσκόποι κτυπούν με αποφασιστικότητα το ένα μετά το άλλο τα κράτη και τους λαούς της Ευρώπης με στόχο την κατάρρευση του ΕΥΡΩ, εντούτοις οι διάφοροι ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν με συμπαθείς παντοπώλες που προσπαθούν να κάνουν προσθαφαιρέσεις και να υπολογίσουν τον τελικό λογαριασμό, ώστε να κερδίσουν και κάτι από πάνω. Κλείστηκαν μια ολόκληρη μέρα εκεί στις Βρυξέλλες, για να καταλήξουν τελικά ότι θα πρέπει να…. γίνει μια μικρή μείωση των επιτοκίων και μία μικρή επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων που χορηγεί η ΕΕ, μέσα από τον μηχανισμό στήριξης και όλα θα λυθούν.

Δεν είμαστε με τα καλά μας. Εδώ η Ελλάδα και μόνο για το πρώτο εξάμηνο του 2011 εμφάνισε μια τεράστια τρύπα στον προϋπολογισμό που προεξοφλεί οποιαδήποτε μελλοντική μείωση των όποιων επιτοκίων.

Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά έχουμε από πάνω και τον κάθε πικραμένο, όπως καλή ώρα η Φινλανδία, που θέλει και εγγυήσεις από την Ελλάδα, για να συμμετάσχει στον μηχανισμό στήριξης. Τι λε ρε Καραμήτρο;; Εδώ έχουμε χρεοκοπήσει και αυτοί ζητάνε και εγγυήσεις!!!

Δυστυχώς, λέμε και πάλι δυστυχώς, τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν ξεχάσει την έννοια της αλληλεγγύης και του κοινού αγώνα και τα οικονομικά ισχυρότερα τρέχουν σαν τα ποντίκια να διαφυλάξουν τα κέρδη τους που έχουν αποκομίσει εκμεταλλευόμενα τα ασθενέστερα. Το δε ενδιαφέρον τους για την Ελλάδα και η βοήθειά τους, αφενός είναι με το αζημίωτο, αφετέρου σκοπεύουν στο να διαφύγουν τα ίδια το κίνδυνο από μια ενδεχόμενη κατάρρευση της ευρωζώνης.

Αυτά ας τα δουν εκείνοι που θέλουν να θυσιάσουν το εθνικό κράτος για το καλό της παγκοσμιοποίησης.

Τελικά η παγκοσμιοποίηση είναι η καραμέλα των ισχυρών για να εκμεταλλεύονται τους αδύνατους.

Απορούμε όμως γιατί ο σοσιαλιστής κ. Παπανδρέου “μασάει” αυτή την καραμέλα;


Πάνω από 100.000.000 ευρώ έχουν διατεθεί, "μέσα σε ένα νεφελώδες, θολό και αδιαφανές τοπίο" για επιχορηγήσεις σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, ΜΚΟ, ενώ το ποσό αυτό εκτιμάται ότι είναι κατά πολύ μεγαλύτερο.

Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής που "προσπάθησε", όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος Θανάσης Τσούρας, "να ασχοληθεί με τον χώρο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων", και κατέγραψε στο πόρισμά της συγκεκριμένες προτάσεις, τις οποίες θα κοινοποιήσει τόσο προς τον πρωθυπουργό όσο και την κυβέρνηση.

Η Επιτροπή κάνει λόγο για "ΜΚΟ δύο ταχυτήτων", για "διαπιστώσεις περί θολού και μη επαρκώς χαρτογραφημένου τοπίου δράσης και λειτουργίας τους", αλλά και για "περιπτώσεις χρηματοδοτήσεων με αμφισβητούμενη ή ακόμα και ελάχιστη δράση".

Παράλληλα, τονίζει την ανάγκη άμεσης νομοθετικής παρέμβασης πάνω σε τρεις άξονες.

-Διαμόρφωση σαφούς ενιαίου νομοθετικού πλαισίου για τη λειτουργία των ΜΚΟ.

-Επικαιροποίηση ενιαίου εθνικού δεσμευτικού μητρώου και

-Δημιουργία ευέλικτου τακτικού μηχανισμού ελέγχου των οικονομικών τους στοιχείων.

Όπως τονίζεται στο πόρισμα της Επιτροπής, "το τοπίο δράσης και λειτουργίας των ΜΚΟ παραμένει εδώ και δεκαετίες νεφελώδες, με απουσία ενιαίου και σαφούς θεσμικού πλαισίου, αδυναμία πλήρους χαρτογράφησής τους και ανεπάρκεια συντονισμένου ελέγχου των χρηματοδοτήσεών τους".

"Είναι ενδεικτικό, ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν αποσταλεί στην Επιτροπή, μόνο δύο υπουργεία (Εξωτερικών και Υγείας), τηρούν ένα είδος Μητρώου ΜΚΟ με τις οποίες κατά καιρούς συνεργάζονται και χρηματοδοτούν, και ένα μόνο υπουργείο (Προστασίας του Πολίτη), τηρεί ένα είδος μητρώου εθελοντικών οργανώσεων, ενώ η συντριπτική των υπουργείων τηρεί απλούς καταλόγους εγγεγραμμένων ΜΚΟ, οι οποίοι, όμως, παρουσιάζουν έντονα προβλήματα, είτε γιατί είναι ελλιπείς, είτε γιατί συχνά περιλαμβάνουν διαφορετικές και τελείως ανομοιογενείς μεταξύ τους οργανώσεις", αναφέρει χαρακτηριστικά στο πόρισμά της η Επιτροπή και προσθέτει:

"Απόρροια του φαινομένου αυτού είναι η επιχορήγηση εκατοντάδων ΜΚΟ, χωρίς να είναι σαφές με ποιες διαδικασίες και ποια κριτήρια λαμβάνονται οι σχετικές αποφάσεις χρηματοδότησης, με ποιο μηχανισμό ελέγχεται το είδος της χρηματοδότησης και ο τρόπος διαχείρισης των διατιθέμενων σε αυτές κονδυλίων".

Τέλος, αναφορικά με το ύψος των κατά καιρούς χρηματοδοτήσεών τους, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι "σύμφωνα με τα στοιχεία των υπουργείων που της έχουν αποσταλεί το ποσό ξεπερνά τα 100.000.000 ευρώ", προσθέτοντας ωστόσο ότι, "στην πραγματικότητα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο, καθώς αφενός το υλικό είναι εξαιρετικά ανομοιογενές και αποσπασματικό, αφετέρου τα υπουργεία θεωρώντας ότι οι φορείς που χρηματοδότησαν δεν συνιστούν ΜΚΟ δεν τις συμπεριέλαβαν στα έγγραφα τους".

Η σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή που έχουν προτείνει οι πιστωτές και ευλαβικά ακολουθεί η κυβέρνηση, όπως δείχνουν οι αριθμοί δεν αποδίδει. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Είναι οι εισηγητές-- Ευρωπαίοι, ΔΝΤ και λοιποί τοκογλύφοι-- ανίδεοι ισχυρογνώμονες που επιμένουν σε μια συνταγή η οποία δεν αποδίδει; ή μήπως οι τοκογλύφοι έχουν άλλο στόχο και όχι την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας;

Περί της αποτυχίας της πολιτικής της σκληρή δημοσιονομικής προσαρμογής δεν χωρά καμία αμφιβολία όπως δείχνουν οι αριθμοί. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, τα έσοδα του προυπολογισμού παρουσιάζουν νέα υστέρηση.

Ειδικότερα, για το εξάμηνο Ιανουάριου- Ιουνίου 2011, σε δημοσιονομική βάση, το έλλειμμα του διαμορφώνεται στα 12.781 εκατ. ευρώ έναντι στόχου 10.374 εκατ. ευρώ και ελλείμματος 9.997 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2010.
Τα συνολικά έσοδα του Κρατικού Προϋπολογισμού κατά το πρώτο εξάμηνο (Τακτικός και ΠΔΕ) υστερούν έναντι του στόχου κατά 3.051 εκατ. ευρώ, ενώ οι συνολικές δαπάνες (Τακτικός και ΠΔΕ) παρουσιάζονται μειωμένες κατά 644 εκατ. ευρώ.
Τα καθαρά έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού μειώθηκαν κατά 8,3% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010 και διαμορφώθηκαν σε 21.814 εκατ. ευρώ.

Την ίδια ώρα που παρουσιάζονταν τα παραπάνω στοιχεία ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών Β.Σόιμπλε δήλωνε ότι οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης δεν πρόκειται να σπεύσουν απερίσκεπτα για να αποφασίσουν το νέο σχέδιο χρηματοδότησης της Ελλάδας.
«Έχουμε κάνει ό,τι ήταν απαραίτητο για την Ελλάδα και τώρα, γοργά αλλά χωρίς αδικαιολόγητη βιασύνη, θα διαπραγματευτούμε ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα. Είμαστε στο σωστό δρόμο» είπε ο Σόιμπλε από τις Βρυξέλλες, όπου συνεδριάζουν το Eurogroup με θέμα το δεύτερο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας και την χρηματοοικονομική κατάσταση στην Ιταλία.

Προφανώς ο Β. Σόιμπλε δεν είναι αφελής, ούτε έπεσε από τα σύννεφα με την αποτυχία του ελληνικού προϋπολογισμού, τις λεπτομέρειες του οποίου, μάλλον γνωρίζει καλύτερα από τον Ευ. Βενιζέλο. Μάλιστα, πίσω από τις λέξεις της δήλωσης Γερμανού υπουργού εύκολα διακρίνει κανείς την ικανοποίηση που προκαλεί αυτή η αποτυχία, καθώς « χωρίς αδικαιολόγητη βιασύνη, θα διαπραγματευτούμε ένα νέο πρόγραμμα για την Ελλάδα». Τι σημαίνει αυτή η φράση είναι εύκολο πια να το αντιληφθεί ο καθένας: Ο Γερμανός υπουργός σφίγγει τη θηλιά στην Αθήνα και γνωρίζοντας την αποτυχία εκτέλεσης του ελληνικού προϋπολογισμού , διατυπώνει τον εκβιασμό: για να πάρετε το επόμενο πρόγραμμα βοήθειας, ξεπουλείστε!

Η ταχύτατη προώθηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων και εκποίησης της Δημόσιας περιουσίας, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα των πιστωτών –και δυστυχώς της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αυτό είναι το αντάλλαγμα που ζητούν οι πιστωτές προκειμένου να συνεχίσουν να δανείζουν την Ελλάδα Γνωρίζουν, προφανώς, οι πιστωτές, ότι το ελληνικό χρέος, όπως είναι διαμορφωμένο και με τα τρέχοντα επιτόκια δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Φροντίζουν λοιπόν, πριν αφήσουν τη χώρα να «πεθάνει», να μαζέψουν την περιουσία της...



Παρατηρώντας την ειδησεογραφία και τις παγκόσμιες εξελίξεις τόσο σε οικονομικό, όσο και σε πολιτικό και γεωπολιτικό επίπεδο, ως πολίτες αντιλαμβανόμαστε πως κάτι μεγάλο συμβαίνει και κάτι ακόμη μεγαλύτερο… έρχεται!

Οι πιέσεις που ασκούνται στους λαούς από την παγκόσμια οικονομική αλήτ, η οποία υπάρχει αλλά κανένας (ή σχεδόν κανένας) δεν γνωρίζει ποιοι την απαρτίζουν, αλλά και γεγονότα που μοιάζουν πλέον να τρέχουν χωρίς να δίνουν την πολυτέλεια ύπαρξης επαρκούς χρόνου για την ανάλυσή τους, δημιουργούν ένα θολό (αλλά ταυτόχρονα και απολύτως σαφές) σκηνικό σύγκρουσης. Δυστυχώς, η ιστορία έχει διδάξει πως οι μεγάλες αλλαγές συνοδεύονται από τεράστιες κοινωνικο-οικονομικές αλλά και στρατιωτικές συγκρούσεις.

Αυτή τη στιγμή με τις Ηνωμένες Πολιτείες να αντιμετωπίζουν το φάσμα της οικονομικής κατάρρευσης, την Ευρώπη να δείχνει ανίκανη να ελιχθεί επαρκώς για να αντιμετωπίσει προβλήματα όπως της Ελλάδας, την Κίνα να βρίσκεται σε κατάσταση ανάπτυξης που όμως απειλεί την πολιτικο-οικονομική της σύνθεση, την Ρωσία και την Ινδία να βρίσκονται σε μία ιδιόμορφη στάση αναμονής και το Ισλάμ (μην ξεχνάμε πως δεν είναι απλώς θρησκεία…) να δείχνει σαφέστατες τάσεις συμμετοχής στις επερχόμενες γεωπολιτικές και οικονομικές αλλαγές, το παγκόσμιο μωσαϊκό δείχνει να αποσχηματίζει υπάρχουσες «φόρμες» και να μεταλλάσσει το υπάρχον περιβάλλον σε έναν κατά πολύ διαφορετικό κόσμο – περιβάλλον από αυτό που μέχρι σήμερα οι κοινωνίες θεωρούσαν ως «ντε-φάκτο».

Τι είναι, λοιπόν, αυτό το οποίο έρχεται;
Τι είναι αυτό που απειλεί να μεταβάλλει την σημερινή πραγματικότητα και να θέσει νέους όρους – κανόνες στους λαούς;
Ποιοι προσπαθούν να χειραγωγήσουν πανίσχυρα κράτη και πώς θα το πραγματοποιήσουν αυτό;
Ήδη, κατά κοινή ομολογία, ζούμε έναν οικονομικό πόλεμο, άκρως καταστροφικό (εμείς στην Ελλάδα το γνωρίζουμε πολύ καλά επειδή ήδη βιώνουμε τα αποτελέσματά του).
Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα αυτών που επιτίθενται στον δυτικό κόσμο;
Πώς θα αντιδράσει η Δύση στην επέλαση των πανίσχυρων και αόρατων αντιπάλων της;

Μπορεί κάποιοι να θεωρούν πως τα παραπάνω ερωτήματα αποτελούν παραδοξολογίες ή είναι αποτέλεσμα συνωμοσιολογίας… Όμως, τη στιγμή που αποδεδειγμένα οι «αγορές» προτιμούν να επενδύουν σε παράγωγα (πτωχεύσεις κρατών) και όχι στην παραγωγή (ανάπτυξη εθνικών οικονομιών άρα και κοινωνιών), βρίσκοντας πως τα κέρδη είναι ασφαλέστερα και κατά πολύ περισσότερα, ποιος μπορεί να αποκλείσει την εξέλιξη που η φύση ορίζει ως μέγιστο κανόνα; Ποιος μπορεί να αποκλείσει πως δεν θα υπάρξει αντίδραση στην δράση που αυτή τη στιγμή δείχνει να απειλεί άμεσα ολόκληρα κράτη και εκατοντάδες ή και δισεκατομμύρια ανθρώπων; Και αν θα υπάρξει αντίδραση θα είναι ίσου μεγέθους απέναντι στη δράση της παγκόσμιας «αλήτ»;

Αυτό που έρχεται είναι μία άνευ προηγουμένου σύγκρουση. Αποσπασματικά υπάρχουν ήδη όλα τα χαρακτηριστικά που οδηγούν σε αυτήν. Είναι άγνωστο που βρίσκεται το σημείο «μηδέν» αυτής της σύγκρουσης. Όμως, όλοι πλέον ξέρουμε πως είναι αναπόφευκτη, θα είναι βίαιη και θα αποτελέσει κομβικό σημείο για την επόμενη ημέρα, η οποία και θα καθορίσει την μορφή των κοινωνιών του αύριο…


Πριν από λίγο (12.40 μ.μ. 12/7/2011) σταμάτησαν την λειτουργία τους τα χρηματιστήρια της Αγγλίας και της Γαλλίας, χωρίς να ανακοινωθεί κανένας λόγος για το κλείσιμό τους! Αυτή η είδηση φέρεται να μεταδόθηκε από το Reuters μέσα από το δίκτυο ροής (συνδρομητικά) που παρέχει σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τι συμβαίνει στην Ευρώπη; Μήπως έρχεται κάτι τεράστιο; Θυμίζουμε πως πριν λίγες ημέρες και ο Μπάρακ Ομπάμα ουσιαστικά ανακοίνωσε την επερχόμενη πτώχευση των ΗΠΑ...

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα παρευρεθούν σε έκτακτη Σύνοδο Κορυφής για την κρίση χρέους της Ευρωζώνης, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές του Reuters.

Σε τελικές αποφάσεις έως τα μέσα Σεπτέμβρη ευελπιστεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σύμφωνα με σημερινές δηλώσεις εκπροσώπου της Κομισιόν, όπως μεταδίδει το DJ.

Εν αναμονή των όποιων εξελίξεων...

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Η χώρα μας βρίσκεται ακόμη μία φορά στο μάτι του κυκλώνα – επίσης, «η μάχη των μαχών» με στόχο την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου δόγματος στην Ευρώπη, φαίνεται ότι θα διεξαχθεί εντός των συνόρων της.

Ειδικότερα, η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα που «αμύνεται» ακόμη σθεναρά, έχοντας αφενός μεν τη σημαντικότερη αναλογικά δημόσια περιουσία μεταξύ των χωρών της δύσης, αφετέρου τον «ιό της ελευθερίας» στο DNA της. Επομένως, τόσο τα διλήμματα που θα τοποθετηθούν στους Έλληνες, όσο και οι εκβιασμοί που θα ασκηθούν (άρθρο μας), θα κλιμακώνονται διαρκώς – ενώ εμείς δεν πρέπει να υποτιμάμε, αλλά ούτε και να υπερτιμάμε τις δυνατότητες μας.

Οφείλουμε δε σε κάθε περίπτωση να θυμόμαστε ότι, το πρόβλημα της χώρας μας δεν λύνεται με τον επί πλέον δανεισμό της - με ή χωρίς τη συμμετοχή των ιδιωτών (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία κλπ.). Εάν δεν ανταλλάσσουμε, εάν δεν εξοφλούμε δηλαδή σταδιακά τα παλαιά δάνεια μας με καινούργια, χαμηλού επιτοκίου, αφού οι τόκοι είναι το βασικότερο πρόβλημα μας (σύντομα θα πλησιάσουν το 50% των εσόδων του προϋπολογισμού), δεν θα κερδίσουμε τον πόλεμο.

Εκτός αυτού, εάν δεν επιλυθούν παράλληλα τα βασικά προβλήματα της οικονομίας μας (αρνητικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, μη λειτουργικός δημόσιος τομέας, καταπολέμηση της διαφθοράς, περιορισμός της γραφειοκρατίας, ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, κρατικοποίηση της κεντρικής τράπεζας κλπ.), δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από το τέλμα.

Σε σχέση τώρα με το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, τις οποίες προσπαθούν να μας επιβάλλουν με κάθε τρόπο, τα εξής:

Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Στόχος οφείλει να είναι η απόλυτα ισορροπημένη σχέση μεταξύ του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα μίας χώρας, έτσι ώστε να προστατεύεται η αυτονομία του κράτους για την ασφάλεια των Πολιτών του – οι οποίοι το εμπιστεύθηκαν, αναθέτοντας τη δημόσια διοίκηση στους Θεσμούς του. Η εθνική κυριαρχία ενός κράτους, όπως συνήθως αποκαλείται η πλήρης αυτονομία του, είναι δυνατόν να καταλυθεί από αρνητικές εξελίξεις στο εσωτερικό του, ιδίως δε στην οικονομία του – χωρίς να είναι απαραίτητη η στρατιωτική εισβολή στην «επικράτεια» του”.

Το παραπάνω κείμενο, ελαφρά διαμορφωμένο, προέρχεται από έναν πολύ γνωστό Γερμανό νομικό, ο οποίος είναι ταυτόχρονα μέλος του συνταγματικού δικαστηρίου της χώρας του. Ο καθηγητής συμπληρώνει έμμεσα ότι, η Γερμανία είναι πλέον αντιμέτωπη με ένα τεράστιο πρόβλημα, έχοντας εκποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας της – γεγονός που ήδη πληρώνουν ακριβά οι Πολίτες της, μέσω της αυξημένης φορολόγησης τους, καθώς επίσης της συνεχούς μείωσης της κοινωνικής πρόνοιας, σε συνδυασμό με τη σταδιακή υποβάθμιση των υπηρεσιών στην Παιδεία, στην Υγεία και αλλού.

Από τις διαπιστώσεις αυτές συμπεραίνουμε ότι, η λειτουργία των επιχειρήσεων με αποκλειστικό στόχο το κέρδος, η οποία είναι χωρίς καμία αμφιβολία «θεμιτή» για τον ιδιωτικό τομέα, δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλη για εκείνους τους τομείς, οι οποίοι αφορούν το σύνολο μίας κοινωνίας – για τους κοινωφελείς. Οι «περιοχές» αυτές οφείλουν να λειτουργούν από το Δημόσιο μίας χώρας, με στόχο τη φροντίδα των Πολιτών της και όχι το κέρδος.

Η σημερινή εξέλιξη λοιπόν, η απαίτηση δηλαδή της ιδιωτικοποίησης όλων των κλάδων της οικονομίας μίας χώρας, στην οποία συνηγορούν τόσο η ΕΕ, όσο και οι τρεις βασικοί διεθνείς οργανισμοί (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου), είναι σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των Πολιτών.

Ειδικότερα, εάν το κράτος «αποσυρθεί» τόσο από την ιδιοκτησία, όσο και από τη διαχείριση των κοινωφελών επιχειρήσεων, χάνει μεταξύ άλλων τη δυνατότητα του να ασκεί Πολιτική. Δηλαδή, δεν είναι πλέον η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση αυτή η οποία δίνει τις κατευθύνσεις, διαμορφώνει και αναπτύσσει την κοινωνία, αλλά οι ιδιώτες – οι οποίοι ουσιαστικά διοικούν απολυταρχικά, χωρίς να λογοδοτούν στους Πολίτες, με αποκλειστικό στόχο το κέρδος.

Σαν έμμεσο επακόλουθο των ιδιωτικοποιήσεων, το κράτος αδυνατεί πλέον να επιβάλλει μία δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων και να κατευθύνει την Οικονομία επειδή, μεταξύ άλλων, δεν μπορεί να τοποθετήσει τις εταιρείες του ή τη Ζήτηση των απασχολουμένων του «στη ζυγαριά» – εκτός του ότι γίνεται ταυτόχρονα «εκβιάσιμο», εκ μέρους του Καρτέλ.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαν οι ιδιώτες στον τομέα της ενέργειας, να διατηρήσουν χαμηλή τεχνητά την προσφορά (όπως συνέβη στην Καλιφόρνια), έτσι ώστε να αυξήσουν τις τιμές – με δυσμενέστατα αποτελέσματα τόσο για το δημόσιο, όσο και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ή τα νοικοκυριά. Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί με την ύδρευση, με τα λιμάνια, με τις δημόσιες συγκοινωνίες και με τις επικοινωνίες. Στην περίπτωση αυτή, είναι προφανώς αδύνατον να μιλάει κανείς για «αυτονομία» του κράτους – πόσο μάλλον για εθνική κυριαρχία, ειδικά όταν οι ιδιώτες-επιχειρηματίες είναι ξένες πολυεθνικές.

Ένα δεύτερο, γνωστό σε όλους μας παράδειγμα, είναι οι ιδιωτικές αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης – οι τρεις πανίσχυρες «αδελφές». Εάν οποιοδήποτε κράτος, συμπεριλαμβανομένων των Η.Π.Α., της Γαλλίας και της Γερμανίας, αρνηθεί να ακολουθήσει τις εντολές τους, έρχεται αντιμέτωπο με την υποτίμηση της πιστοληπτικής του ικανότητας – η οποία επιβαρύνει με δισεκατομμύρια επί πλέον τόκους τον προϋπολογισμό του.

Συμπερασματικά λοιπόν, από την πλευρά του εκάστοτε Συντάγματος θα έπρεπε να μην επιτρέπεται οτιδήποτε μπορεί να αμφισβητήσει την αυτοδυναμία, την εθνική κυριαρχία καλύτερα ενός κράτους, από όπου και αν αυτό προέρχεται. Επομένως, οφείλει να απαγορεύεται συνταγματικά η ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, η οποία ουσιαστικά ισοδυναμεί με την εκχώρηση της αυτονομίας του κράτους στους ιδιώτες – με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας και με την κατάλυση της Δημοκρατίας.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Ο ορισμός «ιδιωτικοποίηση» υιοθετήθηκε ουσιαστικά μετά τις βρετανικές εκλογές του 1979 και την εκλογή της M.Thatcher – η οποία έθεσε σε λειτουργία ένα ευρύτατο πρόγραμμα «εκποίησης» των δημοσίων επιχειρήσεων της χώρας της, «κατατροπώνοντας» τα εργατικά συνδικάτα.

Παρά το ότι όμως τα αποτελέσματα των ενεργειών της Βρετανίδας πρωθυπουργού οδήγησαν αρχικά την οικονομία της χώρας της σε μεγάλη ανάπτυξη, η μετέπειτα υπερχρέωση της (το συνολικό χρέος της Μ. Βρετανίας σήμερα, δημόσιο και ιδιωτικό, υπερβαίνει το 500% του ΑΕΠ της) απέδειξε ότι, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι συνώνυμες με τη μακροπρόθεσμη ευημερία. Οι αποκρατικοποιήσεις τώρα, με την ευρύτερη έννοια τους, διαχωρίζονται στους εξής υποτομείς:

(α) Υλική ιδιωτικοποίηση: Αφορά την εκχώρηση των συμμετοχών του κράτους σε επιχειρήσεις, οι οποίες είναι ουσιαστικά δημόσιες (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ.). Εάν το κράτος πουλήσει το σύνολο των εταιρικών μεριδίων του, το 100% δηλαδή, τότε αναφερόμαστε σε μία πραγματική ιδιωτικοποίηση ή σε μία ιδιωτικοποίηση με τη στενή έννοια του όρου. Στην περίπτωση αυτή είναι εμφανές ότι δεν αναφερόμαστε στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αλλά στην εκποίηση της.

(β) Φιλελευθεροποίηση: Εδώ εννοούμε «αναδιαρθρώσεις» και ευρύτερες αλλαγές στους τομείς των έργων υποδομής. Η αποκλειστική χρήση εκ μέρους του δημοσίου των μονοπωλιακών υποδομών, των δικτύων καλύτερα (τραίνα, ύδρευση, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμός), εκχωρείται και στους ιδιώτες – οι οποίοι ανταγωνίζονται τις, επίσης από το δημόσιο παρεχόμενες, υπηρεσίες, χωρίς να τους ανήκουν τα δίκτυα. Πρόκειται λοιπόν για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας από τους ιδιώτες, χωρίς να απαιτείται η εκποίηση της.

(γ) Οργανωτική ιδιωτικοποίηση: Έτσι ορίζονται όλες εκείνες οι στρατηγικές, οι οποίες υιοθετούνται για την αύξηση της παραγωγικότητας, καθώς επίσης για τη μείωση του κόστους των δημοσίων επιχειρήσεων – οι οποίες διευθύνονται από το δημόσιο, αλλά με ιδιωτικοοικονομικά πλέον κριτήρια. Η οργανωτική αυτή αλλαγή, η οποία θεωρείται ως ο ιδανικός τρόπος «ιδιωτικοποίησης», μπορεί να επιτευχθεί, χωρίς να απαιτηθεί η ενοικίαση των δικτύων, η χρήση τους από ιδιώτες ή η πώληση των κρατικών επιχειρήσεων. Εδώ αναφερόμαστε προφανώς στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, από το ίδιο το Δημόσιο.

Οι υπερασπιστές των ιδιωτικοποιήσεων

Συνεχίζοντας, η «ορθότητα» της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων τεκμηριώνεται εκ μέρους των υπερασπιστών της από την πεποίθηση τους ότι, το μερίδιο του δημοσίου οφείλει να περιορίζεται, προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, επειδή ο τελευταίος (ιδιώτες) είναι πιο αποτελεσματικός. Σύμφωνα με πολλούς από αυτούς, η ιδιωτικοποίηση μπορεί τότε μόνο να είναι επιτυχημένη, όταν το κράτος ορίζει τους κανόνες, επιβλέπει την πιστή εφαρμογή τους και εγγυάται τον ανταγωνισμό.

Από την πλευρά αυτή, θεωρείται μάλλον αδιανόητη η αντικατάσταση των κρατικών μονοπωλίων από ιδιωτικά μονοπώλια τα οποία, μεταξύ άλλων, έχουν μοναδικό σκοπό το κέρδος. Επομένως, το κράτος πρέπει να φροντίζει για τη διατήρηση ενός λειτουργικού ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων, τις οποίες «εκχωρεί» σε ιδιώτες.

Εάν όμως το κράτος ιδιωτικοποιεί τις επιχειρήσεις επειδή δεν έχει την ικανότητα να τις διαχειριστεί σωστά, τότε πως είναι δυνατόν να δεχθούμε ότι μπορεί να τις ελέγχει; Από την άλλη πλευρά, ιδίως όσον αφορά τις μεγάλες επιχειρήσεις (ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ.), δεν είναι αυτονόητο το ότι μπορούν να εξαγοραστούν, λόγω κόστους, κεφαλαιακών και λοιπών αναγκών, μόνο από τις υπερμεγέθεις πολυεθνικές, οι οποίες συνήθως δημιουργούν ολιγοπώλια; Αυτό δεν έχει αποδειχθεί στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία, στις Η.Π.Α. και αλλού;

Οι αντίπαλοι των ιδιωτικοποιήσεων

Οι αντίπαλοι τώρα των ιδιωτικοποιήσεων (Attac κλπ.), έχουν την πάγια άποψη ότι, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους τομείς της «δημόσιας φροντίδας» (Παιδεία, Υγεία, Συγκοινωνίες, Λιμάνια, Ενέργεια και Ύδρευση) στον ιδιωτικό τομέα, επειδή εξυπηρετούν ανάγκες, οι οποίες ευρίσκονται σε αντίθεση με τους κανόνες λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς – οπότε δεν μπορούν να διαχειρίζονται με κριτήρια απόδοσης, αλλά ούτε και να αξιολογούνται με γνώμονα το κέρδος.

Για παράδειγμα, εάν οι ζημιογόνες συγκοινωνίες της Ελλάδας πωλούνταν σε ιδιώτες, η πρώτη ενέργεια των νέων ιδιοκτητών τους θα ήταν η αύξηση των εισιτηρίων, αδιαφορώντας για το «κοινωνικό κόστος», έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η κερδοφορία τους – ενώ ενδεχομένως θα απαιτούσαν ταυτόχρονα την κρατική επιδότηση τους (οπότε θα συνέχιζαν να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό, αλλά με διαφορετικό τρόπο, μη αντιληπτό από τους Πολίτες).

Οι εμπειρίες των ιδιωτικοποιήσεων

Περαιτέρω, οι μέχρι σήμερα εμπειρίες από την ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, έχουν αποδείξει ότι, αφενός μεν το Δημόσιο συνεχίζει να υπερχρεώνεται (Η.Π.Α., Μ. Βρετανία, Γερμανία κλπ.), αφετέρου οι υπηρεσίες των ιδιωτών γίνονται πολύ πιο ακριβές, ενώ καταλύεται σταδιακά το κοινωνικό κράτος – μέχρι εκείνη τη στιγμή που ολοκληρώνεται η αποκρατικοποίηση της εξουσίας, εκ μέρους των πολυεθνικών και των διεθνών τοκογλύφων.

Εκτός αυτού τόσο στη Γερμανία (η οποία προσπαθεί πια να επανακρατικοποιήσει επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας), όσο στην Αυστρία ή στη Μ. Βρετανία, η οποία ιδιωτικοποίησε τα πάντα, οι εμπειρίες δεν είναι οι καλύτερες (στην υπερχρεωμένη Ιαπωνία επίσης, ειδικά μετά την καταστροφή της Fukushima, την οποία προκάλεσε η ιδιωτική Tepco).

Ειδικότερα, η ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων αφενός μεν είχε σαν αποτέλεσμα να πληρώνει πολύ περισσότερα ο Βρετανός φορολογούμενος, αφετέρου οδήγησε σε βαριά ατυχήματα και εκτροχιασμούς τραίνων, επειδή οι ενέργειες συντήρησης του δικτύου ήταν ελλιπείς, για λόγους κόστους και απόδοσης (το ίδιο ουσιαστικά έγινε και στην Ιαπωνία). Έτσι λοιπόν, η Μ. Βρετανία αναγκάσθηκε να αγοράσει ξανά το δίκτυο από τους ιδιώτες – γεγονός που σε τελική ανάλυση της κόστισε πολλαπλάσια.

Κλείνοντας, η άμεση Δημοκρατία της Ελβετίας έχει αποφύγει εντελώς αυτές τις παγίδες, επειδή αφενός μεν δεν έχει ιδιωτικοποιήσει καμία δημόσια επιχείρηση της, αφετέρου έχει επιλέξει την αναδιοργάνωση τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια («οργανωτική ιδιωτικοποίηση») – εμπιστευόμενη τη διαχείριση και την ιδιοκτησία τους στα καντόνια και στις κοινότητες της, στους Πολίτες της.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πως δεν είναι «αξιωματικά» ανίκανος, δεν είναι εκ φύσεως δηλαδή ανεπαρκής ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός. Ανίκανες και ανεπαρκείς μπορεί να είναι κάποιες κυβερνήσεις, οι οποίες στελεχώνονται με διεφθαρμένους πολιτικούς – οι οποίοι δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες δεξιότητες. Σε καμία περίπτωση λοιπόν η Πολιτική εν γένει, η οποία είναι η μοναδική προστασία μας απέναντι στην οικονομική εξουσία. Τέλος, με κριτήριο την Ελβετία συμπεραίνεται ότι, η Άμεση Δημοκρατία δεν ταιριάζει με τις αποκρατικοποιήσεις, οι οποίες ουσιαστικά εμποδίζουν την επικράτηση της.

ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Η εκλεγμένη κυβέρνηση μας (ουσιαστικά μη παρεξηγήσιμη αφού θέλει αλλά δεν μπορεί, επιλέγοντας από ανάγκη την πιστή υποταγή της στις εντολές της σκιώδους), στα πλαίσια των ενεργειών εκφοβισμού των Ελλήνων, έδωσε στη δημοσιότητα έναν πενταετή προϋπολογισμό, τον οποίο «βάφτισε» κατά τα marketing-πρότυπα των Η.Π.Α., «μεσοπρόθεσμο σχέδιο».

Ο προϋπολογισμός αυτός έχει, για πρώτη φορά σε παγκόσμια κλίμακα, τρεις διαφορετικές «εκδοχές»: (α) χωρίς παρεμβάσεις, (β) με παρεμβάσεις, (γ) με παρεμβάσεις και αποκρατικοποιήσεις (όπου με την ειδική λέξη «παρεμβάσεις» υπονοούνται τα νέα φοροεισπρακτικά και λοιπά μέτρα)

Χωρίς να αναλωθούμε σε λεπτομέρειες, αφού ο προϋπολογισμός είναι στο σύνολο του φανερά «εκφοβιστικής κατεύθυνσης», με στόχο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης τη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, θα αναφερθούμε στα μεγέθη του «χωρίς παρεμβάσεις» – στο «σενάριο βάσης» δηλαδή, όπως ορίζεται χαριτωμένα από τους συνδίκους του διαβόλου (Πίνακας Ι).

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού, χωρίς παρεμβάσεις, σε δις €

Μεγέθη

2011

2012

2013

2014

2015

Έσοδα

55.501

54.591

54.814

54.397

54.859

Πρωτογενείς δαπ.

53.468

52.375

53.493

52.660

53.053

Τόκοι

16.002

16.900

20.500

24.400

28.000

Σύνολο δαπανών

81.389

81.277

86.483

88.423

92.956

Έλλειμμα Γ.Κ.

-23.552

-27.499

-30.909

-33.595

-36.183

Έλλειμμα / ΑΕΠ

-10,4%

-12,0%

-13,1%

-13,8%

-14,4%

ΑΕΠ*

225.400

228.400

235.500

242.900

251.900

Χρέος ΓΚ

364.105

399.253

432.378

465.614

501.078

Χρέος / ΑΕΠ

160,6%

174,8%

183,6%

191,7%

198,9%

Μισθοί, συντάξεις**

22.018

21,585

21.622

21.673

21.729

Σημείωση: Τα έσοδα καλύπτουν πλήρως τις πρωτογενείς δαπάνες, αυτές δηλαδή χωρίς τους τόκους. Επομένως τόσο οι μισθοί, όσο και οι συντάξεις, δεν πληρώνονται από το δανεισμό μας.

* ΑΕΠ 2009: 235.017 ΑΕΠ 2010: 230.173

** Συμπεριλαμβάνονται στις πρωτογενείς δαπάνες

Πηγή: Μεσοπρόθεσμο από 10.06.2011

Όπως συμπεραίνουμε από τον Πίνακα Ι, τα έσοδα θα μειωθούν ελαφρά σε σχέση με το 2011, παρά την άνοδο του ΑΕΠ (!) – για λόγους που είναι δύσκολο να μην θεωρηθούν «γκεμπελικοί». Εάν όμως στα 225 δις € ΑΕΠ τα έσοδα είναι 55,5 δις €, ήτοι 24,66%, τότε αναρωτιέται κανείς γιατί το 2015 θα μειωθούν στο 21,8%; Εάν απλά παραμείνουν ποσοστιαία ως έχουν (χωρίς νέα υφεσιακά μέτρα κλπ.), δεν θα ανέλθουν στα 62 δις €, αντί 54,8 δις που αναφέρει ο προϋπολογισμός; Αυτό δεν θα περιόριζε αυτόματα τόσο τα ελλείμματα, όσο και το χρέος;

Περαιτέρω, εάν δεν ληφθούν νέα μέτρα, καθώς επίσης εάν δεν ξεπουληθούν οι κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, δεν θα είναι μεγαλύτερη η αύξηση του ΑΕΠ και των εσόδων (μερίσματα κλπ.); Γιατί λοιπόν το ΑΕΠ στο «μεσοπρόθεσμο», με ή χωρίς «παρεμβάσεις», παραμένει στο ίδιο ύψος; Δεν είναι απλούστατα ντροπή να υποτιμούν οι εισβολείς σε τέτοιο βαθμό τη νοημοσύνη μας; Τέλος, είναι δυνατόν ποτέ να επιβιώσει ένα κράτος πληρώνοντας το 50% των εσόδων του για τόκους, σε τοκογλύφους που δεν θέλουν να περιορίσουν τα κέρδη τους (επιτόκια), αλλά προτιμούν να το λεηλατήσουν;

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ανεξάρτητα τώρα από τις παραπάνω «εκτροπές» του προϋπολογισμού, οι οποίες είναι κάτι περισσότερο από εκνευριστικές, όσον αφορά τη βασική «σύλληψη» τους, εμείς οφείλουμε να αναλύσουμε οικονομικά, εάν πράγματι η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να εκποιήσει τις δημόσιες επιχειρήσεις της, για να καλύψει τα χρέη της – εάν δηλαδή κάτι τέτοιο θα ήταν πρακτικά ωφέλιμο, παρά το ότι θα ήταν απολύτως αρνητικό για την εθνική μας κυριαρχία, για τη Δημοκρατία, καθώς επίσης για το κοινωνικό κράτος.

Καταρχάς λοιπόν, είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη σε μία βαθιά ύφεση – αφενός μεν λόγω της ελλειμματικής διαχείρισης της κρίσης χρέους από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της, αφετέρου ένεκα της καταστροφικής πρόκλησης-διαχείρισης της κρίσης δανεισμού, εκ μέρους της παρούσας (άρθρο μας). Τα δραστικά μέτρα λιτότητας δε (μειώσεις δαπανών και μισθών), καθώς επίσης οι υπερβολικές αυξήσεις της φορολογίας, περιορίζουν ακόμη περισσότερο το ΑΕΠ μας – γεγονός που δυσχεραίνει επί πλέον τις προσπάθειες μείωσης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού και την αποτελεσματική εξυγίανση της οικονομίας μας.

Στα πλαίσια αυτά η «Τρόικα», οι δυτικές δυνάμεις δηλαδή, οι τοκογλύφοι και το ΔΝΤ, θέλουν να μας υποχρεώσουν να εκποιήσουμε τη δημόσια περιουσία μας, υπαγορεύοντας στην κυβέρνηση μας ένα ευρύτατο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο συμπεριλαμβάνει όλες τις κερδοφόρες, κοινωφελείς και μη επιχειρήσεις, καθώς επίσης τεράστιες εκτάσεις γης, άδειες εκμετάλλευσης κερδοφόρων υπηρεσιών, δικαιώματα στο υπέδαφος και πολλά άλλα – έναν κυριολεκτικά τρομακτικό «πίνακα ξεπουλήματος», ο οποίος συνοδεύει το «μεσοπρόθεσμο υποτέλειας και κατοχής» που κατέθεσε η κυβέρνηση. Παράλληλα, επιθυμούν να εγκατασταθούν επίσημα στη χώρα μας, όπως ακριβώς συνέβη στην Τουρκία (1875-1927, 2001 και εντεύθεν), έτσι ώστε να εισπράττουν τα έσοδα από τους φόρους, την ανάπτυξη και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Θεωρητικά τώρα, με την περιουσία του Δημοσίου να υπολογίζεται στα 300-400 δις €, θα μπορούσε να καλυφθεί το δημόσιο χρέος μας, ύψους περίπου 360 δις €, στο μεγαλύτερο μέρος του. Φυσικά το χρέος μίας χώρας μπορεί να αντιπαρατεθεί με τα περιουσιακά στοιχεία της, σε έναν κρατικό Ισολογισμό, όπως έχουμε αναφέρει σε πολλά άρθρα μας – ενώ η αξία των συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων εξαρτάται ουσιαστικά από την απόδοση τους, από την αξιοποίηση και την κερδοφορία τους δηλαδή (κάτι που έχει «αμεληθεί» εγκληματικά από όλες τις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις μας, οδηγώντας στην απαξίωση ένα μεγάλο μέρος τους).

Όταν όμως πουλάει κανείς περιουσιακά στοιχεία, περιορίζει μεν τα χρέη του στο παρόν, αλλά ταυτόχρονα μειώνει τα έσοδα του στο μέλλον – όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, εάν η Ελλάδα πουλήσει τη ΔΕΗ, θα εισπράξει σήμερα ένα ποσόν της τάξης των 1,2 δις € (συμμετοχή του δημοσίου κατά 51,5%), αλλά θα χάνει μερίσματα ύψους περί τα 260 εκ. € ετήσια – ενώ η πολυεθνική που θα την εξαγοράσει, θα πληρώνει αφενός μεν λιγότερους φόρους (δια της γνωστής μεθόδου της φοροαποφυγής), αφετέρου θα μειώσει το προσωπικό, επιβαρύνοντας τα δημόσια ταμεία τουλάχιστον με 50-100 εκ. € ετήσια (επιδόματα ανεργίας κλπ.).

Επομένως, παρά το ότι μειώνεται προς στιγμήν το δημόσιο χρέος, επιβαρύνεται στο άμεσο μέλλον ο προϋπολογισμός, τα ελλείμματα του οποίου «εκβάλλουν» ξανά στο χρέος – στην περίπτωση της ΔΕΗ τουλάχιστον με 400 εκ. ετησίως. Από το γεγονός αυτό συμπεραίνεται ότι, τα όποια οφέλη της ιδιωτικοποίησης της θα είναι βραχυπρόθεσμα – ενώ για όλους τους Έλληνες θα σημάνει επί πλέον, σημαντική αύξηση των τιμών ενέργειας (θα διπλασιάζονταν σύντομα, όπως συμβαίνει στη Μ. Βρετανία, στη Γερμανία και αλλού), οπότε μείωση των πραγματικών εισοδημάτων τους.

Tαυτόχρονα, οι Πολίτες θα αναγκάζονταν να επιβαρυνθούν στο μέλλον με υψηλότερους φόρους, έτσι ώστε να καλύψουν τα εκλιπόντα έσοδα της ΔΕΗ –παράλληλα με την αδυναμία «εθνικής» ανάπτυξης της οικονομίας, λόγω έλλειψης δικών μας εταιρειών (κάτι που θα επιδείνωνε αναμφίβολα το δείκτη χρέους προς ΑΕΠ).

Το γεγονός αυτό είναι γνωστό στους επενδυτές (αγορές), οι οποίοι βέβαια το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη – αξιολογώντας δυσμενέστερα την πιστοληπτική ικανότητα εκείνης της χώρας, η οποία εκποιεί τις δημόσιες επιχειρήσεις της (πόσο μάλλον σε περιόδους ύφεσης και απαξίωσης του χρηματιστηρίου).

Οι αγορές λοιπόν θα μας εμπιστεύονταν και θα μας δάνειζαν μόνο εάν θα συνεχίζαμε να έχουμε περιουσία – αρκεί βέβαια να τη διαχειριζόμαστε σωστά και κερδοφόρα, έτσι ώστε να αυξάνεται η «χρηματιστηριακή» της αξία. Αντίθετα, εάν τελικά εκποιήσουμε τη δημόσια περιουσία μας, ειδικά στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές (το 30% του ΟΤΕ πουλήθηκε περί τα 4 δις € πριν από μερικά έτη, ενώ το 10% μόλις για 400 εκ. € σήμερα), δύσκολα θα δανειοδοτηθούμε από τις αγορές – παραμένοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα στον «ορό του ΔΝΤ».

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι αναμφίβολα οι ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων μειώνουν την πολιτική διαφθορά και το πελατειακό κράτος, οι αρνητικές επιπτώσεις τους στην Οικονομία (μακροπρόθεσμα) είναι τεράστιες. Πρόκειται για έμμεσες φορολογικές επιβαρύνσεις, οι οποίες προκαλούν την υποτίμηση της πιστοληπτικής αξιολόγησης των κρατών, ακόμη μεγαλύτερες υφέσεις, καθώς επίσης την απόλυτη εξαθλίωση της μεγαλύτερης μερίδας των εργαζομένων.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ Η ΕΚΤ

Αφού λοιπόν ο μεσοπρόθεσμος προϋπολογισμός που κατέθεσε η κυβέρνηση είναι καταδικασμένος σε αποτυχία, οι ιδιωτικοποιήσεις θα είναι αρνητικές στο μέλλον (αν και την επόμενη τριετία με δυσκολία θα ξεπεράσουν έσοδα ύψους 10 δις € – ουσιαστικά μόλις τους τόκους ενός εξαμήνου), ενώ οι αγορές το γνωρίζουν επακριβώς, οπότε δεν πρόκειται να τις «ξεγελάσουν» τα «μεσοπρόθεσμα» πυροτεχνήματα της Ελλάδας, τότε γιατί επιμένει η Τρόικα, παρά τις επικίνδυνες αντιδράσεις των Πολιτών;

Μήπως επειδή η ελληνική «ασφαλιστική βόμβα μεγατόνων» στα θεμέλια της Ευρωζώνης δεν έχει ακόμη εξουδετερωθεί, μετά από ένα χρόνο, ή λόγω του ότι η ΕΚΤ έχει εκτεθεί πολύ στα Ελληνικά ομόλογα, μετά το συνεχή δανεισμό των τραπεζών μας;

Επιθυμώντας να αποφύγουμε εκείνες τις υποθέσεις, οι οποίες οδηγούν συνήθως σε εσφαλμένα συμπεράσματα, θέλουμε καταρχήν να επισημάνουμε ότι, δεν είναι πλέον σίγουρη η περαιτέρω δανειοδότηση της Ελλάδας – ειδικά εάν ψηφιστεί το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο που της επιβλήθηκε από τη σκιώδη κυβέρνηση της.

Κατά την άποψη μας, οι αγορές δεν πρόκειται να το εκτιμήσουν θετικά, αφού θα θεωρήσουν ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω από το συγκεκριμένο «τέχνασμα αποπροσανατολισμού» τους (άρθρο μας). Άλλωστε, η συνεχιζόμενη πώληση των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου τόσο από τις γερμανικές, όσο και από τις γαλλικές τράπεζες, δεν μπορεί να σημαίνει ότι πιστεύουν στη μελλοντική δανειοδότηση της Ελλάδας.

Συνεχίζοντας, χωρίς να αναφερθούμε στα τεράστια προβλήματα της Fed, της Τράπεζας της Αγγλίας (BoE) και της Ιαπωνικής κεντρικής τράπεζας (BoJ), τα οποία έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, θα περιορισθούμε στην ΕΚΤ.

Σύμφωνα λοιπόν με το Spiegel, στον κατάλογο των εγγυήσεων της ΕΚΤ για την παροχή δανείων, βρίσκει κανείς ένα πορτογαλικό ομόλογο από το 1943, το οποίο οφείλει να πληρωθεί στις 31.12.9999 – σε 8.000 έτη δηλαδή (!). Εν τούτοις, το ομόλογο αυτό είναι πολύτιμο για την κεντρική τράπεζα της Πορτογαλίας, αφού χρησιμεύει σαν εγγύηση στην ΕΚΤ, με βάση την οποία λαμβάνει σήμερα ρευστότητα σε Ευρώ – πόσο μάλλον όταν οι διεθνείς αγορές παροχής δανείων σε τράπεζες της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ελλάδας, του Βελγίου κλπ. είναι σχεδόν κλειστές, για τις συγκεκριμένες χώρες.

Eνα μεγάλο μέρος των εγγυήσεων λοιπόν που κατέχει η ΕΚΤ, είναι «αμφιβόλου αξίας» – αφού ουσιαστικά είναι η «κακή τράπεζα» (bad bank) του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος, έχοντας συγκεντρώσει στα βιβλία της τοξικά ομόλογα «αξίας» πολλών δισεκατομμυρίων. Το ίδιο συμβαίνει φυσικά και στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στις εμπορικές – ένα πρόβλημα ανυπολόγιστων διαστάσεων για το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ειδικότερα, η ΕΚΤ έχει δεχθεί σαν εγγύηση για την παροχή χρημάτων προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες, δομημένα ομόλογα (ABS, Asset-Backed Securities), συνολικής «αξίας» 480 δις € – ενώ παράλληλα διαθέτει στα βιβλία της ακόμη 360 δις €, τα οποία έχει εγγράψει σαν «μη χρησιμοποιήσιμα χρηματοπιστωτικά μέσα». Επί πλέον αυτών, έχει στην κατοχή της ομόλογα δημοσίου της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Ιταλίας κλπ., «αμφιβόλου αξίας» – παρά το ότι παρέχει στις τράπεζες ρευστότητα χαμηλότερη από την ονομαστική τους αξία. Επίσης, οφείλει στις κεντρικές τράπεζες των πλεονασματικών χωρών (κυρίως στην Bundesbank) τεράστια ποσά, τα οποία δεν θα έπρεπε να χρωστάει (target-2).

Τέλος στα «βιβλία» της ΕΚΤ, στο ενεργητικό της δηλαδή, «εγγράφονται» ακόμη «υποσχετικές οφειλών», τις οποίες έχουν ουσιαστικά «ξεφορτώσει» οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ενώ δεν διαπραγματεύονται στην ελεύθερη αγορά. Πρόκειται για τιτλοποιήσεις δανείων, σύμφωνα με τις οποίες, εάν για παράδειγμα χρεοκοπήσει μία γερμανική επιχείρηση παραγωγής εργαλείων, η ΕΚΤ θα πρέπει να απαιτήσει από αυτήν την επιστροφή των δανείων – αφού η ΕΚΤ έχει χρηματοδοτήσει τα δανείστρια γερμανική τράπεζα, μέσω της κεντρικής της, λαμβάνοντας τις απαιτήσεις της γερμανικής τράπεζας σαν εγγύηση(!).

Πρόκειται λοιπόν για μία «πιστωτική πυραμίδα» τεραστίων διαστάσεων, τάξης μεγέθους τουλάχιστον 1,5 τρις € (αντίστοιχες «λειτουργούν» από την Fed, από την BoE, από την BoJ κλπ.) η οποία, εάν καταρρεύσει, θα τυλίξει ολόκληρο τον πλανήτη στις φλόγες. Αρκεί να αντιληφθεί κανείς ότι το κεφάλαιο της ΕΚΤ μόλις αυξήθηκε στα 10 δις €, με τις πιστώσεις που παρέχει στο μέγεθος που αναφέραμε (άνω του 1 τρις €), για να καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος.

Στα πλαίσια αυτά είναι εμφανές πως η ελληνική βόμβα είναι πια το μικρότερο πρόβλημα όλων. Αντίθετα, είναι πολύ πιθανόν να «δρομολογηθεί» μεθοδικά η χρεοκοπία της Ελλάδας, εάν αποφασισθεί να χρησιμοποιηθεί η χώρα μας ως θυσία για τον καθησυχασμό, για τον κατευνασμό καλύτερα των αγορών – αφού μόνο τότε θα υποχρεώνονταν οι υπόλοιπες χώρες, μεταξύ των οποίων και οι Η.Π.Α., στην αποδοχή των μέτρων λιτότητας (εάν όχι στην αποκρατικοποίηση της εξουσίας), τα οποία πλέον απαιτούν οι αχόρταγες, δικτατορικές αγορές.

EΠΙΛΟΓΟΣ

Κατά την υποκειμενική μας άποψη, η Ελλάδα δεν έχει απολύτως κανένα λόγο σήμερα να ιδιωτικοποιήσει τη δημόσια περιουσία της – ούτε εθνικό, ούτε οικονομικό, ούτε στρατηγικό, ούτε απλά «βιοποριστικό». Μία ενδεχόμενη αποκρατικοποίηση, σύμφωνα με το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» που κατατέθηκε, αφενός μεν δεν θα χρησίμευε καθόλου στη χώρα μας, αφετέρου θα προκαλούσε ακριβώς το αντίθετο – την ελεγχόμενη χρεοκοπία της, καθώς επίσης την «υποδούλωση» μίας λεηλατημένης πλέον και εξαθλιωμένης χώρας, η οποία θα προσφερόταν ως θυσία στους «Βασιλείς» των αγορών.

Χωρίς φυσικά να είμαστε απόλυτοι, εάν δεν διώξουμε άμεσα τους εισβολείς, παρά τα τεράστια προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στη συνέχεια (η χρεοκοπία, σε συνδυασμό με την απομόνωση, θα ήταν εξαιρετικά οδυνηρές εμπειρίες), δεν πρόκειται να αποφύγουμε το μοιραίο – τη «λογική» δηλαδή της «στυμμένης λεμονόκουπας».

Αντίθετα μάλιστα, εάν αναλάβουμε όλοι μαζί το ρίσκο, παραμένοντας φυσικά στη ζώνη του Ευρώ, αλλά χωρίς να εγκαταλείψουμε το μέλλον της πλούσιας, πολλαπλά προικισμένης χώρας μας στα χέρια μίας κυβέρνησης που μάλλον «θέλει, αλλά δεν μπορεί», έχουμε κάποιες αμυδρές ελπίδες ελεύθερης επιβίωσης – έστω και με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο, για κάποια χρόνια.

Άλλωστε, “δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο, επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του” (N.Machiavelli).

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 12. Ιουνίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

  • Για όσους δεν έχουν καταλάβει ακόμη, η επίθεση που δέχεται σήμερα η Ευρώπη, γίνεται από την κερκόπορτα που άνοιξε ο "σκεπτόμενος" πρόθυμος Γιώργος Παπανδρέου

Σε δυσθεώρητα ύψη αυτή την ώρα τα CDS στην 5ετία σε όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια!

Η κρίση χρέους και η ανικανότητα της Ευρώπης να λάβει αποφάσεις κυρίως για την Ελλάδα, έχουν οδηγήσει τις αγορές στο “κόκκινο”, με την αγορά ομολόγων να καταγράφει νέα ιστορικά ρεκόρ.

*(Η τρίτη στήλη αποτυπώνει την διαφορά σε σχέση με την προηγούμενη τιμή. Στην προκειμένη περίπτωση είναι ανοδική η πορεία.)

Το spread του ιταλικού 10ετούς τίτλου έναντι του αντίστοιχου γερμανικού σκαρφάλωσε στις 286μονάδες βάσης, του ισπανικού στις 317 μ.β., ενώ το πορτογαλικό και το ιρλανδικό spread διαμορφώνεται σταθερά πάνω από τις 1.000 μονάδες βάσης, στις 1.066 μ.β. και 1.086 μ.β. αντίστοιχα.

Την ίδια ώρα, το spread του ελληνικού 10ετούς ομολόγου κινείται προς τις 1.447 μ.β., του 5ετούς στις 2.518 μ.β. ενώ του 2ετούς ομολόγου “έπιασε”… αισίως τις 3.000 μονάδες βάσης.

Δυστυχώς, η ανικανότητα λήψης καίριων αποφάσεων για άμεση και οριστική λύση του προβλήματος από τους Ευρωπαίους ηγέτες, προτρέπει -ουσιαστικά- τους κερδοσκόπους του πλανήτη να τα "δώσουν όλα" για να αποκομίσουν τα μεγαλύτερα κέρδη...


Ἡ ἀκολουθοῦσα ὁμιλία τοῦ π. Σαράντη Σαράντου μέ θέμα:
«Τά θεολογικά αἴτια τῆς κρίσεως» πραγματοποιήθηκε στό ἐνοριακό κέντρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου, τό Σάββατο στίς 19 Ἰουνίου 2011 καί ὥρα 17ην .
Δεύτερη ὁμιλία μέ συναφές θέμα ἦταν τοῦ Δικηγόρου κ. Ἰωάννη Ζερβοῦ.
Μετά τίς ὁμιλίες ἡ σύνεδροι παρακολούθησαν τήν ἱερά Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ καί τέλος διεξήχθη συζήτηση.
Ἡ ὅλη ἐκδήλωση ὀργανώθηκε ἀπό τή «Διαβαλκανική» ὡς προετοιμασία τοῦ Συνεδρίου πού θά ἐπακολουθήσει στή Ρουμανία.


Ἀπό ποῦ προέρχεται ἡ σημερινή κρίση;
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (+1956)
(Τό κείμενο ἐγράφη πρίν ὀγδόντα σχεδόν χρόνια! Τότε πού ἡ Ἀμερική καί ὁ κόσμος ὅλος συγκλονιζόταν ἀπό τό οἰκονομικό κράχ τοῦ 1929. Τό κείμενο τοῦ Σέρ­βου τότε Ἱεράρχου, Μητροπολίτου Ἀχρίδος, τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς εἶναι σάν νά ἐγράφη σήμερα).



Ἀπό ποῦ προέρχεται ἡ σημερινή κρίση;

Μέ ρωτᾶς, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ἀπό ποῦ προέρχε­ται ἡ σημερινή κρίση καί τί σημαίνει αὐτή. Ποιός εἶμαι ἐγώ γιά νά μέ ρωτᾶς γιά ἕνα τόσο μεγάλο μυστικό; «Μί­λα, ὅταν ἔχεις κάτι καλύτερο ἀπό τή σιωπή», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὅμως παρόλο πού θεω­ρῶ ὅτι ἡ σιωπή εἶναι τώρα καλύτερη ἀπό κάθε ὁμιλία, ὅμως λόγω ἀγάπης πρός ἐσένα, θά σοῦ ἐκθέσω ἐκεῖ­να πού σκέπτομαι περί αὐτοῦ πού ρώτησες.
Ἡ κρίση εἶναι ἑλληνική λέξη καί σημαίνει δίκη. Στήν Ἁγία Γραφή αὐτή ἡ λέξη χρησιμοποιεῖται πολλές φορές. Ἔτσι ὁ ψαλμωδός λέει: «διά τοῦτο οὐκ ἀναστή­σονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει» (Ψαλμ. 1, 5). Σέ ἄλλο μέρος πάλι λέει: «ἔλεος καί κρίσιν ἄσομαί Σοι, Κύ­ριε» (Ψαλμ. 100, 1). Ὁ σοφός Σολομώντας γράφει, ὅτι «παρά δέ Κυρίου πάντα τά δίκαια». (Παρ. Σολ. 16, 33). Ὁ ἴδιος ὁ Σωτήρας εἶπε «ἀλλά τήν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῶ» (Ἰωάν. 5, 22), ἐνῶ λίγο πιό κάτω λέγει πάλι «νῦν κρίσις ἐστί τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰωάν. 12, 31). Ὁ ἀπόστολος Πέτρος γράφει «ὅτι ὁ καιρός τοῦ ἄρξασθαι τό κρῖμα ἀπό τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ» (Α΄ Πετρ. 4, 17).


Ἀντικατάστησε τή λέξη «κρίση» μέ τή λέξη «δίκη» καί διάβασε: «Διά τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν δίκη» ἤ «ἀλλά τήν δίκην πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῶ» ἤ «νῦν δίκη ἐστί τοῦ κόσμου τούτου» ἤ ὅτι «ἀποδώσουσι λόγον τῷ ἑτοίμως ἔχοντι δικᾶσαι ζῶντας καί νεκρούς».
Ἕως τώρα οἱ εὐρωπαϊκοί λαοί χρησιμοποιοῦσαν τή λέξη «δίκη» ἀντί γιά τή λέξη «κρίση», ὅποτε καί νά τούς ἔβρισκε κάποια συμφορά. Τώρα ἡ καινούργια λέξη ἀντικατέστησε τήν παλιά καί τό κατανοητό ἔγινε ἀκατανόητο. Ὅταν γινόταν ξηρασία, πλημμύρα, πόλεμος ἤ ἔπεφτε ἐπιδημία, ὅταν ἔρριχνε χαλάζι, γίνονταν σεισμοί, πνιγμοί καί ἄλλες συμφορές, λέγανε «Θεία δίκη!».

Καί αὐτό σημαίνει: κρίση μέσα ἀπό ξηρασίες, κρίση μέσα ἀπό πλημμῦρες, μέσα ἀπό πολέμους, μέσα ἀπό ἐπιδημίες κ.λπ. Καί τή σημερινή χρηματικο-οικονομική δυσκολία ὁ λαός τήν θεωρεῖ ὡς Θεία δίκη, ὅμως δέν λέει ἡ «δίκη» ἀλλά ἡ «κρίση». Ἔτσι ὥστε ἡ δυσκολία νά πολλα­πλασιάζεται μέ τό νά γίνεται ἀκατανόητη! Ἐφόσον ὅσο ὀνομαζόταν μέ τήν κατανοητή λέξη «δίκη», ἦταν γνωστή καί ἡ αἰτία, λόγω τῆς ὁποίας ἦρθε ἡ δυσκολία, ἦταν γνω­στός καί ὁ Δικαστής, ὁ Ὁποῖος ἐπέτρεψε τή δυσκολία, ἦταν γνωστός καί ὁ σκοπός τῆς ἐπιτρεπόμενης δυσκολίας.
Μόλις ὅμως χρησιμοποιήθηκε ἡ λέξη «κρίση», λέξη ἀκα­ταλαβίστικη σέ ὅλους, κανείς δέν ξέρει πιά νά ἐξηγήσει οὔτε γιά ποιό λόγο, οὔτε ἀπό Ποιόν, οὔτε ὡς πρός τί. Μόνο σ' αὐτό διαφέρει ἡ τωρινή κρίση ἀπό τίς κρίσεις πού προέρχονται ἀπό τήν ξηρασία ἤ τήν πλημμύρα ἤ τόν πόλεμο ἤ τήν ἐπιδημία ἤ τούς πνιγμούς ἤ κάποιους ἄλλους πειρασμούς.

Μέ ρωτᾶς γιά τήν αἰτία τῆς τωρινῆς κρίσης, ἤ τῆς τωρινῆς Θείας δίκης! Ἡ αἰτία εἶναι πάντα ἡ ἴδια. Ἡ αἰτία γιά τίς ξηρασίες, τίς πλημμῦρες, τίς ἐπιδημίες καί ἄλλα μαστιγώματα τῆς γενιᾶς τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ αἰτία καί γιά τήν τωρινή κρίση. Ἡ ἀποστασία τῶν ἀνθρώ­πων ἀπό τό Θεό. Μέ τήν ἁμαρτία τῆς Θεο-αποστα­σίας οἱ ἄνθρωποι προκάλεσαν αὐτή τήν κρίση καί ὁ Θεός τήν ἐπέτρεψε, ὥστε νά ξυπνήσει τούς ἀνθρώ­πους, νά τούς κάνει ἐνσυνείδητους, πνευματικούς καί νά τούς γυρίσει πρός Ἐκεῖνον.
Στίς μοντέρνες ἁμαρτίες­, μοντέρνα καί ἡ κρίση. Καί ὄντως ὁ Θεός χρησιμοποίησε μοντέρνα μέσα ὥστε νά τό συνειδητο­ποιήσουν οἱ μοντέρνοι ἄνθρωποι: χτύπησε τίς τράπε­ζες, τά χρηματιστήρια, τίς οἰκονομίες, τό συνάλλαγμα τῶν χρημάτων. Ἀνακάτωσε τά τραπέζια στίς συναλ­λαγές σ' ὅλο τόν κόσμο, ὅπως κάποτε στό ναό τῶν Ἱεροσολύμων. Προξένησε πρωτόγνωρο πανικό μετα­ξύ ἐμπόρων καί αὐτῶν πού ἀνταλ­λάσ­σουν τό χρῆμα. Προκάλεσε σύγχυση καί φόβο. Ὅλα αὐτά τά ἔκανε γιά νά ξυπνήσουν τά ὑπερήφανα κε­φα­λάκια τῶν σοφῶν τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς, γιά νά ἔλθουν εἰς ἑαυτούς καί νά πνευματικο­ποιηθοῦν. Καί ἀπό τήν ἄνεση καί τό ἀγκυροβόλημα στά λιμάνια τῆς ὑλικῆς σιγουριᾶς νά θυμηθοῦμε τίς ψυχές μας, νά ἀναγνω­ρί­σουμε τίς ἀνομίες μας καί νά προσκυνήσουμε τόν ὕψι­στο Θεό, τό ζωντανό Θεό.

Μέχρι πότε θά διαρκέσει ἡ κρίση; Ὅσο τό πνεῦμα τῶν ἀνθρώ­πων παραμείνει δίχως ἀλλαγή. Ὥσπου οἱ ὑπερήφανοι ὑπαίτιοι αὐτῆς τῆς κρίσης νά παραιτηθοῦν μπροστά στόν Παντοδύναμο. Ὥσπου οἱ ἄνθρωποι καί οἱ λαοί νά θυμηθοῦν τήν ἀκαταλαβίστικη λέξη «κρίση», νά τή μεταφράσουν στή γλῶσσα τους, ὥστε μέ ἀναστεναγμό καί μετάνοια νά φωνάξουν: «ἡ Θεία δίκη»!
Πές καί ἐσύ, τίμιε πατέρα, «ἡ Θεία δίκη», ἀντί ἡ «κρίση» καί ὅλα θά σοῦ γίνουν ξεκάθαρα.
Χαιρετισμούς και ειρήνη
(Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται…» Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄ ἐκδ. «Ἐν πλῷ» Ἀθήνα 2008 σελ. 33-36 Ὁ τίτλος τοῦ πρωτοτύπου εἶναι: «Στόν παπα-Κάραν γιά τήν κρίση τοῦ κόσμου»).

Ξέρουμε φυσικά ὅτι καί σήμερα πολλοί Πατέρες, διανοητές, λόγιοι, κοινωνιολόγοι, προσπαθοῦν μέ τά φῶτα τους καθένας νά ἑρμηνεύσουν τήν παροῦσα οἰκονομική κρίση, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς ἔχει διάφορες ἀφετηρίες καί κάποια βασικά αἴτια.
Τά πρόδηλα κοσμικά αἴτια εἶναι ὁ εὐδαιμονιστικός καί εὔκολος καταναλωτικός τρόπος ζωῆς, τόν ὁποῖο ἐπηύξησαν τά τρα­πεζικά συστήματα μέ τούς εὔκολους δανεισμούς. Ἔτσι ἐθίστηκαν καί τά ἄτομα ξεχωριστά ἀλλά καί οἱ οἰκογένειες νά μή ζοῦν ἁπλᾶ καί λιτά κατά τά Εὐαγγελικά πρότυπα. Ὁ ζαλισμένος ἀπό τήν ὑπερκατανάλωση ἄνθρωπος ἀπώλεσε τήν ἱκανότητα διακριτικῆς διαχειρήσεως τῶν ὑλικῶν του, ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε ἀποπροσα­νατολισθεῖ καί πνευματικά.

Ἐμεῖς θά ἐπικεντρωθοῦμε στά πνευματικά καί θεολογικά αἴτια τῆς κρίσεως δίνοντας τήν πρωτοπορεία στήν πνευματική ἀνάλυση-ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς.
Κατ’ ἀρχάς θά παραθέσουμε ἀναλυτικά ἑρμηνευτικά σχόλια τῶν ἁγιογραφικῶν χωρίων, πού ἐνδεικτικά παραθέτει ὁ Μητροπολίτης Ἀχρίδος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, γιά νά τεκμηριώσει τό λόγο του περί τῆς πραγματικῆς σημασίας τῆς Ἑλληνικῆς λέξεως «κρίση».
1. Κατά τήν μέλλουσα κρίση, ὅταν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά περνοῦν διαδοχικά ἀπό τό φοβερό δικαστήριο τοῦ δικαιοκρίτου, ἐσταυρω­μένου γιά τήν ἀγάπη ὅλων τῶν ἀνθρώπων, τοῦ Ἀναστάντος καί δοξασθέντος Χριστοῦ, δέν θά μποροῦν νά σταθοῦν στά πόδια τους οἱ ἀσεβεῖς καί ἁμαρτωλοί. Σάν ἄχυρο κούφιο καί σάν χνούδι θά μοιάζουν, ἀνήμποροι νά σταθοῦν μπροστά στό ἀσύλληπτο μεγαλεῖο καί στήν ἄκτιστη θεανθρώπινη λαμπρότητα τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ (ψαλμ. 1,5).
2. Ἡ εὐσπλαχνία καί ἡ δικαιοσύνη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τέλειες θεανθρώπινες ἰδιότητές Του, πού τίς ἀντιλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος πού ζεῖ ἐν Χριστῷ. Αἰσθανεται τήν ἀσίγαστη ψυχική ἀνάγκη νά εὐχαριστεῖ, νά ὑμνεῖ καί νά δοξάζει τόν Κύριο γι’ αὐτή τήν ἀνεξάντλητη ἀγαπητική συμπεριφορά Του πρός τόν κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Του πλασθέντα ἄνθρωπο (Ψαλμ. 100,1).
3. Διδακτικό κείμενο εἶναι οἱ Παροιμίες Σολομῶντος τῆς Π. Δ. Ὁ 33ος στίχος τοῦ 16ου Κεφαλαίου διατυπώνει τήν ἐμπειρία τοῦ συγγραφέως τοῦ κειμένου. Κάθε ἄδικο ἀπόκτημα θά χαθεῖ καί θά καταστραφεῖ. Μόνον ὅσα μέ δίκαιο τρόπο ἔχουν ἀποκτηθεῖ μέ τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου θά μείνουν, θά μποροῦν νά χρησιμοποιη­θοῦν καί νά εὐχαριστήσουν τόν κάτοχό τους.
4. Στό κατά Ἰωάννη Εὐαγγέλιο ὁ Κύριος λέγει, ὅτι ὁ Θεός Πατέρας δέ δικάζει κανένα. Ἀπό ἄρρητη θεία πατρική ἀγάπη καί συμφωνία, ὅλη τήν ἐξουσία νά κρίνει τούς ἀνθρώπους τήν ἔχει ἀναθέσει στόν Υἱό, ἔτσι ὥστε ὅλοι νά τιμοῦν τόν Υἱό καθώς τιμοῦν τόν Πατέρα (Ἰωάν. 5,22).
5. Ὁμοίως στό 12ο κεφάλαιο, στίχο 31ο δηλώνει τήν ὑπερβατι­κότητα τῆς παγκοσμίου κρίσεως. Ἡ δίκη, τό δικαστήριο ἀρχίζει ἀπό ἐδῶ καί τώρα. Μέσα στή συνείδηση ὅλων τῶν ἀνθρώπων πιό ἔντονα ἤ πιό ἥπια δημιουργοῦνται ἐνοχές γιά παράνομες πράξεις ἤ ψυχικές ἁμαρτωλές ἤ ἀντιπαθητικές κινήσεις. Ἐπιβράβευση, χαρά ἤ βαθειά ἱκανοποίηση ἀναπαύουν καί τρέψουν τήν ψυχή ἤ καί ὁλόκληρη τήν προσωπικότητα.
6. Στήν πρώτη Ἐπιστολή τοῦ Πέτρου καί στούς στίχους 17ο καί 18ο ὑπολογίζει ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ ὅτι εἶναι πιά καιρός νά ἀρχίσει ἡ Κρίση τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρώτη Ἐκκλησία ζοῦσε τήν ἐσχατολογική προσδοκία τοῦ Χριστοῦ καί μαζί βέβαια καί τήν Κρίση Του, τή Δίκη Του. Καί αὐτή ἡ Δίκη θά ἀρχίσει ἀπό τό λαό τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἐξυπακούεται ὅτι εἶναι πιό ἕτοιμος γιά νά σταθεῖ σ’ αὐτή τή θεία Δίκη. Φαντασθεῖτε, λέγει λίγο πιό κάτω στό κείμενό του ὁ ἀπόστολος Πέτρος, τί θά γίνει μέ ὅσους δέν δέχονται τό Εὐαγ­γέλιο τοῦ Θεοῦ. Θά εἶναι ὄντως κρίσιμες καί ὁριακές ὅλες οἱ αἰώ­νιες προοπτικές τῶν ἀνθρώπων. Ἀφοῦ ὁ δίκαιος μόλις σῴζεται, τί θά γίνει μέ ὅσους δέν ἀποδέχονται τό σωτήριο Εὐαγγέλιο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ;

Κατά τό Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεο ἡ κρίση σχετίζεται μέ τούς πειρασμούς τοῦ Χριστοῦ πού συνίστανται στή φιληδονία (ἄρτοι), φιλοδοξία (πτερύγιο τοῦ Ναοῦ), φιλαργυρία (ἀπόκτηση κάθε ἐξουσίας μέ ὁποιονδήποτε τρόπο). Ὁ Κύριος τούς ὑπερνίκησε. Ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος διά τοῦ Κυρίου μόνον νικᾶ διαφορετικά ἡττᾶται, νικιέται εὔκολα. Ἀπόδειξη ἡ παροῦσα κρίση.

Νομίζουμε ὅτι εἶναι πολύ σημαντικό τό παραπάνω κείμενο τοῦ ἁγίου Νικολόαου Βελιμίροβιτς Μητροπολίτου Ἀχρίδος, γιατί ἤδη πρίν ἀπό ὀγδόντα χρόνια προφητικά, με θεία ὅραση ἀντιλαμβάνεται τό τί γίνεται μέ τούς «ἰσχυρούς» ἐξουσιαστές τῆς γῆς. Ἡ ἀπό τότε κατασκευαζόμενη αἵρεση τῆς Νέας Ἐποχῆς μηχανευόταν ἐπέμβαση καί διαστροφή σέ ὅλους τούς τομεῖς καί τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί τῆς ἐπιγείου, τῆς βιολογικῆς.
Ἔτσι τούς ἔβγαινε καί ἔτσι ἀδίστακτα καί σήμερα τούς βγαίνει. Βρίσκονται καί ἀτομικά ἀλλά καί συνολικά στούς ἀντίποδες τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς ζωῆς. Δέν κατάλαβαν ἀλλά καί πολέμησαν τή θεανθρώπινη προσωπικότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τόν πολέμησαν, διέστρεψαν τούς λόγους Του, Τόν μαστίγωσαν, Τόν προπηλάκισαν, Τόν λοιδώρησαν, Τόν σταύρωσαν. «Τό αἷμα Αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς καί ἐπί τά τέκνα ἡμῶν» ἀπεφάν­θησαν.
Ἔφτασαν νά βάλουν καί τούς ἀπογόνους τους ὡς ἐνέχυρο γιά νά πείσουν καί νά παρασύρουν τούς ὄχλους νά κραυγάσουν ἐναντίον Του. Ἀβυσσαλέο τό μῖσος τους ἐναντίον τοῦ Θεανθρώπου. Συνεχίζεται ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, δηλαδή καί ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου καί ὅλου τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀσύλληπτα θαυμαστή ἡ στάση τοῦ Κυρίου μας ἐνώπιον καί τοῦ Συνεδρίου καί τοῦ Πιλάτου καί ὅλων τῶν βασανιστῶν Του. Κρεμάμενος ἐπί τοῦ ξύλου τοῦ Σταυροῦ, μιλώντας προσευχητικά πρός τόν Πατέρα Του, εὐχήθηκε νά μήν ἐκχυθεῖ ἡ θεία Δίκη ἐναντίον τῶν σταυρωτῶν Του, «οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι». Ἔχουν διαστραφεῖ ὅλες οἱ λειτουργίες τῆς γνώσεως καί τοῦ νοῦ τους. Ὁλόκληρη ἡ φυσιολογία τῆς ψυχῆς τους ἔχει ἀλλοιωθεῖ. Δέν ἔχουν πιά τήν ἱκανότητα νά φρονοῦν τά σωστά καί νά ἐνεργοῦν ὀρθά, ἀνθρωπιστικά.

«Ὁ δέ Ἰησοῦς ἐσιώπα». Καταλάβαινε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὅτι εἶναι πιά ἀδύνατη ἡ συνεννόηση μέ τούς ἐξουσιαστές καί μέ τόν παρασυρθέντα μικρονοϊκό καί ὀχλοκρατούμενο ἄνθρωπο. Γιαυτό καί μέ ἀπόλυτη θεία, Τριαδική συμφωνία, ἐπιλέγεται ὁ ἑκούσιος θάνατος διά Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας, «ἵνα σώσῃ τόν ἄνθρωπον». Σταυρούμενος καί ἀνιστάμενος ὡς ἡ αὐτοζωΐα, προσλαμβάνοντας μαζί Του ὅλη τήν ἀνθρώπινη φύση, τήν ἀποκαθιστᾷ ἀνανεωμένη, χριστοποιημένη, κρατώντας την αἰωνίως μαζί Του στήν αἰώνια Βασιλεία Του. Κάθε ἄνθρωπος ἑνούμενος στό Σῶμα Του, στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐξυγιαίνεται, φωτίζεται καί ζεῖ αἰωνίως μαζί Του σύν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις.

Οἱ δικοί μας, οἱ ντόπιοι ἐξουσιαστές, τί ρόλο παίζουν; Ἀσφα­λῶς καί μποροῦσαν νά δανεισθοῦν μέ πολύ μικρότερα ἐπιτόκια. Διαλέγουν τά ἀνώτερα. Αὐτό ὑπαγορεύουν οἱ ἐκτός ἐξουσιαστές, οἱ παγκόσμιοι. Κυριαρχεῖ στούς δικούς μας ἡ νοοτροπία τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἡ ἀντίστροφη, ἤ καλύτερα ἡ διάστρο­φη, ἡ καταστρεπτική. Ὄχι τά φθηνότερα, ἀλλά τά ἀκριβότερα ἐπιτόκια. Κανένα ἀναπτυξιακό πρόγραμμα. Ἀπειλές γιά πτώχευση. Μείωση δραματική μισθῶν, συντάξεων, ἀσφαλιστικῶν παροχῶν, ἀπολύσεις, ἀνεργία. Πολεμική στίς ἀνθρώπινες ἀξίες, στήν ἱστορία μας, στό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν.
Ὀγκώνεται ἡ δοκιμασμένη καί ἀποτυ­χημένη προσπάθεια χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καί Κράτους. Ψηφίστηκε ἤδη ὁ περιβόητος Νόμος γιά τήν εἰκαζόμενη συναίνεση δωρεᾶς ἀνθρωπίνων ὀργάνων. Δημοκρτατικά-ὑποχρεωτικά ὅλοι μας πρέπει νά γίνουμε δωρητές ἀνθρωπίνων ὀργάνων. Διαφημίζεται ὁ σοδομισμός - ὁμοφυλοφιλία, διαστρέφονται συνειδήσεις, ἐπιλογές, κατευθύνσεις, νεανικοί ὁραματισμοί. Ἡ Τηλεόραση, ὁ ἄμβωνας τῆς Νέας Ἐποχῆς ὀργιάζει, καταστρέφει, παραπληροφορεῖ.

Τό χειρότερο ὅλων ἡ ἤδη ὑπογραφεῖσα θανατηφόρος δανειακή σύμβαση. Ἔχουν ὑπογράψει ἕνας ἤ δύο ἀπό τούς κυβερνῆτες μας τήν ἐκποίηση τοῦ ἐδάφους μας, τοῦ ὑπεδάφους, τοῦ ἐναερίου καί θαλασσίου χώρου μας, τῶν πολιτιστικῶν μας θησαυρῶν π.χ. Παρθενώνας, Δελφοί κλπ καί ὅλων τῶν ΔΕΚΟ. Ἄν κυρώσει ἡ βουλή τῶν Ἑλλήνων τήν ἤδη ὑπογραφεῖσα σύμβαση… εἴμαστε χαμένοι.
Οἱ πολῖτες κατέβηκαν στίς πλατεῖες. Καλά ἔκαναν. Ἴσως ἄριστα. Κάποιες ἱστοσελίδες μᾶς συνέστησαν μέ κάποια δικά τους ἐπιχειρήματα, ὅτι θά πρέπει νά εἴμαστε πολύ προσεκτικοί στίς διαδηλώσεις μας. Ὑποστηρίζουν ὅτι αὐτές οἱ διαδηλώσεις κατευθύνονται ἀπό προβοκάτορες τῆς Νέας Ἐποχῆς. Τρανή ἀπόδειξη εἶναι ὅτι ὅλα τά κανάλια, οἱ ἄμβωνες τῆς Νέας Ἐποχῆς, εὐνοοῦν καί διαφημίζουν αὐτόν τό συναγερμό τοῦ λαοῦ. Πάντως χρειάζεται ἰδιαίτερη νήψη καί προσοχή, γιά νά μή καπελωθεῖ αὐτό τό κίνημα οὔτε καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀπό αὐτούς πού ἐπιστημονικά κατεργάζονται τή διαστροφή.

Ὁ καθηγητής τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου πού ἀνῆκε στόν κομματικό χῶρο τοῦ κυβερνῶντος κόμματος ὡς νομικός Σύμβουλος τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου κ. Κασιμάτης, ἀπορεῖ καί ἐξίσταται. Οὔτε τό Εὐρωπαϊκό Δίκαιο, οὔτε τό Ἑλληνικό Σύνταγμα ἐπιτρέπουν τή σύναψη αὐτῆς τῆς πρωτοφανοῦς ἐκποιητικῆς Δανειακῆς Συμβάσεως. Θά τήν ψηφίσουν, θά τήν κυρώσουν οἱ Βουλευτές μας, οἰ ἐκπρόσωποί μας; Βάσει τῆς ἀντίστροφης λογικῆς τῆς Νέας Ἐποχῆς τῶν ἐξου­σια­στῶν μας, αὐτή εἶναι ἡ μόνη διέξοδός μας, ἡ καταστροφή μας. Τά συστρατευμένα μέ τή Νέα Ἐποχή κανάλια μάχονται ἀπεγνωσμένα νά μᾶς πείσουν, ὅτι μόνον ἔτσι θά μποροῦμε νά ἔχου­με ἕνα ξεροκόμματο καί ἴσως ὄχι καί αὐτό.
Ὁ καθηγητής Κασιμάτης μαζί μέ κάποιους ἐγκρίτους νομικούς ἔχουν ὑποβάλει προσφυγή στό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας κατά τῆς Δανειακῆς Σύμβασης.
Ἴσως ἀγαπητοί ἀδελφοί παραξενεύεσθε. Ἐπιτρέπεται σ’ ἕναν ἱερέα νά ἀσχολεῖται μέ τα κοσμικά καί κομματικά πράγματα; Ὑπάρχουν διάφορες ἀπόψεις πού ἐπιτρέπουν ἤ ἀπαγορεύουν στούς ἱερεῖς μιά τέτοια προβληματική ἤ ἐνασχόληση.

Βεβαίως, ὡς Χριστιανοί σεβόμαστε τό κάθε πολίτευμα στό ὁποῖο ζοῦμε, ἀλλά ἡ ζωή μας προσδιορίζεται ἀπό τό οὐράνιο πολίτευμα καί τούς πνευματικούς νόμους πού τό διαπνέουν. Γι’ αὐτό καί οἱ Χριστιανοί μποροῦν νά ζοῦν σέ ὁποιαδήποτε Πατρίδα, μέ τίς ὁποιεσδήποτε κοινωνικές συνθῆκες καί πολιτικές ἐπιλογές, ἀλλά ἐμφοροῦνται ἀπό τό ἐκκλησιαστικό πολίτευμα καί ἀναδει­κνύονται μάρτυρες καί ὁμολογητές τῆς πίστεως. Μερικές δέ φορές ὁπου ἐπικρατεῖ πλήρης ἐλευθερία ἐκκοσμίκευση ἡ πίστη, ἐνῶ σέ ἄλλες περιπτώσεις πού ἐπικρατοῦν σκληρές κοινωνικές καί πολιτικές συνθῆκες ἀναδεικνύονται μάρτυρες. Ὑπάρχουν δέ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὁπως οἱ ἐρημίτες, πού ἀρνήθηκαν καί τό πιό δίκαιο πολίτευμα, καί ἄλλοι, ὅπως οἱ κατά Χριστόν σαλοί, πού ἐνέπαιξαν καί τήν καλύτερη κοινωνική ζωή πού ἀρνεῖται ὅμως τό βάθος τοῦ προσώπου».

Ἡ ἱστορία τῆς Ἑλληνορθόδοξης πατρίδος μας ἔμπρακτα καί διαχρονικά, ἀλλά καί θεολογικά ἔχει κατοχυρώσει μιά τέτοια ἐνασχόληση. Ὑποστηρίζουμε, μέ ὅσο ἐν ταπεινώσει σθένος διαθέτουμε, ὅτι δέν εἴμαστε μονοφυσῖτες. Ὁ Κύριός μας ὡς ἄσαρκος Λόγος, μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, Θεός ἀληθινός γεννημένος πρό πάντων τῶν αἰώνων ἐκ τοῦ Πατρός, θά μποροῦσε νά μήν εἶχε σαρκωθεῖ. Θά μποροῦσε μαζί μέ τό Θεό Πατέρα καί τό Θεό, τό Πανάγιο Πνεῦμα νά μήν εἶχε προσλάβει ἐξ ἄκρας συλλήψεως ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπίνη φύση.
Δέν ὑπῆρχε καμία, μά καμία ἀνάγκη νά ταπεινωθεῖ ὁ τέλειος Θεός, νά θανατωθεῖ ἀπό τό ἀνίσχυρο πλᾶσμα του. Θά μποροῦσε ἀπό τά ὕψη τῆς Μεγαλειότητός Του καί τῆς Παντοδυναμίας Του μόνο με νεύματα ἤ καί μέ ἐντολές νά συνετίσει καί νά ἀγκυλώσει στό καλό, στό ἀγαθό, στήν ὑποταγή, στή λατρεία Του, στήν ἀναγνώρισή Του πάντα τά ἔθνη καί πᾶσα πνοή καί ψυχή ζῶσα. Ὅμως ἄλλως ἔδοξε τῷ Κυρίῳ. Προτίμησε νά ταπεινωθεῖ, νά προσλάβει τήν ἀχρειότητά μας, νά μή τήν σταυρώσει στανικά, ἀλλά σταυρούμενος ὁ Ἴδιος, νά μᾶς ἀπελευθερώσει ἐκ τῆς δουλείας τῆς παρακοῆς καί τῆς παραφροσύνης μας. Οὕτως θεϊκῶς, παντελείως ἔδοξε τῷ Κυρίῳ.

Ὁ Κύριός μας ὡς ἄνθρωπος ἔζησε καί ἀσχολήθηκε μέ ὅλα ὅσα ζεῖ καί ἀσχολεῖται ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος. Δίδαξε καί θαυματούργησε καί μέ τή θεία Του διάκριση μᾶς ἔδωσε τόν τύπο τοῦ νέου Ἀδάμ, τοῦ νέου ἀνθρώπου, τοῦ κεχωρισμένου ἀπό τήν παρακοή καί τήν ἁμαρτία.
Στήν παροῦσα κρίση τό κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστη μας καί ἡ Πατρίδα μας. Καί τά δύο ἀλληλοπεριχωρούμενα σφυροκοποῦνται μετά μανίας ἤ ὑπουλίας ἀπό τήν παγκοσμιοποιημένη Νέα Τάξη πραγμάτων. Μᾶς θέλουν κατ’ οὐσίαν ἀπάτριδες καί ἄθεους, τυφλοπόντικες ἥσυχους καί βολεμμένους.
Ἡ ἔνδοξη μακραίωνη Ἱστορία μας γέμει ἀγωνιστῶν Ἀρχιε­ρέων Ἱερέων καί μοναχῶν πού ἔδωσαν ἀγῶνες καί μαρτύρησαν γιά νά ἔχουμε ἀδούλωτη καί ἐλεύθερη τήν πατρίδα μας καί ζῶσα τήν ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Μέσα σ’ αὐτό τό ἅγιο καί θεόπνευστο σχῆμα συνεργασίας Ἐκκλησίας καί Πολιτείας χιλιάδες καί μυριάδες οἰκογένειες ἁγιάσθηκαν εὐτύχησαν καί καταξιώθηκαν ὡς οὐρανοπολῖτες στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Ἐμεῖς ὡς ἀγωνιζόμενοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἔχουμε ἐλπίδα. «Μείζων ὁ ἐν ἡμῖν ἤ ὁ ἐναντίος» Ὁ Χριστός εἶναι μαζί μας. Ἀφοῦ ὅμως ὁ Ἵδιος ἔπαθε γιά χάρη μας χωρίς νά φταίει σέ τίποτα, (ἄδικα ἔπασχε ὑπέρ ἡμῶν, ἐντελῶς ἄδικα) εἶναι ὕψιστη τιμή καί γιά μᾶς νά ὑφιστάμεθα. Ἐφ’ ὅσον ἔχουμε καί ἐμεῖς μικρό ἤ μεγάλο μερίδιο εὐθύνης γιά τήν παροῦσα οἰκονομική καί ὄχι μόνο κρίση, κατά μείζονα λόγο, ἀπόλυτα δικαιολογημένα καί μεῖς κινδυνεύουμε, ταλανιζόμαστε, ἀπειλούμαστε, προσβαλόμαστε. Ὁ Ἀπ. Παῦλος ὅμως μᾶς διαβεβαιώνει: «Ποιήσει ὁ Κύριος σύν τῷ πειρασμῷ καί τήν ἔκβασιν». Θά βάλει τέλος στούς πειρασμούς καί στούς κινδύνους. Εἶναι μεγίστη εὐκαιρία νά ἀξιοποιήσουμε τήν παροῦσα κρίση πρός ἐν Χριστῷ πνευματικό ὄφελος καί ὄχι μόνο.

Ἀπό τήν ἀρχή τῆς κρίσεως, πρό ἔτους περίπου, χωρίς νά ἐπιχειρήσουμε νά σχολιάσουμε ἤ νά ἑρμηνεύσουμε τό «πῶς καί τό γιατί» τῆς κρίσεως, παρακαλέσαμε ἀδελφικῶς τά πνευματικά μας τέκνα καί ὄχι μόνο νά βροῦν ἕνα κομποσχοινάκι τῶν ἑκατό κόμπων καί κάθε πρωΐ νά περνοῦν αὐτό τό κομποσχοίνι λέγοντας τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» ἀναφέροντας τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί δηλώνοντας μέ τό «ἐλέησόν με» τήν ἀναξιότητά μας καί τό μερίδιο τῆς εὐθύνης μας. Ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος καταλαβαίνουμε ὅλοι πόσο καλό μᾶς κάνει πνευματικά, ψυχολογικά, γενικότερα. Πάντως δέν μᾶς πτοοῦν οἱ ἀπειλές της Νέας Ἐποχῆς πού ἀσταμάτητα ἐκτοξεύονται ἀπό τήν τηλεόραση.

Δόξα τῷ ἐν Τριάδι Θεῷ,
Γιατί οἱ τρεῖς θεόπνευστοι τελευταῖοι πατέρες Ἰάκωβος, Παΐσιος καί Πορφύριος μᾶς εἶχαν προετοιμάσει μέ τήν ὁλοκάθαρα Ὀρθόδοξη ζωή διδαχή καί διορατικότητά τους, γιά τίς ἐρχόμενες δοκιμασίες καί τήν ἐν Χριστῷ ἀντιμετώπισή τους. Ὁ π. Παΐσιος εἶχε διαβεβαιώσει ὅτι μετά τήν μπόρα τή δαιμονική, θά ἀνατείλει ἡ λιακάδα ἡ θεϊκή. Ὄντως λιακάδα θεϊκή ἦταν κάθε εὐλογημένη ἐπικοινωνία μέ τόν π. Πορφύριο. Παρόμοια λιακάδα πνευματική, ψυχική ἅπλωνε ὁ π. Ἰάκωβος σέ κάθε προσερχόμενο στό πετραχήλι του. Αὐτή ἡ λιακάδα ἔλυωνε τούς πάγους τῆς μισαδελφίας καί ἄνοιγε τούς κρουνούς τῆς θείας χάριτος μέ τίς εὐχές τοῦ πολυαγαπημένου του Ὁσίου Δαβίδ τοῦ Γέροντος.

Ἀξέχαστα θά μᾶς μείνουν τά γεμᾶτα ἐν Χριστῷ παρηγορία λόγια τοῦ π. Παϊσίου. Στά δύσκολα χρόνια ὁ Θεός θά δίνει περισσή Χάρη στούς ἀγωνιζομένους χριστιανούς, πού οἱ Ἅγιοι τοῦ παρελθόντος θά ζηλεύουν. Θά ἤθελαν νά ζοῦσαν στή δική μας ἐποχή, ὥστε ἀγωνιζόμενοι σέ σκληρότερες συνθῆκες, νά ἔχουν λαμπρότερα πνευματικά ἔπαθλα ἀπό τόν ἀγωνοθέτη Κύριο.
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί.

Ἡ οἰκονομική κρίση δημιουργεῖ τόσους κραδασμούς καί θά ἐπιφέρει τόσες ἐπιπλοκές, ὅσες δέν μποροῦμε ὡς ἄσοφοι νά προβλέψουμε. Γιαυτό κάθε ἡμέρα πού περνάει φέρνει ξαφνικά καί νέα προβλήματα. Ἀγανακτοῦμε, βρίζουμε. Μέ δριμύτητα κατηγοροῦμε τούς κυβερνῆτες μας. Ὁδηγοῦνται καί ὁδηγοῦν καί μᾶς στόν γκρεμό. Μέ τό πάθος τῆς ψυχῆς μας τούς σπρώχνουμε νά συμπαρασύρουν ὅλους μας στήν ἄβυσσο.

Οἱ Ἅγιοι μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς λέοντες τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς ζωῆς εὔχονταν γιά τούς δημίους τους, πολλοί τῶν ὁποίων ἄλλαζαν ἀθρόως τρόπο ζωῆς, μετανοοῦσαν, ὁμολογοῦσαν Χριστό καί κατατάσσονταν ὡς λαμπροφόροι ἅγιοι στίς ἔνδοξες χορεῖες τῶν μαρτύρων. Ταπεινῶς φρονοῦμε, ὅτι ἡ θεοσθενής ἐν Χριστῷ ἀκακία, ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ χαριτόβρυτη μετάνοια μαζί μέ τήν εὐλογημένη πρός πάντας φιλαδελφία μποροῦν νά μᾶς ἐξαγάγουν θαυματουργικῶς ἀπό τήν κρίση καί νά μᾶς ἀναζωογονήσουν σέ Ἀναστάσιμες ἐν Χριστῷ ἐμπειρίες.