Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Ιαν 2012

(* κάτι ξέρουν και οι δύο)
  • Γράφει ο Μάκης Δεληπέτρος
«…Επικρατούσε νεκρική σιγή λίγο πριν την γερμανική επίθεση στο Στάλινγκραντ. Ένας από τους σκοπούς φύλαξης της εξωτερικής περιμέτρου, εκεί που έκανε τα ορισμένα βήματα, αισθάνθηκε το έδαφος να… κινείται με τόση δύναμη, ώστε με δυσκολία στάθηκε όρθιος, αφού ένα ποτάμι έμοιαζε να περνά ανάμεσα στα πόδια του, μέσα στην πηχτή ησυχία της νύχτας…» μου αφηγούνταν, πριν χρόνια, ο Βασίλης Φίλιας.

«Όταν συνήλθε, κοίταξε να δει τι ήταν αυτό το κύμα μέσα στο λασπόχιονο. Και είδε. Και συγκλονίστηκε: ήταν ποντίκια, εκατομμύρια ποντίκια που διαισθανόμενα τον κίνδυνο απομακρύνονταν εν σώματι πλέον, από κάθε τρύπα και γωνιά της πόλης που επρόκειτο σε λίγο να γίνει ολοκαύτωμα…»

Τα «ποντίκια του Στάλινγκραντ» φεύγουν τώρα, σαν χείμαρρος από τα πολιτικά μας πράγματα.

· Οι «νταβατζήδες» φτιάχνουν επιχειρήσεις με νέα, άσχετα ονόματα και στέλνουν έξω, τα τελευταία από τα κέρδη, αφήνοντας απλήρωτους χιλιάδες πια εργαζόμενους.

· Οι πολιτικοί που σιωπούσαν και αρνούνταν την ύπαρξη επιχειρηματικών εκβιασμών, κυρίως από τους Brokers των Μήντια, τώρα παριστάνουν τους… αντιστασιακούς!

· Πρώην πρωθυπουργός, νυν πρωθυπουργός (;) και εκβιαστές ή δανειάκηδες και κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, πλακώνονται ανοικτά σαν γηπεδική παρέα σε ματς «Θρίαμβου- Καλλιθέας».

· Οι τρόποι «ευπατρίδη» εξέλιπαν. Οι εκδότες ξεπέρασαν κάθε λαχαναγορίτη σε «μαγκιά» την ώρα της απεγνωσμένης, έσχατης, απαίτησης. Δάνεια της τελευταίας στιγμής αιτούνται και… απαιτούνται, όχι φυσικά για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των εργαζομένων αλλά για να γίνει εύκολη η φυγή-καταφυγή στις Ελβετίες!

· Από πρόπερσι οι αρχιμπετατζήδες και αρχιραντιέρηδες ζητούσαν, από ομόλογο τους, την εξεύρεση ελεύθερων οικοπέδων στο κέντρο και την γρήγορη ανοικοδόμηση αυτόνομων κατοικιών χωρίς πρόσβαση, όπως αυτήν που δυστυχώς για αυτούς έχουν τα σπίτια της Φιλοθέης, του Ψυχικού, της Εκάλης, της Βούλας… Αν πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι στους «δανειάκηδες» που τόπαιζαν «ψυχές της Εθνικής Οικονομίας» είναι ότι έχουν, ένα κάποιο, αμβλυμένο ίσως αλλά έχουν, αίσθημα αυτοσυντήρησης…

· Οι «μάχιμοι αναρχικοί» πέρασαν στην εφεδρεία αυτά τα χρόνια, γιατί όπως απεδείχθη δεν ήταν ο… καιρός κατάλληλος για φωτιές(!) τον φετινό Δεκέμβρη, όπως και τον περυσινό και τον προπέρσινο. Άλλο το… 2008! Occasione data, Gladio…

· Οι «ένοπλοι λαϊκοί αγωνιστές» της «Επιθετικής Αριστεράς» κ.λ.π., κ.λ.π., εξαφανίστηκαν την μόνη περίοδο που οι ενέργειες τους θα απόλαβαν της απόλυτης έγκρισης, έστω και παρορμητικά ή συναισθηματικά, των πολιτών. Τυχαίο και αυτό; Occasione data, Gladio…

· Και μια που λέγαμε για «πολίτες» οι αγανακτισμένοι φαίνεται ότι εμφανίζονται σε… μυστικιστικές ημερομηνίες, γιατί στα μεγάλα ζόρια ήταν εξαφανισμένοι από προσώπου γης! Occasione data, Gladio…

· Την ίδια ώρα «συνδικαλιστές», «βουλευτές», «κομματικά στελέχη» εγκαταλείπουν κάθε πρόσχημα και σέρνονται πίσω από την Αδελφότητα των «Ιπποτών» κάθε …ελεϊνής Τραπέζης, μήπως και «κάνουν παιχνίδι»- το τελευταίο παιχνίδι τους μοιράζοντας αποθεματικά ταμείων, συμβάσεις, επιδόματα, ως τελευταίο αντίδωρο στους Νεοφεουδάρχες που είναι έτοιμοι να την κάνουν-κανονικά!

· Ο «λαός» ελπίζει να μείνουν τα πράγματα να μείνουν έτσι σφιγμένα και να μην πάνε παρακάτω και δεν αντιδρά… Έτσι αντιδρούσαν οι πρόσφυγες της Μικρασίας τα πρώτα χρόνια, όταν μέσα στα τσαντίρια θεωρούσαν ακόμη τους εαυτούς αστούς, πριν κατανοήσουν ότι «περίσσευαν» στο Εθνικό κέντρο. Τότε μόνον πέρασαν με ένα μικρό, νεοεμφανισθέν κόμμα, δημιούργημα της Θεσσαλονικιάς οργάνωσης του Αβραάμ Μπεναρόγια «Φεντερασιόν» και των Αναρχικών Ομίλων Πάτρας, Βόλου και Πειραιά, το Σ.Ε.Κ.Ε (Κ.Κ.Ε)! Και στην Κατοχή υπόμεναν πεθαίνοντας μέχρι το 1941-42 όταν κατάλαβαν ότι Βρετανικός αποκλεισμός και Γερμανική αποστέρηση αγαθών θα τους σκοτώσουν όλους-σας θυμίζει κάτι αυτό;

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όταν κάποιος αισθανθεί στην Πατησίων, στην Βασιλίσσης Σοφίας, στην Συγγρού, στην Νέα Ιωνία, στην Κουμουνδούρου, οπουδήποτε να …χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του, ας μην σπαταλήσει χρόνο με κουβέντες για «δυαρχίες», CDS, PSI και άλλα τέτοια εξόχως ζαλιστικά… συνθηματικά της παραπολιτικής «5ης Φάλαγγας»: όπως και στα πλοία που διαισθάνονται πότε το καράβι πρόκειται να βουλιάξει, έτσι και στον Τύπο, την «πολιτική», τις συνδικαλιστικές κλίκες και τις κομματικές φατρίες, τα «ποντίκια» την… κάνουν πρώτα!

ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ: «… Έπεσεν, έπεσε Βαβυλών η μεγάλη, και εγένετο κατοικητήριο δαιμονίων και φυλακή παντός πνεύματος ακαθάρτου και φυλακή παντός όρνεου και μεμισημένου’ ότι εκ του οίνου του θυμού της πορνείας αυτής πέπωκαν πάντα τα έθνη και οι βασιλείς της γης μετ΄αυτής απόρνευσαν, και οι έμποροι της γης εκ της δυνάμεως του στρήνους αυτής επλούτισαν…»

(σ.σ. Το σημαντικότερο στην συνέχεια): «… Έξελθε εξ αυτής ο λαός μου, ίνα μη συγκοινωνήσητε ταις αμαρτίαις αυτής, και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβητε…»

Υ.Γ. Στο Βιετνάμ το σύνθημα προς τους «υμέτερους», για να τα μαζέψουν και να φύγουν χωρίς καμία χρονοτριβή ήταν η στιγμή που το ραδιόφωνο θα έπαιζε… Χριστουγεννιάτικα Τραγούδια. Προσοχή όταν (…) ακουσθούν και εδώ!


  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Η γνώση της Αλήθειας, είναι, πάντοτε, ο μόνος σίγουρος τρόπος να οδηγηθεί η σκέψη στις σωστές αποφάσεις.
Μπροστά σε μεγάλους κινδύνους, όπως η σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται το κράτος και η κοινωνία μας, οι σωστές αποφάσεις είναι το μόνο ζητούμενο της σωτηρίας μας.

Η Αλήθεια υπάρχει πάντοτε και παντού, αφού είναι η αιτία ύπαρξης του κάθε τι. Πολλές φορές, όμως, για διάφορους λόγους, βρίσκεται κρυμμένη.
Ο πιό συνηθισμένος τρόπος να κρύβει κάποιος την Αλήθεια, είναι η αντικατάστασή της από ένα ψέμα. (Όλοι μας το κάνουμε).
Ένας άλλος, πολύ αποτελεσματικός τρόπος, γνωστός και ως “καμουφλάζ”, είναι η παραλλαγή της εικόνας της πραγματικότητας. Αυτό, με φυσικό παράδειγμα τον χαμαιλέοντα, έχει γίνει επιστήμη που διδάσκεται, όχι μόνο στις στρατιωτικές ακαδημίες, αλλά και στα πανεπιστήμια, κυρίως στις σχολές “επικοινωνίας”.
Αυτό, (δηλαδή η επιστημονική εμβάθυνση στο θέμα) δείχνει και την τεράστια σημασία που μπορεί να έχει η χρήση τού “καμουφλάζ”, καθώς μπορεί με αυτή τη γνώση, ως όπλο, να κερδηθεί όχι μόνο μία μάχη, αλλά ένας ολόκληρος πόλεμος, όχι μόνον όπλων, όχι μόνο προϊόντων, αλλά και ιδεολογιών. Ιδεολογιών, που μπορούν να συσπειρώσουν και να κατευθύνουν εκατομμύρια ανθρώπων προς μία κατεύθυνση, αυτή την οποία έχει χαράξει μία ομάδα συγκεκριμένων συμφερόντων.

Με το σημείωμα αυτό, μετά τις γενικές αυτές σκέψεις, επιχειρείται, να αποκαλυφθεί στον αναγνώστη (που δεν το έχει, ήδη, κάνει μόνος του) η Αλήθεια, σε όσα συμβαίνουν και διαδραματίζονται πρόσφατα, στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό και διαχέονται σε ολόκληρη την κοινωνία μας.

Υπάρχει, λοιπόν, μεγάλη ανάγκη απλοποίησης των γεγονότων που τρέχουν, ώστε η Αλήθεια τους γίνει αντιληπτή, καθώς αυτή κρύβεται πίσω από καμουφλάζ και ψέματα που παράγει μία ασύστολα εντατική προπαγάνδα που επιδιώκει (και καταφέρνει) να παρουσιάζει το μαύρο για άσπρο...
Χρειάζεται, λοιπόν, η αποδόμηση αυτής της αισχρής προπαγάνδας, για να φανεί η Αλήθεια.
Αυτό, θα μας βοηθήσει, (ίσως), εμάς τους Έλληνες πολίτες, να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις για τη ζωή μας και, κυρίως, τη ζωή των παιδιών μας, ή τουλάχιστον, να προβληματισθούμε αν αυτό που μέχρι τώρα πιστεύουμε σαν Αλήθεια, είναι πράγματι έτσι.
Το σημείωμα αυτό, λοιπόν, γράφεται για να αποτελέσει μία πυξίδα της σκέψης που έχει χαθεί μέσα στο σκοτάδι που δημιουργούν οι πρωτόγνωρες έννοιες, ονόματα, οικονομικοί μηχανισμοί και θεωρίες που κατακλύζουν σαν χείμαρρος την καθημερινότητά μας, αιτιολογώντας την επέλαση της φτώχειας στο σπιτικό μας.

Οι “αγορές”, η “Ευρωζώνη”, τα Ομόλογα και τα κουπόνια τους, το ΔΝΤ, το “κούρεμα”, η ΕΚΤ, τα “σπρέντ”, το “ντεφώ” και το “σελέκτιβ ντεφώ”, το “χαίρκατ”, το “πιστωτικό γεγονός” σε αντιδιαστολή με την “επιλεκτική πτώχευση”, η “αναδιάρθρωση”, η καταστροφή μας που οφείλεται στο Ευρώ και η καταστροφή που θα φέρει η επαναφορά της Δραχμής, το Αγγλικό Δίκαιο, η ονομαστική αξία των Ομολόγων σε αντιπαραβολή με την πραγματική Αξία τους, και πάει λέγοντας, έχουνε μπει στην καθημερινότητά μας για να μας (υποτίθεται) βοηθήσουν να αντιληφθούμε το τι συμβαίνει, αλλά στην πραγματικότητα (εξ αιτίας της άγνοιας των ειδικών γνώσεων που απαιτούνται για την πλήρη κατανόησή τους) έχουν αποδιοργανώσει εντελώς τη λειτουργία της λογικής μας, εν όψει μέγιστης ανάγκης λήψης ιστορικών αποφάσεών μας, που θα σφραγίσουν τις επόμενες δεκαετίες της ζωής της κοινωνίας μας.

Η απουσία αυτών των ειδικών γνώσεων, αναγκαστικά μας οδηγεί να ακολουθήσουμε τις συμβουλές αυτών που έχουμε εμπιστοσύνη (και οι οποίοι έχουν τις γνώσεις αυτές).
Ερώτημα 1ο : Μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σ' αυτούς που αποδεδειγμένα ψεύδονται καθημερινά απέναντί μας;

Ας πούμε, λοιπόν, τα πράγματα απλά, λαϊκά, λογικά, όχι μόνο διότι πρέπει να αποφασίσουμε σωστά, αλλά πρέπει να αποφασίσουμε και γρήγορα, πριν επέλθει και ολοκληρωθεί (μέσα στους επόμενους λίγους μήνες) η πλήρης κατοχή της χώρας μας από τις “Ξένες Δυνάμεις” και τα εδώ τσιράκια τους.

Ας δούμε, μία-μία, τις κυριότερες επίκαιρες προτάσεις που συζητούνται στον “δημόσιο διάλογο” και ας επιχειρήσουμε την αποδόμηση της προπαγάνδας του “συστήματος”, που τις συνοδεύει:

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Πρέπει να γίνουν εκλογές για να μιλήσει ο Λαός”.
• Η Αλήθεια είναι ότι: Οι εκλογές δεν θα προσφέρουν τίποτε απολύτως στο λαό και στη λύση της αιχμαλωσίας του, (στην οποία το ίδιο αυτό σύστημα τον έχει οδηγήσει), εφ' όσον, προηγουμένως, ο λαός, δεν έχει αποκτήσει τη ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ, που θα τον οδηγήσει στο αύριο, μέσα από τη ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που έχει δημιουργηθεί, μετά την τραγική πορεία τής φτωχοποίησης της χώρας. Χωρίς (ή πριν) την κάλυψη αυτής της ανάγκης, όλα δείχνουν ότι θα έχουμε το ίδιο ακριβώς σκηνικό και μετά από τις επόμενες (όποτε γίνουν) εκλογές : Μία “κυβέρνηση σωτηρίας”, αποτελούμενη από τα ίδια κόμματα που στηρίζουν τη σημερινή “κυβέρνηση/ανδρεικέλων” για να ολοκληρώσει το έργο που έχει αναλάβει η σημερινή, δηλαδή την πλήρη παράδοση της Ελλάδας στις διαθέσεις των δυνατών της.
Αυτός που χρειάζεται τις εκλογές, είναι το ένοχο καθεστώς πολιτικό σύστημα, και μόνον αυτό.
Χρειάζεται τις εκλογές, διότι αυτές θα του προσφέρουν μία ακόμη παράταση ζωής αφού, μέσα από τη διαδικασία των εκλογών, (και έχοντας εξασφαλίσει – για την ώρα - την αδυναμία συσπείρωσης “αντίπαλου δέους”) θα έχει αποσπάσει πονηρά την έγκριση του Ελληνικού λαού για τη νομιμοποίηση της παραμονής του στην Εξουσία. Αυτό θα του προσφέρει και την παράταση του χρόνου άμυνάς του κατά της οριστικής εκπαραθύρωσής του από την καρέκλα της, έχοντας, για ακόμη μία φορά, βουτήξει στην “κολυμβήθρα του Σιλωάμ” τής (δεσμευμένης, χειραγωγούμενης και εκβιαζόμενης ποικιλοτρόπως) λαϊκής βούλησης.

Να, λοιπόν, ο τρόπος, που η ανάγκη σωτηρίας του συστήματος, καμουφλάρεται πίσω από μία, αδιαμφισβήτητα δημοκρατική άποψη (αυτή των εκλογών).

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Οι δανειστές μας θέλουν τα λεφτά τους και δικαιούνται να τα πάρουν”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Οι δανειστές μας ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ.
Θέλουν τα “πράγματα” που δικαιούνται με τις “εμπράγματες εξασφαλίσεις” που θεμελιώνουν με το “Μνημόνιο” και την επικείμενη “Δανειακή Σύμβαση”, επάνω σε κάθε τι που αποτελεί περιουσιακό στοιχείο της Ελλάδας, ιδιωτικό και δημόσιο.

Αν ήθελαν τα λεφτά τους δεν θα δάνειζαν, τα τελευταία 20-30 χρόνια, κάποιον που, αποδεδειγμένα, είναι αδύνατον να εξοφλήσει τα χρέη του...
Τέτοια δάνεια, γίνονται μόνον από αυτούς που θέλουν να “φάνε το οικόπεδο” του ακαμάτη γείτονα καλοπερασάκια, καθώς, με το νέο “σχέδιο πόλεως” (που οι ίδιοι χαράζουν) το οικόπεδο θα έχει φάτσα στο εμπορικό κέντρο, χώρια που έχει στην αυλή του και κρυμμένο (μεγάλο) θησαυρό...
Οι δανειστές μας , λοιπόν, δεν θέλουν τα λεφτά τους. Θέλουν πραγματικές αξίες, δηλαδή πράγματα, όπως εκτάσεις, ορυκτά, στρατηγικά σημεία. Και τα θέλουν σε τιμές “κοψοχρονιάς”, τέτοιες, που διαμορφώνονται όταν ο κάτοχός τους πένεται και αρχίζει να πεινάει ή αρχίζει να βλέπει ότι σύντομα θα πεινάσει, θα κρυώσει και θα αρρωστήσει και δεν έχει λεφτά να αγοράσει ψωμί, ξύλα και φάρμακα. Τότε “πουλάει το σπίτι του για ένα τενεκέ λάδι” όπως έκανε πρόσφατα και στην Κατοχή.
Αυτό το περιβάλλον φόβου δημιουργείται από τους (οικονομικούς) κατακτητές μας και τα εδώ τσιράκια τους (διάβαζε, “κυβέρνηση”), σήμερα, στην Ελλάδα.
Ναι, οι δανειστές δικαιούνται τα λεφτά τους (όσα θα δείξουν οι λογαριασμοί ότι χρωστάμε, όταν ανοίξουμε τα “τεφτέρια”), αλλά θα τα πάρουν με τον τρόπο που ταιριάζει σ' εμάς και όχι λεηλατώντας το σπίτι μας, κάτω από ανείπωτους εκβιασμούς. (Υπάρχουν ολοκληρωμένες προτάσεις κορυφαίων οικονομολόγων).

Εδώ, το “σύστημα” καμουφλάρει πίσω από ένα (φαινομενικά) δίκαιο αίτημα, (όπως είναι η εξόφληση δανεικών) την ανηλεή και προετοιμαζόμενη λεηλασία κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής, συμπεριλαμβανομένου και του εκπαιδευμένου έμψυχου υλικού (εργατικού δυναμικού).

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Το “κούρεμα” θα καταστήσει το Δημ. Χρέος διαχειρήσιμο”.
Η Αλήθεια είναι ότι: το Δ.Χ, ΔΕΝ θα είναι διαχειρήσιμο και μετά το “κούρεμα”, αφού, μετά την περαιτέρω ενδιάμεση άνοδό του από σήμερα ως το 2020, θα πέσει τότε στο 120% του ΑΕΠ, όπως οι ίδιοι δηλώνουν σε επίσημα κείμενά τους.
Το “κούρεμα” δεν είναι τίποτε άλλο, από ένα ακόμη ψέμα, ένα καμουφλάζ που αποσκοπεί στη δημιουργία εντυπώσεων συμπάθειας προς τους “καλούς δανειστές” μας, (που δέχονται να χάσουν λεφτά προκειμένου να σωθούμε εμείς !!!) ώστε να ακολουθήσει το κυρίως έργο, που είναι η αρπαγή και λεηλασία κάθε περιουσιακού στοιχείου της Ελλάδας.

Εδώ, η προπαγάνδα του συστήματος, χρησιμοποιεί μόνο το ψέμμα, καθώς η Αλήθεια είναι δύσκολο να βρεθεί, καθώς βρίσκεται κρυμένη κάτω από ειδικές οικονομικές γνώσεις.

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Πρέπει να κάνουμε θυσίες για να αποφύγουμε την πτώχευση”.
• Η Αλήθεια είναι ότι: Είμαστε, ήδη, προ πολλού, πτωχευμένοι, και μάλιστα σε διαδικασία εκποίησης των περιουσιακών μας στοιχείων.
Αυτό, απλώς, δεν λέγεται με το όνομά του (όπως ζήτησε και ο Βενιζέλος, προτείνοντας να μη λέμε “αναδιάρθρωση” (άλλο όνομα της πτώχευσης) αλλά να την αποκαλούμε “selective default” (σελέκτιβ ντεφώ), ή ελληνιστί “επιλεκτική πτώχευση”, για να μη καταλαβαίνουμε ακριβώς τί λέμε.
Οι θυσίες που καλούμαστε να υποστούμε, δεν είναι για να αποφύγουμε την πτώχευση (που, ήδη, έχουμε) αλλά για να δημιουργηθεί το εργασιακό περιβάλλον που γουστάρουν οι αυριανοί “επενδυτές” που “θα φέρουν χρήμα στη χώρα”...

Εδώ, το σύστημα, χρησιμοποιεί τόσο το ψέμα (“να αποφύγουμε την πτώχευση” τη στιγμή που, ήδη, βιώνουμε τη διαδικασία εκποίησης των περιουσιακών μας στοιχείων), όσο και το καμουφλάζ (που κρύβει την πραγματική έννοια της “πτώχευσης”, κάτω από παραφράσεις μίας, άγνωστης στο ευρύ κοινό, νέας και παραπειστικής ονοματολογίας).

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι:“Τα κράτη/μέλη της Ευρωζώνης, μας δανείζουν για να μας βοηθήσουν να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες μισθών και συντάξεων”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Ο μόνος λόγος που μας δανείζουν, είναι η μετατροπή του υπάρχοντος ακάλυπτου “χρέους προς ιδιώτες”, σε ενυπόθηκο “χρέος προς κράτη”, με ανέκλητη υποθήκευση όλης της κρατικής περιουσίας μας (ιδιωτικής και δημόσιας!!!).
Είναι πλέον γνωστό, από τις άοκνες προσπάθειες των κορυφαίων συνταγματολόγων και νομικών μας (Γιώργου Κασσιμάτη, Κώστα Χρυσόγονου, Κώστα Μπέη, κ.ά) ότι τα δάνεια που παίρνουμε (μέσω του “Μνημονίου” και των τελευταίων “Δανειακών Συμβάσεων”) δεν είναι τίποτε άλλο από αλλαγή των ομολόγων προς ιδιώτες (Τραπεζικούς Οργανισμούς και διεθνή funds) σε δάνεια προς χώρες, τα οποία θα είναι πλέον ενυπόθηκα (με κάθε ιδιωτική ή δημόσια περιουσία του κράτους !!!) και θα υπάγονται στο Αγγλικό δίκαιο....

Εδώ, το “σύστημα”, απλώς ψεύδεται. Η Αλήθεια, όμως, φαίνεται πολύ καθαρά και εύκολα, αν δούμε τις εισπράξεις και τις πληρωμές που έχουν γίνει από το κράτος, από την ημέρα που άρχισε να παίρνει τα δάνεια από την Τρόικα.

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Πρέπει να υπογραφεί η “Δανειακή Σύμβαση”, αλλιώς είμαστε εκτός Ευρώ και η επιστροφή μας στη δραχμή θα είναι καταστροφή”.
• Η Αλήθεια είναι ότι: Η έξοδός μας από την Ευρωζώνη (δηλαδή το Ευρώ) και η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, είναι ήδη αποφασισμένη, από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις για το μέλλον μας, δηλαδή τους δανειστές μας.
Αυτό προκύπτει σαφέστατα από τις επίσημες δηλώσεις και ανακοινώσεις (που η τρέχουσα κυβέρνηση με την προπαγάνδα της, αφήνει επιμελώς ασχολίαστες) που, αφ' ενός, αναφερόμενες στο Δημ. Χρέος μας, λένε ότι το 2020 (σε 8 χρόνια από τώρα) θα είναι στο 120% του ΑΕΠ και, αφ' ετέρου, αναφερόμενες στον νέο κανονισμό που θα ισχύει στα κράτη που θα έχουν Ευρώ, μας λένε ότι θα υπάρχουν κανόνες αυστηρής οικονομικής πειθαρχίας που δεν θα επιτρέπουν την παραμονή τους στο Ευρώ, αν το Δ.Χ τους υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ τους. Άρα, πώς θα είναι η Ελλάδα στο Ευρώ, μέ ΔΧ διπλάσιο του επιτρεπτού;; Απλώς, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ.

Αυτή είναι η αλήθεια.
Το μόνο που θέλει το “σύστημα”, είναι η επίσημη (από τη Βουλή) υπογραφή της “Δανειακής Σύμβασης”, με την οποία εκχωρούνται ανέκλητα στους πάτρωνες του “συστήματος”, σε τιμή που οι “αγορές” (δηλαδή αυτοί οι ίδιοι) θα καθορίσουν, όλα τα, γνωστά και άγνωστα, ιδιωτικά και δημόσια, περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας.
Αυτό είναι το μόνο που τους ενδιαφέρει.

Το κρίσιμο για εμάς σημείο τής, (ούτως ή άλλως) επιστροφής μας σε εθνικό νόμισμα, είναι αν αυτό θα γίνει με τη δική μας θέληση και πρωτοβουλία, ή χωρίς αυτήν. Και, είναι κρίσιμο διότι, άλλα θα είναι τα αποτελέσματα αν αυτό γίνει με δική μας πρωτοβουλία και άλλα αν αυτό γίνει με την πρωτοβουλία των δανειστών μας.

Βέβαια, όπως είδαμε παραπάνω, οδηγούμαστε ολοταχώς προς τη δεύτερη εκδοχή.
Αυτό, (η μετάβασή μας σε εθνικό νόμισμα) μεταξύ άλλων, σημαίνει και το εξής αξιοσημείωτο: Ας υποθέσουμε ότι σήμερα, μία πατριωτική κυβέρνηση αποφασίζει την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, (ας το πούμε “οβολό”) με αξία ενός οβολού ίση με ένα Ευρώ. (Την ισοτιμία, τη στιγμή της γέννησης του νέου νομίσματος, την καθορίζει η κυβέρνηση).

Ταυτόχρονα, με Νόμο μετατρέπει (με αυτή την ισοτιμία) όλα τα ομόλογα που ήδη κυκλοφορούν, δηλαδή όλο το ΔΧ, σε οβολούς. Αυτό σημαίνει ότι, όσο και αν πέσει, από αύριο, η αξία του οβολού, σε σχέση με κάθε άλλο νόμισμα στα διεθνή χρηματιστήρια, δεν θα επηρεάσει καθόλου την αξία του χρέους μας, καθώς εμείς θα εξοφλήσουμε τα ομόλογά μας με οβολούς.

Με δεδομένο ότι όλα αυτά τα ομόλογα, (πλην αυτών του “Μνημονίου”), υπόκεινται στο Ελληνικό Δίκαιο, η πράξη αυτή, θα μπορεί να προσβληθεί από τους κατόχους των ομολόγων αυτών, μόνο σε Ελληνικά δικαστήρια.

Αν, μάλιστα, το κράτος κρατήσει για τον εαυτό του το δικαίωμα έκδοσης χρήματος και δεν το εκχωρήσει σε τρίτους, (π.χ στην ιδιωτικών συμφερόντων Α.Ε “Τράπεζα της Ελλάδας”), τότε η εξόφληση του ΔΧ μας θα κοστίσει στο Ελληνικό κράτος τόσο, όσο το χαρτί που θα τυπώσουμε το αντίστοιχο ποσό οβολών.

Μάλιστα, το χρήμα αυτό, (που θα διατεθεί για την πληρωμή των ομολόγων του ΔΧ) είναι πολύ πιθανό ότι θα επενδυθεί μέσα στην Ελλάδα, καθώς μόνον εδώ θα έχει πολύ μεγαλύτερη αξία σε αντίκρισμα επί πραγμάτων, από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.

Αυτά τα σημαντικότατα πλεονεκτήματα, παύουν να υπάρχουν αν, πριν την επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, η εξόφληση των ομολόγων μας υπαχθεί στο Αγγλικό Δίκαιο, όπως θα γίνει με την υπογραφή τής “Δανειακής Σύμβασης”, εξ αιτίας της οποίας (υπογραφής) έχουμε σήμερα “κυβέρνηση Παπαδήμου”, δηλαδή αναστολή των δημοκρατικών διαδικασιών που προβλέπει το Σύνταγμα.

Βέβαια, η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, θα φέρει εξαιρετικά μεγάλες δυσκολίες στην απόκτηση ενέργειας, πρώτων υλών που δεν έχουμε, φαρμάκων, κλπ, που δεν μπορούμε να παράγουμε ή να κατασκευάσουμε.

Έως ότου καλυφθούν αυτές οι ανάγκες, η κοινωνία μας θα στερηθεί πολλά. Έχει, όμως, τις απαραίτητες υποδομές, επάνω στις οποίες μπορεί να στηρίξει την ανόρθωσή της.
Έχει το κατάλληλο έμψυχο υλικό, έχει πηγές ενέργειας (αναξιοποίητες ως σήμερα), διαθέτει (ή μπορεί, σχετικά εύκολα να αποκτήσει) τεχνογνωσία, θα έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια (το δικό μας χρήμα).

Άρα η επιστροφή μας σε εθνικό νόμισμα, δεν είναι αυτό που θα φέρει την καταστροφή.
Η καταστροφή έχει, ούτως ή άλλως, ήδη επέλθει, (είναι δημιούργημα όλου του πολιτικού συστήματος που άφησε, όλα αυτά τα χρόνια, το ΔΧ και το Έλλειμμα, να εκτοξευθούν σε δυσθεώρητα ύψη) και ολοκληρώνεται με τη δέσμευση της Χώρας στα δόκανα της επικείμενης “Δανειακής Σύμβασης”, ώστε να μη μπορεί να “σηκώσει κεφάλι” απέναντι στους δυνάστες της...

Εδώ, έχουμε ένα αριστοτεχνικό καμουφλάρισμα του εγκλήματος της παράδοσης της κυριαρχίας της χώρας, κάτω από την “ανάγκη” σωτηρίας της, μέσα από την υπογραφή της καταστροφικής “Δανειστικής Σύμβασης” !!!

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι:“ Η χώρα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Αυτό που τους νοιάζει, είναι τα φθηνά χέρια και οι φθηνές διαδικασίες παραγωγής που πρέπει να βρουν οι δανειστές μας (με τα εντόπια τσιράκια τους) ως “επενδυτές” που θα εγκαταστήσουν εδώ τις επιχειρήσεις τους (που θα αποκτήσουν κοψοχρονιάς έναντι του χρέους μας).
Δεν μπορεί, βέβαια, να πει κάποιος ότι η χώρα δεν πρέπει να γίνει ανταγωνιστική καθώς, χωρίς αυτό δεν μπορεί να σταθεί πουθενά. Όμως η απόκτηση της ανταγωνιστικότητας δεν γίνεται από το μονόδρομο της Κινεζοποίησης των μισθών. Η ανταγωνιστικότητα, αποκτάται και με την αξιοποίηση κάποιων μοναδικών πλεονεκτημάτων που μπορεί κάποιος να διαθέτει. Και η Ελλάδα μας διαθέτει τέτοια, πολλά, που έμειναν, όμως αναξιοποίητα, καθώς οι προτεραιότητες των “ταγών” της ήταν άλλες.

Εδώ, η προπαγάνδα του συστήματος, κάτω από την Αλήθεια “ Η χώρα πρέπει να γίνει ανταγωνιστική”, κρύβει ύπουλα την επερχόμενη φεουδαρχία που θέλει το εργατικό δυναμικό της χώρας (επιστημονικό και χειρονακτικό) να είναι δουλοπάροικοι και είλωτες.

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Η χώρα έχει ανάγκη από Ανάπτυξη”.
Η Αλήθεια είναι ότι: Κάτω από αυτή την αλήθεια, κρύβεται η πλήρης υποταγή και το πλήρες ξεπούλημα της χώρας στους δανειστές της.
Ναι, η χώρα έχει ανάγκη από Ανάπτυξη, αλλά ποια Ανάπτυξη; Αυτή που ετοιμάζεται από τους δανειστές μας και τα εδώ τσιράκια τους, την πολιτική και οικονομική Ολιγαρχία που ετοιμάζει το αυριανό (εντελώς φεουδαρχικό) τοπίο και ξερογλύφονται για την πλήρη και ασύδοτη κυριαρχία τους, την απαλλαγμένη από κάθε φρένο δημοκρατίας;

Η χώρα έχει ανάγκη από Ανάπτυξη, αλλά όχι με το γνωστό σημερινό μοντέλο που χρήζει “επενδυτή” τον κάθε “ημέτερο” (του τραπεζικού ή του πολιτικού συστήματος) δίνοντάς του το απαραίτητο κεφάλαιο το οποίο, αν το αυγατίσει ζει πλουσιοπάροχα και αν το χάσει το πληρώνει η κοινωνία, δηλαδή ο κάθε πολίτης.

Η χώρα έχει ανάγκη από Ανάπτυξη, τους καρπούς της οποίας θα γεύεται όλη η κοινωνία και όχι η Ολιγαρχία των “ημετέρων” που είναι αυτή που οδήγησε στο σημερινό ναυάγιο.

Εδώ, η προπαγάνδα του συστήματος, κάτω από την Αλήθεια “ Η χώρα έχει ανάγκη από Ανάπτυξη”, κρύβει ύπουλα την επερχόμενη λεηλασία κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής και ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει η χώρα. Προσοχή !!Κανένας τους δεν καθορίζει ΤΊ ΕΊΝΑΙ ΑΝΆΠΤΥΞΗ, διότι δεν τον συμφέρει!!!

• Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, υποστηρίζει και διαδίδει ότι: “Δεν υπάρχει άλλη πολιτική”, εννοώντας αυτήν που επιβάλλουν οι δανειστές μας και εκτελεί πειθήνια η “κυβέρνησή” μας..
Η Αλήθεια είναι ότι: Υπάρχει άλλη πολιτική.
Είναι η πολιτική που επιβάλλει η κοινή λογική, που λέει: - Όταν, επειδή χρωστάω, κινδυνεύω να χάσω τό μόνο που έχω, (το σπίτι μου και την ελευθερία, τη δική μου και της οικογένειάς μου) δεν μπορώ να αφήσω σε άλλους να “κάνουν κουμάντο” στο πρόβλημά μου. Πολύ δε περισσότερο, δεν θα αφήσω το “κουμάντο” στον δανειστή μου, όταν μάλιστα, όλα δείχνουν ότι αυτός με δάνειζε επί χρόνια (εμένα, τον αναξιόχρεο) για να πάρει από εμένα το οικόπεδο και τα παιδιά μου υπηρέτες.

Ο μονόδρομος, στη δική μας περίπτωση, είναι η “Εθνική πολιτική”, απέναντι στην πολιτική της παγκοσμιοποιημένης ομογενοποίησης (οικονομικής, πολιτιστικής και πολιτικής) που θέλει να επιβάλλει στην Ελληνική κοινωνία η “Διεθνής του Χρήματος”.

Εδώ, το “σύστημα”, απλώς ψεύδεται. Η Αλήθεια, όμως, φαίνεται πολύ καθαρά και εύκολα, αν χρησιμοποιήσουμε την (παραπάνω αναφερόμενη) κοινή λογική.

Με τις σύντομες αυτές σημειώσεις, επάνω στα παραπάνω τρέχοντα θέματα, που αποτελούν το “κύριο πιάτο” στον καθημερινό δημόσιο διάλογο, επιχειρείται η αποδόμηση της προπαγάνδας που δεχόμαστε καθημερινά από τα ΜΜΕ και η ανάδειξη της Αλήθειας, η κατάκτηση της οποίας μπορεί να μας σώσει από τη χαριστική βολή.

Όσοι νομίζουν πως αυτό το σημείωμα μπορεί να βοηθήσει την επικράτηση της Αλήθειας και τη διάλυση του νέφους που η προπαγάνδα συνεχώς θέλει να δημιουργεί, μπορούν να το τυπώσουν, για να το ξαναδιαβάσουν, στο λεωφορείο, στο σπίτι τους, στο καφενείο και να συζητήσουν κάθε μία Αλήθεια που θίγεται σε αυτό, με τον κάθε φίλο τους που έχει αντίθετες απόψεις ή επιχειρήματα.

Τα ψέματα και το καμουφλάζ που χρησιμοποιεί το ένοχο καθεστώς πολιτικό σύστημα για να κρύψει το τεράστιο έγκλημά του, πρέπει να πέσουν και η προπαγάνδα του να αποδομηθεί εντελώς, αφήνοντας γυμνή την Αλήθεια και τους ψεύτες.

Μην τρώτε τη σούπα των ψεμάτων της προπαγάνδας, δηλητηριάζεσθε.

Η διάδοση και επικράτηση της Αλήθειας επί του Ψεύδους, είναι, όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση κάθε ελεύθερου πολίτη.





Χοντραίνει το ενεργειακό παιχνίδι στην Μεσόγειο

Αιγυπτιακή τορπίλη απειλεί την Ελληνική ΑΟΖ, καθώς το Κάιρο κινητοποιείται μετά τις τελευταίες ανακαλύψεις μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή και επιδιώκει να υπάρξει συμφωνία οριοθέτησης με την Κύπρο και την Τουρκία, αποκλείοντας έτσι την Ελλάδα, με την πλήρη διαγραφή της επήρειας του Καστελόριζου, αποκαλύπτει σήμερα το ΕΘΝΟΣ.

Με αφορμή τις ανακοινώσεις για το μέγεθος του κοιτάσματος φυσικού αερίου στο Οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, ο Αιγύπτιος υπουργός Πετρελαίων Αμπντουλάχ Γκχοράμπ δήλωσε ότι το σημείο αυτό δεν βρίσκεται σε αιγυπτιακές ζώνες, αλλά πρόσθεσε ότι τα «σύνορα μεταξύ της Αιγύπτου, της Κύπρου και της Τουρκίας δεν είναι ακόμη συμφωνημένα».

Ο Αιγύπτιος υπουργός δήλωσε ακόμη ότι το διεθνές δίκαιο προβλέπει πως τα «τρία κράτη πρέπει να συμμετάσχουν στον καθορισμό των συνόρων», προσθέτοντας ότι η αιγυπτιακή κυβέρνηση εργάζεται ήδη στην κατεύθυνση αυτή», δήλωση με την οποία αποκλείει βεβαίως από την οριοθέτηση στη συγκεκριμένη περιοχή την Ελλάδα.

Τη στιγμή που η Ελλάδα επιχειρεί ένα πρώτο βήμα με την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για σεισμικές έρευνες σε περιοχή νοτίως της Κρήτης εντός των ορίων της Ελληνικής ΑΟΖ, που έχει υπολογιστεί με βάση τη «μέση γραμμή», η πρωτοβουλία αυτή από την αιγυπτιακή κυβέρνηση λειτουργεί υπονομευτικά, καθώς ουσιαστικά περιορίζει τις δυνατότητες χειρισμών της Ελλάδας και απειλεί να δημιουργήσει τετελεσμένα που θα επηρεάσουν και μελλοντικές οριοθετήσεις…

Είναι ενδεικτικό ότι η Αθήνα στον διεθνή διαγωνισμό έχει ορίσει ως όριο την κάθετη γραμμή η οποία διέρχεται από το ανατολικό άκρο της Κρήτης, αφήνοντας εκτός διαγωνισμού περιοχές για τις οποίες θα μπορούσε να εγείρει αμφισβητήσεις η Τουρκία.

Το θετικό είναι ότι μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση από τη Λιβύη και την Αίγυπτο, καθώς δεν έχει οριοθετηθεί η ΑΟΖ μεταξύ των δύο αυτών χωρών και της Ελλάδας, χωρίς αυτό βεβαίως να αποκλείει μελλοντικές αντιδράσεις όταν ξεκινήσουν οι έρευνες.

Σε ό,τι αφορά την Αίγυπτο, οι δηλώσεις του υπουργού Ενέργειας επιβεβαιώνουν την αρνητική τροπή που είχαν πάρει οι διερευνητικές συνομιλίες Αθήνας – Καΐρου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, μετά την παρέμβαση και του ίδιου του κ. Γκιουλ. Στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην περιοχή κρίσιμο ρόλο παίζει το Καστελόριζο, καθώς η πλήρης επήρειά του δημιουργεί κοινό όριο της ΑΟΖ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, όπως επιδιώκει η Αγκυρα και φαίνεται να αποδέχεται ο Αιγύπτιος υπουργός, η Αίγυπτος αποκτά σύνορα με την Κύπρο και την Τουρκία, με την Ελλάδα να χάνει ένα πολύ σημαντικό τμήμα της ΑΟΖ που θεωρητικά θα μπορούσε να διεκδικήσει.

Η στάση της Κύπρου προβληματίζει Ελλάδα – Ισραήλ

Ο “Τύπος της Κυριακής” αποκαλύπτει στο μεταξύ τους προβληματισμούς της Αθήνας από την άποψη που διατυπώθηκε στην Κύπρο από την αρμόδια υπουργό Ενέργειας, Πραξούλα Αντωνιάδου, περί ενεργειακής διασύνδεσης της Κύπρου με την Τουρκία μέσω αγωγού (!), πρόταση που προκάλεσε σάλο στην αντιπολίτευση και την κοινή γνώμη, αλλά την οποία όχι μόνο δεν αποκήρυξε ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας, αλλά η κυβέρνησή του έσπευσε να τη συνοδεύσει με εκτιμήσεις ότι ένας αγωγός Ισραήλ- Κύπρου-Ελλάδας δεν είναι τεχνικά εφικτός…

Αρμόδιοι κυβερνητικοί παράγοντες στην Αθήνα απορρίπτουν τα περί δήθεν μεγάλων τεχνικών δυσκολιών στην κατασκευή ενός τέτοιου αγωγού που θα καταλήγει στην Ελλάδα, ενώ είναι έκδηλος ο διπλωματικός εκνευρισμός για τις «ιδέες» περί ενεργειακής διασύνδεσης της Κύπρου με την Τουρκία. Οι αυξημένες πιθανότητες εντοπισμού σημαντικών ποσοτήτων υδρογονανθράκων στην Ελλάδα, αν επαληθευθούν, θα προσθέσουν μια ολοκληρωμένη εναλλακτική ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης -και από άποψη παραγωγής και όσον αφορά στη χάραξη ενεργειακής οδού- η οποία θα αναβαθμίσει γεωστρατηγικά και γεωοικονομικά τη χώρα και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις ταχύτερης εξόδου από την κρίση.

Υπ’ αυτό το πρίσμα η στάση της κυβέρνησης Χριστόφια καθίσταται ακόμα πιο περίεργη, αμφιβόλου εθνικής σκοπιμότητας και δημιουργεί προβληματισμό τόσο στην Αθήνα όσο και στο Τελ Αβίβ.

Οι Ευρωπαίοι και οι ΗΠΑ έχουν κάθε λόγο να δουν την ενεργειακή συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ να προχωρά στο πλαίσιο της προσπάθειάς τους να μειώσουν την εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία. Η Ε.Ε. εισάγει από τρίτες χώρες το 60% του φυσικού αερίου που καταναλώνει ετησίως (484 δισ. κυβικά μέτρα το 2009 με πρόβλεψη για 771 δισ. το 2030), από τη Ρωσία, δε, καλύπτει το 40% των αναγκών της.

Το 2030 οι εισαγωγές φυσικού αερίου στην Ευρώπη προβλέπεται να ανέλθουν στο 85% της κατανάλωσης, οπότε είναι προφανές ότι θα ενισχύεται ο στρατηγικός χαρακτήρας των κοιτασμάτων Ελλάδας- Κύπρου-Ισραήλ, τα οποία αποτελούν ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια τους, πολύ περισσότερο αν η μεταξύ τους συνεργασία εξελιχθεί σε ενεργειακό και όχι μόνο άξονα.

Η διπλωματία των αγωγών συνεχίζεται

Στο μεταίχμιο εισόδου της στην ενεργειακή σκακιέρα βρίσκεται η Ελλάδα, συνειδητοποιώντας, καθυστερημένα και υπό την πίεση της κρίσης που βιώνει, ότι η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της και η συμμετοχή της στις χαράξεις αγωγών στην περιοχή αποτελούν όρο γεωπολιτικής επιβίωσης και οικονομικής ανάκαμψης.

Στις συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν αυτήν την εβδομάδα στο υπουργείο Εξωτερικών και στην κοινή συνεδρίαση πολιτικής ηγεσίας και υπηρεσιακών παραγόντων μεταξύ ΥΠΕΞ και υπουργείου Περιβάλλοντος, εξετάστηκαν τα δεδομένα τόσο στο πεδίο των ερευνών όσο και στα διάφορα υπό εξέλιξη projects αγωγών.

Η Αθήνα θεωρεί ως πιο εφικτό και ώριμο για υλοποίηση σχέδιο τον αγωγό ITGI ο οποίος θα μεταφέρει αζέρικο αέριο στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας. Το κόστος του αγωγού υπολογίζεται σε 1,14 δισ. ευρώ και οι βασικοί μέτοχοι, η ελληνική ΔΕΠΑ και η ιταλική Edison (οι οποίες έχουν συστήσει την κοινοπραξία «ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε.»), υποστηρίζουν ότι υπάρχει δυνατότητα χρηματοδότησης αρκετών δεκάδων, ίσως και εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ από ευρωπαϊκούς πόρους.

Ο ΥΠΕΚΑ Γιώργος Παπακωνσταντίνου δηλώνει ότι η χρηματοδότηση για το ελληνικό σκέλος είναι εγγυημένη από το Ευρωπαϊκό Σχέδιο Οικονομικής Ανασυγκρότησης στον τομέα της Ενέργειας (EEPR) με περίπου 150 εκατ. ευρώ, από το ΕΣΠΑ με περίπου 800 εκατ. και από τραπεζική χρηματοδότηση των εταιριών. Η Ποσειδών Α.Ε. έχει καταθέσει στην εταιρία πετρελαίου του Αζερμπαϊτζάν (Socar) τη σχετική πρόταση για τον αγωγό, ο οποίος θα έχει τη δυνατότητα μεταφοράς περίπου 12 δισ. κυβικών μέτρων φυσικού αερίου. Η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι ο αγωγός αυτός ενισχύει και την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ, άρα στο μέχρι τώρα προβάδισμά του παίζει ρόλο και αυτή η διάσταση.

Ο άλλος αγωγός ο οποίος θεωρείται ανταγωνιστικός του ITGI και αφορά στην Ελλάδα, είναι ο TAP (Trans Adriatic Pipeline), στον οποίο συμμετέχουν η νορβηγική Stat Oil, η ελβετική EGL και η γερμανική E.ON. Η δυνατότητα μεταφοράς φυσικού αερίου είναι ανάλογη με αυτή του ITGI (10-12 δισ. κυβικά μέτρα) αλλά ο αγωγός καταλήγει στην Αδριατική μέσω Αλβανίας, γεγονός που προβληματίζει την ελληνική πλευρά. Οι υπεύθυνοι του ΤΑΡ, πέρα των γεωπολιτικών ωφελημάτων που επικαλούνται, προτάσσουν το γεγονός ότι το κόστος κατασκευής του αγωγού (1,5 δισ. ευρώ) θα αναληφθεί από την ίδια την κοινοπραξία: «Η κατασκευή του TAP δεν θα επιβαρύνει καθόλου τον Κρατικό Προϋπολογισμό, αφού τη χρηματοδότησή του εγγυώνται πλήρως οι μέτοχοι της κοινοπραξίας του αγωγού, χωρίς να απαιτείται εγγύηση ή οποιαδήποτε συμμετοχή του Δημοσίου, το οποίο απλά θα εισπράττει τα τέλη διέλευσης και τους λοιπούς φόρους». Είναι προφανές ότι ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και ότι η Ελλάδα έχει διαπραγματευτικά χαρτιά στα χέρια της.

Ο αγωγός Nabucco παρότι έχει ισχυρή υποστήριξη από τις ΗΠΑ και χώρες της Ε.Ε., τεχνικά αποδεικνύεται δαπανηρός και οικονομικά μη βιώσιμος, αφού μέχρι στιγμής στα σχέδια προκύπτει ότι δεν υπάρχει δυνατότητα επαρκούς τροφοδότησής του, ενώ η λειτουργία του -αν κατασκευαστεί- προβλέπεται για το 2021. Η χάραξη του Nabucco εξάλλου δεν προβλέπει διέλευσή του από ελληνικό έδαφος. «Απειλή» για την Ελλάδα αποτελεί και το project της ΒΡ για τον South-East Europe Pipeline (ως εναλλακτική του Nabucco) ο οποίος μέσω Τουρκίας θα διακλαδώνεται στη Βουλγαρία, παρακάμπτοντας τη χώρα μας, αλλά και αυτός βρίσκεται ακόμα στα χαρτιά.

Αρνητική εξέλιξη για τα ελληνικά συμφέροντα αποτέλεσε η υπογραφή συμφωνίας Μόσχας-Άγκυρας για τη διέλευση από την τουρκική ΑΟΖ του αγωγού South Stream, ο οποίος πάντως συνεχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα και να βρίσκεται, και αυτός, στον «αέρα». Όλοι αυτοί οι αγωγοί σχεδιάζονται για τη μεταφορά φυσικού αερίου από το αζέρικο κοίτασμα Shakh-Deniz ΙΙ (η δεύτερη φάση αξιοποίησης του κοιτάσματος Shakh-Deniz ) με χρονικό ορίζοντα έναρξης το 2017. Από τα 14-16 δισ. κυβικά μέτρα αερίου που υπολογίζεται ότι θα παράγει ετησίως το κοίτασμα, το 1/3 περίπου θα εξάγεται στην Τουρκία και το υπόλοιπο στην Ευρώπη.





Ένα ψωράλογο με φαγωμένο δέρμα, -χωράφια αθέριστα οι τρίχες που τού απόμειναν,- και βαριοφορτωμένο σακιά γιομάτα πέτρες και ξύλα αγκομαχά στην ανηφόρα. Οι αφέντες του, σαδιστές και μοχθηροί, το χτυπάνε αλύπητα με το μαστίγιο, προστάζοντάς το να τρέξει ακόμα πιο γρήγορα για την κορφή, το τρυπάνε με σουβλερή βουκέντρα, το βρίζουν, το κλωτσούν, κι όταν δε το βαστούν άλλο τα γόνατα και πέφτει, το περιγελούν. Το περιλούζουν με κουβάδες σάπιο νερό, του χώνουνε στο στόμα κοπριές και το αναγκάζουν να γλύφει το κάτουρο, που απ’ την αδυναμιά είναι αδύνατον πια να συγκρατήσει.

Η κορυφή ακόμα ψηλά, ίσα που αχνοφαίνεται, τυλιγμένη σ’ ένα μαύρο σεντόνι από σύννεφα, και ο δρόμος όλο και πιο στενός και τα βράχια όλο και πιο μυτερά. Το άλογο, υπό την απειλή του μαστιγίου καταφέρνει να σηκωθεί, κάνει κάποια βήματα, και τρικλίζοντας ξαναπέφτει. Για να ξαναπέσει και να ξανασηκωθεί, κι ας έχουν πια τα γόνατα φαγωθεί, κι ας έχει μείνει μόνο ένα πετσί να τα κρατάει στη θέση τους, κι ας έχουν ανοίξει δεκάδες μικρές βρυσούλες στη ράχη που τού στραγγίζουν το αίμα και τη δύναμη.

Το σπρώχνουν με το στανιό στην κορυφή, για να βρει, όπως τού λένε, τα άλλα άλογα που έφτασαν εκεί πριν από κείνο, για να φτιάσει κοπάδι, και να μην κάνει του κεφαλιού του, να μην τρέχει όπως έτρεχε ρέμπελο στα πράσινα λιβάδια της πεδιάδας, απ’ όπου και το ξεσήκωσαν, να μην τρώει όποτε και όσο θέλει, να μην κάνει αγώι όποτε και μ’ όποιον θέλει, αλλά τα άλλα άλογα μπροστά δεν έχουν τόσο φορτίο, όσο ανεβαίνουν τόσο και λιγοστεύει, κι έτσι μπορούν να τρέχουν ανάλαφρα και αγόγγυστα.

Το άλογο, όμως έχει φορτίο διπλό και τρίδιπλο, που όσο ανεβαίνει το μονοπάτι, τόσο αυτό μεγαλώνει. Οι αφεντάδες κάθε τόσο του προσθέτουν και καινούργια σακιά, απ’ αυτά που πετάνε τα άλογα που προπορεύονται και ξελαφρώνουν. Σακιά με ξύλα και πέτρες, άχρηστα υλικά, απλά για να τα πάει στην κορυφή, χωρίς νόημα και σκοπό, να τα’ αποθέσει εκεί πάνω, έρμαια στις ορέξεις των ανέμων που λυμαίνονται τους χειμώνες τις κορφές. Κι όσο το φόρτωμα μεγαλώνει, τόσο το βήμα κονταίνει, και ούτε λόγος πια να προφτάσει τα άλλα άλογα μπροστά που ξεμακραίνουν.

Κι όμως οι αφεντάδες επιμένουν, που αν μπορούσες να τους ρωτήσεις το γιατί, ο καθένας απ’ αυτούς θα σήκωνε τους ώμους αδιάφορα και θα σού έλεγε με τη σιγουριά που μόνο τους αδαείς κι ανόητους χαρακτηρίζει, ότι έτσι θα γίνει γιατί αυτό πρέπει να γίνει. Είναι σαφές λοιπόν ότι δεν ξέρουν, αλλά προσποιούνται ότι γνωρίζουν το γιατί, με τρόπο που μόνο οι αφεντάδες διδάχτηκαν να κάνουν για να παραμένουν αφεντάδες. Αν πετούσαν κάποια σακιά απ’ το φορτίο, αν άφηναν στο άλογο λίγο χρόνο να ξαποστάσει, αν του έβαζαν λάδι στις πληγές, αν του έδιναν λίγο σανό να φάει και λίγο νερό να πιεί, ίσως και να κατάφερνε να βγάλει το δρόμο, ακόμα κι αν ήταν άσκοπος και η κορφή μια χίμαιρα, κορφή μόνο για την κορφή και τίποτε παραπάνω. Κι ίσως να πρόφταινε και το υπόλοιπο κοπάδι, αν φυσικά καταδεχόταν ή ακόμα αν το ανάγκαζαν να μοιραστεί κάποια απ’ τα σακιά.

Αλλά δεν το κάνουν, ίσως πιστεύουν υπερβολικά στην πίστη τους, που αν δεν την πίστευαν με τόση επιμονή θα φαίνονταν στα μάτια των αλόγων διστακτικοί και άβουλοι, πράγμα αδιανόητο γι αυτούς που θέλουν να ποιμεναρχούν κοπάδια, ίσως πιστεύουν ότι το άλογο κάνει μπαγαμποντιές και προσποιείται, κι ότι το αίμα δεν είναι αληθινό, μα νερό που το πασπάλισε με κόκκινη μπογιά, ίσως και να μην τους νοιάζει αν πέσει κάτω τελικά και δεν ξανασκωθεί, αρκεί που το ‘χουν τώρα μπροστά να το περιπαίζουν και να το τυραννούν, διασκέδαση είναι κι αυτή, η χαρά του αφέντη, η απογείωση του σαδιστή, και φυσικά πρόοδος της τεχνικής και εξέλιξη της ποιότητας των συναισθημάτων, άλλο να πνίγεις στα μικράτα σου γατάκια, άλλο να στρίβεις το λαιμό των κουνελιών, κι άλλο να κεντρίζεις μέχρι θανάτου, αργά και βασανιστικά ένα περήφανο άτι. Κι είναι αυτή η μυρωδιά, του αίματος και των εκκρίσεων που τρυπάει το μυαλό και τρελαίνει τις αισθήσεις. Αλλά, ακόμα κι αν τη σκορπίζει ο άνεμος, αυτή παραμένει επίμονη στην κόκκινη γραμμή που αφήνουν πίσω τους οι δεκάδες μικρές βρυσούλες που τρέχουν ασταμάτητα από την πληγιασμένη ράχη.

Το άλογο όμως, παρ’ όλο που είναι άλογο, ξέρει. Ξέρει ότι δεν θα προφτάσει κανένα κοπάδι, γιατί αυτοί είναι οι νόμοι της φύσης, όταν ο άλλος τρέχει στην ίδια κατεύθυνση με σένα και με μεγαλύτερη ταχύτητα δεν πρόκειται ποτέ να τον προλάβεις, παρά μονάχα αν σταθείς τυχερός και παρακάμψεις το χρόνο, μέσα από κάποιο φαρδύ τούνελ, δηλαδή, καμωμένο ειδικά για μεγαλόσωμα άλογα. Ακόμα ξέρει ότι η κορυφή δεν έχει χρυσό, άγονη είναι και ξερή, σπαρμένη με αγκωνάρια και πετρωμένο χώμα, κι αυτή η μόνιμη μαυρίλα που την τυλίγει, σάβανο μοιάζει πιο πολύ παρά σύννεφο που κάθισε παροδικά να ξαποστάσει.

Σταθμίζει τις δυνάμεις του, και βρίσκει ακόμα αντοχές, ίσως γιατί νοιώθει ότι μπορεί να έχει και ένα δικό του σκοπό. Δεξιά κι αριστερά του μονοπατιού χάσκουν γκρεμίλες και βαθιά φαράγγια. Και τα βράχια είναι γλιστερά. Όσο και να τρεκλίζουν τα πόδια, άλογο είναι, τι στο καλό. Τέσσερα πόδια, τέσσερεις κλωτσιές, που άμα συγκεντρωθεί μπορεί και να τις καταφέρει δυνατές. Και η ουρά μπορεί ακόμα ν’ ανεμίζει, να ραπίζει και να τυφλώνει. Και το κεφάλι να δίνει γερές κουτουλιές, τις πιο γερές μάλιστα, στη κατεύθυνση του γκρεμού. Βοηθάει και ο αέρας που σπρώχνει τα φύλλα και τη σκόνη προς τα κει. Μετά θα μπορέσει να ξεφορτωθεί και τα σακιά με την ησυχία του. Και μετά θα δει.

Την τελευταία ώρα το σκέφτεται όλο και πιο πολύ. Και όσο πιο πολύ το σκέφτεται τόσο και πιο πολύ δυναμώνει. Ίσως στο πρώτο γύρισμα του μονοπατιού…


Όποιος πιστεύει πως σήμερα η Ελλάδα έχει κυβέρνηση, προφανώς αδυνατεί να κατανοήσει ότι ο Λουκάς Παπαδήμος (όχι ότι ο Γιώργος Παπανδρέου πήγαινε πίσω...) είναι ένας τραπεζικός υπάλληλος ο οποίος έχει αναλάβει την διακυβέρνηση της Ελλάδας μετά από υποδείξεις της τρόικας. Με απλά λόγια, η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι Ελληνική, αλλά τροϊκάνή, μοϊκανή ή όπως αλλιώς μπορείτε να την χαρακτηρίσετε εσείς

  • Ο Παπανδρέου έπεσε. Ποιός κυβερνά αυτή τη στιγμή;
Υποτίθεται ότι μια τρόϊκα πολιτικών αρχηγών (Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης), συμφώνησαν να τοποθετήσουν έναν δοτό πρωθυπουργό, τον κ. Παπαδήμο (αντισυνταγματικά λέμε εμείς, αλλά ας το αφήσουμε προς το παρόν αυτό), προκειμένου ο τελευταίος να κάνει τρία συγκεκριμένα πράγματα και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Οι τρεις αυτοί πολιτικοί αρχηγοί δεσμεύτηκαν επιπλέον και εγγράφως, με τις προσωπικές υπογραφές τους απέναντι στην τρόϊκα των δανειστών ότι θα εκτελεστούν συγκεκριμένα πράγματα. Η συνέχεια όμως που βιώνουμε δεν ακολουθεί καθόλου την παραπάνω λογική.

Από τους τρεις πιο πάνω πολιτικούς αρχηγούς, ο ένας (Παπανδρέου) ήδη έχει ακυρωθεί από τους ίδιους τους δικούς του και όχι μόνο δεν έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει την συγκυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά ούτε καν…. το Πολιτικό Συμβούλιο του ίδιου του κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας του. Επομένως, και η υπογραφή και οι δεσμεύσεις που έδωσε στην τρόϊκα έχουν τόση αξία, όση ενός απλού πολίτη. Οι δε υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, που είναι στην συγκυβέρνηση, μετά την πτώση Παπανδρέου, έχουν πλέον αυτονομηθεί, κινούνται σαν πολιτικός «χυλός» και εκφράζουν προσωπικές στρατηγικές. Οι σημαντικότεροι δε εξ αυτών, θα μπουν σε λίγες ημέρες στην κούρσα διαδοχής και επομένως θα τεθούν και εκτός συγκυβέρνησης. Ο άλλος πολιτικός αρχηγός (Καρατζαφέρης) δεν αποτελεί άξια λόγου πολιτική δύναμη και κινείται πολιτικά με τη λογική ΟΦΑ. Μένει λοιπόν ο Αντώνης Σαμαράς.

Ταυτόχρονα βλέπουμε έναν Παπαδήμο και την συγκυβέρνησή του, η οποία αποτελείται από υπουργούς και των τριών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ), να κυβερνά κανονικά και να αποφασίζει επί παντός επιστητού, επί ζωής και θανάτου των Ελλήνων. Σε ότι δε αφορά τις επόμενες εκλογές κανείς δεν γνωρίζει τίποτα και όλα δήθεν εξαρτώνται και πάλι από κάποια δόση κ.λ.π.

Τελικά και με το δίκιο του ο λαός αντιλαμβάνεται πως ό,τι κάνει αυτή τη στιγμή η συγκυβέρνηση Παπαδήμου γίνεται με εντολή ή σε κάθε περίπτωση με την ανοχή του Αντώνη Σαμαρά, του μόνου ουσιαστικά πολιτικού αρχηγού από τους αρχικούς τρεις, ο οποίος έχει πολιτική δύναμη. Εκτός πια και αν, ούτε και ο Σαμαράς ελέγχει τίποτε και όλα κινούνται και διευθύνονται από τους δανειστές, οπότε, όπως λέει και ο Πάνος Καμμένος, τι νόημα έχουν πλέον ακόμα και οι ίδιες οι εκλογές!!! Ειδικά δε μετά την δεύτερη δανειακή που θα νομιμοποιεί και την πρώτη, η οποία αυτή τη στιγμή δεν δεσμεύει νόμιμα τη χώρα και την υπαγωγή ακόμα και των ιδιωτικών χρεών στο Αγγλικό Δίκαιο, οι εκλογές δεν θα έχουν ουσιαστική σημασία για τους ίδιους τους Έλληνες.

Ας το προσέξει λιγάκι αυτό το σημείο η Νέα Δημοκρατία, γιατί μετά την πτώση Παπανδρέου, όλη η ευθύνη των μέτρων που λαμβάνονται έχει πέσει (θέλοντας και μη) πάνω της και αυτή θα πληρώσει τελικά τα σπασμένα και θα αντιμετωπίσει τη λαϊκή οργή, χωρίς έστω να έχει και επίσημα τη διακυβέρνηση της χώρας στα χέρια της. Νομίζουμε ότι θα πρέπει να βρει έναν εύσχημο τρόπο να ρίξει την συγκυβέρνηση Παπαδήμου τώρα, πριν την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης και να φέρει τις αποφάσεις στα χέρια του λαού.




Μία λύση – σοκ προκρίνει για τη σωτηρία της Ελλάδας το πρακτορείο Bloomberg. Σε ανάλυσή του τάσσεται «κατά» της εξόδου της χώρα μας από το ευρώ και «υπέρ» της βάναυσης ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας με μισθούς πείνας για … υπάκουους εργαζομένους!

Με άλλα λόγια το αμερικανικό πρακτορείο θεωρεί ως μόνη διέξοδο την εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή την άμεση και βίαιη περικοπή των μισθών η οποία με τη σειρά της θα προκαλέσει επίμονα υψηλό ποσοστό ανεργίας, με αποτέλεσμα να χάσουν οι εργαζόμενοι τη διαπραγματευτική τους ισχύ…

Στην ανάλυση επισημαίνεται ότι η Ελλάδα όσο και άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης έχουν μπροστά τους χρόνια οικονομικών δυσχερειών, ακόμη και εάν αναδιαρθρώσουν το χρέος τους. Οι προοπτικές είναι τόσο ζοφερές, ώστε σύμφωνα με μία «σχολή», θα ήταν καλύτερα εάν βρισκόντουσαν εκτός ευρώ, παρά το άμεσο κόστος της εξόδου.

Σύμφωνα όμως με το Bloomberg ακόμη και μετά την πληρωμή των «προστίμων», η ανάσταση των εθνικών νομισμάτων και η ανάκτηση του ελέγχου της νομισματικής πολιτικής θα προκαλούσαν αντίστοιχα προβλήματα με αυτά που θα έλυναν.

Οι υποστηρικτές μίας εξόδου από το ευρώ προτείνουν η Ελλάδα να λύσει βραχυπρόθεσμα το πρόβλημα δανεισμού, μέσω χρεοκοπίας ή άλλου τρόπου και να σταματήσει να έχει ελλειμματικούς προϋπολογισμούς. Θα έπρεπε όμως ακόμη να αντιμετωπίσει την έλλειψη ανταγωνιστικότητας, υποστηρίζει το Bloomberg.

Το κόστος εργασίας αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια πολύ γρηγορότερα απ' ό,τι στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρωζώνη, κάνοντας ακριβότερες τις εξαγωγές και φτηνότερες τις εισαγωγές. Σαν αποτέλεσμα, παρουσιάζονται χρόνια εμπορικά ελλείμματα που χρηματοδοτούνται με συνεχή δανεισμό.

Εάν μπορούσε να υποτιμήσει η χώρα μία «νέα δραχμή», θα μείωνε τις τιμές στις εξαγωγές και θα αύξανε τις τιμές στις εισαγωγές. Λόγω του ότι δεν έχει αυτή την επιλογή, πρέπει να βελτιώσει βιαιότερα την ανταγωνιστικότητα: με μειώσεις μισθών σε συνδυασμό με υψηλή ανεργία, ώστε να καμφθεί η διαπραγματευτική ισχύς των εργαζόμενων.

Οι συντάκτες του Bloomberg σημειώνουν ότι στην περίπτωση εξόδου της Ελλάδας απόhttp://www.blogger.com/img/blank.gif το ευρώ τότε η καταστροφή θα ήταν μεγαλύτερη: Οι καταθέτες θα έσπευδαν στις τράπεζες για να βγάλουν τα ευρώ τους εκτός Ελλάδας πριν μετατραπούν σε δραχμές. Οι οφειλέτες θα συνεχίσουν θα χρωστούν σε ευρώ στους εκτός Ελλάδας δανειστές τους και, με την αυτονόητη άμεση υποτίμηση της νέας δραχμής, η εξυπηρέτηση των οφειλών τους θα ήταν δυσκολότερη, προκαλώντας νέο κύμα χρεοκοπιών.

Συγκρίνοντας τις δύο επιλογές, μία αναδιάρθρωση χρέους σε συνδυασμό με μία εσωτερική ή οικονομική υποτίμηση -όσο δύσκολη και να είναι- φαίνεται προτιμότερη, κατά τους ίδιους.


ΓΑΠ πεσόντος μεγαλοεκδότες ξυλεύονται…

Μακροσκελές άρθρο στο οποίο περιγράφει το τι ειπώθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου όταν συναντήθηκε με τον Γ. Παπανδρέου, παρουσία του Γιώργου Μπόμπολα, δημοσιεύει ο εκδότης του Βήματος, Σταύρος Ψυχάρης. Έχει πολύ ενδιαφέρον να το διαβάσει κανείς, όχι μόνο για να αποδειχθεί ότι ο Γ. Παπανδρέου ήταν και είναι επικίνδυνος για τη χώρα αλλά και για να καταλάβει ο κόσμος πόσο επικίνδυνη είναι η διαπλοκή και πόσο κακό κάνει στη χώρα.

Ο κ. Ψυχάρης, γνωστός για τις κωλοτούμπες του, για την πολιτική «όπου φυσάει ο άνεμος» και για τους πολιτικούς εκβιασμούς που ασκεί κατά καιρούς, έδωσε τη δική του εικόνα για τη συνάντηση και δεν έχουμε λόγο να μην τον πιστέψουμε.

Είπε ότι ο τότε πρωθυπουργός κάλεσε τον ίδιο, τον κ. Μπόμπολα και τον Β. Βαρδινογιάννη (ο οποίος δεν πήγε) για να τους διαμαρτυρηθεί για τη στάση που ακολουθεί το μεγαλύτερο κανάλι της χώρας, το Mega, απέναντι στην κυβέρνηση. Ο κ. Ψυχάρης, υποστηρίζει ότι τους ζήτησε να στηρίξει το κανάλι την κυβερνητική πολιτική εμφανιζόμενος ότι ενδιαφέρεται για την επιρροή που έχει η τηλεόραση και αδιάφορος για τις εφημερίδες.

Μάλιστα, ο πρόεδρος του ΔΟΛ(ιου) αφήνει αιχμές ότι επειδή δεν δέχθηκαν να υπακούσουν και με λογικά επιχειρήματα του έλεγαν ότι έχουν καθαρά δημοσιογραφικά κριτήρια, στο τέλος τους παρέπεμψε στον Η. Μόσιαλο για να του πουν τα αιτήματά τους, κι αυτοί εξερράγησαν.

Περιγράφει επίσης πώς περίμεναν επί ώρα τον κ. Παπανδρέου και πώς μπήκαν από την πίσω πόρτα για να μην τους δουν οι δημοσιογράφοι.

Προφανώς ο κ. Ψυχάρης θεωρεί τους αναγνώστες του Βήματος και τους τηλεθεατές του Mega (και όλους του Έλληνες) ηλίθιους και έχοντες κοντή μνήμη.

  1. Πρώτο θέμα: Μήπως ο κ. Ψυχάρης που λειτουργεί πάντα με δημοσιογραφικά κριτήρια στα μέσα ενημέρωσής του, θυμάται τη στάση που τήρησε από τη στιγμή που έγινε ο κ. Παπανδρέου πρωθυπουργός; Μήπως θυμάται τους ύμνους υπέρ του; Μήπως θυμάται τι έγραφε για το καλό Μνημόνιο που είναι αναγκαίο και θα μας σώσει από τη χρεοκοπία; Από το 2010 το Βήμα και το Mega δεν είχαν σχηματίσει την εντύπωση ότι η Ελλάδα θα ζήσει στον απόλυτο παράδεισο αγκαλιά με την τρόικα;
  2. Μήπως θυμάται ο κ. Ψυχάρης όταν έβαζε τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης όπως τους πρωτοκλασάτους δημοσιογράφους του στο Mega, που παίρνουν από 30.000 ευρώ το μήνα, για να αποθεώνουν την πολιτική της τρόικας και του κ. Παπανδρέου; Την αποθέωση του πρώην τσάρου κ. Παπακωνσταντίνου την ξέχασε; Το γλείψιμο στον κ. Βενιζέλο γινόταν εν αγνοία του; Όταν έπεσαν τα γιαούρτια το περασμένο καλοκαίρι στον κ. Πρετεντέρη και αποδοκιμαζόταν όπου πήγαινε, αυτό συνέβαινε γιατί οι απόψεις του ήταν υπέρ του λαού;
  3. Μήπως ο ΔΟΛ (ιος) θυμάται τα σχόλια σε σημείο ύβρεως κατά του Αντώνη Σαμαρά και των συνεργατών του όταν έλεγαν ότι δε θα υπογράψουν το Μνημόνιο; Τα αιχμηρά άρθρα που χαρακτήριζαν τον πρόεδρο της ΝΔ καταστροφέα της Ελλάδας γιατί αρνήθηκε να προσυπογράψει την καταστροφή της χώρας;
  4. Το ίδιο ισχύει φυσικά και για τα μέσα ενημέρωσης του κ. Μπόμπολα. Στήριξαν μέχρι τέλους τον Γ. Παπανδρέου και τον άδειασαν όταν αντιλήφθηκαν ότι είναι καμένο χαρτί και όταν κατάλαβαν ότι το Μνημόνιο είναι σκέτη αποτυχία.
  5. Και καλά να μιλούν όλοι οι άλλοι, αλλά να μιλά ο κ. Μπόμπολας και ο κ. Ψυχάρης ότι δίνουν ενημέρωση στον κόσμο με δημοσιογραφικά κριτήρια; Όταν τραπεζώνουν υπουργούς και παίρνουν γραμμή για το τι και πώς θα «ενημερώσουν» γιατί το κάνουν; Για τη φουκαριάρα την Ελλάδα;

Η διαπλοκή τόσα χρόνια έχει όνομα. Λέγεται καναλάρχες, εκδότες αγκαλιά με τους πολιτικούς. Ο κ. Ψυχάρης άρχισε να πολεμά τον κ. Παπανδρέου όταν δεν του έκανε τα χατίρια. Όταν δεν του έδινε τα δάνεια που ζητούσε (θαλασσοδάνεια για να λέμε την αλήθεια) ή τις διαφημίσεις που απαιτούσε.

Ο κ. Μπόμπολας θα αλλάξει γραμμή όταν δει ότι η μοιρασιά στα δημόσια έργα δεν είναι αυτή που θέλει. Αλλά εμφανώς πιο έξυπνος από τον κ. Ψυχάρη περιμένει τη μοιρασιά στην ενέργεια, στον τζόγο, στους νέους δρόμους, στα χρυσορυχεία κ.λπ.

Αλλά όπως ξαναγράψαμε, έχει πολύ πλάκα να ξεκατινιάζονται οι βασικοί πόλοι της διαπλοκής των τελευταίων 40 χρόνων.


Ο κ. Παπαδήμος στον εορτασμό των 100 χρόνων της Ζήμενς στην Ελλάδα

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Από ψέματα μας έχει χορτάσει ο Γιωργάκης Παπανδρέου. Προχθές όμως υπήρξε αφοπλιστικά ειλικρινής. Την ώρα που σύσσωμο το πολιτικό σύστημα κόπτεται και αγωνιά, υποτίθεται, για την διασφάλιση του τραπεζικού μας συστήματος, ο πρώην πρωθυπουργός, αποκάλυψε ότι του τηλεφώνησαν ο πρόεδρος και ο διευθύνων σύμβουλος του μεγαλύτερου χρηματοπιστωτικού ιδρύματος της χώρας για να…πάρουν έγκριση σε ένα(της πλάκας ως προς το ποσό, αλλά «ευαίσθητο» ως προς τον αποδέκτη)δάνειο. Σα να λέμε, πηγαίνετε στον διευθυντή για σφραγίδα και υπογραφή…

Προσωπικά δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την γλαφυρή διήγηση του λατρευτού μας Γιώργου, που διαθέτει και εμπειρία στην διαπόμπευση της χώρας. Τα πράγματα έτσι μάλλον έγιναν. Γιατί παρότι το ελληνικό δημόσιο, με τη στενή έννοια, διατηρεί ένα αμελητέο ποσοστό στην μετοχική σύνθεση της Εθνικής Τράπεζας, οι διορισμένοι από την κυβερνήση του ΠΑΣΟΚ «μάνατζερς», έβλεπαν τον πρωθυπουργό ως προιστάμενο και ευεργέτη. Γι αυτό έσπευδαν να του προσκομίσουν όλα τα ευαίσθητα αιτήματα δανειοδότησης. Ωστε να ξέρουν οι αιτούντες, πως σε περίπτωση έγκρισης, χρωστούν χάρη στο μπάρμπα απ’ το Καστρί…

Αδικημένος της υπόθεσης είναι ασφαλώς ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Γιατί με ποσοστό 1,5 % στην Εθνική Τράπεζα η Εκκλησία της Ελλάδος κατέχει…δεσπόζουσα θέση. Τα δάνεια επομένως, θα μπορούσαν να εγκρίνονται και με χρυσόβουλα. Πόσο μάλλον όταν τα αιτήματα προέρχονται από πρώην διοικητή του Αγίου Ορους…

Αλλά και οι Γερμανοί απ΄τη πλευρά τους, δικαίως θα επιθυμούσαν τα αιτήματα να υποβάλλονται απευθείας στον Ράιχενμπαχ(που μεταξύ μας, αμφιβάλλω αν συγκινείται από πελατειακού τύπου εξυπηρετήσεις σε μπατιρημένους εκδότες…)

Διερωτώμαι λοιπόν με ποια επιχειρήματα θα μπορέσει μεθαύριο, ο πρώην τραπεζίτης και νυν μεταβατικός πρωθυπουργός, Λουκάς Παπαδήμος να αντικρούσει την αξίωση του Βερολίνου για κρατικοποίηση και κατ΄ουσίαν «τροικανοποίηση» των ελληνικών τραπεζών μέσα από την υπαγωγή τους στο ΤΧΣ, με την χορήγηση κοινών μετοχών.

Θα μου πείτε βεβαίως, από πού κι ως πού να αντικρούσει γερμανικές απαιτήσεις ο κύριος Λουκάς. Προχθές ομολόγησε ότι στα κέφια των δανειστών, δεν χωρούν κόκκινες γραμμές…

Μόνο που σε λίγο η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό θα παραπέμπει πλήρως σε βαλκανική…Κολομβία, καθιστώντας εύλογο και επιτακτικό το αίτημα των Γερμανών επιτηρητών να ξαναχτίσουν από την αρχή «δομές διοίκησης» στην Ελλάδα(σ.σ. στην αποικιοκρατική αργκό… nation building).

Ας μη γελιόμαστε. Το ξεκατίνιασμα Παπανδρέου-Ψυχάρη, για τα χαριστικά δάνεια και τα κρυφά χατίρια είναι μόνο το κερασάκι στη τούρτα μέσα σε συνθήκες ολοσχερούς διάλυσης του ελληνικού κράτους και των θεσμών του.

Το τελευταίο δεκαπενθήμερο ζούμε πρωτοφανείς καταστάσεις. Εισαγγελείς που διερευνούν το οικονομικό έγκλημα καταγγέλλουν παρεμβάσεις πολιτικών προσώπων και επιχειρηματικών συμφερόντων στο έργο τους, αλλά αμέσως μετά διολισθαίνουν στα «είπα-ξείπα» και βρίσκονται εγκαλούμενοι από άλλες βαθμίδες της δικαιοσύνης. Διορισμένοι κρατικοί λειτουργοί επιφορτισμένοι με την επίβλεψη της φοροδιαφυγής διώκονται για κακουργηματικές παραλείψεις και ταυτόχρονα κατηγορούν δημόσια εν ενεργεία υπουργούς, ότι αυτοί έκαναν τα…στραβά μάτια στις παραβάσεις. Πανάκριβα αεροπλάνα, αγορασμένα με το υστέρημα του Ελληνα φορολογούμενου, εκποιούνται έναντι πινακίου φακής σε ύποπτα εταιρικά σχήματα, με κρυφές αμοιβές ξένων «συμβούλων» που μεσολάβησαν. Και μέσα σε όλον αυτό τον οχετό της κρατικοδίαιτης διαπλοκής που ξεχύνεται σαν πύον από κακοφορμισμένο απόστημα, ένας εντεταλμένος πρωθυπουργός περιορισμένου αναστήματος, επιχειρεί να εκβιάσει την κοινωνία ζητώντας νέες θυσίες «για να μη πάμε στη δραχμή».

Μπορεί στ΄αλήθεια ο οποιοσδήποτε θείος Λουκάς να ελπίζει ότι οι πολίτες θα τον ακούσουν, όταν δίπλα τους περιφέρονται «ελεύθεροι και ωραίοι» οι υπαίτιοι αυτής της οικονομικής, πολιτικής και ηθικής κατάπτωσης;

Δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής




Η ζωή μας μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες, ακόμη και στις πιο απλές πράξεις της καθημερινότητας μας, βασίζεται στο σκεπτικό του ότι αυτός που αναλαμβάνει ρίσκο ανταμείβεται. Πιο συγκεκριμένα: Μεγάλο ρίσκο, μεγάλο κέρδος. Μικρό ρίσκο, μικρό κέρδος. Κανένα ρίσκο, κανένα κέρδος.

Κάποιος που παίρνει ρίσκο και δικαιώνεται, είναι επόμενο και λογικό να απολαμβάνει τα μέγιστα της προσπάθειας του. Παρομοίως, κάποιος που δεν αναλαμβάνει ρίσκο, δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να έχει την ίδια ανταμοιβή με κάποιον που αναλαμβάνει ρίσκο και κερδίζει.

Για ποιο λόγο κάποιος να έχει μεγαλύτερη ασφάλεια, περισσότερο εισόδημα και γενικά καλύτερες εργασιακές συνθήκες αν δεν αναλαμβάνει περισσότερο ρίσκο; Η απάντηση είναι ότι δεν θα έπρεπε. Κάτι τέτοιο είναι ενάντια στους νόμους της φύσης.

Στην άγρια φύση, η ανταμοιβή για το ρίσκο που αναλαμβάνει ο θηρευτής είναι ένα γεμάτο στομάχι. Αν ο θηρευτής δεν αναλάβει το ρίσκο για να πιάσει το θήραμα του, θα πεθάνει από ασιτία. Στη φύση η ανταμοιβή είναι η τροφή, στην ανθρώπινη κοινωνία είναι το χρηματικό έπαθλο. Παρομοίως λοιπόν, όταν μια κοινωνία δεν αναλαμβάνει ρίσκο αποτυγχάνει. Υπολείπεται των υπολοίπων σε θέματα πνευματικά, πολιτιστικά, πολιτικά, τεχνολογικά και πάνω από όλα οικονομικά.

Μια κοινωνία που δεν αναλαμβάνει ρίσκο μένει πίσω και δεν μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις. Δεν κατανοεί καινούργιες μεθόδους παραγωγής, νέες αντιλήψεις και καινούργιες κοινωνικές τάσεις. Διότι μεταξύ άλλων, ρίσκο σημαίνει και καινοτομία. Αν δε ρισκάρεις, μένεις πίσω όσον αφορά την καινοτομία. Η καινοτομία όμως είναι αυτή που καθορίζει τη διαφορά μεταξύ προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας και προϊόντων απλής εμπορευματικής παραγωγής. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι ο κυριότερος λόγος για την πτώση της ανταγωνιστικότητας των τελευταίων ετών στην Ελλάδα έχει να κάνει και με την παντελή απουσία ρίσκου στην κοινωνία μας, κάτι που αντανακλάται και στις οικονομικές μας επιδόσεις.

Το βασικό πρόβλημα στη χώρα μας είναι αυτή ακριβώς η ανισορροπία. Το ότι δηλαδή, έχουν ανατραπεί οι νόμοι της φύσης που διέπουν την ανταμοιβή σε σχέση με το ρίσκο. Είναι αφύσικο και αντιπαραγωγικό κάποιος που είναι στον δημόσιο τομέα να παίρνει περισσότερα από κάποιον στον ιδιωτικό τομέα. Ανατρέπει τους φυσικούς νόμους και κάνει κακό στην κοινωνία και στο σύνολο.

Αυτή η νοοτροπία όμως έχει επεκταθεί σε όλη την ελληνική κοινωνία, με αποτέλεσμα και η ίδια η αγορά να μην αναλαμβάνει ρίσκο. Καμία μεγάλη ελληνική επιχείρηση δεν έχει επενδύσει λεφτά με σκοπό να παράγει κάτι το καινοτόμο. Όλες οι μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα έχουν να κάνουν με κρατικά συμβόλαια. Πρώτα διασφαλίζει κανείς ένα κρατικό συμβόλαιο και στη συνέχεια βάζει λεφτά. Δεν αναλαμβάνει κανείς το ρίσκο του να φτιάξει κάτι από το μηδέν. Στην Ελλάδα επένδυση συνήθως σημαίνει κάτι το σίγουρο και η εξίσωση δεν έχει άγνωστες μεταβλητές.

Επίσης, λόγω της διαφθοράς και των προνομιακών σχέσεων που διατηρούν αρκετοί με την πολιτική ηγεσία του τόπου, αποθαρρύνονται οι υπόλοιποι ακόμα περισσότερο διότι το παιχνίδι είναι σικέ. Πολύ απλά, η αγορά έχει αποφασίσει ότι η ανάληψη ρίσκου δεν αξίζει τον κόπο (εκ του αποτελέσματος) στην Ελλάδα.

Η ελληνική κοινωνία θέλει να ονομάζεται προοδευτική, είναι όμως άκρως συντηρητική. Η μη ανάληψη ρίσκου δεν είναι μόνο φαινόμενο του επιχειρηματικού στίβου. Για παράδειγμα, η υποκρισία της πολιτικής ηγεσίας τόσα χρόνια να μην θέλει να αναγνωρίσει ξένα πανεπιστημιακά πτυχία, είναι ακόμη ένα στοιχείο που φανερώνει την εσωστρέφεια και τον συντηρητισμό της κοινωνίας μας.

Το ότι οι Έλληνες συνεχώς ψηφίζουν τα δυο μεγάλα κόμματα και αρνούνται να πειραματιστούν με καινούργια πρόσωπα, αλλά επιμένουν σε μια χούφτα από πολιτικούς (ή τους απογόνους αυτών) είναι άλλο ένα σημάδι μη ανάληψης ρίσκου.

Το ερώτημα όμως είναι, γιατί η ελληνική κοινωνία είναι τόσο συντηρητική και δεν αναλαμβάνει ρίσκο; Η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να παίρνει ρίσκο διότι έχει μάθει ότι το ρίσκο δεν ανταμείβεται στην Ελλάδα. Η πολυνομία, το απαρχαιωμένο θεσμικό πλαίσιο (νόμος περί ανωνύμων εταιρειών του 1920 για παράδειγμα) και πάνω από όλα το αναποτελεσματικό δικαστικό σύστημα, δεν εγγυούνται ότι αυτός που αναλαμβάνει ρίσκο και κερδίζει, θα απολαύσει τον καρπό της προσπάθειας του.

Όλα αυτά όμως στο μέλλον θα ανατραπούν. Το δεδομένο που θα τα αλλάξει είναι η μείωση των μισθών του δημοσίου. Το γεγονός ότι οι μισθοί έχουν πέσει πολύ και ίσως πέσουν ακόμα περισσότερο, θα αλλάξει τις ισορροπίες, διότι δεν θα έχει κάποιος κίνητρο πλέον να μπει στο δημόσιο.

Η λογική λέει ότι καθώς όλο και λιγότεροι πολίτες θα θελήσουν να βρουν εργασία στο δημόσιο, θα ενδυναμωθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ανάληψη ρίσκου και την δημιουργία επιχειρήσεων, κάτι που θα μεταφραστεί (λογικά) σε ανάπτυξη. Στο βαθμό μάλιστα που αυτό συνοδευτεί από μια γενικότερη αναδιάρθρωση της κρατικής μηχανής (κάτι που είναι και προαπαιτούμενο), η αναπτυξιακή τροχιά που θα μπορούσε να πάρει η ελληνική οικονομία ίσως μας εκπλήξει.

Δεν είμαι υπέρ της μείωσης μισθών, αλλά επίσης δεν είμαι υπέρ του να υπάρχουν αυτές οι ανισορροπίες. Η αποκατάσταση των φυσικών νόμων που διέπουν το ρίσκο σε σχέση με την ανταμοιβή θα πρέπει να αποκατασταθούν αν θέλουμε αυτή η οικονομία να ισορροπήσει και να έχει ελπίδα για ανάπτυξη. Η μείωση των μισθών στο δημόσιο, θα συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς θα αποκαταστήσει τις ανατροπές στους φυσικούς νόμους τώρα και 30 χρόνια.

Όσο δεν αναλαμβάνουμε ρίσκο και αποφεύγουμε να πειραματιστούμε και να επενδύσουμε στην καινοτομία, τόσο θα υστερούμε κοινωνικά και πάνω από όλα οικονομικά. Και όσο οι μισθοί στο Δημόσιο είναι υψηλότεροι από τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, ο συντηρητισμός και η αποφυγή ρίσκου θα εξακολουθεί να είναι το κύριο χαρακτηριστικό της Ελληνικής κοινωνίας.




Πως ο άνθρωπος που οδήγησε την Ελλάδα όχι στο χείλος του γκρεμού, αλλά στον γκρεμό απευθείας έγλυφε τους νταβατζήδες των ΜΜ”Ε” να τον στηρίξουν με τα γνωστά ανταλλάγματα… απολαύστε πως ο ένας άρχισε να δίνει τον άλλο…

Θα στηθεί ειδικό δικαστήριο για αυτόν και τους υπόλοιπους που κατέστρεψαν μια ολόκληρη χώρα;

“Για όλα φταίει το Μέγα Τσάνελ! Ο μεγαλύτερος τηλεοπτικός σταθμός της χώρας αντί να εξυμνεί τον Μεγάλο Ηγέτη, ασκεί αντιπολίτευση και τον ενοχλεί αφόρητα. Οι εφημερίδες δεν τον απασχολούν, πιστεύει ότι η πολιτική μάχη γίνεται στις μικρές οθόνες. Και εδώ αρχίζει η ιστορία μας…

Η γραμματεύς του κ. τότε πρωθυπουργού μας πληροφορούσε ότι ο κ. τότε πρωθυπουργός ήθελε να μας συναντήσει το βράδυ της ίδιας ημέρας στο ερώτημα ποιοι προσκαλούνται η απάντηση ήταν:

“Ο κ. Γιώργος Μπόμπολας, ο κ. Βαρδής Βαρδινογιάννης και εσείς”.

“Τι ώρα και πού;”

“Στις 8 το βράδυ στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή”.
“Εντάξει, θα έλθω εκεί”.

Λίγες ώρες αργότερα ένα νεότερο τηλεφώνημα άλλαζε το πρόγραμμα. Ήταν η ημέρα που οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τη Βουλή. Συνεπώς για να μη μας δουν (οι δικοί μας συνεργάτες με τις κάμερες) έπρεπε να πάμε στου Μαξίμου, αλλά μισή ώρα αργότερα και από την πίσω πόρτα, πάλι για να μη μας δουν τα εκεί τηλεοπτικά συνεργεία.

Από τους τρεις προσκεκλημένους ο ένας αρνήθηκε (δικαίως ως απεδείχθη) να έλθει. Και έτσι βρεθήκαμε, αφήνοντας τα αυτοκίνητά μας σε απόσταση, στην πίσω πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου (Γ. Μπόμπολας και Στ. Ψυχάρης). Εκεί ένας κλητήρας μας οδήγησε από το υπόγειο, στο ισόγειο του Μεγάρου, όπου το πρωθυπουργικό γραφείο.

Φυσικά κάναμε τη θητεία μας στην αίθουσα αναμονής. Μισή ώρα αργότερα μας πέρασαν στο γραφείο του τότε πρωθυπουργού, ενώ σκόνταψε και παραπάτησε διερχόμενος πλησίον μας ο τότε υπουργός Χάρης Καστανίδης, που έδειχνε έκπληκτος από την παρουσία μας στο συγκεκριμένο χώρο!

Σχεδόν μισή ώρα κράτησε η συζήτηση με τον κ. Παπανδρέου να ομιλεί διαρκώς για το Μέγα Τσάνελ. Τι έλεγε, ας το αποκαλύψει ο ίδιος αν θέλει. Ο κ. Γ. Μπόμπολας του απαντούσε με λογικά επιχειρήματα, Εκτιμώντας το άσκοπον του διαλόγου, απέφυγα το ομιλείν, αρκούμενος εις το ακούειν.

Αιφνιδίως ενεφανίσθη, ο κ. Μόσιαλος, τότε υπουργός Επικρατείας αρμόδιος για τα Μέσα Ενημερώσεως, με ένα μεγάλο σημειωματάριο στο χέρι.

Ο κ. Παπανδρέου μάς ρώτησε αν υπάρχουν συγκεκριμένα αιτήματα ημών των εκδοτών (και καναλαρχών, κατά τη συνήθη υποτιμητική έκφραση των κυβερνώντων). Εκεί έγινε η έκρηξη:
“Κύριε Πρόεδρε, πάλι τα ίδια;
Έχομε ενημερώσει στην Ένωση Ιδιοκτητών όλους τους ως τώρα αρμόδιους υπουργούς σας, συμπεριλαμβανομένου και του παρόντος.
Έτσι δεν είναι, κύριε Μόσιαλε;
Κύριε Πρόεδρε, δεν έχουμε αιτήματα παρά ορισμένες γραφειοκρατικές εκκρεμότητες για να εισπράξουν μερικές μικρές εφημερίδες τα χρήματα που τους οφείλουν διάφοροι οργανισμοί.

Ακολούθησαν τα συνήθη αποχαιρετιστήρια μειδιάματα και φύγαμε χωρίς να υποσχεθούμε τίποτα. Το Μέγα Τσάνελ δεν άλλαξε”.



Αυτός είναι ο Ψυχάρης

Αφιερωμένο σε όλους τους απάτριδες αρλεκίνους της μεταπολίτευσης πούλησαν την πατρίδα και τις συνειδήσεις τους.

Σε όλους τους γελοίους που μόλυναν την γενιά μας με τους αστικούς μύθους τύπου ”έγκριτη εφημερίδα το Βήμα”, ξύνοντας παράλληλα το κουλτουρέ μουσάκι τους, απολαμβάνοντας την αργομισθία τους στην πλάτη του κασίδη.

Αφιερωμένο κυρίως στα πουλημένα τομάρια – δημοσιογράφους που υπηρέτησαν και υπηρετούν αυτό το σάπιο καθεστώς, εξαπατώντας συνειδητά τον συνάνθρωπο τους.

Αφιερωμένο όμως και σε αυτούς που βάστηξαν και δεν πούλησαν τον εαυτό τους. Στην Μαλβίνα, τον Μάρκο, την Λίανα, τον Παναγιώτη, τον Στέφανο, το Νίκο, τον Στάθη, τον Γιάννη και τους άλλους, τους καθαρούς και όμορφους.

Διαβάστε λοιπόν για να δείτε πως ακόμα και αν ένας καναλάρχης είναι κλέφτης, απατεώνας, λαμόγιο, δεν θα το διαβάσετε ποτέ στην φυλλάδα του.

“Δεν εξυπηρετούμε κόμματα, αλλά τους ιδιοκτήτες μας”!


Πηγή