Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Αυγ 2015

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Είναι απειλή για την Ελλάδα η συνεχώς αυξανόμενη είσοδος των λαθρομεταναστών; Η απάντηση είναι, φυσικά, θετική. Μάλιστα, μπορούμε να συμπληρώσουμε πως η απειλή των λαθρομεταναστευτικών πληθυσμών είναι πολυεπίπεδη, αφού εξαιτίας των ευρωπαϊκών συνθηκών και κυρίως της συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ», η χώρα εισόδου – υποδοχής θεωρείται και ως η νέα «πατρίδα» του κάθε λαθρομετανάστη, εάν εγγραφεί από την Frontex (ή τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες) ως λαθραία εισερχόμενος…
Ως νέα «πατρίδα» (πόσων μέχρι σήμερα εκατομμυρίων λαθρομεταναστών άραγε;) η Ελλάδα «εγκλωβίζει» τεράστιους πληθυσμούς που απειλούν την μεταβολή των δημογραφικών στοιχείων, ενώ συντελούν σε σημαντικό βαθμό σε οικονομικά στοιχεία (όπως π.χ. η μείωση των μισθών, η αύξηση των κρατικών εξόδων για κοινωνική μέριμνα και υγιειονομική φροντίδα).
Η αύξηση της εγκληματικότητας και των κινδύνων ασφάλειας τόσο των γηγενών πολιτών όσο και επί των εθνικών θεμάτων, είναι δύο παράγοντες που (κυρίως ο δεύτερος) εάν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την γέννηση και αύξηση του ριζοσπαστικού Ισλάμ (τζιχαντιστές, οργανωμένοι και εκπαιδευμένοι ισλαμιστές τρομοκράτες, μέλη της Αλ Κάιντα και άλλων ισλαμιστικών ένοπλων οργανώσεων – τρομοκρατικών ομάδων) μέσα στην Ελλάδα, με ό,ποια αρνητικά αποτελέσματα συνεπάγεται μία τέτοια εξέλιξη.

Παρατηρώντας τους μετακινούμενους πληθυσμούς (χωρίς ιδεοληψίες, οικονομικά ή άλλα συμφέροντα), διαπιστώνουμε πως σχεδόν στο σύνολό τους έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά:
1ον, εισέρχονται στη χώρα χωρίς να έχουν επίσημα διαπιστευτήρια – έγγραφα της ταυτότητάς τους
2ον, σχεδόν κανείς δεν θέλει να μείνει στην Ελλάδα, και όλοι τους επιμένουν πως θέλουν να μετακινηθούν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή (κυρίως βόρεια ευρωπαϊκή) χώρα

Προσπαθώντας να διερευνήσουμε την πρώτη περίπτωση, δηλαδή της μη ύπαρξης επίσημων εγγράφων ταυτότητας των λαθρομεταναστών, λόγω της μαζικότητας στην «σύμπτωση», εξάγουμε το συμπέρασμα πως πρόκειται για επιτηδευμένη εκ μέρους τους ενέργεια, είτε επειδή έχουν νομικά προβλήματα στις χώρες καταγωγής τους, είτε επειδή εξαναγκάζονται στην απώλειά των εγγράφων ταυτοποίησής τους για να συγκαλυφθούν μετακινήσεις επικίνδυνων προσώπων που εμφανίζονται ως λαθρομετανάστες. Μάλιστα, η αύξηση των δηλώσεων περί «σύρων προσφύγων», δημιουργεί περαιτέρω υποψίες τόσο στον γράφοντα όσο και στις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες ασφάλειας, αφού υπό το πρόσχημα της εξαναγκαστικής μετακίνησης – μετανάστευσης, δύναται να «αιτιολογηθεί» και η «απώλεια» των κρατικών εγγράφων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ταυτοποίησή τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες μας, οι τούρκοι διακινητές (πολλές φορές πρόκειται για άνδρες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, της στρατοχωροφυλακής και της Jitem) αφαιρούν -χρησιμοποιώντας ακόμη και απειλές- τα προσωπικά έγγραφα των λαθρομεταναστών. Για ποιόν λόγο άραγε οι τουρκικές αρχές κάνουν κάτι τέτοιο; Εάν συνδυάσουμε το γεγονός πως μεταξύ της κάθε ομάδας εισερχομένων λαθρομεταναστών δεν υπάρχει ομοιογένεια (εθνική), τότε αντιλαμβανόμαστε πως η «μίξη» εξυπηρετεί κάποιους σκοπούς, οι οποίοι προφανώς δεν συνάδουν με τα ελληνική ή ευρωπαϊκή κριτήρια ασφάλειας…
Αποτέλεσμα, αυτής της τακτικής των «διακινητών» είναι να εισέρχονται λαθραία στην Ελλάδα μεγάλες ομάδες ανθρώπων, οι οποίοι δηλώνουν αυτοβούλως οτιδήποτε σχετικά με την ταυτότητα και την καταγωγή τους…
Αξίζει όμως να επισημάνουμε (προς «μελέτη») το γεγονός πως ένας σημαντικός αριθμός λαθρομεταναστών προσπαθεί να αποφύγει την καταγραφή τόσο από την Frontex (ευρωπαϊκή αρχή ελέγχου της λαθρομετανάστευσης) όσο και από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές (Αστυνομία - Συνοριοφύλακες, Λιμενικό), εξασφαλίζοντας με αυτό τον τρόπο την μη επιστροφή τους στην Ελλάδα (χώρα εισόδου), σε περίπτωση που συλληφθούν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα… Σε αυτή την κατηγορία λαθρομεταναστών ανήκουν αποκλειστικά άντρες, με ηλικίες μεταξύ 25 και 40 χρονών, μετακινούμενοι ατομικά χωρίς ταξιδιωτικά σκεύη (βαλίτσες, μεγάλους ταξιδιωτικούς σάκους) και με αρκετό ρευστό (κυρίως σε δολάρια αλλά και σε ευρώ), με «χαρτογραφημένη» την πορεία μετακίνησής τους (πολύ καλή γνώση τοπικών γεωγραφικών ή άλλων ιδιαιτεροτήτων) και με σαφή τελικό προορισμό, όπου και όταν καταφθάνουν ζητούν «ανθρωπιστικό άσυλο», μπλοκάροντας την υπάρχουσα νομοθεσία και εξαναγκάζοντας τις αρχές των (κυρίως βόρειων) ευρωπαϊκών χωρών να κάνουν αποδεκτό το αίτημά τους…

Στην δεύτερη περίπτωση, στην οποία παρατηρούμε το σύνολο σχεδόν των λαθρομεταναστών να ομολογεί πως τελικός προορισμός της μετακίνησής τους δεν είναι η Ελλάδα, αλλά κάποια άλλη ευρωπαϊκή (συνήθως βόρεια) χώρα, κατανοούμε πως αυτό συμβαίνει εξαιτίας της ιδιαίτερα έντονης κοινωνικής πολιτικής των χωρών αυτών. Είναι φυσικό επακόλουθο να ομολογούν οι λαθρομετανάστες πως επιθυμούν να ζήσουν στην Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Σουηδία ή την Φινλανδία, αφού στις χώρες αυτές υπάρχουν υψηλότατα μηνιαία κρατικά επιδόματα (τόσο σε χρήματα όσο και σε άλλου είδους παροχές, όπως π.χ. την δωρεά μίνι λεωφορείων στις πολύτεκνες οικογένειες), τα οποία εξασφαλίζουν την άνετη δια βίου παραμονή τους.

Το πρόβλημα για την Ελλάδα είναι πως οι λαθρομετανάστες δεν μπορούν να μετακινηθούν στην υπόλοιπη Ευρώπη, αφού εισήλθαν από την Ελλάδα. Εάν κάποιος συλληφθεί σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα, τότε ταυτοποιείται και «επιστρέφεται» στην χώρα εισόδου, η οποία είναι υποχρεωμένη να πληρώσει και τα έξοδα της επιστροφής του…

Η ανυπαρξία μίας κυβερνητικής πολιτικής αποτροπής της λαθρομετανάστευσης μέσω της Ελλάδας, αποτελεί το κομβικό σημείο – πρόβλημα, με το οποίο η σημερινή κυβέρνηση δεν φαίνεται διατεθειμένη να ασχοληθεί, πόσω δε μάλλον να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις – λύσεις.
Η μη χρήση ειδικών ηλεκτρονικών μέσων (π.χ. σύστημα GIS), η μη επάρκεια κονδυλίων για την αύξηση του προσωπικού και των μέσων στο Λιμενικό, η πολιτική ιδεοληψία και η «ανικανότητα», συντελούν στα μέγιστα για την περαιτέρω διόγκωση ενός προβλήματος που έχει αρχίσει να αποκτά τα χαρακτηριστικά ορατής εθνικής απειλής, τα οποία ενισχύονται με διάφορα περιστατικά οργανωμένης και θρασύτατης άσκησης βίας εκ μέρους των λαθρομεταναστών (π.χ. τα επεισόδια στην Κάλυμνο, στην Κω, στην Μυτιλήνη κ.α.) τα οποία προβληματίζουν τις ελληνικές κρατικές αρχές ασφάλειας και τις υπηρεσίες πληροφοριών.
Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την ήδη επιβεβαιωμένη λειτουργία κατασκόπων ξένων χωρών στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και άλλων περιστατικών που δοκίμασαν τις ελληνικές αντιδράσεις (λαθρομετανάστες στην περιοχή των Ιμίων), με την ταυτόχρονη άρνηση των τουρκικών αρχών να συμβάλουν πραγματικά στην αντιμετώπιση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης, τότε κατανοούμε πλήρως την επίσκεψη του κ. Κωσταράκου (αρχηγός ΓΕΣ) στις μονάδες των ΕΤΑ και στην Ζ’ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών.

Εν πάσει περιπτώσει, κάποιοι στην κυβέρνηση δεν επιθυμούν να κατανοήσουν πως εάν συμβεί οτιδήποτε από την πλευρά των λαθρομεταναστών, η σωρευμένη οργή των Ελλήνων πολιτών ενδέχεται να μην συγκρατηθεί περαιτέρω.
Και μία τέτοια εξέλιξη θα πρέπει να την λάβουν σοβαρά υπόψη τους οι κυβερνώντες, αφού κανείς δεν θα μπορεί να συγκρατήσει αυτή την οργή, αποδέκτες της οποίας θα είναι –μεταξύ άλλων- και οι πολιτικοί άρχοντες της χώρας…
Το φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης οδηγεί σε μετατροπή της Ελλάδας σε μία ανοιχτή φυλακή αλλά και σε μία επί της ουσίας ισλαμοποίησή της. Εάν το "όνειρο" των κυβερνώντων (και μη) είναι κάτι τέτοιο, είμαστε βέβαιοι ότι πολύ σύντομα θα μετατραπεί σε πραγματικό εφιάλτη, τόσο για την χώρα όσο και για τους ίδιους, αφού οι ίδιοι φροντίζουν για την εθνική καθαρότητα των βορειο-ευρωπαϊκών χωρών και την ίδια στιγμή με την ιδεοληπτική(;) ανοχή τους στο φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης αλλοιώνουν -έως του κινδύνου αφανισμού- τα διαχρονικά εθνικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Δρ. Ευάγγελου Στεργιούλη

Στην οικονομική δυσπραγία που μαστίζει την Ελλάδα και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία τον τελευταίο καιρό, ήρθε να προστεθεί, σε καθημερινή πλέον βάση, και το δράμα χιλιάδων ανθρώπων που αναζητούν μια καλύτερη ζωή γι' αυτούς και για τα παιδιά τους, μακριά από πολέμους, πείνα, δυστυχία και θανάτους. Αναζητούν μια καλύτερη ζωή μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια ένωση κρατών που δημιουργήθηκε πρωτίστως για την ειρήνη και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πιστεύουν πως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προνοήσει για τις τύχες τους αφού αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους λόγω της εμπόλεμης κατάστασης στις χώρες τους και έρμαια στην εκμετάλλευση των δουλεμπόρων προσπάθησαν να σώσουν τις οικογένειες τους.

Δεν γνωρίζουν οι δυστυχείς ή δεν μπορούν να γνωρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συμβάλει, άμεσα ή έμμεσα, στη δημιουργία των εστιών ανάφλεξης στις χώρες τους. Ούτε γνωρίζουν ότι η μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει οικοδομηθεί προς όφελος και προστασία των συμφερόντων των οικονομικά ισχυρών κρατών. Έτσι φθάνοντας στα ελληνικά νησιά ζητούν από τις Ελληνικές Αρχές να τους δοθούν άμεσα τα απαραίτητα έγγραφα για να ταξιδέψουν στις χώρες που επιθυμούν, χωρίς βέβαια να γνωρίζουν για τις συνθήκες Σέγκεν, Δουβλίνου ή για τις ποσοστώσεις που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση για τον περιορισμό των μετακινήσεων τους.

Η Eυρωπαϊκή 'Eνωση σχεδίασε εδώ και χρόνια ένα φιλόδοξο, συν τοις άλλοις, επιχειρησιακό βραχίονα της μεταναστευτικής πολιτικής της για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, αλλά δυστυχώς στην πορεία του χρόνου αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων. Σε πρώτη φάση, δημιουργήθηκε (1995) το Σύστημα Πληροφοριών Schengen το οποίο εξελίχθηκε ως η μεγαλύτερη Ευρωπαϊκή βάση δεδομένων με δεκάδες εκατομμύρια καταχωρήσεις. Τον ίδιο χρόνο ιδρύεται και η Ευρωπαϊκή Αστυνομία (Europol) στις κύριες προτεραιότητες της οποίας συμπεριλαμβάνεται η λαθρομετανάστευση. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της Europol ανέρχεται σε 94 εκ. Ευρώ και έχει έδρα τη Χάγη. Ο επιχειρησιακός μηχανισμός ελέγχου της λαθρομετανάστευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης ολοκληρώνεται με την ίδρυση (2004) της υπηρεσίας ειδικά για την καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης, της Frontex, με έδρα όχι την Αθήνα, ούτε τη Ρώμη, ούτε τη Μαδρίτη, ούτε τη Βαλέτα, αλλά... τη Βαρσοβία!. (Η επιλογή της έδρας αποτελεί αντικείμενο μελέτης του πολιτικού αναλυτή του μέλλοντος!) Η αποστολή της Frontex εστιάζει στην πρόβλεψη και διαχείριση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της Frontex ανέρχεται σε 114 εκ. Ευρώ και συζητείται για να διπλασιαστεί λόγω της αυξητικής πορείας της λαθρομετανάστευσης!

Με τέτοιους λοιπόν δυσθεώρητους προϋπολογισμούς που επιβαρύνονται οι πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης και ειδικά οι χώρες του νότου οι οποίες διέρχονται μία και δυσκολότερες οικονομικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας τους, θα περίμενε κανείς να υπήρχε τουλάχιστον ένας περιορισμός αν όχι μία σταδιακή καθοδική πορεία των μεταναστευτικών ροών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς, η κατάσταση όπως διαμορφώνεται μέχρι σήμερα και παρά τους φράχτες που στήθηκαν και παρά τα όποια μέτρα ελήφθησαν, τόσο σε πολιτικό όσο και σε επιχειρησιακό επίπεδο, αποδεικνύουν και αναδεικνύουν την απόλυτη και παταγώδη αποτυχία της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Και ευνόητα πλέον τίθεται το ερώτημα αν αυτή η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα είναι τελικά αναστρέψιμη;

Από επιχειρησιακής πλευράς, όσο και να αυξηθούν οι προϋπολογισμοί της Europol και της Frontex, όσο και αν αυξηθούν οι δυνάμεις τους σε προσωπικό και υλική υποδομή, δεν πρόκειται σε καμία απολύτως περίπτωση να υπάρξει αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτού του κοινωνικού φαινομένου. Η λύση θα μπορούσε να είναι πολιτική σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικά σε ό,τι αφορά την Ελλάδα. Διότι η Ελλάδα, για ένα σύνθετο πλέγμα πολιτικών λόγων, δεν είναι σε θέση να διαπραγματευτεί με τον εξ ανατολών γείτονα. Αλλά και ίδια η Τουρκία δεν έχει μέχρι σήμερα επιδείξει πνεύμα συνεργασίας και ούτε πρόκειται να συνεργαστεί στον περιορισμό του μεταναστευτικών ροών που κινούνται μέσω του αχανών εκτάσεων της. Άλλωστε, η προώθηση των μεταναστευτικών ροών προς τα Ελληνικά νησιά εξυπηρετεί τα μέγιστα τις πολιτικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση λοιπόν είναι για την Ελλάδα η μόνη πολιτική επιλογή για τον περιορισμό του φαινομένου. Δυστυχώς όμως και εδώ ανακύπτει το ερώτημα κατά πόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε θέση να επιβάλει τη συνεργασία στην Τουρκία;

Το σημαντικότερο κώλυμα στην προκειμένη περίπτωση έγκειται στο γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει κοινή εξωτερική πολιτική και δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει δεδομένου των διαφορετικών συμφερόντων των κρατών μελών. Η εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατευθύνεται από την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Και όσο διαρκούν οι επεμβάσεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, με την άμεση ή έμμεση στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο περισσότερες θα είναι οι εστίες ανάφλεξης και τόσο περισσότερο θα αυξάνονται τα κύματα μεταναστών προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έτσι, η Ελλάδα θα συνεχίζει να λειτουργεί ως δεξαμενή μεταναστών που θα συρρέουν κατά χιλιάδες ανάλογα με τις εστίες ανάφλεξης στην ευρύτερη περιοχή. Οι οικονομικά ισχυροί της Ευρωπαϊκής ένωσης θα χρησιμοποιούν την ελληνική δεξαμενή μεταναστών αναλόγως των αναγκών τους σε εργατικό δυναμικό και κυρίως δυναμικού με εξειδικευμένες γνώσεις στο σύνολο των επιστημών και των νέων τεχνολογιών.

Αυτή είναι η πραγματικότητα.

* Ο Ευάγγελος Στεργιούλης ειναι Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας Παντείου Παν/μίου
Υποστράτηγος ε.α Ελληνικής Αστυνομίας

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όσα καταγράφουν στην κατάθεσή τους οι αστυνομικοί του βορείου Αιγαίου για αυτά που βίωσαν στην Κω προκαλούν σοκ. Οι άνθρωποι που λοιδορήθηκαν από τους τάχα μου προοδευτικούς αυτής της χώρας γλίτωσαν από θαύμα τη ζωή τους, καθώς οι εξαγριωμένοι παράνομοι μετανάστες και πρόσφυγες πήγαν να τους λιντσάρουν.

Από τύχη -γράφουν στην αναφορά που έστειλαν στον εισαγγελέα- δεν θρηνήσαμε θύματα. Είμαστε βέβαιοι ότι ανάλογες αναφορές, στις οποίες εκπέμπεται SOS για όσα εξελίσσονται δίπλα μας με τους μετανάστες, θα έκαναν οποιοδήποτε να ανατριχιάζει.

Προειδοποιούν για βιασμούς και για πάσης φύσεως άλλα εγκλήματα, αλλά εδώ η κυρία Τασία όχι μόνο δεν παραιτείται αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της, αλλά βγαίνει και στα κανάλια να πανηγυρίσει γιατί έβαλε κλιματιστικά στα κοντέινερ του Βοτανικού!

Την ίδια ώρα, στη Μυτιλήνη αλλά και αλλού, οι παράνομοι μετανάστες έρχονται στα χέρια, μια και περισσότερα είναι αυτά που τους χωρίζουν από εκείνα που τους ενώνουν και το δόγμα που επικρατεί μεταξύ τους είναι αυτό της ζούγκλας: το δίκαιο του ισχυρότερου και «ο θάνατός σου, η ζωή μου». Αυτή είναι η πραγματικότητα και όσοι δεν την αναγνωρίζουν εθελοτυφλούν ή παίζουν τον «παπά».

Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, το να θρηνήσουμε νεκρό ή νεκρούς είναι απλώς θέμα χρόνου. Και τότε, κανείς δεν ξέρει τι θα ξεσπάσει όπου «κρατούνται» ή περιφέρονται οι χιλιάδες δυστυχισμένοι, αλλά ταυτόχρονα οργισμένοι - και γεμάτοι μίσος πολλοί από αυτούς για όλους τους άλλους.

Η απόγνωση είναι ο χειρότερος σύμβουλος και ένας «πόλεμος» είναι προ των πυλών. Ας ελπίσουμε ότι, έστω την ύστατη ώρα, το δραματικό SOS που εξέπεμψαν οι άνθρωποι οι οποίοι ζουν από κοντά το πρόβλημα, αλλά και οι χιλιάδες πολίτες που άνοιξαν την καρδιά τους και έδωσαν ό,τι μπορούσαν, και τώρα τρέμει το φυλλοκάρδι τους για όσα έρχονται, να ακουστεί.

Διαφορετικά, θα θρηνήσουμε θύματα και τότε κανείς δεν θα είναι άμοιρος των ευθυνών του. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλους παράνομους μετανάστες. Ας το καταλάβουν ο ΟΗΕ και η Ε.Ε. και ας προχωρήσουν στην αναλογική κατανομή τους. Οχι σήμερα, αλλά χθες...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν μας εκπλήσσει η συμπεριφορά του Βερολίνου απέναντι της Πατρίδας μας από την έναρξη της ελληνικής κρίσης χρέους το έτος 2008/09. Ούτε αυτό εκπλήσσει διάφορες κύκλους σε μερικές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλά και ακόμη και διάφορα ΜΜΕ της Ευρώπης. Διότι η εκβιαστική και απάνθρωπη συμπεριφορά του Βερολίνου απέναντι της Ελλάδος ήταν και είναι γνωστή όχι μόνον σε εποχές πριν την έναρξη της κρίσης, με την ανάμειξη των γερμανικών εταιρειών εις την πολιτική της χώρας μας. Αλλά τώρα γίνεται ευθέως λόγος και από τα ΜΜΕ της ίδιας της Γερμανίας τα οποία αναφέρονται σε επιστημονικές εκθέσεις διαφόρων Επιστημονικών Οικονομικών Ιδρυμάτων της ίδιας χώρας. Όπως π.χ το γνωστότατο Επιστημονικό Ίδρυμα Οικονομικής Έρευνας του Χάλλε (Institut für Wirtschaftsforschung in Halle).

Η είδηση προέρχεται από το Γαλλικό Πρακτορείο Τύπου Gence France-Presse (AFP) και το Γερμανικό Πρακτορείο Τύπου Deutsche Presse Agentur (dpa), η οποία μεταδόθηκε από όλες τις γαλλικές και γερμανικές εφημερίδες την 11.Αυγούστου 2015, όπως και από την Εφημερίδα Westfälische Nachrichten της πόλης Münster, το δημοσίευμα της οποίας έφθασε εις τα χέρια μου:
Η ελληνική κρίση βοηθά την Γερμανία
HALLE(AFP/dpa). Το αποτέλεσμα ενός ισοσκελισμένου Προϋπολογισμού εις την Γερμανία είναι άμεση συνέπεια της ελληνικής κρίσης. Μέσω αυτής η Ομοσπονδιακή Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος των δινών. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μίας μελέτης του Επιστημονικού Ινστιτούτου Οικονομικής Έρευνας του Χάλλε. Από το έτος 2010 μέχρις σήμερα η Γερμανία εξοικονόμησε, εξαιτίας της εκ της κρίσης πτωτικής τάσης των βαρών των επιτοκίων, περί τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ. «Αυτές οι εξοικονομήσεις υπερβαίνουν το κόστος της κρίσης», ανέφερε το Leibnitz Institut. Εκ του λόγου αυτού ευρίσκονται οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για νέα δανειακή βοήθεια προς τους Έλληνες ολοφάνερα σε τελική γραμμή. Οι διαπραγματευτές επεξεργάζονται τώρα μόνο τις λεπτομέρειες, είπε η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εις τις Βρυξέλλες.
Griechische Krise hilft Deutschland

HALLE(AFP/dpa). Das Erreichen eines ausgeglichenen Haushaltes in Deutschland ist direkte Folge der Griechenland-Krise. Damit sei die Bundesrepublik größter Profiteur der Turbulenzen. So das Ergebnis einer Studie des Instituts für Wirtschaftsforschung in Halle. Von 2010 bis heute hat Deutschland wegen der durch die Krisegesunkenen Zinslasten rund 100 Milliarden Euro eingespart. „Diese Einsparungen übertreffen die Kosten der Krise“, erklärte das Leibnitz Institut. Indes sind die Gespräche mit den Geldgebern über neue Hilfskredite für die Griechen offenbar auf der Zielgeraden. Die Unterhändler erarbeiten nur noch die Details, sagte eine Sprecherin der Brüsseler EU-Kommission.
Από την έναρξη της ελληνικής κρίσης χρέους το έτος 2008/09, ο απλός και μόνον παρατηρητής της ελληνικής κρίσης και γνώστης των τεταμένων σχέσεων μεταξύ της χώρας μας και της Γερμανίας, διερωτάται γιατί το Βερολίνο θέλει να διαδραματίζει αποφασιστικό, καθοριστικό και ρυθμιστικό ρόλο εις τις διαπραγματεύσεις της Ελλάδος με τους δανειστές. Ασχέτως το ότι είναι γνωστός ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Γερμανίας εις την Ε.Ε., και ανεξάρτητα των αναδυόμενων γεωπολιτικών και στρατηγικών σχεδίων του Βερολίνου για επικράτηση του εις την Ευρώπη. Εις την συγκεκριμένη περίπτωση το Βερολίνο δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα να υποσκελίζει τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, αλλά δεν έχει ούτε και την εξουσιοδότηση από τις Βρυξέλλες να επεμβαίνει εις τις διαπραγματεύσεις, να επιβάλλει τις απόψεις του εις τους Εταίρους, όπως ως γνωστόν συμβαίνει εδώ και 6 χρόνια, κατά παράφορη παραβίαση των Ευρωπαϊκών Συνθηκών και της ισοτίμου θέσεως της Γερμανίας εντός της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης.

Εκ του λόγου αυτού και μόνον η αυθαίρετη και άμεση ανάμειξη του Βερολίνου εις τις από 6ετίας διαπραγματεύσεις της χώρας μας με τους διεθνείς δανειστές π.χ. χρηματαγορές, και εκ του περιεχομένου του προαναφερθέντος τώρα γερμανικού δημοσιεύματος δημιουργούνται σοβαρότατες υποψίες. Η επί 6-ετίας εμμονή του κ.Schäuble να αποφασίζει για το μέλλον της Ελλάδος, να προστατεύει υπέρ του δέοντος τους διεθνείς πιστωτές της χώρας μας, να διαλύει κυριολεκτικά την Πατρίδα μας με τα Μνημόνια, τα οποία ως γνωστόν σε όλους τους Ευρωπαίους, είναι δική του και μόνον έμπνευση, δεν οφείλεται, ως λανθασμένα ερμηνεύεται, σε λόγους εκδίκησης κατά της Ελλάδος. Διότι ως προαναφέρθηκε εις το γερμανικό δημοσίευμα, η Γερμανία δεν είναι θύμα της ελληνικής κρίσης, δεν υπέστη σε καμία περίπτωση οικονομική ζημία, ώστε να υφίσταται τέτοιος λόγος. Οι αιτίες της συμπεριφοράς της ηγεσίας του Βερολίνου έγκεινται σε άλλους λόγους.

Ως γνωστόν η Γερμανική Κυβέρνηση δανείζεται από τις διεθνείς χρηματαγορές, δηλαδή από τους ίδιους τους δανειστές της Ελλάδος, πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Τα επιτόκια δανεισμού κυμαίνονται μεταξύ 0.5% και -0.10%. Είναι τα χαμηλότερα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, οι οποίες προέρχονται από κύκλους των χρηματαγορών, και οι οποίες δεν μπορούν να διασταυρωθούν, αναφέρονται σε προνομιακή μεταχείριση του Υπουργείου Οικονομικών, του οποίου προΐσταται ο κ. Schäuble και το Επιτελείο του.

Η προνομιακή, άκρως ευνοϊκή μεταχείριση του Βερολίνου, ως εικάζεται, γίνεται ως «αντάλλαγμα για τις προσπάθειες» του Βερολίνου να επιβάλλει εδώ και 6 χρόνια, μέσω των διαπραγματεύσεων σκληρούς, άκρως δυσβάστακτους όρους εις βάρος της Ελλάδος και υπέρ των δανειστών. Οι οποίοι όροι αφενός μεν εξασφαλίζουν την μακροχρόνια αποπληρωμή των επαχθών τοκοχρεολυσίων, την συνέχιση των αλλεπάλληλων δανειοδοτήσεων, της αέναης εξάρτησης και τον επί δεκαετίες υπό αυστηρό έλεγχο των πιστωτών, με την ταυτόχρονη γενική υποθήκευση του εθνικού πλούτου και υποδομών της χώρας μας, και αφετέρου εξασφαλίζεται η συνέχιση της προνομιακής μεταχείρισης δανεισμού της Γερμανίας.

Οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας μας και η Ελληνική Βουλή οφείλουν να γνωρίζουν, ότι οι Ευρωπαϊκές Συνθήκες δεν επιτρέπουν ηγεμονικές συμπεριφορές μελών-κρατών οι οποίες στρέφονται εναντίον άλλων μελών-κρατών της Ε.Ε., προκαλούν, προσβάλλουν, υπονομεύουν επικίνδυνα την εθνική υπόσταση τους, αλλά παράλληλα διχάζουν και διαλύουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία εις την Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά εις την Αθήνα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Zülfikar Doğan 

Worried by political, military and security risks, the Turkish people are devising their own economic and monetary survival measures. Rapid shifting to dollars from Turkish lira (TL) is a not only an expected response to continuing devaluation of Turkish currency, but also the people’s way of preserving their savings. Growing political turmoil and violence has pushed the dollar to TL 2.86, an 18% loss of value in a short period.

Monetary data released by the Banking Regulatory and Supervision Agency (BDDK) draws attention to a critical situation. BDDK says individuals and companies see the US dollar as the most robust insurance and are rapidly converting their savings to dollars. Latest figures released for August confirm that foreign currency accounts are increasing in numbers as depositors continue to convert their TL savings to dollars.

According to Banking Sector Indicators, the ratio of foreign currency deposits to overall deposits has reached 43%, the highest in the last 10 years.

One factor that’s encouraging the shift to US dollars is the limited capacity of the Central Bank to adjust interest rates. The vitriolic debate that raged between the Central Bank and President Recep Tayyip Erdogan over interest rates was dissipated by the dollarization of the economy. Erdogan was a fervent proponent of low interest rates to invigorate the economy and was a harsh critic of any move to increase the interest rates, even minimally.

At the end of July, foreign currency deposits in banks have reached $185 billion. The process accelerated after the June 7 elections, and foreign currency deposits increased by 416 billion. Last year, the foreign currency ratio in total deposits was 37%. That has gone up 6% to 43%.

The Central Bank, which was not able to cope with the inflationary pressures and influence the inflation rate, has not been able to make any changes in interest rates for months. Depositors are aware of the situation and find it more attractive and safer to move to the dollar, Euro and other foreign-currency accounts instead of staying with the devaluing Turkish lira.

Another interesting feature is that the shift to dollar accounts is highest in east and southeast Anatolia provinces, such as Diyarbakir, Siirt, Kars and Hakkari, where terror acts and clashes are heaviest.

The latest balance of payments and current deficit figures released by the Central Bank show that in addition to dollarization, there are also risks of a shift to foreign currencies. The monthly current deficit in June exceeded predictions with $3.356 billion. The annual current deficit level is $44.691 billion.

There are other warning indicators. In June 2015, direct foreign investments diminished by $307 million, while foreign currency transfers from Turkey went up by $147 million, as compared to June 2014, and reached $822 million. Foreign portfolio investors made sales of $661 million and left the Turkish market.

While Turkish citizens are descending on the US dollar by abandoning their Turkish lira savings, foreign investors are selling off their portfolios and leaving. It came as no surprise when the Central Bank announced a $783 million decline in its foreign currency reserves last month.

In addition to fears about the Turkish currency and savings, there are also growing concerns in the retail sector. Because of the loss of confidence in the Turkish currency and economy, domestic investors are converting their capital to foreign currency and investing abroad. This trend is gaining momentum.

Increasing demand for foreign currencies and deposit accounts is endangering the repayment of $166 million short-term debts that are due this year. Private-sector debt obligations, of which 58% belong to the banking sector, have risen dangerously with the increasing value of the dollar. Rapid dollarization of the Turkish economy is making debt repayments difficult while raising concerns about financing the current deficit, which has gone up $44 billion.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το… φαίνεσθαι μας μ'αρανε!!! Τρομάρα μας!!!

Δέν σᾶς ἀρέσει ὁ τίτλος; Προσβάλλει τά θεῖα τά ὅσια καί τά ἱερά μας;
Σοβαρά; Καί πότε τά σεβαστήκαμε ἐμεῖς, ὡς κοινωνία, αὐτά τά ὅσια, τά ἱερά καί τά θεῖα, γιά νά φροντίσω κι ἐγώ, μὲ τὴν σειρά μου, νά τά προασπίζομαι;

Εἶμαι κυριολεκτικῶς ἐξοργισμένη μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας.
Κι ἀναφέρομαι στὸ περιβάλλον καὶ στὴν ΜΗ συνειδητότητα, ὡς κοινωνίες, ποὺ μᾶς δέρνει.
Ἡ σχέσις μας μαζύ του εἶναι σὰν αὐτὴν τοῦ ἐπισκέπτου σὲ ξενοδοχεῖο, ποὺ κάποιος ἄλλος, ὅταν θὰ φύγουμε ἐμεῖς, θὰ ἔλθη γιὰ νὰ καθαρίση. Περνᾶμε, ἀπὸ ὅπου περνᾶμε, καὶ πίσω μας ἀφήνουμε τὴν καταστροφή.

Εἴμαστε, κατὰ πῶς ἀντιλαμβανόμεθα, κυρίαρχον εἶδος ἐπὶ τοῦ πλανήτου.

Τότε ὅμως γιατί ὅταν τά ῥέματα καί τά ποτάμια καί οἱ ὠκεανοί πλημμυρίζουν, ἀρχίζουμε τίς προσευχές καί τά παρακάλια;
Τότε θυμόμαστε τόν θεό μας;
Δῆλα δή ὁ θεός μας, ὁ ὅποιος θεός μας, εἶναι ΚΙ ἔξω ἀπό ἐμᾶς κι ἔξω ἀπό τό περιβάλλον μας;

Μά τόσο ἀνελέητα κάφροι εἴμαστε τελικῶς;

Τὸ τὶ εἶναι ὁ θεὸς γιὰ τὸν κάθε ἕνα μας, προσωπικά, διαφέρει ὡς ἄποψις.
Τὸ ὅ,τι ὅμως ΔΕΝ θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας τμήματα αὐτῆς τῆς θεϊκῆς ἐκφράσεως εἶναι μία πραγματικότης.

Ἄλλος θεωρεῖ πὼς ἡ γῆ, ὁ οὐρανός, ὁ ἀέρας εἶναι τυχαῖες τῆς φύσεως παραξενιές.
Ἄλλος πάλι τὰ θεωρεῖ δημιουργήματα τοῦ θεοῦ του.
Ἄλλος θεωρεῖ, σπανιότερα ὡς σπανιότατα, πὼς κι ὁ ἴδιος εἶναι τμῆμα καὶ μέρος τῆς δημιουργίας καὶ τοῦ ὁποίου δημιουργοῦ.

Οἱ περισσότεροι ὅμως, δυστυχῶς μας, συμπεριφέρονται ὡς κακῆς ποιότητος φιλοξενούμενοι ἤ ἐπισκέπτες, ποὺ μποροῦν στὸ πέρασμά τους νὰ σαρώσουν καὶ νὰ καταστρέψουν τὰ πάντα. Ἤ τέλος πάντων τὰ περισσότερα.

Ἔχει λοιπὸν ὁ κάφρος ἕνα οἰκοπεδάκι καὶ μέσα σὲ αὐτὸ κτίζει, κτίζει, κτίζει… Λὲς καὶ θὰ εἶναι αἰώνιος…

Ἤ, ἔχει αὐτὸ τὸ οἰκοπεδάκι καὶ καταστρέφει ὅλα τὰ ἄλλα οἰκοπεδάκια γύρω του.

Ἤ, κτίζει ἕνα σπίτι καὶ τὸ κάνει μὲ τέτοιον τρόπο, ποὺ καταλήγει νὰ καταλαμβάνῃ χῶρο ἱκανὸ νὰ στεγάσῃ δεκάδες ἀνθρώπους, ποὺ ὅμως εἶναι μόνον γιὰ τὴν πάρτη του.

Περνᾶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὴν παραλία καὶ νομίζεις πὼς πέρασε ἕνας λόχος κάφρων. Τόσα εἶναι τὰ σκουπίδια του.

Καπνίζει, πετᾶ τὶς γόπες του ὁπουδήποτε, μὰ ἀκόμη νὰ …φυτρώσουν.

Βάζει πληντύριο καὶ τὰ σαπουνόνερά του ποτίζουν τὶς ἐλιὲς τοῦ γείτονα καὶ τὸν κοινόχρηστο δρόμο.
Σκορπίζει τὰ μπάζα του στὰ ῥέματα καὶ στὶς ἀκτές, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ ἐὰν αὔριο αὐτὰ τὰ μπᾶζα θὰ πνίξουν κι αὐτὸν καὶ τὰ παιδιά του..

Τὸν ἐνοχλοῦν τὰ δέδρα καὶ τὰ κόβει, γιὰ νὰ ἔχῃ τὴν βελτίστη δυνατὴ θέα, ἀδυνατώντας νὰ συνειδητοποιήσῃ πὼς ἡ βελτίστη θέα εἶναι τὸ ἴδιο τὸ δένδρο…

Τὰ σκουπίδια του τὰ ἐντοπίζουμε σὲ δρόμους, σὲ ἀκτές, σὲ χωράφια καὶ πάντα …ἀνυπόγραφα!!!
Τὰ δάση πλέον δὲν εἶναι ἀνάσες ζωῆς ἀλλὰ χῶροι περισυλλογῆς ἀποῤῥιμάτων.

Τὸ αὐτοκίνητό του νὰ κινήσῃ καὶ σκασίλα του ἐὰν μὲ τὰ καυσαέριά του ἤ μὲ τοὺς θορύβους του ἀναστατώνει μίαν ὁλόκληρη γειτονιά.

Ὅταν μάλιστα θέλῃ νὰ τὸ σταθμεύσῃ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του, ξεχνᾶ καὶ δικαιώματα καὶ κοινωνικότητες. Ἡ πάρτη του ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα, διότι ἀπαγορεύεται νὰ περπατήσῃ μερικὰ μέτρα παραπάνω.

Ἡ βεράντα του νὰ ἁπλωθῇ κι ἄς ἐξαφανισθῇ ἡ βεράντα τοῦ γείτονος.
Τὰ δικά του παιδιὰ νὰ σπάσουν τὰ νεῦρα τῆς γειτονιᾶς ἀλλὰ τὰ παιδιὰ τοῦ γείτονος εἶναι παιδιὰ ἑνὸς …κατωτέρου θεοῦ.

Ὅταν διακοπεύεται ἐνδιαφέρεται μόνον γιὰ τὸ πόσο μακρύτερα θὰ ἁπλώση τὴν ἀρίδα καὶ οὐδέποτε γιὰ τὸ ἐὰν ἡ ἀρίδα του καταπατᾶ καὶ ἀκυρώνει τὰ δικαιώματα τῶν γύρω του.

Μόλις τοῦ κουνήσουν μερικὰ χιλιάρικα, ἤ ἀκόμη κι ἑκατοστάρικα, ἐμπρός του, πουλᾶ καὶ μάννα καὶ πατέρα καὶ κάποιες φορές, ἀκόμη καὶ παιδιά… Τὸ στομάχι του νὰ εἶναι γεμάτο…

Καὶ φυσικά… Ἐὰν δὲν κερδίζῃ ἀπὸ συναναστροφὲς κάτι, ὁ,τιδήποτε, ΔΕΝ τὶς κάνει…

Ἡ συλλογικότης, ὡς τρόπος ἀντιλήψεως τοῦ τελείωσε καὶ θεωρεῖ …δικούς του μόνον αὐτοὺς ποὺ μαζύ τους …μοιράζεται κάτι, ποὺ κατ’ αὐτόν, ἔχει ἀξία.

Ἔχει φτιάξει ἕναν κόσμο, δικό του, μὲ …«ὀνομασία προελεύσεως» ποὺ πρέπει νὰ …προστατευθῇ, διότι θὰ χάση, διαφορετικά, ἡ Βενετιὰ τὸ βελόνι της…!!!

Ὅλο αὐτὸ τὸ «μοντέλο» ἐπεκτείνεται διαρκῶς, οἱ ὁπαδοί του καὶ οἱ θαυμαστές του καθημερινῶς αὐξάνονται καὶ πολλαπλασιάζονται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο τὰ καφρίδια. Σὰν κλῶνοι.

Ὅσο οἱ συνθῆκες διαβιώσεώς μας δυσκολεύουν, τόσο περισσότεροι εἶναι οἱ χρήσιμοι πρόθυμοι ποὺ θὰ βρεθοῦν νὰ μιμηθοῦν τὸ πρότυπο τοῦ κάφρου, ἐφευρίσκοντας διαρκῶς νέες μεθόδους καφριστικῆς ἐκτονώσεως. Κι ἀν τὶ τὰ σούργελα νὰ ἀναρωτηθοῦν γιὰ τὸ τὶ πάει στραβά, λάθος, σπεύδουν νὰ παρασύρουν κι ἄλλους στὸν μονόδρομό τους, ποὺ ΔΕΝ ἀντιλαμβάνονται πὼς εἶναι κι ἀδιέξοδος.

Κι ὅλα αὐτὰ πίσω τους κρύβουν τὴν πρώτη μου ἀναφορά: οὐδέποτε κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς ἔνοιωσαν τμῆμα αὐτοῦ τοῦ πλανήτου, κομμάτι τῆς δημιουργίας ἤ ἔκφρασιν τοῦ ὁποίου θεοῦ τους.

Διότι λίγο, τόσο δὰ λίγο, νὰ εἶχαν συναίσθησιν τοῦ ποῦ διαβιοῦν, εἶναι βέβαιον πὼς θὰ μποροῦσαν νὰ συμπεριφερθοῦν εὐπρεπέστερα καὶ σαφῶς πιὸ ἀνθρώπινα…

Φιλοξενούμενοι ὅμως… Δῆλα δή, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, περιττοί.

Φιλονόη

Υ.Γ.1. Θυμοῦνται ὅμως νὰ ζητήσουν βοήθεια ὅταν τὸ νερό, γιὰ παράδειγμα, τοὺς πνίγει… Θυμοῦνται νὰ ἀναφωνήσουν «ὤ θεέ μου» τότε. Οἱ καραγκιόζηδες…

Υ.Γ.2. Δὲν ξέρω ἐὰν ἔχῃ, καὶ ποιάν, ἔκφρασιν ὁ θεός. Ὅμως ἐὰν ἐγὼ δὲν αἰσθανθῷ βοηθός του, συνεργός του, συμπαραστάτης του τότε ξένο σῶμα θὰ παραμένω. Τὰ ξένα σώματα ὅμως ἐνίοτε ἀποβάλλονται.

Πηγή Φιλονόη και φίλοι...

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το blog διαψεύδει τα ασύστολα ψεύδη, την απροκάλυπτη προβοκάτσια, πως αυτό το καινούργιο που ζούμε είναι Μνημόνιο.

Δεν είναι!
Είναι ο τρόπος για να βγούμε απ' τα Μνημόνια, απ' τα οποία είχαμε βγεί, αλλά έπρεπε να ξαναμπούμε για να μπορέσουμε επιτέλους να βγούμε και να λέμε πως βγήκαμε, όντας βυθισμένοι σ' αυτά, που θα μπορούσαμε να είχαμε βγει οριστικά, αν δεν είχαμε ξαναμπεί!

Αυτή η τόσο απλή συλλογιστική που μερικοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν (επίτηδες, για να βάλουν προσκόμματα στο έργο της λαϊκής τούτης κυβέρνησης), αναλύθηκε εναργέστατα στην τρίωρη (και πολύ μας πάει!) συνεδρίαση της Βουλής, κατά την οποία δόθηκε απλόχερα στον λαό από δεξιά κι αριστερά η ευλογία (δια της ''ευλογίας'' που ψηφίστηκε) να μπορέσει ν' απαλλαγεί επιτέλους από το άγος των μνημονίων!

Και για του λόγου το αληθές, ορίστε:
Σε λίγες μέρες θα εκταμιευθεί η πρώτη δόση της ευλογίας, την οποία ασχέτως αν θα την δούμε ή όχι, και μην γινόμαστε μεμψίμοιροι, θα την δουν πολύ καλά, κατά πρώτον οι τοκογλύφοι-''εταίροι'' και δεύτερον οι τράπεζες για να μπορούν να δίνουν άνετα δάνεια στους χρεοκοπημένους καναλάρχες, ενώ τα πεντακόσια τόσα ευρώ της σύνταξης να τα δίνουν λίγα-λίγα, κι άμα θέλουν!

Επίσης τα ασφαλιστικά ταμεία (αυτά που λήστεψε με το PSI ο μέγας απατεώνας η Αυτού Χυδαιότης) θα μπορούν να  αλλάζουν εκ των υστέρων με απόφαση των διοικητικών τους υπαλλήλων τον αριθμό των δόσεων της ρύθμισης οφειλής που έχουν κάνει οι ασφαλισμένοι, αυξάνοντας έτσι βεβαίως και το ποσό της δόσης, μονομερώς κι αυθαίρετα, έτσι όπως σε μία δημοκρατία αρμόζει!

Θα μπεί έτσι ένα τέλος στην μονομερή εκείνη ενέργεια της ψήφισης νόμου για τις 100 δόσεις, ένα τεράστιο λάθος που διέπραξε η λαϊκή μας κυβέρνηση εναντίον των αγαθών και ευκολόπιστων ''εταίρων'', στους οποίους τόσα πολλά χρωστάμε!

Και άλλα, και άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός και που σιγά-σιγά εισχωρώντας βαθιά μέσα στην ''ευλογία'' θα τα νοιώθουμε ν' απλώνουν τις ευεργετικές τους ιδιότητες πάνω στο πετσί μας.

Γι αυτό λέμε:
Τούτο το καινούργιο δεν είναι Μνημόνιο!
Είναι το κάτι άλλο. Το διαφορετικό. 
Μιά ευλογία... 
Μιά ευχή, να πούμε...
Για όλους τους εχθρούς του λαού και της πατρίδας!... 



Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πριν ακόμη υπογραφεί η Συμφωνία, πριν δεσμευτεί για το Μνημόνιο 3, η ελληνική κυβέρνηση παραχώρησε 14 ελληνικά αεροδρόμια στην Γερμανία για μόλις 1,23 δισ.

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης 

Στη Γερμανία παρέδωσε η κυβέρνηση τα ελληνικά τα αεροδρόμια της Θεσσαλονίκης, Κέρκυρας, Χανίων, Κεφαλλονιάς, Ζακύνθου, Ακτίου, Καβάλας, Ρόδου, Σάμου, Μυτιλήνης, Μυκόνου, Σαντορίνης και Σκιάθου. 

Με απόφαση η ελληνική κυβέρνηση παραχώρησε τα 14 Περιφερειακά Αεροδρόμια στην γερμανική Fraport υλοποιώντας τον σχετικό διαγωνισμό που ολοκληρώθηκε πριν μήνες και μετά την εισήγηση της διοίκησης του ΤΑΙΠΕΔ στις 3 Ιουλίου.

Η σχετική απόφαση ελήφθη κατά την διάρκεια του Κυβερνητικού Συμβουλίου Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ) που συνεδρίασε στις 13 Αυγούστου και χθες δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης. Οι υπουργοί που υπέγραψαν την παράδοση των ελληνικών αεροδρομίων είναι: Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκης και οι υπουργοί Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, Οικονομίας Γ. Σταθάκης και Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Π. Σκουρλέτης.

Πρόκειται για την πρώτη αποκρατικοποίηση που υλοποιείται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Όπως προκύπτει από το ΦΕΚ δεν υπάρχει κάποια αλλαγή και η σύμβαση θα γίνει βάση των όρων του διαγωνισμού που είχε κατακυρωθεί στην γερμανική εταιρία. Το τίμημα που θα καταβάλει η Fraport ανέρχεται σε 1,23 δισ.

Το ξεπούλημα των αεροδρομίων ήταν όρος του Μνημονίου που έγινε νόμος του κράτους στις 14 Αυγούστου. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση νομιμοποίησε το ξεπούλημα μία ημέρα πριν να δεσμευτεί μέσω του 3ου Μνημονίου. 

Στον διαγωνισμό του ΤΑΙΠΕΔ για την παραχώρηση 14 περιφερειακών αεροδρομίων για 40+10 χρόνια πλειοδότης ανεδείχθη η ελληνογερμανική κοινοπραξία Fraport - Slentel Ltd, η οποία προσέφερε εφάπαξ τίμημα 1,2 δισ. ευρώ, ετήσιο μίσθωμα 22,9 εκατ. ευρώ κατ' έτος, ποσοστό 25% από τα από τα προ φόρων, τόκων και αποσβέσεων έσοδα και τέλη υπέρ ΥΠΑ, που φτάνουν 1,2 δισ. ευρώ για όλη την περίοδο της παραχώρησης. 

Η αστειότητα είναι ότι η Fraport δεσμεύθηκε για επενδύσεις 330 εκατ. στην πρώτη τετραετία και συνολικά 1,4 δισ. ευρώ για τα επόμενα 40 χρόνια που θα έχει στην κατοχή της τα σημαντικότατα περιουσιακά στοιχεία της χώρας, που πέρα των άλλων, είναι στρατηγικής και εθνικής σημασίας εφόσον βρίσκονται σε βορά, νότο, ανατολή και δύση της χώρας.

Κύριος μέτοχος της Fraport είναι το γερμανικό ομόσπονδο κρατίδιο της Έσσης (31,35%), ενώ ακολουθούν το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Έσσης (20,2%), η αεροπορική εταιρεία Lufthansa (8,45%), η αυστραλιανή επενδυτική εταιρεία Rare Infrastructure Limited (5,27%) και οι λοιποί μέτοχοι (34,91%).

Το γερμανικό δημόσιο είναι ελληνικό δημόσιο
Θα μείνει αξέχαστη στην ελληνική ιστορία η δήλωση του υπουργού Σπρίντζη που αφορούσε στο χάρισμα των αεροδρομίων στην Fraport: "Δεν είναι ιδιωτικοποίηση όταν πωλείται εθνικός δημόσιος πλούτος και δε μπαίνει ένας ιδιώτης αλλά μπαίνει μια εταιρεία που είναι το Γερμανικό Δημόσιο"

Ήταν ο ίδιος υπουργός που τρεις ημέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Σύριζα και τους ΑΝΕΛ, είχε δηλώσει για την παράδοση των αεροδρομίων: "Η κεντρική τοποθέτηση της κυβέρνησης είναι ότι θα σταματήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις των υποδομών που εξυπηρετούν και μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της χώρας". 

Ξαφνικά τα ελληνικά αεροδρόμια δεν βοηθούν την ανάπτυξη της χώρας, αλλά σίγουρα βοηθούν την ανάπτυξη του γερμανικού δημοσίου, το οποίο σύμφωνα με τον ισχυρισμό της κυβέρνησης είναι και ελληνικό δημόσιο.

Δείτε το ΦΕΚ της παράδοσης



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θερινά τμήματα για να περάσουν τα δύσκολα προαπαιτούμενα νομοσχέδια

Το πολιτικό τέχνασμα που έψαχνε για να αποφύγει τις εκλογές το Σεπτέμβριο, αλλά παράλληλα να βάλει ένα τέλος στην πολιτική αναστάτωση η οποία φούντωσε με το ενδεχόμενο ο πρωθυπουργός να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, βρήκε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Η Βουλή οδηγείται σε θερινά τμήματα. Πρόκειται για μία πολιτική εξέλιξη που απομακρύνει την εκλογολογία, αλλά και την πρόταση για ψήφο εμπιστοσύνης.

Με τη θέσπιση των θερινών τμημάτων, η κυβέρνηση μπορεί να περάσει κρίσιμα και δύσκολα προαπαιτούμενα νομοσχέδια στις αρχές Σεπτέμβρη, όπως αυτό της φορολόγησης των αγροτών. Παράλληλα, αποδυναμώνεται η δυνατότητα της προέδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου να μπλοκάρει τις διαδικασίες καθιστώντας προβληματική την ψήφιση νομοσχεδίων. Τέλος, παραμένει στην ευχέρεια της κυβέρνησης η διενέργεια εκλογών τον Οκτώβριο, όπως επιθυμεί το Μαξίμου, που δεν θέλει την εσπευσμένη διαδικασία του Σεπτεμβρίου.

Η κυβέρνηση φαίνεται πως έχει ήδη συντάξει το σχετικό Προεδρικό Διάταγμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος φέρεται να το έχει υπογράψει. Επομένως αυτό που απομένει είναι η δημοσίευση του Προεδρικού Διατάγματος, η οποία θα γίνει στον χρόνο που θα επιλέξει η κυβέρνηση. Τα 3 θερινά τμήματα θα διαρκέσουν μέχρι τις αρχές του Οκτώβρη και θα έχουν διάρκεια 15 ημέρες το καθένα.

Πάντως, η λύση αυτή δεν θα κάμψει τις αντιδράσεις των διαφωνούντων, αφού θα έχουν τη δυνατότητα να εκλέξουν δικό τους εκπρόσωπο και να παρευρίσκονται στα τμήματα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


ΗΠΑ και Τουρκία παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια στην περιοχή

Του Σάββα Ιακωβίδη

Ο μέγας εφιάλτης της Τουρκίας είναι ένα κουρδικό κράτος από το Βόρειο Ιράκ μέχρι το λιμάνι του Τσεϊχάν και τον κόλπο της Αλεξανδρέττας.
Ενδεικτικό της αλητείας της αμερικανικής διπλωματίας και πολιτικής: Οι μόνοι που πολεμούν κατά των τζιχαντιστών είναι οι πιο πιστοί σύμμαχοί τους, οι Κούρδοι. Και τους πρόδωσαν και τους μαχαίρωσαν πισώπλατα με τη συμφωνία που έκαναν με τους Τούρκους.
Κούρδοι: «Το ΙΚ είναι δίδυμο κράτος με την Τουρκία. Εμείς είμαστε ο στόχος. Το κυριότερο: Οι μονάδες των ανταρτών μας δεν έχουν βάλει καν το δάχτυλο στη σκανδάλη. Αυτό, ας το έχουν υπόψη τους όλοι».

Πρέπει να το παραδεχτούμε ξανά: Ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι ένας «ιστορικός ηγέτης», όπως γλοιωδώς αλλά ηλιθιωδώς ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τον αποκάλεσε σε πρόσφατη συνέντευξή του.

Είναι ένας αδίστακτος και επικίνδυνος καιροσκόπος και αλαζόνας σουλτάνος που, για να ξεπλύνει την ήττα του, στις τελευταίες εκλογές στην Τουρκία (7 Ιουνίου) και την αποτυχία του να γίνει υπερπρόεδρος, ξεκίνησε έναν νέο πόλεμο κατά των Κούρδων μαχητών.
Όπως είναι γνωστό, οι Κούρδοι, υπό τον χαρισματικό Σελαχατίν Ντεμιρτάς, κέρδισαν 80 έδρες και κονιορτοποίησαν τα αυτοκρατορικά όνειρα του Ερντογάν. Έκτοτε, εδώ και δύο μήνες, ο Πρωθυπουργός Νταβούτογλου προσπαθεί να σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας αλλ’ αποτυγχάνει, διότι αυτό απαιτεί ο Τούρκος Πρόεδρος. Τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι μάλλον η χώρα οδηγείται σε νέες εκλογές μέσα στον Νοέμβριο, ενώ δημοσκοπήσεις που το κόμμα του σουλτάνου, ΑΚΡ, διενεργεί συνεχώς φαίνεται να εμφανίζουν μια μικρή άνοδο στα ποσοστά του κόμματος.

Γιατί, λοιπόν, ο σουλτάνος σκότωσε την εκεχειρία μεταξύ της Τουρκίας και των Κούρδων και σε τι στοχεύει; Υπάρχουν δύο μεγάλες εικόνες που συμπληρώνουν η μία την άλλη και οι δύο αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση των σχεδίων του Ερντογάν. Η μία εικόνα αφορά τον πόλεμο στη Συρία και τις βάσιμες καταγγελίες ότι η Τουρκία βοηθούσε ή και βοηθά ακόμα τους δολοφόνους του Ισλαμικού Κράτους. Για πολύ καιρό, η Τουρκία ηρνείτο να επιτρέψει σε συμμαχικά αεροπλάνα να βομβαρδίσουν τους τζιχαντιστές.

Όταν αυτοί επιχείρησαν να καταλάβουν τη συριακή πόλη Κομπάνι, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, προκάλεσαν την ηρωική αντίσταση των Κούρδων μαχητών, την υποστήριξη του παγκόσμιου Τύπου και την ταυτόχρονη θυελλώδη κατακραυγή κατά της Τουρκίας. Οι Κούρδοι της Τουρκίας εξανέστησαν και απαίτησαν υποστήριξη των ομοεθνών τους αλλά συνάντησαν τη σκληρή καταστολή της αστυνομίας με πολλούς νεκρούς. Γιατί πριν από λίγες ημέρες ο Ερντογάν άλλαξε πολιτική και συμφώνησε με τις ΗΠΑ για βομβαρδισμούς κατά των τζιχαντιστών μέσω της βάσης του Ιντσιρλίκ;

Πρώτον, διότι ο πραγματικός στόχος του είναι το ΡΚΚ, που εδώ και χρόνια αγωνίζεται για την αυτονομία των Κούρδων και όχι οι τζιχαντιστές.

Δεύτερον, μετά τη διεθνή κατακραυγή για την κυνική στάση της Τουρκίας στην πολιορκία της πόλης Κομπάνι, ο Ερντογάν φαίνεται να αλλάζει εξωτερική πολιτική. Με στόχο να βελτιώσει τις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον, να αναθερμάνει τις σχέσεις με το Ισραήλ και να δείξει ότι ενδιαφέρεται για λύση στο Κυπριακό.

Τρίτον, να επιτύχει τη δημιουργία νεκρής ζώνης μεταξύ Τουρκίας και Συρίας η οποία, ουσιαστικά, θα αποδυναμώνει τους Κούρδους μαχητές, αλλά θα προσφέρει ασφαλές καταφύγιο στους τζιχαντιστές.

Τέταρτον, να αναστρέψει την κάκιστη εικόνα της Τουρκίας, που πολλοί στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη απαίτησαν την εκδίωξή της από το ΝΑΤΟ.

Πέμπτον, ο Ερντογάν επιμένει στην απομάκρυνση του Προέδρου Άσαντ αλλά φαίνεται να μην υπολογίζει τις αντιδράσεις της Ρωσίας και του Ιράν, συμμάχων της Δαμασκού.

Έκτον, ο Ερντογάν λέγει ότι στηρίζει τον δήθεν συντηρητικό «Ελεύθερο Συριακό Στρατό», αλλά παραγνωρίζει πως πτώση του Άσαντ θα οδηγήσει στην κάλυψη του κενού από το ΙΚ και κάθε είδους εξτρεμιστές. Με επιπτώσεις και στην ίδια την Τουρκία.

Αμερικανικό μαχαίρωμα

Είναι πραγματικά ενδεικτικό της βαναυσότητας και της αλητείας της αμερικανικής διπλωματίας και πολιτικής: Οι μόνοι που πολεμούν κατά των τζιχαντιστών είναι οι πιο πιστοί σύμμαχοί τους, οι Κούρδοι. Και τους πρόδωσαν και τους μαχαίρωσαν πισώπλατα με τη συμφωνία που έκαναν με τους Τούρκους. Εξάλλου, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, ο μόνος που μπορεί ακόμα να αντισταθεί στην προέλαση του ΙΚ είναι ο συριακός στρατός με τους συμμάχους του και οι Κούρδοι μαχητές. Οι ΗΠΑ και η Τουρκία παίζουν πάρα πολύ επικίνδυνα παιγνίδια στην περιοχή.

Η δεύτερη μεγάλη εικόνα είναι η κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας. Είναι γεγονός πως ο Ερντογάν ήταν ο μόνος Τούρκος ηγέτης που έδωσε κάποιες ελευθερίες στους Κούρδους. Μετά από δεκαετίες συγκρούσεων, που στοίχισαν τη ζωή σε 40.000 ανθρώπους και οδήγησαν στην καταστροφή πέραν των 3.000 κουρδικών χωριών, οι Κούρδοι απέκτησαν δικό τους τηλεοπτικό δίχτυο, μιλούσαν τη γλώσσα τους, κτλ. Ο σουλτάνος πίστευε πως με αυτά θα ηρεμούσε τους Κούρδους και το ΡΚΚ θα έβαζε τα όπλα παρά πόδα. Ο Ερντογάν αποδείχτηκε, όμως, πρώτα αναξιόπιστος συνομιλητής, δεύτερον επέμενε πως κυρίαρχο στις υποθέσεις του κράτους είναι μόνο το Ισλάμ και, τρίτον, παρέβλεψε πως η αντιπαράθεση με τους Κούρδους είναι πολιτική και όχι θρησκευτική.

Η ήττα του στις εκλογές της 7ης Ιουνίου ανέκοψε τα σχέδιά του να περιβληθεί με φαραωνικές υπερεξουσίες. Κάποιοι έπρεπε να καταβάλουν το τίμημα της ήττας του και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους Κούρδους που σάρωσαν το όριο του 10% και κέρδισαν 80 έδρες, όσες και το αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Κουρδική αυτονομία

Τι ζητούν οι Κούρδοι, που συντρομάζει τους Τούρκους; Ζητούν αυτονομία στη νοτιοανατολική Τουρκία, όπου έχουν την πλειοψηφία. Θέλουν τη δική τους αστυνομία, εκλεγμένους δικούς τους κυβερνήτες και έλεγχο του προϋπολογισμού τους.
Ακόμα πιο εφιαλτικό για την Άγκυρα: Οι Κούρδοι αξιώνουν επίσημη αναγνώριση της εθνικότητάς τους ως συνιδρυτών της Τουρκικής Δημοκρατίας και την εισαγωγή της κουρδικής γλώσσας στα σχολεία. Αντ’ αυτών και μετά την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ-Τουρκίας, ας προσεχθούν μερικά δεδομένα:

Πρώτον, τα τουρκικά αεροπλάνα χαϊδεύουν τους τζιχαντιστές και βομβαρδίζουν ανελέητα τους Κούρδους μαχητές στο όρος Κανδήλιον. Όμως, δεν αποκλείεται οι τζιχαντιστές να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Τουρκία ως πράξη αντεκδίκησης.

Δεύτερον, με την ανατίναξη της εκεχειρίας και τον πόλεμο κατά των Κούρδων, ο Ερντογάν επιδιώκει να προσεταιρισθεί τους φανατικούς εθνικιστές, που αντιτίθενται σε οποιαδήποτε παραχώρηση στους Κούρδους.

Τρίτον, ο σουλτάνος ελπίζει, διά των εκλογών του Νοεμβρίου, να κερδίσει ξανά κομματική αυτοδυναμία και να προχωρήσει στα σχέδιά του για να περιβληθεί με υπερεξουσίες.

Με απλά λόγια: Για να αντιστρέψει το αποτέλεσμα της ήττας του, ο Ερντογάν, κατά τρόπο αδίστακτο αλλά χαρακτηριστικό της σουλτανικής ιδιομορφίας του, βυθίζει την Τουρκία σε έναν νέο πόλεμο, που μπορεί να αποδειχτεί το πολιτικό Βατερλώ του. Και η καταστροφή της χώρας. Ήδη η τουρκική λίρα έχασε από την αξία της και η οικονομία ασθμαίνει. Τι κι αν σκοτωθούν δεκάδες ή και εκατοντάδες Τούρκοι και Κούρδοι. Ας σκοτωθούν, φτάνει ο Ερντογάν να ικανοποιήσει τις λουδοβίκειες φιλοδοξίες του.

Κανείς δεν γνωρίζει την έκβαση του πολέμου στη Συρία. Ρωσία και Ιράν παρακολουθούν με οργή τα τουρκικά τσαλίμια και το νέο πολιτικό στρατήγημα του Ερντογάν. Το Ισραήλ σιωπά αλλά παρακολουθεί τις σουλτανικές μηχανεύσεις, μη ανεχόμενο τις τουρκικές κινήσεις. Όμως, η πιο σημαντική παράμετρος, που θα κρίνει τις εξελίξεις στην περιοχή, είναι οι Κούρδοι. Φρονίμως ποιούντες, πρώτον, δεν παρέδωσαν τα όπλα τους, επειδή δεν είχαν καθόλου εμπιστοσύνη στον Ερντογάν. Και, δεύτερον, οι επιθέσεις τους αποβλέπουν περισσότερο σε υλικές ζημιές παρά σε ανθρώπινα θύματα, για να μην προσφέρουν βολικό άλλοθι και… ψήφους στον σουλτάνο.

Δίδυμα, ΙΚ-Τουρκία

Όπως ο Σάββας Καλεντερίδης σημειώνει σε ανάλυσή του: «Χαρακτηριστική της στάσης που κρατά η κουρδική πλευρά, είναι η δήλωση του εκ των στρατιωτικών ηγετών του ΡΚΚ Μουράτ Καραγιλάν, συγγραφέα του βιβλίου ‘Η ανατομία του πολέμου στο Κουρδιστάν’:
‘Αν θέλουν να μας καταστρέψουν με πόλεμο, ας έλθουν, τους περιμένουμε. Οι αεροπορικές επιθέσεις είναι ένα φιάσκο. Εμείς παραμένουμε πιστοί στη συμφωνία του Ντολμάμπαχτσε, θέλουμε ειρηνική λύση. Στις 24 Ιουλίου, την ημέρα υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης, που έθαψε τους Κούρδους, άρχισαν τις αεροπορικές επιθέσεις χωρίς να τους προκαλέσουμε. Το έκαναν για το 13% των εκλογών και λόγω της συνένωσης των καντονίων Τζεζίρε και Κομπάνι. [...]
‘Το ΙΚ είναι δίδυμο κράτος με την Τουρκία. Δεν πρόκειται να τους επιτεθούν, εμείς είμαστε ο στόχος […]. Μέχρι στιγμής έχουμε οκτώ νεκρούς από τους βομβαρδισμούς και δύο νεκρούς από νάρκη. Και το κυριότερο, οι μονάδες των ανταρτών μας δεν έχουν βάλει καν το δάχτυλο στη σκανδάλη. Αυτό, ας το έχουν υπόψη τους όλοι’». Κυρίως, όλοι πρέπει να έχουν υπόψη ότι στο Βόρειο Ιράκ λειτουργεί αυτόνομη κουρδική κυβέρνηση.

Το μόνο που απομένει είναι η αναγνώρισή της. Στη Βορειοανατολική Συρία λειτουργεί επίσης αυτόνομη κουρδική περιοχή, παρά τις λυσσώδεις μάχες εκ μέρους του ΙΚ. Και στην Ανατολική Τουρκία ζουν πέραν των 15 εκ. Κούρδοι. Το κουρδικό όνειρο για ένα κράτος από το Βόρειο Ιράκ μέχρι το Τσεϊχάν και την Αλεξανδρέττα δεν είναι πλέον στη σφαίρα της φαντασίας. Κι αυτό είναι ο μέγας διαχρονικός εφιάλτης της Τουρκίας.

Πηγή Sigma


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδάκη

Άρχισε με φανερό πλέον τρόπο την δεκαετία του εβδομήντα με εκείνη την γνωστή αμερικανική κινηματογραφική παραγωγή, «Το μωρό της Ροζμαρί», από ένα σατανιστή σκηνοθέτη, τον Πολωνεβραίο, Ρομάν Πολάνσκυ. Το σενάριο της ταινίας ήταν το πως γεννιέται και μεγαλώνει ο αντίχριστος που θα κυβερνήσει τον κόσμο.

Σήμερα, εν έτη 2015, η εκστρατεία προβολής του αντίχριστου και της αναμενόμενης έλευσης του σύμφωνα με τους οπαδούς του που πολλαπλασιάζονται συνεχώς, έχει οργιάσει με κάθε μέσο. Κινηματογραφικές ταινίες, βίντεο, βιβλία, διαδίχτυο, όλα στην υπηρεσία της ψυχικής υποδούλωσης της ανθρωπότητας στο «σωτήριο» μεγάλο γεγονός της έλευσης του Αντίχριστου.

Γνωστοί καλλιτέχνες, ηθοποιοί, όπως ο περίφημος Τομ Κρους των σανατιστών σαιεντόλοζυ καθώς και η διάσημη Μαντόνα, σκηνοθέτες, συγγραφείς, και από δεξιά και αριστερά τους η διεθνής διαβολική μασονία των πολιτικών με τα «όμορφα» συνθήματα των «δημοκρατικών» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όλοι μαζί στην συνομωσία της προβολής και της προετοιμασίας του ερχομού του.

Το μήνυμα που έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο από τα διεθνή media είναι πλέον πολύ σαφής. Δεν το κρυπτογραφούν πλέον, δεν το κρύβουν, δεν διστάζουν να το λένε φανερά με απλά λόγια: «Ο Αφέντης μας έρχεται, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την εμφάνιση του, είναι ήδη πολύ αργά, είτε είμαστε μαζί του ή εναντίον του».

Δείτε ότι όλα αυτά δεν είναι υπερβολή αλλά μια διεθνή πραγματικότητα. Amazing Promotion of the Antichrist Satan 666 in the 2015 Media…He’s Coming!
Εγώ προτείνω ιδιαίτερα να παρακολουθήσετε πολύ προσεκτικά το βίντεο που παραθέτουμε. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κανείς την αγγλική για να το καταλάβει.



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Την τελευταία πενταετία η Ευρώπη αναλώθηκε στο γνωστό από παλιά αγαπημένο της αντικείμενο: να τρώει τις σάρκες της. Το έπραξε (πολύ περισσότερο) με αφορμή την κρίση χρέους, ιδίως της Ελλάδας, και (πολύ λιγότερο) με αιτία τα προβλήματα που αυτή η κρίση από μόνη της γεννούσε. Δηλαδή ουσιαστικά πριν από τη στιγμή που η κρίση «αξιοποιήθηκε» στο όνομα του νέου γερμανικού ηγεμονισμού.

Μέχρι προχθές όλα έδειχναν ότι αυτή η ολέθρια πορεία θα συνεχιστεί αδιατάρακτα – και πιθανότατα, τελικά, αυτό θα συμβεί. Όμως ξαφνικά δύο παράμετροι άλλαξαν, προς στιγμή τουλάχιστον, την συνολική ισορροπία και κάνουν την Ευρώπη να δείχνει ότι ίσως και να ξυπνά από τον βαθύ της λήθαργο.

Η πρώτη ήταν η αντίδραση που ήρθε από πολλές πλευρές στη γερμανική γραμμή στην ελληνική υπόθεση: αυτό, συνέβη για πρώτη φορά. Και χωρίς να σημαίνει ότι η Ελλάδα βρέθηκε σε ένα καλύτερο πρόγραμμα, σημαίνει ότι έγινε ένα πρώτο, έστω και ελάχιστο, βήμα ανάσχεσης της απόλυτης ηγεμονίας του Βερολίνου όπως τη ζούμε τα πέντε τελευταία χρόνια.

Η δεύτερη, και πιθανότατα πολύ πιο σημαντική, είναι η αφύπνιση που φαίνεται να προκαλεί ακόμα και στον πολιτικό και γραφειοκρατικό δεινόσαυρο της Ευρώπης η φρίκη της φυγής των κυνηγημένων αμάχων του πολέμου. Ενός πολέμου για τον οποίο την ευθύνη φέρει στο ακέραιο η Δύση και ο οποίος υπήρξε εντελώς απερίσκεπτος.

Εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται αυτή τη στιγμή με το ένα πόδι στη θάλασσα διακινδυνεύοντας να πνιγούν προκειμένου να γλυτώσουν από τη βαρβαρότητα που έχει ορκιστεί να τους αφανίσει.

Ολοι αυτοί οι άνθρωποι, τραγικές μορφές ενός 21ου αιώνα ο οποίος κάθε άλλο παρά αξίζει το σεβασμό της Ιστορίας, είναι τα τραγικά θύματα μιας πολιτικής που χαράχθηκε ανεύθυνα, επιπόλαια, λανθασμένα, αναίτια. Ισως όμως γι αυτόν ακριβώς το λόγο μπορεί τελικά και να καταστούν, άθελά τους και χωρίς ευθύνη τους, θύτες των θυτών τους.

Η Ευρώπη είναι ανέτοιμη να σηκώσει αυτό που, όπως όλα δείχνουν, έρχεται. Και μόλις τώρα η καγκελάριος της Γερμανίας διαπιστώνει ότι το πρόβλημα μπορεί να αποδειχθεί μεγαλύτερο κι από την ελληνική κρίση. Είναι όμως μια διαπίστωση πολύ ασθενής, που έρχεται πολύ αργά και που δεν συνοδεύεται από όσα πραγματικά θα έπρεπε να γίνουν.

Η υπερφίαλη, ανεύθυνη, υποκριτική Ευρώπη, θα δοκιμαστεί από την τραγωδία των εκατομμυρίων αυτών ανθρώπων που αναίτια και ακατάληπτα ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους έχοντας ήδη πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς. Και θα δοκιμαστεί σκληρά.

Αντί λοιπόν να επιδίδεται σε αυτό τον κανιβαλισμό των πέντε τελευταίων ετών, ας δει πώς μπορεί να προχωρήσει την ενοποίησή της όχι μέσα από την εσωτερική διαίρεση, αλλά μέσα από την οργάνωση μιας ουσιαστικής Ενωσης που θα απαντά στα αληθινά, τεράστια προβλήματα που μας ζώνουν.

Ισως αυτή η τραγωδία να καταστεί η αιτία επιτέλους η Ευρώπη να ξυπνήσει.

Αν όχι…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Γιώργου Καραμπελιά 

 Κλείνει ένας χρόνος, σχεδόν, από τότε που άρχισε να γίνεται όλο και πιο πιθανή η άμεση κατάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με την ευκαιρία της προεδρικής εκλογής και την πρόκληση πρόωρων εκλογών στις αρχές του 2015. Τα μηνύματα ήταν αδιάψευστα. Η Νέα Δημοκρατία, μετά τις ευρωεκλογές, έδειχνε να καταρρέει ενώ πύκνωναν τα σημάδια από τους Αμερικανούς, και ταυτόχρονα από τους Γερμανούς, ότι εγκαταλείπουν σταδιακώς τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Πράγμα που συνέβη για πολλούς λόγους.

Γιατί Αμερικανοί και Γερμανοί προτίμησαν τον ΣΥΡΙΖΑ;
Κατ’ αρχάς, η απειλή πολιτικής αποσταθεροποίησης, από την εξάντληση των δύο παλαιών μαστοδόντων του δικομματισμού, έβαζε τις μεγάλες δυνάμεις σε τροχιά αναζήτησης εναλλακτικών λύσεων και υποχρεωτικώς έπεφταν πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ.
Συν τοις άλλοις, οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί, ο καθένας για δικούς του λόγους, δεν ήθελαν να κλείσει η εποχή των μνημονίων για την Ελλάδα, όπως φαινόταν πιθανό να συμβεί μετά το τέλος του 2014, ή τουλάχιστον κατά το 2015.

Για τους Γερμανούς και ιδιαίτερα τη στρατηγική Σόιμπλε: Η Ελλάδα, μετά το ξεζούμισμα επτά χρόνων (η ύφεση είχε αρχίσει από το 2008), θα είχε ίσως τη δυνατότητα να ξεφύγει από τη μέγγενη των μνημονίων και θα αποκτούσε μεγαλύτερη ανεξαρτησία, αναδεικνύοντας κυβερνήσεις που θα αναιρούσαν εν μέρει τα «κεκτημένα» των μνημονιακών χρόνων και θα επανέφεραν στο τραπέζι το ζήτημα του Κατοχικού Δανείου και των αποζημιώσεων. Σε πιθανές εκλογές, το 2015, ή ακόμα και το 2016, θα ήταν δυνατό να αναδειχθεί μια κυβέρνηση αντιμνημονιακών δυνάμεων με πραγματικές δυνατότητες – αν όχι «να σκίσει τα μνημόνια»– να αναιρέσει ένα μεγάλο μέρος του μνημονιακού κορσέ. Αυτό, παράλληλα με τις ανάλογες εξελίξεις στην Ισπανία ή την Ιρλανδία, κινδύνευε να θέσει σε κίνδυνο τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη και να δώσει τη δυνατότητα στους Γάλλους και τους Ιταλούς να σηκώσουν κεφάλι. Εξάλλου, η πολιτική Ντράγκι, σχετικά με την ποσοτική χαλάρωση, και η εκλογή Γιουνκέρ, ως προέδρου της Κομισιόν, δεν προοιωνίζονταν κάποια θετική εξέλιξη για τη γερμανική ηγεμονία. Γι’ αυτό και θα ήταν προτιμότερη μια πρόωρη, και σε συνθήκες μνημονίου, άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ώστε να αποτύχει παταγωδώς και να μεταβληθεί στο αρνητικό παράδειγμα για την Ευρώπη.

Οι Αμερικανοί , από την άλλη, εξ αιτίας των γεωπολιτικών αναταραχών στην ευρύτερη περιοχή και της αντιπαράθεσης Τουρκίας-Ισραήλ, δεν είχαν κατορθώσει ακόμα να κλειδώσουν τα δύο βασικά τους «θέματα», σχετικά με την Ελλάδα, το ζήτημα των Σκοπίων και προπαντός το Κυπριακό, δεδομένου ότι θεωρούσαν την κυβέρνηση Σαμαρά υπερβολικά «εθνικιστική». Εξάλλου, από την εποχή της κυβέρνησης Σημίτη –με μοναδική εξαίρεση το διάλειμμα του ΓΑΠ που με εντολή τους οδήγησε την Ελλάδα στα μνημόνια για να πλήξει την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ–, η Αμερική είχε απολέσει σε μεγάλο βαθμό την απόλυτη ηγεμονία στην ελληνική πολιτική σκηνή: ο Σημίτης, ο Κώστας Καραμανλής και οι Σαμαράς -Βενιζέλος βρίσκονταν πιο κοντά στους Ευρωπαίους και τους Γερμανούς, ή τουλάχιστον προσπαθούσαν να κρατούν ίσες αποστάσεις.

Έτσι, από τη μία οι Αμερικανοί, για να προωθήσουν τους γεωπολιτικούς τους στόχους και να προκαλέσουν μεγαλύτερη ζημιά στην Ευρωζώνη, ώστε να υποταχθεί στον Ατλαντισμό, από την άλλη οι Γερμανοί, για να σταθεροποιήσουν την ηγεμονία τους στην Ευρώπη, συνέβαλαν στην πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά και στην άνοδο στην εξουσία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε συνθήκες κρίσης. Και προφανώς θα επρόκειτο για μια κυβέρνηση αδύναμη, χωρίς καμία δυνατότητα να αντισταθεί στους μεν και τους δε.

Ο Σόιμπλε είτε θα επιτύγχανε μια παραδειγματική αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είτε θα την μετέβαλλε σε παράδειγμα προς αποφυγήν και θα καθυστερούσε ή θα μείωνε την ισχύ του αντιγερμανικού ρεύματος στην Ευρώπη. Οι Ποδέμος και το Σιν Φέιν θα έπαιρναν ένα μάθημα, και πριν απ’ όλους οι αντιμνημονιακοί στην Ελλάδα. Διότι θα οδηγούνταν είτε στην επιλογή μιας άτακτης χρεωκοπίας –το περιβόητο Grexit– είτε σε υποταγή, μέσα από καταστροφές που θα διαιώνιζαν τη θέση της Ελλάδας ως αποικίας χρέους.

Για όποιον είχε στοιχειώδη λογική, καθώς προχωρούσε το Φθινόπωρο του 2014, τα πράγματα φαίνονταν όλο και πιο καθαρά. Η Γερμανία και το ΔΝΤ σαμποτάρισαν ανοικτά την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές, υποχρεώνοντάς την να επιστρέψει στο μνημονιακό καβούκι της.
Για να ολοκληρωθεί το εγχείρημα, όμως, χρειαζόταν να αποκλειστεί η δυνατότητα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από τη Βουλή και η χώρα να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές.

Απελπισμένες προσπάθειες αποτροπής
Εμείς από το Άρδην είχαμε διαβλέψει τον κίνδυνο καταστροφής που θα έφερνε η αδυναμία εκλογής Προέδρου και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να τον αποτρέψουμε – δυστυχώς, πολύ λίγα εξαρτιόνταν από εμάς. Κατ’ αρχάς, αρχίσαμε να ξιφουλκούμε και να επιχειρηματολογούμε ενάντια σε μια τέτοια μοιραία επιτάχυνση. Τότε, βρεθήκαμε σε πολύ δύσκολες συνθήκες, γιατί η άποψή μας δαιμονοποιούνταν ως «συνθηκολόγηση» μπροστά στη Γερμανία και το μνημόνιο. Σε αναρίθμητες συζητήσεις και κείμενα, υποχρεωθήκαμε να έλθουμε σε ρήξη με ένα μεγάλο μέρος των αντιμνημονιακών, που θεωρούσαν πως οι προεδρικές εκλογές αποτελούσαν τη μεγάλη «ευκαιρία» για να διώξουμε τα μνημόνια και οι οποίοι σταδιακώς, πατριώτες ή μη, ήρθαν να πυκνώσουν τις τάξεις του εθνομηδενιστικού ΣΥΡΙΖΑ.

Προσπαθήσαμε τότε να έλθουμε σε επαφή με τους ΑΝΕΛ και τον Καμμένο, που υποτίθεται ότι εμφορούνταν από πατριωτικές αντιλήψεις, και να τους πείσουμε να μην προχωρήσουν τυχοδιωκτικά σε μια τέτοια κίνηση που θα αποτελούσε και το προοίμιο για την πολιτική τους εξαφάνιση! Προσωπικά, επιχείρησα να πείσω τον Καμμένο και άλλα στελέχη των ΑΝΕΛ να αποφύγουν μια τέτοια κίνηση και να προτείνουν οι ίδιοι υποψήφιο πρόεδρο, ο οποίος θα εκλεγόταν, και να διασφάλιζαν τη συμφωνία του Σαμαρά για εκλογές μέχρι τα τέλη του 2015, όπως εξάλλου πρότεινε και ο ίδιος ο Σαμαράς. Προσπάθησα να τον πείσω ότι, με μια τέτοια τακτική, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις θα μεταβάλλονταν σε «κυβέρνηση εν αναμονή» και θα μπορούσαν να προετοιμαστούν ικανοποιητικά γι’ αυτό, ενώ διαφορετικά θα οδηγούνταν στην καταστροφή. Μάλιστα, αυτό το ζήτημα αποτελούσε και τον όρο για μια εκλογική σύμπραξη του Άρδην με τους ΑΝΕΛ, την οποία επιζητούσε τότε διακαώς και ο Καμμένος, ώστε να ενισχύσει ένα μέτωπο αριστερών και δεξιών αντιμνημονιακών πατριωτών. Και πράγματι, εάν αποφεύγονταν οι εκλογές τον Ιανουάριο του 2015, η πατριωτική συνιστώσα του αντιμνημονιακού κινήματος θα ενισχυόταν. Η απάντησή του προέδρου των ΑΝΕΛ ήταν πως τα πράγματα έχουν δρομολογηθεί και μόνο εάν εμφανιζόταν ως υποψήφιος πρόεδρος ο Κώστας Καραμανλής θα μπορούσε να υπερψηφίσει Πρόεδρο από την προηγούμενη Βουλή. Πιθανώς δε, αντέτεινε αυτό το επιχείρημα διότι γνώριζε πως ο Καραμανλής δεν επρόκειτο να το κάνει! Πράγματι, ο Καραμανλής είχε εγκαινιάσει μια τακτική ίσων αποστάσεων μεταξύ Σαμαρά και Τσίπρα, με τον οποίο είχε τακτικές μυστικές επαφές, και δεν επρόκειτο να κουνήσει το δακτυλάκι του για οτιδήποτε. Η στρατηγική του συμπόρευση με τον Τσίπρα φάνηκε εξάλλου καθαρά με την εκλογή Παυλόπουλου ως Προέδρου και διεκόπη μόλις με το δημοψήφισμα.

Στην απελπισία μου προσπάθησα να έλθω σε επαφή με τους πάντες. Και με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, μέσω ανθρώπων που βρίσκονταν κοντά στον ίδιο τον Τσίπρα, κάποιοι μάλιστα είναι και υπουργοί σήμερα. Τότε είχα προτείνει τον Μανόλη Γλέζο ως υποψηφιο για την προεδρία, έτσι ώστε να καταγραφεί η ηγεμονία του αντιμνημονιακού χώρου και στην προηγούμενη Βουλή, πράγμα που φάνηκε να επιθυμεί και ο ίδιος.Χαρακτηριστική ήταν η αντιπαράθεσή μου επί του θέματος με τον Νίκο Ξυδάκη, στις Βρυξέλλες, σε εκδήλωση που οργάνωσε ο νέος Λόγιος Ερμής, την 1η Δεκεμβρίου 2014. Και βέβαια, με το πολύ «σοβαρό» επιχείρημα ότι «τώρα είναι η ευκαιρία» και «η επανάσταση δεν περιμένει», με έγραψαν στα παλαιά τους υποδήματα, τόσο εμένα όσο και πολλούς άλλους, και μεσα από τον ΣΥΡΙΖΑ που πρόβαλαν ανάλογες ενστάσεις.

Ήδη, από τον Δεκέμβριο του 2014, ήμουν βέβαιος πλέον πως βαδίζαμε προς την καταστροφή, προπαντός σε δύο βασικούς τομείς της ζωής της χώρας. Αρχικώς, στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης και του μνημονίου, για την οποία είχαμε προβλέψει επακριβώς και λεπτομερώς, ότι οι τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούνταν σε ολοκληρωτική συνθηκολόγηση, μετά από οικονομική κατάρρευση και πιστωτικό γεγονός. Εξίσου σοβαρές θα ήταν οι συνέπειες μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό και τα εθνικά θέματα. Γι’ αυτό και αρνηθήκαμε εν τέλει να συμπαραταχθούμε με τους ΑΝΕΛ στις εκλογές, «χάσαμε την έδρα» και αφήσαμε… μόνο του τον Ζουράρι στον… αγώνα.

Έκτοτε, τα γεγονότα εξελίχθηκαν «by the book». Ο Κουβέλης, κατά απολύτως παράδοξο και ανεξήγητο τρόπο (sic), αρνήθηκε να γίνει Πρόεδρος Δημοκρατίας, παρότι το επιθυμούσε διακαώς. Ο Τσίπρας και ο Καμμένος, με τον Λαζόπουλο και τον Παπαδάκη, οργάνωσαν το «κόλπο» Χαϊκάλη και κλείδωσαν την αδυναμία εκλογής Προέδρου από την προηγούμενη Βουλή, ο Σαμαράς επικαλούνταν τις άγιες εικόνες για να σωθεί και ο ταλαντούχος νεαρός εξελέγη πρωθυπουργός.

Διαλύοντας μία χώρα
Οι Συριζαίοι συστημικοί γραφειοκράτες είχαν ήδη μάθει να παίζουν το θέατρο της επανάστασης από τον Δεκέμβρη του 2008· στο εξής, απέκτησαν τη δυνατότητα να παίξουν με μια ολόκληρη χώρα, την οποία τους είχε παραδώσει ασύγγνωστα και μηδενιστικά ένας λαός, παραζαλισμένος από την αθλιότητα των προκατόχων τους και από τέσσερις ώρες καθημερινή τηλεθέαση. Πώς ήταν άραγε δυνατό να αποκαλύψουν στον ίδιο τον εαυτό τους τη βαθύτερη, σοσιαλδημοκρατική, συστημική και ανίκανη για συγκεκριμένο έργο, υπόστασή τους, αν δεν δοκίμαζαν τα ίδια τους τα όρια καθώς και τα όρια της χώρας; Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέλαβε να χειρουργεί καθημερινά τη Βουλή και τους βουλευτές, ο Γιάννης Βαρουφάκης να παίζει στην παγκόσμια σκηνή τον ρόλο του απρόβλεπτου Έλληνα εραστή, μεταμφιεσμένου με το αζημίωτο σε οικονομολόγο, ο Πάνος Καμμένος ενδύθηκε τη στολή του στρατάρχη που ονειρευόταν από μικρός, με την επίνευση βεβαίως των Νατοϊκών, το ζεύγος Δρίτσα-Χριστοδουλοπούλου έσπευσε να εφαρμόσει το σχέδιο «ανοικτά σύνορα» απέναντι σε μια θάλασσα εκατομμυρίων δυνητικών μεταναστών από τα τουρκικά παράλια, και με το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια να τους δώσει τη δυνατότητα να ριζώσουν σύντομα στην Ελλάδα, ο δε Κώστας Ζουράρις ανέλαβε εν μια νυκτί, μέσω της «αντιρατσιστικής» του συμπεριφοράς, να παίξει τον μικρό ρόλο της επιστροφής στην αγκαλιά της ανανεωτικής αριστεράς, από την οποία είχε αποχωρήσει εικοσιπέντε χρόνια νωρίτερα – το αίμα νερό δεν γίνεται.

Πάρα δίπλα, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ονειρευόταν πως θα μεταμόρφωνε την Ελλάδα σε Κούβα της Μεσογείου, παίρνοντας τη ρεβάνς από τη… Βάρκιζα, προσβλέποντας στον Πούτιν ως διάδοχο του Στάλιν. Ξεχνούσε όμως ότι ο ίδιος, σε αντίθεση με τον Βελουχιώτη και την ανολοκλήρωτη επανάστασή του, είχε περάσει σαράντα ολόκληρα χρόνια ως κομματικός υπάλληλος και οι δικοί του «μαυροσκούφηδες» είχαν πρωτοστατήσει σε συνδικαλιστικούς αγώνες των ΔΕΚΟ και των Τραπεζών, με στρατηγεία τα παρακείμενα ουζάδικα, ο δε Διαμαντόπουλος, που φαντασιωνόταν… γουναράδικα, είχε ήδη διακριθεί στα καρναβάλια. Όσο για τον «μεγάλο» Πούτιν, είχε προσφάτως σκορπίσει πενήντα δισεκατομμύρια δολάρια στους χειμερινούς αγώνες στο Σότσι για να «αποκοιμίσει» τους δυτικούς και να ικανοποιήσει την αθλήτρια ερωμένη του, Αλίνα Καμπάεβα, την ίδια ώρα που οι Αμερικανοί του αποσπούσαν, κάτω από τη μύτη, την Ουκρανία και τον απέκοπταν έτσι από τη Δυτική Ευρώπη (αξίζει κανείς να δει το κινηματογραφικό έργο Λεβιάθαν για να πάρει μια γεύση από την ποιότητα του καθεστώτος του!). Δύο χρόνια πριν, στην Κύπρο, είχε αποδείξει πως δεν κάνει καμία κίνηση στην Ευρωζώνη εάν δεν διασφαλίσει πρώτα τη συναίνεση της Μέρκελ. Όσο για την «υπερήφανη εξωτερική πολιτική», ο Νίκος Κοτζιάς, με τον πρόσφατο διορισμό της Σίας Αναγνωστοπούλου ως του κατάλληλου ανθρώπου για να θάψει τελεσίδικα το Κυπριακό, μαζί με τον Αναστασιάδη, απέδειξε πως, παρά τις πρόσφατες πατριωτικές του κορώνες, δεν έπαψε ποτέ να βρίσκεται στη γραμμή του ΓΑΠ και της υπερατλαντικής δυνάμεως.

Και βέβαια, πάντα ως «διευθυντής ορχήστρας» που δεν διευθύνει τίποτε, σε έναν νέο ρηξικέλευθο και πρωτότυπο ρόλο, ο… «πρωθυπουργός»! Που έπαιξε με τα πάντα. Από τη μία είχε ως «καβάτζα» τους Ποδέμος, τον… Ζίζεκ και τη «λίστα Τσίπρας» στην Ιταλία – εξάλλου είχε μόλις διεκδικήσει την ηγεσία(!) της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς–, ταξίδευε στη Ρωσία και μιλούσε για «νέα λιμάνια» στα οποία δήθεν θα κατευθυνόταν. Παράλληλα, έκανε τα «γλυκά μάτια» στην Άνγκελα και τηλεφωνούσε στον Ομπάμα και τον… Ολαντρέου για βοήθεια στα δύσκολα. Στο εσωτερικό της χώρας, άφηνε ανενόχλητη την καταστροφή να καλπάζει. Η οικονομία πέρασε και πάλι στην ύφεση, το τραπεζιτικό σύστημα διελύθη κυριολεκτικώς, η ανεργία άρχισε να ανεβαίνει και πάλι και, στο τέλος, με τη μεγάλη απάτη του δημοψηφίσματος, τα έπαιξε όλα για όλα. Απέσπασε ένα αυτονόητο ΟΧΙ στις απαιτήσεις των δανειστών και, αμέσως μετά, διαπραγματεύτηκε την παράδοση της Ελλάδας, σιδεροδέσμιας, στο χειρότερο μνημόνιο, που εκχωρεί τον εθνικό πλούτο στα χέρια της Ευρωζώνης, μεταβάλλοντάς μας κυριολεκτικώς σε αυτή την αποικία χρέους που δήθεν ξόρκιζε. Καταβυθιστήκαμε για τρία ακόμα χρόνια σε ύφεση, και επειδή πολύ δύσκολα βγαίνει ο λογαριασμός σε ένα τόσο δύσκολο πρόγραμμα, παραμένει πάντα ανοικτός ο δρόμος του Grexit, στο τέλος της διαδρομής.

Επαναστατικές συνθήκες και… αντεπανάσταση
Και δυστυχώς, το βαλς αυτής της ανεκδιήγητης παρέας δεν έχει ακόμα λάβει τέλος. Διότι πώς άραγε θα κατορθώσει να διατηρήσει την εξουσία και να επιβάλει σκληρά μέτρα όταν, εδώ και χρόνια, διαβουκολεί τους Έλληνες πως αυτή η παρέα γνωρίζει μόνο πώς να μοιράζει χρήματα;

Πλέον, έχει προκαλέσει μια ανεπανόρθωτη ζημιά όχι απλώς στην οικονομία ή στη χώρα, με την πλημμύρα των μεταναστών, αλλά στο ίδιο το ηθικό του ελληνικού λαού, τον οποίο οδήγησε σε μια προσδοκία «επαναστατικού χαρακτήρα» ενώ απουσιάζουν παντελώς οι δυνατότητες υλοποίησης των αντίστοιχων προσδοκιών.

Σύμφωνα με τον κλασικό ορισμό, μιλάμε για επαναστατικές συνθήκες «όταν οι υποτελείς τάξεις δεν ανέχονται πλέον να ζουν όπως παλιά και οι κυρίαρχες τάξεις δεν μπορούν πια να κυβερνούν». Αυτές οι συνθήκες, με την κρίση του 2010, άρχισαν σταδιακώς να υλοποιούνται. Οι λαϊκές τάξεις απομακρύνονται πλειοψηφικά από τις κυρίαρχες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, οι οποίες αποδεικνύονται ανίκανες να συνεχίσουν να κυβερνούν απρόσκοπτα. Ωστόσο, η ύπαρξη «επαναστατικών συνθηκών» δεν οδηγεί αναγκαία και σε επανάσταση, σε αντίθεση με το αφελές αφήγημα των γραφειοκρατών της επανάστασης. Πολύ συχνά στην ιστορία οδηγεί σε αντεπανάσταση και σε αυταρχικά καθεστώτα, και σε πολύ λιγότερες σε επανάσταση. Γι’ αυτό εξάλλου οι αυθεντικοί επαναστάτες, όπως ο Λένιν, και όχι καραγκιόζηδες, υποστήριζαν πάντα πως δεν μπορεί κανείς να παίζει με την επανάσταση.

Διότι, στις σημερινές ελληνικές συνθήκες, υπάρχουν δύο πιθανοί δρόμοι υποστασιοποίησης των επαναστατικών συνθηκών: Ο πρώτος είναι η ανάταξη της χώρας, μέσα από μια καθολική, μακρόχρονη και βαθύτατη επανάσταση, που θα ανατρέψει, επί τέλους, το καθεστώς της μόνιμης υποτέλειας της χώρας, στρέφοντάς την σε μια αυτόκεντρη, ενδογενή και ταυτόχρονα ανοικτή στον κόσμο, ολοκλήρωση, μετά την αδιέξοδη εμπειρία της παρασιτικής ενσωμάτωσης στη Δύση. Ο δεύτερος «επαναστατικός δρόμος» είναι μια καθοδική σπείρα χωρίς σταματημό, στο τέλος της οποίας βρίσκεται η ολοκληρωτική καταστροφή, ακόμα και η εξαφάνιση της χώρας ως αυτόνομου εθνικού πολιτειακού υποκειμένου, δηλαδή η κυπροποίηση της Ελλάδας στο σύνολό της και η ολοκληρωτική εκποίηση της Κύπρου.

Παίζοντας λοιπόν με την «επανάσταση», ο Τσίπρας και οι συν αυτώ πυροδότησαν πλειοψηφικές προσδοκίες –όπως φάνηκε πολύ καθαρά με το δημοψήφισμα– στις οποίες δεν μπορούσαν, όπως ήταν προβλεπόμενο, να ανταποκριθούν. Και παρότι οι ίδιοι «πρόδωσαν» κυριολεκτικά αυτές τις προσδοκίες, αυτές εν μέρει συνεχίζουν να «ταξιδεύουν» στα μυαλά και τη λογική αρκετών Ελλήνων και κινδυνεύουν, μετά της αποτυχία της αριστερής «επανάστασης» που απεδείχθη κυριολεκτικώς φρούδα, να οδηγήσουν σε άλλες «επαναστάσεις», αυταρχικού, ολοκληρωτικού ή και ακροδεξιού χαρακτήρα. Γι’ αυτό δεν έχει πλέον καμία τύχη μια επαναστατική πλειοδοσία τύπου Λαφαζάνη, Ζωής Κωνσταντοπούλου κ.ά. – όσο και να προσπαθούν να καρπωθούν το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, αυτό πλέον έχει φύγει από τα χέρια της συριζογενούς Αριστεράς. Και μάλλον είμαστε σχετικά τυχεροί διότι και η Χρυσή Αυγή έχει ήδη κάψει τη γούνα της και πολύ δύσκολα θα μπορέσει, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα, να ανταποκριθεί σε μια τέτοια προσδοκία. Όμως, η κοιλιά του κτήνους είναι πάντα γόνιμη.

Η «επανάσταση» του Τσίπρα οδήγησε ήδη σε μνημονιακή αντεπανάσταση. Και να ευχόμαστε να μείνει μόνο εκεί.

Δεν μπορούν να «ολοκληρώσουν»
Στις 14 Αυγούστου, το πρωί, στη Βουλή των Ελλήνων, τελείωσε στην πραγματικότητα η πρόσκαιρη ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα, και πρώτα η ιδεολογική ηγεμονία. Η συντριπτική ήττα που υπέστη, αποδοκιμαζόμενος από το ένα τρίτο σχεδόν του κόμματος και των βουλευτών του, έχοντας εναντίον του την ίδια την Πρόεδρο της Βουλής που ο ίδιος επέλεξε, τη στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες πλημμυρίζουν τα νησιά και τις οθόνες των τηλεοράσεων, δεν έχει επιστροφή. Όσο για όλους εκείνους που προβλέπουν μια “μακρόχρονη ηγεμονία” του Τσίπρα στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, απλούστατα, ή δοκιμάζουν να τον εξαπατήσουν με κολακείες, για να ολοκληρώσει σήμερα τη βρώμικη δουλειά του μνημονίου, γνωρίζοντας ότι την επόμενη ημέρα θα εξαφανιστεί, ή στη χειρότερη περίπτωση εκλαμβάνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα. 
Επειδή οι ίδιοι είχαν επενδύσει, με τον ένα ή άλλο τρόπο, στο εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα, εύχονται κατά βάθος να επιτύχει. Κάτι που όμως είναι εξαιρετικά απίθανο, για να μην πω παντελώς αδύνατο.
Προφανώς, βέβαια, ελλείψει άμεσης εναλλακτικής λύσης, ο Τσίπρας και οι συν αυτώ θα δοκιμάσουν να μεταβληθούν αυτοί στον ελλείποντα νεο-φιλελεύθερο μηχανισμό που θα υλοποιήσει το νέο μνημόνιο· και προς αυτό πλειοδοτούν οι πάντες, από τον Σόιμπλε έως τους «νταβατζήδες»! Να παίξουν τον ρόλο του δόκτορα Τζέκυλ, που θα μαζέψει τα ερείπια που άφησε πίσω του το alter ego τους, ο κύριος Χάυντ, δηλαδή ο Βαρουφάκης, η Κωνσταντοπούλου, η Χριστοδουλοπούλου και ο… Τσίπρας των έξι πρώτων μηνών!

Όμως, δυστυχώς για την πολιτική τους μακροημέρευση, δεν μπορούν να επιτελέσουν ικανοποιητικά αυτό το έργο. Διότι και το DNA του κόμματός τους είναι προκαθορισμένο ως αποκλειστικά δημοκοπικό και παροχολογικό (σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ που όχι μόνο είχε δύο ψυχές, και τον Ανδρέα και τον Σημίτη, αλλά διέθετε και τον απαραίτητο χρόνο για να μετασχηματιστεί) και ο Τσίπρας δεν διαθέτει τη στόφα του ηγέτη που μπορεί να επιβληθεί στο κόμμα του ή την κοινωνία. Κατά συνέπεια, θα καταλήξουμε, αφού περάσουμε από «περιπέτεια» σε «περιπέτεια», από εκλογές σε εκλογές και ίσως από καταστροφή σε καταστροφή, στη μόνη δυνατή λύση που μπορεί να προσφέρει το ελληνικό πολιτικό σύστημα σήμερα, μια κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» ή εθνικής ενότητας ή κάτι παραπλήσιο, που θα έχει επιβάλει στους Έλληνες την επιστροφή στην «κανονικότητα» της υποταγής. Μόνο ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε να εφαρμόσει το μνημόνιο που υπέγραψε ο… Τσίπρας. Ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει ούτε αυτό.

Γι’ αυτό εξάλλου τρίβει τα χέρια του ο Σόιμπλε. Όχι μόνο οδήγησε, μέσω των τυχοδιωκτών του ΣΥΡΙΖΑ, σε αδιέξοδο το αντιμνημονιακό κίνημα στην Ελλάδα, αλλά και κέρδισε χρόνο στην Ευρώπη. Χωρίς την Ελλάδα και τον Τσίπρα, η γερμανική πρωτοκαθεδρία θα είχε ήδη αρχίσει να ξηλώνεται, όπως έχει διαφανεί από την πολιτική Ντράγκι, την εκλογή Γιουνκέρ και την ενδυνάμωση των Ποδέμος, του Σιν Φέιν, του Μπέπε Γκρίλο, της Λεπέν, ή την εκλογή αντιγερμανικής κυβέρνησης στην Πολωνία. Και ενώ η Ελλάδα θα μπορούσε να προστεθεί αξιόπιστα σε αυτές τις δυνάμεις, το σάλτο μορτάλε των Τσίπρα-Βαρουφάκη λειτούργησε αντίστροφα υπέρ των γερμανικών θέσεων: η πολιτική αντι-λιτότητας οδηγεί σε καταστροφή και υποταγή! Και μόνη σωτηρία είναι η επιστροφή στη δημοσιονομική εκκαθάριση, τα μνημόνια και τον νέο δανεισμό.

Υπάρχει δυνατότητα θετικής έκβασης της επαναστατικής προσδοκίας;
Μέσα από τα ερείπια που άφησαν πίσω τους οι κυρίαρχες πολιτικές και πνευματικές δυνάμεις της μεταπολίτευσης, στη διάρκεια των τελευταίων πέντε ή εφτά χρόνων, παράλληλα με τη γεύση της απογοήτευσης και της προδοσίας στο στόμα, άφησαν πίσω τους και έναν λαό που άρχισε να αφυπνίζεται από τον λήθαργο της ύστερης μεταπολιτευτικής ευδαιμονίας. Αυτή η αφύπνιση, όπως ήταν ίσως λογικό, πραγματοποιήθηκε αρχικώς πάνω στις προδιαγραφές που όριζε αυτή η ίδια η παρασιτική ευδαιμονία, με στόχο την ανάκτησή της. Εξ ου και οι περιπέτειες και οι στροφές αυτής της αφύπνισης, η οποία και ανέδειξε στο προσκήνιο φιγούρες όπως τον Βαρουφάκη και την Κωνσταντοπούλου, τη Ραχήλ Μακρή, τον Κατρούγκαλο, ή τον Χαϊκάλη, ή «ηγέτες» όπως ο Τσίπρας, ο Καμμένος, ή ο Σταύρος Θεοδωράκης, και αντιπάλους του «συστήματος» σαν τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη. Παρασιτική και φθαρμένη μέχρι το μεδούλι, η ύστερη μεταπολίτευση μόνο τέτοιους μπορούσε να αναδείξει.

Όμως, πλέον, ο κύκλος κλείνει και κατόρθωσε να απαξιώσει ακόμα και τα ίδια τα “τοτέμ” της Αριστεράς, τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανόλη Γλέζο που, αντί να λειτουργήσουν ως οι σοφοί Νέστορες του έθνους και του λαού, εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ως αιωνίως «οργισμένοι» παλίμπαιδες και έχουν παραχωρήσει τον ρόλο του Νέστορα μόνο σε έναν συστημικό Μητσοτάκη…

Ο κύκλος ελπίζω να έκλεισε με τον ΣΥΡΙΖΑ και, μπροστά στον κίνδυνο μιας καθοδικής πορείας χωρίς επιστροφή, οι Έλληνες να αρχίσουν να αναμετρώνται με το πραγματικό διακύβευμα, το χαίνον χάος της ιστορικής εξαφάνισης. Αν κατανοήσουμε αυτό το διακύβευμα και στρατευτούμε στην ανάταξη του έθνους μας, με όραμα, σκληρή δουλειά και προσπάθεια, απορρίπτοντας τα κομματικά και πολιτικά ναρκωτικά των εμφυλίων του παρελθόντος, ίσως αυτή η μεγάλη αναταραχή, που άρχισε τόσο αναπάντεχα για τους περισσότερους στο… ακριτικό Καστελλόριζο, να μας δώσει μια ακόμα ιστορική ευκαιρία. Και να αρχίσουμε τη μακρά, μεγάλη και αυθεντική επανάσταση που χρειαζόμαστε τόσο.

Είναι Δεκαπενταύγουστος και η Παναγιά μαζί μας.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου