Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Νοε 2016


Γράφει ο Ιάκωβος Ιωάννου

Η κατάρρευση της κυβέρνησης συμβαδίζει με τα συμφέροντα των δανειστών, αφού έχει εκτελέσει τέλεια την αποστολή της, εφαρμόζοντας πιστά αυτά που υπέγραψε – οπότε ήλθε η ώρα των ανταλλαγμάτων που της υποσχέθηκαν, τα οποία προφανώς δεν θέλουν και δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να της δώσουν.

Όταν ένα κόμμα λέει ψέματα, κερδίζοντας με τη βοήθεια τους τις εκλογές, τότε εύλογα όλα του τα στελέχη χαρακτηρίζονται ως ψεύτες και κλέφτες – το τελευταίο με την έννοια της υπεξαίρεσης της ψήφου των εκλογέων του(ς). Το παραπάνω ισχύει και για τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, αφενός μεν όσον αφορά το δημοψήφισμα, όπου τάχθηκαν μαζί με την πλειοψηφία των Πολιτών υπέρ του ΟΧΙ υποστηρίζοντας αμέσως μετά το ΝΑΙ, αφετέρου σε σχέση με τις εκλογές του Σεπτέμβρη – όπου ανακοίνωσαν ένα παράλληλο πρόγραμμα που δεν υπήρξε ποτέ.

Δεν ισχύει όμως για τις πρώτες εκλογές, πριν από τις οποίες ο πρωθυπουργός δεν έλεγε ψέματα, αλλά απλά δεν κατάφερε να επιτύχει αυτά που ήθελε επειδή δεν είχε σχέδιο, ούτε βέβαια τα κατάλληλα στελέχη – ενώ καθυστέρησε πάρα πολύ και τελικά δείλιασε να συγκρουσθεί με τους δανειστές, απαιτώντας τη ριζική λύση του προβλήματος της χώρας με την ανάληψη του ρίσκου της αναβολής πληρωμών (άρθρο).

Μετά το δημοψήφισμα βέβαια έπεσε στην πονηρή παγίδα των δανειστών, οι οποίοι του παρουσίασαν ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας που περιέγραφε την κατάρρευση της Ελλάδας, με όσο το δυνατόν πιο μελανά χρώματα – όταν την ίδια στιγμή δεν είχε δρομολογήσει καμία προετοιμασία όπως θα ήταν, για παράδειγμα,  η προστασία των τραπεζών από την πρώτη ημέρα που κέρδισε τις εκλογές (με ελέγχους κεφαλαίων κοκ.).

Προφανώς το να ρισκάρει κανείς μία σύγκρουση, χωρίς να έχει προετοιμασθεί κατάλληλα και χωρίς να διαθέτει κανένα απολύτως όπλο, είναι εντελώς παράλογο – ενώ αφενός μεν ο πρωθυπουργός δεν νομιμοποιούταν να υιοθετήσει τη δραχμή (αν και δεν υπήρχε κανένας λόγος), αφετέρου το δραχμικό σχέδιο που του παρουσιάσθηκε ήταν εκτός τόπου και χρόνου, με δεκάδες «αν» και με τεράστια ρίσκα.

Αργότερα έκανε το ίδιο ακριβώς λάθος με τον προκάτοχο του, πιστεύοντας στις υποσχέσεις των δανειστών σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους, καθώς επίσης με την παροχή βοήθειας προς την ελληνική οικονομία – επάνω στα οποία στήριξε το παράλληλο πρόγραμμα, συνειδητοποιώντας πολύ αργά ότι έκτιζε ένα σπίτι επάνω στην άμμο.

Σήμερα αφενός μεν είναι άχρηστος για τους δανειστές, έχοντας εκπληρώσει το ρόλο για τον οποίο τον ήθελαν, αφετέρου έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο, μεταξύ άλλων λόγω της τρομακτικής ανικανότητας πολλών στελεχών του κόμματος του – ενώ δέχεται ταυτόχρονα μαζικές επιθέσεις τόσο από το εσωτερικό του, όσο και από την υπόλοιπη αριστερά, καθώς επίσης από όλα τα άλλα κόμματα, σε συνδυασμό με εκείνα τα ΜΜΕ που κατάφερε ο βασικός του συνεργάτης να αδικήσει και να εξαγριώσει.

Ουσιαστικά λοιπόν δεν προετοιμάσθηκε σωστά, έκανε πολλά λάθη, δείλιασε, πρόδωσε και προδόθηκε, σε μία μάχη που ηττήθηκε κατά κράτος από τους δανειστές – ενώ παράλληλα «ξέπλυνε» σε χρόνο μηδέν την αξιωματική αντιπολίτευση, προσφέροντας της πολύτιμα δώρα (αποδόμηση της αριστερής ιδεολογίας, του ηθικού πλεονεκτήματος της κοκ.) που δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα έπαιρνε.

Εύλογα επομένως η κυβέρνηση καταρρέει, με τους περισσότερους να προβλέπουν ότι σύντομα δεν θα μπορεί καν να συγκεντρώσει τις ψήφους που χρειάζεται για να εκπροσωπείται στο κοινοβούλιο, εάν δεν αλλάξει άμεσα πορεία – αν και η μοναδική λύση του πρωθυπουργού δεν είναι άλλη, από το να πει την αλήθεια στους Έλληνες σχετικά με τους εκβιασμούς και τις ίντριγκες των δανειστών, παραιτούμενος αμέσως μετά, αφού είναι προφανές πως απέτυχε (άρθρο).

Εάν δεν το κάνει, πόσο μάλλον εάν θελήσει να παραμείνει στην εξουσία με κάθε τρόπο, με κίνδυνο να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος και να μετατραπεί η Ελλάδα σε καμένη γη, τότε θα αποδειχθεί πως είναι πράγματι ότι χειρότερο υπήρξε στη μακραίωνη ιστορία της χώρας – κάτι που κατά την άποψη μου οφείλει και μπορεί να αποφύγει.

Συνεχίζοντας, το βασικό θέμα για την Ελλάδα δεν είναι ο πρωθυπουργός και το κόμμα του, αλλά το μέλλον της – για το οποίο θα κληθούν οι Πολίτες να αποφασίσουν στις επόμενες εκλογές. Εν προκειμένω, έχοντας πλέον αρκετή εμπειρία, δεν πρέπει να κρίνουν μόνο το πρόγραμμα της αντιπολίτευσης αλλά, επίσης, εάν είναι σε θέση να το εφαρμόσει – γεγονός που εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα στελέχη της, τα οποία θα επανδρώσουν τα υπουργεία και τους οργανισμούς του δημοσίου.

Εκτός αυτού, εάν υπάρχουν σημεία του προγράμματος της, για την πραγματοποίηση των οποίων θα πρέπει να συγκρουσθεί με τους δανειστές, οι Πολίτες είναι υποχρεωμένοι να ερευνήσουν την ειλικρίνεια, κυρίως όμως τις ικανότητες της – ενώ δεν πρέπει να πιστέψουν στις όποιες καλές προθέσεις των δανειστών, αφού έχει τεκμηριωθεί πια πολλές φορές ότι δεν υπάρχουν.

Κατά τη δική μου άποψη πάντως, χωρίς τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους, έτσι ώστε να ακολουθήσει μία ανάλογη του ιδιωτικού, δεν υπάρχει καμία απολύτως προοπτική παραγωγικών επενδύσεων και βιώσιμης ανάπτυξης για τους Πολίτες της χώρας μας – πόσο μάλλον ανάκτησης της εθνικής μας κυριαρχίας. Ανάπτυξη βέβαια θα υπάρξει κάποια στιγμή, όταν θα έχουν λεηλατηθεί τα πάντα, αλλά χωρίς κανένα όφελος για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων – οπότε θα είναι μόνο για τα μάτια (άρθρο).

Όσον αφορά δε τις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων, μέσω των οποίων στη συνέχεια θα επιβληθεί μία άλλου είδους φορολογία (αύξηση των τιμών πωλήσεων τους),  δεν θα έχουν κανένα άλλο αποτέλεσμα, εκτός από την καλύτερη εξυπηρέτηση του χρέους – το οποίο όμως θα παραμένει ως η δαμόκλειος σπάθη που θα εξασφαλίζει αφενός μεν την παραμονή της Ελλάδας σε καθεστώς αποικίας στο διηνεκές, αφετέρου τη μετατροπή της σε χώρα φθηνού εργατικού δυναμικού για τη γερμανική βιομηχανία.

Στα πλαίσια αυτά, η κατάρρευση της σημερινής κυβέρνησης, προς όφελος κυρίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συμβαδίζει απόλυτα με τα συμφέροντα των δανειστών – αφού έχει εκτελέσει τέλεια την αποστολή της, εφαρμόζοντας ως όφειλε πιστά αυτά που υπέγραψε, οπότε ήλθε η ώρα των ανταλλαγμάτων που της υποσχέθηκαν, τα οποία προφανώς δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να της δώσουν (κάτι ανάλογο συνέβη με τον κ. Σαμαρά).

Επομένως, είναι προς το συμφέρον τους να δώσει ο πρωθυπουργός ήρεμα τη σκυτάλη στον επόμενο, προκηρύσσοντας εκλογές και χωρίς να παραιτηθεί εκθέτοντας τους δημόσια στους Έλληνες Πολίτες – οι οποίοι θα πέσουν ξανά στην παγίδα, ψηφίζοντας κάποιον που δεν θα έχει δρομολογήσει τα μέτρα, οπότε δεν θα είναι «ένοχος».

Φυσικά ο μελλοντικός πρωθυπουργός θα δηλώσει από πριν πως δεν πρόκειται να πει ψέματα, ούτε να μοιράσει κενές υποσχέσεις, καθώς επίσης ότι είναι υποχρεωμένος να εφαρμόσει τα μέτρα που νομοθέτησαν οι προηγούμενοι – χωρίς κανένα αντάλλαγμα αυτή τη φορά, ούτε καν θεωρητικό, αφού η υπόσχεση διαγραφής χρέους δεν πρόκειται να του δοθεί. Δεν θα χαρακτηρισθεί λοιπόν ούτε ψεύτης, ούτε κλέφτης από τους Έλληνες – οπότε θα είναι καλύτερη επιλογή για τους δανειστές.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τεράστιες οι ευθύνες της Δύσης και ειδικά της Ουάσιγκτον

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Οι τελευταίες κινήσεις του συμπεριφερόμενου ως ηγέτη απολυταρχικού καθεστώτος, Προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, με τις συλλήψεις των ηγετών του Κουρδικού Κόμματος, βουλευτών, αλλά και πριν με τις συλλήψεις δημοσιογράφων, κλείσιμο εφημερίδων, και το πογκρόμ διώξεων στην κρατική μηχανή και τις ένοπλες δυνάμεις, δείχνουν ότι η Τουρκία οδηγείται σε μια εσωτερική κρίση από την οποία πολύ δύσκολα θα ανακάμψει. Και για αυτή την εξέλιξη είναι τεράστιες οι ευθύνες της Δύσης και κυρίως της κυβέρνησης Ομπάμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το μόνο που καταφέρνει ο Σουλτάνος της Άγκυρας με την αυταρχική και αντιδημοκρατική στρατηγική που ακολουθεί είναι να ρίχνει, σε καθημερινή πλέον βάση, λάδι στη φωτιά. Μια φωτιά με έντονο εθνικό χρώμα, αφού βάζει το απολυταρχικό καθεστώς του σε πορεία αιματηρής σύγκρουσης με τους Κούρδους. Ενώ ταυτόχρονα συγκρούεται και με το κοσμικό κομμάτι της κρατικής μηχανής και της κοινωνίας.

Για όσους θυμούνται η σύγκρουση με του Κούρδους και τους αντάρτες του PKK, μεταξύ 1984 και 1999, ήταν ιδιαίτερα αιματηρή, κοστίζοντας δεκάδες χιλιάδες ζωές. Εκείνη όμως την εποχή είχε περιοριστεί στη Νοτιοανατολική Τουρκία, η οποία όμως κόστισε ολοκληρωτική καταστροφή χωριών και μικρών πόλεων, με αποτέλεσμα την εκδίωξη των Κούρδων από τα εδάφη τους και διασκορπισμό τους σε όλη την έκταση της Τουρκίας.

Η νέα κόντρα με τις συλλήψεις των Κούρδων πολιτικών ηγετών και τις μαζικές διώξεις του Κουρδικού στοιχείου, καθιστά βέβαιη την εξάπλωση της σύγκρουσης σε όλη την έκταση της χώρας , οδηγώντας την σε σχεδόν βέβαιο εμφύλιο πόλεμο.

Οι επιπτώσεις στην γεωπολιτική σταθερότητα της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων θα είναι σεισμικές και πολύ αρνητικές. Και εδώ είναι που η ευθύνη του Μπαράκ Ομπάμα και της κυβέρνησης του είναι τεράστιες. Όπως επίσης και της αστείας παρέας των Βρυξελλών – Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Άφησαν, χάιδεψαν, και συνεχίζουν να χαϊδεύουν και να ανέχονται τον απολυταρχικό δικτάτορα, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος έχει ουσιαστικά απομακρύνει την Τουρκία από τη Δύση και πολύ σύντομα θα είναι ορκισμένος εχθρός της.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Ο Ερντογάν ρίχνει τις γέφυρες, σπάει τους δεσμούς με την Δύση και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και πλέον όσο κι αν προσπαθεί η Ευρώπη να κρυφτεί πίσω από το δάκτυλο της φοβούμενη το ξέσπασμα της οργής του Σουλτάνου, είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει την νέα σκληρή πραγματικότητα.

Ενός Ερντογάν που δεν είναι πλέον ο ηγέτης μιας δημοκρατικής χώρας, ενός μοντέλου κοσμικής μουσουλμανικής χώρας, αλλά ο ηγέτης που διολισθάνει στον αυταρχισμό που αμφισβητεί διεθνή σύνορα και συνθήκες, λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στην Συρία και στο Ιράκ, παίζει σκοτεινά παιγνίδια πότε με τους τζιχαντιστές πότε με την Ρωσία.

Και κυρίως εγκαταλείπει πλήρως το πλαίσιο του κράτους δικαίου, το θεμέλιο στο οποίο μπορεί να οικοδομηθεί μια σχέση με την Ε.Ε. Πολύ περισσότερο για να προχωρήσει η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας με την Ε.Ε. που ξεκίνησε το 2005 και τίθεται πλέον σε πλήρη αμφισβήτηση όχι μόνο η προοπτική ένταξης της Τουρκίας με την Ε.Ε., αλλά και αυτή ακόμη η ειδική σχέση, την όποια ίσως θα επιθυμούσε ο κ. Ερντογάν.

Η αυταρχική διολίσθηση του Ερντογάν και η προσχηματική επίκληση της απόπειρας πραξικοπήματος του Ιουλίου για να ξεπαστρέψει κάθε αντίθετη φωνή, μετατρέπει την χώρα σε μια από τις πιο προβληματικές «δημοκρατίες», ενώ συγχρόνως ανοίγουν την όρεξη για επέκταση όχι μόνο της πολιτικής επιρροής στην ευρύτερη περιοχή αλλά και για εδαφική.

Έχοντας διαλύσει κάθε έννοια κοινωνικής συνεννόησης και συναίνεσης στο εσωτερικό, έχοντας κηρύξει διπλό εμφύλιο πόλεμο, εναντίον του 50% της τουρκικής κοινωνίας που αντιδρά στις επιλογές του και εναντίον των Κουρδών ο Ερντογάν παίζει τα ρέστα ότι καθώς από το παιγνίδι αυτό δεν μπορεί να κερδίσει παρά μόνο έξω και πέρα από τα σύνορα της Τουρκίας.

Μόνο η ανάκτηση εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα μπορέσει να προσφέρει στο καθεστώς Ερντογάν ένα συνεκτικό στοιχείο ώστε η Τουρκία να αντιμετωπίσει τα διαλυτικά και διαμελιστικά φαινόμενα που ο ίδιος προκάλεσε.

Η Τουρκία με ευθύνη αποκλειστικά και μόνο του Ερντογάν μετατρέπεται εκατό χρόνια μετά την ίδρυση της και πάλι στον Μεγάλο Ασθενή. Όμως περάν της θεωρητικής γεωπολιτικής προσέγγισης, υπάρχει και το άμεσο αποτέλεσμα που παράγεται και αφορά ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας.

Η Ελλάδα με την παράδοση της στα Μνημόνια, την οικονομική κρίση, την αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής, την εγκατάλειψη των Ενόπλων Δυνάμεων, αποτελεί πλέον τον εύκολο στόχο για την Τουρκία. Πολύ περισσότερο όμως από τον κίνδυνο ενός θερμού επεισοδίου η επανάληψης επεισοδίου τύπου Ιμίων κινδυνεύει από κάτι πολύ χειρότερο: την δορυφοροποίηση της από την Τουρκία και την αδρανοποίηση (σε πρώτη φάση) των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το προσφυγικό χρησιμοποιήθηκε και με αυτό τον στόχο από τον Ταγίπ Ερντογάν, καθώς δεν ήθελε μόνο να εκβιάσει την Γερμανία ώστε να αποδεχθεί de facto το αυταρχικό καθεστώς που επιβάλλει στο εσωτερικό της χώρας του και να διαμορφώσει έτσι σε αυτή την βάση το νέο πλαίσιο σχέσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε.

Επεδίωξε ακόμη, απέναντι σε μια φοβική κυβέρνηση σε ότι αφορά την εθνική άμυνα και την υπεράσπιση των συνόρων (γιατί σε πείσμα όσων δεν το γνωρίζουν, σύνορα υπάρχουν και στην Θάλασσα), που είναι συγχρόνως ενοχική και ιδεοληπτική σε ότι αφορά το μεταναστευτικό, να εγκλωβίσει τα ελληνοτουρκικά στο πεδίο διαχείρισης του μεταναστευτικού, όπου φυσικά τον πρώτο λόγο έχει ο ίδιος.

Η εξωτερική πολιτική της χώρας έχει «προσφυγοποιηθεί». Κανείς στην Αθήνα δεν τολμά να μιλήσει για την Τουρκία ,από φόβο μήπως θυμώσει ο Ταγίπ και αφήσει καμιά δεκαριά βάρκες ακόμη να έρθουν στα νησιά. Δέχθηκε η Αθήνα υπό την πίεση της κ. Μέρκελ και υπέγραψε ένα πλαίσιο διαχείρισης του προσφυγικού που μετατρέπει την Ελλάδα σε buffer zone της Ευρώπης, παραδομένης στο έλεος του Ερντογάν.

Υπό αυτούς τους όρους και με δεδομένητην αποσάθρωση των Ένοπλων Δυνάμεων (παρά τις ηρωικές προσπάθειες του εμψύχου υλικού) δεν μπορεί να ασκηθεί αποτελεσματική αποτρεπτική πολιτική έναντι της όλο και πιο αλαζονικής, της όλο και πιο επιθετικής Τουρκίας.

Η αυταρχική εκτροπή στην Τουρκία και η απειλή επαναφοράς θανατικής ποινής βάζουν ταφόπλακα σε κάθε σχέδιο για έγκριση από την Ε.Ε. της απελευθέρωσης των θεωρήσεων για τους τούρκους πολίτες, που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευση της ήδη προβληματικής Συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας, όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Ερντογάν.

Έτσι σύντομα η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί ανοχύρωτη απέναντι στον Ερντογάν,με “τείχη” στα βόρεια σύνορα μας για να εγκλωβίζουν τους μετανάστες στο ελληνικό έδαφος, και με την ελπίδα ότι κάποιες ευρωπαϊκές χώρες θα δεχτούν έναν μικρό αριθμό προσφύγων για μετεγκατάσταση.

Το πώς η Τουρκία αντιμετωπίζει την Ελλάδα ,είναι εμφανές και στην Θράκη, όπου το τελευταίο περιστατικό με τον τούρκο υπουργό ευρωπαϊκών υποθέσεων Ο. Τσελίκ να προβαίνει σε υποδείξεις για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσει η ελληνική κυβέρνηση αυτούς που το τουρκικό παρακράτος χαρακτηρίζει οπαδούς του Γκιουλέν, παραπέμπει περισσότερο σε χώρα υποτελή του Σουλτάνου, παρά σε σχέση μεταξύ δύο ανεξάρτητων χωρών.

Αλλά και στο κυπριακό ο αχαλίνωτος πλέον εθνικισμός και η αλαζονεία του Ερντογάν που δέχονται πλήγματα στην Μέση Ανατολή, δεν του επιτρέπουν να κάνει «υποχωρήσεις» στην Κύπρο.

Ματαιοπονούν όσοι πιστεύουν ότι ειδικά τώρα ,ο Ερντογάν θα είναι γενναιόδωρος στο Κυπριακό. Η Άγκυρα και βέτο θα θέσει στις εδαφικές ρυθμίσεις και δεν πρόκειται να αποδεχθεί ότι θα «υποστείλει» την τουρκική σημαία ο κατοχικός Στρατός από την Κύπρο. Μια κίνηση που συμβολικά στο εσωτερικό της Τουρκίας θα ερμηνεύονταν ως εγκατάλειψη εδαφών!

Ο Ερντογάν είτε θα δεχθεί μια λύση που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας και θα επεκτείνει τον έλεγχο και επιρροής της και στο νότιο τμήμα του νησιού είτε θα εμποδίσει κάθε άλλη λύση. Αυτή είναι η δυσάρεστη πραγματικότητα που διαμορφώνεται μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία.

Κάποιοι σε Αθήνα και Λευκωσία προτιμούν να στρέφουν το βλέμμα από την άλλη μεριά. Οι υπόλοιποι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Λεωνίδα Κουμάκη

Είναι γνωστό πως ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται, σύμφωνα με το Forbes, στην κορυφή των καλύτερα «αμειβόμενων» πολιτικών (43,2 εκατ. Λίρες ή 48,4 εκ. Ευρώ ετησίως) με την προσωπική του περιουσία να ξεπερνάει τα 139 εκατ. Λίρες (156 εκ Ευρώ) με τρία τουλάχιστον παλάτια απίστευτης χλιδής και συνεχείς διακηρύξεις για «ταπεινή και λιτή ζωή, σύμφωνα με τους κανόνες του Ισλάμ» - για όλους τους άλλους και φυσικά όχι για τον εαυτό του.

Όλοι βέβαια «οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ» γνωρίζουν πως ο ψευτο- σουλτάνος της Άγκυρας έχει μετατρέψει την Τουρκία σε γωνιακό κατάστημα ολόκληρης της οικογένειας Ερντογάν, ξοδεύοντας αμύθητα ποσά σαν σύγχρονος χαλίφης μιας εικονικής αυτοκρατορίας στην οποία πιστεύει πως ζει, με την Εμινέ Ερντογάν να είναι πλέον διάσημη για τα υπέρογκα ποσά που σκορπάει αφειδώς σε άχρηστες αγορές – όπως ακριβώς οι Σαουδάραβες με τα πετροδολάρια.

Ο Έντι Ράμα, Αλβανός πολιτικός, δήμαρχος των Τιράνων (2000-2011) και πρωθυπουργός της Αλβανίας από το 2013, ηγείται στις μέρες μας της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης που γνώρισε η γειτονική χώρα. Στις 3 Αύγουστου 2013, ένα μήνα πριν αναλάβει την εξουσία στην Αλβανία, έσπευσε στην Άγκυρα όπου συναντήθηκε για 2,5 ώρες με τον ψευτο-χαλίφη Ερντογάν. Εκεί φαίνεται πως συμφωνήθηκε το τελικό σχέδιο τουρκοποίησης της Αλβανίας, όπως προκύπτει από τα 300.000 έγγραφα της Τουρκικής κυβέρνησης που διέρρευσε στη δημοσιότητα η γνωστή ομάδα Wikileaks, στις 23 Ιουλίου 2016. Εκεί φαίνεται ότι έλαβε όλα τα απαραίτητα «ανταλλάγματα» και τις οδηγίες ώστε να μετατραπεί σε ένα πιστό και πειθήνιο Τσιουάουα του μεγάλου «χαλίφη».

Η πρώτη αποστολή που ανέλαβε ήταν η ακύρωση «στην πράξη» της συμφωνίας οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας που υπεγράφη το 2009, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας και με βάση την «μέση γραμμή» που προκαλεί διαδοχικά εγκεφαλικά επεισόδια στην αρπακτική βουλιμία του ψευτο-χαλίφη της Άγκυρας.

Ο Έντι Ράμα, όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, φρόντισε να προσφύγει στο Αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο το οποίο «ακύρωσε» την συμφωνία μέσα σε όργιο φημών για δωροδοκία των δικαστών από την Τουρκία. Ο ίδιος, εκτελώντας μέχρι κεραίας τις εντολές που παίρνει από την Άγκυρα, έχει κατά καιρούς δείξει την διαφωνία του με την συμφωνία για την ΑΟΖ η οποία όμως τυπικά εξακολουθεί να ισχύει.

Επειδή «τρώγοντας έρχεται η όρεξη», ο σημερινός πρωθυπουργός της Αλβανίας μιμούμενος την γνωστή Τουρκική πολιτική, από την μία πλευρά μοιράζει συνεχώς κούφια λόγια «ειρήνης και συνεργασίας με την Ελλάδα» και από την άλλη πλευρά άρχισε να παίρνει μαθήματα, πως μια περιοχή με πληθυσμό 90% Ελληνοχριστιανικό, οδηγείται μεθοδικά στον αφανισμό και στον περιορισμό του «ανεπιθύμητου» πληθυσμού μόλις …στο 1%!

Η «εμπειρία» της Τουρκίας σε παρόμοια θέματα βρίσκεται σε επίπεδο Διδακτορικού. Έχει εφαρμοστεί πρακτικά –μεταξύ πολλών άλλων περιπτώσεων- στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος που προσφέρθηκαν σαν δώρο στην Τουρκία με την Συνθήκη της Λωζάνης έχοντας Ελληνικό πληθυσμό σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% και ρητά δικαιώματα αυτοδιοίκησης του τοπικού πληθυσμού. Έχει επίσης εφαρμοστεί πρακτικά και στον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης ο οποίος το 1923 που υπεγράφη η Συνθήκη της Λωζάνης αριθμούσε 120.000 Έλληνες χριστιανούς.

Σήμερα βέβαια ο Ελληνικός πληθυσμός των νησιών Ίμβρος και Τένεδος είναι μόλις 1%, ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης έχει συρρικνωθεί σε μόλις λίγες χιλιάδες που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός μόνο χεριού και η Συνθήκη της Λωζάνης δεν αρέσει πλέον στον Ρ. Τ. Ερντογάν!

Για τα εντυπωσιακά αυτά «αποτελέσματα» έχουν εφαρμοστεί πάρα πολλά «εργαλεία» όπως ψυχρή και μεθοδική γενοκτονία, πλιάτσικο ακίνητης περιουσίας χριστιανών με κατασχέσεις, πογκρόμ, τρομοκρατία, διώξεις, απελάσεις, επιλεκτική φορολογία χριστιανών και άλλα πολλά.

Μέσα από τόσο πολλές επιλογές, ο Έντι Ράμα στην Αλβανία διάλεξε τις πιο «κατάλληλες εφαρμογές» για να επιλύσει «το πρόβλημα» του Ελληνισμού της Χιμάρας με μεθόδους… αλα Τούρκα.

Και δεν έμεινε μόνο εκεί. «Κόλλησε» και την αρρώστια του ψευτο – χαλίφη της Άγκυρας και νομίζει πως διδάσκει και αυτός «ιστορία». Θέλει να μας πείσει πως η Ακρόπολη σώθηκε από ένα Αλβανό, πως οι Έλληνες της Χιμάρας ξέμειναν εκεί πεινασμένοι από την Ελλάδα, με αποτέλεσμα έκτοτε η Αλβανία να τους … ταΐζει και ανακάλυψε ξαφνικά πως το «τσάμικο» είναι Αλβανικό εθνικό ζήτημα και αφορά «δικαιώματα επί της περιουσίας» σε βάρος φυσικά της Ελλάδος! Για «σύνορα της καρδιάς» του δεν μας μίλησε ακόμα, αλλά όπου νάναι θα το ακούσουμε και αυτό!

Τα Μεξικανικά Τσιουάουα πωλούνται πανάκριβα, αλλά είναι πολλά τα λεφτά Άρη*…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Κλείνοντας, αξίζει τον κόπο να διαβάσουμε προσεκτικά μια ανακοίνωση που συνυπογράφουν στις αρχές Νοεμβρίου 2016, οι ΔΕΕΕΜ ΟΜΟΝΟΙΑ / ΚΕΑΔ – παράρτημα Χιμάρας, η Ένωση Χειμαρριωτών «Η ΧΕΙΜΑΡΡΑ» (Ελλάδα), η Ένωση Χειμαρριωτών Αμερικής και η Ένωση Χειμαρριωτών Τιράνων:

Σχετικά με τον θόρυβο που προκλήθηκε τις δύο τελευταίες μέρες με την απαράδεκτη επίθεση που δεχόμαστε από την αλβανική κυβέρνηση και προσωπικά από τον πρωθυπουργό της χώρας πιστεύουμε ότι ως αμέσως βαλλόμενοι είμαστε οι πιο κατάλληλοι για να απαντήσουμε.

Όπως έγινε ευρέως γνωστό, στις 28 Οκτωβρίου την ημέρα που στην Χιμάρα γιορτάζαμε την εθνική μας επέτειο, εστάλησαν 19 ειδοποιητήρια από τον δήμαρχο Χιμάρας για την κατεδάφιση αντίστοιχων σπιτιών και καταστημάτων, ορισμένα από τα οποία είναι πάνω από 100 ετών. Τα ειδοποιητήρια αυτά εστάλησαν αποκλειστικά σε ελληνικής καταγωγής πολίτες, ήταν «λιτά» χωρίς καν αναφορά στο νομικό πλαίσιο της διαταγής.

Το ειδοποιητήριο έδινε προθεσμία εκκένωσης εντός 5 ημερών με την δικαιολογία ότι θα συνεχιστεί το έργο ανάπλασης του ιστορικού κέντρου της Χιμάρας. Ενώ η κοινή γνώμη ευαισθητοποιήθηκε στο άκουσμα αυτής της είδησης, η ενέργεια αυτή δεν είναι μεμονωμένη αλλά αποτελεί συνέχεια ενός οργανωμένου σχεδίου για την υφαρπαγή της περιουσίας μας, την απογύμνωση από οικονομικούς πόρους και εν τέλει τον εξαναγκασμό μας σε εγκατάλειψη της Χιμάρας. Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειώσουμε πως την ώρα που κατεδαφίζονται αυτά τα κτίσματα, στις Παραλίες του Λειβαδιού, στο Ποτάμι, στον Δραλαίο και στο Κηπαρό έχουν δοθεί άδειες ανέγερσης πολυώροφων κτισμάτων (ξενοδοχείων / πολυκατοικιών) σε μη ντόπιους με διάτρητα και πλαστά έγγραφα.

Ημερομηνία ορόσημο της τελευταίας πράξης του δράματος που ζούμε ως κοινότητα ήταν η 31η Ιουλίου του 2014 όταν ο αλβανός πρωθυπουργός αποκάλυψε σαφώς την σκοπιμότητά του για την Χιμάρα. Από το βήμα της αλβανικής βουλής, κατά την συνεδρίαση για την νέα διοικητική διαίρεση ανέφερε χαρακτηριστικά προσπαθώντας να κερδίσει την συναίνεση των εθνικιστών Αλβανών βουλευτών «η Χιμάρα είναι ένα πρόβλημα για την Αλβανία που με την καινούρια διοικητική διαίρεση θα το λύσω μια για πάντα».

Έτσι στην λήξη της συνεδρίασης ψηφίστηκε η καινούρια διοικητική διαίρεση της Αλβανίας που ένωνε τον δήμο μας με άλλες περιοχές, ξένες προς τα ήθη, τα έθιμα και τον πολιτισμό μας σε αντίθεση με όσα προβλέπει ακόμα και το ίδιο το αλβανικό σύνταγμα. Αμέσως μετά η συνέχεια του σχεδίου εξελίχθηκε κατά τις δημοτικές εκλογές του 2015 όταν ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, έκανε τα πάντα για να εκλεγεί το πειθήνιο όργανο του ο Γκόρος. Για να είναι εντελώς σίγουρος ότι δεν θα ξεφύγει η κατάσταση από τον έλεγχό του παρά την εγγύηση που του έδινε η υλοποίηση της διοικητικής διαίρεσης, ασχολήθηκε προσωπικά με το διορισμό του Γκόρου ως δημάρχου. Ερχόμενος τρεις φορές προεκλογικά στην Χιμάρα, έστησε ένα σκηνικό τρόμου για να εκβιάσει τον λαό της και να υφαρπάξει την ψήφο του.

Τελικά αφού πήγαμε σε εκλογές χωρίς παρατηρητές και χωρίς συμμετοχή στην εφορευτική επιτροπή, το αποτέλεσμα για τον κύριο Ράμα και τον κύριο Γκόρο ήταν το επιθυμητό. Θέλουμε να καυτηριάσουμε και να παραδώσουμε στην χλεύη της ιστορίας όλους αυτούς τους «Έλληνες» οι οποίοι συνεργάστηκαν και συναίνεσαν ώστε να έχουμε το μοιραίο τρίδυμο Ράμα – Κοκδήμα - Γκόρο στην εξουσία της Χιμάρας. Αμέσως μετά την εκλογή του κυρίου Γκόρου μπήκε μπροστά το σχέδιο υφαρπαγής των περιουσιών και αφελληνισμού της Χιμάρας καλυπτόμενο πίσω από όμορφα λόγια και υποτιθέμενους σχεδιασμούς όπως πολεοδομική ανάπτυξη, τουριστική ανάπτυξη, επαναξιοποίηση κτλ.

Όλοι εμείς, εδώ και ενάμιση χρόνο καταγγέλλουμε σε όλους τους τόνους αυτό το ύπουλο και καταστροφικό σχέδιο βρίσκοντας συνήθως μη ευήκοα ώτα (4 διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην Χιμάρα, υπομνήματα σε φορείς και ξένες πρεσβείες, επιστολές προς την πολιτεία, παρεμβάσεις σε ΜΜΕ κ.α.)

Τα τελευταία γεγονότα δείχνουν πως ο Αλβανός πρωθυπουργός δεν κρατά ούτε καν τα προσχήματα αφού τρομοκρατεί τον λαό της Χιμάρας παραχαράσσοντας την ιστορία του. Προχωρά σε μία από τις μεγαλύτερες των ύβρεων αμφισβητώντας της ελληνική εθνική μας καταγωγή και στερώντας το δικαίωμά μας στον εθνικό αυτοπροσδιορισμό.

Σχετικά με την φιλοδοξία του να παριστάνει τον ιστορικό, έχουμε να του συστήσουμε να περιοριστεί στα καθήκοντά του γιατί έχει την θλιβερό προνόμιο να πρωθυπουργεύει στην φτωχότερη χώρα της Ευρώπης και να ηγείται της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης που γνώρισε ποτέ η Αλβανία.

Έχουμε να δηλώσουμε κατηγορηματικά πως είμαστε γηγενείς κάτοικοι, με ιστορική, εθνική, πολιτιστική και ανθρωπολογική συνέχεια σε αυτές τις εστίες εδώ και πάνω από 3000 χρόνια και με την αποφασιστικότητά μας, τον αγώνα μας και την βοήθεια του Θεού, θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε για πολλές χιλιετίες ακόμα. Κλείνοντας θα θέλαμε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όλους όσους στέκονται στο πλευρό μας, υπερασπιζόμενοι τα δίκαιά μας.»

Όλοι οι Έλληνες από τα πέρατα της οικουμένης προσυπογράφουν και προσθέτουν την δική μας φωνή διαμαρτυρίας στις Αλβανικές μεθοδεύσεις που κατευθύνονται άκομψα από την Τουρκία. Και μάλιστα από ανθρώπους που μέσα από ψεύτικα λόγια και μεγάλα ισχυρίζονται πως εκφράζουν την βούληση του Αλβανικού λαού και θέλουν να γίνουν μέλη της Ευρωπαϊκής οικογένειας!


Πηγή  INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου