Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Ιαν 2015

Γράφει ο Νίκος Ελευθέρογλου

Εάν ζούσε σήμερα ο Γεώργιος Ράλλης θα αναγκαζόταν να ξαναγράψει το ιστορικό του βιβλίο “ώρες ευθύνης”. Και πραγματικά η Νέα Δημοκρατία ζει εκ νέου ώρες ευθύνης και κάποιοι συμπεριφέρονται ως πάσχοντες από δεξιά…αγκύλωση. Εξακολουθούν να βάζουν πάνω από το εμείς της παράταξης το εγώ τους. Εξακολουθούν να μην νιώθουν την ανάγκη να πουν ένα συγγνώμη

από ένα κόσμο, που πληγώθηκε, που απογοητεύθηκε, που τιμωρήθηκε από τα μέτρα και τη συγκυβέρνηση, αλλά παρέμεινε στην πρώτη γραμμή. Ακόμη και στα δύσκολα στάθηκε στο πλευρό μιας ηγετικής ομάδας που τον απαξίωνε με πολιτικές και συμπεριφορές και δεν δίσταζε να του λέει κατάμουτρα ότι εμείς είμαστε με τον Σαμαρά και όχι με τη ΝΔ, ότι εμείς θεωρούμε όλους τους άλλους ικανούς εκτός από σένα. Αυτός ο κόσμος που περίμενε κάποιοι να πληρώσουν, το έγκλημα με τον ΕΝΦΙΑ (ακόμη περιμένουμε να μάθουμε το ποιος έφταιγε όπως είχε πει ο Αντώνης Σαμαράς) την ήττα αλλά και τις συμπεριφορές που τον πρόσβαλαν.

Έναν κόσμο που έβλεπε το καράβι να στρίβει ιδεολογικά, να χάνει συμμαχίες και να πλησιάζει στα βράχια. Έναν κόσμο που έβλεπε την ηγετική ομάδα να θεωρεί βάρος το μεσαίο χώρο και…μίασμα τον δεξιό χώρο. Όλα αυτά τα είχαμε επισημάνει εδώ και καιρό, αλλά κάποιοι έπασχαν από κώφωση, ή επιλεκτική ακοή.

Η κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ συρρικνώθηκε στα ιστορικά χαμηλά της. Και εάν κάποιοι θεωρούν ότι για να αλλάξει πρέπει να…σαπίσει εγκληματούν σε βάρος και της παράταξης και του τόπου.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια σοβαρή κεντροδεξιά. Χρειάζεται να περάσει σε νέα ηγετική (και ηλικιακά ακόμη) γενιά. Ο σαραντάρης Τσίπρας που κερδίζει κυρίως τους νέους (αλλά και τους “μεσοχωρίτες”) δεν αντιμετωπίζεται με πολιτικές συμπεριφορές του χθες. Όσοι υποστηρίζουν τα σενάρια της αριστερής παρένθεσης επιβεβαιώνουν ότι πάσχουν από ιδεολογικές αγκυλώσεις του χθες. Την προηγούμενη φορά που η ΝΔ τα υποστήριζε αυτά έζησε τα δικά της πέτρινα χρόνια που κράτησαν εννέα συναπτά έτη (1981-1990).

Χθες και όχι σήμερα πρέπει να αναλύσει τα αίτια της ήττας της. Αλλά το κυριότερο να χαράξει τη νέα πορεία της με ένα ανοικτό Συνέδριο. Μια πορεία που πρέπει να έχει ως κύριο στόχο τον επαναπατρισμό όσων έφυγαν και κυρίως την ιδεολογική στέγαση όσων παραμένουν πολιτικά άστεγοι.

Να εκφράσει τον διαφωτισμό και όχι τον Μεσαίωνα. Να εκπέμψει εδώ και τώρα φως με φρέσκες ιδέες και πρόσωπα. Κυρίως όμως να γίνει και πάλι ένα κόμμα πατριωτικό, κοινωνικό, λαϊκό και όχι λαϊκίστικο. Να εκφράσει και πάλι το μεσαίο χώρο και τους νοικοκυραίους. Εάν αυτά δεν γίνουν τότε να γνωρίζουν ότι όπως στη φύση έτσι και στην πολιτική τα κενά θα καλυφθούν…

Επικινωνία με τον συντάκτη
neleftheroglou@dimorkatianews.gr
Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μία σημαντική πληροφορία μεταδίδει η ιταλική εφημερίδα La Repubblica στην ηλεκτρονική της έκδοση, κάνοντας λόγο για “μυστική” συμφωνία Ελλάδας – ΕΕ για το ελληνικό χρέος.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η συμφωνία ελήφθη τον περασμένο Νοέμβριο και αφορά στο πρόγραμμα αποπληρωμής του χρέους, καθώς και σε μείωση των επιτοκίων.

Πιο συγκεκριμένα η εφημερίδα, χωρίς να αποκαλύπτει τις πηγές της, σημειώνει πως η συμφωνία, που όπως λέει κρατήθηκε “μυστική” προβλέπει εκτός από περίοδο χάριτος για την αποπληρωμή του χρέους μέχρι το 2020 και επιμήκυνση της αποπληρωμής του μέχρι το 2057.

Το δημοσίευμα προσθέτει ακόμη πως στα διμερή δάνεια με την ΕΕ προβλέπεται μείωση επιτοκίου στο ύψος του τρίμηνου διατραπεζικού επιτοκίου +50 μονάδες βάσης. Συνεπώς, μέχρι το τέλος της δεκαετίας η Ελλάδα θα κληθεί να αποπληρώσει μόνο το χρέος της προς το ΔΝΤ.

Οι πληρωμές προς το EFSF, σύμφωνα με το “μυστικό” σχέδιο, θα ξεκινήσουν το 2023 και θα ολοκληρωθούν το 2057. Οι πιο δύσκολες φάσεις, όπως επισημαίνει η Repubblica, θα είναι το 2032, την εξαετία 2034-2039, και κυρίως το 2054.

Αξίζει να σημειώσουμε πως τα μεγάλα πρακτορεία, όπως το Bloomberg, αναπαράγουν το δημοσίευμα, χωρίς ωστόσο να είναι σε θέση να το επιβεβαιώσουν απόλυτα. Πάντως, δεν το αποκλείουν…

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Δεν καταλαβαίνω την έκπληξη που δοκίμασαν πολλοί από το γεγονός ότι ο Σαμαράς δεν πήγε στο Μαξίμου να υποδεχτεί τον διαδοχό του, να τον ενημερώσει και να του παραδώσει την σκυτάλη, με τον τρόπο που επιτάσσουν η εθιμοτυπία και οι καλοί τρόποι. Για μένα, έκπληξη θα ήταν ακριβώς το αντίθετο: το να πήγαινε. Και θα ήταν έκπληξη κάτι τέτοιο, διότι:

(α) Ο Σαμαράς δεν έχει καμμιά σχέση με την έννοια της δημοκρατίας.

Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον πρωθυπουργό που απαξίωσε όσο κανένας προκάτοχός του την έννοια του κοινοβουλίου. Μέσα σε δυόμισυ χρόνια (Ι) εξέδωσε καμμιά τριανταριά πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή μία τον μήνα κατά μέσον όρο, (ΙΙ) πέρασε σημαντικώτατα νομοσχέδια με την μορφή ενός άρθρου, στερώντας από τους βουλευτές την δυνατότητα να απορρίψουν επί μέρους διατάξεις και υποχρεώνοντάς τους (κυρίως εκείνους τής συμπολίτευσης) να τα ψηφίσουν στο σύνολό τους, (ΙΙΙ) αντιμετώπισε με τόση αποστροφή τις ερωτήσεις της αντιπολίτευσης, ώστε μέσα στο 2014 δεν απάντησε ούτε σε μία κλπ. Είναι πολύ φυσικό, λοιπόν, ο Σαμαράς να μην έχει σε καμμιά εκτίμηση ούτε τις διαδικασίες που προβλέπει η δημοκρατία (τουλάχιστον, η δημοκρατία την οποία εκείνος κόπτεται πως υπηρετεί) περί αλλαγής κυβέρνησης, μιας και αυτές ακριβώς οι διαδικασίες τον οδήγησαν εκτός Μαξίμου.
(β) Ο Σαμαράς έχει νοοτροπία φασίστα.
   
Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον πρωθυπουργό που θεωρούσε ως ένα από τα μεγάλα του επιτεύγματα το ότι, χάρη στον τσαμπουκά του, σμπαράλιασε κάθε λαϊκό και εργασιακό δικαίωμα. Πόσες και πόσες φορές δεν επανέλαβε το φασιστικό "αυτά που ξέρατε, ξεχάστε τα"; Μεταξύ άλλων: (Ι) δεν δίστασε να επιστρατεύσει τους απεργούς της ΔΕΗ, τους απεργούς ναυτεργάτες, τους απεργούς καθηγητές κλπ (μάλιστα δε, τους τελευταίους τους επιστράτευσε πριν καν προλάβουν να προκηρύξουν την απεργία τους!), (ΙΙ) έστειλε τα ΜΑΤ να τσακίσουν την εννιάμηνη απεργία των χαλυβουργών, βάζοντας απροκάλυπτα την κρατική μηχανή στην υπηρεσία των συμφερόντων τού βιομήχανου Μάνεση, (ΙΙΙ) είχε ως συμβούλους άτομα δεδηλωμένων ακροδεξιών πεποιθήσεων (Μπαλτάκος, Κρανιδιώτης, Μουρούτης, Λαζαρίδης κλπ) και δεν δίστασε να προωθήσει σε κυβερνητικούς θώκους φασίστες και φασίζοντες (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης, Ντινόπουλος κλπ).
(γ) Ο Σαμαράς έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
   
Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον πρωθυπουργό που τα ήξερε όλα και τα κουλάντριζε όλα. Χάρη σ' αυτό το κουσούρι του, έγινε παροιμιώδης η ατάκα "με εντολή Σαμαρά". Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχαμε ακούσει πρωθυπουργό να μιλάει τόσο πολύ σε πρώτο πρόσωπο: εγώ αυτό, εγώ εκείνο, εγώ το άλλο... Ήξερε από οικονομία, ήξερε από παιδεία, ήξερε από διεθνείς σχέσεις, ήξερε... ήξερε... Μέχρι και από αρχαιολογία ήξερε, αποφαινόμενος για το ποιος ήταν θαμμένος στην Αμφίπολη, με αποτέλεσμα να γελάνε ακόμη οι σκοπιανοί σε βάρος μας. Έστησε ολόκληρη θεωρία περί σαξές στόρυ, προκειμένου να αποδώσει στον εαυτό του τα εύσημα. Στην προσπάθειά του να προωθήσει την εικόνα τού χωρίς-εμένα-τι-θα-κάνατε πολιτικού, δεν δίσταζε να στήσει μέχρι και ολόκληρες συνεντεύξεις. Τέλος, στήριξε ολόκληρη την προεκλογική εκστρατεία τού κόμματός του στην τρομοκράτηση του λαού, με κεντρική ιδέα το "αν φύγω εγώ, καταστραφήκατε".

(δ) Ο Σαμαράς είναι αγενής.
  
Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον πρωθυπουργό που προσπάθησε να κάνει τον κουτσαβακισμό άποψη. Ακόμη και το βάδισμά του και το κοίταγμά του ανέδυαν μια προσβλητική ψευτομαγκιά. Ο απαξιωτικός και αγενέστατος τρόπος με τον οποίο απευθυνόταν (ακόμη και από το βήμα της βουλής) στους πολιτικούς του αντιπάλους, δεν έχει προηγούμενο. Η απαράδεκτη ατάκα του προς τον ομιλούντα αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης "δεν σας κοιτάω για να μη γελάω", δεν δείχνει μόνο την αποστροφή του προς τους θεσμούς αλλά και την πηγαία αγένειά του. Δεν θα εκπλησσόμουν ούτε αν μάθαινα πως ακόμα και το προεκλογικό του σποτάκι, όπου μπαίνει με αναίδεια στην αλάνα και κόβει με το έτσι θέλω το παιχνίδι των παιδιών, υποχρεώνοντας τον δόλιο τον Νικόλα να σταθεί όρθιος μπροστά του για να τον ακούσει θέλοντας ή μη, ήταν δική του ιδέα.

(ε) Ο Σαμαράς είναι ένα τίποτα που νομίζει πως έγινε κάτι.
  
Μη ξεχνάμε πως μιλάμε για τον πρωθυπουργό που όταν τον ρώτησαν τι θα γίνει με τους ανθρώπους που πεινάνε, απάντησε ότι θα τους χορηγήσει δωρεάν wi-fi (κάτι που, τελικά, δεν έκανε, όπως τόσα άλλα). Είναι η κλασσική περίπτωση πολιτικού που, ενώ ποτέ δεν έκανε κάτι για πάρτη του, νόμιζε πως είναι προορισμένος να σώσει ολόκληρη χώρα. Μπήκε στην πολιτική (ελέω μπαμπά και θείου) αμέσως μόλις τελείωσε τις -όποιες- σπουδές του κι από τότε η μόνη του ανησυχία ήταν η πολιτική του επιβίωση και η πολιτική του ανέλιξη. Κατέληξε να αισθάνεται υπερήφανος που δημιούργησε (αυτός και μόνος!) "πρωτογενή πλεονάσματα", έστω κι αν τα πλεονάσματα ήταν βγαλμένα από το αίμα ανθρώπων που πέθαιναν. Ακόμη και στο κύκνειο άσμα του το βράδυ της εκλογικής ήττας του, σε πρώτο πρόσωπο μίλησε. Όπως κάνουν όλα τα "αλαλάζοντα κύμβαλα".
Και τώρα τί; Τί θα θέλατε να κάνει ένας αγενής, φασίστας και εγωιστής τίποτας, ο οποίος σιχαίνεται την δημοκρατία και τους θεσμούς της; Να στηθεί στην πόρτα τού Μαξίμου, να υποδεχτεί τον πιτσιρικά που τον εκθρόνισε, να του σφίξει το χέρι, να τον συγχαρεί και να του ευχηθεί εν όψει των νέων καθηκόντων του; Ένας Σαμαράς δεν θα το έκανε ποτέ αυτό!
Όθεν, μπορούμε κι εμείς με άνεση να τον αποχαιρετήσουμε όπως του αξίζει: Στα τσακίδια, Αντώνη!

Πηγή Cogito ergo sum


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Για πρώτη φορά στην Ευρώπη εκλέγεται ένα αριστερό κόμμα στην κυβέρνηση μίας χώρας, ενώ ασφαλώς αποτελεί παγκόσμιο νεωτερισμό η κυβερνητική συνεργασία μίας αρκετά αριστερής, με μία αρκετά δεξιά πολιτική παράταξη.

Οφείλει βέβαια κανείς να είναι υπομονετικός, αποφεύγοντας να κάνει οποιαδήποτε κριτική στηριγμένη στα λόγια και όχι στις πράξεις - επίσης να σέβεται τον πρωθυπουργό που επέλεξαν οι συμπολίτες του ως Θεσμό, ακόμη και αν δεν συμφωνεί με την πολιτική ή με την ευρύτερη στρατηγική και τακτική του.

Άλλωστε το ζητούμενο δεν είναι η συμφωνία ή μη, αλλά το τελικό αποτέλεσμα - το οποίο κρίνει από μόνο του τους πάντες και τα πάντα.

Σε κάθε περίπτωση, η πρώτη ενέργεια του νέου πρωθυπουργού της χώρας, η απόθεση δηλαδή λουλουδιών στον τάφο αυτών που εκτέλεσαν οι ναζί στην Καισαριανή την 1η Μαΐου του 1940, ήταν εξαιρετική - συγκρουσιακή επίσης, σε σχέση με τον αυτόκλητο, αυταρχικό ηγεμόνα της Ευρώπης: με τη Γερμανία.

Ας ευχηθούμε τα καλύτερα στον ίδιο, στο κόμμα του, σε όλους εμάς και ειδικά στην Ελλάδα - αφού ξεκινάει μία καινούργια πορεία, η επιτυχία της οποίας δεν εξαρτάται μόνο από τη νέα κυβέρνηση, αλλά και από όλους εμάς τους Έλληνες.

Η άποψη μας παραμένει βέβαια η ίδια - ότι πρέπει να προσδεθούμε, επειδή η πτήση θα έχει πολλές και απότομες αναταράξεις. Πόσο μάλλον όταν το κυβερνών κόμμα έχει εκδώσει τόσα πολλά γραμμάτια, που δεν θα απαιτηθεί πολύ χρόνος για να διαπιστωθεί η φερεγγυότητα τους.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Κάθε αποτέλεσμα έχει και την αιτία του και η σημασία της αιτίας είναι ανάλογη του αποτελέσματος σε πολιτικό, κοινωνικό, αλλά και θρησκευτικό επίπεδο. Σε αυτή την χώρα διάφορα πολιτικά ταμπού και πολιτικά τζάκια είχαν κυριαρχήσει επί δεκαετίες και καθόριζαν την εξωτερική και εσωτερική της κατεύθυνση.
Σήμερα φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και για πρώτη φορά στην ιστορία αυτής της χώρας μια ομάδα πολιτικών που απαρνούνται τον παραδοσιακό θρησκευτικό όρκο, έγινε η σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Όσοι «τσιρίζουν» και οδύρονται γι αυτούς, καλά θα κάνουν να κοιτάξουν ποιοι τους έφεραν στην εξουσία και γιατί φτάσαμε ως εδώ.

Το 2007 η χώρα είχε μια πολιτική εξουσία που προέρχονταν από ένα μεγάλο πολιτικό τζάκι. Ο τότε πρωθυπουργός για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία αυτού του τόπου είχε διανοηθεί να αλλάξει την στρατηγική πορεία της χώρας και να προχωρήσει κάνοντας καινούργιες συμμαχίες που θα εξυπηρετούσαν καλύτερα τα εθνικά και οικονομικά μας συμφέροντα. Οι συναντήσεις του με τον ηγέτη της Ρωσίας ήταν το αποκορύφωμα αυτής της πρωτοφανούς για ελληνικά δεδομένα προθέσεις, από ένα συντηρητικό και παραδοσιακά αμερικανόφιλο πρωθυπουργό.
Άρχισε γρήγορα εναντίον του ένας μεγάλος εσωτερικός πόλεμος υπονόμευσής του. Το προσωπικό αμερικανόφιλο περιβάλλον του, οι στενοί του συνεργάτες είχαν στραφεί εναντίον του και τον υπονόμευαν. Ο αρχηγός της τότε αντιπολίτευσης, ο γνωστός ελληνόφωνος ΓΑΠ, ωρύονταν για την φίλορωσική του στροφή που δεν συμβιβάζονταν με τις διασυνδέσεις του με τις ΗΠΑ. Μέχρι και παρακολουθήσεις τηλεφώνων γίνονταν και σχέδια δολοφονίας του από ξένες μυστικές υπηρεσίες. Δυστυχώς, ο τότε πρωθυπουργός αντί να σηκωθεί όρθιος και να καταγγείλει στον ελληνικό λαό το όργιο της υπονόμευσής του εναντία στα εθνικά μας συμφέροντα, προτίμησε να… το βάλλει στα πόδια παραδίδοντας την εξουσία στον μεγάλο μειοδότη της πατρίδας, που ακούγεται, ΓΑΠ!

Από εδώ και πέρα άρχισε το κατρακύλισμα της χώρας στον γκρεμό, η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας στους ξένους, η ακύρωση όλων των προτέρων επιλογών της στρατηγικής κατεύθυνσης προς όφελος και μόνο των ξένων αφεντάδων του και παράλληλα το ξεκλήρισμα της ελληνικής κοινωνίας με την παράδοση όλων των κέντρων της κρατικής εξουσίας σε ξένους, ανθέλληνες, τοκογλύφους.
Άρχιζε το μεγαλύτερο μαρτύριο του ελληνικού λαού, χάριν της πρωτοφανούς αυτής προδοσίας ενός αμερικανόφρονα πολιτικού, που το μόνο που ήξερε ήταν να προβάλλεται σαν ο γόνος της μεγάλης πολιτικής οικογενείας, με την πεποίθηση ότι οι «υπήκοοι» του θα τον υπακούουν σαν σκλάβοι της προδοσίας του.

Αυτόν τον μεγάλο μειοδότη τον διαδέχτηκε ο άλλος φίλος του, που όχι μόνο θα συνέχιζε το καταστροφικό του έργο, αλλά θα το επέκτεινε ακόμα περισσότερο με κύριο στόχο και σκοπό την ολοκληρωτική εξόντωση αυτού του λαού, που τον κορόιδεψε με τον χειρότερο τρόπο.
Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος ψεύτης της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Αλλά το μεγαλύτερό του ανοσιούργημα ήταν ότι θα αναδεικνύονταν και σαν ο μεγαλύτερος θεομπαίχτης.
Για πρώτη φορά στην ιστορία αυτού του τόπου, ο ηγέτης του θα έπαιζε με το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού και το χειρότερο, θα έβαζε ιεράρχες και ιερομόναχους να προπαγανδίζουν ότι είναι ο… απεσταλμένος του Θεού για να «σώσει», βλέπε καταστρέψει την ελληνική κοινωνία και να διασύρει κάθε έννοια θρησκευτικού φρονήματος και θρησκευτικής αίσθησης. Ο μεγαλύτερος θεομπαίχτης που πέρασε ποτέ!

Μετά από όλα αυτά τι θα ανέμενε κανείς;
Η οργή του λαού θα έδινε την εξουσία σε κάποιους που δεν πιστεύουν, αλλά τουλάχιστον φαίνονταν σαν ειλικρινείς στις προθέσεις τους και το σκάνδαλο της εμφάνισης για πρώτη φορά υπουργών να περιφρονούν τις θρησκευτικές παραδόσεις, ήταν δυστυχώς η απόρροια όλης αυτής της θλιβερής περιπέτειας της Ελλάδας.

Ένας δειλός που... ήπιε το αμίλητο νερό, ένας αδίστακτος μειοδότης και ένας φοβερός θεομπαίχτης, έφεραν για πρώτη φορά στην ελληνική πολιτική ιστορία ένα άθεο στην εξουσία!

Πολύ αργά για…κροκοδείλια δάκρυα υποκρισίας!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η νέα ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιτύχει συμφωνία για το χρέος αναφέρει η WASHINGTON POST σε κύριο άρθρο της με τίτλο «Greece’s new government could benefit from compromise on its debt».

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, τα προηγούμενα πέντε χρόνια το ένα τέταρτο του ελληνικού ΑΕΠ απλά αφανίσθηκε, οδηγώντας στην μεγαλύτερη οικονομική συρρίκνωση, σε περίοδο ειρήνης, ίδια με εκείνη που έπληξε τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες τη δεκαετία του ’90. Θα προκαλούσε λοιπόν έκπληξη εάν οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν ψήφιζαν, αργά ή γρήγορα, υπέρ του ακροαριστερού ΣΥΡΙΖΑ ή ενός άλλου δημαγωγικού κινήματος. Αυτό είναι το ποσοστό καταστροφής που μπορούν να αποδεχθούν οι λαοί πριν τιμωρήσουν την πολιτική καθεστηκυία τάξη που την προκάλεσε.

Θα μπορούσε η πολιτική φωτιά που άναψε στην Ελλάδα να ελεγχθεί πριν διαχυθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη; Διερωτάται το κύριο άρθρο. Στις άλλες υπερχρεωμένες, όπως η Ελλάδα, χώρες, οι λαϊκιστές ισχυροποιούνται λόγω της αγανάκτησης κατά της λιτότητας που επιβάλλουν τα πλούσια κράτη με αντάλλαγμα τα σχέδια διάσωσης. Στο μεταξύ, στη Γερμανία, η Καγκελάριος, Άγκελα Μέρκελ, πιέζεται από εκείνους, στους οποίους περιλαμβάνεται και ένα κόμμα που τάσσεται κατά του ευρώ, οι οποίοι πιστεύουν ότι φάνηκε εξαιρετικά γενναιόδωρη στην χορήγηση χρημάτων των Γερμανών φορολογουμένων για την διάσωση των σπάταλων Ευρωπαίων. Ως ο de Facto οικονομικός διαπραγματευτής της Ευρώπης, η κα Μέρκελ δεν μπορεί να σκληρύνει πολύ τη διαπραγμάτευση με την Αθήνα, αν δεν θέλει να επιταχύνει μια εξαιρετικά επικίνδυνη έξοδο από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, ούτε μπορεί να υποκύψει στις απαιτήσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ελάφρυνση του χρέους, καθώς και άλλες χώρες θα ψήφιζαν υπέρ ανάλογων κομμάτων.

Σε σχέση με την Ελλάδα σημειώνεται ότι είναι σχετικά εύκολη η επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων από τη στιγμή που το 90% του χρέους των 268 δις δολαρίων βρίσκεται στα χέρια κυβερνήσεων και πολυμερών οργανισμών και όχι ιδιωτών ομολογιούχων. Η κα Μέρκελ οφείλει να παράσχει αυτή τη διευκόλυνση στον νέο Έλληνα Π/Θ, Αλέξη Τσίπρα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα εμμείνει στο να δαπανήσει την πρόσθετη ρευστότητα για τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, όπως ανέφερε περιστασιακά κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

Ο κ. Τσίπρας δεν έχει δοκιμασθεί πολιτικά και ενδέχεται να φανεί πιο ρεαλιστής από ότι προμηνύει η προεκλογική εκστρατεία. Παρά τους λεονταρισμούς του δεν διαθέτει το πλεονέκτημα έναντι της Γερμανίας. Εάν θελήσει να ακολουθήσει μια ρεαλιστική αναπτυξιακή στρατηγική που θα στηρίζεται στον ιδιωτικό τομέα, η κα Μέρκελ θα μπορούσε να απαντήσει δημιουργικά επεκτείνοντας την περίοδο αποπληρωμής ή διευκολύνοντας την πώληση των απομειωμένων (discounted) ελληνικών ομολόγων σε ιδιώτες επενδυτές με τη μετατροπή τους σε μετοχές ελληνικών εταιρειών, ακινήτων και τραπεζών. Η μετοχοποίηση του χρέους, που πρότεινε πρώτος ο οικονομολόγος Barry Eichengreen, θα μπορούσε να εναρμονίσει τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πιστωτών και δανειζομένων, σημειώνει το κύριο άρθρο.

Πηγή Washington Post


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το μήνυμα των εκλογών της Κυριακής στην Ελλάδα είναι σαφέστατο, οι Έλληνες δεν μπορούν και δεν θα συνεχίσουν να εφαρμόζουν το καθεστώς λιτότητας που γονάτισε την οικονομία τους, αναφέρουν οι NEW YORK TIMES σε κύριο άρθρο τους με τίτλο «Greece’s Agonized Cry to Europe», επισημαίνοντας ότι πρόκειται για ένα μήνυμα που οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, που συνεχίζουν να εμμένουν ότι οι Έλληνες θα πρέπει να αποπληρώσουν το υπέρογκο χρέος, ανεξάρτητα από τη ζημιά, οφείλουν να ακούσουν. Η εμμονή στον δογματισμό τους δεν είναι μόνο λάθος σε σχέση με την Ελλάδα, αλλά και επικίνδυνη για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε πως ο Αλέξης Τσίπρας, ο αντισυμβατικός πολιτικός που κέρδισε στις βουλευτικές εκλογές, προτίθεται να υλοποιήσει τις υποσχέσεις που έδωσε στους ψηφοφόρους για εγκατάλειψη του προγράμματος λιτότητας, σε συνδυασμό με την μείωση του χρέους και την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Οι στόχοι αυτοί είναι βαθειά ασυμβίβαστοι, αλλά ο νέος Π/Θ, σύμφωνα με τις ενδείξεις που έδωσε προς τους Ευρωπαίους, είναι έτοιμος να μετριάσει τις φιλοδοξίες του, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του. Είναι σημαντικό ότι η Καγκελάριος, Άγκελα Μέρκελ, η οποία αντιμετωπίζεται από τους Έλληνες ως η αρχιτέκτονας του προγράμματος λιτότητας και η Τρόικα, που διαχειρίζεται το σχέδιο διάσωσης, δείχνουν το ίδιο έτοιμοι να χαλαρώσουν το μέγεθος και τους όρους του ελληνικού χρέους.

Ορισμένοι πιστωτές φαίνεται να συνεχίζουν να θεωρούν ότι το χρέος είναι χρέος και πρέπει να αποπληρωθεί στην ολότητά του, ενώ οι Έλληνες πρέπει να τιμωρηθούν για την μακρά ιστορία σπατάλης και την συνήθη φοροδιαφυγή. Η συρρίκνωση ωστόσο της οικονομίας κατά το ένα τέταρτο και το άνω του 50% ανεργίας στους νέους, πολιτικές που χαρακτηρίστηκαν ως προσομοίωση βασανιστηρίου από τον κ. Τσίπρα, δεν αποτελεί τον τρόπο για να καταστεί μια χώρα ικανή ώστε να αποπληρώνει τα χρέη της. Η Ελλάδα χρειάζεται χώρο για να αναπνεύσει, όχι μόνο για να μπορέσει ο κ. Τσίπρας να ανορθώσει τη χώρα, αλλά και για το καλό της υπόλοιπης Ευρώπης.

Το χρέος της Ελλάδας μπορεί να είναι εξαιρετικά μεγάλο, καθώς βρίσκεται σήμερα στο 177% σε σχέση με το ΑΕΠ, ενώ τα συστημικά προβλήματα βαθαίνουν. Οι Έλληνες ωστόσο δεν είναι οι μόνοι που αισθάνονται την αποξένωση και την οργή για την οικονομική κρίση που επεκτάθηκε στις περισσότερες από τις φτωχές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το πιο ριζοσπαστικό κόμμα από αυτά που δημιουργήθηκαν ως αντίδραση στην οικονομική κρίση. Εάν η Ελλάδα οδηγηθεί στα άκρα και στην χρεοκοπία ή ακόμη στην έξοδο από το ευρώ οι οικονομικές συνέπειες θα διαχυθούν σε όλη την Ευρώπη. Σε πολιτικό επίπεδο το Grexit θα συνέτριβε την παραδοχή ότι δεν υπάρχει έξοδος από το ευρώ, αποσταθεροποιώντας περαιτέρω την Ευρώπη και τροφοδοτώντας περαιτέρω τα αντιευρωπαϊκά αισθήματα, που οδήγησαν στην άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων.

Φυσικά ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την λαϊκή εντολή για να προωθήσει τις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε ο προκάτοχός του κ. Σαμαράς. Η αποστροφή των πλούσιων ελίτ στην καταβολή φόρων πρέπει να απαλειφθεί, όπως και η διαφθορά, η οικογενειοκρατία και η ευνοιοκρατία στην κυβέρνηση. Η αντίθεση στη λιτότητα δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλειφθούν οι μεταρρυθμίσεις, όπως έγραψαν πρόσφατα επιφανείς οικονομολόγοι στους Financial Times.

Παρά ταύτα δεν υπάρχει πολύς χρόνος. Το σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας λήγει στις 28 Φεβρουαρίου, ενώ οι ηγέτες της ΕΕ, μεταξύ αυτών και ο κ. Τσίπρας, αναμένεται να συναντηθούν στις 12 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες. Η εξαγγελία μια παράτασης του προγράμματος για μερικούς μήνες θα αποτελούσε θετική ένδειξη ότι οι Ευρωπαίοι άκουσαν την κραυγή των Ελλήνων και είναι έτοιμοι εμφανισθούν πιο ευαίσθητοι.

Πηγή NYTimes


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η επανάσταση της Ελλάδας κατά της λιτότητας αποτελεί τον τίτλο του κύριου άρθρου των LOS ANGELES TIMES («Greece’s revolt against austerity») σημειώνοντας ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι βροντοφώναξαν την περασμένη Κυριακή τη φράση ‘είμαστε εξοργισμένοι’, φέροντας στην εξουσία ένα αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα που διεξήγε την προεκλογική εκστρατεία τασσόμενο κατά της λιτότητας.

Η εκλογή δεν βελτίωσε τα δημοσιονομικά της χώρας, καθώς το κράτος είναι τόσο υπερχρεωμένο ώστε θα μπορούσε να οδηγηθεί σε πτώχευση εάν οι διεθνείς πιστωτές αρνούνταν να ανανεώσουν το σχέδιο διάσωσης. Τα αποτελέσματα των εκλογών υπενθύμισαν ωστόσο στον υπόλοιπο κόσμο ότι οι Δημοκρατίες δεν μπορούν να υπομείνουν βιώσιμες και επώδυνες μεταρρυθμίσεις, όταν αυτές επιβάλλονται από έξω, ανεξάρτητα από το πόσο αναγκαίες είναι, ενώ η Ελλάδα θα είναι ενδεχομένως η πρώτη από τις δανειζόμενες χώρες που επαναστατεί. Εάν η ΕΕ θέλει να διατηρήσει άθικτη την Ευρωζώνη, και πρέπει να τη διατηρήσει, τότε χρειάζεται να συνδυάσει τα αιτήματα για λιτότητα με μια μεγαλύτερη προσπάθεια για την τόνωση της ανάπτυξης στις προβληματικές οικονομίες.

Η Ελλάδα ήταν ιδιαιτέρως απροετοίμαστη για την κατάρρευση των ενυπόθηκων δανείων που οδήγησε το μεγαλύτερο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου σε πτώχευση. Πληττόμενη από έναν υπέρογκο δημόσιο τομέα, ευρεία φοροδιαφυγή και διαφθορά, η κυβέρνηση δεν μπορούσε να θέσει υπό έλεγχο το χρέος. Οι ιδιώτες ομολογιούχοι αποδέχτηκαν απρόθυμα την διαγραφή μέρους του ελληνικού χρέους που κατείχαν, ενώ η Τρόικα παραχώρησε ένα σχέδιο διάσωσης με αντάλλαγμα τις δραστικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, τις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και την αύξηση των φόρων.

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δήλωσαν χθες ότι αναμένουν από την Ελλάδα να τηρήσει τις συμφωνίες εάν επιθυμεί τη συνέχιση του σχεδίου διάσωσης, ενώ δεν διαθέτουν πολλά περιθώρια ελιγμών καθώς θα ζητούσαν και οι άλλες προβληματικές χώρες της Ευρωζώνης τις όποιες παραχωρήσεις προς την Ελλάδα. Εάν όμως η νέα ελληνική κυβέρνηση αποφασίσει ότι θα ήταν καλύτερο να βγει από το ευρώ, παρά να συνεχίσει τις περικοπές, θα προκαλούσε μια επέκταση της κρίσης και σε άλλες χώρες, οδηγώντας ενδεχομένως στην διάλυση της Ευρωζώνης. Όσο σημαντικές μπορεί να είναι οι δομικές μεταρρυθμίσεις για το μέλλον της Ελλάδας, τόσο σημαντική είναι και μια αναπτυσσόμενη οικονομία που δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας για τους Έλληνες. Όπως έδειξαν οι ψηφοφόροι, εάν δεν αισθάνονται την αγάπη ενός καθεστώτος τότε θα το ανατρέψουν, καταλήγει το κύριο άρθρο.

Πηγή LATimes


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αν φύγει η Ελλάδα, καταρρέει η ευρωζώνη

«Μη ρεαλιστική» χαρακτηρίζει την απαίτηση για αποπληρωμή του υπέρογκου ελληνικού χρέους στο 100%, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, αναπληρωτής Υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων στη νέα κυβέρνηση, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι αν φύγει η Ελλάδα από το ευρώ, «θα καταρρεύσει η ευρωζώνη».

«Κανείς δεν πιστεύει ότι είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος. Δεν έχω συναντήσει ούτε έναν οικονομολόγο που βαθιά μέσα στην καρδιά του να πιστεύει ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει όλο αυτό το χρέος. Δεν μπορεί να γίνει» υποστηρίζει ο Ευ. Τσακαλώτος σε συνέντευξή του στο BBC, σημειώνοντας ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να δείξουν ότι είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Θα είναι μια πολύ αστεία και πολύ επικίνδυνη Ευρώπη, με πολύ ισχυρές κεντρόφυγες πολιτικές δυνάμεις αν δείξουν ότι μετά από μια δημοκρατική ψηφοφορία δεν ενδιαφέρονται να συνομιλήσουν με τη νέα κυβέρνηση. Θα είναι σημάδι ότι αυτή η Ευρώπη δεν μπορεί να ενσωματώσει τις δημοκρατικές και κοινωνικές αλλαγές» σημειώνει ο Ευ. Τσακαλώτος, τονίζοντας πως αν η Ελλάδα αποτύχει και φύγει από το ευρώ «θα καταρρεύσει η ευρωζώνη», ενώ προσθέτει:
«Είπαμε από την αρχή ότι η ευρωζώνη κινδυνεύει, το ευρώ κινδυνεύει, δεν κινδυνεύει όμωςαπό τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά από τις ίδιες τις πολιτικές λιτότητας».

Γιατί δεν πανικοβλήθηκαν οι επενδυτές;
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει τονίσει ότι επιθυμεί διαπραγμάτευση του πακέτου διάσωσης ύψους 240 δισ. ευρώ και όχι αντιπαράθεση με τους διεθνείς δανειστές για μια βιώσιμη λύση, σημειώνει το BBC, το οποίο συμπεριλαμβάνει στην συνέντευξη του Ευ. Τσακαλώτου μια σύντομη ανάλυση του οικονομικού συντάκτη Ρόμπερτ Πέστον, σε μια απόπειρα να αναλύσει την αντίδραση των αγορών μετά τις εκλογές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερνε να κάνει μια επιτυχημένη διαπραγμάτευση με την υπόλοιπη ευρωζώνη, τότε και άλλα κόμματα που τάσσονται κατά της λιτότητας σε άλλες χώρες θα φανούν πιο αξιόπιστα στους ψηφοφόρους. Αν από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτύγχανε στις συνομιλίες με Βρυξέλλες και Βερολίνο και ερχόταν η τελική ρήξη με το ευρώ, οι επενδυτές θα απέσυραν ενδεχομένως τα κεφάλαιά τους από χώρες της ευρωζώνης όπου οι εθνικιστές είναι σε άνοδο, γράφει ο Πρέστον.

«Συνεπώς, αφού αυτά είναι τα δυο σενάρια, γιατί δεν βρίσκονται σε τρελό πανικό οι επενδυτές;Γιατί αναπήδησαν το ευρώ και οι χρηματαγορές;» διερωτάται ο συντάκτης του BBC και συμπληρώνει:
«Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι οι επενδυτές, πιστεύουν ότι η ευρωζώνη θα ήταν πιο ισχυρή χωρίς την Ελλάδα, αν δεν την ακολουθήσει στο δρόμο προς την έξοδο κάποια άλλη μεγάλη χώρα. Το πιο πιθανό όμως είναι ότι οι επενδυτές πιστεύουν πως θα επικρατήσει η λογική και το Βερολίνο θα αποδεχθεί μια διαγραφή του υπέρογκου ελληνικού χρέους».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Καλά ξεκίνησε ο νέος πρωθυπουργός. Πάνε τα καντήλια και τα ευαγγέλια και οι όρκοι στον θρησκευτικό ηγέτη λες και είμαστε στο Ιράν επί Χομεϊνί. Μια χαρά και η βόλτα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Αυτές οι αριστερές σημειολογικές κινήσεις πάντα έκαναν το πόπολο να νομίζει ότι τώρα πραγματικά κάτι αλλάζει. Μια χαρά, και τα τριαντάφυλλα χρώματος κόκκινου και όχι ροζ διότι είπαμε το μαγαζί γωνία της νεώτερης ιστορίας της χώρας είναι ενα και πρέπει να το θυμόμαστε όταν κάνουμε στροφή έστω και εικονική προς τα αριστερά. Γενικώς όμως καλά τα πήγε το παιδί την πρώτη ημέρα με μεγάλη νίκη εναντίον της παρακρατικής στρούγκας.

Βέβαια, στα βαθύτερα της πολιτικής δεν ξεκινήσαμε καλά. Δεν είναι δυνατόν να ξεκινάς την ανατροπή και πριν ακόμα κρυώσουν οι πένες από τις υπογραφές του νέου υπουργικού συμβουλίου να έρχεται ο Σουλτς των Σοσιαλιστών της Ευρώπης να κάνει την προξενήτρα μεταξύ Τσίπρα – Μέρκελ. Από κοντά και ο χοιροτρόφος Ολλανδός Ντάισελμπλουμ να κάνει τις πρώτες απειλητικές προειδοποιήσεις. Μία ουσιαστική ανατροπή και μία ελληνική φιλοξενία στους δύο αυτούς Ευρωπαίους καθίκαρους θα ήταν πρώτα να ζητήσουν μια συγνώμη δημοσίως για ό,τι έχουν πει για τους Έλληνες. Διότι το βασικό στοιχείο της Αριστεράς είναι το «Δεν ξεχνώ». Πρώτα, Μάρτιν Σουλτς, θα πεις ότι έκανες τεράστιο λάθος παραλληλίζοντας τους ναζιστές γονείς σου που πάλεψαν να σωθούν με τους Έλληνες που δέχθηκαν τα πυρά της Ε.Ε άνευ αιτίας.

Επίσης, τι θέλουν αυτοί οι δύο ταχυδρόμοι της Μέρκελ στην Ελλάδα όταν στο ευχητήριο μήνυμα προς τον Τσίπρα η καγκελάριος τόνισε ότι «θα είναι χάσιμο χρόνου κάθε απόπειρα επαναδιαπράγματευσης στα φορολογικά».
Τι να συζητήσεις λοιπόν με την Μέρκελ μέσω Σούλτς; Οι φόροι των Ελλήνων προς το ελληνικό κράτος οι οποίοι γίνονται στοίβες ευρώ στα θησαυροφυλάκια των Γερμανών για το δήθεν γερμανικό δάνειο προς την Ελλάδα, για την Καγκελάριο της Ε.Ε είναι δεδομένο και δεν το συζητά.

Το λάθος λοιπόν (που πιθανόν να είναι ηθελημένο) από την πλευρά του Σύριζα είναι ότι έστρεψε το βλέμμα των πολιτών για το κούρεμα του επιβαλλόμενου χρέους και πώς θα αλλάξει την πολιτική της Ε.Ε με τις υπόλοιπες αριστερές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που ΘΑ πάρουν κάποια ημέρα την εξουσία.
Η Γερμανία από την πλευρά της όμως ξέρει ότι το πρόβλημα δεν είναι το χρέος και το δάνειο γιατί το έχει πάρει πίσω εις το εκατονταπλάσιο αλλά η μη αλλαγή της φορολογικής πολιτικής της Ελλάδας. Λοιπόν, εσείς τεράστια οικονομικά μυαλά του Σύριζα που σήμερα αναλαμβάνετε καρέκλες και υπουργεία, γιατί δεν βάλατε πρώτα στο τραπέζι το φορολογικό που έχει ξεσκίσει επί 5 χρόνια τους Έλληνες και που έστειλε στον τάφο χιλιάδες;

Γιατί πρώτα ο Δραγασάκης διαμήνυσε ότι «το σχέδιο Χαρδούβελη με την Ε.Ε δεν ισχύει» και δεν είπε «τα φορολογικά μέτρα των υπουργών Παπακωνσταντίνου, Παπαδήμου, Στουρνάρα και Χαρδούβελη παύουν να ισχύουν από τώρα»; Πώς θα πάει ο Τσίπρας με τον Βαρουφάκη στην Σύνοδο της Ε.Ε; Με τους πάνω από 100 μνημονιακούς νόμους που αφορούν τα χαράτσια των προηγούμενων κυβερνήσεων;

Από το πρώτο δείγμα πολιτικής του εκλεγμένου μέσω διαδικτύου και τηλεοπτικών παραθύρων υπουργού Οικονομίας Βαρουφάκη, καταλαβαίνουμε ότι αυτό που ενδιαφέρει την κυβέρνηση ανατροπής είναι να κάνουν το πλιάτσικο των Ευρωπαϊκών Τραπεζών και κυβερνήσεων χρωστούμενα ανάμεσα στους λαούς. «Δεν πρόκειται να διεκδικήσω λύσεις που θα ευνοούν τον Έλληνα πολίτη και θα βλάπτουν τον Ισπανό, τον Ιρλανδό, τον Γάλλο κ.λπ).
Με τέτοια οικονομικά σχέδια θα δώσει η νέα κυβέρνηση Ελπίδα στον Έλληνα φορολογούμενο;
Δηλαδή θα πατήσει στην γραμμή Σαμαρά ο οποίος πριν μία εβδομάδα δήλωνε ενώπιον του Ραχόι «οι Έλληνες χρωστάνε στους Ισπανούς πολίτες 26 δις ευρώ, να μήν τους τα γυρίσουμε;».

Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η γερμανική Bild βγήκε με πρωτοσέλιδο γράφοντας ότι «οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα χάσουν 30 δις από τα δανεικά που έδωσαν στους Έλληνες αν ο Τσίπρας κάνει αυτά που υποσχέθηκε».
Ξέραμε μέχρι πριν δύο μήνες ότι το χρέος της Ελλάδας είναι χρέος προς τα Κράτη και τις Κεντρικές τους Τράπεζες. Από την στιγμή που ο Σύριζα έγινε κυβέρνηση τόσο από τους υπουργούς του όσο και από τους εταίρους εκπαιδευόμαστε να γίνει καθεστώς ότι ο Έλληνας χρωστάει στον Ιταλό, Γερμανό, Ισπανό, Ιρλανδό κλπ.

Χρέος του πρωθυπουργού Τσίπρα δεν είναι μόνο η απόδοση τιμής στους σφαγιασθέντες στον Τοίχο της Καισαριανής αλλά και η επίσκεψη σε δεκάδες λαϊκά νεκροταφεία.
Εκεί στους τάφους Ελλήνων, Ευρωπαίων Πολιτών, που πλήρωσαν τον 5ετή πόλεμο που συνεχίζεται χωρίς δικαίωμα ανθρώπινης ταφής λόγω «ευρωπαϊκών αναγκαστικών φορολογικών μεταρρυθμίσεων».

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ραγδαίες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ. Από στιγμή σε στιγμή αναμένεται, σύμφωνα με πληροφορίες,  να ανακοινώσει την παραίτηση του ο πρόεδρος του κινήματος Ευάγγελος Βενιζέλος.
Μάλιστα θα ανοίξει άμεσα θέμα διαδοχής με επικρατέστερους για την «κούρσα» τους  Φώφη Γεννηματά και Ανδρέα Λοβέρδο.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Κλεισθένης

Οι πολιτικές εξελίξεις που επιφέρει η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες εκλογές θα είναι ραγδαίες. Προβλέπω δύο πιθανά σενάρια.

Το πρώτο; Ο ΣΥΡΙΖΑ καταφέρνει να αντιστρέψει το κλίμα στην Ελλάδα και την Ε.Ε.

Αυτό σημαίνει την μονοκρατορία αυτού του πρώην μικρού κόμματος.

Η σημερινή σύμπραξη με τους ΑΝ.ΕΛ δεν θα μακροημερεύσει λόγω των πολιτικών αντιθέσεων των δύο κομμάτων σε συνάρτηση με την πολύ ισχυρή ομάδα Λαφαζάνη.

Αυτή η λύση ήταν λύση ανάγκης.

Πιθανές αλλαγές στις ηγεσίες των άλλων κομμάτων θα διευκολύνουν άλλες συνεργασίες με πιο όμορα με τον ΣΥΡΙΖΑ κόμματα.

Το δεύτερο; Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτυγχάνει στην εκπλήρωση των όσων υποσχέθηκε.

Ειδικότερα στην στρατηγική του επιλογή για μείωση του δημόσιου χρέους. Φυσικά θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση.

Η διάσπαση δεν είναι τουλάχιστον άμεσα πιθανή, η εξουσία ενώνει.

Πιθανότερη είναι η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς "ρεαλιστικότερες" θέσεις.

Αυτό σημαίνει ότι ανοίγει ο δρόμος για συνεργασίες που σήμερα φαντάζουν εξωπραγματικές.

Οι πολίτες θα πιέσουν για όντως εθνική κυβέρνηση συνεργασίας προ του κινδύνου περαιτέρω καταστροφικής πορείας της οικονομίας.

Ο Σαμαράς αποτελεί παρελθόν για την Ν.Δ. Σύντομα θα αναγκαστεί να φύγει.

Το καταστροφικό του έργο θα βαραίνει για πολλά χρόνια την Ν.Δ.

Εκείνο που θα μπορούσε να διευκολύνει την σύμπραξη, όπως έχω υποστηρίξει, ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ θα ήταν η ανάληψη της ηγεσίας της Ν.Δ από έναν μετριοπαθή και συμπαθή πολιτικό, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο.

Μερικοί εκτιμούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προτείνει τον Αβραμόπουλο για την προεδρία της δημοκρατίας. Μπορεί νάχουν δίκιο.

Αυτό όμως σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προεξοφλήσει την επιτυχία του και στο εσωτερικό μέτωπο της οικονομίας και στο εξωτερικό μέτωπο με χαλάρωση της λιτότητας και διαγραφής μέρους του χρέους.

Άλλοι πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προτείνει για πρόεδρο της δημοκρατίας τον Κώστα Καραμανλή.

Δεν το βρίσκω πολύ πιθανό.

Γιατί να το κάνει άλλωστε.

Δεν υπάρχουν υποψήφιοι απ' τον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς;

Πιστεύω ότι ούτε ο Καραμανλής θέλει την θέση ενός προέδρου χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητας.

Η επιστροφή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Ν.Δ είναι πιθανότερη, αυτό όμως εμποδίζει την δημιουργία του μεγάλου συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ.

Η λογική του Καραμανλή είναι η προσκόλληση των κεντρώων ψηφοφόρων στην Ν.Δ. και αποκλεισμό των ακροδεξιών στοιχείων.

Ο κίνδυνος τότε για την εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλος.

Η επιστροφή του Κώστα Καραμανλή στην ηγεσία της Ν.Δ σημαίνει και την αναβίωση του οράματος για εκλογική νίκη του κόμματος και ανάληψη της κυβέρνησης. Αυτό σήμερα τουλάχιστον φαντάζει αδύνατο.

Αντίθετα η ανάληψη της ηγεσίας απ' τον Αβραμόπουλο σημαίνει την παραμονή για εύλογο χρονικό διάστημα της Ν.Δ στην αντιπολίτευση.

Ο Αβραμόπουλος δεν έχει την στόφα του ηγέτη που θα μπορούσε να οδηγήσει τη Ν.Δ σε εκλογική νίκη.

Έχει όμως την δυνατότητα να απαλείψει την κακή εικόνα του κόμματος που έχουν σήμερα οι πολίτες λόγω των καταστροφικών επιλογών του Σαμαρά.

Η επαλήθευση ή όχι των όσων γράφω θα φανεί στο μέλλον, αυτό όμως που είναι σίγουρο είναι ότι το πολιτικό σκηνικό σε λίγους μήνες θα είναι αγνώριστο.

Ίδωμεν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Τα ρεκόρ του ΣΥΡΙΖΑ σε Ροδόπη – Ξάνθη και τα καραβάνια από την Τουρκία
Περισσότερα από 40 λεωφορεία και εκατοντάδες Ι.Χ. αυτοκίνητα μπήκαν στην Θράκη με ψηφοφόρους για να στηρίξουν τους μουσουλμάνους υποψήφιους 
Η Ελλάδα επέβαλε πρόστιμο στα τουρκικά λεωφορεία που επέστρεψαν με λιγότερους επιβάτες στην Τουρκία

Θρίαμβος του ΣΥΡΙΖΑ και των μουσουλμάνων υποψηφίων του, που τους στήριξαν οι τουρκόφιλοι μηχανισμοί, σε Ξάνθη και Ροδόπη. Στο 45,40% το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη και στο 48,45% στην Κομοτηνή, κατέγραψαν μοναδικά ρεκόρ για την Κουμουνδούρου. Όμως, αυτά τα δυσθεώρητα ποσοστά ήρθαν και με την βοήθεια από καραβάνια ψηφοφόρων που μεταφέρθηκαν με λεωφορεία (και όχι μόνο) από την Τουρκία προκειμένου να ψηφίσουν (κυρίως) στην Ροδόπη, όπου έχουν τα εκλογικά τους δικαιώματα!

Η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, φυσικά, στην επιτυχία των μουσουλμάνων υποψηφίων του, εκ των οποίων τελικά τρεις θα βρίσκονται στο Κοινοβούλιο, δύο από τη Ροδόπη και ένας από την Ξάνθη (στο σημείο αυτό σημειώνουμε πως πρόκειται για σαφή τακτική της Άγκυρας που μέσω μίας επίδειξης ισχύος προς τα ελληνικά κόμματα, επέλεξε να κρατήσει χαμηλούς τόνους ως προς τον αριθμό αντιπροσώπευσης μουσουλμάνων βουλευτών, αφού αφενός δεν διαπιστώνει κυβέρνηση μακράς διαρκείας από τον ΣΥΡΙΖΑ και αφετέρου προτιμά την κλιμάκωση σε δεύτερο ή και τρίτο χρόνο, αφού θα έχουν υλοποιηθεί και «παγιωθεί» προηγουμένως σειρά αιτημάτων της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στην Θράκη).

Συνολικά, από τους έξι βουλευτές που εκλέγουν η Ξάνθη και η Ροδόπη, οι τρεις θα είναι μουσουλμάνοι, εκλεκτοί τουρκόφιλοι και χορηγούμενοι από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.
Συγκεκριμένα, ο Μουσταφά Μουσταφά με 12.429 ψήφους και ο Αϊχάν Καρά Γιουσούφ με 9.559 ψήφους εξελέγησαν βουλευτές Ροδόπης με τον ΣΥΡΙΖΑ και ο Ευρυπίδης Στυλιανίδης με 9.827 με τη Νέα Δημοκρατία.
Στην Ξάνθη εξελέγησαν για τον ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρικά με 16.244 ψήφους ο γνωστός για τα ανθελληνικά του αισθήματα Χουσεΐν Ζεϊμπέκ και ο Στάθης Γιαννακίδης (3.750 ψήφους), ενώ ο Αλέξανδρος Κοντός (7.184 ψήφους) με τη Νέα Δημοκρατία.

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσαν μάλιστα τα… καραβάνια λεωφορείων με τουρκικές πινακίδες, που κυριολεκτικά πλημμύρισαν (κυρίως) την Κομοτηνή την Κυριακή. Σύμφωνα με πληροφορίες μας, περισσότερα από 40 λεωφορεία (πάνω από 2.000 άτομα) μετέφεραν «εισαγόμενους ψηφοφόρους» από την Τουρκία, οι οποίοι παρά το ότι ζουν ή σπουδάζουν στην Τουρκία, διατηρούν τα εκλογικά τους δικαιώματα στη Ροδόπη και ενισχύουν με την ψήφο τους σε κάθε εκλογική περίοδο τους τουρκόφρονες μουσουλμάνους υποψηφίους που ενίοτε στηρίζει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής. Αυτά τα ταξίδια μάλιστα γίνονται εντελώς δωρεάν, ενώ καλύπτονται στους εισαγόμενους ψηφοφόρους και όλα τα άλλα έξοδα…

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκόγλωσης εφημερίδα Τρακιανίν Σεσί, "έγινε γνωστό πως σε λεωφορεία τα οποία μετέφεραν από την Τουρκία δυτικοθρακιώτες Τούρκους ψηφοφόρους, κατά την επιστροφή τους απόψε στα σύνορα, όταν έφτασαν στους Κήπους, τους επιβλήθηκε πρόστιμο 600 ευρώ επειδή κάποιοι από τους επιβάτες που εισήλθαν, δεν επέστρεψαν με το λεωφορείο αλλά έμειναν στα χωριά τους. Μάθαμε πως το πρόβλημα αφορούσε 17 λεωφορεία. Δυτικοθρακιώτες ψηφοφόροι προσπαθούνε να ρυθμίσουν το θέμα, συγκεντρώνοντας μεταξύ τους χρήματα.
Αλλά καθώς το ποσό που πρέπει να συγκεντρωθεί είναι γύρω στα 10.000 ευρώ, δεν φαίνεται πιθανό να συγκεντρωθεί και οι Δυτικοθρακιώτες ψηφοφόροι αναμένουν στα σύνορα με μεγάλη ανησυχία…
Σύμφωνα με τον νόμο το λεωφορείο πρέπει να επιστρέψει τόσους ταξιδιώτες όσους μετέφερε όταν μπήκε".

Η περίπτωση Ζεϊμπέκ
Το βέτο Ζεϊμπέκ για μη συμμετοχή άλλου μουσουλμάνου στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, κατά τα φαινόμενα στέρησε μία έδρα από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής. Όμως, κοιτώντας τελικά πίσω από τα αποτελέσματα, διαπιστώνουμε πως ο Ζεϊμπέκ μέσα από αυτό το βέτο δεν βλάπτει το ΣΥΡΙΖΑ αλλά γίνεται ο "αγάς" των μουσουλμάνων του νομού Ξάνθης, στον οποίο θα προστρέχουν πια όλοι οι μουσουλμάνοι για να λύσουν τα προβλήματά τους. Με αυτό τον τρόπο θα περνάνε από το "ατόφιο φίλτρο" του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται μία βραχυπρόθεσμης ισχύος ισχυρή πολιτική προσωπικότητα στους κόλπους των μουσουλμάνων της Θράκης.

Μεσοπρόθεσμα η ισχύς του προξενείου αυξάνεται κατακόρυφα σε έναν νομό στον οποίο είχε πολλά προβλήματα επικύρωσης της ισχύος του. Βέβαια, όλα αυτά εάν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποδειχθεί αρκετά ισχυρή και δεν διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη μέσα στους επόμενους μήνες...

Η στάση αυτή του Ζεϊμπέκ χαρακτηρίζεται από προβληματική προσωπική στρατηγική βραχυπρόθεσμης ισχύος, γιατί συγκυριακά και προς χάριν εξυπηρέτησις των σκοπιμοτήτων της Άγκυρας, έγινε τελικά αποδεκτή η πολιτική του ματαιοδοξία. Η Άγκυρα σε καμία περίπτωση δεν θα επιλέξει τον Ζεϊμπέκ για να δημιουργήσει ισχυρή μειονοτική εθνικιστική κίνηση στην Θράκη. Εξάλλου, η Άγκυρα έχει ήδη επιλέξει το πρόσωπο του "ηγέτη" και είναι υιός Σαδίκ, που περιμένει να του στρώσουν τον δρόμο και να αναλάβει την πλέον κατάλληλη στιγμή.
Ο χρόνος του Ζεϊμπέκ κυλά ήδη αντίστροφα. Απλά, δεν το γνωρίζει ο ίδιος, ο οποίος μπορεί να φημίζεται για την τουρκολαγνεία του, δεν φημίζεται όμως και για την πνευματική του οξυδέρκεια..., αποτέλεσμα της οποίας ήταν και οι "νικηφόρες" δηλώσεις του, στις οποίες εξέθεσε τα πάγια αιτήματα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Απλά, ο κ. Ζεϊμπέκ "καίγεται", αλλά δεν το έχει καταλάβει ο ίδιος...

Προκλητικές δηλώσεις Ζεϊμπέκ
Ο βουλευτής Ξάνθης Χουσείν Ζεϊμπέκ που εξελέγη με τον νικητή των εκλογών τον ΣΥΡΙΖΑ, ανέφερε πως τα χρόνια μειονοτικά θέματα θα λυθούν και είπε πως ¨Εντός του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε 3 μειονοτικούς βουλευτές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δυνατόν να μην μπει σε έναν τέτοιο διάλογο¨.

Ο Ζεϊμπέκ χαρακτήρισε την εκπαίδευση ως το μεγαλύτερο θέμα της τουρκικής μειονότητας δυτικής Θράκης και είπε : ¨ Σε αυτή την περίοδο είδαμε πως ενώ περιμέναμε να λυθούνε τα θέματα, αυτά αυξήθηκαν ακόμη περισσότερο. Οι μεταρρυθμίσεις που έγιναν στην εκπαίδευση, στράφηκαν κατά της εκπαίδευσης. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει βάρος σε αυτό. Διότι το μεγαλύτερο θέμα ήταν πως οι κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ δεν έμπαιναν σε διάλογο με την μειονότητα. Ποτέ δεν συζήτησαν με την μειονότητα. Κάνοντας ρυθμίσεις αποφάσιζαν σύμφωνα με τα μυαλά τους. Μας έβαλαν να φορέσουμε το φόρεμα που αυτοί έραψαν. Εμείς πια δεν το θέλουμε αυτό. Η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ είναι διαφορετική ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ¨Θα μπούμε σε διάλογο με την μειονότητα¨. Με τους φορείς της μειονότητας, με τους ανθρώπους που την εκπροσωπούν. Αυτή τη στιγμή εντός του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ έχουμε τρεις μειονοτικούς βουλευτές μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δυνατόν να μην μπει σε ένα τέτοιο διάλογο. Φυσικά ο πιο σημαντικός παράγων είναι η καλή βούληση. Εάν υπάρχει καλή βούληση μπορούμε να εισέλθουμε στην επίλυση των προβλημάτων. Αυτήν όμως την καλή βούληση δεν την είδαμε ούτε από το ΠΑΣΟΚ ούτε από την Ν.Δ.

¨ΤΟΝ ΜΟΥΦΤΗ ΘΑ ΤΟΝ ΕΚΛΕΓΕΙ Ο ΛΑΟΣ¨

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ υπενθύμισε πως για χρόνια στην Δυτική Θράκη βιώνουν το θέμα της εκλογής των μουφτήδων και είπε ¨Το κράτος διορίζει τον δικό του μουφτή, ενώ ο λαός αναγνωρίζει τον μουφτή που εκείνος εκλέγει. Υπάρχει αυτή η αντίθεση. Το κράτος κάνει τις δουλειές του με τον διορισμένο μουφτή. Ενώ ο λαός αναγνωρίζει τον μουφτή που εξέλεξε. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Τον μουφτή πρέπει να τον εκλέξει ο κόσμος. Μπορούμε συζητώντας να βρούμε μια κοινή φόρμουλα για αυτό. Αλλά σίγουρα πρέπει να ακουστεί η βούληση του κόσμου. Υπάρχουν τα πατροπαράδοτα βακούφια μας. Αδυνατούμε να τα διοικήσουμε, τα διοικούν οι διορισμένοι από το κράτος. Εμείς εν προκειμένω ζητάμε να λειτουργήσει η δημοκρατία. Οι διοικούντες να εκλέγονται και να λογοδοτούν στον κόσμο μας. Ζητάμε αυτά τα λίγα έστω βακούφια που έμειναν να χρησιμοποιηθούν για το καλό του κόσμου μας. Αυτά ισχύουν για την Ελλάδα και για την τουρκική μειονότητα δυτικής Θράκης που περνάνε πραγματικά δύσκολες μέρες. Δεν έχουμε ένα φορέα που να τουλάχιστον να δώσει ένα πιάτο σούπα, δεν έχουμε ένα γηροκομείο για τους γέρους. Τα βακούφια μπορούνε να τα κάνουν αυτά. Υπάρχει το θέμα της εθνικής μας ταυτότητας. Πιστεύω πως αυτά όλα θα τα δει ο ΣΥΡΙΖΑ με διαφορετικό μάτι. Και εμείς θα τα παρακολουθήσουμε αυτά¨.

¨Η ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, Η ΑΛΛΗ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ¨

Ο Ζεϊμπέκ υπογραμμίζει την ανάγκη να αναπτυχθεί η συνεργασία ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα και ολοκλήρωσε την κουβέντα του ως εξής: ¨Μπορούμε να δούμε τους μειονοτικούς βουλευτές ως έχοντες το καθήκον γέφυρας. Διότι οι δύο χώρες είναι η μια η μητέρα-πατρίδα και η άλλη ο πατέρας-πατρίδα. Η μίξη αυτών των δύο θα λειτουργήσει υπέρ ημών. Και θα είναι προς όφελος των λαών. Αυτό ζητάμε εμείς, είμαστε δύο γείτονες. Έχουμε κοινά συμφέροντα και αξίες. Πιστεύω πως πρέπει να υπάρξει συνεργασία και στον οικονομικό τομέα.¨.

Σχόλιο: Προς κ. Ζεϊμπέκ, έχουμε την εντύπωση πως δεν υπάρχει καμία χώρα , μουσουλμανική ή μη στην οποία το ιερατείο της εκλέγεται απευθείας από το λαό δια βοής όπως έχει κάνει εντελώς αυθαίρετα η μουσουλμανική μειονότητα εδώ στη Θράκη. Στην ορθόδοξη Ελληνική εκκλησία οι ιερείς εκλέγονται απο το εκκλησιαστικό σώμα, στην Τουρκία οι Μουφτήδες και οι Ιμάμηδες εκλέγονται απο τους Ουλεμάδες και πάει λέγοντας. Ακόμα και το ορθόδοξο ιερατείο στην Κωνσταντινούπολη εκλέγεται με παρέμβαση του Τουρκικού υπουργείου εσωτερικών. Δεν υπάρχει περίπτωση στην Ελλάδα να αφήσουμε έναν θεσμό ο οποίος ασκεί εξουσία και διαχειριζεται περιουσία να πέσει στα χέρια πρακτορων ξένου και μάλιστα εχθρικού κράτους. Να είστε ικανοποιημένοι που το κρατίδιό μας ανέχεται τους μασκαρεμένους τουρκομουφτήδες να τριγυρνάνε στη χώρα και να παριστάνουν τους καταπιεσμένους ιεράρχες.
Όσο για τα εκπαιδευτικά θέματα θα πρέπει εσείς προσωπικά και οι όμοιοί σας πολιτευτές της μειονότητας να ντρέπεστε για το γεγονός πως υπάρχουν χιλιάδες μειονοτικοί που δεν γνωρίζουν την γλώσσα του κράτους Πατέρα όπως το αποκαλείτε, στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, είστε υπεύθυνοι για το μορφωτικό γκέτο που έχει δημιουργηθεί στις πόλεις της Θράκης γνωρίζοντας βέβαια πως όλα τα μορφωτικά θέματα που ζητάτε δεν βελτιώνουν σε τίποτα την ελληνομάθεια της μειονότητας, απλώς για ακόμα μια φορά μας εκφράζετε το άγχος της μητέρας πατρίδας ΣΑΣ μην τυχόν οι μουσουλμανόπαιδες αποκτήσουν καμιά σχέση με τον ραγιά πατέρα τους και χάσουν τον οθωμανικό δρόμο τους .

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους"
Πληροφορίες από "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ανακοινώθηκε η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.


Πρωθυπουργός
Αλέξης Τσίπρας 

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης
Γιάννης Δραγασάκης

Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Υυπουργός Νίκος Βούτσης
Αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας Πολίτη Γιάννης Πανούσης
Αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Γ. Κατρούγκαλος
Αναπληρωτής υπουργός Μακεδονίας Θράκης Κόλλια - Τσαρουχά
Αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου


Υπουργείο Εξωτερικών
Υπουργός Νίκος Κοτζιάς
Αναπληρωτής υπουργός Ευκλείδης Τσακαλώτος
Αναπληρωτής υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Νίκος Χουντής 

Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού
Υπουργός Γ. Σταθάκης
Αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Θοδωρής Δρίτσας
Αναπληρωτής υπουργός Τουρισμού Κουντουρά Ελένη
Αναπληρωτής υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Χρ. Σπρίντζης 

Υπουργείο Οικονομικών
Υπουργός Γιάνης Βαρουφάκης
Αναπληρωτής υπουργός Νάντια Βαλαβάνη
Αναπληρωτής υπουργός για τα έσοδα Δημήτρης Μαρδάς

Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Υπουργός Παναγιώτης Λαφαζάνης
Αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας Γιάννης Τσιρώνης
Αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Βαγγέλης Αποστόλου
Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Πάνος Σγουρίδης 

Υπουργείο Εργασίας
Υυπουργός Πάνος Σκουρλέτης
Αναπληρωτής υπουργός Ράνια Αντωνοπούλου
Αναπληρωτής υπουργός Θεανώ Φωτίου 

Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων
Υπουργός Αριστείδης Μπαλτάς
Αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης
Αναπληρωτής υπουργός Παιδείας Τάσος Κουράκης
Υφυπουργός Ερευνας και καινοτομίας Κώστας Φωτάκης

Υφυπουργός Αθλητισμού Σταύρος Κοντονής 

Υπουργείο Υγείας
Υπουργός Παναγιώτης Κουρουμπλής
Αναπληρωτής υπουργός Ανδρέας Ξανθός
Αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης 

Υπουργείο Εθνικής Αμυνας
Υπουργός Παναγιώτης Καμμένος
Αναπληρωτής υπουργός Κώστας Ησυχος
Υφυπουργός Νίκος Τόσκας


Υπουργός Επικρατείας για το συντονισμό κυβερνητικού έργου
Αλέκος Φλαμπουράρης


Υπουργείο Δικαιοσύνης
Υπουργός Νίκος Παρασκευόπουλος

Υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς
Υπουργός Παναγιώτης Νικολούδης
Υπουργός Επικρατείας Ν. Παππάς
Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ Τέρενς Κουίκ

Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου
Υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης

Στις 17:00 της Τρίτης θα γίνει η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Σύμφωνα με πληροφορίες δεν θα παρεβρίσκεται στην ορκωμοσία ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Ο πατέρας του Ευρώ παρουσιάζει τον μπάσταρδό του»!
Οι Ελληνικές Εκλογές και η Ευρωπαϊκή Nήσος των Λεπρών
Άρθρο – βόμβα του Greg Palast υπερ της Ελλάδας...

Οι ελληνικές εκλογές, λόγω της δυνητικής σημασίας τους για την εύθραυστη ευρωπαϊκή και διεθνή οικονομία, έδωσαν μια χωρίς προηγούμενο διεθνή προβολή στην δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία και αποκάλυψαν ένα ευρύτατο κύμα συμπάθειας και συνηγορίας για τον δυναστευόμενο ελληνικό λαό. Το συναίσθημα αυτό – για την ύπαρξη του οποίου ήσαν ανύποπτοι οι εντεταλμένοι εθνικοί «δέκτες»- δεν είναι προφανώς άμικτο και της υποβόσκουσας αντιπάθειας για την «τιμωρό» Δύναμη, που θεωρείται η κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για το ελληνικό πάθος. Εντυπωσιακός αριθμός άρθρων καί εγκρίτων οργάνων του διεθνούς Τύπου –εκτός του Γερμανικού- υπερασπίσθηκαν τις ελληνικές θέσεις, συχνά χωρίς επιφύλαξη.
Ως δείγμα μαχητικής υπεράσπισης της Ελλάδας, αλλά και για την αποκάλυψη που περιέχει με την προσωπική εξομολόγηση του γεννήτορα του ευρώ, τού Αμερικανού καθηγητή Robert Mundell, εμπνευστή του Θατσερισμού και των Ρηγκανόμικς, παραθέτουμε το άρθρο του Αμερικανού συγγραφέα Greg Palast, δημοσιευμένο την παραμονή των εκλογών.

Εισαγωγή/Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού
Greek Elections and the Euro Leper Colony
Του Γκρέκ Παλάστ


Η Ευρώπη έχει μείνει ξερή και οι τραπεζίτες άναυδοι με τα γκάλοπ να δείχνουν πως το νέο κόμμα της Αριστεράς, ο Σύριζα, θα κερδίσει την κοινοβουλευτική εξουσία στις εκλογές της Κυριακής.
Ο Σύριζα υπόσχεται πως άν εκλεγεί θα θεραπεύσει την Ελλάδα από τη λέπρα. Περίεργο ότι ο Σύριζα υπόσχεται επίσης πως θα παραμείνει στην αποικία των λεπρών. Δηλαδή, ο Σύριζα θέλει να απαλλάξει την Ελλάδα από την βαρβαρότητα της λιτότητας που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά επιμένει να μείνει στην Ευρωζώνη.
Το πρόβλημα είναι ότι ο αφηνιασμός της λιτότητας είναι μόνο το σύμπτωμα μιας αρώστειας.
Η αρώστεια είναι το Ευρώ!

Ο πατέρας του Ευρώ παρουσιάζει τον μπάσταρδό του

Ο ηγέτης του Σύριζα Αλέξης Τσίπρας, θα ήθελε να πιστεύει πως η λιτότητα και το ευρώ είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Προφανώς είναι ένας μακάριος απληροφόρητος της ιστορίας του ευρώ. Η φρίκη της λιτότητας δεν είναι η συνέπεια της ελληνικής ασωτείας: ήταν σχεδιασμένη μέσα στο πρόγραμμα του ευρώ από την αρχή.

Αυτό μου το εξήγησε ο ίδιος ο πατέρας του ευρώ, ο οικονομολόγος Robert Mundell του πανεπιστημίου της Κολούμπια. ( Εσπούδασα οικονομικά με τον φιλαράκο του Μαντέλ, τον Μίλτον Φρίντμαν) Ο Μαντέλ δεν επινόησε μόνο το ευρώ, ήταν επίσης ο γεννήτορας της συφοριασμένης πολιτικής της Θάτσερ και τού Ρέϊγκαν, γνωστής ως «οικονομίας της προσφοράς» – ή, όπως την αποκάλεσε ο Τζωρτζ Μπούς ο πρεσβύτερος, «οικονομίας βουντού». Οικονομία της προσφοράς ή βουντού είναι η από καιρό χρεωκοπημένη θεωρία πως εάν ένα έθνος συντρίψει την δύναμη του συνδικαλισμού, τσεκουρέψει τους φόρους των επιχειρήσεων, καταργήσει τους κρατικούς κανονισμούς και την δημόσια ιδιοκτησία βασικών υπηρεσιών πρώτης ανάγκης, θα ανθήσει η οικονομική ευημερία.

Το ευρώ είναι απλά η άλλη πλευρά του νομίσματος της οικονομίας της προσφοράς. Όπως μου εξήγησε ο Μαντέλ, το ευρώ είναι το όργανο με το οποίο Κογκρέσο και Κοινοβούλια μπορούν να απογυμνωθούν από κάθε εξουσία πάνω στη νομισματική και τη φορολογική πολιτική. Η παρενοχλητική Δημοκρατία εκτοπίζεται από το οικονομικό σύστημα. «Χωρίς φορολογική πολιτική»- μου είπε ο Μαντέλ-«ο μόνος τρόπος που μια χώρα μπορεί να διατηρήσει τις θέσεις εργασίας είναι με την ανταγωνιστική μείωση των κανονισμών για τις επιχειρήσεις».

Η Ελλάδα, για να επιζήσει σε μια οικονομία του ευρώ, μπορεί μόνο να ξαναζωντανέψει την απασχόληση περικόπτοντας τους μισθούς. Και πράγματι η πρόσφατη μικροσκοπική αύξηση της απασχόλησης είναι σημάδι πως οι ΄Ελληνες σιγά-σιγά αποδέχονται ένα μόνιμο μέλλον μικρού μεροκάματου πωλητών πίτσας σε Γερμανούς τουρίστες κρουαζιέρας.

Ακούγεται το επιχείρημα πως η Ελλάδα χρωστάει στη Γερμανία, στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τα δισεκατομμύρια της διάσωσης. Ανοησίες. Κανένα από τα δισεκατομμύρια των δανείων διάσωσης δεν πήγε σε ελληνικές τσέπες. ΄Ολα πήγαν για την διάσωση της Ντώϋτσε Μπάνκ και των άλλων ξένων δανειστών. Τα θησαυροφυλάκια της Ε.Ε. κατάπιαν τα 90% των ομολόγων των ιδιωτών τραπεζιτών της. Η Γερμανία διέσωσε την Γερμανία, όχι την Ελλάδα.

Και πάρ’ όλα αυτά η Ελλάδα πρέπει να εξοφλήσει την Γερμανία, κ. Τσίπρα, άν, φυσικά, επιμένετε να χρησιμοποιείτε το γερμανικό νόμισμα.

Υπάρχει ζωή μετά το ευρώ

Σε όλα τα πέντε τελευταία χρόνια στούς ΄Ελληνες έλεγαν: Αν απαλλαγείς από την αρώστεια σου, εάν εγκαταλείψεις το ευρώ, θα πέσει ο ουρανός να σε πλακώσει. Φαντάζομαι πως δεν θα το παρατηρήσατε, ο ουρανός είναι πεσμένος ήδη. Με την ανεργία στο 25% (σημ. Οι στατιστικές του έχουν αραχνιάσει), με γιατρούς και δασκάλους να πεινούν, δεν μπορεί να πέσει πιο χαμηλά.
Αναρωτηθείτε; Είχε δίκιο η Τρόϊκα;Στην Αμερική υπάρχει ένα ρητό: Κορόϊδεψέ με μια φορά, ντροπή σου. Κορόϊδεψέ με δυο φορές, ντροπή μου.

Μπορεί η Ελλάδα να επιζήσει χωρίς το ευρώ; Η Ελλάδα είναι ήδη νεκρή, αλλά οι Γερμανοί δεν ενδιαφέρονται ούτε για να θάψουν το πτώμα. Λένε στους ΄Ελληνες πως αν εγκαταλείψουν το ευρώ και καταγγείλουν τα χρέη τους, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου. Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα δέν μπορεί να προσφύγει στις διεθνείς αγορές τώρα. Κανείς δεν δανείζει ένα πτώμα.
Υπάρχει επιστροφή εντεύθεν του Αχέροντα, αλλά όχι με βάρκα το ευρώ.

Πολλά έθνη τα καταφέρνουν μια χαρά χωρίς το ευρώ. Η Σουηδία, η Δανία και η Ινδία τα καταφέρνουν χωρίς ευρώ. Το ίδιο και η Τουρκία, που είχε την τύχη να μήν την δεχτούν. ‘Οσο οι Τούρκοι μένουν στη λίρα, ακόμη και ο φρενο-βλαμμένος ισλαμοφασίστας πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δεν καταφέρνει να καταστρέψει την οικονομία τους.

Μπορεί η Ελλάδα απλά να πηδήξει έξω από το ευρώ; Η Αργεντινή ήταν κάποτε δεμένη με το δολάριο, όπως η Ελλάδα με το ευρώ.Το 2000 οι Αργεντίνοι, πεινασμένοι και εξαγριωμένοι, επαναστάστησαν. Η Αργεντινή τελικά ανέτρεψε την δικτατορία του δολαρίου, τις διαταγές του ΔΝΤ και τις απειλές των δανειστών και κήρυξε στάση πληρωμών των ομολόγων της σε δολάρια.
Ελεύθερη επί τέλους, η οικονομία της πήρε τ’ απάνω της επί μια δεκαετία. Ναι, σήμερα η Αργεντινή υφίσταται επίθεση από τους γύπες, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή έγινε έτσι δελεαστικά πλούσια.

΄Ημουνα στη Βραζιλία όταν ο πρόεδρος Λούλα ντα Σίλβα είπε στο ΔΝΤ να πάει στον αγύριστο – και απέρριψε την ιδιωτικοποίηση των κρατικών τραπεζών και της κρατικής εταιρείας πετρελαίου, απέρριψε την περικοπή των συντάξεων και τις άλλες ανοησίες λιτότητας. Αποτέλεσμα: Η Βραζιλία όχι μόνο επέζησε, αλλά άνθησε κατά την διάρκεια της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρισης του 2008-10. Παρά τις πιέσεις, η Βραζιλία ποτέ δεν εκχώρησε τον έλεγχο του νομίσματός της. (Είναι τραγική ειρωνία ότι η οικονομία της τώρα μόνο παραπατάει. Γι’ αυτό φταίει μόνο η διάδοχος του Λούλα, η Πρόεδρος Ντίλμα Ρούσσεφ, που αρχίζει να χορεύει την σάμπα της λιτότητας).

Η Λιτότητα: Θρησκεία, όχι Οικονομική Επιστήμη

Το ευρώ είναι απλώς το γερμανικό μάρκο με μερικά αστεράκια επάνω του. Η Ελλάδα δεν μπορεί να υιοθετήσει το νόμισμα της Γερμανίας χωρίς να υιοθετήσει και τον υπουργό των Οικονομικών της Γερμανίας, τον Βόλφγκαγκ Σώϋμπλε ως δικό της υπουργό των Οικονομικών.

Και ο Σόιμπλε είναι αποφασισμένος πως η Ελλάδα πρέπει να τιμωρηθεί. ΄Οπως τονίζει ο οικείος μου Πωλ Κρούγμαν, δεν υπάρχει αξιόπιστη οικονομική θεωρία που να λέει πως η λιτότητα -δηλαδή περικοπές κρατικών δαπανών, περικοπές μισθών, περιορισμός της καταναλωτικής ζήτησης- μπορεί με κάποιο τρόπο να βοηθήσει μιαν οικονομία σε ύφεση. Σε αποπληθωρισμό. Γι’ αυτό το λόγο, το 2009, ο Ομπάμα διέταξε να δοθεί τονωτικό, όχι υπνωτικό χάπι.

Η λιτότητα δεν έχει καμιά σχέση με την οικονομική επιστήμη. Είναι θρησκεία: η πίστη από τους Λουθηρανούς Γερμανούς πως οι ΄Ελληνες διασκέδασαν πολύ, ξόδεψαν πολλά λεφτά και χαράμησαν πολύ τον χρόνο τους στον ήλιο- και τώρα οι ΄Ελληνες πρέπει να πληρώσουν το τίμημα για τις αμαρτίες τους.

Το περίεργο είναι πως ακούω αυτές τις αυτομαστιγωτικές αηδίες και από τους ίδιους τους ΄Ελληνες: είμαστε τεμπέληδες. Μας αξίζει η τιμωρία. Μωρολογίες. Ο μέσος ΄Ελληνας δουλεύει περισσότερες ώρες τον χρόνο από οποιονδήποτε άλλο εργαζόμενο στα 34 κράτη-μέλη του ΟΟΣΑ. Πολύ περισσότερες από τους Γερμανούς.

Ελλάδα: Γκόλντμαν - Σακουλωμένη

Η καταστροφή της Ελλάδας άρχισε με έναν μυστικό, απατηλό χειρισμό ανταλλαγής νομισμάτων (currency swaps), σχεδιασμένο από την Γκόλντμαν Σακς, για την απόκρυψη ελληνικών ελλειμμάτων, που υπερέβαιναν το όριο 3% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Όταν η αλήθεια μαθεύτηκε, οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων κατάλαβαν πως είχαν εξαπατηθεί. Αυτοί οι ομολογιούχοι αξίωσαν τότε υπέρογκα κερδοσκοπικά επιτόκια (ή, αν προτιμάτε, μεγάλα «spread») για να εξασφαλισθούν έναντι μελλοντικής εξαπάτησης. Η επισώρευση αυτών των κερδοσκοπικών επιτοκίων γονάτισε το ελληνικό έθνος. Με άλλα λόγια, τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν για την είσοδο και την παραμονή στο ευρώ και όχι η ελληνική σπατάλη προκάλεσαν την κρίση.

Οι ΗΠΑ, η Βραζιλία και η Κίνα γλύτωσαν την οικονομική κρίση, επειδή είχαν τον έλεγχο του νομίσματός τους, της προσφοράς χρήματος, των κρατικών δαπανών και της συναλλαγματικής ισοτιμίας –κρίσιμων εργαλείων, που η Ελλάδα παρέδωσε για να μπεί στο ευρώ.

Ακόμη χειρότερα: Μόλις η Δούρεια νεκροφόρα του ευρώ μπήκε στην Αθήνα, ο Τουρισμός, βασική βιομηχανία της Ελλάδας, ρουφήχτηκε από την Τουρκία, όπου ξενοδοχεία και αναμνηστικά δώρα διατιμώνται με την φτηνή λίρα. Αυτό επέτρεψε στην αμείλικτη μηχανή του καθηγητή Μαντέλ, στο ευρώ, να εκτελέσει τον προορισμό της, κατεβάζοντας τα ημερομίσθια, αναγκάζοντας την Ελλάδα να απογυμνώνει όλη την τάξη των εργαζομένων από συντάξεις και διαπραγματευτική δύναμη. Η Ελλάδα πεσμένη στά γόνατα, δεν είχε άλλη επιλογή από το να παρακαλέσει τη Γερμανία για έλεος.
Αλλά δεν υπάρχει έλεος.΄Οπως ο Γερμανός Σώυμπλε επιμένει, η δημοκρατία, η ψήφος της Κυριακής, δεν σημαίνει τίποτα. « Οι νέες εκλογές-δηλώνει- δεν αλλάζουν τίποτα στις συμφωνίες που έχουν γίνει με την ελληνική κυβέρνηση.» (Οι ΄Ελληνες) δεν έχουν εναλλακτική επιλογή».
Και όμως έχουν κ. Σώυμπλε. Μπορούν να σου πουν να πάρεις το ευρώ σου και να τό χώσεις… στον Μέρκελ σου.

Πιστή μετάφραση επί λέξει, από τον αμερικανικό ιστότοπο «Intrepid Report» («Ατρόμητη Αναφορά») του άρθρου του Greg Palast, ερευνητή δημοσιογράφου και συγγραφέα των βιβλίων που ανακηρύχθηκαν Βestsellers από τους Τάϊμς της Ν. Υόρκης «Δισεκατομμυριούχοι και Ληστές της Κάλπης», « Πίκνικ Γυπαετών», «Οχυρωμένο Φρενοκομείο» και « Η Καλύτερη Δημοκρατία που Μπορείς να Αγοράσεις».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Λ. Λιγουριώτη

Με το "Καλημέρα" της νέας κυβέρνησης στην Ελλάδα έθεσε η Άγκυρα την αντζέντα των διεκδικήσεων και προτεραιοτήτων της στις σχέσεις των δύο χωρών, αν και με βάση τα όσα μεταδόθηκαν δεν υπήρξε τουλάχιστον προκλητικό ύφος.

Συγκεκριμένα και ενώ στα "εκλογικά" δημοσιεύματα του τουρκικού τυπου τα ελληνοτουρκικά εν υπήρχαν, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου προχώρησε σε δηλώσεις.
Με βάση το ρεπορτάζ της κρατικής τηλεόρασης -που είχε τίτλο στην ιστοσελίδα "Έκκληση για κοινές γεωτρήσεις στην Αν.Μεσόγειο"- εξέφρασε την ικανοποίηση του για τη διεξαγωγή σε δημοκρατικό περιβάλλον των εκλογών στην Ελλάδα.

"Πιστεύουμε πως και η νέα κυβέρνηση θα συνεχίσει να στηρίζει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας" είπε ο κ. Τσαβούσογλου. Ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας αναφερόμενος στο Κυπριακό ισχυρίστηκε πως διακόπηκαν οι συνομιλίες επειδή αποχώρησε από το τραπέζι η ελληνοκυπριακή πλευρά (χωρίς να πει όμως για ποιο λόγο ο κ. Αναστασιάδης κατήγγειλε και έφυγε) και πρόσθεσε ότι ελπίζουν να συνεχιστούν. Για το Αιγαίο, υποστήριξε πως επιθυμούν την συνέχιση των συνομιλιών για την αποκλιμάκωση της έντασης και την επίλυση των υφιστάμενων διαφορών, δηλαδή έκανε λόγο, πάλι, για πολλές διαφορές, ενω το ανοιχτό ζήτημα είναι ένα η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

"Επιθυμία"
Στην συνέχεια ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών αφού διατύπωσε την... επιθυμία, όπως αναφέρθηκε, να πραγματοποιήσουν από κοινού τις γεωτρήσεις για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς και τις σεισμικές έρευνες, είπε "στο θέμα αυτό αναλογεί σημαντικός ρόλος και στην Ελλάδα. Είδαμε ότι η ίδια αντίληψη υπάρχει και στον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι σήμερα όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις στήριξαν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Πιστεύουμε πως το ίδιο θα πράξει και η νέα κυβέρνηση και ότι δεν θα θέσει εμπόδια".

Βεβαίως, παρά την μπερδεμένη διατύπωση της κρατικής τηλεόρασης, πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι η Άγκυρα ξεχνά ότι η... επιθυμία της αυτή για κοινές γεωτρήσεις δεν είναι παρά μια πρόταση για κατάλυση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων που έχει στην ΑΟΖ της.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Σταύρου Λυγερού  

Έχοντας ο ΣΥΡΙΖΑ εδραιώσει ένα μάλλον διευρυνόμενο προβάδισμα, το ενδιαφέρον πλέον εστιάζεται στην επόμενη ημέρα. Η διαπραγματευτική ισχύς του Τσίπρα θα είναι σαφώς μεγαλύτερη εάν το κόμμα του κατακτήσει την αυτοδυναμία. Ή τουλάχιστον εάν δεν την κατακτήσει, αλλά εισέλθουν –όπως όλα δείχνουν– οι ΑΝΕΛ στη Βουλή. Το κόμμα του Καμμένου έχει άλλες ιδεολογικές αφετηρίες και διαφορετικές θέσεις κυρίως για θέματα εξωτερικής πολιτικής και παράνομης μετανάστευσης. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι κατηγορηματικά αντιμνημονιακό, γεγονός που το καθιστά σταθερό κυβερνητικό εταίρο εν όψει της δύσκολης διαπραγμάτευσης-αντιπαράθεσης με το ευρωιερατείο.

Στη λιγότερο πιθανή περίπτωση που ούτε υπάρξει αυτοδυναμία ούτε οι ΑΝΕΛ μπουν στη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποχρεωθεί ή να συνεργασθεί ή να στηριχθεί στην ψήφο εμπιστοσύνης κομμάτων, όπως το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, ή το Κίνημα του Γιώργου Παπανδρέου (εάν τελικώς αυτό υπερβεί το 3%). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η επερχόμενη κυβέρνηση ή θα διαπραγματευθεί με το ευρωιερατείο από μειονεκτική θέση, ή θα ωθήσει τα πράγματα σε νέες εκλογές.

Από τη στιγμή που τα αφεντικά της Ευρωζώνης δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, προτιμούν η επερχόμενη κυβέρνηση να μη διαθέτει σταθερή πλειοψηφία στη Βουλή και κατά συνέπεια να είναι ευάλωτη. Είναι προφανές ότι θα αντιμετωπίσουν με διαφορετικό τρόπο τον Τσίπρα εάν πατάει σε σταθερό αντιμνημονιακό έδαφος και διαφορετικά εάν εξαρτάται από την υποστήριξη ή ανοχή φιλομνημονιακού κόμματος.

Οι φήμες ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και το ευρωιερατείο έχουν ήδη στο παρασκήνιο συμφωνήσει πως θα εξελιχθούν μετεκλογικά τα πράγματα, δεν ισχύουν. Είναι αληθές, ωστόσο, ότι οι γνωστές και άγνωστες επαφές μεταξύ των δύο πλευρών τους τελευταίους μήνες έχουν άρει κάποιες προκαταλήψεις και έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα όσμωσης. Οι διαφορές, ωστόσο, παραμένουν. Με άλλα λόγια, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά εν αναμονή του εκλογικού αποτελέσματος.

Η Κουμουνδούρου επιδιώκει να ενταφιάσει το προηγούμενο μνημονιακό πρόγραμμα και να το αντικαταστήσει από μία νέα συμφωνία-πακέτο, η οποία θα προκύψει από εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις και θα περιλαμβάνει τέσσερα στοιχεία:
  • Πρώτον, κάποια μέτρα δημοσιονομικού χαρακτήρα, αρκετά πιο χαλαρά από τα αντίστοιχα του Μνημονίου.
  • Δεύτερον, δεσμεύσεις για διαρθρωτικές αλλαγές, κυρίως θεσμικού χαρακτήρα.
  • Τρίτον, αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Για την ακρίβεια, επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και διασύνδεση των υποχρεώσεων της Αθήνας με τον ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.
  • Τέταρτον, τη χρηματοδότηση κάποιων αναπτυξιακών προγραμμάτων.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμη να αποδεχθεί ακόμα και έναν ενισχυμένο ευρωπαϊκό έλεγχο, αλλά όχι το καθεστώς των ελέγχων που διενεργούσε η Τρόικα. Επιδιώκει να αρχίσει αμέσως μετά τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης τις διαπραγματεύσεις με το ευρωιερατείο, ώστε αυτές να έχουν καταλήξει σε αποτέλεσμα όσο το δυνατόν πιο σύντομα και πάντως πριν μπει το καλοκαίρι.

Έχει επίγνωση ότι οι δανειστές δεν πρόκειται να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση χωρίς να έχει συμφωνηθεί νέο πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για να πληρώσει τις δανειακές υποχρεώσεις του Μαρτίου. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, όμως, να πληρώσει τις πολύ μεγαλύτερες υποχρεώσεις του καλοκαιριού. Εάν μέχρι τότε, δεν έχει υπάρξει συμφωνία για ένα νέο πρόγραμμα, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί σε στάση πληρωμών με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την ίδια και για τη σχέση της με την Ευρωζώνη και για τη σταθερότητα της νομισματικής ένωσης.

Προς το παρόν, οι παράγοντες του ευρωιερατείου στέλνουν το μήνυμα ότι δεν τίθεται ζήτημα εξόδου της Ελλάδας. Πάντα, όμως, φροντίζουν να προσθέτουν ότι η επερχόμενη κυβέρνηση πρέπει να τηρήσει τις μνημονιακές δεσμεύσεις που είχε αναλάβει η απερχόμενη κυβέρνηση Σαμαρά. Τις τελευταίες ημέρες, όμως, η τήρηση των δεσμεύσεων έρχεται σε πρώτο πλάνο. Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας την περασμένη Πέμπτη όχι απλώς επιβεβαιώνει αυτή την τάση, αλλά θέτει ως προϋπόθεση για την αγορά ελληνικών ομολόγων την ολοκλήρωση της αξιολόγησης που εκκρεμεί. Με άλλα λόγια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα πρέπει να εφαρμόσει τα μέτρα που αρνήθηκε να εφαρμόσει η κυβέρνηση Σαμαρά!

Στους κόλπους του ευρωιερατείου υπάρχουν αποκλίνουσες απόψεις για την τακτική, με την οποία πρέπει να αντιμετωπισθεί η επερχόμενη κυβέρνηση Τσίπρα. Όλα δείχνουν, όμως, ότι συνεχίζει να επικρατεί η σκληρή γραμμή. Η τακτική, όμως, θα οριστικοποιηθεί αφού ξεκαθαρίσει το τοπίο.

Όλοι στο ευρωιερατείο, πάντως, συμφωνούν πως δεν έχουν συμφέρον να εμφανισθούν ότι επιδιώκουν τον στραγγαλισμό και την ανατροπή της κυβέρνησης Τσίπρα. Δεν αποκλείεται να της δώσουν μία νέα παράταση και να αρχίσουν μαζί της διαπραγματεύσεις. Άλλο αυτό, όμως, και άλλο η απόφαση να διαπραγματευθούν εποικοδομητικά με σκοπό έναν πραγματικό συμβιβασμό.
Οι λόγοι που ωθούν το ευρωιερατείο προς την αδιάλλακτη γραμμή είναι οι εξής:
  • Πρώτον, τα γεράκια της λιτότητας θεωρούν ότι εάν γίνουν εκπτώσεις στην Ελλάδα θα προκύψει ντόμινο με αποτέλεσμα να ξηλωθεί το πουλόβερ σ’ όλη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.
  • Δεύτερον, η κρίση τροφοδοτεί τα αντισυστημικά κόμματα, τα οποία ήδη απειλούν την παραδοσιακή ηγεμονία της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς που μεταπολεμικά εναλλάσσονται στην εξουσία. Εάν ο Τσίπρας επιβάλει κάποιες από τις απαιτήσεις του και καταφέρει να βελτιώσει την κατάσταση στην Ελλάδα θα λειτουργήσει ως παράδειγμα προς μίμηση. Θα φουσκώσει τα πολιτικά και εκλογικά πανιά όλων των αντισυστημικών κομμάτων (αριστερών και ακροδεξιών) όχι μόνο στην περιφέρεια, αλλά και στον πυρήνα της ΕΕ. Με άλλα λόγια, οι κυρίαρχες πολιτικές ελίτ στην Ευρώπη έχουν συμφέρον το πείραμα Τσίπρα να ναυαγήσει, μεταξύ των άλλων και για να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς αποφυγή.
  • Τρίτον, αρκετοί στο ευρωιερατείο προεξοφλούν ότι εάν βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό του Τσίπρα, θα υποχρεωθεί να κάνει κωλοτούμπα και ουσιαστικά να αποδεχθεί τις βασικές απαιτήσεις των δανειστών. Σ’ αυτή την περίπτωση, είναι διατεθειμένοι να του προσφέρουν ένα φύλλο συκής, κάποια μικροανταλλάγματα για να παραμυθιάσει τους οργισμένους ψηφοφόρους του. Το σενάριο της κωλοτούμπας, όμως, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία εκτίμηση, η οποία μάλιστα δεν εδράζεται στα πραγματικά δεδομένα. Δεν αποκλείεται καθόλου αντί για κωλοτούμπα να προκύψουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις.
Ο κυριότερος λόγος που ωθεί το ευρωιερατείο προς την αντίθετη κατεύθυνση, προς τη γραμμή της εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης και του συμβιβασμού είναι ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί με κατηγορηματικότητα να εκτιμήσει πού θα οδηγήσει μία ρήξη με την κυβέρνηση Τσίπρα. Θα οδηγήσει στην ανατροπή της, ή σε Grexit; Και τί θα σημάνει για τη σταθερότητα της Ευρωζώνης, αλλά και για τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Δύσης στην Ανατολική Μεσόγειο η ασύντακτη έξοδος;

Προφανώς, η Ελλάδα δεν συνιστά πλέον τον συστημικό κίνδυνο για το ευρώ που συνιστούσε το 2010 ή και το 2011-12. Η Ευρωζώνη έχει ήδη δημιουργήσει μηχανισμούς διαχείρισης, όπως η ESM. Εκτός αυτού, μόνο το 17% του ελληνικού χρέους βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών. Το υπόλοιπο 83% βρίσκεται στα χέρια των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Με βάση αυτά, στο Βερολίνο (κι όχι μόνο) ισχυρίζονται ότι μία ελληνική στάση πληρωμών δεν θα προκαλέσει πανικό στις Αγορές και συνθήκες ντόμινο στους άλλους αδύναμους κρίκους του ευρωπαϊκού Νότου. Η εκτίμηση αυτή είναι εντόνως αμφισβητήσιμη. Ακόμα, όμως, κι αν ισχύει δεν σημαίνει πως μία ασύντακτη έξοδος της Ελλάδας θα άφηνε την Ευρωζώνη άθικτη. Το ευρωπαϊκό νομισματικό οικοδόμημα είναι ευάλωτο.

Η κραυγαλέα οικονομική ασυμμετρία και οι αντιφάσεις της Ευρωζώνης δημιουργούν ένα περιβάλλον εγγενούς αστάθειας. Εάν σπάσει ο ελληνικός κρίκος πιθανότατα θα πυροδοτήσει δυναμικές αποσταθεροποίησης. Δεν είναι τυχαία η δραματική προειδοποίηση του Ιταλού πρωθυπουργού Ρέντσι: «Ή αλλάζουμε κατεύθυνση ή χάνουμε την Ευρώπη».

Η Ιταλία τα επόμενα τρία χρόνια πρέπει να δανεισθεί σχεδόν δύο τρισεκατομμύρια ευρώ για να αναχρηματοδοτήσει το τεράστιο χρέος της. Είναι προφανές ότι σε συνθήκες αβεβαιότητας, τα επιτόκια θα ανεβούν, επιδεινώνοντας δραματικά τη δημοσιονομική κατάστασή της. Και βεβαίως το ιταλικό πρόβλημα δεν θα είναι διαχειρίσιμο. Η πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μπορεί να προσφέρει ανακούφιση, αλλά δεν φαίνεται ικανή να το προστατεύσει αποτελεσματικά.

Ο κίνδυνος μίας αποσταθεροποίησης είναι πραγματικός και επισημαίνεται από πολιτικούς, από κατεστημένα ΜΜΕ και από παράγοντες των Αγορών. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις για το μέγεθος των ζημιών, αλλά ολοένα και περισσότεροι στους κόλπους των ευρωπαϊκών ελίτ θεωρούν τυχοδιωκτισμό να εκθέσουν την εύθραυστη Ευρωζώνη στη δοκιμασία του Grexit. Και μάλιστα, χωρίς προηγουμένως να έχουν διερευνήσει τη δυνατότητα ενός συμβιβασμού.

Από την άλλη πλευρά δεν πρέπει να υποτιμάται η ροπή των Γερμανών στον δογματισμό. Η ιστορία μας διδάσκει πως όταν υιοθετούν μία γραμμή είναι σαν να μπαίνουν σε ράγες. Όπως έχουμε προαναφέρει, τα μηνύματα που έστειλαν το προηγούμενο διάστημα είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις που είχε αναλάβει η κυβέρνηση Σαμαρά. Το πόσο και πως το εννοούν, όμως, θα φανεί από τη Δευτέρα.

Εάν τα αφεντικά της Ευρωζώνης επιλέξουν την οδό της εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης πιθανότατα θα βρεθεί ένας συμβιβασμός. Κοινοί τόποι ήδη υπάρχουν και μπορούν με αμοιβαίες υποχωρήσεις να βρεθούν κι άλλοι. Ένας τέτοιος είναι η λήψη δραστικών μέτρων για τη συρρίκνωση της επιρροής που ασκούν στην ελληνική οικονομική και πολιτική ζωή οι ολιγάρχες.

Αν και το ευρωιερατείο συμμάχησε μαζί τους για να εφαρμοσθούν οι μνημονιακές πολιτικές, δεν παύει να τους θεωρεί ένα είδος καρκινώματος που δεν συνάδει με τις ευρωπαϊκές αρχές. Αν και αυτού του είδους η κριτική δεν είναι πάντα υποκριτική, συνδυάζεται και με οικονομικές σκοπιμότητες. Στην πραγματικότητα ισχύει το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Το ευρωπαϊκό κεφάλαιο (κυρίως το γερμανικό) ενδιαφέρεται να εκμεταλλευθεί φθηνές ευκαιρίες για να ελέγξει κρίσιμους τομείς της ελληνικής οικονομίας. Η λήψη μέτρων για τη συρρίκνωση της δεσπόζουσας θέσης των εγχώριων ολιγαρχών εκ των πραγμάτων θα απελευθερώσει χώρο και θα δημιουργήσει φθηνές ευκαιρίες.

Αν και ασκήθηκαν σχετικές πιέσεις στις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, αυτές δεν έλαβαν τέτοια μέτρα, λόγω της καθοριστικής εξάρτησής τους από τους ολιγάρχες και το μιντιακό σύστημα. Ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν έχουν τέτοια κωλύματα. Αντιθέτως, έχουν συμφέρον και δείχνουν να έχουν και βούληση για να κάνουν βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Με άλλα λόγια, η αποδυνάμωση των ολιγαρχών είναι μία κρίσιμης σημασίας σύγκλιση των συμφερόντων της επερχόμενης κυβέρνησης και του ευρωιερατείου. Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων, ήδη ακούγονται φωνές ότι και μόνο γι’ αυτό τον λόγο αξίζει να βρεθεί ένα modus vivendi με τον Τσίπρα. Αναγνωρίζουν ότι την τομή αυτή δεν μπορεί να την κάνει καμία άλλη πολιτική δύναμη. Από την άλλη πλευρά, όμως, ο εν λόγω κοινός τόπος δεν φαίνεται προς το παρόν τουλάχιστον ικανός να γύρει τη ζυγαριά προς την πλευρά του συμβιβασμού.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Ατυχής επιλογή: αυτό είναι το λιγότερο και το πιο επιεικές που μπορεί να πει κανείς για την θλιβερή απόφαση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά να μην πάει στο μέχρι χθες γραφείο του στο Μέγαρο Μαξίμου για να παραδώσει στον διάδοχό του Αλέξη Τσίπρα.

Πρόκειται για ενέργεια άνευ προηγουμένου, που δείχνει πολλά – και σίγουρα, ανάμεσά τους, το γεγονός ότι τα περί ευρωπαικής αντίληψης της πολιτικής κάθε άλλο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Είναι αδιανόητο για τη συνέχεια του κράτους να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Είναι προσβολή στον ελληνικό λαό για την απόφασή του, είναι προσβολή προς τους κορυφαίους πολιτικούς θεσμούς και τη λογική του δημοκρατικού πολιτεύματος, είναι σκέτη θλίψη… Είναι κρίμα.

Όσο για τις αιτιάσεις ότι δήθεν δεν τον ήθελαν να είναι εκεί, ελέγχονται ως απολύτως ανακριβείς. Όμως, ακόμα κι αν ήταν αλήθεια, που όλες οι πληροφορίες δείχνουν ότι δεν είναι, και πάλι ο πρώην πρωθυπουργός θα έπρεπε να είναι στη θέση του και να παραδώσει την εξουσία. Πρόκειται για μία πράξη που δεν επιδέχεται καμία δικαιολογία.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας κινήθηκε χθες, πρώτη ημέρα της πρωθυπουργίας του, στον αντίποδα τέτοιων εντυπώσεων: η κατάθεση στεφάνου στην Καισαριανή ήταν μια μεγάλη και πολλαπλής σημασίας συμβολική κίνηση: τα είπε όλα.

Αντίστοιχα σημαντική, ήταν και η επίσκεψη στον αρχιεπίσκοπο Αθηνών σε συνδυασμό με την απόφαση για πολιτικό όρκο. Με αυτό το συνδυασμό κινήσεων, ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε και να μην προσβάλει την εκκλησία και τους ανθρώπους που θέλουν τον οφειλόμενο σεβασμό σε αυτήν, αλλά, ταυτόχρονα, και να διακηρύξει ότι μένει πιστός στις πεποιθήσεις του στο ακέραιο: δεν είναι λίγο.

Έτσι, στο τέλος, πήγε με μεγάλη άνεση στο άδειο Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο και ήδη γέμισε από την ελπίδα πλήθους Ελλήνων ότι, επιτέλους, μία κυβέρνηση έχει χαρακτηριστικά πλατιάς ιδεολογικής σύνθεσης και αποφασιστικότητας με συγκολλητική ουσία τον αγώνα για την πατρίδα. Και ότι θα παλέψει αληθινά για αυτό τον τόπο, με τρόπο διαφορετικό από το να θεωρεί ότι πρέπει να λέει «ναι» σε όλα όσα τόσα χρόνια κατέστρεψαν συστηματικά την Ελλάδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου