Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Οκτ 2011


Με τη συμφωνία της 21ης Ιουλίου που προέβλεπε συνολικό κούρεμα 21% στο ελληνικό χρέος, επί της ουσίας, να έχει καταστεί άκυρη στην πράξη, και το περιβόητο «haircut», να θεωρείται ότι θα είναι σημαντικά μεγαλύτερο, το ερώτημα πλέον που κυριαρχεί στις καθημερινές συζητήσεις είναι πως οι αποφάσεις αυτές θα επηρεάσουν δάνεια και καταθέσεις.

Σύμφωνα με όσα ισχύουν ως τώρα, ενδεχόμενη αναδιάρθρωση χρέους είναι ασύνδετη με δάνεια και καταθέσεις. Τα αποθέματα των καταθετών δεν χάνουν την αξία τους ούτε αναμένεται να επηρεαστεί η πρόσβαση στις καταθέσεις. Το μόνο ενδεχόμενο που θα τις έθετε σε κίνδυνο θα ήταν αυτό που θα προέκυπτε μετά από εσωτερική υποτίμηση, έξοδο από το ευρώ και υιοθέτηση της δραχμής. Η αναδιάρθρωση χρέους δεν επηρεάζει άμεσα ούτε τους δανειολήπτες αφού τα δάνεια δεν πρόκειται να επηρεαστούν ή να μειωθούν.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις τραπεζιτών αυτοί που θα επηρεαστούν άμεσα είναι κυρίως οι τράπεζες και οι μέτοχοί τους. Μια περαιτέρω αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους στην οποία θα συμμετάσχουν οι τράπεζες θα περιορίσει κυρίως την κεφαλαιακή τους επάρκεια και κάποιες ενδεχομένως θα τις εξαντλήσει κεφαλαιακά. Ζητούμενο είναι λοιπόν η επανακεφαλαιποίηση, μέσω του EFSF για παράδειγμα, η οποία θα προσδώσει μεγαλύτερη ασφάλεια και εγγύηση στους καταθέτες.

Κίνδυνο για τις τράπεζες μετά τις διαδικασίες «κουρέματος» και επανακεφαλαιοποίησης αποτελεί ένας πιθανός αποκλεισμός από τις αγορές που θα περιορίσει δραστικά την άντληση ρευστότητάς τους. Αυτό σε συνδυασμό με την γενικότερη μείωση του εισοδήματος των πολιτών και κατ΄ επέκταση των καταθέσεων δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την θέση των τραπεζών και έτσι είναι πιθανό νέα δάνεια να δίνονται με το «σταγονόμετρο» στο μέλλον.



  • Ο στόχος είναι να μας στείλουν «αδιάβαστους»

Ύστερα από κυβερνητική απόφαση σταματά η μετάδοση της Θείας Λειτουργίας από την ΕΡΤ κάθε Κυριακή 08.00-10.30.

Εκτός από τη σύνταξη στερούμε και τη θεία λειτουργία από τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας ειδικά, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους έχουν μια στενή σχέση με τη θρησκεία. Κυρίως όσοι λόγω προβλημάτων υγείας και κίνησης δεν μπορούν να μεταβούν στην Εκκλησία, η απόφαση αυτή θα κάνει τελείως ανιαρές και μη ξεχωριστές τις Κυριακές τους.

Και ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Εκπομπή με ιμάμη, βραχμανιστή ή δωδεκαθεϊστή;

Ο αστικός μύθος πάντως λέει, ότι όσοι λατρεύουν τους θεούς του Ολύμπου κάνουν εξαιρετικά ελευθεριάζοντα πάρτι … Τουλάχιστον προ κρίσης. Τώρα ακούγεται ότι τη χλαμύδα την έχει αντικαταστήσει η κελεμπία, που είναι και της μόδας λόγω των Αράβων επενδυτών. «Επενδύσεις» των εφημερίδων και μόνο προς το παρόν.

Ο άλλος μύθος ότι οι μουσουλμάνοι είναι πασάδες και ανατολίτες καταρρίπτεται από τα γεγονότα: «Ιμάμης στην Τουρκία που ευνουχίστηκε από τη γυναίκα του με κουζινομάχαιρο δεν θα κάνει μήνυση, δηλώνοντας «Σε κάθε οικογένεια γίνονται αυτά» Ο Ιμάμης για πολύ καιρό είχε καβγάδες με τη γυναίκα του, η οποία τον ζήλευε αφόρητα. Το μοιραίο βράδυ είχαν μία συζήτηση και υποτίθεται πως επικράτησε ανακωχή ανάμεσα στο ζευγάρι. Την ώρα όμως που εκείνος κοιμόταν, εκείνη πήρε το κουζινομάχαιρο και του έκοψε τα γεννητικά όργανα. ..

Ή πολύ «λερωμένη» έχει τη φωλιά του ο ιμάμης, ή πολύ δυτική έγινε η τουρκική κοινωνία. Όσο για το όργανο του ιμάμη είναι βέβαιο ότι λειτουργεί σαν φλάουτο, κιάλι ή καλαμάκι. Η σύζυγος του ιμάμη πάει για πατέντα, καθώς μετέτρεψε ένα «μονολιθικό» εργαλείο σε πολυχρηστικό…

Μέχρι και το καλαμάκι πλένει ο άλλος λόγω κρίσης για το δεύτερο φραπέ. Οι έξοδοι για φαγητό και καφέ έχουν δραματικά περικοπεί, μαζί με την κατανάλωση κρέατος , ρεύματος και οινοπνεύματος.

Τη λύση όμως στην ύφεση, την κρίση, τις νευρώσεις και το γάριασμα στα λευκά πουκάμισα έδωσε η διευκρινιστική εγκύκλιος του Υπουργείου Οικονομικών:

«Αν αγοράσετε γλυκό από ζαχαροπλαστείο και το… δαγκώσετε μέσα στο κατάστημα, ενδέχεται εν αγνοία σας να καταστήσετε τον καταστηματάρχη υπόλογο για φορολογική παράβαση. Σύμφωνα με τις νέες διευκρινίσεις του υπουργείου Οικονομικών, τα γλυκά και τα παγωτά που καταναλώνονται εκτός καταστήματος (ακόμα και εάν τα πήρε κάποιος στο χέρι) φορολογούνται με ΦΠΑ 13%, εάν όμως καταναλωθούν εντός του καταστήματος πρέπει να μπει ΦΠΑ 23%! Xαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της γλυκιάς και της αλμυρής μπουγάτσας οι οποίες θα φορολογούνται με διαφορετικό συντελεστή ΦΠΑ. Οι τυρόπιτες, κασερόπιτες, μπουγάτσες και όλα τα σφολιατοειδή γενικότερα, θα έχουν ΦΠΑ 23%. Σε περίπτωση όμως που τα προϊόντα περιέχουν γλυκαντικές ύλες, υποστηρίζει η εγκύκλιος, όπως για παράδειγμα η μπουγάτσα με κρέμα, αυτά θεωρούνται γλυκά και υπάγονται στο 13%. Όταν βέβαια δεν καταναλώνονται στο κατάστημα και τα παίρνετε για το σπίτι. Το τυποποιημένο σάντουιτς που αγοράζετε από το μαγαζί υπάγεται στον χαμηλό συντελεστή ΦΠΑ 13%. Εάν κάνετε το λάθος και ζητήσετε να σας το ζεστάνουν στο μαγαζί, ή το καταναλώσετε μπροστά στον ιδιοκτήτη, τον επιβαρύνετε με άλλο 10% καθώς σε αυτήν την περίπτωση ο συντελεστής ΦΠΑ που σύμφωνα με το υπουργείο, πρέπει να εφαρμοστεί είναι το 23%. Στις περιπτώσεις των εταιρειών catering που παρέχουν προϊόντα προς κατανάλωση, το κάθε ένα θα φορολογείται με τον συντελεστή που προβλέπει ο νόμος. Για παράδειγμα γλυκά, φυσικό μεταλλικό νερό και ψωμί με 13%. Εάν όμως η εταιρεία παρέχει έναν υπάλληλο της για υπηρεσίες σερβιρίσματος, τα παραπάνω αγαθά θα φορολογηθούν με 23%».

Θα βγουν παγανιά οι εφοριακοί. Θα τρώνε τζάμπα μπουγάτσες για να διαπιστώσουν αν είναι γλυκιές, θα κατάσχουν γλυκά, μέχρι να ισοφαρίσουν τις απώλειες του εισοδήματος τους.

Το ερώτημα είναι αν αυτοί που συντάσσουν τις εγκυκλίους ήταν διεστραμμένοι ή έγιναν κατά την πορεία του εργασιακού τους βίου.

Στο ΣΔΟΕ θα δημιουργηθούν νέες Διευθύνσεις: μπουγάτσα κρέμα, μπουγάτσα τυρί, μπουγάτσα κιμά, τοστ στα κάρβουνα ή άνευ, μαζί με ένα Παρατηρητήριο πελατών επιχειρήσεων εστίασης.

Δεν ξέρω πόσο ανίκανη, τυχάρπαστη, μοιραία είναι η παρούσα Κυβέρνηση. Κωμική είναι πέραν πάσης αμφιβολίας. Και για την ακρίβεια κωμικοτραγική…

Μ.Ο.


Πρώτον θέλουν η Ελλάδα να ματώσει, να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή για τις υπόλοιπες που θα θελήσουν να διογκώσουν τα ελλείμματα.

Δεύτερον δεν θέλουν να επωμιστούν το βάρος ενός οικονομικού πληθωρισμού. Ο Θάνατος της Ελλάδας θα πάρει μαζί του και την ΕΕ. Κοινό Συμφέρον της ΕΕ είναι να τον αποτρέψει.

Η ΕΚΤ αγοράζει ελληνικά ομόλογα λιγότερο από την ονομαστική τους αξία. Αν κάποιος δίνει δάνειο 1000€ στην Ελλάδα για να αγοράσει ελληνικό ομόλογο ονομαστικής αξίας 1000 , στην λήξη του ομολόγου η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει τα 1000€ και τους τόκους. Επειδή κάποιος έχει φοβάται ότι η Ελλάδα δεν θα επιστρέψει πουλάει το ομόλογο που αγόρασε 500€-900€.

Η ΕΚΤ έχει Ελληνικά ομόλογα στο χαρτοφυλάκιο της που τα έχει αγοράσει με τιμή λιγότερη από την ονομαστική της αξία. Συνεπώς μέσα σε λίγες ώρες θα μπορούσε να βγει μια απόφαση που η Ελλάδα να... ξεπληρώσει τα ομόλογα στην ΕΚΤ, όχι στην ονομαστική τιμή τους, αλλά στην τιμή αγοράς και τους τόκους. Έτσι η Ελλάδα μειώνει το χρέος, Η ΕΚΤ δεν χάνει παίρνει όσα έδωσε συν τους τόκους, δεν υπάρχουν άλλες επιπτώσεις στην αγορά.

Μια δεύτερη απόφαση είναι εκτύπωση νέου χρήματος με αναλογική χρηματοδότηση των χωρών της ΟΝΕ, για να επιτευχθούν πρωτογενή πλεονάσματα.

Η κυβέρνηση με την συμφωνία 21 Ιουνίου έχει βάλει ίσως και το μοναδικό γκολ στην διάρκεια ζωής της. Η συμφωνία έγινε με την προοπτική υλοποίησης ενός προγράμματος "το μεσοπρόθεσμο".

Η Ελλάδα καθυστέρησε χαρακτηριστικά. Είναι δύσκολο να εξηγήσεις ακόμα και στους Έλληνες γιατί δεν μπόρεσαν να εκτυπωθούν τα εκκαθαριστικά για 2009-10 για το ΕΤΑΚ.
Γιατί δεν υπάρχει περιουσιολόγιο ακινήτων και κτηματολόγιο.
Γιατί δεν χτυπιείται η φοροδιαφυγή.
Γιατί δεν υπάρχει μια μικρή λειτουργική δημόσια διοίκηση και φορείς.

Υπάρχει απάντηση.

Δεν μπορεί να υλοποιηθεί τίποτα σοβαρό σε εύλογο χρόνο με λογικό κόστος, σε αυτή την χώρα με ανθρώπους που διόρισε και που γαλούχησε η κομματοκρατία.
Θα πρέπει να φύγουν όλα τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα, πρέπει να έρθουν νέα αμεσο-δημοκρατικά δομημένα με ήθος και εθνική συνείδηση.


Κίνδυνο "θερμής" εξέλιξης διαβλέπει πλέον καθαρά στην κρίση της Ανατολικής Μεσογείου το αμερικανικό ίδρυμα στρατηγικών αναλύσεων STRATFOR το οποίο αιτιολογεί το συμπέρασμά του υποστηρίζοντας κάτι το απόλυτα λογικό. Η Τουρκία βρίσκεται σε αδιέξοδο (“Η Άγκυρα έβαλε το πήχη πολύ ψηλότερα απ΄ όσο τις επιτρέπουν οι δυνάμεις της για να τον περάσει”) και επειδή δεν πρόκειται να καταφέρει την ανάσχεση των γεωτρήσεων και το "κλείδωμα" του κοιτάσματος που θα αλλάξει την ιστορική πορεία της Κύπρου, θα θελήσει να "πάρει το αίμα της πίσω" με μία νίκη στο πεδίο της μάχης.

Ελπίζοντας ότι έτσι θα μπει ξανά στο παιχνίδι ή ότι στην χειρότερη περίπτωση θα έχει να επιδείξει μία στρατιωτική επικράτηση η οποία θα επανακαθορίσει σύνορα και έλεγχο.

Μάλιστα ενισχύουν την άποψή τους αναφέροντας ότι¨έχει χαθεί για την Τουρκία το κίνητρο του να μην προβαίνει σε τυχοδιωκτικές ενέργειες λόγω προοπτικής εισόδου στην Ε.Ε.! “Κανένα κεφάλαιο για τις ενταξιακές διεργασίες της Τουρκίας δεν έχει ανοίξει από τον Ιούλιο του 2010”, επισημαίνουν οι αναλυτές και προσθέτουν ότι η Τουρκία ήδη έχει κάνει γνωστό ότι θα παγώσει όλες τις επαφές της με την ΕΕ,μόλις αναλάβει τη προεδρία η Κύπρος το 2012. Αυτή η πραγματικότητα μπορεί να οδηγήσει την Άγκυρα σε τυχοδιωκτικές κινήσεις στην Μεσόγειο.

Σε ότι αφορά την στάση των ΗΠΑ, αυτή είναι πλέον «ουδέτερη» επισημαίνει το STRATFOR και η Άγκυρα είναι άκρως δυσαρεστημένη από αυτό, ειδικά στο θέμα των γεωτρήσεων.

Η Άγκυρα λέει ότι θα ξεκινήσει δικές της έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, αλλά πρέπει να βρει κι έναν ισχυρό ξένο εταίρο, ο οποίος όμως δεν έρχεται. Οι ΗΠΑ έχουν λάβει θέση υπέρ της ισραηλινής επιλογής, οι Γάλλοι είναι αντίπαλη δύναμη, η Ρωσία είναι ανταγωνιστής και αντίπαλος της Τουρκίας»

Όπως αναφέρει το STRATFOR, η Τουρκία επέλεξε μια σκληρή ρητορική ειδικά εναντίον του Ισραήλ,φαίνεται όμως ότι δεν μπορεί να την υποστηρίξει με πράξεις,τουλάχιστον προς το παρόν. “Αν η Άγκυρα δεν κατορθώσει να σταματήσει τις γεωτρήσεις στη Κύπρο θα φανεί για άλλη μια φορά αναποτελεσματική. Και είναι απίθανο να τις σταματήσει, Άρα θα επιδιώξει να επικρατήσει σε άλλο μέτωπο”.

Στον «ασθενή κρίκο», λόγω νυν κυβέρνησης και οικονομικής αναταραχής, λέμε εμείς…


Δεν γνωρίζουμε εάν η επιστήμη και δη οι επιστήμονες της NASA έχουν αντιληφθεί πως ματαιοπονούν όταν προσπαθούν να γνωρίσουν το σύμπαν, ενώ δεν έχουν εξερευνήσει ήδη το μυαλό του πρωθυπουργού της Ελλάδας...

Δεν γνωρίζουμε εάν θα ήταν χρήσιμο για την ανθρωπότητα να επιχειρήσει να ανασκαλέψει τον εγκέφαλο του Γιώργου Παπανδρέου, προκειμένου να αντιληφθεί καλύτερα (και όχι θεωρητικά ή σε κλινικό περιβάλλον) τι είναι το χάος και τι μπορεί να προκαλέσει στους κατοίκους του πλανήτη Γη...

Δεν γνωρίζουμε εάν είναι σκόπιμο να ξοδεύονται τρισεκατομμύρια για να βρεθεί ζωντανός οργανισμός σε άλλον πλανήτη, τη στιγμή που στο Μέγαρο Μαξίμου κατοικούν νεκροζώντανοι (ενδεχομένως και νεκρόφιλοι) που διοικούνται από ένα κενό κρανίο...

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Εμείς τολμήσαμε να μπούμε στο μυαλό του Παπανδρέου και -ομολογουμένως- βγαίνοντας διαπιστώσαμε πως η ζωή έχει χρώματα, έχει συναισθήματα, έχει τόσες ομορφιές... Βγαίνοντας, νιώσαμε σαν τον αναστημένο Λάζαρο... είδαμε το χάος και αγαπήσαμε περισσότερο την ζωή... Μπαίνοντας στο μυαλό του Γιώργου, φροντίστε να κρατήσετε επαφή με την... έξοδο. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, αφού κινδυνεύετε να χαθείτε δια παντός...

Υποσημείωση1: μην το επιχειρήσετε μόνοι, φωνάξτε κάποιον δίπλα σας ή καλέστε έναν επαγγελματία να σας κάνει μία επίδειξη προτού το επιχειρήσετε εσείς...
Υποσημείωση2: προσέξτε μην σας τρομάξει ή σας αποπροσανατολίσει ο αντίλαλος που θα συναντήσετε...

Στο μυαλό του Γιώργου

Πώς μπορεί να αισθάνεται ένας πρωθυπουργός όταν η χώρα του κινείται επί δύο ολόκληρα χρόνια στο χείλος του γκρεμού και κινδυνεύει από μια βαριά εθνική καταστροφή; Πώς μπορεί να νιώθει ένας πολιτικός που προέρχεται από την μεγαλύτερη δυναστεία της χώρας και είναι αναγκασμένος να εφαρμόσει μια πολιτική λιτότητας σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων τα οποία υπερασπιζόταν διαχρονικά ο οίκος του; Τι μπορεί να σκέφτεται ένας πολιτικός αρχηγός όταν διαισθάνεται ότι η σωτηρία της πατρίδας του περνάει μέσα από την ρήξη με την κοινωνική βάση της παράταξης του; Μια παράταξη που διαμόρφωσε ο παππούς του, επανίδρυσε ο πατέρας του, (προσδίνοντας της μια πρωτοφανή κυβερνητική διάρκεια) και την οποία ενδέχεται να την οδηγήσει ο ίδιος ακόμα και στην διάσπαση.

Για να καταλάβει κανείς τα διλλήματα, τις «ενοχές», τα αδιέξοδα και την αδιανόητη πίεση που αισθάνεται ο Γιώργος Παπανδρέου θα πρέπει «να μπει στα παπούτσια του». Δεν είναι και λίγο πράγμα να είσαι αναγκασμένος να εφαρμόζεις πολιτικές που κατεδαφίζουν κεκτημένα δεκαετιών, υποβαθμίζοντας το βιοτικό επίπεδο μιας κοινωνίας. Όταν μάλιστα έχεις έρθεις στην εξουσία με κεντρικό σύνθημα το «λεφτά υπάρχουν» και την δέσμευση για μια «δίκαιη κοινωνία». Όλο αυτό έχει ένα κόστος πολιτικό. Και ανθρώπινο. Ειδικά όταν έχεις μεγαλώσει με την βεβαιότητα ότι ως κληρονόμος του οίκου των Παπανδρέου είσαι προορισμένος να εκπροσωπήσει πολιτικά τα «μη προνομιούχα» κοινωνικά στρώματα και τις λαϊκές τάξεις. Περίεγα παιχνίδια που κρύβει συχνά η ζωή...

Όσοι γνωρίζουν τον Γιώργο, ισχυρίζονται ότι αν ήταν κάποιος άλλος στην θέση του, θα είχε ρίξει ήδη λευκή πετσέτα και θα είχε αποσυρθεί. Ένας συνηθισμένος πολιτικός δεν μπορεί να αντέξει εύκολα σε τόσο ψηλές στροφές. Λένε όμως ότι ακριβώς επειδή ο Γιώργος έχει ζυμωθεί με αυτή την αποστασιοποίηση από τα τρέχοντα γεγονότα που χαρακτηρίζει τους εκπροσώπους των μεγάλων πολιτικών οικογενειών, αντέχει στις πιέσεις. Και είναι αλήθεια ότι ο Γιώργος δεν αντιλαμβανόταν ποτέ τον χρόνο με τον τρόπο που τον αντιλαμβάνονται οι συνηθισμένοι άνθρωποι.

Ο χρόνος για αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων έχει και μια διάσταση που υπερβαίνει την ψυχολογία. Μια διάσταση που θωρακίζει τους ανθρώπους αυτούς από την ψυχοφθόρα συχνά διαδικασία του άγχους. Λέγεται ότι την εποχή της αντιπολίτευσης όταν ο Γιώργος Φλωρίδης είχε κάνει μια εμπρηστική δήλωση για τον τρόπο λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ, που του στοίχησε την καθαίρεση του από τομεάρχη, ο Γερουλάνος και ο Αθανασάκης, κόντεψαν να πάθουν εγκεφαλικό έως ότου βγεί ο ΓΑΠ από την πισίνα του Χίλτον για ενημερωθεί για τις εξελίξεις. Τους πήρε τηλέφωνο λίγο πριν τα μεσάνυχτα και η ανακοίνωση της καθαίρεσης του Φλωρίδη απο τομεάρχη έφτασε στις εφημερίδες τις πρώτες πρωινές ώρες... Όταν έχεις κατακτήσει κάτι, στην συγκεκριμένη περίπτωση την εξουσία-που ήταν προεξοφλημένο εξ αρχής- δεν αντιδράς με τον τρόπο των συνηθισμένων ανθρώπων.

Οι πληροφορίες, ωστόσο, για το πώς τα δραματικά γεγονότα των δύο τελευταίων ετών επιδρούν στην ψυχολογία του πρωθυπουργού είναι συχνά συγκεχυμένες. Κάποιοι υπουργοί του, που είναι αλήθεια ότι δεν τον γνωρίζουν καλά, τον περιγράφουν το τελευταίο διάστημα στα όρια των αντοχών του. Λένε μάλιστα ότι ο αναχωριτισμός των συχνών αποδράσεων ειδικά το προηγούμενο καλοκαίρι, είναι ένα είδος αυτοάμυνας στην ασφυκτική πίεση των γεγονότων. Όπως προχθές στην κυβερνητική επιτροπή, όταν άφησε συξηλους τους υπουργούς του φεύγοντας για να επισκεφτεί με τον Πάυλο Γερουλάνο μια έκθεση αρχαιτήτων σε ένα ιδιωτικό Μουσείο της Αθήνας. Το ίδιο σύνδρομο του αναχωριστισμού δεν παρουσίαζε και ο Καραμανλής την τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης του, όταν έβλεπε να έρχεται το τσουναμι της κρίσης και έδινε την αίσθηση ότι μετρούσε τις μέρες που του απέμεναν να κυβερνήσει. Τελικά αποφασισε να φύγει νωρίτερα.

Ένας πρώην πρωθυπουργός συνηθίζει να λέει στους συνομιλητές του, ότι «το να κυβερνάς μια χώρα σαν την Ελλάδα, ισοδυναμεί με το να διευθύνεις ένα τρελοκομείο». Προφανώς υπενίσεται ότι αν μείνεις πολύ, στην διευθυντής του Ψυχιατρείου κινδυνεύεις να πάθεις ιδρυματισμό και στο τέλος να χάσεις την επαφή σου με την πραγματικότητα. Εδώ η Ελλάδα δεν μπορεί να κυβερνηθεί σε κανονικές συνθήκες, πώς να κυβερνηθεί σε συνθήκες χρεοκοπίας; Σίγουρα ένα από τα αντισώματα του Παπανδρέου για να αντέξει την πίεση που δέχεται απ όλα τα μέτωπα, εντός και εκτός Ελλάδος, ήταν αυτή η ματιά «του- απέξω- προς- τα- μέσα» με την οποία έβλεπε την Ελλάδα. Αν και κατηγορήθηκε πολύ για αυτό στην πραγματικότητα ήταν το συγκριτικό του πλεονέκτημα που του επέτρεπε να βλέπει με ένα μοντέρνο τρόπο το ελληνικό πρόβλημα. Με τον καιρό και λόγω της κρίσης το πλεονέκτημα αυτό εξελίχθηκε σε αδυναμία. Το μνημόνιο, όσο αναγκαίο και να ήταν έφερε την χώρα πίσω. Και άρα η ματιά που λέγαμε του απέξω-προς-τα –μέσα δεν ανταποκρινόταν τουλάχιστον στην συγκεκριμένη στιγμή-με μια μοντέρνα χώρα.

Κάποιο άλλοι από το περιβάλλον του, ισχυρίζονται ότι σε οριακές στιγμές και τέτοιες στιγμές υπήρξαν πολλές τους τελευταίους μήνες, τον έχουν ακούσει να διατυπώνει υπαινικτικά την πρόθεση του να φύγει. Ίσως εκείνο ο βράδυ που διαπραγματεύτηκε με τον Σαμαρά τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας κυβέρνησης συνεργασίας χωρίς τον ίδιο στην πρωθυπουργία να βρέθηκε σε ένα τέτοιο mood. Δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Κάποιοι λένε ότι η πληροφορία της δήθεν «επικείμενης παραίτησης του» έφτασε στην σύνταξη των Financial Times Γερμανίας ύστερα μια σύντομη στιγμή αδυναμίας σε ένα τηλεφώνημα με την Μέρκελ. Ότι δηλαδή η Μέρκελ κατάλαβε ότι κάτι τρέχει και το είπε στον διευθυντή των F.T Deutschland την επόμενη μέρα όταν τον είδε σε μια κοινωνική εκδήλωση. Λίγο ίσως τραβηγμένο αλλά ακούστηκε.
Αυτοί που τον ξέρουν πραγματικά επιμένουν ότι ο Γιώργος είναι τόσο επίμονος και σχεδόν γονιδιακά ανθεκτικός στις δυσκολίες που δεν θα ...φύγει ποτέ με την θέληση του. Το αν έχουν δίκιο θα το μάθουμε κάποτε. Αργά, ή γρήγορα!


  • Υπάρχει σημαντικό πρόβλημα στην Θράκη με την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας

  • Γιατί τόσος ραγιαδισμός;

  • Υπόλογη η σημερινή Κυβέρνηση

Η Θράκη αφήνεται στο έλεος του Θεού... Μακάρι να ήταν έτσι. Θα υπήρχε κάποιο έλεος. Δυστυχώς, η Θράκη σήμερα αφήνεται στα χέρια της... Άγκυρας!

Δεν αφουγκράζεστε τις κραυγές αγωνίας που έρχονται από Έλληνες Χριστιανούς, Πομάκους και Ρομά της Θράκης;

Δεν μαθαίνετε τις ενέργειες του Τούρκου Προξένου στην Κομοτηνή Μουσταφά Σάρνιτς;

Την τρομερή καταπίεση των Πομάκων, τον εκτουρκισμό με ομαδική περιτομή 71 παιδιών Ρομά στο Δροσερό Ξάνθης και 50 σε περιοχή Κομοτηνής;

Οι Ρομά δεν έχουν καμιά σχέση με τους Τούρκους. Παραβιάζονται μειονοτικά δικαιώματα. Όλα τα έξοδα και τα τρικούβερτα γλέντια είναι του Προξενείου.

Πόθεν; Πόσο ο Διοικητής της Εθνικής Τραπέζης ελέγχει την Ziraat Bank;

Η Τουρκία στην Θράκη παίζει ελεύθερα τον ρόλο και προστάτη στην μειονότητα. Σε 2,5 μήνες επισκέφθηκαν την Θράκη - Καβάλα - Θεσσαλονίκη με 7ήμερη ανεπίσημη παραμονή εκπρόσωποι της Τουρκικής Κυβέρνησης σε σημαδιακές ημέρες:

Η κ. Ερντογάν με τον υπουργό Επικρατείας (επέβαλε το νεοϊσλαμικό σχήμα στις γυναίκες, την μανδήλα), ο Πρόεδρος της αντιπολίτευσης του Κεμαλικού κόμματος, ο Αναπληρωτής Πρωθυπουργός, ο Δήμαρχος Κωνσταντινούπολης και ο υπουργός Θρησκευμάτων για τα εγκαίνια τεμένους στο χωριό Αμαξάδες. Όλοι δηλώνουν στους μουσουλμάνους “το Τουρκικό κράτος είναι κοντά σας”.

Το Ελληνικό κράτος τι κάνει για να προστατεύσει τους Πομάκους και Ρομά, να μην υποκύψουν στον εκτουρκισμό;

Γιατί αφήνει τους δυο μουσουλμάνους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να δραστηριοποιούνται ως Τούρκοι βουλευτές του τουρκικού κράτους της Θράκης;

Και τους καλεί ακόμη σε γεύμα ο κ. Πάγκαλος με την κ. Διαμαντοπούλου στην Μ. Βρεττάνια μαζί και τους τρεις μουσουλμάνους δημάρχους, την τελευταία ημέρα του “ραμαζανιού”!

Υπάρχει σημαντικό πρόβλημα στην Θράκη με την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας.

Γιατί δεν αντικαταστάθηκε ο Τούρκος Πρόξενος στην Κομοτηνή ενώ έληξε η θητεία του; Γιατί δεν ελέγχονται οι ενέργειές του και δρα ανεξέλεγκτα προπαγανδιστικά;

Γιατί οι διορισμένοι μουφτήδες είναι στην αφάνεια και οι ψευτομουφτήδες δρουν ακόμη και στην Αθήνα, στην Ρόδο, στην Κω;

Μέχρι πότε αυτός ο ραγιαδισμός; Φιλία μεταξύ των κρατών δεν υπάρχει, υπάρχει συμφέρον.

48 υπουργοί, διπλάσιοι υφυπουργοί και 20πλάσιοι σύμβουλοι είναι το πολιτικό σύστημα, με πλουσιοπάροχους μισθούς (750.000 αυτοκίνητο), αλόγιστες οι σπατάλες, πετυχαίνουν με την κοινοβουλευτική δικτατορία την προγραμματισμένη εξαθλίωση του Ελληνικού λαού της μεσαίας τάξης.

Οι κατέχοντες παραμένουν ανέγγιχτοι από περικοπές, κανένας δεν διώκεται, κανένας δεν φυλακίζεται, η δικαιοσύνη ελαστική ή και ανύπαρκτη.

Η σημερινή κυβέρνηση είναι υπόλογη της εγκληματικής καταστροφής της Ελλάδος:

Ο αριθμός των ανέργων αυξάνεται αλματωδώς (επιδοτείται η ανεργία αντί της εργασίας), οι νέοι μας με 2-3 πτυχία φεύγουν για ξένες χώρες αναζητώντας εργασία, ο φόρος ιδιοκτησίας (χαράτσι) οδηγεί στη διάλυση της ατομικής ιδιοκτησίας, ο αριθμός λαθρομεταναστών περνά τα 3 εκατ. (8.738 συνελήφθησαν το πρώτο τετράμηνο 2011 στον Έβρο) και η εθνική τραγωδία συνεχίζεται.

Το δημογραφικό με την υπογεννητικότητα και την καθόλου υποστήριξη των πολυτέκνων οδηγούν την Ελλάδα σε χώρα των γερόντων, στα χέρια των μεταναστών.

198 βουλευτές ψήφισαν (την ημέρα της τραγικής επετείου των γεγονότων 5-6 Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη) την δημιουργία τεμένους στο Βοτανικό.

Είναι ανιστόρητοι, αδιάφοροι εθνικά, βο(υ)λευτές ή... Ό,τι γίνεται στο τέμενος της Θράκης με την προπαγάνδα, θα γίνονται χειρότερα στην Αθήνα με το νέο κίνημα τον “νεοϊσλαμισμό” (δεν είναι θρησκευτικό) των εκατομ. μουσουλμάνων.

Εφαρμόζουν το δόγμα του Οζάλ “δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με τους Έλληνες, αφού αρκεί να τους στείλουμε μερικά εκατομμύρια από την εδώ μεριά και να τελειώνουμε με αυτούς”.

Βαριές οι υποχρεώσεις που ανέλαβε ο κ. Πρωθυπουργός με το Δ.Ν.Τ., πρέπει να τις εκπληρώσει για να κερδίσει το στοίχημα την ατομική του ανοδική πορεία στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Και η Ελλάδα!!! ας φθάσει στην χρεωκοπία, στο ξεπούλημα!

Προβλέπουν “Αργεντινή”. Υπάρχει προγραμματισμένο δρομολογημένο εθνοκτόνο ξεπούλημα της Ελλάδας. Μας το λένε, σταχυολογώντας λέξεις.

Τα συμφέροντα της κυβερνήσεως του παραλόγου είναι αντίθετα της Ελληνικής κοινωνίας.

Έχουν οργανώσει την χρεωκοπία της Ελλάδος χωρίς ίχνος εθνικής ευαισθησίας, και οι 300 της Βουλής είστε αναξιόπιστοι, συνηγορείτε αδιαμαρτύρητα στην καταστροφή και την διάλυσή της, δεν σας εμπιστευόμαστε με τα μακρόσυρτα ψέμματα μας υποτιμάτε την νοημοσύνη, αλλά και μας ανδρεώνετε το εθνικό μας φρόνημα.

Στην Ελλάδα βρήκαν τους κατάλληλους ανθρώπους να πραγματοποιήσουν το πείραμα της σιωνιστικής Μπίλντερμπεργκ και της σατανικής Παγκόσμιας Διακυβέρνησης. Ακολουθούν τα νότια κράτη της Ε.Ε. αλλά αποστρέφονται το Δ.Ν.Τ. για να μη φθάσουν στην δική μας κατάσταση και επέλθει διάλυση της Ευρωζώνης και Ε.Ε.

Συνέλληνες μία είναι η λύση. Να αποχωρήσουν παρ’ αυτά όλοι οι Κυβερνώντες με τους ολέθριους χειρισμούς μαζί και το ΔΝΤ. Δεν είναι μηχανισμός στήριξης αλλά μηχανισμός καταστροφής.

Η Κυβέρνηση αυτή οδηγεί την Ελλάδα στην καταστροφή και τους Έλληνες στον Γολγοθά. Με ολέθριες συνέπειες εθνικές, κοινωνικές, οικονομικές, πνευματικές, πολιτικές, πολιτιστικές, δημογραφικές, εδαφικές. Η ίδια η κυβέρνηση επενδύει στην διάλυση αυτής της ίδιας της χώρας.

Ας μείνουμε Έλληνες πτωχοί αλλά έντιμοι και αξιοπρεπείς, ο Ελληνισμός πάλι θα διαπρέψει. Οι εθνοκτόνοι των Ελλήνων με τις υποχθόνιες ενέργειες δεν θα επιτύχουν όσο και αν μας απομυζούν οικονομικά.

Η μάνα Ελλάδα θα καταριέται αυτούς που την οδήγησαν στην καταστροφή και στον παγκόσμιο εμπαιγμό. Γνωρίζουμε, είμαστε υπό κατοχή των Τροϊκανών με την χείριστη δικτατορική Ελληνική Κυβέρνηση.

Οι ενέργειες όμως των Ελλήνων είναι εκ Θεού πολυδύναμες και απρόβλεπτες και “όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες”.

Δεν θα επιτύχουν στον σκοπό τους “άλλαι βουλαί ανθρώπων και άλλα θεός κελεύει”, υπάρχουν απροσδιόριστες δυνάμεις.

Χρειάζεται τόλμη, χρειάζεται θάρρος και η ελπίδα για ζωή γίνεται δύναμη και φλόγα που μεταδίδεται.

Ζητούμε “ΑΝΘΡΩΠΟ” (ως άλλος Διογένης) να σώσει την Ελλάδα, Ελληνο-Ορθόδοξο γνωρίζοντα ιστορία με εθνοπατριδολατρικό φρόνημα και αγάπη στην Ελλάδα και στους Συνέλληνες. Να προτάσσει το συμφέρον της χώρας μας πάνω απ’ όλα.

Να ξαναγυρίσουμε στις ρίζες μας, στον πολιτισμό μας, στην αναγέννηση του Έθνους μας.

Το μέλλον μας ανήκει. Αισιοδοξία, ψυχραιμία και Ελλάδα.

Συνέλληνες, ας αγωνισθούμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο, να σώσουμε ό,τι κερδίσαμε με αγώνες, θυσίες και αξιοπρέπεια.

Ας κρατήσουμε την Ελπίδα μέσα μας “την ψυχή και τον Χριστό και μη φοβάστε” γράφει ο Κοσμάς ο Αιτωλός.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

μόνο για λίγο καιρό ξαποσταίνει

και πάλι στην Δόξα τραβά.

Αιμ. Λαδοπούλου

Επ. Πρόεδρος Εν. Κομοτηναίων


Είναι πλέον σαφές - το αποδέχονται σχεδόν δημόσια οι εχέφρονες υπουργοί - ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ασκεί με τρόπο (επιεικώς) πλημμελή τα καθήκοντα του!

Δεν νομίζω να υπάρχει άλλο αντίστοιχο παράδειγμα πρωθυπουργού που σε τόσο αντίξοες για την χώρα συνθήκες να μην ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα των στιγμών. Αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι το καλοκαίρι που πέρασε και ενώ όλοι γνωρίζαμε οτι η Τρόικα θα μας βγάλει το λάδι για να μας δώσει την έκτη δόση, ο ΓΑΠ σχεδόν όργωσε το Αιγαίο, την Κρήτη τις Σποράδες και την Πελοπόννησο με τετραήμερες αποδράσεις. Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αυτονόητο. Στην αδιανόητη συγκυρία που ζούμε, ισοδυναμεί με ανευθυνότητα.

Το κενό εξουσίας που βιώνει η χώρα, το συνόψισε με τρόπο σχεδόν δραματικό ο Ευάγγελος Βενιζέλος απαντώντας χτές στα παράπονα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ: «Δεν είμαι εγώ πρωθυπουργός, τι θές να σου κάνω»! Είναι προφανές ότι το έλλειμμα πολιτικης κατευθυνσης και σχεδιασμού ισοδυναμεί με μια βόμβα στα θεμέλια του κράτους και της χώρας.

Η Ελλάδα, εκτός των άλλων, διεκδικεί και μια επιπλεόν παγκόσμια πρωτοτυπία: Αυτή δηλαδή του να διοικείται δια του αντιπροέδρου της, (που δεν διαθέτει και την αντίστοιχη νομιμοποίηση) και των εκπροσώπων των δανειστών μας! Είναι προφανές, ότι αν οι λεγόμενοι κορυφαίοι των ΠΑΣΟΚ, συνεχίσουν να μην φοράνε «τα παντελόνια τους» και να επιμένουν να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, συντόμως θα γελοιοποιηθεί κάθε εννοια (στοιχειωδους) εθνικής -και όχι μόνο- κυριαρχίας!



Ενώ η Ελλάδα σύρεται, ερήμην της κυβέρνησης της, στην ελεγχόμενη χρεοκοπία, η οποία θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, οι πολίτες της περιμένουν ήρεμοι τον από μηχανής Θεό - αρνούμενοι να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς συμβαίνει

Δυστυχώς η συντριπτική πλειοψηφία των αγανακτισμένων, εξοργισμένων ή άλλων πολιτών, εξακολουθούν να φαντασιώνονται μία εκ του ασφαλούς αντίδραση, μία εξέγερση και μία επανάσταση, την οποία θα προκαλέσει ένας απροσδιόριστος «από μηχανής Θεός» - ο οποίος θα τους επιτρέψει να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους. Δεν είναι όμως ξεκάθαρο ότι η εποχή των Θεών, όπως και των χαρισματικών ηγετών, έχει προ πολλού παρέλθει;


Δεν γνωρίζουμε ότι έχουν θυσιαστεί ήδη στο βωμό της αποφυγής της χρεοκοπίας περί τα 30 δις € ιδιωτική περιουσία (συνολικοί νέοι φόροι και μειώσεις μισθών στα νοικοκυριά), 300 δις € χρηματιστηριακή αξία, 200 δις € από την πτώση των τιμών των ακινήτων κοκ., χωρίς να μειώνεται το δημόσιο χρέος αλλά, αντίθετα, να αυξάνεται ως ποσοστό επί ενός ΑΕΠ, το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται;


Δεν απειλείται να λεηλατηθεί η περιουσία του κράτους από τους διάφορους ξένους εισβολείς, οι οποίοι θα ζητήσουν εγγυήσεις κατά πολύ μεγαλύτερες, από το 50% του χρέους που θα διαγράψουν - μειώνοντας δραστικά την αξία της δημόσιας περιουσίας (εθνικής κυριαρχίας) που θα τους παραχωρηθεί; Δεν βλέπουμε ότι η Ελλάδα οδηγείται στο δρόμο της υποδούλωσης σε νέους αποικιοκράτες;


Δεν κατανοούμε ότι τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν από τη διαγραφή, οι τράπεζες επίσης, οι συντάξεις θα εξαϋλωθούν, η δημόσια υγεία θα καταργηθεί, η παιδεία θα ιδιωτικοποιηθεί, το νερό, το ρεύμα και τα καύσιμα θα γίνουν είδη πολυτελείας, πολλά τρόφιμα θα «φυλακιστούν» σε θωρακισμένα σουπερμάρκετ, ενώ η ανεργία θα καταστρέψει ότι τελικά απομείνει;


Για ποιο λόγο, παρά την ανελέητη, ολομέτωπη και κλιμακούμενη επίθεση του νεοφιλελεύθερου «καθεστώτος», η συντριπτική πλειοψηφία των «αγανακτισμένων και εξοργισμένων πολιτών», εξακολουθεί να μην αντιδράει δυναμικά και συνεχίζει να σκύβει με δουλοπρέπεια το κεφάλι; Με ποιους τρόπους θα μπορούσε ν’ αντιμετωπιστεί αλήθεια η επίθεση αυτή αποτελεσματικά, ενδεχομένως με την προοπτική της πλήρους ανατροπής του «σαθρού» καθεστώτος και την εκδίωξη της Τρόικας-υπηρέτη των τοκογλύφων;


Εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι, δε διαθέτω εξειδικευμένες γνώσεις ψυχολογίας, έτσι ώστε να επεκταθώ σε εκτενείς ανθρωπολογικές αναλύσεις. Διάφοροι ειδικοί άλλωστε έχουν επανειλημμένα επιβεβαιώσει ότι, η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον και η κατάρρευση της εικόνας του εαυτού (ποιος είμαι; τι κάνω; πού βρίσκομαι σε σχέση με τους άλλους;), οδηγούν αναπόφευκτα σε κατάθλιψη, σε νευρώσεις, σε παθητικότητα και σε αδυναμία αντίδρασης.


Στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, δεν διαπιστώνουμε μόνο κατάθλιψη και ηττοπάθεια – αλλά, επίσης, ένα πρωτοφανές φαινόμενο μαζικής «αποχαύνωσης», άρνησης της πραγματικότητας, δημιουργίας ψευδαισθήσεων και, πιθανότατα, «άκρατου μαζοχισμού».


Είναι απορίας άξιο το πώς εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ανέχονται υπομονετικά ένα καθεστώς «ακραιφνώς απολυταρχικό» - το οποίο τους οδηγεί με μαθηματική σιγουριά στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι, «κάτι» θα αλλάξει - με τρόπο μαγικό και χωρίς εκείνοι να πάρουν κανένα ρίσκο. Θεωρούν με αφέλεια πως, εάν η σημερινή κυβέρνηση καταρρεύσει (ως διά μαγείας), τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο!


Επιπλέον, αρκετοί έως πολλοί τρέφουν ακόμα την αυταπάτη ότι, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα, στη ΔΕΘ και όπου αλλού, αποτελούν από μόνες τους ένα ισχυρό μέσο πίεσης - ότι μέσω αυτών οι όποιοι κυβερνώντες, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, θα τρομοκρατηθούν και θα σηκωθούν να φύγουν, επειδή ντρέπονται για όλα όσα έχουν κάνει.


Με απλά λόγια, πιστεύουν ότι θα ντραπούν αυτοί που παρέδωσαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και στους Γερμανούς, αυτοί που ψήφισαν το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο την 29η Ιουνίου - ενώ το κέντρο της Αθήνας κατακλυζόταν από χιλιάδες διαδηλωτές, νέους, ηλικιωμένους και παιδιά, τους οποίους το «σύστημα» χτυπούσε αδιακρίτως, με δολοφονικές προθέσεις.


Θα αλλάξουν τακτική αλήθεια ως δια μαγείας και θα ντραπούν αυτοί που απολύουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους καθημερινά, αυτοί που συνεχίζουν να επιβάλλουν ολοένα και σκληρότερα φοροεισπρακτικά μέτρα, αυτοί που διαλύουν την Παιδεία και την Υγεία, αυτοί που ξεπουλούν τη δημόσια περιουσία, αυτοί που υπερασπίζονται τα συμφέροντα του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, χασκογελώντας καθημερινά στα τηλεοπτικά παράθυρα, αντί να κάνουν τη δουλειά τους; Θα αλλάξουν τακτική αυτοί που υπεξαίρεσαν την ψήφο των συμπατριωτών τους, εκτελώντας εντολές και υποσχόμενοι ότι λεφτά υπάρχουν;


Συνεχίζοντας το περίεργο είναι ότι, μέχρι πρόσφατα (ειδικά μέχρι τον Δεκέμβρη του 2008) οι συζητήσεις και οι θέσεις σχετικά με το κράτος καταστολής, με την παθογένεια του κερδοσκοπικού κεφαλαίου καθώς επίσης με τις αδηφάγες βλέψεις του καπιταλισμού, αποτελούσαν, σε μεγάλο βαθμό, σχεδόν «αποκλειστικότητα» του «εναλλακτικού» πολιτικού χώρου.


Δηλαδή, η πλειοψηφία των σημερινών αγανακτισμένων πολιτών αντιμετώπιζε όλα τα παραπάνω ως «γραφικά» και υπερβολικά, ως εμμονές ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου – ο οποίος, κατά τους ίδιους, ζούσε μάλλον εκτός πραγματικότητας. Έννοιες όπως η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αυτοδιάθεση, η αλληλεγγύη και πολλές άλλες, ακούγονταν μάλλον εξωτικές και ουτοπικές - στα πλαίσια μιας κοινωνίας «ατομιστών», η οποία ονειρευόταν την καταξίωση και την καριέρα, ενώ «φαντασιωνόταν» παράλληλα ένα λαμπρό μέλλον (American dream), στολισμένο με «χλιδάτα» σπίτια, αυτοκίνητα και ακριβά ρούχα.


Όμως παρά το γεγονός ότι, έννοιες όπως οι παραπάνω δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τόσο «εξωτικές», φαίνεται ότι οι φαντασιώσεις περί λαμπρού μέλλοντος είναι αρκετά ισχυρές, αφού αντιστέκονται στην ίδια την πραγματικότητα. Σε αυτά τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν (από τον Δεκέμβρη του 2008 μέχρι σήμερα), η αδιαμφισβήτητη και προκλητική σαθρότητα του συστήματος, σε όλες της τις εκφάνσεις, δεν ήταν αρκετή για να ξυπνήσει μια και καλή τους «ωραίους κοιμωμένους» του καπιταλισμού.


Σε αυτά τα τρία χρόνια δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ένα 15χρονο παιδί, ενώ ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του μόλις αποφυλακίστηκε. Σε αυτά τα τρία χρόνια «δολοφονούμαστε» καθημερινά και οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση - ενώ οι δολοφόνοι μας κυκλοφορούν ελεύθεροι ή «αποφυλακίζονται», με «αποθρασυσμένες» και γελοίες αιτιάσεις. Σε αυτά τα τρία χρόνια, χιλιάδες δηλώσεις και υποσχέσεις των κυβερνώντων έχουν διαψευστεί, δεκάδες σκάνδαλα έχουν συγκαλυφτεί, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι φυτοζωούν, αφού δεν είναι σε θέση να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.


Εκτός αυτού, δεκάδες χιλιάδες στοιχεία (έγγραφα, φωτογραφίες και βίντεο), τα οποία αποδεικνύουν τη σαθρότητα του συστήματος, έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή/και τις εξεταστικές της «Βουλής των Ελλήνων»! Όμως, ακόμα και μετά από τρία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων το σύστημα δείχνει όλο και πιο καθαρά τις προθέσεις του, ο «λαός» αδυνατεί ή δε θέλει να πιστέψει την αλήθεια.


Λυπάμαι για τη διατύπωση, αλλά δεδομένων όλων όσων έχουν συμβεί, ειδικά από τον Μάιο και μετά, πόσο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να πιστεύει ότι, ένα κάλεσμα στο Σύνταγμα από μόνο του θα ανατρέψει την παρούσα κατάσταση; Πόσο ανόητος πρέπει να είναι για να θεωρεί ότι, εάν απλά και μόνο βγει στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί, κάτι θ’ αλλάξει;


Δηλαδή, πόσα τερατώδη νομοσχέδια, ρυθμίσεις και μέτρα πρέπει ακόμη να υπερψηφιστούν, χωρίς καμία αντίδραση; Πόσους νόμους πρέπει να καταπατήσουν οι κυβερνώντες, χωρίς καμία τιμωρία; Πόσο περισσότερο πρέπει να εξαθλιωθούμε, για να καταλάβουμε ότι πλέον οι συγκεντρώσεις, οι διαμαρτυρίες, οι «ακτιβισμοί» και οι συγκρούσεις στο δρόμο, δεν αρκούν για να αλλάξει κάτι;


Πόσο ανόητοι είμαστε αλήθεια για να μας πείθουν ότι βγήκαν 600 δις € από Έλληνες στις ελβετικές τράπεζες, όταν οι καταθέσεις μειώθηκαν μόλις κατά 20 δις €; Αυτοί που δήθεν έβγαλαν τα χρήματα τους στο εξωτερικό, φύλαγαν 600 δις € κάτω από τα μαξιλάρια τους; Πόσο ανόητοι είμαστε για να μην καταλαβαίνουμε ότι, εκείνοι οι δημοσιογράφοι που βγάζουν ξαφνικά σκάνδαλα του ΟΠΑΠ ή των άλλων «φιλέτων» του δημοσίου μας, εκτελούν απλά «συμβόλαια» των επίδοξων κατακτητών;


Δεν είναι γνωστή η μέθοδος του διασυρμού της μίας κοινωνικής ομάδας στα μάτια της άλλης, με τη βοήθεια των δικαστών-ρεπόρτερ, οι οποίοι καταδικάζουν όλους όσους τολμούν να απεργήσουν ή να εξεγερθούν; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι, οι πρωταθλητές της φοροδιαφυγής, τους οποίους ξαφνικά μας ανακοινώνουν, εξυπηρετούν μόνο και μόνο την επιβολή νέων φόρων, καθώς επίσης τον εγκληματικό διασυρμό της Ελλάδας στα διεθνή ΜΜΕ και την υποταγή της στην Τρόικα;


Συνεχίζοντας, πέραν από την προαναφερθείσα άρνηση της πραγματικότητας, εξίσου ενδιαφέρον είναι άλλο ένα φαινόμενο: αυτό του «επαναστάτη» των κοινωνικών δικτύων. Αυτή την στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι, μέσω του Facebook, του Twitter ή των άλλων τεχνολογικών δικτύων, βρίζουν αδιαλείπτως την κυβέρνηση - ενώ αναφέρονται σε μία επανάσταση, η οποία θα έρθει από μόνη της.


Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ξυπνούν κάθε πρωί, πηγαίνουν στη δουλίτσα τους κανονικά, βρίζουν τους πάντες από τον υπολογιστή του γραφείου τους, ενώ το απόγευμα μπορεί να κάνουν τη βόλτα τους στο Σύνταγμα (αν έχει κάλεσμα και καλό καιρό, φυσικά όχι στις καλοκαιρινές διακοπές, αφού προηγούνται τα μπάνια), για να «αντισταθούν» και να «διαμαρτυρηθούν».


Τους τελευταίους μήνες έχω λάβει μέρος σε πάρα πολλές διαμαρτυρίες και αποκλεισμούς, ενώ αρκετές από αυτές τις «επαναστατικές δράσεις» ανακοινώνονται και δημοσιοποιούνται. Το αποτέλεσμα; Οι ίδιοι και οι ίδιοι συναντιόμαστε στα ίδια μέρη, χαιρετιόμαστε και ανταλλάσσουμε προβληματισμούς ή απόψεις. Γύρω μας περνούν εκατοντάδες «εξοργισμένοι» άνθρωποι, οι οποίοι «τουϊτάρουν» και «μπλογκάρουν» καθημερινά την επανάσταση - ενώ όχι απλά δεν σταματούν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους, αλλά πολλές φορές μας επιτίθενται γιατί τους στερούμε το δικαίωμα στην κατανάλωση ή διαταράσσουμε τη νιρβάνα τους.


Μαζί με όλα τα παραπάνω, οι περισσότεροι εξακολουθούν να αναμασούν «το θρίλερ του χρέους», καθώς επίσης τον μάλλον ακατάσχετο βερμπαλισμό των «αντιμνημονιακών κομμάτων»: Θα διαγραφεί το χρέος; Θα αναδιαρθρωθεί το χρέος; Θα χρεοκοπήσουμε επιλεκτικά, ανεξέλεγκτα ή μήπως ελεγχόμενα; Θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή; Ευρωομόλογα, CDS,
spreads… παρά το ότι μόνο το 1% του πληθυσμού καταλαβαίνει τι σημαίνουν όλοι αυτοί οι όροι.


Δεν πειράζει όμως αν δεν καταλαβαίνουμε όλοι. Ευτυχώς για εμάς, έχει «αναδυθεί» από το πουθενά το star system των «οικονομολογούντων» στα τηλεοπτικά παράθυρα, οι οποίοι τα καταλαβαίνουν όλα και γνωρίζουν ακριβώς τις λύσεις – το σωστό! Όλοι περιμένουν το «φωτεινό παντογνώστη» (κατά προτίμηση οικονομολόγο), ο οποίος θα τους πει την αλήθεια και θα προτείνει τη σωστή λύση - άσχετα αν καταλαβαίνουν ελάχιστα από αυτά που τους λέει.


Κατά την άποψη μου λοιπόν, η σιωπή των «αμνών», πριν από τη σφαγή τους, δεν έχει να κάνει απλά με την κατάθλιψη και τις συνέπειές της. Πρωτίστως οφείλεται σε έναν βαθιά ριζωμένο ατομικισμό, τον οποίο το σύστημα καλλιέργησε (με επιτυχία προφανώς), επί σειρά δεκαετιών.


Ακόμα και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ο «νομοταγής Έλληνας πολίτης» δεν αντιλαμβάνεται ότι, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει όταν είμαστε ενωμένοι, για έναν κοινό και ξεκάθαρο σκοπό. Όμως, η ένωση και η συλλογικότητα προϋποθέτουν, έστω σε ένα βαθμό, το συμβιβασμό και την αναγνώριση του άλλου, ως άξιου σεβασμού - δεδομένο που προσκρούει δυστυχώς στην κλασική ελληνική έκφραση «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»


Ο ατομικισμός είναι επίσης αλληλένδετος με μία πρωτοφανή έλλειψη παιδείας, καθώς επίσης με μία συλλογική αυταπάτη/ουτοπία. Και σε αυτό το κομμάτι έκανε πολύ καλή δουλειά το σύστημα, μέσω του ατελέστατου εκπαιδευτικού συστήματος - όπως επίσης μέσω των «συστημικών» ΜΜΕ, τα οποία επί δεκαετίες έτρεφαν τους θεατές, τους ακροατές και τους αναγνώστες με σκουπίδια (τώρα τελευταία και με τούρκικες σαπουνόπερες από κάποια κανάλια, τα οποία φαίνεται πως θαυμάζουν τον αθάνατο οθωμανικό πολιτισμό). Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκαν στρατιές «λοβοτομημένων» οι οποίοι, μετά από μία τελική πλύση εγκεφάλου, απλά αναπαράγουν άθλια στερεότυπα και σαθρά πρότυπα - ενώ είναι ανίκανοι για συνδυαστική σκέψη και για απλή λογική.


Τέλος, άλλος ένας ανασχετικός παράγοντας στην ελεύθερη σκέψη και στην όποια ανατρεπτική δράση, είναι η θυματοποίηση και η προσωπολατρία – πιθανότατα σαν αποτέλεσμα της 400ετούς υποδούλωσης μας από τους Τούρκους. Η συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτών» αναμένουν και λατρεύουν όποιον «ηγέτη» θα τους υποδείξει το σωστό - όντας ανίκανοι ή αρκετά βολεμένοι για να σκεφτούν από μόνοι τους.


Την ίδια στιγμή που οι «χαρισματικοί ηγέτες» απομυθοποιούνται, εξευτελίζονται και «αποκαλύπτονται» καθημερινά, το «ηρωικό Ελληνικό έθνος» προτιμά έναν «αρχηγό», ο οποίος τον εξαθλιώνει συστηματικά και ανερυθρίαστα – αντί να είναι αυτόνομο και να δρα συλλογικά (επειδή έχει πεισθεί ότι, χωρίς ηγέτες θα έλθει το χάος, ενώ ο πολίτης είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το κατάντημα της χώρας του).


Δυστυχώς, εάν η κατάσταση αυτή συνεχίσει, η επανάσταση (για την οποία μιλάμε πολύ και κάνουμε ελάχιστα) θα παραμείνει «όνειρο θερινής νυκτός». Ακόμα χειρότερα, εάν όντως συμβεί, αυτό θα γίνει μόνο όταν θα είμαστε τόσο εξαθλιωμένοι, ώστε να αποτελέσουμε «έρμαιο» της όποιας ηγετικής ομάδας εκμεταλλευτεί τη συγκυρία. Κατά την άποψη μου, με πιθανότητες 99%, αυτή η ομάδα των πεφωτισμένων θα αποτελείται από τους χειρότερους δικτάτορες-καπιταλιστές στην ανθρώπινη Ιστορία.


Ολοκληρώνοντας, μόνο εάν παραλύσει ο μηχανισμός που συντηρεί αυτό το σύστημα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ο μηχανισμός όμως αυτός δεν παραλύει μόνο με συγκεντρώσεις και με πορείες. Εμείς οι ίδιοι τον συντηρούμε: με το να πληρώνουμε αυτά που μας επιβάλλει, με το να πηγαίνουμε υπάκουα στη δουλειά μας, με το να μη φέρνουμε αντιρρήσεις, με το να φοβόμαστε τον ίσκιο μας και με το να μην βλέπουμε τίποτα άλλο, πέρα απ’ την μίζερη ζωούλα μας και τον μικρόκοσμό μας.


Για να το πω απλά, εάν παραλύσουμε τον μηχανισμό που παράγει χρήματα και διεφθαρμένα κόμματα ή πολιτικούς, τότε αυτό το σαθρό σύστημα θα καταρρεύσει - αφού αυτό εξαρτάται από εμάς και όχι εμείς από αυτό.


Σε αυτή τη θέση βέβαια ο κλασικός αντίλογος των υπερασπιστών της υποτέλειας είναι ότι, θα κυριαρχήσει το χάος και η αναρχία. Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πλέον ότι ζούμε «κατ’ επίφαση εν τάξει» - εκτός εάν «τάξη» θεωρείται να μην ξέρεις τι φόρους θα σου επιβάλλουν την επόμενη εβδομάδα, αν θα έχεις δουλειά αύριο ή όχι, αν θα μπορείς να πληρώσεις φάρμακα, αν πρέπει να μεταναστεύσεις για να επιβιώσεις, αν τα νοσοκομεία θα έχουν γάζες, αν τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν και αν τα παιδιά σου θα έχουν το δικαίωμα να ονειρεύονται.


Ίσως πρέπει λοιπόν να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας - όχι όμως για να την παραδώσουμε ξανά σε κάποιον άλλον…


  • Γράφει η Ζέζα Ζήκου
H χώρα, την οποία ένας Ευρωπαίος τραπεζίτης ονόμασε «το ινδικό χοιρίδιο της Ευρώπης» –μια χώρα επί της οποίας η Μέρκελ δοκιμάζει συνταγές χρεοκοπίας, «ελεγχόμενης» ή «επιλεκτικής» ή «συντεταγμένης», και διά της οποίας οι αγορές τεστάρουν τις αντοχές της Ευρωζώνης–, βρίσκεται στο εργαστήριο άνομων πειραμάτων. Μάλλον η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει τον Οκτώβριο. Αλλά θα μπει σε μια διαδικασία ακόμη βαθύτερης οικονομικής ύφεσης, όλο και πιο έντονης κοινωνικής αντίδρασης και αποσύνθεσης, η οποία, με μαθηματική ακρίβεια, θα την οδηγήσει σε μια άλλη κατάρρευση. Και, προσωπικά, δεν με ενδιαφέρει να επιλέξω χρεοκοπία.

Αν το πολιτικό θρίλερ των ημερών επιταχύνει τη διαδικασία ραγδαίας απονομιμοποίησης και αποσάθρωσης του πολιτικού συστήματος και της κυβέρνησης Παπανδρέου, θα μπορούσε να πει κανείς «τέλος καλό, όλα καλά»; Φοβούμαι πως όχι, επειδή είναι αργά. Αν μια αναβάπτιση λειτουργούσε ως ανάταξη της χαμένης εμπιστοσύνης των δύσπιστων δανειστών μας προς την ικανότητα της κυβέρνησης να την οδηγήσουν σε κάποια –με τα δικά τους έστω μέτρα– ανάταξη, θα υπήρχε κάποιο κέρδος απ’ όλα αυτά. Αλλά, αντί εμπιστοσύνης, από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες εκπέμπεται μεγάλη, καθολική και οριστική δυσπιστία.

Αυτό που ζητεί η ελίτ του βρόμικου κατεστημένου –μια ιδιότυπη συγκυβέρνηση, στην οποία η κυβέρνηση θα αποφασίζει και η αντιπολίτευση θα είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί– δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα της χώρας. Τις αποφάσεις για την πολιτική που θα πρέπει να ακολουθήσει η κυβέρνηση της χώρας τις παίρνει ο κυρίαρχος λαός στις κάλπες, αναδεικνύοντας το νικητή των εκλογών.

Η κρίση του χρέους και οι επιχειρήσεις «αλληλεγγύης», στις οποίες σκόπιμα επιδίδονται οι «ισχυροί» για μας, αποκαλύπτουν πολλά πράγματα, που πάντοτε υποψιαζόμασταν, αλλά, παρ’ όλα αυτά, πάντοτε ελπίζαμε πως ποτέ δεν θα έβγαιναν τόσο αληθινά: Πως το τιμόνι της χώρας αυτής έχει περιέλθει στην υποτέλεια των δανειστών. Η τρόικα μας το λέει ξεκάθαρα: Επιβολή σκληρών προγραμμάτων λιτότητας, που θα εφαρμοστούν με ψυχρή ωμότητα. Έτσι εξαπολύεται μια επίθεση-τιμωρία κατά των δημοσίων υπαλλήλων, των μισθωτών και των συνταξιούχων, σαν αυτοί να ήταν οι φταίχτες της κρίσης. Αυτοί θα πληρώσουν το λογαριασμό. Όλους τους λογαριασμούς...

Το κοινωνικό σκηνικό στη χώρα μας βράζει... Εκείνοι που επλήγησαν από την οικονομική κατάρρευση ήταν οι φτωχές και οι μεσαίες τάξεις. Δουλειές χάθηκαν, σπίτια θάφτηκαν κάτω από τα ασήκωτα βάρη των στεγαστικών δανείων, ευκαιρίες για σπουδές εξανεμίστηκαν... Τα «πακέτα διάσωσης», που υποτίθεται πως θα σταθεροποιούσαν την οικονομία, κατέληξαν στις τσέπες εκείνων ακριβώς που προκάλεσαν την κατάρρευση. Πολλοί εξ αυτών, εκμεταλλευόμενοι τις «τρύπες» του φορολογικού συστήματος, φυγάδευσαν τα χρήματα αυτά σε φορολογικούς «παραδείσους». Οι φτωχές και μεσαίες τάξεις, που δεν προκάλεσαν την κατάρρευση, έπεσαν, ωστόσο, θύματά της, υποβάλλονται και πάλι σε νέες θυσίες. Οι περισσότεροι ανησυχούν για τις δουλειές τους. Τις δουλειές που έχασαν· τις δουλειές που κινδυνεύουν να χάσουν... Και διψούν για καλύτερη παιδεία, περισσότερα δημόσια έργα, ανθρωπινότερο περιβάλλον – όλα εκείνα, δηλαδή, που θυσιάζονται στο βωμό της λιτότητας.

Το ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Leap/Europe 2020 αρκετά έγκαιρα προειδοποιούσε πως η κρίση θα φέρει κοινωνική αναταραχή – ιδίως σε χώρες με ανεπαρκή κοινωνική προστασία. Όλα τα σήματα κινδύνου είναι πια αναμμένα. Ο κοινωνικός ιστός μοιάζει να έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Και οι εξωραϊστές του συστήματος, όσο κι αν λένε πως η κατάσταση θα διορθωθεί αν γίνουν όλα όσα έχει υποσχεθεί η κυβέρνηση, έχουν πάψει από καιρό να είναι πειστικοί. Το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το να σωθεί το σύστημα, για να το επαναφέρουν στην αρχική μορφή του. Είναι σαν να ζουν σε μια δική τους χώρα, διαφορετική από εκείνη στην οποία ζει ο λαός.

Τα πλήθη που διαδηλώνουν, αγωνιώντας για τις δουλειές, τους μισθούς και τις συντάξεις τους, δύσκολα θα «χορτάσουν» με λαϊκίστικες εξαγγελίες. Το μόνο δημοψήφισμα που θα είχε νόημα –το οποίο η κυβέρνηση, για προφανείς λόγους, δεν θα αποτολμήσει– θα ήταν εκείνο που θα έθετε στους ψηφοφόρους το πραγματικό δίλημμα: «Εγκρίνετε το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο ή μας εξουσιοδοτείτε να προχωρήσουμε σε προσωρινή αναστολή πληρωμών του δημόσιου χρέους, με στόχο την επαναδιαπραγμάτευση για τη διαγραφή μεγάλου μέρους του;».

Ουδείς εχέφρων άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί ότι η αναστολή πληρωμών είναι δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Όταν, όμως, ο φαύλος κύκλος «δάνεια για αποπληρωμή του χρέους - Μνημόνια που προκαλούν ύφεση και μεγαλώνουν το χρέος - νέα δάνεια και νέα Μνημόνια» οδηγεί τη χώρα σε κοινωνική Φουκουσίμα, το επιχείρημα του «μονόδρομου» μένει έωλο. Οι πάντες σχεδόν προεξοφλούν τη χρεοκοπία, όπως κραυγάζουν καθημερινά οι Γερμανοί, τα spreads και η συντριπτική πλειονότητα των αναλυτών και των ανθρώπων του χρήματος. Ποιοι παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν; 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 29/9/11


Στα βήματα των προηγούμενων κυβερνήσεων βρίσκεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Ακολουθεί πιστά την πολιτική της ανυπαρξίας, σε οτιδήποτε σχετικό με τα Ελληνοτουρκικά και τις προκλητικές θαλάσσιες και εναέριες παραβιάσεις πολεμικών πλοίων και μαχητικών αεροσκαφών της γείτονος.

Για μία ακόμη φορά τουρκικό πολεμικό πλοίο κόντεψε να «δέσει» στον Πειραιά, ενώ η κυβέρνηση ωσεί παρούσα έχει επωμισθεί τον ρόλο του θεατή, δίνοντας χώρο στην Άγκυρα να προχωρήσει σε ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις.

Η Νέα Ελλάδα καταγγέλλει και φυσικά καταδικάζει τις πρακτικές μηδενικού εθνικού ενδιαφέροντος της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου και ευελπιστεί πως οι Έλληνες πολίτες κατανοούν τον βαθμό επικινδυνότητας που έχουν οι σημερινοί κυβερνώντες, αλλά και την ικανότητα ή και την θέλησή τους να ανταποκριθούν επαρκώς στα εθνικά τους καθήκοντα.

Η Νέα Ελλάδα υπενθυμίζει στο τσίρκο Παπανδρέου πως η Ελλάδα έχει σύνορα και αξιοπρέπεια, σε αντίθεση με όσους γελωτοποιούς σήμερα βρίσκονται στο τιμόνι της χώρας και την οδηγούν σε ναυάγιο. Η καταβαράθρωση των πολιτικών θεσμών αποτελεί ευθύνη τόσο της Νέας Δημοκρατίας, όσο και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι ανίκανοι να προσφέρουν εθνικές υπηρεσίες, έχουν εκθέσει την πατρίδα μας σε κινδύνους απώλειας εθνικής κυριαρχίας, αλλά και εθνικού χώρου.
Η Νέα Ελλάδα τονίζει πως κανείς από τους υπεύθυνους πολιτικούς δεν πρόκειται να απομακρυνθεί από τις ευθύνες του και θα αποδώσει προς τον Ελληνικό λαό στο ακέραιο όσα του χρωστάει. Και, δυστυχώς για τους υπάρχοντες πολιτικούς, υπάρχουν χρέη που δεν μπορούν να αποπληρωθούν με κανέναν τρόπο…

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Ελλάδας


Στο βίντεο βλέπουμε ένα σοβιετικό αντιτορπιλικό να «παρενοχλεί» (στην πραγματικότητα να το «ακουμπά» και να του προκαλεί ζημίες) ένα αμερικανικό πολεμικό εξειδικευμένο στην συλλογή πληροφοριών που προβαίνει σε «αβλαβή διέλευση» από τα Σοβιετικά χωρικά ύδατα, στην Μαύρη Θάλασσα το 1988…

Προφανώς αναφέρομαι στην νέα πρόκληση με την …κρουαζιέρα στο Αιγαίο της φρεγάτας “Kemal Reis” που σημειώθηκε μεταξύ Παρασκευής και Σαββάτου 7 – 8 τρέχοντος. Η φρεγάτα διέπλευσε το Αιγαίο από ΝΑ πρός ΒΑ, πέρασε στις Κυκλάδες (Μήλο) και προσέγγισε την Αττική, στην ουσία διήλθε από τον διέκπλου Κέας – Κύθνου, σε απόσταση περίπου 15 ν.μ. από το Σούνιο.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά, ανάλογα περιστατικά έχουν σημειωθεί στο παρελθόν, το Σούνιο και η Ραφήνα έχουν «προσεγγισθεί» από τα Τουρκικά πλοία και η χώρα μας έχει (μή –) αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και προσώπων στα ευαίσθητα «πόστα» του ΥΠΕΞ και του ΥΠΕΘΑ.

Αναφέρθηκα στην πλέον εξοργιστική μορφή προκλήσεως και όχι άσκοπα. Εξοργιστική γιατί προσβάλλει βάναυσα το «κοινό περί εθνικού δικαίου αίσθημα» αλλά δεν υπάρχει αποτελεσματικός τρόπος αποτροπής, ή έστω αντιδράσεως !

Ας δούμε γιατί, καθόσον εκτιμώ ότι η πρακτική αυτή – που «ξεχάσθηκε» για λίγο από τους γείτονες – θα επανέλθει πανηγυρικά στο προσκήνιο λόγω εντάσεως στην Α. Μεσόγειο και κυρίως λόγω της αναβαθμίσεως της σημασίας των εννοιών «χωρικά ύδατα», «μέση γραμμή», «υφαλοκρηπίδα», «ΑΟΖ» στην Ελληνο-Τουρκική αντιπαράθεση. Σε προηγούμενες αναρτήσεις μου έχω επισημάνει ότι η Τουρκία σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας δεν νομιμοποιείται για οποιαδήποτε διεκδίκηση στο Αιγαίο και την περιοχή του Καστελορίζου και ότι οι πάσης φύσεως προκλήσεις και «τετελεσμένα» αποσκοπούν στην «παράκαμψη» του Δικαίου και την επιδίωξη για ad hoc διεθνείς παρεμβάσεις με αμοιβαίες – δήθεν – υποχωρήσεις που στην πράξη επιβάλλουν την Τουρκική άποψη.

Ένας τρόπος για να συντηρείται το «κλίμα» ότι «κάτι τρέχει» εκεί στο Αιγαίο, ότι είναι ώρα να αναθεωρούνται συνθήκες των αρχών του 20ου αιώνος κλπ. είναι η διαρκής παρουσία Τουρκικής αεροναυτικής ισχύος στην περιοχή, μια de facto «συγκυριαρχία» και άρνηση του χαρακτήρα «ελληνικής λίμνης» του Αρχιπελάγους.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Τι προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας που έχουμε αποδεχθεί με την υπογραφή της συνθήκης UNCLOS του Montego Bay του 1982; (Η Τουρκία ΔΕΝ το έχει αποδεχθεί…)

Λίγη ιστορία : Μετά τα επεισόδια του Στενού της Κέρκυρας όπου βρετανικά πολεμικά πλοία διερχόμενα «αβλαβώς» από τη χωρική θάλασσα της Αλβανίας, δέχθηκαν στις 15 Μαΐου 1946 αλβανικά πυρά και στις 22 Οκτωβρίου 1946 προσέκρουσαν σε νάρκες το γνωστό μας «Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης» δέχθηκε τον «εθιμικό κανόνα» της «αβλαβούς διελεύσεως» (innocent passage) πολεμικών πλοίων από τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας και την χωρική θάλασσα ενός παράκτιου κράτους.

Η «αβλαβής διέλευση» έγινε επίσημα αποδεκτή από την σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας της Γενεύης του 1958 και επιτρέπει την διέλευση ακόμη και σε υποβρύχια, με τον περιορισμό του πλού σε ανάδυση και με επηρμένη την σημαία, ενώ κάθε πολεμικό πλοίο που εκτελεί «αβλαβή διέλευση» οφείλει να ενεργεί με τον συντομότερο και ασφαλέστερο τρόπο, σταθερή ταχύτητα, να μήν αναστρέφει πορεία, να έχει «κλειστά» τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και στοχοποιήσεως και βεβαίως να μή προβαίνει σε έρευνες στον βυθό, σε αναγνωριστικές δραστηριότητες κάθε είδους κλπ.

Το καθεστώς αυτό διευρύνεται με την UNCLOS του 1982, όπου εισάγεται και η έννοια του «πλού διελεύσεως» (transit passage) από στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας. Τα «στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας» αποκτούν καίρια σημασία στον ανταγωνισμό ΕΣΣΔ – ΗΠΑ και μεταξύ άλλων εμπλέκονται τα Δαρδανέλλια και η συνθήκη του Montreux, οπού οι Σοβιετικοί καταφέρνουν να αποκλείσουν την διέλευση «καθαρόαιμων» αεροπλανοροφόρων ενώ επιτρέπεται η διέλευση σε πλοία τύπου Moskva που φέρουν ΚΑΙ αεροσκάφη.

Το καθεστώς του «πλού διελεύσεως» εφαρμόζεται στα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας μεταξύ ενός τμήματος ανοικτής θάλασσας ή αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και ενός άλλου τμήματος ανοικτής θάλασσας ή αποκλειστικής οικονομικής ζώνης με εξαίρεση το στενό που σχηματίζεται μεταξύ ηπειρωτικού εδάφους και νήσου του ίδιου κράτους εφόσον από την άλλη μεριά της νήσου υπάρχει δυνατότητα πλου μέσα από ανοικτή θάλασσα ή αποκλειστική οικονομική ζώνη, παρόμοιας καταλληλότητας ως προς τα ναυτιλιακά και υδρογραφικά χαρακτηριστικά.

Πλούς διελεύσεως σημαίνει ελεύθερη ναυσιπλοΐα και υπέρπτηση με μοναδικό σκοπό τον συνεχή και ταχύ διάπλου του στενού χωρίς να αποκλείεται πρόσβαση ή αναχώρηση ή επιστροφή από τις ακτές ενός παράκτιου στο στενό κράτους, με την επιφύλαξη βέβαια των όρων εισόδου σ’ αυτό το κράτος. Το καθεστώς αυτό δεν απαγορεύει την εν καταδύσει διέλευση των υποβρυχίων!

Πλοία και αεροσκάφη ενώ ασκούν το δικαίωμα πλού διελεύσεως οφείλουν :

α. Να διέρχονται από το στενό χωρίς καθυστέρηση.

β. Να απέχουν από κάθε απειλή ή χρήση βίας εναντίον της κυριαρχίας της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας των παράκτιων στα στενά κρατών ή να ενεργούν κατά οποιονδήποτε άλλο τρόπο παραβαίνοντας τις αρχές του διεθνούς δικαίου που είναι ενσωματωμένες στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

γ. Εκτός από την περίπτωση ανωτέρας βίας ή κινδύνου, να απέχουν απ’ οποιεσδήποτε δραστηριότητες που δεν έχουν σχέση με αυτές που επιβάλλονται για μια κανονική, συνεχή και ταχεία διέλευση.

δ. Να μην εκτελούν θαλάσσιες επιστημονικές έρευνες και υδρογραφικές εργασίες χωρίς την προηγούμενη άδεια των παρακτίων κρατών.

ε. Να συμμορφώνονται με τους νόμους και κανονισμούς των παράκτιων στα στενά κρατών που έχουν σχέση με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, τη ρύθμιση της θαλάσσιας κυκλοφορίας, την αποφυγή τον έλεγχο και τη μείωση της ρύπανσης, την παρεμπόδιση της αλιείας και τη φόρτωση ή εκφόρτωση εμπορευμάτων, χρημάτων ή προσώπων κατά παράβαση των τελωνειακών, δημοσιονομικών, μεταναστευτικών ή υγειονομικών νόμων και κανονισμών των παράκτιων στα στενά κρατών.

στ. Τα πλοία συμμορφώνονται με τους γενικά αποδεκτούς διεθνείς κανονισμούς τις διαδικασίες και την πρακτική για την ασφάλεια στη θάλασσα. Τα αεροσκάφη να τηρούν τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας και να είναι συντονισμένα στις ραδιοσυχνότητες που είναι καθορισμένες από τις αρμόδιες αρχές ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας.

Προφανώς αυτές οι διατάξεις ΔΕΝ είναι ευνοϊκές για την χώρα μας, κράτος με έντονο νησιωτικό χαρακτήρα και διάσπαρτα «στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας» σε όλη την έκταση του Αρχιπελάγους.

Στην ουσία, πλοία, υποβρύχια και αεροσκάφη μπορούν να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα στην ελληνική επικράτεια ! (Υπήρξε περιστατικό με τουρκικό ΥΒ που «χάθηκε» στον θαλάσσιο χώρο Καφηρέα – Κέας – Ανδρου)

Η Ελλάδα και άλλες χώρες με ανάλογα προβλήματα κατέθεσαν ένσταση, μεταξύ άλλων και με ειδικές προβλέψεις για πολεμικά πλοία που έφεραν πυρηνικό οπλισμό η εξοπλισμό επιστημονικών και γεωλογικών ερευνών. Η ένσταση πολεμήθηκε λυσσαλέα από τις τότε δυο Υπερδυνάμεις, ειδικά την ΕΣΣΔ που διατηρούσε αγκυροβόλια στα διεθνή ύδατα Δυτικά της Κρήτης και ανοικτά της Λήμνου και δεν έβλεπε με διόλου καλό μάτι περιορισμούς στην κυκλοφορία της τότε μοίρας Μεσογείου του Σοβιετικού ΠΝ.

Για προφανείς λόγους η διάταξη παρέμεινε ως είχε και η Ελλάδα αναγκάσθηκε να καταθέσει την παρακάτω «ερμηνευτική δήλωση»:

«Σχετικά με τις διατάξεις του Μέρους ΙΙΙ «περί στενών χρησιμοποιούμενων για τη διεθνή ναυσιπλοΐα» και ειδικότερα όσο αφορά την εφαρμογή στην πράξη των Άρθρων 36, 38, 41 και 42 της Συμβάσεως του Δικαίου της Θάλασσας, σε περιοχές όπου είναι κατεσπαρμένα πολυάριθμα νησιά τα οποία σχηματίζουν πληθώρα εναλλακτικών στενών που εξυπηρετούν ουσιαστικά μια και την αυτή οδό διεθνούς ναυσιπλοΐας, η Ελλάς αντιλαμβάνεται ότι το οικείο παράκτιο κράτος έχει την ευθύνη να προσδιορίζει τον ή τους διαδρόμους εκείνους, μέσα από αυτά τα εναλλακτικά στενά απ’ όπου τα πλοία και τα αεροσκάφη τρίτων κρατών θα μπορούν να διακινούνται με καθεστώς transit passage, κατά τρόπο ώστε αφενός μεν να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις της διεθνούς ναυσιπλοΐας και αεροπλοΐας μέσω της υπόψη περιοχής, αφετέρου δε να πληρούνται οι ελάχιστες απαιτήσεις ασφαλείας τόσο των διερχομένων πλοίων και αεροσκαφών όσον και του παράκτιου κράτους».

Όλως τυχαίως την δήλωση κατήγγειλε η … Τουρκία στις 15 / 11 / 1982 ως μονομερή, αυθαίρετη, αβάσιμη και απαράδεκτη !

Η χώρα μας την επανέλαβε κατά την επικύρωση της συνθήκης ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ από τα Κράτη –Μέρη άρα η δήλωση ισχύει ενώ η Τουρκία ΔΕΝ αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος της συνθήκης !

Όμως η Ελλάδα ΔΕΝ προχώρησε στον ορισμό με Προεδρικά Διατάγματα των στενών Διεθνούς ναυσιπλοΐας (ενώ το δηλώνει στην «ερμηνευτική δήλωση» !) με αποτέλεσμα να υφίσταται «νομικό κενό» ως πρός την εφαρμογή της συνθήκης ΚΑΙ της ερμηνευτικής δηλώσεως στο συγκεκριμένο θέμα (Μέρος ΙΙΙ, πλούς διελεύσεως).

Στην πράξη τώρα, στενά όπως αυτό του Καφηρέως ή Κέας – Μακρονήσου ενώνουν δυο τμήματα ανοικτής θάλασσας (βλ.χάρτη Χωρικών Υδάτων) και χρησιμοποιούνται για την διεθνή ναυσιπλοΐα άρα ισχύει το καθεστώς transit passage !

Και από την στιγμή που η Ελλάδα ΔΕΝ εχει ορίσει ποιά είναι τα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας, εναπόκειται στον κάθε κυβερνήτη να επιλέξει από ποιό στενό θα κάμει τον αβλαβή πλού του ! Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι το στενό Κέας – Μακρονήσου είναι στενό διεθνούς ναυσιπλοΐας και το στενό Κέας – Κύθνου ΔΕΝ είναι ;

Τώρα εάν η Kemal Reis η όποια άλλη φρεγάτα περνά με τα οπλικά συστήματα απενεργοποιημένα, ή όχι, εάν τα συστήματα ESM του πλοίου καταγράφουν κάθε ηλεκτρομαγνητική υπογραφή των ελληνικών μέσων επιτηρήσεως, εάν από το πλοίο φωτογραφίζονται ακτές, φυλάκια, παρατηρητήρια κλπ είναι προφανώς «ψιλά γράμματα» και εκεί αποσκοπούσε η προσπάθεια των «μικρών κρατών» να συμμαζέψουν τα οριζόμενα από την συνθήκη σε αντίθεση με τα συμφέροντα των μεγάλων Δυνάμεων.

Στην ουσία οι Τούρκοι μπορούν να περνούν «αβλαβώς» στα 15 ν.μ. απο το Σούνιο…η ακόμη και στα 5 η στα 6 ν.μ. απο αυτό, μεταξύ Κέας – Μακρονήσου !

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Κατ’αρχήν αντί να αποκρύπτουν η να συσκοτίζουν με βλακώδεις ανακοινώσεις οι αρμόδιοι το θέμα να βγούν και να εξηγήσουν ανοικτά όλες τις παραμέτρους ωστε να μήν δημιουργούνται εντυπώσεις με «Τούρκους στο Σούνιο» η στην Ραφήνα. Ούτε ο Καραμανλής, ούτε ο Παπανδρέου είναι «προδότες» στο συγκεκριμένο θέμα και ούτε ο οποισδήποτε άλλος όσο και εάν φωνασκούν δωρεάν οι συνήθεις πατριδοκάπηλοι !

Επίσης, να προβεί η χώρα σε όλες τις αναγκαίες ρυθμίσεις και διατυπώσεις σύμφωνα με το Δ.Δ. της Θάλασσας ώστε να είναι εφικτή η καταγγελία των παραβάσεων.

Μια επιλογή αντιδράσεως είναι η «παρενόχληση» a la Russe της φωτογραφίας με «ακούμπισμα», απόνερα, κλειστούς ελιγμούς και η επιδεξιότητα και η εμπειρία των στελεχών του ΠΝ εγγυώνται το αποτέλεσμα !

Το ρίσκο βεβαίως είναι μεγάλο : Θερμή εμπλοκή και ενδεχομένως νερό στον τουρκικό μύλο περί «αστάθειας», «ανασφάλειας», «κινδύνων για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια» στο Αιγαίο, άρα «παρέμβαση των ψυχραιμοτέρων» και γκριζάρισμα !

Αλλιώς… το περιβόητο «ισοδύναμο τετελεσμένο»: Πώς θα σας φαινόταν να περάσει η ΦΓ Ναυαρίνο (έτσι για να πονά…) από τον Βόσπορο ανήμερα των Θεοφανείων σημαιοστολισμένη και με το άγημα αποδόσεως τιμών στο κατάστρωμα; Σύμφωνα με τα άρθρα 1 -2 και 8-22 της Συνθήκης του Montreux που διέπει το καθεστώς των στενών (και που παραμένει σε ισχύ παρά κάποιες αναθεωρήσεις και συμπληρώσεις) ένα πολεμικό πλοίο κάτω των 15,000 τόνων και μή –αεροπλανοφόρο μπορεί να διέλθει ελεύθερα από τα «στενά διεθνούς ναυσιπλοίας» των Δαρδανελλίων !

Parsifal


Ευθύνες της κυβέρνησης και ευθύνες της τρόικας
Το τελευταίο “παραμύθι” που μας προτείνουν τα μέσα της διαπλοκής και το “κόμμα του μνημονίου” είναι ότι την αποκλειστική ευθύνη για την εξελισσόμενη καταστροφή της χώρας την έχει η ελληνική κυβέρνηση και οι “χειρισμοί” της, όχι δηλαδή η συμμαχία διεθνών υπερτραπεζών, Γερμανίας και ΕΕ που επετέθη στη χώρα, επιβάλλοντας τελικά τη “συνταγή” του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου, της 21ης Ιουλίου και εκβιάζοντας τώρα για την τήρησή τους. Με άλλα λόγια, υποστηρίζουν, θα μπορούσε να υπάρξει μια κυβέρνηση που θα χειριζόταν καλύτερα το θέμα του μνημονίου και θα είχε καλύτερα αποτελέσματα. To προσόν αυτού του “παραμυθιού”, που, όπως και τα υπόλοιπα, στηρίζεται σε μια δόση αλήθειας για να υποστηρίξει ένα μεγάλο ψέμμα, είναι ότι απομακρύνει την ανάγκη να εξετασθεί η ουσία της πολιτικής που ασκείται στην Ελλάδα από τον Μάιο του 2010 και την οποία υποστήριξε με φανατισμό ένα ολόκληρο φάσμα πολιτικών, οικονομικών, εκδοτικών δυνάμεων, σχεδόν το σύνολο της ιθύνουσας τάξης της χώρας. Στην πραγματικότητα επιχειρείται να συσκοτισθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και να ενταθεί η σύγχυση που, αναπόφευκτα και σχεδιασμένα, συνοδεύει ένα πρόγραμμα καταστροφής του ελληνικού λαού, της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού έθνους.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση τα κάνει όλα “λάθος”, συμπεριφέρεται όπως ο πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του και φυσικά πνίγεται, συμπαρασύροντας και το ελληνικό έθνος στον πνιγμό. Η παρούσα κυβέρνηση φέρει ιστορικές ευθύνες για την καταστροφή της χώρας και η απομάκρυνσή της από την εξουσία, όχι μόνο επιβάλλεται από τη στοιχειώδη δημοκρατική τάξη, αλλά και συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης. Δυστυχώς όμως είναι όρος μόνο αναγκαίος, όχι ικανός, αλλοιώς το πρόβλημά μας θα ήταν πολύ εύκολο να λυθεί.

Η ουσία της πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα από τον Μάιο του 2010, με ευθύνη της Γερμανίας, της Γαλλίας, της ΕΕ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και της ελληνικής κυβέρνησης, με την τελευταία να ενεργεί στην πράξη ως εντεταλμένο απόσπασμα διεθνών χρηματιστικών συμφερόντων, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε Ουγκάντα, αφού προηγουμένως της αφαιρεθούν τα όποια περιουσιακά στοιχεία και πόροι διαθέτει (και με ότι μπορεί να συνεπάγεται μια τέτοια μετατροπή, σε επίπεδο εθνικής ακεραιότητας, οικολογικής ασφάλειας, τεράστιων δημογραφικών, πολιτικών και γεωπολιτικών κινδύνων). Μπορεί να υπάρχει πιο “αποτελεσματικός” ή λιγότερο “αποτελεσματικός” τρόπος να εφαρμόσεις αυτή την πολιτική, όπως υπάρχουν πολλοί τρόποι να εκτελέσεις μια θανατική ποινή. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει.

Αυτά δεν τα λέει μόνο ο γράφων. Ο επικεφαλής του IFO, του σημαντικότερου οικονομικού ινστιτούτου της Γερμανίας κ. Ζιν υποστηρίζει ότι η πολιτική που επιβάλλει η χώρα του στην Ελλάδα είναι ταυτόσημη με την πολιτική του Καγκελλαρίου Μπρούνινγκ το 1930 στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, συνέπεια της οποίας ήταν η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία. Τέσσερις από τους πέντε Γερμανούς “σοφούς” για την οικονομία, ανεξάρτητοι σύμβουλοι της Καγκελλαρίου, έχουν υποστηρίξει δημόσια ότι “δεν βγαίνει το πρόγραμμα”. Ο επικεφαλής της σημαντικότερης ευρωπαϊκής οικονομικής εφημερίδας, της Handelsblatt, ο Γκάμπορ Στάινγκαρτ, σε συνέντευξή του προς τον γράφοντα (Kόσμος του Επενδυτή, 11.6.2011) συνέκρινε το εφαρμοζόμενο στην Ελλάδα πρόγραμμα με το σχέδιο Μοργκεντάου, που εφήρμοσαν οι ΗΠΑ στη Γερμανία αμέσως μετά τον πόλεμο, με σκοπό την καταστροφή της γερμανικής τεχνολογίας και βιομηχανίας και την επιστροφή της χώρας στην προβιομηχανική εποχή. Ο φόβος του κομμουνισμού και της ΕΣΣΔ υποχρέωσε τότε την Ουάσιγκτον να το εγκαταλείψει, προς όφελος του Σχεδίου Μάρσαλ. Οι σημαντικότεροι οικονομολόγοι του κόσμου, οι Νιου Γιορκ Τάιμς με επανειλημμένα editorial, οι σημαντικότεροι αρθρογράφοι των Financial Times συμφωνούν με την διαπίστωση ότι το πρόγραμμα αυτό όχι μόνο δεν σώζει την Ελλάδα, αλλά την οδηγεί απευθείας στην καταστροφή.

Στα περισσότερα ζητήματα μπορεί να υπάρχουν και συνήθως υπάρχουν πολλές γνώμες. Ελάχιστα είναι τα ζητήματα που επιδέχονται μόνο μία απάντηση. ‘Eνα από αυτά είναι το Μνημόνιο και οι συνέχειές του. Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα πρόγραμμα οικονομικής κατ’ αρχήν «δολοφονίας» της Ελλάδας, του ελληνικού έθνους-κράτους.

Οι ψυχροί αριθμοί επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις. Το ελληνικό χρέος, στην αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ήταν γύρω στο 100%, ανέβηκε γύρω στο 120% τα τέλη του 2009 και εκτιμάται από το ΔΝΤ περί το 180% για τα τέλη του 2011. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν βγαίνει στις αγορές, όπως προέβλεπαν οι συντάκτες της συμφωνίας για το 2011, αλλά βυθίζεται σε βουνό χρέους που είναι αδύνατο να ξεπληρώσει. Τα ελλείμματα δεν μπορούν να περιορισθούν ενώ η ελληνική ύφεση έχει ξεπεράσει κάθε ιστορικό προηγούμενο, μετά τη γερμανική κατοχή του 1941-44. Το κοινωνικό κόστος είναι πρωτοφανές και μόνο ελάχιστο από αυτό έχει γίνει αισθητό μέχρι τώρα. ‘Ένα ήδη προβληματικό ελληνικό κράτος έχει πλήρως αποσυντεθεί. Η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στον εαυτό τους και στη χώρα τους βρίσκεται στο χειρότερο σημείο μετά τον χειμώνα του 1941-42. Ποτέ στην ιστορία της η Ελλάδα δεν είχε τόσο κακό image παγκοσμίως και ποτέ δεν ήταν διπλωματικά και στρατηγικά τόσο απομονωμένη όσο σήμερα.

Φτωχοποίηση και λεηλασία ως επιδίωξη και όχι λάθος

Το πρόγραμμα που εφαρμόζεται στην Ελλάδα δεν είναι πρωτοφανές. Το ίδιο πρόγραμμα εφαρμόστηκε, εκτός από τη Βαϊμάρη το 1930, στη Χιλή του Πινοτσέτ, στο κατοχικό Ιράκ του Πωλ Μπρέμερ, στην Αργεντινή, στη Ρωσία του Γέλτσιν. Στο βιβλίο της “Το δόγμα του Σοκ”, η Ναόμι Κλάιν παραθέτει την εμπειρία δεκάδων τέτοιων περιπτώσεων. Η ύφεση δεν είναι ένα σφάλμα, είναι το αποτέλεσμα και η επιδίωξη των προγραμμάτων αυτών, που επιχειρούν με τη μαζική υποτίμηση της αμοιβής της εργασίας, την κατάργηση κάθε προστασίας της εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις αντί πινακίου φακής, τον ακρωτηριασμό του δημοσίου, των κοινωνικών και κρατικών δαπανών και των επενδύσεων, μια γιγαντιαία μεταφορά πόρων από τις κοινωνίες στις εγχώριες ολιγαρχίες και τις διεθνείς τράπεζες. Υποτίθεται ότι, με αυτόν τον τρόπο, βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα των χωρών, στην πραγματικότητα όμως αυτό είναι αδύνατο να γίνει. Πολύ περισσότερο είναι αδύνατο να γίνει σήμερα, σε συνθήκες δημιουργίας μιας χρηματιστικής μηχανής που αποδίδει πολλαπλάσια κέρδη στην κερδοσκοπία απότι στην παραγωγική επένδυση και στο περιβάλλον μιας παγκοσμιοποίησης που πρέπει μια οικονομία να ανταγωνίζεται την Κίνα, το Βιετνάμ ή την Γκάνα.

Η κύρια ευθύνη της κυβέρνησης δεν είναι λοιπόν ότι δεν εφαρμόζει αυτό το πρόγραμμα, ή πως το κάνει, αλλά ότι το εφαρμόζει. Αφού προηγουμένως έπαιξε αποφασιστικό ρόλο για να φέρει τη χώρα στην κατάσταση που βρέθηκε τον Μάιο του 2010, αποδέχθηκε αδιαμαρτύρητα και χωρίς διαπραγμάτευση το Μνημόνιο και ευχαρίστησε μάλιστα τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ για τη “βοήθειά” τους, γεγονός που τους απήλλαξε από τις δικές τους, ιστορικές ευθύνες. ‘Eκτοτε, ο λογαριασμός έρχεται όλο και πιο ακριβός για τον ελληνικό λαό, ο πλούτος της χώρας μειώνεται και φεύγει ταχύτερα στο εξωτερικό, τα προβλήματά της γίνονται όλο και πιο δυσεπίλυτα, η προοπτική μιας ανείπωτης καταστροφής όλο και πιο δύσκολο να αποφευχθεί. Ο χρόνος που περνάει δεν είναι ουδέτερος. Στερεί τη χώρα από βαθμούς ελευθερίας και διαπραγματευτικά χαρτιά. Σήμερα έχει π.χ. ακόμα ένα τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί, το γεγονός ότι το ελληνικό χρέος υπάγεται στο ελληνικό δίκαιο. Αν εφαρμοσθεί η απόφαση της 21ης Ιουλίου θα το χάσει. Αν προχωρήσει η διαδικασία ιδιωτικοποιήσεων, το ελληνικό κράτος θα αποστερηθεί των τελευταίων πολύτιμων πόρων που διαθέτει σήμερα, ακόμα και σίγουρων εσόδων αίφνης από τα λαχεία ή το «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Γενικότερα, η χώρα εξασθενίζει πολύ γρήγορα και όταν έρθει η στιγμή μιας νέας μεγάλης διαπραγμάτευσης, ή μιας αναγκαστικής πια ρήξης με το διεθνές σύστημα, η θέση της θα είναι πολύ χειρότερη, αφού μειώνεται συνεχώς το οικονομικό της επίπεδο και μεταφέρονται διαρκώς πόροι από την Ελλάδα στις υπερτράπεζες, ενώ έχει, κατά τρόπο προδοτικό, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί διαφορετικά, αποδεχθεί διεθνώς τη θέση του ενόχου και υπευθύνου. Ο ελληνικός λαός νοιώθει τι τον περιμένει, αλλά δεν μπορεί να το πιστέψει ακόμα, στην πλειοψηφία του, είτε γιατί εκτιμά ιδιοτελώς ένα τμήμα του ότι θα γλυτώσει ή ακριβώς γιατί είναι τόσο τρομακτικό, όπως πολλοί καρκινοπαθείς κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην πληροφορηθούν τα δυσάρεστα νέα. O φόβος τροφοδοτεί την άρνηση και σε αυτόν ακριβώς τον μηχανισμό στηρίζεται, μεταξύ άλλων, ο μηχανισμός ψυχολογικού πολέμου που συνοδεύει το Μνημόνιο και που εισάγουν στην Ελλάδα οι μυστικοί επικοινωνιακοί σύμβουλοι της κυβέρνησης. Αφιερώσαμε αυτό το άρθρο στη διάγνωση του προβλήματος, θα χρειαστεί όμως να επανέλθουμε στο ζήτημα των δυνατών «θεραπειών».

Μπορεί η ελληνική κοινωνία να διχάστηκε σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο –μια μειοψηφία υπέρ και η μεγάλη πλειοψηφία εναντίον–, αλλά τα αποτελέσματα της εφαρμογής του είναι μετρήσιμα με βάση τους ποσοτικούς στόχους που το ίδιο είχε θέσει.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

Για το ΑΕΠ προέβλεπε μείωση κατά 4% το 2010. Τελικώς, η μείωση ήταν 4,5% – από 235,0 σε 224,5 δις ευρώ. Το Μνημόνιο προέβλεπε αύξηση του ετήσιου μέσου ρυθμού εξαγωγών κατά 4,5% σε σχέση με το 2009. Σύμφωνα με τα στοιχεία, για το α' εντεκάμηνο του 2010 ο ρυθμός εξαγωγών μειώθηκε κατά 1,2%. Για τις εισαγωγές προέβλεπε μείωση κατά 9,7%, ενώ η μείωση ήταν μεγαλύτερη (13,1%). Για το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών προέβλεπε έλλειμμα 8,4% του ΑΕΠ, ενώ το έλλειμμα έκλεισε στο 11,1%. Για τον πληθωρισμό προέβλεπε ότι στο τέλος του 2010 θα τρέχει στο 1,0% , ενώ «έτρεχε» στο 5,2%. Για την ανεργία προέβλεπε ότι θα ήταν 11,8%, ενώ ήταν 14,2%. Για το έλλειμμα προέβλεπε 8,1% του ΑΕΠ, ενώ «έκλεισε» στο 10,5%. Για το χρέος προέβλεπε ύψος 133,0%, ενώ έφτασε το 150,1% του ΑΕΠ. Σε απόλυτους αριθμούς, το χρέος έφτασε τα 340,2 δις ευρώ στο τέλος του 2010, ενώ στο τέλος Ιουνίου του 2011 είχε εκτοξευτεί στα 358 δις ευρώ. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι η αύξηση των εξαγωγών.

Η ίδια και χειρότερη ήταν η εικόνα και των άλλων δεικτών στο α' και β' τρίμηνο του 2011. Σύμφωνα με το δημοσιονομικό δελτίο (Αύγουστος 2011) του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής:

Προβλεπόταν ετήσια αύξηση των εσόδων αρχικά κατά 5,6% (προϋπολογισμός 2011) και κατόπιν κατά 4,2% (στο Μεσοπρόθεσμο). Το α' επτάμηνο του 2011 υπολείπονται κατά 4,5% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010.

Προβλεπόταν αύξηση δαπανών αρ-
χικά κατά 4,4% (προϋπολογισμός 2011) και κατόπιν κατά 3,6% (Μεσοπρόθεσμο). Το α' επτάμηνο του 2011 παρουσιάζονται αυξημένες κατά 7,8% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010. Η αύξηση των δαπανών κατά 3,2 δις ευρώ οφείλεται κυρίως στην αύξηση των τόκων κατά 1,3 δις και στην αύξηση των επιχορηγήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τον ΟΑΕΔ κατά 2,2 δις ευρώ (λόγω αύξησης της ανεργίας και μείωσης των μισθών). Οι δαπάνες για μισθοδοσία στο α' επτάμηνο του 2011 παρουσιάζονται μειωμένες κατά 6,6% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010.

Προβλεπόταν ετήσια μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος κατά 48%. Το α' επτάμηνο του 2011 αυξήθηκε σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010 κατά 52% (2,4% του ΑΕΠ).

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το ΑΕΠ σε σταθερές τιμές 2000, κατά το β' τρίμηνο του 2011 παρουσίασε μείωση 6,9 % σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010. Η αντίστοιχη μείωση του ΑΕΠ το α' τρίμηνο ήταν 8,1%. Το α' εξάμηνο του 2011 η ύφεση κινείται με ρυθμό πάνω από 7% του ΑΕΠ, διπλάσια από την εκτίμηση με την οποία σχεδιάστηκε το Μεσοπρόθεσμο (3,5% του ΑΕΠ).

Η ανεργία το Μάιο 2011 ανήλθε σε 16,6%, έναντι 12,0% το Μάιο 2010 και 15,8% τον Απρίλιο 2011. Οι άνεργοι το Μάιο ανήλθαν σε 822.719 άτομα. Οι απασχολούμενοι (4.131.528 άτομα) είναι λιγότεροι από τον οικονομικά μη ενεργό πληθυσμό (4.383.374 άτομα).

Η κατάσταση στο επίπεδο των εργασιακών σχέσεων χειροτερεύει συνεχώς. Ολοένα και περισσότερες συμβάσεις πλήρους απασχόλησης μετατρέπονται, το 2011, σε συμβάσεις μερικής απασχόλησης (αύξηση 165,58% το α' πεντάμηνο), εκ περιτροπής απασχόλησης κατόπιν συμφωνίας με τους εργαζομένους (αύξηση 667,67%) και εκ περιτροπής απασχόλησης με μονομερή απόφαση του εργοδότη (5.071,70%). Περιττό να σημειωθεί ότι στις νέες συμβάσεις εργασίας είναι ολοένα και λιγότερες οι συμβάσεις πλήρους απασχόλησης.

Η ελληνική κρίση δεν είναι μια τυπική κρίση χρέους. Στην πραγματικότητα, καταρρέει ένα μοντέλο πλασματικής ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί μια πολιτική λιτότητας με οριζόντιες περικοπές δαπανών και αντίστοιχες οριζόντιες αυξήσεις των φόρων για να επιφέρει τη δημοσιονομική προσαρμογή. Η τρόικα θυμίζει γιατρό, ο οποίος, όταν βλέπει ότι η φαρμακευτική αγωγή που έχει δώσει επιδεινώνει την κατάσταση του ασθενούς, αντί να τον επανεξετάσει, αυξάνει συνεχώς τη δόση. Χρειαζόμαστε λύσεις που να αντιστοιχούν στις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας. Αυτές έπρεπε να τις είχε επεξεργαστεί η ελληνική κυβέρνηση και να έχει εφαρμόσει ένα παράλληλο εθνικό σχέδιο ανάταξης της οικονομίας. Η κυβέρνηση, όμως, είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 29/9/11


Οι προκλητικές αβλαβείς διελεύσεις τουρκικών πολεμικών επανήλθαν στο «πρόγραμμα βελτίωσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων» μερικές ημέρες μετά από τις δηλώσεις του Ρόντος στην Χουριέτ, τις προτάσεις Κιτσίκη για ένταξή μας στο νέο-οθωμανικό σχήμα και την διαβεβαίωση του πρωθυπουργού ότι θα συνεδριάσει κανονικά τον Νοέμβριο το Ελληνοτουρκικό Συμβούλιο Συνεργασίας. Λογικά δεν θα πρέπει να αιφνιδιαστούμε από την επανάληψη των υπερπτήσεων στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο. Ωστόσο η προσφιλής τακτική της αβλαβούς διέλευσης θα μπορούσε να αποτελέσει αίτιο πρόκλησης μείζονος ναυτικού ατυχήματος…

Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος

Δημοσιογράφος – Αμυντικός Αναλυτής

Η πορεία πλεύσης της τουρκικής φρεγάτας «Kemalreis» (F247) κλάσης ΜΕΚΟ 200 Truck IΙ (σ.σ. τέθηκε σε υπηρεσία τον Ιούνιο του 2000), μπορεί να καταχωρήθηκε ως αβλαβής διέλευση, αλλά τα εν γένει χαρακτηριστικά της την κατατάσσουν σε μια ναυτική πρόκληση-μήνυμα προς την ευρισκόμενη σε «στρατηγική αφασία» ελληνική πλευρά. Τέτοιου είδους συμπεριφορές προβολής ισχύος και επίδειξης σημαίας, που θέλουν να θυμίζουν στην Αθήνα πόσο κοντά της μπορεί να προσεγγίσουν πλοία του Τουρκικού Ναυτικού – του μοναδικού μέχρι σήμερα κλάδου των Ενόπλων Δυνάμεων της Άγκυρας που έχει φθάσει σε απόσταση βολής πυροβόλου από την Αττική – μπορούν να αποτελέσουν και αιτία πρόκλησης σοβαρού ναυτικού ατυχήματος στην περιοχή, με πολύ πιθανή την απώλεια του πολεμικού πλοίου που θα επιχειρεί διέλευση.

Η πορεία του τουρκικού πλοίου που μας επισκέφτηκε με «ειρηνικές προθέσεις» θα μπορούσε να αποβεί μοιραία, εάν για παράδειγμα στην περιοχή κατά την οποία κινούνται πλήθος εμπορικών σκαφών, κάποιο σκάφος από αυτά παρουσίαζε βλάβη πηδαλίου και καθίστατο ακυβέρνητο. Σε μια τέτοια περίπτωση ένα φορτηγό πλοίο εκτοπίσματος 60.000 τόνων, που θα έχανε τον έλεγχο του πηδαλίου του, κινούμενο σε παράλληλα πορεία με την τουρκική φρεγάτα εκτοπίσματος 3.400 τόνων, θα προκαλούσε ένα τραγικό ναυτικό ατύχημα με συνέπεια την απώλεια ανθρωπίνων ζωών.Η βίαιη σύγκρουση του εμπορικού με την φρεγάτα θα επέφερε την βύθιση του πολεμικού, το οποίο θα είχε ελάχιστο χρόνο αντίδρασης.

Ιδιαίτερα μάλιστα εάν πραγματοποιείτο σε συνθήκες νύκτας, με περιορισμένη ορατότητα, καθώς το πέρασμα μεταξύ Κέας και Μακρονήσου, Δυτικών Κυκλάδων και Αττικής-Ευβοίας, επιβαρύνεται από τον μεγάλο αριθμό σκαφών που κατευθύνονται από και προς το λιμάνι του Πειραιά. Το τουρκικό σκάφος λόγω όγκου θα υφίστατο συντριπτικό πλήγμα από το 20πλάσιου μεγέθους φορτηγό πλοίο – εάν συνυπολογισθεί και η μεταξύ τους ταχύτητα – γεγονός που θα οδηγούσε στο βυθό το πολεμικό, όπου θα συναντούσε και άλλα αδελφά πλοία της οθωμανικής περιόδου.

Ένα ναυτικό ατύχημα μπορεί να αποφευχθεί ή θα μπορούσε και να «συμβεί» ως απόρροια μιας καλά σχεδιασμένης και μελετημένης απάντησης στην τουρκική προκλητική συμπεριφορά, γεγονός που υπό τις παρούσες συνθήκες θα συνιστούσε ένα απλό και σαφές μήνυμα με πολλούς αποδέκτες…