Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Φεβ 2013



Toυ Χάρη Φλουδόπουλου
Κεφάλαιο

Την αποκάλυψη ότι οι Ισραηλινοί θα ξεκινήσουν έρευνες για φυσικό αέριο στην Β. Ελλάδα έκανε χθες από το βήμα του Athens Energy Forum, ο πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα κ. Άριε Μέκελ.  

Σύμφωνα με τον κ. Μέκελ υπάρχουν Ισραηλινοί επιστήμονες οι οποίοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα έχει φυσικό αέριο και είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν έρευνες στη χώρα μας. Πιο συγκεκριμένα ο Ισραηλινός πρέσβης είπε πως υπάρχει ενδιαφέρον από την εταιρεία που ανακάλυψε το κοίτασμα του Λεβιάθαν στα ανοιχτά του Ισραήλ, μια ανακάλυψη που έφερε σαρωτικές ανακατατάξεις συνολικά στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς λειτούργησε ως καταλύτης και για την Κύπρο, να δραστηριοποιηθεί και στην Ελλάδα.

Ο κ. Μέκελ διευκρίνισε ότι το ισραηλινό ενδιαφέρον δεν περιορίζεται μόνο στα νότια της Κρήτης –θυμίζουμε ότι πέρυσι το καλοκαίρι κατατέθηκε επίσημη πρόταση από την ισραηλινή Delek να κάνει έρευνες στην επίμαχη περιοχή, ωστόσο επελέγη τελικώς από την κυβέρνηση η μέθοδος των σεισμικών ερευνών που βρίσκονται σε εξέλιξη από την PGS –αλλά όπως διευκρίνισε και στο βορρά.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr, η εταιρεία στην οποία αναφέρθηκε ο ισραηλινός πρέσβης είναι η περίφημη Ratio Oil, με επικεφαλής τον κ. Eitan Eisenberg, δηλαδή τον άνθρωπο που πρώτος ερεύνησε και εντόπισε τα τεράστια κοιτάσματα αερίου στο Ισραήλ. Η Ratio Oil ξεκίνησε ως μια μικρή πετρελαϊκή εταιρεία η οποία ωστόσο γιγαντώθηκε μετά την ανακάλυψη του Λεβιάθαν, στο οποίο και κατέχει μερίδιο 15%. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η Ratio Oil, η οποία συνεργάζεται με την ελληνικών συμφερόντων Energean Oil & Gas, έχουν από κοινού προσεγγίσει την ελληνική κυβέρνηση καταθέτοντας από τον περασμένο Οκτώβριο επίσημη πρόταση για να ξεκινήσουν έρευνες για τον εντοπισμό φυσικού αερίου στο Θερμαϊκό κόλπο στα ανοιχτά της Θεσσαλονίκης.

Μάλιστα ο Iσραηλινός γεωλόγος έχει υπογραμμίσει στις επαφές που είχε με τις ελληνικές αρχές ότι είναι αισιόδοξος για τη συγκεκριμένη περιοχή: 

«Εάν υπάρχει αέριο να είστε σίγουροι ότι θα το βγάλουμε» φέρεται να έχει διαμηνύσει σε συνάντηση που είχε με την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ.

Παρά το γεγονός ότι η πρόταση έχει γίνει από τον περασμένο Οκτώβριο, οι ελληνικές αρχές δεν έχουν δώσει ακόμη –θετική ή αρνητική– απάντηση στην ισραηλινή εταιρεία. Ο κ. Μέκελ ανέφερε ότι η πρόταση για έρευνες φυσικού αερίου στο βορρά, έχει ήδη παρουσιαστεί στις αρμόδιες αρχές. Πρόσφατα το ισραηλινό ενδιαφέρον για δραστηριοποίηση στη Β. Ελλάδα κοινοποιήθηκε στην ελληνική κυβέρνηση σε ανώτατο επίπεδο, με την ισραηλινή πλευρά να λαμβάνει θετικά μηνύματα ανταπόκρισης.

Πετρέλαιο

Στο μεταξύ, από το βήμα του ίδιου συνεδρίου, κ. Σόλων Κασσίνης, διευθυντής ενέργειας του υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού της Κύπρου, τόνισε ότι η Τουρκία εφαρμόζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας στη Μαύρη Θάλασσα, όχι όμως και στο Αιγαίο.

O Κύπριος αξιωματούχος αποκάλυψε ότι η γαλλική Total στην οποία και δόθηκαν για εκμετάλλευση περιοχές στο πλαίσιο του δεύτερου γύρου παραχωρήσεων, θα ξεκινήσει γεωτρήσεις με στόχο τον εντοπισμό κοιτασμάτων όχι μόνο φυσικού αερίου αλλά και πετρελαίου, εκφράζοντας μάλιστα την πεποίθηση ότι θα βρεθεί πετρέλαιο.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο κ.Κασσίνης εκτίμησε ότι τα απολήψιμα αποθέματα στα θαλάσσια «οικόπεδα» της Κύπρου που έχουν παραχωρηθεί για έρευνες θα είναι πολλαπλάσια των αρχικών εκτιμήσεων, ενώ εξέφρασε επίσης την εκτίμηση ότι θα υπάρξει εντοπισμός και εξόρυξη και πετρελαίου, πέρα από το φυσικό αέριο. Ο κ. Κασσίνης ανέφερε ακόμη ότι το αέριο θα μεταφερθεί προς την ΕΕ τόσο με αγωγό (μέσω Κρήτης προς Ελλάδα) όσο και σε υγροποιημένη μορφή με πλοία. Και σημείωσε πως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη προς την 'Αγκυρα για τη διοχέτευση του αερίου μέσω Τουρκίας όσο το Κυπριακό παραμένει άλυτο καθώς, όπως υποστήριξε, θα υπάρχουν προβλήματα ανάλογα με αυτά που ανακύπτουν με τη διαμετακόμιση αερίου από την Ουκρανία.

Σύμφωνος με την εκτίμηση ότι θα βρεθεί και πετρέλαιο στην Κύπρο δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Flow Energy Η. Κονοφάγος. Κάτι τέτοιο, όπως είπε, θα αναβαθμίσει συνολικά το ενδιαφέρον στο τόξο από την Κύπρο και νότια της Κρήτης ως την Κεφαλονιά όπου υπάρχουν συνολικά 80 λασποηφαίστεια. Στην περιοχή αυτή πρόσθεσε αν υπάρχουν πιθανότητες 60% να βρεθούν κοιτάσματα, αυτά θα αποφέρουν 270 δισ. δολάρια σε βάθος 35ετίας. Πρότεινε δε να τροποποιηθεί ο νόμος για τις έρευνες σε «ακριβές» περιοχές (μεγάλα θαλάσσια βάθη) ώστε να γίνει πιο ελκυστικός για τους επενδυτές.

Με επιπρόσθετες πληροφορίες από Βόρεια


Το τοκογλυφικό μνημόνιο, ένα-δύο-τρία κλπ που υπέγραψε η πολιτική μας ηγεσία, έχει οδηγήσει την χώρα στο πλήρες αδιέξοδο. Ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας βιώνει καταστάσεις πρωτόγνωρες και άγριες, οι οποίες έχουν αγγίξει την ίδια την ζωή. Οι τηλεοπτικές εμφανίσεις των αρμοδίων πολιτικών και οι αντίστοιχες τοποθετήσεις τους περισσότερο εξαγριώνουν, παρά επεξηγούν. Το χειρότερο δε είναι, ότι έχουν την
αίσθηση, ότι και πάλι ¨έπεισαν¨ τους κουτούς ακροατές και καμαρώνουν, κάνοντας όνειρα για το αύριο, αλλά το δικό τους αύριο όχι το κοινό.

Σημάδια και σημεία ευτελισμού της προσωπικότητας, όμως του πολίτη και αποδέκτη ή του πολιτικού και δράστη; Προφανώς αγνοούν την ιστορία ή την έχουν διδαχθεί επιλεκτικά, σε μια προσπάθεια διασώσεως του εαυτού τους και των σχεδίων που τους έχουν επιβληθεί. Ο πολίτης ανέχεται και αντέχει μέχρις του σημείου μηδέν. Ο πολίτης δεν μπορεί να ευτελιστεί, γιατί τους όρους λειτουργίας του συστήματος δεν τους έχει επιβάλλει ο ίδιος αλλά ο πολιτικός. Ο πολίτης με την αντίδρασή του τροποποιεί τους κανόνες. Ο μόνος που ευτελίζετε από την σημερινή κατάσταση, είναι ο πολιτικός κόσμος και τα καμώματά του.

Η διάσταση της καταστάσεως που βιώνουμε, έχει αναλυθεί τόσο από νομικούς – έχει τονιστεί η αντισυνταγματικότητα των μέτρων όσο και από οικονομολόγους – έχει τονιστεί το αδιέξοδο της πορείας. Όμως η πολιτική επιμονή ευθέως οδηγεί στην λύση των όποιων εσκεμμένων διλημμάτων τίθενται, αφού αυτά απέχουν της πραγματικότητας και εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα.

Τα παραδείγματα που έχουμε είναι πάρα πολλά και αρκεί να σκεφτούμε την λέξη πολιτική, για να ακολουθήσει η λέξη σκάνδαλο. Η «γενιά του πολυτεχνείου» μπορεί να είναι ήσυχη, γιατί θα καταγραφεί στην ιστορία μας ως καταστροφέας και η επόμενη «γενιά» που γαλούχησε, βαδίζει επάξια στα βήματά της. Αρκεί να προσέξουμε όχι τις σπουδές του κάθε πολιτικού αλλά το πόσο έχει εργαστεί, για να βρούμε και την χαώδη απόσταση μεταξύ μας. Τι κοινό έχουμε; Κανένα!

Την ώρα που η Πατρίδα στενάζει, μόνο τα «άξια τέκνα» της έχουν την ψυχική δύναμη, να δώσουν λύσεις. Οι βίαιες καταστάσεις θα έχουν και τις αντίστοιχες αντιδράσεις και καλό είναι να θυμούνται, ότι ο Γόρδιος Δεσμός δεν λύθηκε αλλά κόπηκε, από Έλληνα που είχε γαλουχηθεί με τα υψηλά ιδανικά της φυλής. Γιατί πλέον παρακολουθούμε τα ΜΜΕ, όχι για την δική μας πορεία αλλά γελώντας με την δική σας, που εσείς ακόμη δεν την έχετε καταλάβει.


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Πολιτικός σεισμός συγκλονίζει την Ευρώπη από χθες το βράδυ εξαιτίας των αποτελεσμάτων των ιταλικών εκλογών για τη Βουλή και τη Γερουσία.

Παρόλο που τελικά αποτελέσματα δεν υπήρχαν την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το πολιτικό μήνυμα που έστειλαν οι Ιταλοί ψηφοφόροι σε όλους τους λαούς των χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ ήταν σαφέστατο. Η Ιταλία σχίστηκε στα δύο και η πλειοψηφία των Ιταλών στράφηκαν με την ψήφο τους εναντίον της πολιτικής λιτότητας που ασκεί η ΕΕ κατ' απαίτηση του Βερολίνου. Ο ίδιος άλλωστε ο αντιπρόεδρος του γερμανόφιλου Δημοκρατικού Κόμματος Ενρίκο Λέτα δεν περίμενε τα τελικά αποτελέσματα για να βγει στο τρίτο κρατικό κανάλι της ιταλικής τηλεόρασης και να δηλώσει ευθέως: «Ενα αποτέλεσμα με τον Μπερλουσκόνι γύρω στο 30% και τον Γκρίλο γύρω στο 25% σημαίνει ότι το 55% των Ιταλών ψηφοφόρων ψήφισε με βίαιο τρόπο εναντίον της Ευρώπης, του ευρώ και της Γερμανίας». Ετσι είναι. Το κυρίαρχο στοιχείο των ιταλικών εκλογών είναι η αντιγερμανική ψήφος, η ψήφος κατά του ευρώ - και αυτή η στάση προέρχεται από έναν λαό κατεξοχήν ευρώφιλο σε υπέρμετρο βαθμό, από έναν λαό επίσης που ποτέ δεν μισούσε τη Γερμανία. Και όμως, ήταν αρκετή η υιοθέτηση από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι μιας δημαγωγικής αλλά ανοιχτά εκφραζόμενης αντιγερμανικής γραμμής και αμέσως το δεξιό κόμμα του εκτινάχθηκε σε δημοτικότητα μεταξύ των δεξιών ψηφοφόρων.

Από την άλλη πλευρά, στο κεντροαριστερό στρατόπεδο, τα αισθήματα μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων αυτής της ιδεολογικής και πολιτικής κατεύθυνσης εναντίον της Γερμανίας και του ευρώ εκδηλώθηκαν με εκρηκτικό τρόπο. Το κυριολεκτικά ανύπαρκτο στις προηγούμενες εκλογές κόμμα του ηθοποιού Μπέπε Γκρίλο από το μηδέν εκτινάχθηκε κατευθείαν στο... 25%! Απίστευτο! Καμία, απολύτως καμία δημοσιευθείσα δημοσκόπηση δεν έδινε στον Γκρίλο τους δύο τελευταίους προεκλογικούς μήνες τέτοιο ποσοστό. Δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι που απορρίπτουν αναφανδόν την πολιτική που ακολουθεί η ΕΕ κατ' εντολήν της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ βρήκαν τρόπο πολιτικής έκφρασης μέσω του Μπερλουσκόνι και του Γκρίλο. Οι κεντρώοι και αριστεροί ψηφοφόροι αντιγερμανικών αισθημάτων κατόρθωσαν μάλιστα να «δραπετεύσουν» πολιτικά μέσω του Γκρίλο από το αδιέξοδο που τους απειλούσε, καθώς τόσο το Δημοκρατικό Κόμμα του Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι όσο και το κεντρώο κόμμα του Μάριο Μόντι ήταν και τα δύο πλήρως γερμανόδουλα. Διεκδίκησαν την ψήφο των Ιταλών εμφανιζόμενα ενώπιόν τους ως πειθήνια όργανα του Βερολίνου, πράγμα πολιτικά ολέθριο για την Κεντροαριστερά.

Ετσι επέτρεψαν σε ένα τόσο χυδαίο από κάθε άποψη άτομο σαν τον Μπερλουσκόνι να ενσαρκώσει την εθνική αξιοπρέπεια των Ιταλών και την αντίστασή τους απέναντι στις ηγεμονιστικές βλέψεις του Βερολίνου. Ευτυχώς που βρέθηκε ο Μπέπε Γκρίλο που έδωσε διέξοδο στους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους. Είναι επίσης εξόφθαλμο ότι αν ο Μπερσάνι και το Δημοκρατικό Κόμμα είχαν εναρμονιστεί με το λαϊκό αίσθημα και τηρούσαν επικριτική στάση απέναντι στη Γερμανία, το κόμμα του Μπέπε Γκρίλο δεν αποκλείεται καθόλου να μην είχε καν ιδρυθεί ή να είχε συρρικνωθεί στα όρια της πολιτικής ανυπαρξίας. Δυστυχώς όμως οι Ιταλοί πολιτικοί της Αριστεράς (ούτε λόγος για εκείνους της Κεντροαριστεράς) ήταν ανέκαθεν τόσο δεξιοί στην πολιτική που ακολουθούσαν ώστε δεκαετίες ολόκληρες τώρα υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό κενό στο αριστερό άκρο του ιταλικού πολιτικού φάσματος.

Πλήρης πολιτικής σημασίας είναι επίσης η εκλογική συντριβή του Μάριο Μόντι, του τόσο πολυδιαφημισμένου τεχνοκράτη τραπεζίτη και ανθρώπου αφοσιωμένου στους Γερμανούς. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές ο Μόντι «χαροπάλευε» για το αν θα παραμείνει σε... μονοψήφιο ποσοστό ή αν θα κατορθώσει να ξεπεράσει με την ψυχή στο στόμα το όριο του 10%. Είναι προφανές ότι οι Ιταλοί καθόλου δεν εντυπωσιάστηκαν από τις κυβερνητικές επιδόσεις του Μόντι και καθόλου δεν εκτίμησαν τη βαρβαρότητα της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής του.

Το ίδιο άλλωστε συνέβη και παρ' ημίν με τον Λουκά Παπαδήμο, για τον οποίον απολύτως κανένας Ελληνας δεν ξεστόμισε καλή κουβέντα από τότε που αυτός ο τραπεζίτης κυβέρνηση την Ελλάδα.

Δεν είχε οριστικοποιηθεί όταν γραφόταν αυτό το άρθρο αν το κυριολεκτικά ληστρικό εκλογικό σύστημα της Ιταλίας, που έδινε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών της Βουλής στον Μπερσάνι με το ένα τρίτο των ψήφων, θα έδινε την πλειοψηφία των εδρών της Γερουσίας στον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, οδηγώντας τη χώρα σε ακυβερνησία και ίσως σε νέες εκλογές. Ιδωμεν...

Πηγή: Έθνος

Mε όπλα την οικονομία και τα πολιτιστικά θέματα, έχει βάλει βαριά το πόδι της στα Βαλκάνια και οσονούπω το ίδιο θα συμβεί και στην Ελλάδα, στην οποία ήδη έχει θέσει τις βάσεις

Γράφει ο Μακεδών

Ο δολοφονηθείς (;) πρόεδρος της Τουρκίας, Οζάλ, είχε πει προ 25ετίας περίπου, ότι η Τουρκία δεν χρειάζεται πολεμικά όπλα για να κατακτήσει την Ελλάδα. Με τρία εκατομμύρια Τούρκους μετανάστες εδώ, το πρόβλημα θα είχε λυθεί. Υπέθετε βέβαια ότι η Τουρκία θα γινόταν μέλος της Ε.Ε. και ότι η οικονομία της Ελλάδας θα εξακολουθούσε να υπερέχει της τουρκικής, ώστε να δικαιολογείται η μετοίκηση Τούρκων στη χώρα μας.

Αυτό δεν συνέβη, ούτε η ελληνική οικονομία είναι σε θέση να προσφέρει καλές συνθήκες εργασίας, αλλά μεθοδικά η Τουρκία ακολουθεί άλλες τακτικές, πιο επωφελείς γι’ αυτήν. Με όπλα την οικονομία και τα πολιτιστικά θέματα, έχει βάλει βαριά το πόδι της στα Βαλκάνια και οσονούπω το ίδιο θα συμβεί και στην Ελλάδα, στην οποία ήδη έχει θέσει τις βάσεις.

Με εγκατάσταση τουρκικών τραπεζικών καταστημάτων και επιλεγμένες ενέργειες προς ενίσχυση μουσουλμάνων, με ανάληψη εκμετάλλευσης μαρίνων, με προμήθειες υλικού -ακόμη και στον ελληνικό στρατό- και με πρόθεση αγοράς ελληνικών επιχειρήσεων, σε λίγο καιρό οι Τούρκοι επιχειρηματίες θα κάνουν πολύ αισθητή την παρουσία τους. Έπρεπε μάλιστα να υπάρξουν έντονες αντιδράσεις, όταν δημοσιοποίησαν την πρόθεσή τους για αγορά ελληνική νησίδων πλησίον των τουρκικών ακτών, ώστε η ελληνική πολιτεία να αντιληφθεί πως πρέπει να συνηγορεί και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε τέτοιου είδους αγοραπωλησίες.

Στον πολιτιστικό τομέα, δεν χρειάζεται νομίζω να πούμε πολλά. Και μόνο το γεγονός ότι εν μέρει κατόρθωσε η Τουρκία να εμφανίζεται προστάτιδα όλων των μουσουλμάνων, θα ήταν αρκετό. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η αποδοχή εκ μέρους του τότε υπουργού του ελληνικού ΥΠΕΞ κ. Γ. Παπανδρέου για αναθεώρηση των βιβλίων ιστορίας. Φυσικά, αυτό έγινε μόνον από την πλευρά μας. Στην Τουρκία τα πράγματα δεν άλλαξαν καθόλου.

Η Τουρκία δε, επιχειρεί να συμβεί αυτό σε όλα τα Βαλκάνια. Κι ενώ αρχικά υπήρξαν αντιδράσεις από πλευράς των Αλβανών και Κοσοβάρων, φαίνεται πως η πίεση των Τούρκων έπιασε τόπο. Σύμφωνα με δημοσίευμα από το Κοσσυφοπέδιο «ομάδα εμπειρογνωμόνων από την Τουρκία θα έρθει στο Κοσσυφοπέδιο στα τέλη Φεβρουαρίου, για να δει τι πρέπει να αλλαχθεί για την αναθεώρηση των σχολικών βιβλίων ιστορίας, που μιλούν για την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

Κοσοβάροι πολιτικοί και ιστορικοί υποστηρίζουν ότι αυτό γίνεται, ώστε τα κείμενά τους να έχουν λιγότερο μίσος. Όλα τα περίεργα είναι περιβεβλημένα με ωραία λόγια (τον Αττίλα οι Τούρκοι τον αποκαλούν «επιχείρηση Ειρήνης»). Ποια είναι η διαφορά Τούρκων και Αλβανών; Ότι τα σχολικά βιβλία στην Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο κάνουν λόγο για «οθωμανική κατοχή και δουλεία», ενώ οι Τούρκοι αντιτείνουν πως η Οθωμανική Αυτοκρατορία τους Αλβανούς χρησιμοποιούσε στα Βαλκάνια (και δεν έχει άδικο).

Τώρα, οι γείτονες πρόσθεσαν και άλλο όπλο. Είχαν ήδη αναγγείλει ότι θα περιθάλπουν τους άπορους μουσουλμάνους της Θράκης σε τουρκικά νοσοκομεία, το ίδιο όμως θα πράξουν και για τους «ραγιάδες», όπου μάλιστα στέλνουν στο Αιγαίο και «πλοίο νοσοκομείο». Δεν απαιτείται πόλεμος επομένως για κυριαρχία στο Αιγαίο.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Περιφερειακού Συμβουλίου την περασμένη Δευτέρα, καταγγέλθηκε από τον Σύμβουλο και Πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Μυτιλήνης, κ. Παναγιώτη Προβέτζα, ότι η Τουρκία άνοιξε γραφείο στη Μυτιλήνη που προωθεί άπορους ασθενείς από τη Λέσβο σε νοσοκομεία στα τουρκικά παράλια με εξαιρετικά χαμηλά νοσήλια! Σε δεύτερη φάση, μάλιστα, σχεδιάζουν και δωρεάν περίθαλψη σε άπορους και άνεργους! (Γι’ αυτό το γεγονός κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή ο κ. Τέρενς Κουίκ, εκ μέρους των Ανεξάρτητων Ελλήνων).

Όλα τα παραπάνω αποτελούν μικρό μόνον μέρος των όσων συμβαίνουν και αναμένονται.


Πηγή: Βόρεια


Το Δεκέμβριο του 1996 η Science Applications International Corporation (SAIC) εκπόνησε κατόπιν παραγγελίας του αμερικανικού Πενταγώνου μία στρατηγική αποτίμηση του μέλλοντος της Τουρκίας καθώς και των σχέσεων που αναμένεται να διαμορφωθούν με το Ιράν, το Ισραήλ, την Ελλάδα και τη Ρωσία για τη περίοδο 1997-2020. Στην παρουσίαση της έκθεσης με τίτλο “Turkey Futures Workshop Final Report” είχαν παρευρεθεί μεταξύ άλλων ανώτατα στελέχη της αμερικανικής κοινότητας πληροφοριών υπηρεσιών και της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η έκθεση SAIC αποτελείται από 4 εναλλακτικά σενάρια:
Σενάριο 1ο: Τουρκία και Ιράν σχηματίζουν από κοινού ομοσπονδία.
Σενάριο 2ο: Τουρκία και Ισραήλ εγκαθιστούν νέα τάξη ασφαλείας στην ανατολική Μεσόγειο.
Σενάριο 3ο: Ανάκαμψη Ρωσίας και επίθεση στη Τουρκία.
Σενάριο 4ο: Δημιουργία ομοσπονδιακών δομών στο Καύκασο με ηγέτιδα χώρα τη Τουρκία.

H εμπλοκή της Ελλάδας εξετάζεται στα Σενάρια #2 και #3 ενώ εντύπωση προκαλεί η ακρίβεια προβλέψεων διαφόρων σημαντικών γεγονότων στο Σενάριο #4, όπως η πτώση της κυβέρνησης Erbakan το 1997 και ο μυστηριώδης θάνατος του Στρατηγού Αlexander Lebed στις 28 Απριλίου 2002 (η SAIC προβλέπει αιφνίδιο θάνατο του Yeltsin το 1999, ανάληψη της ηγεσίας από το Lebed και δολοφονία του το 2003).

Για το κατά πόσο ρεαλιστικά μπορούν να θεωρηθούν τα παρακάτω γεωπολιτικά παίγνια, ο αναγνώστης θα πρέπει να ανατρέξει στις συνθήκες που επικρατούσαν το 1996, έτος εκπόνησης της μελέτης: Κορύφωση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έναρξη της στρατηγικής συνεργασίας Τουρκίας-Ισραήλ, αστάθεια στο Καύκασο και ένα μεγάλο ερωτηματικό για το μέλλον της Ρωσίας.

Σενάριο #2

Προϋποθέσεις: Εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας Τουρκίας-Ισραήλ, Στήριξη της Ουάσινγκτον στις επιλογές της Αθήνας, Ικανότητα της Άγκυρας για διεξαγωγή διμέτωπου πολέμου.
1997-1999: Η προμήθεια ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων από την Κύπρο προκαλεί αναταραχή στην Τουρκία. Το ΝΑΤΟ αρνείται να εμπλακεί ενώ ξεσπούν επεισόδια στη Μεγαλόνησο μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Το ελληνοαμερικανικό λόμπυ πιέζει την Ουάσινγκτον για πλήρη διακοπή της αμερικανικής βοήθειας στη Τουρκία.
2000-2002: Στην Άγκυρα εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα. Τουρκικά F-16 προσβάλλουν τις θέσεις των αντιαεροπορικών συστημάτων στη Κύπρο, αποβιβάζονται εκ νέου τουρκικά στρατεύματα στα Κατεχόμενα ενώ πραγματοποιούνται αποβάσεις σε μερικά νησιά του Αιγαίου. Η Ελλάδα απαντά με αεροπορικές επιθέσεις κατά τουρκικών στόχων στα παράλια του Αιγαίου. Ξεκινούν τηλεφωνικές διαπραγματεύσεις για την αποφυγή ενός ολοκληρωτικού πολέμου.
Το αμερικανικό Κογκρέσο παγώνει κάθε βοήθεια προς την Τουρκία ενώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρεί σε εμπάργκο. Κινήσεις υποστήριξης της Άγκυρας εκδηλώνονται σε Γερμανία, Αυστρία και Πολωνία. Το ισραηλινό λόμπυ στις ΗΠΑ πιέζει προς υποστήριξη της Τουρκίας. Το ΝΑΤΟ “παραλύει” από την ελληνοτουρκική σύγκρουση.
2003: Σημειώνεται έξαρση αντι-αμερικανισμού από τη τουρκική κοινή γνώμη. Οι αμερικανικές βάσεις στη Τουρκία κλείνουν. Το Ισραήλ προτείνει στη τουρκική πλευρά υπογραφή συμφωνίας στρατιωτικής συμμαχίας με μυστικό πρωτόκολλο που προβλέπει κοινή δράση κατά της Συρίας.
2003-2005: Κούρδοι αντάρτες εξοπλισμένοι και εκπαιδευμένοι από την Ελλάδα επιχειρούν από βάσεις της Σύριας εξαπολύουν σφοδρές επιθέσεις σε οικονομικούς στόχους στη νότιοανατολική Τουρκία ενώ κλιμακώνονται στα αστικά κέντρα.
2006-2007: Το Ισραήλ ενορχηστρώνει πραξικόπημα κατά του Σύρου προέδρου Αssad. H εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία δίνει την ευκαιρία στην Ελλάδα να επιτεθεί σε στρατιωτικούς στόχους στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης. Η Τουρκία απαντά με επιθέσεις στο ηπειρωτικό κορμό της Ελλάδας ενώ οι ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών συγκρούονται στο Αιγαίο. Το αμερικανικό Κογκρεσσο υιοθετεί σκληρή αντιτουρκική στάση. Ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη υποστηρίζουν τους Σύριους και εμπλέκονται σε αερομαχίες με ισραηλινά αεροπλάνα. “Σε μία μόνο εναέρια σύγκρουση ένας έμπειρος Ισραηλινός πιλότος καταρρίπτει τέσσερα ελληνικά μαχητικά-βομβαρδιστικά. Σε μία ημέρα η Ελλάδα χάνει 20 αεροσκάφη”. Η Ελλάδα αποσύρεται από τον πόλεμο.
2008-2012: Το Ισραήλ επιτίθεται στη Συρία μέσω Λιβάνου και προωθείται από τα υψίπεδα του Γκολάν. Το αεροσκάφος του Σύρου προέδρου καταρρίπτεται στην ανατολική Μεσόγειο μετά από προσπάθειά του να διαφύγει στο Σουδάν. Τουρκία και Ισραήλ καταλαμβάνουν τη Συρία. Το Ισραήλ, με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, οργανώνει πραξικόπημα στο Ιράκ και ανατρέπει τον Saddam Hussein. Tο Ιράκ διαμελίζεται σε τρία τμήματα. Το Ιράν καταλαμβάνει τις ανατολικές περιοχές, η Τουρκία την πετρελαιοφόρο περιοχή της Μοσούλης, ενώ το δυτικό τμήμα συνενώνεται σε ομοσπονδία με τη Συρία. Η Ρωσία αποδέχεται τα τετελεσμένα (fait accompli).
Αποτέλεσμα: Τουρκία και Ισραήλ ελέγχουν τη Μέση Ανατολή. Μετά την ήττα της Ελλάδας αποδυναμώνεται σημαντικά το ΝΑΤΟ. Το Ιράν καλείται να επιλέξει μεταξύ διευρυμένων σχέσεων με τη Τουρκία, και κατ΄επέκταση με το Ισραήλ, και στροφής προς τη Μόσχα.

Σενάριο #3

Προυποθέσεις: Οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη της Μόσχας, παρέμβασεις του Τουρκικού Στρατού στη πολιτική ζωή της χώρας, τουρκικές φιλοδοξίες για το Καύκασο.
Η Ρωσία καταλαμβάνει στρατιωτικά τη Λευκορωσία το 1998 και στρέφεται προς την Ουκρανία. Με βοήθεια από τη Δύση, η Μόσχα ανακάμπτει οικονομικά ενώ διατηρεί μικρότερες αλλά πιο αποτελεσματικές ένοπλες δυνάμεις. Το βιολογικό και πυρηνικό οπλοστάσιο διατηρείται παρά τις υπογραφείσες συμφωνίες μείωσης των εξοπλισμών. Η Ρωσία εκφράζει τη βούλησή της για χρήση βίας σε περίπτωση που απειληθούν τα εθνικά της συμφέροντα.
2002: Η Ευρωπαική Ένωση αρνείται τη πλήρη ένταξη της Τουρκίας. Αυξάνεται η υπόστήριξη στο πολιτικό Ισλάμ. Το αμερικανικό Κογκρέσο διακόπτει κάθε παροχή βοήθειας στην Τουρκία παρά τις ενστάσεις που εκφράζει ο Λευκός Οίκος.
2003-2008: Το κεμαλικό κατεστημένο καθυστερεί την επάνοδο των δημοκρατικών δυνάμεων. Η οικονομία παραπαίει ενώ το ΡKK γίνεται απειλητικό.
2009-2010: Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις συνεχίζουν να υποστηρίζουν το Αζερμπαιτζάν και τη Γεωργία και υπόσχονται βοήθεια για την αναχαίτιση του ρωσικού επεκτατισμού. Η Μόσχα υποκινεί πραξικοπήματα στις Δημοκρατίες του Καυκάσου, οι οποίες βυθίζονται στο χάος. Το ΡΚΚ ενισχύεται με ρωσική βοήθεια για επανέναρξη των επιθέσεων σε τουρκικούς στόχους. Ανατινάσσεται πετρελαιαγωγός Γεωργίας-Τουρκίας
2012: Η Ρωσία στέλνει τελεσίγραφο στην Τουρκία να σταματήσει να επεμβαίνει στον Καύκασο και να αναγνωρίσει τις συνοριακές γραμμές προ του 1918 καθώς και ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Η Τουρκία απορρίπτει το τελεσίγραφο.
2013: Η Ρωσία, απειλώντας με χρήση Όπλων Μαζικής Καταστροφής, εισβάλει στην Τουρκία από τον Εύξεινο Πόντο και καταλαμβάνει τις περιοχές της Κωνσταντινούπολης, του Μαρμαρά και τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας. Η Άγκυρα απευθύνεται στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ενώ η Ελλάδα καταλαμβάνει τη Σμύρνη και το μεγαλύτερο μέρος των παραλίων της Μικράς Ασίας.
2015-2018: ΗΠΑ και Ευρωπαική Ένωση εφαρμόζουν οικονομικό εμπάργκο κατά της Ρωσία. Η Κίνα, φοβούμενη την αναγεννημένη Ρωσία, στηρίζει το εμπάργκο. Ενώ τα Ηνωμένα Εθνη καλούν τις δύο πλευρές σε διαπραγματεύσεις στην Ελβετία, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις σταθεροποιούν τις θέσεις τους στο τουρκικό έδαφος.
2020: Οι Μεγάλες Δυνάμεις συμφωνούν στην απόσχιση της Κωνσταντινούπολης και του Μαρμαρά από την Τουρκία και την πλήρη αποστρατιωτικοποίησή τους. Με αμερικανική παρέμβαση δημιουργείται επιτροπή για την εποπτεία των Στενών. Ανακηρύσσεται ανεξάρτητο κουρδικό κράτος.
Οι Έλληνες υποχρεώνονται να αποχωρήσουν («is asked to withdraw») από τη Σμύρνη και τα παράλια αφού εκεί πλέον δεν διαβιεί ελληνικός πληθυσμός. Η Τουρκία αποδυναμώνεται σημαντικά και διαμελίζεται διατηρώντας τη Κεντρική Ανατολία και τις μεσογειακές ακτές πλην της Αλεξανδρέττας που επιστρέφεται στη Συρία μετά από ρωσική απαίτηση. Η Ρωσία είναι πια ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στην περιοχή.
2021-2025: Κύματα εκατομμυρίων Τούρκων προσφύγων προσπαθούν να καταφύγουν στη σημαντικά περιορισμένη τουρκική επικράτεια. Οι ΗΠΑ οργανώνουν μεγάλες ανθρωπιστικές επιχειρήσεις για την ανακούφιση των προσφύγων. Η Τουρκία παρακολουθεί ανήμπορη τη ρωσική επάνοδο στο Καύκασο και τη Κεντρική Ασία
Αποτέλεσμα: Η Ρωσία αποκτά προνομιακή πρόσβαση στα Στενά. Η Τουρκία συρρικνώνεται εδαφικά και σε ισχύ.

Το σενάριο της RAND για ελληνοτουρκικό πόλεμο στη Θράκη

H αμερικανική RAND Corp. εκπόνησε για λογαριασμό της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας (USAF) μία μελέτη που αναφερόταν σε σύγκρουση Ελλάδος-Τουρκίας το 2003, έτος κατά το οποίο συντάχθηκε το Σχέδιο Balyoz που πρόβλεπε μεταξύ άλλων πρόκληση τεχνητής κρίσης με την Ελλάδα με περιορισμένης έκτασης κατάληψη περιοχής του Βορείου Έβρου, νότια του Sulucadere του Tarafeyni και του Kızıldere (Ερυθροπόταμος).

“Το στρατηγικό περιβάλλον 200 ετών στην Ανατολική Μεσόγειο έχει παγιώσει την ελληνοτουρκική ένταση ως τις αρχές του 21ου αιώνα. Η αναβίωση περιφερειακών ανταγωνισμών στα Βαλκάνια, μάλιστα, ανέδειξε νέα στοιχεία στις σχέσεις Αθηνών και Άγκυρας. Το 2003 ξεσπά κρίση με αφορμή την (σ.σ. υποτιθέμενη) κακή μεταχείριση των Τούρκων στη Δυτική Θράκη. Μια τριβή που περιλαμβάνει πολλαπλές αψιμαχίες στα σύνορα, οι οποίες ανακύπτουν όταν μικρές ομάδες προσφύγων αποπειρώνται να διαφύγουν από την Ελλάδα στην Τουρκία, αυξάνεται, οι δύο χώρες διεξάγουν ταυτόχρονες και αλληλο-καλυπτόμενες ασκήσεις στο Αιγαίο και αρχίζουν να ενισχύουν τις δυνάμεις τους στη μεθόριο.

Πολλά επεισόδια στο Αιγαίο και στον εναέριο χώρο του -εγκλωβισμός από επίγεια και εναέρια ραντάρ πλοίων και αεροσκαφών, ελληνικές και τουρκικές φρεγάτες συγκρούονται κάνοντας αποκρύψεις- περαιτέρω αύξηση της ανησυχίας και της εχθρότητας. Τέλος, μια μεγάλη διαδήλωση Τούρκων στην ελληνική Θράκη καταλήγει σε ταραχές και ελληνικές παραστρατιωτικές δυνάμεις (σ.σ. sic) παρεμβαίνουν πυροβολώντας στα πλήθη και σκοτώνοντας μερικές δεκάδες Τούρκων.
Αποκηρύσσοντας την “πολιτική γενοκτονίας” της ελληνικής κυβέρνησης, η Τουρκία απαντά με μια αιφνιδιαστική αλλά περιορισμένη εισβολή στη Θράκη περνώντας τα σύνορα, με στόχο να καταλάβει σημεία-κλειδιά όπου διαμένει τουρκικός πληθυσμός με την έννοια της εγκαθίδρυσης προστατευμένου ασφαλούς καταφυγίου.

Οι ελληνικές δυνάμεις προσπαθούν να κρατήσουν την εισβολή στη μεθόριο και η Αθήνα ανακηρύσσει ζώνη 12 ν.μ. στο Αιγαίο, αποκλείοντας ως εκ τούτου τη τουρκική διέξοδο στο Αιγαίο. Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία βομβαρδίζει τη Σμύρνη και άλλες τουρκικές πόλεις και οι δύο χώρες συγκρούονται επίσης στα ύδατα και στον εναέριο χώρο του Αιγαίου.“

Παρακάτω το κείμενο αναφέρεται στην αντίδραση των ΗΠΑ προκειμένου να τερματιστεί η σύγκρουση: “…Βάσεις είναι διαθέσιμες στην Ιταλία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Μη θανατηφόρα ή περιορισμένης καταστρεπτικής δυνατότητας μέσα ουδετεροποίησης στρατιωτικών εγκαταστάσεων και συστημάτων θα είναι εξαιρετικά χρήσιμα.” 25/2/2013 Y.Δ.


Της Βίκυς Κουρλιμπίνη

Σε κόμβο για τη διασύνδεση της Πελοποννήσου με την Ευρώπη και τη Νότια Αφρική σχεδιάζεται να μετατραπεί το στρατιωτικό -προς το παρόν- αεροδρόμιο στην Τρίπολη. Ήδη η περιφέρεια της Πελοποννήσου έχει έρθει σε επαφή με low-cost ευρωπαϊκή αεροπορική εταιρεία, η οποία προτίθεται, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, να προβεί σε επενδύσεις για τη μετατροπή του αεροδρομίου σε πολιτικό και να συγχρηματοδοτήσει την ολοκλήρωση του έργου, ο συνολικός προϋπολογισμός του οποίου ανέρχεται στα 60 εκατ. ευρώ. Πληροφορίες θέλουν την ιρλανδική Ryanair, που επέλεξε πριν λίγους μήνες τα Χανιά για τη βάση της, να ενδιαφέρεται σοβαρά για την πραγματοποίηση της επένδυσης. 

Στόχος, εκτός από την προσέλκυση εταιρειών low-cost, είναι η μετεξέλιξη του αεροδρομίου σε εμπορευματικό κόμβο για πτήσεις cargo. Η πρώτη τεχνική μελέτη από την Περιφέρεια, η οποία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με τα ξενοδοχειακά επιμελητήρια της Πελοποννήσου, για την μετατροπή του αεροδρομίου της Τρίπολης έχει ολοκληρωθεί, ενώ και η γνωμοδότηση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας είναι θετική.

Η παραπάνω επένδυση εντάσσεται στο σχεδιασμό της Περιφέρειας για αύξηση, όχι μόνο της ποσότητας, αλλά και της ποιότητας του τουριστικού ρεύματος προς τις περιοχές της Πελοποννήσου. Ταυτόχρονα, απώτερος στόχος είναι να επιμηκυνθεί η τουριστική σεζόν. Ο αρχικός σχεδιασμός της τουριστικής προβολής της Πελοποννήσου είναι η σεζόν να φτάσει τους επτά μήνες μέσα στην επόμενη τριετία.

Εφόσον ολοκληρωθεί η επένδυση, το αεροδρόμιο της Τρίπολης θα είναι το δεύτερο, μετά από αυτό της Καλαμάτας, που μπαίνει στο «μάτι» των low-cost αεροπορικών εταιρειών. Να σημειώσουμε ως πρόσφατα η Easy Jet έκλεισε συμφωνία με το αεροδρόμιο της Καλαμάτας και ήδη αναμένονται 300 παραπάνω διεθνείς πτήσεις σε σχέση με πέρσι, γεγονός που μεταφράζεται σε ποσοστό αύξησης του αριθμού των επιβατών κατά 275% . Την ίδια ώρα, και η Aegean Airlines, μέλος της Star Alliance, θα τοποθετήσει αεροσκάφος, το οποίο θα συνδέει την Πελοπόννησο με δέκα πόλεις του εξωτερικού.

Οι προοπτικές ανόδου της τουριστικής κίνησης προς την Πελοπόννησο διαφαίνονται ευοίωνες, αφού οι νέες επιβεβαιωμένες πτήσεις για το 2013 στο αεροδρόμιο της Καλαμάτας θα είναι πάνω από 200. Συγκεκριμένα αναμένονται συνολικά 23 χιλιάδες επισκέπτες το χρόνο, ενώ οι πρώτες πτήσεις θα ξεκινήσουν το Μάρτιο με επιβάτες από τη Γερμανία και τη Σουηδία.

Σε σχέση με τα επιπλέον έργα υποδομών, καθοριστικός αναπτυξιακός παράγοντας για την Περιφέρεια είναι η ολοκλήρωση του κυριότερου οδικού άξονα που διαπερνά την Πελοπόννησο και συνδέει την Καλαμάτα με την Τρίπολη και την Κόρινθο. Παράλληλα αυτή την περίοδο διενεργούνται συνομιλίες με τους αρμόδιους φορείς προκειμένου να τεθεί εκ νέου σε λειτουργία η σιδηροδρομική γραμμή, υπό τη μορφή ενός σύγχρονου, ανταποδοτικού και βιώσιμου τουριστικού σιδηροδρόμου, μέσα από τη διαδικασία των ΣΔΙΤ (Συμπράξεις Δημόσιου & Ιδιωτικού Τομέα). Στο ΣΔΙΤ τέλος αναμένεται να ενταχθούν σταδιακά τα λιμάνια στο Άστρος, το Λεωνίδιο, την Κυπαρισσία και το Ναύπλιο.


Πηγή: Κεφάλαιο

Εντολή στους προϊσταμένους των εφοριών να προχωρούν στην αίτηση άσκησης ποινικής δίωξης για οφειλέτες που έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο άνω των 5.000 ευρώ για διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών, έδωσε ο γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων Χάρης Θεοχάρης.
Το υπουργείο Οικονομικών, που το έχει πιάσει «κρύος ιδρώτας» κινητοποιεί όλο το «οπλοστάσιο» που έχει στη διάθεσή του, προκειμένου να αυξήσει τις εισπράξεις των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο και να ενισχύσει τα δημόσια έσοδα, τα οποία τον Ιανουάριο παρουσίασαν σοβαρή υστέρηση σε σχέση με το στόχο.
Σε εγκύκλιο που απέστειλε ο κ. Χάρης Θεοχάρης προς τις ΔΟΥ επισημαίνει ότι «κατά το χειρισμό υποθέσεων από τις δικαστικές και εισαγγελικές Αρχές, παρατηρείται, το φαινόμενο της κατάθεσης αιτήσεων ποινικής δίωξης για το παραπάνω αδίκημα στα όρια της παραγραφής, η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 111ΠΚ, είναι πενταετής.
Προς αποφυγή του φαινομένου της παραγραφής αδικημάτων και προκειμένου να αποφευχθούν πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες των υπαλλήλων (παράβαση καθήκοντος, κακουργηματική απιστία σε βάρος του Δημοσίου κ.λπ.), εφιστάται η προσοχή των προϊσταμένων των ΔΟΥ για την άμεση υποβολή αιτήσεων μόλις συντρέξουν οι νόμιμες προϋποθέσεις». 
Πηγή newsbomb.gr 




  • Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο, κάτι που δεν σας βοηθάει καθόλου - η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική λύση, αφού δεν είναι συνετό να καταπολεμάς μία κρίση χρέους με τεράστια, νέα χρέη ή/και με υφεσιακά μέτρα
 

Όπως διαπιστώνεται, αρκετοί είναι αυτοί που, αφού χρεοκοπήσαμε χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο, επισκέπτονται πλέον την πατρίδα μας, για να μας «βοηθήσουν» - ενώ κάποιοι μας θυμίζουν το γνωστό «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται».


Αυτό συμβαίνει όταν φαίνεται πως θέλουν να εξαγοράσουν σε τιμές ευκαιρίας τόσο τις κοινωφελείς (ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΔΑΘ κλπ.), όσο και τις μονοπωλιακές κερδοφόρες επιχειρήσεις μας (ΟΠΑΠ), ή τις στρατηγικές - τις καλύτερες εταιρείες μας δηλαδή ή, όπως θα λέγαμε μεταφορικά, «τα διαμάντια του ελληνικού στέμματος».  

Ελπίζουμε όμως και ευχόμαστε να συνετισθούμε όλοι εμείς οι Έλληνες πολίτες από τα παραδείγματα άλλων χωρών, ιδιαίτερα από αυτό της Ν. Αφρικής (άρθρο μας), έτσι ώστε να μην καταλήξουμε σαν τη στυμμένη λεμονόκουπα στο «καλάθι των αχρήστων» της Ιστορίας - πόσο μάλλον όταν η γενιά μας έχει κάνει δυστυχώς αρκετό κακό στα παιδιά της, για να δειλιάσει, να φοβηθεί ή απλά να αδιαφορήσει να το επανορθώσει.    

Βέβαια, δεν είναι καθόλου εύκολο να αντιληφθούμε τι ακριβώς διαδραματίζεται στο παρασκήνιο - επίσης, πως ακριβώς λειτουργούν οι διάφοροι Θεσμοί μας, όπως για παράδειγμα η κεντρική μας τράπεζα. Εν τούτοις, οφείλουμε να είμαστε αρκετά επιφυλακτικοί με όλους και για όλα - αφού θεωρούμε αυτονόητο το ότι, κανένας ξένος δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το δικό μας καλό.

Στα πλαίσια αυτά, είναι ίσως σκόπιμο να αναφέρουμε την παρακάτω τοποθέτηση φίλου μας η οποία, κατά την άποψη μας, είναι πάρα πολύ αξιόλογη. Ειδικότερα τα εξής:       
Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ

Όταν χαθεί η ουσιαστική «νομιμοποίηση των Θεσμών», ακόμη και ο πλέον νομοταγής πολίτης αδυνατεί να βρει «θεσμική διέξοδο συνδιαλλαγής» - αφού αυτή προϋποθέτει την εμπιστοσύνη στον επιλεγμένο θεσμό. Τα πράγματα δεν «εξοκείλουν» βέβαια αμέσως, αλλά σταδιακά - μερικές φορές και ανεπαίσθητα, σε σημείο που κάποιοι να τα συνηθίζουν ως φυσιολογικά. Όταν εμφανίζεται λοιπόν το επόμενο στάδιο, όπως για παράδειγμα το απίστευτο συμβάν στη Χαλκιδική, πολλοί το θεωρούν «άσχετο», «παροδικό», «περιθωριακό φαινόμενο».

Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας, η μεγάλη της κρίση, ήταν και είναι η κρίση νομιμοποίησης. Το πρόβλημά της είναι το ότι, δε μπορεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματά της, δεν έχει «κατασταλάξει» στο ποιος πρέπει να κάνει τι, πώς και με τι όρους. Και αυτό γιατί η Ελλάδα δεν είναι μία, αλλά... δύο Ελλάδες,  όπου η μια δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνυπάρξει με την άλλη. Δυστυχώς ναι, η άποψή μου είναι ότι δεν μπορεί.

Η κρατική εξουσία και εν γένει μία δεδομένη συνταγματική τάξη αντλεί την θεσμική της νομιμοποίηση από την ουσιαστική συμμετοχή των μελών της κοινωνίας, την οποία διέπει. Όσο ιδιοτελής και να είναι η κοινωνική μερίδα που κυβερνά ή κυριαρχεί, για να το κάνει πρέπει να πληρώνει τον λογαριασμό, να εγγυάται στην κοινωνία «της» έναν βαθμό ασφάλειας, επιβίωσης, ευημερίας, ευτυχίας.

Όταν μάλιστα πρόκειται για μια δημοκρατική κοινωνία, τότε οι απαιτήσεις είναι λιγάκι πιο αυξημένες - ιδίως ενόψει του ότι, η ομάδα των πολιτικών (υποτίθεται ότι) προέρχεται κυρίως από τα λαϊκά στρώματα και όχι από την μεγαλοαστική τάξη ή από τους κερδοσκόπους του χρηματοπιστωτικού παιχνιδιού.

Αυτό που βιώνουμε τα τελευταία (ιδίως) χρόνια είναι μία σειρά απροκάλυπτων προδοσιών και αδίστακτων λεηλασιών, με την δικαιοσύνη απούσα - μέσα σε ένα σύστημα που ανεξάρτητα ποιος είναι στην κυβέρνηση, αναπαράγει το ίδιο «μοτίβο» διακυβέρνησης.

Η απορία που έχει τώρα ο μέσος πολίτης, το βασικό μέλημα του οποίου είναι η καθημερινή του επιβίωση, είναι τι εναλλακτικές δυνατότητες έχει – αφού, εντός του υφιστάμενου συστήματος, ο ίδιος αποτελεί αναλώσιμο υλικό, ενώ ένα άλλο σύστημα, ακόμη κι αν υπάρχει (που υπάρχει), ούτε αποκρυσταλλωμένο είναι, ούτε βέβαια μπορεί να επιβληθεί άμεσα και αναίμακτα”.

Η τοποθέτηση του φίλου μας, «υποκινήθηκε» από το παρακάτω δικό μας μικρό κείμενο, σε σχέση (α) με τον τρίτο παγκόσμιο συναλλαγματικό πόλεμο και (β) με την πιθανολογούμενη επικίνδυνη αντίδραση, εξέγερση ή «αντίσταση» των Ελλήνων:

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Ο τρίτος παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος, ο οποίος ξεκίνησε το 2010 (ο πρώτος διήρκησε από το 1921-1936, ο δεύτερος από το 1967-1987), μαίνεται – με τα τρία ηγετικά νομίσματα, το δολάριο, το ευρώ και το κινεζικό γουάν, να ευρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης μεταξύ τους.

Γνωρίζοντας τώρα ότι, ένα νόμισμα είναι τόσο ισχυρό, όσο και η οικονομία που «εκπροσωπεί», είναι δύσκολο να προβλέψουμε το νικητή – αν και η ζυγαριά φαίνεται να γέρνει μακροπρόθεσμα προς το μέρος της Κίνας, επειδή οι Η.Π.Α. αντιμετωπίζουν τεράστια δίδυμα ελλείμματα, ενώ η Ευρωζώνη, υπό την ηγεσία της Γερμανίας, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα διατηρήσει τη συνοχή της (σχεδόν πάντοτε, ο τελικός κερδισμένος των συναλλαγματικών πολέμων είναι ο χρυσός).  

Φυσικά συμμετέχουν στον πόλεμο και τα άλλα νομίσματα του πλανήτη, όπως το γεν, το ελβετικό φράγκο, η στερλίνα κλπ. - ενώ ακόμη και η Ν. Ζηλανδία απείλησε ότι θα επέμβει στην αγορά συναλλάγματος, για να ενισχύσει το νόμισμα της από την ανατίμηση, η οποία δυσχεράνει τις εξαγωγές και την επιβίωση της. Εν τούτοις, ευρίσκονται στο περιθώριο της μεγάλης μάχης, με κάποια από αυτά να ανήκουν ήδη στους ηττημένους – εν πρώτοις η στερλίνα, λόγω των τεράστιων αδυναμιών της βρετανικής οικονομίας.

Αυτό που κυρίως φοβάται η Ευρώπη, επίσης η Κίνα, είναι ένα νέο «Νίξον-σοκ» εκ μέρους των Η.Π.Α. Υπενθυμίζουμε εδώ ότι, στις 15.08.1971 ο Νίξον, διακόπτοντας την τηλεοπτική εκπομπή Bonanza, ανακοίνωσε στον αέρα, χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν (ούτε καν το ΔΝΤ), το δημόσιο έλεγχο μισθών και τιμών, την έξοδο από τον κανόνα του χρυσού, καθώς επίσης την επιβολή δασμών 10% στις εισαγωγές – κάτω από μία ανάλογη με τη σημερινή κρίση διδύμων ελλειμμάτων.

Αν και ισχυρίσθηκε δε ότι, ο βασικός στόχος του ήταν να μην επιτρέψει στους διεθνείς κερδοσκόπους να κάνουν ότι θέλουν με το δολάριο, όλοι κατάλαβαν την πραγματική αιτία που τον οδήγησε σε αυτήν την αυταρχική, μονομερή απόφαση – μεταξύ άλλων, την αδυναμία της υπερδύναμης να διατηρήσει αποθέματα χρυσού, αντίστοιχα με τα δολάρια που είχε εκδώσει (στην τιμή του Bretton-Woods).

Η Γερμανία και η Ιαπωνία τότε, «υποχρεώθηκαν» σε ανατίμηση των νομισμάτων τους της τάξης του 20%, έτσι ώστε να μην επιβάλλουν οι Η.Π.Α. δασμούς – με εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για τις εξαγωγές και τις οικονομίες τους.

Εν τούτοις, οι Η.Π.Α. οδηγήθηκαν δύο χρόνια αργότερα σε έναν καταστροφικό πληθωρισμό ύψους 20% - επειδή οι υποτιμήσεις των νομισμάτων σπάνια επιτυγχάνουν τα αποτελέσματα που υπόσχονται (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών, ανάπτυξη), ενώ συνήθως εκβάλλουν σε έντονες πληθωριστικές πιέσεις, εάν δεν συνοδεύονται από μία πολύ αυστηρή πολιτική λιτότητας (αποπληθωρισμό στο εσωτερικό).

Ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι βέβαια τα χαμηλά βασικά επιτόκια των κεντρικών τραπεζών – τα οποία οδηγούν σε ανεξέλεγκτες κερδοσκοπικές «επενδύσεις», δημιουργώντας τεράστιες φούσκες, επειδή αφενός μεν ο καθένας μπορεί να δανεισθεί χωρίς κόστος, αφετέρου δε οι διεθνείς επενδυτές είναι υποχρεωμένοι να αναζητούν υψηλότερες αποδόσεις (άρα να αναλαμβάνουν μεγαλύτερα ρίσκα) για τα χρήματα τους, αφού δεν συμφέρει απλά να τα τοκίζουν.

Στην Ελλάδα τώρα υποθέτουμε ότι, η πλήρης σχεδόν έλλειψη αντιδράσεων, το ότι δηλαδή δεν είμαστε αντιμέτωποι με μεγάλες κοινωνικές αναταραχές ή/και με διαδηλώσεις, όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες (Ισπανία, Πορτογαλία κλπ.), δεν οφείλεται στη «σιωπή των αμνών» - αλλά στο ότι έχει χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη των Πολιτών, σε όλους ανεξαιρέτως τους «Θεσμούς» (πολιτικούς, κόμματα, συνδικάτα κοκ.).

Με κριτήριο δε τα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, όπως η ραγδαία άνοδος των «ακραίων» κομμάτων, οι «τρομοκρατικές επιθέσεις», η γενικότερη βία, καθώς επίσης τα γεγονότα της Χαλκιδικής, πολύ φοβόμαστε ότι, η αντίθεση των Ελλήνων δεν θα εκφραστεί και οι «πιέσεις» δεν θα εκτονωθούν μέσω των γνωστών «καναλιών» - αλλά με «πολεμικές» ενέργειες «αντίστασης εναντίον των δυνάμεων κατοχής», εάν όχι «τυφλής βίας», ανάλογες με αυτές που σημειώθηκαν εναντίον των Γερμανών, μετά την ήττα του 1940.

Ελπίζουμε φυσικά να διαψευσθούμε, επειδή κάτι τέτοιο θα οδηγούσε δυστυχώς σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις - οι οποίες, εάν εδραιώνονταν, πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να αντιμετωπισθούν από την Πολιτεία.

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΥ

Ανεξάρτητα τώρα από τα παραπάνω, θεωρούμε απαραίτητο να αναφερθούμε στις παρακάτω πρόσφατες δηλώσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου, ενώπιον εκπροσώπων των εμπορικών επιμελητηρίων της γερμανικής περιφέρειας (πηγή: Bloomberg):

Οι ευρωπαϊκές χώρες που πλήττονται από τις δυσμενείς επιπτώσεις της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη, μπορούν να διδαχθούν από την εμπειρία της Ανατολικής Γερμανίας και την οικονομική αναμόρφωση που ακολούθησε, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου”, δήλωσε η κυρία Merkel.

Σε σχέση με αυτή της τη δήλωση, υπενθυμίζουμε πως (άρθρο μας «Λιτότητα, δραχμή ή αναδιάρθρωση»), σύμφωνα με τον αρχισυντάκτη της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt κ. G.Steingart, σε μία πρόσφατη συνέντευξή του στον ΚτΕ, ελαφρά διαμορφωμένη από εμάς, η Ελλάδα πρέπει αμέσως να αλλάξει δρόμο. Ειδικότερα είπε τα εξής:

Οι δυτικές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ αγοράζουν χρόνο, κάτι που δεν σας βοηθάει καθόλου. Η Ελλάδα χρειάζεται μία πραγματική λύση, αφού δεν είναι συνετό να καταπολεμάς μία κρίση χρέους με τεράστια, νέα χρέη…… Τα παιδιά του Σικάγου πήγαν στη Μόσχα, με σκοπό να «συνεφέρουν» την οικονομία με αυστηρή λιτότητα. Η χώρα διαλύθηκε. Οι Γερμανοί αποφασίσαμε στην ενοποίηση ότι, δεν έχει νόημα να μειώνεις συνεχώς τις δαπάνες και να αυξάνεις τους φόρους. Επενδύσαμε πολύ, αυξήσαμε τις εργατικές αμοιβές στην ανατολική Γερμανία. Είχαμε πολύ καλά αποτελέσματα.

Το πρόγραμμά μας δούλεψε γιατί ήταν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από όσα κάνετε στην Ελλάδα….. Δόθηκε πίστωση 110 δις € στην Ελλάδα. Στην Αν. Γερμανία, για την αναδιοργάνωση της οικονομίας της, δίναμε 160 δις € κάθε χρόνο, πάνω από δέκα χρόνια. Το ελληνικό πρόβλημα δεν πρέπει να γίνει πρόβλημα του Ευρώ και της ΕΕ. Η Ελλάδα αντιπροσωπεύει μόνο το 2,5% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, δεν είναι πρόβλημα.

Χρειαζόσαστε περισσότερη αυτοπεποίθηση, αφού χωρίς αυτοπεποίθηση δεν θα βρείτε τη σωστή λύση - η οποία δεν είναι «τεχνικό ζήτημα». Πρέπει οι άνθρωποι να επιστρέψουν στην παραγωγική δουλειά και στην ανάπτυξη…. Η κυβέρνησή σας, ο πρωθυπουργός σας, πρέπει να αλλάξουν κατεύθυνση.

Είμαι σίγουρος ότι τελικά όλοι θα αλλάξουμε κατεύθυνση. Μεταπολεμικά, οι ΗΠΑ εφάρμοσαν το σχέδιο «Morgenthau» για να διαλύσουν τη γερμανική κοινωνία, καταστρέφοντας την τεχνολογία και τη βιομηχανία μας - αυτό κάνουμε στην Ελλάδα τώρα. Προσπαθούμε δυστυχώς να τιμωρήσουμε τους Έλληνες. Θα καταστρέψουμε την ικανότητα της Ελλάδας να επιστρέψει στην ανάπτυξη. Οι ΗΠΑ πήγαν από το σχέδιο «Morgenthau» στο σχέδιο «Marshall». Η Ελλάδα πρέπει να πάει από τη λιτότητα στην ανάκαμψη και ανάπτυξη. Ελπίζω να μη γίνει πολύ αργά”.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι απολύονται καθημερινά, χωρίς να ενδιαφέρεται κανένας για αυτούς. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν, χωρίς κανένας να ασχολείται με τα προβλήματα τους.

Και τα δύο αυτά γεγονότα συμβαίνουν κατά τα φαινόμενα σκόπιμα, επειδή διαφορετικά δεν μπορεί να επιβληθεί η εσωτερική υποτίμηση και η μείωση των μισθών/εισοδημάτων/τιμών - ενώ δυστυχώς δεν καταγράφεται χωριστά η ανεργία του ιδιωτικού τομέα, η οποία ξεπερνάει προφανώς το 35%.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση φαίνεται να επιταχύνει τις αποκρατικοποιήσεις (ξεπούλημα), απλά και μόνο για να μην απολύσει δημοσίους υπαλλήλους - λόγω του ότι είναι η πλέον οργανωμένη «δεξαμενή» ψήφων. Ανάλογο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη ομάδα δείχνει και η αντιπολίτευση - με την ίδια σχεδόν αδιαφορία για τις υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες.

Είναι δυνατόν να μην αντιδράσουν λοιπόν όλοι όσοι δεν βλέπουν κανένα μέλλον, ευρισκόμενοι στο περιθώριο του ενδιαφέροντος όλων των «Θεσμών»; Είναι δυνατόν να παραμείνουν αμέτοχοι οι πολίτες, όταν κινδυνεύει η πατρίδα τους - όπως ακριβώς απαιτείται από το σύνταγμα της χώρας τους;

Από την άλλη πλευρά, είναι δυνατόν να παραμείνει ενωμένη μία μη αλληλέγγυα Ευρώπη, στην οποία επικρατούν τα τεχνάσματα (όπως η μυστική συμφωνία της Ιρλανδίας - άρθρο μας) και οι προσπάθειες υποδούλωσης των αδυνάτων χωρών;

Κρίνοντας τουλάχιστον από τα γεγονότα όπως, για παράδειγμα, από την πρόσφατη έμμεση άρνηση της Πολωνίας να συμμετέχει στο κοινό νόμισμα, καθώς επίσης με δεδομένα τα τεράστια προβλήματα της δεύτερης ευρωπαϊκής δύναμης, της Γαλλίας, παράλληλα με ορισμένες άλλες χώρες του κέντρου (Ολλανδία, Αυστρία, Φιλανδία), η διάλυση του ευρώ είναι περισσότερο πιθανή από ποτέ - με τη Γερμανία να ευρίσκεται ήδη στην έξοδο κινδύνου.


Ευθεία ανάμιξη στα εσωτερικά της Ιταλίας, από την πανικόβλητη Γερμανία, που ζητά δημιουργία κυβέρνησης και όχι εκλογές...

Ο υπεύθυνος εξωτερικής πολίτης στο κόμμα CDU της Άνγκελα Μέρκελ Φίλιπ Μίσφελντερ, λίγες ώρες μετά το εκλογικό αποτέλεσμα μετέφερε τη γερμανική γραμμή για την επόμενη μέρα στο ιταλικό πολιτικό σκηνικό.

«Ιταλοί, δεν είστε Ελλάδα, είστε μέλος της G8, βασικό μέλος της νομισματικής ένωσης, η ευρωζώνη δε μπορεί να επιτρέψει σενάριο τύπου Ελλάδας με νέες εκλογές, θα είναι παράθυρο αστάθειας» είπε ο Γερμανός αξιωματούχος στην εφημερίδα Repubblica.

«Είναι σημαντικό και προς το συμφέρον ολόκληρης της Ευρώπης η Ιταλία να αποκτήσει σύντομα μία σταθερή και λειτουργική κυβέρνηση… Οι πολιτικοί αξιωματούχοι στη Ρώμη γνωρίζουν ότι η Ιταλία έχει ανάγκη μίας πολιτικής μεταρρυθμίσεων, μίας πολιτικής σταθεροποίησης», είπε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Βερολίνο, ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Γκίντο Βεστερβέλε.

Το ότι η Γερμανία τολμάει θρασύτατα να παρέμβει στα εσωτερικά μίας ξένης χώρας -έστω και της Ευρωζώνης- διατάσσοντας και υποδεικνύοντας κυριολεκτικά τον τρόπο διαχείρισης της Ιταλικής πολιτικής κρίσης, είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός, στο οποίο αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι αντιδράσεις των Ιταλών... Η Ελλάδα αποτέλεσε ένα "λάθος" που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με στατιστικό λάθος στην επιπλέον εκτύπωση ευρώ, όμως το οικονομικό μέγεθος της Ιταλίας αποτελεί πραγματικό κόλαφο για την Ευρωζώνη -και ιδιαίτερα για την Γερμανία- που αν δεν αντιμετωπιστεί με την πρέπουσα προσοχή, σεβασμό και σοβαρότητα, είναι πολύ πιθανό η Γερμανία να προτιμήσει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη για να μειώσει τις ζημίες που καλπάζουν προς το μέρος της... 

Το 31% του πληθυσμού στην Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, ενώ στην ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό είναι 24,2%, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες και αναφέρονται στο 2011.

Ειδικότερα, προκύπτει ότι στην Ελλάδα, ανά ηλικιακή ομάδα, το 30,4% των παιδιών κάτω των 18 ετών αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού (27% στην ΕΕ), ενώ στους πολίτες 18- 64 ετών το ποσοστό ανέρχεται στο 31,6% (24,3% στην ΕΕ) και στους ηλικιωμένους (άνω των 65 ετών) είναι 29,3% (20,5% στην ΕΕ).
Παράλληλα, ο κίνδυνος της φτώχειας μειώνεται όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο εκπαίδευσης των γονέων.

Αναλυτικότερα, στην Ελλάδα το 50,2% των παιδιών με γονείς με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης απειλείται με τον κίνδυνο φτώχειας (49,2% στην ΕΕ), ενώ για τα παιδιά με γονείς με μέσο επίπεδο εκπαίδευσης το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 28,7% (22,4% στην ΕΕ) για να μειωθεί περαιτέρω στο 7,9% για τα παιδιά με γονείς υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης (7,5% στην ΕΕ).


Του Σταύρου Καρκαλέτση*
 

Ο Ραούφ Ντενκτάς είχε δηλώσει το 1995 το εξής φοβερό, θέλοντας να καταδείξει  την προσκόλληση των Κυπρίων, Ελλήνων και Τούρκων, στις εθνικές τους ταυτότητες και τις μητέρες-πατρίδες: «Το μοναδικό πράγμα που είναι γνήσια κυπριακό στο νησί, είναι το κυπριώτικο γαιδούρι». Η ιστορία είναι σε γενικές γραμμές γνωστή. Ήταν κάποτε ένα νησί. Το πλέον απομακρυσμένο και απομονωμένο –μαζί με τον Πόντο- κομμάτι του Ελληνισμού. Όπου, ήδη το 1821, με την επανάσταση, έχουμε τα πρώτα σκιρτήματα των υπόδουλων Ελλήνων της Κύπρου και αποστολές επιφανών προσωπικοτήτων του νησιού στις ευρωπαικές αυλές (προκήρυξη της Ρώμης), διεκδικώντας την ένωση με την αγωνιζόμενη Ελλάδα.

Από τότε, και μέσα από μια πορεία δια πυρός και σιδήρου δύο αιώνων, έγιναν πολλά και δραματικά. Η τελευταία μέχρι σήμερα εποποιία του Ελληνισμού συνολικά, αυτή της ΕΟΚΑ, δεν πέτυχε τον αντικειμενικό της σκοπό, παρά τα ολοκαυτώματα και τις αγχόνες. Το γραμμάτιο που κλήθηκε να ξοφλήσει η ΕΟΚΑ ήταν η κατάθεση της κυπριακής ψυχής στο ιστορικό δημοψήφισμα του 1950: Ένωση με την Ελλάδα, 96%.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Πως ο κυπριακός Ελληνισμός υπέγραψε το αίτημά του για εθνική αποκατάσταση μέσα στους κόλπους της μητέρας πατρίδας, με αίμα το 1821 και με μελάνι το 1950. Και ξανά με αίμα στον αγώνα του 1955-59.

Η ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ανεξάρτητο κράτος το 1960 ήταν αποτέλεσμα συμβιβασμού της αγγλοκρατούμενης πολιτικής κάστας των Αθηνών. Γιατί ενώ η ΕΟΚΑ στάθηκε αλύγιστη και απροσκύνητη, κατοπινοί «εθνάρχες» σε Αθήνα και Λευκωσία είχαν αρχίσει ήδη τα παζάρια με τους αποικιοκράτες του Λονδίνου, μέσα από μυστικές διαδρομές και διαπραγματεύσεις. Μιλάμε για μια δοτή και κολοβή ανεξαρτησία της Κύπρου, που θα οδηγούσε νομοτελειακά στη διάλυσή της.

Η ίδρυση κράτους το 1960, στάθηκε η θρυαλλίδα που θα διασπούσε τον κόσμο στην Κύπρο, ως προς το εθνικό θέμα. Ενώ μέχρι τότε η τεράστια πλειοψηφία του λαού παρέμενε προσκολλημένη στην αυτοδιάθεση και στο ενωτικό ιδεώδες (ακόμη και η κυπριακή Αριστερά, που σήμερα ηγείται της αντίθετης ιδεολογίας), μετά το 1960 τα πράγματα άλλαξαν. Κι άλλαξαν πολύ.

Το ότι δημιουργήθηκε ανεξάρτητο κράτος, δημιούργησε, αναγκαστικά και απαραίτητα συνάμα, εξουσίες και αξιώματα. Δημιουργήθηκε δηλαδή μια κάστα εξουσίας, μια πυραμίδα που ξεκινούσε από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατέληγε στον τελευταίο ανθυποτμηματάρχη ή κλητήρα του τάδε υπουργείου ή οργανισμού. Όλοι αυτοί που απέσπασαν κρατικά αξιώματα, είχαν πλέον να υπερασπιστούν τον μικροσυντεχνιακό τους μικρόκοσμο. Είχαν αξιώματα που θα τα έχαναν, αν προχωρούσε η πολιτική ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, που προωθούνταν στην δεκαετία του 1960, ιδίως από τις κυβερνήσεις Γεωργίου Παπανδρέου. Για την ακρίβεια, θα υποβαθμιζόταν ο ρόλος της νεοσχηματισθείσας ελίτ της Λευκωσίας. Κοντολογής: Ένας Κύπριος υπουργός θα μετέπιπτε σε διευθυντή περιφερειακής υπηρεσίας του ελληνικού δημοσίου. Για αυτό ο Μακάριος ζητούσε από τον Παπανδρέου να τον χρίσει Αντιβασιλέα της Ελλάδας σε περίπτωση ένωσης (ταπεινή μου εκτίμηση, να το πιάνω από την ανάποδη: Οι Κυπραίοι, ράτσα πανέξυπνη και δαιμόνια, σε περίπτωση ένωσης όχι μόνο θα δεν θα υποβαθμίζονταν, αλλά θα κυβερνούσαν, μεταφορικά, ολόκληρη την Ελλάδα, όπως έκαναν και οι Κρητικοί, που από το 1912 που ενώθηκαν με το ελληνικό κράτος, έχουν προσφέρει –με διαφορά-  τους περισσότερους υπουργούς και πρωθυπουργούς από κάθε άλλη περιοχή).

Τότε, εν πάσει περιπτώσει, άρχισε να καλλιεργείται από τις κυβερνήσεις Μακαρίου η άποψη «δεν είμαι Έλληνας, είμαι Κυπραίος», στα πλαίσια μαις κυπροκεντρικής πλέον θεώρησης, όπου ενυπήρχαν τα σπέρματα της αμφισβήτησης της ελληνικότητας τόπου και ανθρώπων. Αυτό συνεχίστηκε καθ’ όλη την δεκαετία του 1960 και προσέλαβε και πολιτικά συγκρουσιακή διάσταση (μακαριακοί/ανεξαρτησιακοί εναντίον γριβικών/ενωτικών).

Το καίριο πλήγμα στην πορεία αυτή στάθηκε η εγκληματική συμπεριφορά της Ελλάδας το 1974. Και επί χούντας και επί Καραμανλή του πρεσβυτέρου. Η πρώτη, αφού επιδόθηκε σε ένα ηλίθιο πραξικόπημα που έδωσε στην καραδοκούσα Τουρκία το άλλοθι για την εισβολή, την ώρα του «Αττίλα» συνέστησε στην καιόμενη Κύπρο «αυτοσυγκράτηση». Ο δε Καραμανλής, επέδειξε την ίδια απάθεια, «αυτοσυγκρατούμενος» και αυτός, αφού «η Κύπρος ήταν μακριά». Παρ’ ότι όλοι οι ειδήμονες περί τα στρατιωτικά  γνωρίζουν πως η Ελλάδα του 1974 διέθετε αεροναυτικό πλεονέκτημα. Κι αυτό το ομολογούν κι οι ίδιοι οι Τούρκοι, παρά τους εδώ καλλιεργούμενους μύθους.

Η συμπεριφορά αυτή της Αθήνας (προσοχή: όχι του ελληνικού λαού!) το 1974, έδωσε το καλύτερο όπλο στους κυπροκεντρικούς της Λευκωσίας στα χρόνια που ακολούθησαν. Διότι ο ελληνοκεντρικός κόσμος του νησιού έμεινε ιδεολογικά ορφανός, έχοντας να αντιμετωπίσει τη χλεύη της αντίπαλης πλευράς και το «που είναι τώρα η Ελλάδα σας;».

Στην προσπάθεια αυτή, της απονεύρωσης μιας πολύ ισχυρής ελληνικής εθνικής ταυτότητας, οι κυπροκεντρικοί (που στα χρόνια που ακολούθησαν στεγάστηκαν πολιτικά στους επίγονους του μακαριακού ανεξαρτησιασμού) μετεξελίχθηκαν στον περίφημο νεοκυπριακό χώρο, που εκφράστηκε μέσα και από σχετικό σύνδεσμο, ο οποίος και ενέλαβε εργολαβικά τον αφελληνισμό της Κύπρου. Ο νεοκυπριακός χώρος έγινε έτσι η αντιδιαστολή του ελληνοκεντρικού, «ψαρεύοντας» κόσμο από ολόκληρο το¨πολιτικό φάσμα. Το «δεν είμαι Έλληνας-είναι Κύπριος» εκφράζει σήμερα το ίδιο σκληρά έναν σημερινό ultra-νεοφιλελεύθερο γιάπη της Λευκωσίας, όσο και έναν παραδοσιακό αριστερόστροφο κρατιστή του ΑΚΕΛ.

ΚΥΠΡΟΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟ «ΕΘΝΟΣ»

Οι αντιλήψεις όλων αυτών που δεν κρύβουν την απέχθειά τους για την Ελλάδα, λειτουργούν ως μηχανισμός παραγωγής (όσο τρελλό κι αν ακούγεται) κυπροκεντρικής εθνικής συνείδησης, η οποία περνά αναγκαστικά μέσα από την απαξίωση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Έτσι ερμηνεύονται δηλώσεις του τύπου «και οι δύο λεγόμενες μητέρες πατρίδες εισέβαλαν στην Κύπρο», «οι Κύπριοι έχουν περισσότερα κοινά με τους Σύρους παρά με τους Έλληνες» (δήλωση Δημήτρη Χριστόφια) ή «ξιπετσισμένος κουρκουτάς» (για την Ελλάδα ο χαρακτηρισμός, από τον προκάτοχό του στο ΑΚΕΛ). Φτηνός ανθελληνισμός –το προαναφέραμε- κυριαρχεί όμως και σε «δεξιούς» υποτίθεται πολιτικούς χώρους, ιδεολογικά εκτροφεία ενός νεωτεριστικού κυπριωτισμού που θέλει την Ελλάδα «μακριά κι αγαπημένη…».

Για τους νεοκύπριους, ο αντιιμπεριαλιστικός και αντιαποικιακός αγώνας της ΕΟΚΑ υπήρξε λάθος. Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους είναι η προσπάθεια επιβολής των ιδεοληψιών τους μέσα από τα βιβλία της Ιστορίας. Κατηγορούν τους εθνοκεντρικούς πως υποβαθμίζουν την παρουσία των Τουρκοκυπρίων στην ιστορική πορεία του νησιού. Ο Νεοκυπριακός Σύνδεσμος επισημαίνει για παράδειγμα πως είναι «μύθευμα» η συνοχή των εθνικών κρατών και ενοχλείται με την καθιερωμένη άποψη πως «…η Κύπρος ήταν πάντα ένα κομμάτι του αλύτρωτου Ελληνισμού» επισημαίνοντας πως δεν  γίνονται επαρκείς αναφορές για τους Τουρκοκυπρίους στην ιστορική πορεία του νησιού.

Η καλλιέργεια μιας νεοκυπριακής εθνικής κουλτούρας και η «με το στανιό» επιβολή της, αγνοεί ότι η Κύπρος απετέλεσε ήδη από τα Τρωικά και τον 14ο-13ο  αι. π.Χ. μέρος του ελληνικού κόσμου. τον ελληνικό πολιτισμό.

Ο Νιαζί Κιζιλγιουρέκ είναι Τουρκοκύπριος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Έχει ενδιαφέρον να δούμε πως διαπερνά και την «άλλη πλευρά» το νεοκυπριακό ιδεολόγημα, μέσα από τα δικά του λόγια: «Υπάρχει ένα ιστορικό δυστύχημα: Πως οι Κύπριοι έπαψαν να σκέφτονται κυπριακά και να αντιλαμβάνονται την Κύπρο σαν μητέρα τους».

Άλλος γνωστός στην κυπριακή εκπαιδευτική κοινότητα υπερασπιστής της γραμμής αυτής, ο Καίσαρας Μαυράτσας, εξηγεί πως «…σήμερα, η νέα τάση είναι ο κυπριωτισμός, ο οποίος συνιστά μια νέα, διαφορετική μορφή εθνικισμού. Η θεωρία αυτή, ότι για να έχουμε ένα βιώσιμο κυπριακό κράτος πρέπει να συγκροτήσουμε μια κοινωνία πολιτών που να είναι νομιμόφρονες στην Κυπριακή Δημοκρατία και όχι στο τουρκικό ή το ελληνικό κράτος».

Eννοείται πως το νεοκυπριακό μπλοκ ήταν από τους βασικούς στυλοβάτες στο εθνοκτόνο «ΝΑΙ» στην καταστροφή της Κύπρου (σχέδιο Ανάν την βάφτισαν…). Η δε απογοήτευσή τους δεν κρυβόταν μετά το χαστούκι της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού κυπριακού λαού.«Δημιουργήθηκε η ελπίδα για κάτι νέο με την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., όμως  έγινε η συσπείρωση γύρω από το μύθο που καλλιέργησε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος και οι Ελληνοκύπριοι απέρριψαν το σχέδιο λύσης στο δημοψήφισμα. Χρειάζεται μια νέα αφήγηση που πρέπει να καλλιεργηθεί στους Κυπρίους, ότι η Κύπρος αποτελεί δίαυλο διακίνησης προσώπων και πολιτισμών», δήλωνε τότε επιφανής εκπρόσωπος των απεθνοποιημένων της Μεγαλονήσου.

Για να φτάσουμε στο σημείο, το 1987, η Αδαμαντία Πολλίς (άλλος διάτων αστέρας του νεοκυπριωτισμού) να συμπεραίνει ότι «…υπάρχουν αρκετά κοινά κυπριακά στοιχεία –και στοιχεία διαφοροποίησης από τις μητέρες πατρίδες– ώστε  οι δυσχέρειες στο σχηματισμό μιας κυπριακής εθνοτικής ιδεολογίας να μην είναι πλέον ανυπέρβλητες». Η συγκεκριμένη παραθέτει και ένα «αδιάσειστο» (για κάθε λογικό νου όμως, γελοίο) επιχείρημα: «Η  Κύπρος ιστορικά ποτέ δεν ήταν ένα ενσωματωμένο μέρος της Ελλάδας». Λες και όταν δημιουργήθηκε το πρώτο, μικροσκοπικό ελληνικό κράτος, να μην ήσαν εκτός όχι μόνο η Κύπρος, αλλά όλη σχεδόν η σημερινή Ελλάδα (Θεσσαλία, Ήπειρος, Μακεδονία, Αιγαίο, Κρήτη κτλ). «Το γεγονός ότι η Κύπρος είχε διάφορες εμπειρίες κατακτητών και απομεινάρια διάφορων λαών και κουλτουρών», συνεχίζει ακάθεκτη, «δείχνει ότι υπάρχει ένα ξεχωριστό αμάλγαμα». Συμφωνούμε: Τέτοιο «αμάγαλμα» διαπιστώνεται και στα Επτάνησα (ενετοκρατία), στην Κρήτη (ίδιοι οι κατακτητές και η πορεία της με αυτήν της Κύπρου), στην Μακεδονία (σλαβικά και οθωμανικά στοιχεία). Μόνο η Κύπρος γνώρισε λοιπόν «εμπειρίες κατακτητών» για να την εκλάβουμε ως κάτι διαφορετικό; Ο υπόλοιπος ελληνικός χώρος δεν λεηλατούνταν από το 1204 μέχρι τον 20ό αιώνα από κάθε λογής κατακτητές και αφεντικά;

Επιστρέφοντας στον κατεξοχήν υπέρμαχο του «νεοκυπριωτισμού», τον Καίσαρα Μαυράτσα, να αναφέρουμε το επιχείρημά του (και σημαία όλων των νεοκυπρίων) περί διαφορετικής γλώσσας (όχι διαλέκτου, γλώσσας!!!): «Υπάρχουν δυσκολίες κατανόησης της ελληνοκυπριακής(!!!)  από τους Ελλαδίτες, οι Ελληνοκύπριοι έχουν τη δική τους γλωσσική ποικιλία η οποία διαφέρει σαφώς από τη γλώσσα που ομιλείται στην Ελλάδα». Εδώ η γλωσσολογία σηκώνει τα χέρια, αφού η πλέον αρχαιοπρεπής και γνήσια ελληνική διάλεκτος σήμερα, βαφτίζεται  «γλώσσα».

Είναι τόσος ο «καημός»να διαφοροποιήσουν την Κύπρο από τον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο, που επιστρατεύουν ακόμη και …το χαλλούμι: «Οι δύο κοινότητες της Κύπρου, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, μοιράζονται τις ίδιες γαστριμαργικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις: οι κοινοί χοροί όπως το τσιφτετέλι, το θέατρο σκιών (Καραγκιόζης), το κυπριακό τυρί (χαλλούμι) κοκ.». Φυσικά, όλοι γνωρίζουμε τον γαστρονομικό πλούτο του λαού μας και τα τοπικά προιόντα κάθε περιοχής. Όμως μάλλον δεν αρκεί το χαλλούμι και ο καραγκιόζης για να «κατασκευαστεί» ξέχωρη κυπριακή ταυτότητα.

Από κοντά, επικουρικοί των εθνικά λοβοτομημένων της Λευκωσίας,  και οι εν Αθήναις «προοδευτικάριοι» του αεθνικού μετασχηματισμού, όπως η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μυρσίνη Ζορμπά, που θεωρούσε (εποχή σχεδίου Ανάν) ως μόνα χωριστικά στοιχεία των δύο κοινοτήτων της Κύπρου τη γλώσσα και τη θρησκεία, τα οποία αποκάλεσε και «δευτερεύοντα χαρακτηριστικά». (Ελευθεροτυπία, 09.08.2003). Και εδώ, η επιστήμη σηκώνει ανήμπορη τα χέρια: «Δευτερεύοντα χαρακτηριστικά» η θρησκεία και η γλώσσα, και  προφανώς πιο σημαντικά  το χαλλούμι και ο καραγκιόζης!

Στην αγωνία τους λοιπόν να αποδείξουν πως η Κύπρος είναι «κάτι διαφορετικό» και οι Κύπριοι όχι ακριβώς Έλληνες μα «κάτι άλλο», οι εργολάβοι της εθνικής κατεδάφισης υποπίπτουν στην μια ιστορική ανακρίβεια μετά την άλλη, καταντώντας γραφικοί. Προσέξτε το παρακάτω «επιχείρημα» (από συνέδριο του Νεοκυπριακού Συνδέσμου): «΄Εχουμε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς των Κυπρίων. Υπάρχουν στοιχεία διαφοροποίησης των Κυπρίων από τον Τουρκισμό (sic) και τον Ελληνισμό, όπως  η έλλειψη πονηριάς, η ύπαρξη αφέλειας, η συνέπεια και εντιμότητα, η σε υπερβολικό βαθμό ανεκτικότητα». Τα συμπεράσματα σε σένα φίλε αναγνώστη. Στοιχεία ανθρώπινης συμπεριφοράς (υπάρχουν προφανώς πονηροί Κύπριοι και Ελλαδίτες, όπως υπάρχουν και αφελείς) βαφτίζονται εθνικές ιδιαιτερότητες, για να «καταγγελθεί» το εθνικό κέντρο (οι Ελλαδίτες στιγματίζονται συλλήβδην ως ανέντιμοι και πονηροί). Εδώ η «επιστημοσύνη» τους, αγγίζει τα όρια του σκληρού ρατσισμού. Και θλιβερό είναι πόσο αυτά τα στερεότυπα έχουν εμποτίσει και την εδώ, στην Αθήνα, ψευτοπροοδευτική μηχανή «σταμπαρίσματος». Οι Κύπριοι χαρακτηρίζονται από τους ασπόνδυλους και άκαπνους της μικροαθηναικής χωματερής ως στυγνοί έμποροι, συμφεροντολόγοι και «άνευ μπέσας».

Να θυμίσουμε, τονίζοντας πως το εγχείρημα συνεχίζεται, τις αποκαλυπτικές της νεοκυπριώτικης ιδεοληψίας πρόσφατες δηλώσεις του Ανδρέα Χρήστου (προσώπου μάλλον όχι  τυχαίου, αφού είναι δήμαρχος Λεμεσού, και πρώην υπουργός του Χριστόφια). Δηλώσεις προς τον πρώην πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο Χρήστο  Ζαχαράκη: «Ο ισχυρισμός για ύπαρξη Ελληνισμού στην Κύπρο συνιστά εσφαλμένη και αναληθή θέση. Η χρήση της ελληνικής γλώσσας από τους Ελληνοκύπριους αποτελεί συμπτωματικό γεγονός, γιατί αυτή επεβλήθη από μερικές εκατοντάδες Έλληνες όταν στην Κύπρο ζούσε γηγενής πληθυσμός 500.000 ατόμων, επί των οποίων θα μπορούσαν να έχουν υπερισχύσει οι Αιγύπτιοι ή οι Φοίνικες».

Όταν τα υπόλοιπα «επιχειρήματα» τελειώνουν, τότε πάμε στις συμπτώσεις λοιπόν. Συμπτωματικό γεγονός η ελληνική γλώσσα που μιλούν 32 αιώνες τώρα οι Κύπριοι, διασταλτικά σύμπτωση ίσως και η ελληνικότητά τους….

Να μερικοί, ας πούμε βασικοί και πάγιοι τρόποι έκφρασης στην πορεία προς τον εθνικό και θρησκευτικό αποχρωματισμό των Ελλήνων της Κύπρου:
-Η προσπάθεια υιοθέτησης, χρόνια τώρα, κυπριακού εθνικού ύμνου, με κατάργηση του ελληνικού. Εδώ υπάρχει το λογικοφανές επιχείρημα πως αφού η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος, πρέπει να έχει τον δικό της ύμνο.
-Ο πόλεμος κατά της ελληνικής σημαίας, αφού μόνο τυχαίο γεγονός δεν είναι οι βανδαλισμοί (σκίσιμο και κάψιμο ελληνικών σημαιών, κυρίως από νεολαίους της ΑΚΕΛικής νεολαίας ΕΔΟΝ). Όπου πάντως επιχειρήθηκε αφαίρεση της γαλανόλευκης, όπως πριν λίγα χρόνια στο ΡΙΚ, υπήρξαν ισχυρές αντιδράσεις.
-Η ανθελληνική αρθρογραφία σε διάφορα έντυπα, που όχι σπάνια αναφέρεται σε ελληνόφωνη (και όχι ελληνική) κοινότητα στο νησί. Ιδίως σήμερα που η Ελλάδα βρίσκεται στο κατάντημα που την έφεραν οι πολιτικοί της εξάρτησης, οι ριψάσπιδες της Λευκωσίας έχουν ακλόνητα επιχειρήματα: Να ποια είναι η Ελλάδα και τα χάλια της. Τουτέστιν: Να πάθουμε κι εμείς τα ίδια, δηλώνοντας αθεράπευτα Έλληνες;
-Ο σκληρός ανθελληνισμός μέρους της κυπριακής γραφειοκρατίας και η προσπάθεια για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όπου μεταρρύθμιση ίσον η συγκροτημένη προσπάθεια για απεθνικοποίησης της Παιδείας και σταδιακής εδραίωσης κυπριακής συνείδησης.

ΟΙ ΒΑΘΥΤΕΡΕΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΝΕΟΤΑΞΙΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Σε προηγούμενο τεύχος του «HN» είχε γίνει αναφορά στο ρόλο των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στην εκστρατεία διάβρωσης του εθνικού και πατριωτικού αισθήματος των Κυπρίων. Θα μπορούσαμε να πούμε πως, την εποχή του σχεδίου Ανάν, τη σκυτάλη από τον Νεοκυπριακό Σύνδεσμο πήραν οι διάφορες ξενοκίνητες και έξωθεν χρηματοδοτούμενες ΜΚΟ, που μέχρι σήμερα «το παλεύουν σκληρά» για να μεταλλαχθεί η κυπριακή κοινωνία σε πολτό λωτοφάγων, άνευ εθνικής μνήμης και συλλογικής ταυτότητας. Σύγχρονοι καβαφικοί «Ποσειδωνιάται»,διατηρούντες μια αμυδρή περί προγόνων και ταυτότητας ανάμνηση,

Το ευφυολόγημά τους περί κυπριακής εθνικής ταυτότητας πάσχει δομικά. Καταρρίπτεται σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, όπως και το σχέδιο (δια)λυσης που πήγαν να επιβάλλουν το 2004 (ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωνε τότε πως το σχέδιο Ανάν ξετιναζόταν από συνταγματικής άποψης σε ελάχιστα λεπτά, όμως το …υπερασπίστηκε!).

Κυπριακό έθνος υπάρχει και υφίσταται, στον βαθμό που υπάρχει και πελοποννησιακό ή θεσσαλικό. Με την νεοκυπριακή λογική, οι Δωδεκανήσιοι που ήσαν μέχρι το 1947 εκτός ελληνικού κράτους θα έπρεπε να λογίζονται έθνος. To ίδιο παλιότερα και οι Επτανήσιοι, επί «Ιονίου Πολιτείας». Είναι φανερό πως συζήτηση έστω τέτοιας υφής, είναι πέραν του γελοίου και δεν αντέχει σε επιστημονική κριτική.

Ο Ελληνισμός της Κύπρου, και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα στο αρχαιοπρεπές γλωσσικό του ιδίωμα, τα «τζυπραίικα», είναι από τα πιο ακραιφνή τμήματα του λαού μας. Κι όχι μόνο αυτό. Η παρουσία των Τούρκων στην Κύπρο ουδέποτε ξεπέρασε το 15-18%, όταν στην οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία άγγιζε πριν  το 1912 ποσοστά της τάξης του 40%, ενώ και οι Τουρκοκρητικοί πριν το 1922 ξεπερνούσαν το 30% στην Κρήτη. Για να μην θυμίσουμε τον ακράτητο ενθουσιασμό και την εθελοντική κάθοδο χιλιάδων Κυπρίων σε κάθε εθνική παλιγγενεσία, από το 1821 μέχρι το 1940.

Η προσπάθεια καλλιέργειας κυπριακής εθνικής συνείδησης, μπορεί να επανέρχεται δριμύτερη κατά καιρούς, όπως μετά το 1974 ή πιο πρόσφατα με την ΑΚΕΛική διακυβέρνηση. Όμως, μάταιο το εγχείρημα , γιατί προσπαθεί να παραβιάσει αδήριτες ιστορικές νόρμες. Δεν είναι εύκολο να πείσεις κάποιον που μιλά, γράφει, σκέφτεται, τραγουδάει, χορεύει, ζει ελληνικά, πως είναι όχι Έλληνας μα «κάτι άλλο». Όταν δε, αδυνατείς να του  προσδιορίσεις επακριβώς ποιο είναι αυτό το «κάτι άλλο», το πράγμα καταντά, πλάι στο επικίνδυνο, και αστείο. Μας αφορά όμως το επικίνδυνο. Αν δούμε ποιοι προωθούν έξωθεν μια αεθνική Κύπρο.

Θα αναρωτιούνταν άνετα κάποιος, γιατί τόση πολεμική απέναντι στην Ελλάδα και τα σύμβολά της; Είναι απλώς οι στην Λευκωσία ιδεολογικοί συνοδοιπόροι των αθηναικών Εξαρχείων, που βγάζουν σπυράκια απέναντι σε λέξεις όπως Έθνος και Πατρίδα; Είναι οι αγκυλωμένες αναρχικές ή νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες του σκληρού εξατομικισμού και της αποθέωσης της μονάδας, εξοβελιζομένης της ανθρώπινης προσωπικότητας; Είναι κι αυτά κι άλλα πολλά, όπως και ψυχοπαθητικά σύνδρομα. Κατά την άποψή μου, το κυριότερο από αυτά (και εξηγήσιμο της ανθελληνικής τους υστερίας) είναι η απεγνωσμένη προσπάθειά τους να γίνουν αρεστοί στον Τούρκο κατακτητή. Για να εξασφαλίσουν το νέο-οθωμανικό έλεος και λύπηση. Κοντολογής: «Ξέρουμε πως είστε οι ισχυροί, τα πρώην αφεντικά μας, όμως αφού δεν δηλώνουμε και τόσο Έλληνες, λυπηθείτε μας κι αφήστε μας να συνεχίσουμε να ζούμε εδώ, υπάκουοι και φρόνιμοι…». Έχουμε δηλαδή εθελούσια προσχώρηση στην εθνική αυτοαναίρεση. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε πόσο αποκρουστικά ραγιαδίστικη και πηλιογουσική είναι μια τέτοια μετάλλαξη. Ν’ αλλάζεις ταυτότητα και ιδέες, με την κουτοπόνηρη λογική πως έτσι θα σε λυπηθούν τ’ αφεντικά, τούρκικα και λοιπά…

Το μεγάλο στοίχημα παίζεται σήμερα και θα παίζεται και αύριο στην Κύπρο. Μια Κύπρο που στην πλειοψηφία της επιμένει ελληνικά, και ας προδώθηκε και μια και πέντε και δέκα από το εθνικό κέντρο. Την μάνα Ελλάδα για τους Κυπραίους, που στην πραγματικότητα τους συμπεριφέρθηκε σαν άκαρδη μητριά.

Μια σύμφωνη με τα διεθνώς ισχύοντα και το δίκαιο των λαών προσέγγιση, δεν θα ήθελε προφανώς melt pot θεωρίες στη Μεγαλόνησο.  Γιατί αυτές ακριβώς προωθούν οι νεοκύπριοι «προοδευτικοί» και οι αγγλοσάξονες πάτρωνές τους. Κι αυτό τουλάχιστον θα έπρεπε να προβληματίσει: Έξωθεν υποστηρικτές της απεθνοποίησης των Ελλήνων Κυπρίων είναι (και) σήμερα Άγγλοι και Αμερικανοί. Τυχαίο;
Η συμβατή με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο αντίληψη, δεν θέλει την εθνική ισοπέδωση ούτε των Ελλήνων ούτε των Τούρκων στην Κύπρο, όπως την εννοούν και την προοωθούν οι αεθνικοί νεωτεριστές. Πάνω στα ερείπια δεν στήνεις εκ των άνω πλαστές συνειδήσεις. Πόσο μάλλον εθνικές…
Το δίκαιο είναι η συνύπαρξη περνούν μέσα από την διατήρηση της εθνικής ταυτότητας, όχι από την εξάλειψή της. Θέλουν αλληλοκατανόηση και λληλοαποδοχή. Δημοκρατικά και με βάση την καθιερωμένη διεθνώς αρχή της πλειοψηφίας: Οι Έλληνες της Κύπρου αναλογικά στα αξιώματα και στις εξουσίες, και οι Τούρκοι το ίδιο. Με βάση τα πληθυσμιακά ποσοστά τους να συμμετέχουν στην δημόσια ζωή και να απολαμβάνουν όλα όσα ως μειονότητα (και όχι κοινότητα) δικαιούνται (τονίζω το μειονότητα, γιατί οι Τουρκοκύπριοι που ζουν σήμερα στο νησί δεν ξεπερνούν τις 70.000, ήτοι το 8% περίπου του νομίμου πληθυσμού. Και πουθενά στον κόσμο ποσοστά του 8 ή 10% δεν συνιστούν κοινότητα. Είναι μειονότητα).

Μπορεί οι μπροστάρηδες μια μεταλλαγμένης, αεθνικής Κύπρου, να στηρίζονται σε τούρκικες λόγχες και νεοταξίτικα δολλάρια, έχουμε κι εμείς όμως όπλα. Που στην Κύπρο του σήμερα είναι πιο καλοακονισμένα, απ’ ότι στην μητροπολιτική ψυχορραγούσα Ελλάδα του μνημονίου. Στην πρώτη γραμμή της απόκρουσης της εκστρατείας αφελληνισμού του κυπριακού λαού, χθες και σήμερα, βρίσκονται η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου και η εκπαίδευση. Η Εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου, έχει πίσω της μια βαριά κληρονομιά αγώνων και θυσιών, και πλήρωσε βαρύτατο φόρο αίματος επί τουρκοκρατίας και επανάστασης. Το υψηλό επίπεδο της κυπριακής εκπαίδευσης και η προσήλωση των Κυπρίων λειτουργών στις αξίες και τα νάματα των ελληνικών αξιών, δεν χαρίζουν στην κυπριακή εκπαίδευση απλώς μια ανωτερότητα έναντι της παρηκμασμένης ελλαδικής. Είναι ο ισχυρότερος κυματοθραύστης απέναντι στην  εθνομηδενιστική εκδοχή της Ιστορίας, που προωθούν οι εν Κύπρω Ρεπούση(δες).

Πριν λίγα χρόνια, ο εν Αθήναις Αμερικανός πρέσβης Μόντι Στέρνς, στο βιβλίο του «Περίπλοκες Συμμαχίες» έγραψε –πρώτος- τα εξής αποκαλυπτικά: «Στην Κύπρο θα πρωτοτυπήσουμε. Διότι οι συνθήκες προσφέρονται για τη δημιουργία ενός αεθνικού κράτους». Στο χέρι ολόκληρου του ελληνικού λαού, σε Ελλάδα και Κύπρο, στο χέρι  των αστείρευτων λαικών δυνάμεων, στο χέρι μας, είναι να τους διαψεύσουμε. Γιατί αν αντέξει η Κύπρος, μπορεί να ελπίζει κι η Ελλάδα. Μπορεί στο νησί της Αφροδίτης η κατοχή να’ ναι στρατιωτική και εδώ οικονομική. Όμως τ’ αφεντικά, νέα και παλιά, είναι πάντα αφεντικά. Τα ονόματα αλλάζουν. Το θέμα είναι να μην αλλάξουμε εμείς. Κι αν τα ζώπυρά μας μείνουν αναλλοίωτα, αν δεν καταντήσουμε μεταλλαγμένοι, τότε δεν θα γίνουμε η μασημένη τροφή κανενός.
Το ξέρουν, και για αυτό –ακόμα και πάντα- μας υπολογίζουν και μας φοβούνται…
Ας ξανακάνουμε το απρόβλεπτο και το ηρωικό, μέρος του παλιού, καλού μας εαυτού…

* Iστορικός, αμυντικός αναλυτής, πρόεδρος ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.

ΠΗΓΗ: Ηellenic Nexus