Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Ιαν 2015

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ενώ πλησιάζουμε στην θλιβερή επέτειο της κρίσης των Ιμίων, πολλά αναπάντητα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα μετά από δεκαεννέα χρόνια από την βραδιά εκείνη που είχε φέρει την Ελλάδα και την Τουρκία ένα βήμα πριν από μια πολεμική σύγκρουση.

Ένα μεγάλο από αυτά τα ερωτήματα που μέχρι σήμερα πολύ λίγο είναι γνωστό είναι η ελληνική σημαία που βρίσκονταν στην δεύτερη βραχονησίδα. Το 2001 κυκλοφόρησε στην Τουρκία το αποκαλυπτικό βιβλίο του τότε αρχηγού του Επιτελείου Ναυτικού της Τουρκίας, ναυάρχου Γκιουβέν Έρκαγια, που πέθανε αιφνιδίως τον Μάιο του 2000 και το οποίο υποστηρίζει ότι την Ελληνική σημαία που βρίσκονταν στην δεύτερη Ίμια την κατέβασε το άγημα των Τούρκων κομάντος που αποβιβάστηκε το βράδυ της 29η Ιανουαρίου 1996, για να ανεβάσει την τουρκική.

Το βιβλίο του Γκιουβέν Έρκαγια που έχει τον τίτλο, «Ένας στρατιώτης Ένας Διπλωμάτης», αφηγείται την σταδιοδρομία του Τούρκου ναύαρχου την οποία σε μεγάλο μέρος πέρασε αντιμετωπίζοντας τις ελληνοτουρκικές διαφορές, στο Αιγαίο και στην Κύπρο.
Όπως ομολογεί και ο ίδιος, στις δύο μεγάλες κρίσεις που έφεραν τις δυο χώρες στα πρόθυρα του πόλεμου, δηλαδή στην κρίση του 1986 και στην κρίση των Ιμίων το 1996, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση των ελληνικών δυνάμεων και ήταν από τους κύριους πρωταγωνιστές των γεγονότων.
Για την κρίση των Ιμίων ο Έρκαγια χαρακτηρίζει την κίνηση των Ελλήνων να επιβεβαιώσουν την ελληνική κυριαρχία στην βραχονησίδα, σαν «ελληνική μπαμπεσιά» και ισχυρίζεται ότι το τουρκικό άγημα των κομάντος που πήγε στην δεύτερη Ίμια με μια φουσκωτή λέμβο, πέρασε απαρατήρητο από… 12 ελληνικά πλοία που περιπολούσαν στην περιοχή και αφού αποβιβάστηκε κατέβασε την ελληνική σημαία που βρίσκονταν στην δεύτερη Ίμια και σήκωσε την τουρκική.
Την ίδια ώρα, όπως αναφέρει στο βιβλίο του ο Τούρκος ναύαρχος, ο πρόεδρος Κλίντον αναζητούσε στο τηλέφωνο την Ταντσού Τσιλέρ αλλά δεν μπορούσε να την βρει καθώς όλοι στην Άγκυρα περίμεναν με αγωνία την κατάληξη της επιχείρησης των Τούρκων κομάντος και από την επιτυχία της ή μη, θα εξαρτιόνταν οι επόμενες κινήσεις της Τουρκίας.

Ο Γκιουβέν Έρκαγια εξιστορεί τα γεγονότα που δημιούργησαν την κρίση από τον Δεκέμβριο του 1995 και όπως τονίζει, την περίοδο εκείνη βρίσκονταν σε επίσημη επίσκεψη στο Πακιστάν όπου και έλαβε μήνυμα να επιστρέψει αμέσως στην βάση του γιατί υπήρχαν ραγδαίες εξελίξεις στο Αιγαίο.
Αφού επέστρεψε προσπάθησε να καταλάβει που βρίσκονταν τα Ίμια(!!!), και μάλιστα είχε ζητήσει και κατάλληλους χάρτες για να δει το μέρος όπου εξελίσσονταν η κρίση και που βρίσκονταν ακριβώς αυτές οι βραχονησίδες.
Αναφέρει ο ίδιος στο βιβλίο του: «Η ένταση συνεχώς ανέβαινε και ο τουρκικός τύπος ανέβαζε τους τόνους με πρωτοσέλιδα που έριχναν λάδι στην φωτιά. Από τις 24 έως τις 26 Ιανουαρίου υπήρχε άσκηση στον ναύσταθμο του Γκιολτζούκ, αλλά τα γεγονότα της κρίσης είχαν επισκιάσει την κατάσταση και ενώ υπήρχε προγραμματισμένο ταξίδι μου στην Ολλανδία, ματαιώθηκε εξ αιτίας της κρίσης».

Στις 26 Ιανουαρίου ο Έρκαγια έσπευσε στην Άγκυρα ενώ στον δρόμο του ήρθε μήνυμα να επικοινωνήσει επειγόντως με την πρωθυπουργό Ταντσού Τσιλέρ. Στην τουρκική πρωτεύουσα συνήλθε έκτακτη σύσκεψη με την συμμετοχή της Τσιλέρ, του ίδιου, του υπουργού Εξωτερικών Ντενίζ Μπαϊκάλ, του υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου, στρατηγού Τσεβίκ Μπιρ και συμβούλων του υπουργείου Εξωτερικών (μεταξύ των οποίων αναφέρεται και ο υφυπουργός Ινάλ Μπατού) και επιτελών του Γενικού Επιτελείου.
Η Τσιλέρ ζήτησε την άποψη του Έρκαγια για το τι έπρεπε να γίνει και ο ναύαρχος απάντησε πως ή θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι η βραχονησίδα είναι ελληνική και να αποχωρήσουν ή να επιμένουν και να επιβάλουν με όλα τα μέσα που διέθεταν την τουρκική κυριαρχία. Μέση οδός όπως τόνισε από την αρχή, δεν υπήρχε.
Το ίδιο βράδυ όμως, όπως ομολογεί ο ίδιος, δεν μπόρεσε να κλίσει μάτι καθώς διέβλεπε πως τα πράγματα οδηγούσαν αναπόφευκτα σε σύγκρουση με ανυπολόγιστες συνέπειες και για τις δυο χώρες. Ήταν οργισμένος με την Τσιλέρ γιατί είχε οδηγήσει την Τουρκία σε μια ανεξέλεγκτη κρίση με άγνωστη κατάληξη.
Την επόμενη γευμάτισε με τον Τσεβίκ Μπιρ και τότε σκέφτηκε(;;;), ότι δίπλα στην βραχονησίδα υπήρχε και μια δίδυμη βραχονησίδα που ήταν ακάλυπτη. Αμέσως αποφασίστηκε να ριχτεί στην δεύτερη νησίδα τουρκικό άγημα για να εξισορροπηθεί η κατάσταση.
Σε λίγη ώρα άρχισαν αμέσως οι προετοιμασίες των Τούρκων κομάντος, ενώ στην Άγκυρα καλούνταν ο Έλληνας πρέσβης για να του επιδοθεί τελεσίγραφο αποχώρησης μέσα σε εικοσιτέσσερις ώρες του ελληνικού τμήματος από την πρώτη βραχονησίδα. Τα γεγονότα όπως εξελίχτηκαν στην συνέχεια είναι γνωστά.

Σίγουρα οι μαρτυρίες αυτές ενός από τους πρωταγωνιστές της κρίσης των Ιμίων από την άλλη πλευρά, δείχνουν για άλλη μια φορά το πλεονέκτημα που είχε η ελληνική πλευρά στην κρίση αυτή, την τουρκική αγωνία για το πως θα αντιμετωπίσουν την ελληνική «προκλητικότητα» και τέλος την μεγάλη ελληνική προδοσία που παρέδωσε ουσιαστικά ελληνική κυριαρχία προς ευχαρίστηση των μεγάλων «συμμάχων» μας, των Αμερικανών.
Έκτοτε η τουρκική προκλητικότητα ακολούθησε ιλιγγιώδη ανοδική πορεία σε όλο το μήκος και το πλάτος του ελληνικού Αιγαίου.

Άραγε το πάθημα έγινε μάθημα;
Αν εξετάσουμε τους σημερινούς ηγέτες μας, μάλλον θα οδηγηθούμε σε τραγικά συμπεράσματα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σωτήρης Δημόπουλος 

Οι επικείμενες εκλογές και οι συνέπειές τους θα ολοκληρώσουν τον μικρο-κύκλο της Μεταπολίτευσης, ίσως με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο άνοιξε• δηλαδή με καταστροφή. Για τους επιλήσμονες, θυμίζουμε ότι η περίοδος της πρόσφατης, μακράς σχετικά, Δημοκρατίας μας ανεγέρθη επί των ερειπίων της Κύπρου.

Η δραματικότητα με την οποία εκδηλώνεται η κρίση στην Ελλάδα, από τα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, που τη διαφοροποιεί από όποια άλλη ανάλογη ευρωπαϊκή περίπτωση, αποδεικνύει ότι διέπεται από δομικά χαρακτηριστικά. 

Ως εκ τούτου, δεν επικεντρώνεται μόνον ή κυρίως στις αδυναμίες του παραγωγικού της μοντέλου, ούτε σχετίζεται αποκλειστικά με τις αρνητικές παγκόσμιες ανακατατάξεις. Αν και οι δύο αυτοί παράγοντες συντελούν στην άκρως προβληματική κατάσταση που βιώνει η χώρα, εντούτοις, η οριακή κρισιμότητά της τροφοδοτείται από την σοβαρή παθογένεια του κράτους καθώς και της αλλοτριωμένης «κρατικής ιδεολογίας».

Ο πυρήνας, δηλαδή, του προβλήματος εδράζεται στη δυσλειτουργία και στην αδυναμία, εν τέλει, των κρατικών δομών να εκπληρώσουν το εύρος της αποστολής τους. Να εγγυηθούν επαρκώς την εθνική κυριαρχία, να διατηρούν υψηλό το αίσθημα της εσωτερικής ασφάλειας, και ταυτοχρόνως, να δύνανται να παρέμβουν καθοριστικά στην ανασυγκρότηση της οικονομικής δραστηριότητας, με τομές στην εσωτερική παραγωγή και με την κατάλληλη προβολή ισχύος στο εξωτερικό. 

Παρά το γεγονός ότι το κράτος έχει πληγεί από τα βέλη νεοφιλελεύθερων και νεομαρξιστών, στο όνομα των ατομικών δικαιωμάτων και του μεσσιανισμού της παγκοσμιοποίησης, στα χρόνια της κρίσης ανεδύθη και πάλι, εκ των πραγμάτων, ως πρωταγωνιστικός παράγων. Τούτο γίνεται άμεσα αντιληπτό παρακολουθώντας την εναγώνια δραστηριότητα των χωρών να διασωθούν, να ανθέξουν, να αναδειχθούν, σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.

Και κάνοντας λόγο για χώρες, δεν περιοριζόμαστε σε όσες υποτίθεται δεν είναι εμπεδωμένες οι φιλελεύθερες αξίες ή δεν έχει βαρύνουσα σημασία η κοινωνία των πολιτών, και όπου το κράτος έχει ανοιχτά κυρίαρχο ρόλο στη λειτουργία της αγοράς, όπως είναι η Ρωσσία και η Κίνα. Το ίδιο πράττουν με ιδιαίτερη συνέπεια και οι χώρες του λεγόμενου δυτικού κόσμου. Σε έναν «πόλεμο», άλλωστε, χρησιμοποιείς όποιο όπλο διαθέτεις. 

Η κρισιακή αναστάτωση που έχει πλήξει τις πλείστες οικονομίες έχει αποκαλύψει τη σκανδαλώδη υπερεξουσία των «αόρατων» αγορών. Απέναντί τους το ισχυρό κράτος, είναι το μόνο που δύναται να αντιπαρατεθεί θέτοντας σε εφαρμογή τα πολλαπλά εργαλεία του.

Και δεν είναι μόνον η δυνατότητα της εξισορρόπησης, έναντι των πανίσχυρων χρηματοπιστωτικών κέντρων, που, υποτίθεται, ότι συμπεριφέρονται αποκλειστικά με γνώμονα τη «λεία-κέρδος». Και λέμε υποτίθεται, καθώς στα «καθαρά» οικονομικά κριτήρια, υπεισέρχονται, περιέργως πως, και άλλα αμιγώς και εξόχως πολιτικά, γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά. 

Είναι, όπως αναφέραμε, και οι καίριες παρεμβάσεις στην παραγωγική δομή, που εξασφαλίζουν τις αλλαγές που είναι απαραίτητες για την προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Μπορεί βεβαίως στην περίπτωση της Ευρώπης οι χρηματοδοτήσεις να γίνονται κεντρικά, εντούτοις και αυτές ενέχουν κεϋνσιανό χαρακτήρα. Διότι, πρόκειται για πρακτικές mutatis mutandis που ακολουθήθηκαν και στο μεσοπόλεμο και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και οι οποίες προϋποθέτουν λειτουργικές κρατικές δομές για να αποδώσουν.

Το ισχυρό κράτος κινείται, ταυτοχρόνως, μανιωδώς στον παγκόσμιο χώρο, επιζητώντας το ίδιο συμμαχίες, διεθνή στήριξη και επικερδείς συμφωνίες για να προσφέρει ανάσες ζωής στην εσωτερική του παραγωγική δραστηριότητα. Και όταν χρειάζεται, ή ορθότερα όποτε μπορεί, συμμετέχει και σε άλλες πιο επιθετικές δραστηριότητες για να πετύχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Για τι δυτικές δημοκρατίες αυτό γίνεται πλέον κάτω από το «σταυροφορικό» λάβαρο της παγκόσμιας δημοκρατίας.

Καθόλου τυχαία, άλλωστε, οι ΗΠΑ μετά το αρχικό σοκ της οικονομικής κρίσης, και υπό το φόβο της απώλειας της παγκόσμιας ηγεμονίας, κινήθηκαν ιδιαίτερα επιθετικά σε πολλαπλά μέτωπα: στη Μέση Ανατολή και βόρεια Αφρική, με την αραβική άνοιξη και τον πόλεμο κατά του Άσαντ, κατά της Ρωσσίας, με αφορμή την Ουκρανία, αλλά και κατά της, εν δυνάμει γερμανικής, Ευρώπης. Κρίνοντας, εκ του, έως τώρα, αποτελέσματος, δεν τα πήγαν άσχημα. Η επιτυχία του «δημοκρατικού» ιμπεριαλισμού τους αντανακλάται στην παρούσα οικονομική τους ανάκαμψη.

Την ίδια, όμως, επιθετική τακτική ακολούθησαν ή επεδίωξαν να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι σοβαροί παίκτες του παγκόσμιου συστήματος. Όχι πάντοτε με επιτυχία αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η προσπάθεια της μαραζωμένης Γαλλίας να βάλει πάλι πόδι στο Λεβάντε, κατέληξε στο Βατερλώ του Παρισιού… 

Ένα λειτουργικό κράτος δίδει, επιπλέον και τη δυνατότητα της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής. Η οποία προφυλάσσεται κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης της κρίσης, μέσω πρωτίστως του αισθήματος ασφάλειας που μεταδίδεται στον πολίτη. Αυτή βεβαίως, προϋποθέτει μια σειρά από λειτουργίες όπως είναι κοινωνικές παροχές, απόδοση δικαιοσύνης, πάταξη του εγκλήματος.

Εν ολίγοις, όταν όλα αυτά συμβαίνουν, τότε η μετάβαση προς την έξοδο από την κρίση είναι ευκολότερη. Εξυπακούεται ότι οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν μας και τις διαφορετικές συνθήκες, υπό τις οποίες λειτουργεί το κάθε κράτος, τα διαφορετικά καθήκοντα που έχει να επιτελέσει. Όπως για παράδειγμα, την πολυεθνική σύσταση μια κοινωνίας ή τις εξωτερικές απειλές. 

Επιστρέφοντας, λοιπόν, στην ελληνική περίπτωση είμαστε αναγκασμένοι να αποδεχθούμε ότι το ελληνικό κράτος αδυνατεί σήμερα να ανταπεξέλθει στην αποστολή του. Και τούτο διότι στο διάβα των προηγούμενων δεκαετιών έχει δεχθεί καθοριστική αλλοίωση των χαρακτηριστικών του. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μακρά διαδικασία μετάλλαξης, που συνδέεται άμεσα με τις ιστορικές περιπέτειες της χώρας.

Ως γνωστόν, από την ίδρυση του μικρού ελλαδικού κράτους δημιουργήθηκαν θεσμοί, που ήταν μεταφυτευμένοι από τη Δύση και άρα μη αρκούντως αποτελεσματικοί. Η πελατειακή φύση του θα το χαρακτηρίζει εσαεί. Επιπλέον, η ξενική εξάρτηση ήταν έντονη και η κοινωνική δομή δεν είχε εγχώρια συγκροτημένη εύρωστη αστική τάξη, γεγονός που δυσχέραινε σοβαρά τον εκσυγχρονισμό. 

Παρ’ όλα αυτά, κινητήρια δύναμη και κεντρικός στόχος τον οποίον έπρεπε το κράτος να επιτελέσει ήταν, μέχρι και το 1922, η Μεγάλη Ιδέα. Στην πραγματικότητα, και ορθώς, η κρατική μηχανή προσαρμόστηκε στις ανάγκες αυτής της διαρκούς εξωτερικής επανάστασης, που θα επετύγχανε την εθνική ολοκλήρωση.

Μετά το 1922, υπό το άγος της μικρασιατικής καταστροφής, και κυρίως κατά τη δεκαετία του 1940, η επαναστατική κατάσταση μεταφέρθηκε στο εσωτερικό. Το κράτος, εντασσόμενο στο δυτικό κόσμο, λόγω και της εξωτερικής παρέμβασης, ανασυντάσσει τους θεσμούς του με στόχο την αποτροπή της νίκης των επαναστατικών δυνάμεων, καθώς η τελική έκβαση της αντιπαράθεσης δεν είχε κριθεί, αλλά και τον εκσυγχρονισμού των δομών που απαιτούσε η ευρω-ατλαντική συμμετοχή της Ελλάδας, στο πλαίσιο του ψυχρού πολέμου. 

Για δύο περίπου δεκαετίες, μέχρι και το στρατιωτικό πραξικόπημα, το μοντέλο αυτό επέτυχε σε γενικές γραμμές τους βασικούς σκοπούς για τους οποίους είχε συγκροτηθεί, με όσα αρνητικά στοιχεία βεβαίως το χαρακτήριζαν. Η μεταπολιτευτική εποχή, έχοντας αυτή τη φορά το άγος της Κύπρου, όπου το κράτος απέτυχε να προστατεύσει, βρέθηκε σε κατάσταση σύγχυσης και αποπροσανατολισμού.

Η μακρά εσωτερική επαναστατική διαδικασία θα ολοκληρωθεί με την νίκη των δυνάμεων που είχαν ηττηθεί στο παρελθόν, αλλά αυτό θα γίνει μόνον κατά το ήμισυ. Και αυτό για να μη δημιουργηθεί ουσιαστικό πρόβλημα στο δυτικό κόσμο, στον οποίο παρέμενε ενταγμένη η Ελλάδα. Αυτή, όμως, η επαμφοτερίζουσα νίκη προκάλεσε και μια ιδιόμορφη εκ των έσω κατάληψη της κρατικής μηχανής στο όνομα της δημοκρατίας. 

Ο γιγαντιαίος και ανερμάτιστος κρατικός Λεβιάθαν δεν κινείτο πλέον κατά κάποιων εχθρικών κοινωνικών ομάδων, όπως στο παρελθόν. Προσαρμοζόταν, όμως, σχεδόν αποκλειστικά στην ικανοποίηση των απαιτήσεων των ίδιων των μελών του και του πελατειακού κομματικού συστήματος. Ως εκ τούτου, η κατάρρευσή του ήταν θέμα χρόνου.

Η παράταση του βίου του οφείλετο στη μερική συμμόρφωσή του στις δομές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ώστε να απορροφά διαρκώς τις ενέσεις χρηματοδότησης. Οι οποίες τόνωναν την κατανάλωση και δημιουργούσαν κοινωνική κινητικότητα αλλά την ίδια ώρα μείωναν την πραγματική κρατική ισχύ και εξόντωναν τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας. 

Τα μεγαλοαστικά στρώματα, σε όλη αυτή την περίοδο μετακινήθηκαν σε πιο παρασιτικές δραστηριότητες, με υψηλότερα κέρδη, επωφελούμενα από την μεταμόρφωση του κράτους, την οποία και υποστήριζαν. Ο ρόλος του κράτους είτε ως μεσάζων για την απομύζηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων είτε ως φορέα δυσθεώρητου δανεισμού για εσωτερική διανομή ήταν βολικός.

Η πλέον υπονομευτική συνέπεια αυτής της μετάλλαξης της κρατικής δομής υπήρξε το φαινόμενο η Ελλάδα να διαθέτει ηγεμονικές ελίτ χωρίς εθνο-κρατική ιδεολογία, αλλά επίσης να είναι ίσως η μοναδική χώρα στην οποία οι κρατικοί της λειτουργοί να μη διέπονται από «κρατική ιδεολογία». Να αισθάνονται δηλαδή ότι η τύχη τους και τα προνόμιά τους δεν εξαρτώνται από την γενική ισχύ του μηχανισμού στον οποίο υπηρετούν.

Κατόπιν τούτων των δεδομένων, δεν αποτελεί έκπληξη ότι η Ελλάδα βρίσκεται επί χρόνια στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης, καθώς καλείται να αντιμετωπίσει πολλαπλές άμεσες και μεσοπρόθεσμες προκλήσεις. 

Αναφέρουμε τις σημαντικότερες:
- Την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Η έξοδος από την ευρωζώνη θα σημάνει μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική κρίση. Η υποτιμημένη και πανταχόθεν βαλλόμενη δραχμή θα είναι νόμισμα φτώχειας και δυστυχίας. Είναι η βέβαιη οδός προς την τελική βαλκανιοποίησή μας.
- Την ανασυγκρότηση της παραγωγικής δομής, με τη μείωση των παρασιτικών και μη παραγωγικών δραστηριοτήτων και αντικατάστασή τους με πραγματικά παραγωγικές.
- Την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας. Οι νέο-οθωμανοί της Άγκυρας βαδίζουν βάσει σχεδίου. Επιθυμούν την πλήρη φινλαδοποίησης της Ελλάδας, την απόλυτη υπαγωγή της στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας, και όχι μόνον τη συγκυριαρχία στο Αιγαίο ή την μερική αυτονόμηση της Θράκης.
- Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο. Χωρίς την Ελλάδα, όποια συμμαχία και να κάνει η Λευκωσία, ο ελληνισμός τριών χιλιάδων ετών κινδυνεύει θανάσιμα.
- Την αντιμετώπιση του εν γένει ισλαμικού κινδύνου. Είτε αυτός εμφανιστεί με άμεσα επιθετική μορφή, σε αυτή την πρώτη γραμμή του μετώπου που βρισκόμαστε, είτε με τη μορφή της συνεχούς μεταναστευτικής εισροής στο ελληνικό έδαφος. 

Για να φέρει σε πέρας αυτές τις αποστολές επιβίωσης του ελληνικού έθνους το κράτος πρέπει να αλλάξει ριζικά, και να το κάνει πριν μας προλάβει κάποια καταστροφή –και μετά από αυτή αν δεν υπάρξουν ούτε και οι τελευταίες εφεδρείες είναι πιθανόν η παρακμή να συνεχίζεται μέχρι τη τελική σήψη. 

Εντούτοις, αυτή η αδήριτη οδός σωτηρίας, μέσω της ισχυροποίησης συγκεκριμένων δομών του κράτους, που ασφαλώς προϋποθέτουν τόσο αποφασιστικούς περιορισμούς στις αντι-παραγωγικές του λειτουργίες αλλά και την αύξηση του συγκεντρωτισμού της εξουσίας δεν συζητείται. 

Ο πολιτικός λόγος εξακολουθεί να κινείται με τους όρους της μεταπολίτευσης, διότι οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που πρωταγωνιστούν, αλλά και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ευελπιστούν κατά βάθος στην παράταση της προηγούμενης περιόδου. 

Είτε εν μέρει, με κάποιες προσαρμογές, όπως επιθυμούν τα αστικά στρώματα, που εξακολουθούν να είναι θιασώτες της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από τα οποία προσδοκούν τη σωτηρία τους. 

Είτε με μια επιστροφή στο σύνολό της, όπως επιθυμούν πλατιά στρώματα που εντάσσονται στον τομέα των υπηρεσιών και οι κρατικοί υπάλληλοι, οι οποίοι επίσης στην πλειοψηφία τους είναι οπαδοί των βολικών υπερεθνικών διαδικασιών. 

Το αποτέλεσμα είναι βεβαίως η απώλεια, περαιτέρω, της αξιοπιστίας μας και της όποιας ισχύος μας έχει απομείνει, και η επιτάχυνση της πορείας προς την κατάρρευση. Ελπίδα μας παραμένουν, μόνον, οι άγνωστες βουλές της …Ιστορίας, που συχνά εκπλήσσει!

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Σταύρου Λυγερού  

Οι αναμφισβήτητοι πρωταγωνιστές της επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ. Εάν ξύσουμε λίγο, όμως, την επιφάνεια θα δούμε ότι στην πραγματικότητα στους κόλπους της κοινωνίας συγκρούονται δύο ετεροκαθοριζόμενα εκλογικά ρεύματα: Στη μία όχθη είναι το ρεύμα της τιμωρίας, της ψήφου εναντίον του Μνημονίου και εναντίον του παραδοσιακού συστήματος εξουσίας. Στην άλλη όχθη είναι το ρεύμα του φόβου όχι μόνο για προνόμια, αλλά και για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωζώνη.

Τα εκλογικά αποτελέσματα του 2012 επιβεβαίωσαν τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνταν στο επίπεδο της εκλογικής συμπεριφοράς. Η κατάρρευση του μοντέλου πλασματικής ανάπτυξης είχε διαλύσει το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στις άρχουσες ελίτ και τη μικρομεσαία θάλασσα. Με τη σειρά της, η διάλυση του μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου συμπαρέσυρε το κομματικό σύστημα που εξέφραζε πολιτικά την προηγούμενη κατάσταση.

Προφανώς, το 2012 οι ψηφοφόροι δεν ερωτεύθηκαν ξαφνικά τον Τσίπρα ούτε πείσθηκαν από το πρόγραμμά του. Τα μικρομεσαία στρώματα που είχαν ήδη πέσει στον γκρεμό ή βρίσκονταν στο χείλος του και που ένοιωθαν ότι δεν έχουν πολλά να χάσουν, στράφηκαν προς ό,τι θεωρούσαν –έστω και φαντασιακά– σανίδα σωτηρίας. Για να τερματίσουν τις μνημονιακές πολιτικές που τα εξαθλίωναν, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, αναδεικνύοντάς τον σε βασικό εκφραστή της ψήφου τιμωρίας, αλλά εν μέρει και σε παράγοντα μίας θολής ελπίδας.

Όσο η ασκούμενη μνημονιακή πολιτική συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, τόσο τα καταστρεφόμενα μικρομεσαία στρώματα Εάν, μάλιστα, απογοητευθούν πιθανότατα θα διολισθήσουν σε δυναμικές αντιδράσεις, εάν όχι σε τυφλή κοινωνική έκρηξη. Προσωρινά, οι εκλογές έχουν λειτουργήσει σαν βαλβίδα εκτόνωσης, ρίχνοντας τη θερμοκρασία στην κοινωνία. Εάν, όμως, αποδειχθεί ότι η ψήφος δεν αλλάζει την κατάσταση η θερμοκρασία θα εκτοξευθεί προς το σημείο βρασμού.

Η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ τον Μάιο 2012 και το ενδεχόμενο να αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου είχε προκαλέσει αντισυσπείρωση με σημαία τον ευρωπαϊσμό. Σ’ αυτό είχε συμβάλει καθοριστικά η επικοινωνιακή καταιγίδα ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα ισοδυναμούσε με έξοδο από το ευρώ. Οι ομόρροπες πρωτοφανείς παρεμβάσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων και ΜΜΕ, μάλιστα, είχαν προσδώσει αξιοπιστία σ’ αυτή την απειλή.

Το ρεύμα του φόβου είχε τότε συσπειρώσει κυρίως ανώτερα και μεσαία εισοδηματικά στρώματα που υφίστανται ισχυρές πιέσεις, δυσφορούσαν, αλλά βρίσκονταν ακόμα σε απόσταση ασφαλείας από τον γκρεμό. Αυτά τα στρώματα είχαν ακόμα από αρκετά έως πολλά να χάσουν και φοβούνταν ότι η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγούσε σε δραστική υποβάθμιση και της δικής τους ζωής. Είχαν ψηφίσει κυρίως τη ΝΔ επειδή την θεωρούσαν όχι τόσο λύση στο πρόβλημα, όσο ανάχωμα στην επέλαση του Τσίπρα.

Το 2012 το ρεύμα του φόβου επικράτησε, επειδή επηρέασε μεγάλο μέρος των μικρομεσαίων στρωμάτων. Σ’ αυτό είχε συμβάλει και η ελπίδα τους ότι θα μπορούσαν να απαλλαγούν από τις δυσμενείς επιπτώσεις του Μνημονίου μέσω της επαναδιαπραγμάτευσης. Ας σημειωθεί ότι πριν τις εκλογές του Ιουνίου 2012 και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είχαν υποσχεθεί ότι θα το επαναδιαπραγματευθούν τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Προεκλογική υπόσχεση, βεβαίως, την οποία ξέχασαν την επομένη των εκλογών.

Δυόμιση χρόνια μετά το σκηνικό δεν διαφέρει ποιοτικά. Το νέο διχαστικό κλίμα, οι ορίζουσες του οποίου είναι κοινωνικο-οικονομικές κι όχι κλασικά ιδεολογικο-πολιτικές, όχι μόνο αναπαράγεται, αλλά και εδραιώνεται και βαθαίνει. Οι παραδοσιακές κομματικές ταυτίσεις ρευστοποιούνται περαιτέρω. Για πρώτη φορά μεταπολεμικά, οι πολίτες –με την εξαίρεση ίσως των ηλικιωμένων– ψηφίζουν κυρίως με κριτήριο τις επιπτώσεις που έχει η κρίση στους ίδιους και στο περιβάλλον τους.

Οι διαφορές σε σύγκριση με το 2012 είναι δύο και αμφότερες ευνοούν εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πρώτη είναι οι αλλεπάλληλες πολιτικές διαψεύσεις της κυβέρνησης Σαμαρά, οι οποίες καθιστούν αναξιόπιστο τον ισχυρισμό ότι “φάγαμε το ψάρι, η ουρά του έμεινε”. Η δεύτερη είναι ότι οι πάντες είναι τώρα περισσότερο εξοικειωμένοι με την προοπτική κυβέρνησης Τσίπρα, ενώ και η Κουμουνδούρου έχει κάνει βήματα για να κατευνάσει τους φόβους που προκαλεί αυτή η προοπτική.

Παρόλα αυτά, ο αρχηγός της ΝΔ επιμένει να δίνει την προεκλογική μάχη με κεντρικό όπλο την καλλιέργεια του φόβου. Στο επιτελείο του διαπιστώνουν ότι γίνεται κατάχρηση κι ότι ένας πρωθυπουργός δεν μπορεί να ζητάει την ψήφο, ασκώντας μόνο αντιπολίτευση στην αξιωματική αντιπολίτευση! Από την άλλη πλευρά, όμως, ο Σαμαράς δεν έχει στη διάθεσή του άλλο αποτελεσματικό προεκλογικό όπλο. Όπως προαναφέραμε, οι αλλεπάλληλες πολιτικές διαψεύσεις δεν του αφήνουν περιθώρια να διεκδικήσει την πρωτιά, προβάλλοντας το κυβερνητικό έργο του.

Καλλιεργώντας τον φόβο, η ΝΔ κεφαλαιοποιεί εκλογικά το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα. Αυτό μπορεί να αφορά κατά κύριο λόγο τη σχέση με την Ευρωζώνη, αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Ο πρωθυπουργός βάζει στο κάδρο της κριτικής του και τις ιδεοληπτικές θέσεις της Κουμουνδούρου για την παράνομη μετανάστευση και για εθνικά θέματα. Αναμένεται να επαναφέρει στο κάδρο τους γνωστούς υπαινιγμούς για τον τρόπο που κύκλοι του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζουν την πολιτική βία.

Στις συνθήκες της κλιμακούμενης πόλωσης, τα μικρότερα κόμματα αναμένεται να συμπιεσθούν. Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμα και ψηφοφόροι που απεχθάνονται τον Σαμαρά θα ψηφίσουν τη ΝΔ όχι επειδή τους πείθει πολιτικά, αλλά επειδή την θεωρούν ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή μόνο αυτή μπορεί να κόψει τον δρόμο του Τσίπρα προς την εξουσία.

Το ίδιο ισχύει και στην αντίπερα όχθη. Παρά την κινδυνολογία, το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται –προς το παρόν τουλάχιστον– να κάμπτεται. Κάποιοι από αυτούς που προσανατολίζονται να τον ψηφίσουν, υπό το κράτος του καταιγιστικού επικοινωνιακού βομβαρδισμού και του φόβου, ίσως να κάνουν δεύτερες σκέψεις. Από την άλλη πλευρά, όμως, η προοπτική της νίκης, σε συνδυασμό με την ανάδειξη του Τσίπρα σε πρόμαχο εναντίον των μνημονιακών πολιτικών, έλκει ψηφοφόρους ακόμα και από την ευρύτερη Δεξιά, γεγονός που τροφοδοτεί την εκλογική δυναμική του.

Προς την αντίθετη κατεύθυνση λειτουργεί το μήνυμα που εμμέσως πλην σαφώς στέλνει το ευρωιερατείο. Το μήνυμα είναι ότι η παραμονή στην Ευρωζώνη προϋποθέτει την εφαρμογή των μνημονιακών δεσμεύσεων. Στην Κουμουνδούρου αμφισβητούν αυτή την πολιτική εξίσωση, αλλά δυσκολεύονται να πείσουν, δεδομένου ότι η τροπή των εξελίξεων δεν εξαρτάται από τους ίδιους, αλλά από την απόφαση του ευρωιερατείου. Προφανώς, δεν πρόκειται να ληφθεί απόφαση ευθείας εκδίωξης της Ελλάδας. Εάν, όμως, σταματήσει η χρηματοδότηση εκ των πραγμάτων θα προκύψει τέτοιο θέμα.

Η διαρροή προς το Σπήγκελ ότι το Βερολίνο είναι έτοιμο να δρομολογήσει την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ είχε αναμφίβολα ως στόχο να ασκήσει έναν έμμεσο πλην σαφή εκβιασμό προς τους Έλληνες ψηφοφόρους. Τελικώς, όμως, λειτούργησε σαν μπούμεραγκ. Ακόμα και προσωπικότητες εντός του ευρωιερατείου, οι οποίες δεν τρέφουν καμία συμπάθεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ, υποχρεώθηκαν να παρέμβουν δημοσίως για να προειδοποιήσουν ότι η έξοδος της Ελλάδας θα θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα της Ευρωζώνης.

Αυτές οι φωνές ρηγμάτωσαν την απειλή, η οποία κρατάει ακόμα ψηλά το ποσοστό της ΝΔ. Από την άλλη πλευρά, όμως, η πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ότι θα συνεχίσει το πρόγραμμα υποστήριξης των ελληνικών τραπεζών μόνο εάν η Ελλάδα παραμείνει στον μνημονιακό δρόμο, αναμφίβολα τροφοδοτεί τον φόβο.

Είναι, ωστόσο, ορατό δια γυμνού οφθαλμού ότι σ’ όλο αυτό το παιχνίδι προβολής έμμεσων πλην σαφών εκβιαστικών διλημμάτων ενυπάρχει και το στοιχείο της πολιτικής μπλόφας εν όψει των εξελίξεων. Το ευρωιερατείο θα λάβει τις οριστικές αποφάσεις του μόνο όταν θα έχει ξεκαθαρίσει η εικόνα. Με άλλα λόγια, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά και μόνο τα γεγονότα θα αποδείξουν εάν η πιθανολογούμενη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει σ’ ένα συμβιβασμό με το ευρωιερατείο και σε μία νέα σχέση, ή αντιθέτως θα προκαλέσει ρήξη της Ελλάδας με την Ευρωζώνη.

Οι Έλληνες, πάντως, θα πάνε κι αυτή τη φορά στις κάλπες υπό τον πέλεκυ του ίδιου εκβιαστικού διλήμματος “ευρώ ή χάος”, το οποίο πρακτικά μεταφράζεται στο δίλημμα “μνημονιακές πολιτικές ή χάος”. Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών επιθυμεί ταυτοχρόνως και την παραμονή στο ευρώ και τον απεγκλωβισμό από τις μνημονιακές πολιτικές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τους υπόσχεται ότι θα τους απεγκλωβίσει με διαπραγματεύσεις και εντός της Ευρωζώνης, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να τους το εγγυηθεί. Το πραγματικό δίλημμα είναι επώδυνο: Η μία επιλογή είναι η παραμονή στον μνημονιακό δρόμο, ο οποίος αποδεικνύεται από τα γεγονότα ότι συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Η άλλη επιλογή είναι ο απεγκλωβισμός από τις μνημονιακές πολιτικές, ο οποίος εμπεριέχει πολλές δυσκολίες και αβεβαιότητες, χωρίς καθόλου να αποκλείεται μία ρήξη που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης.

Τα δύσκολα για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μέχρι τις εκλογές, αλλά μετά, εάν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις που τον φέρνουν νικητή. Η εξαγγελία του Τσίπρα ότι θα σχηματίσει δεκαμελές κυβερνητικό σχήμα είναι μία μικρή, αλλά απολύτως ενδεικτική επιβεβαίωση ότι η Κουμουνδούρου είναι ανέτοιμη να διαχειρισθεί με αξιώσεις μία εκ των πραγμάτων εξαιρετικά δυσχερή κατάσταση.

Η αλήθεια είναι ότι στο συγκεκριμένα ζήτημα ο Τσίπρας δεν έκανε τίποτα άλλο από το να ακολουθήσει την πεπατημένη. Η ολιγομελής κυβέρνηση είναι ένα στερεότυπο, που ακούγεται ευχάριστα στα αυτιά της κοινής γνώμης. Το ολιγομελές αυθαιρέτως ταυτίζεται με την ευελιξία.

Σε αντίθεση με την κατάσταση που επικρατεί σ’ άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα είναι δομημένη κατά τρόπο, που την καθιστά υπερβολικά εξαρτημένη από τον κυβερνητικό μηχανισμό. Σε κάθε υπουργείο διορίζονται πολυάριθμοι μετακλητοί αξιωματούχοι (κατά κανόνα άσχετα κομματικά στελέχη) οι οποίοι ουσιαστικά ποδηγετούν και συχνά υποκαθιστούν τους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες, δημιουργώντας ένα αντιπαραγωγικό περιβάλλον.

Η πρακτική αυτή έχει ευνουχίσει τη Δημόσια Διοίκηση, επιτείνοντας την αναποτελεσματικότητά της. Την έχει εθίσει σ’ έναν ευθυνόφοβο και γραφειοκρατικό τρόπο λειτουργίας. Επιπροσθέτως, με τον διορισμό υφυπουργών και γενικών γραμματέων η πολιτική ηγεσία σε κάθε υπουργείο αντί να λειτουργεί ως ενιαίο επιτελείο, τείνει να κατακερματίζεται σε ανταγωνιζόμενα φέουδα.

Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο θα ακολουθήσει την ίδια αποτυχημένη πρακτική, αλλά και θα σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Προς αυτή την κατεύθυνση δεν θα λειτουργήσει μόνο η ανασφάλεια των υπουργών του στο άγνωστο περιβάλλον του κρατικού μηχανισμού και η δικαιολογημένη τάση τους για έλεγχο των υπηρεσιών. Θα λειτουργήσουν και οι ασφυκτικές πιέσεις για βόλεμα “πεινασμένων” κομματικών στελεχών που από τώρα θεωρούν ότι έρχεται η ώρα τους.

Το πρόβλημα των εκτεταμένων συναρμοδιοτήτων δεν λύνεται με την τεχνητή συγκόλληση υπουργείων. Η τάση συγκέντρωσης όσο το δυνατόν περισσότερων αρμοδιοτήτων εκτός από λαϊκιστικό στερεότυπο είναι κι αλάνθαστο σημάδι “φεουδαλικής” οργάνωσης του κυβερνητικού μηχανισμού. Η πείρα αποδεικνύει ότι για να διακριθεί ένας υπουργός δεν έχει ανάγκη πολλές αρμοδιότητες. Η τάση συγκέντρωσης πολλών αρμοδιοτήτων συχνά βραχυκυκλώνει ακόμα και ικανούς πολιτικούς.

Η πολιτική διεύθυνση του ελληνικού κρατικού μηχανισμού απαιτεί αρκετούς υπουργούς και ελάχιστους υφυπουργούς. Το κρίσιμο, όμως, είναι το κυβερνητικό σχήμα να συντονίζεται και να ελέγχεται αποτελεσματικά από τον πρωθυπουργό και το επιτελείο του. 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 201


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Θανάσης Πίτατζης 


Στο σημερινό μας άρθρο με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι που φυσικά καταδικάζουμε θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε την αιτία της ύπαρξης εξτρεμιστικής τρομοκρατίας κατά της Δύσης.

Τις τελευταίες μέρες έχουμε κατακλυστεί από άρθρα και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό περί ύπαρξης πολέμου μεταξύ δύο πολιτισμών, πιο συγκεκριμένα πολλοί υποστηρίζουνε για πόλεμο μεταξύ Δύσης και Ανατολής ενώ άλλοι για πόλεμος μεταξύ του Ισλαμικού Κόσμου και του Χριστιανικού.

Στην σημερινή μας ανάλυση θα αναδείξουμε ότι το η ρίζα του προβλήματος σε ότι αφορά είτε τον πόλεμο των πολιτισμών είτε την τρομοκρατία είναι η ασφαλής πρόσβαση της Δύσης αλλά και ο εφοδιασμός της με πρώτες ύλες, πιο συγκεκριμένα θα αναφερθούμε στο φυσικό αέριο και στο πετρέλαιο. Τους δύο τελευταίους δύο αιώνες η Δύση (Ευρώπη και Β. Αμερική) έχει στηρίξει την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της στην κατανάλωση των πρώτων υλών κυρίως της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Άρα δεν μιλάμε για έναν πόλεμο των πολιτισμών αλλά για ένα πόλεμο των ορυκτών πόρων. Ακόμη η ύπαρξη δυτικών στρατευμάτων στην Μέση Ανατολή και την Αφρική τα τελευταία 100 χρόνια για να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη μεταφορά των υδρογονανθράκων στις Δυτικές αγορές έδωσε την ευκαιρία στην δημιουργία εξτρεμιστικών ομάδων με πρόσχημα την καταπίεση της Δύσης.

Αποθέματα υδρογονανθράκων στην Μέση Ανατολή και την Αφρική

Αποδεδειγμένα Αποθέματα Πετρελαίου παγκοσμίως για το έτος 2013, Πηγή: Anon, 2014. BP Statistical Review of World Energy June 2014 About this review (June).

Αποδεδειγμένα Αποθέματα Φυσικού Αερίου παγκοσμίως για το έτος 2013, Πηγή: Anon, 2014. BP Statistical Review of World Energy June 2014 About this review (June).

Από τα παραπάνω σχεδιαγράμματα φαίνεται ότι οι χώρες της Μέσης Ανατολής κατέχουν:
• Το 48% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου και
• Το 43,2% των παγκόσμιων αποθεμάτων Φυσικού Αερίου
Άρα η Δύση θα χρειαστεί να εμπλέκεται στην Μέση Ανατολή για πολλά χρόνια για να εξασφαλίσει τις απαραίτητες ποσότητες υδρογονανθράκων και πρώτων υλών.

Στρατηγικές επιλογές της Δύσης για απεμπλοκή από την Μέση Ανατολή

Είναι φανερό ότι οι επιλογές της Δύσης επί αυτού του θέματος είναι περιορισμένες και όλες είναι μεγάλου χρηματικού κόστους, αυτές είναι:
• Συνολική επίλυση των προβλημάτων στην Μέση Ανατολή με την δημιουργία καινούργιων κρατών ομοιογενών πληθυσμών, λύση των υπάρχοντών προβλημάτων όπως η σύγκρουση ανάμεσα σε Ισραήλ και Γάζα αλλά και η καθιέρωση δύο περιφερειακών γεωπολιτικών παικτών που θα εποπτεύουν την περιοχή, όπως το Ιράν και η Σαουδική Αραβία με τη υποστήριξη της Δύσης βέβαια.
• Σταδιακή απεξάρτηση της Δύσης από τους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής

Σταδιακή απεξάρτηση της Δύσης από τους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής
Αυτή η στρατηγική θέλει χρόνια για να υλοποιηθεί και σημαντικά χρηματικά ποσά για την πλήρη ανάπτυξη της. Ακόμη κάποιες ενέργειες που πρέπει να υλοποιηθούνε για την επίτευξη του στόχου αυτού είναι:
• Περιορισμός της χρήσης του πετρελαίου σε όλο το φάσμα της Οικονομίας αν είναι αυτό δυνατόν και η αντικατάσταση με φυσικό αέριο ή άλλες μορφές ενέργειας
• Εφαρμογή μέτρων εξοικονόμησης ενέργειας, όπως η αλλαγή κοινωνικής κουλτούρας που οδηγεί σε χρήση λιγότερης ενέργεια ανά άτομο
• Επέκταση της χρησιμοποίησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας
• Ανάπτυξη της τεχνολογίας εξορύξεων μη συμβατικών υδρογονανθράκων όπως το σχιστολιθικό φυσικό αέριο και οι υδρίτες μεθανίου. Βέβαια εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε ότι θα πρέπει να περιοριστεί το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των διαδικασιών αυτών όσο το δυνατών γίνεται.

Χάρτης ύπαρξης αποθεμάτων Υδριτών Μεθανίου, Πηγή: http://www.naturalgaseurope.com/methane-hydrates-and-the-potential-natural-gas-boom

Από τον παραπάνω χάρτη εξάγεται το συμπέρασμα ότι μόλις υπάρξει διαθέσιμη εμπορικά η τεχνολογία εξόρυξης υδριτών μεθανίου η Δύση θα είναι ένα βήμα πιο κοντά από την απεξάρτηση της από τους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής. Βέβαια όλα αυτά είναι δυνατόν να συμβούν λόγω των τεράστιων αποθεμάτων που υπάρχουνε πάνω στον πλανήτη μας αλλά και ότι η παρουσίας τους είναι μακριά από την Μέση Ανατολή. Τέλος η εμπορική εκμετάλλευση καινούργιων πηγών ενέργειας εξαρτάται από την εξέλιξη της τεχνολογίας, τις συνθήκες της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου, το κόστος εξόρυξης και οι παγκόσμιες τιμές φυσικού αερίου και πετρελαίου.

Για το τι είναι οι Υδρίτες Μεθανίου, μπορείτε να ενημερωθείτε από παλιό μας άρθρο εδώ.

Κόστος εξόρυξής υδρογονανθράκων και τιμές πετρελαίου

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Rystad Energy , μίας συμβουλευτικής εταιρείας με έδρα το Όσλο της Νορβηγίας το 2015 θα είναι δύσκολη χρονιά για το πετρέλαιο λόγω των τιμών πετρελαίου. Παρακάτω σας παρουσιάζουμε ένα σχεδιάγραμμα με τις τιμές πετρελαίου ανάλογα με το κόστος εξόρυξης ανά είδος υδρογονάνθρακα. Επίσης στον οριζόντιο άξονα παρουσιάζεται το μερίδιο αγοράς με ορίζοντα το 2020 του κάθε είδους πετρελαίου.


Από το παραπάνω σχεδιάγραμμα φαίνεται ότι η Μέση Ανατολή δεν είναι σημαντική μόνο λόγω αποθεμάτων αλλά και λόγω χαμηλού κόστους εξόρυξης. Ακόμη από αυτό το σχεδιάγραμμα είναι κατανοητό πόσο σημαντικές είναι οι τιμές πετρελαίου και ότι αυτήν την περίοδο με τις χαμηλές τιμές έχουμε ενεργειακό πόλεμο εν εξελίξει. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο στόχος αυτού του πολέμου είναι οι γεωπολιτικοί αντίπαλοι των ΗΠΑ, κάτι που δικαιολογείται με τις τιμές στα 70 – 80 $ το βαρέλι αλλά με τα τιμές στα 30 – 50 $ το βαρέλι είναι φανερό ότι περνάμε σε ένα πόλεμο ανάμεσα στους πετρελαιοπαραγωγούς της Μέσης Ανατολής με τους παραγωγούς σχιστολιθικού πετρελαίου των ΗΠΑ. (αυτό εξηγείται και από το πρόσφατο εξώφυλλο του περιοδικού Economist)


ΗΠΑ – Στρατηγική Απεξάρτησης από εισαγωγές Φυσικού Αερίου και Πετρελαίου

Η Αμερική από το 2008 και μετά την επανάσταση του σχιστολιθικού φυσικού αερίου και πετρελαίου έχει ως πάγια στρατηγική την απεξάρτηση από τις εισαγωγές υδρογονανθράκων ή τουλάχιστον όσο το δυνατόν περισσότερο την ελαχιστοποίηση των εισαγωγών. Για να πετύχουν οι ΗΠΑ κάτι τέτοιο εφαρμόζουν και τις δύο στρατηγικές επιλογές που αναφέραμε παραπάνω, αυτές είναι:
• Αναδιαμόρφωση του χάρτη της Μέσης Ανατολής με στόχο της απρόσκοπτη τροφοδοσία της Δύσης με υδρογονάνθρακες, έλεγχος της περιοχής από περιφερειακούς γεωπολιτικούς παίκτες μέσω της ισορροπίας δυνάμεων, βλέπε Ιράν και Σαουδική Αραβία. Αυτή η στρατηγική εξηγεί και την σύσφιξη των σχέσεων τελευταία ανάμεσα σε Ιράν και ΗΠΑ. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ.


Σε αυτό το σημείο θα δανειστούμε αυτούσια δύο κομμάτια από το άρθρο του Κύριου Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη με όνομα “Συνωμοσία ο χάρτης… «προφητεία» για τη Μ. Ανατολή του 2006;” στην ιστοσελίδα www.defence-point.gr για να κατανοήσουμε την γεωπολιτική ανάλυση του χάρτη από ένα ειδικό επί του θέματος.

Παραθέτουμε τα κομμάτια:

«Ο συγκεκριμένος χάρτης δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ (Armed Forces Journal) τον Ιούνιο του 2006. Ο συγγραφέας της ανάλυσης που συνόδευε την «πέτρα του σκανδάλου» ήταν ο Ραλφ Πίτερς, ενώ ο τίτλος του άρθρου ήταν «Blood borders: How a better Middle East would look» (Ματωμένα Σύνορα: Πως θα έμοιαζε μια καλύτερη Μέση Ανατολή). [1]
Λίγο-πολύ, ο Ρ. Πήτερς προχώρησε σε μία προωθημένη για την εποχή ανάλυση – σενάριο, αναφορικά με το πώς θα μπορούσε να διαμορφωθεί μία Μέση Ανατολή, η οποία θα ήταν απαλλαγμένη από τα τεχνητά σύνορα της μετα-Οθωμανικής και αποικιακής εποχής της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα, και θα διαμορφωνόταν μία κατάσταση η οποία θα ήταν πολύ πιο αντιπροσωπευτική των εθνοτικών και θρησκευτικών πραγματικοτήτων της περιοχής, άρα και πολύ πιο σταθερή.» [1]

«Με βάση αυτή τη λογική – ελπίζουμε – παράθεση επιχειρημάτων, η παρουσίαση «προφητικών» χαρτών 8 έτη πριν την «υλοποίηση» των προβλέψεών τους επί του πεδίου, δεν αποτελεί τόσο μία συνωμοσία όσο μία συνεπή και βαθιά γνώση των καταστάσεων και της τροπής που θα μπορούσαν να πάρουν διαφορετικά γεγονότα, μετά από τις ενέργειες και τις παραλείψεις των διαφόρων τοπικών και περιφερειακών γεωπολιτικών δρώντων. Εάν φυσικά τις διάφορες «ενέργειες» ή «μη-ενέργειες» κάποιος τις θεωρήσει και αυτές ως «συνωμοσία», αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα.

Με συνωμοσία ή χωρίς συνωμοσία, για την ώρα, ο χάρτης του 2006 στο κομμάτι που αφορά το Ιράκ, φαίνεται να βγάνει αληθινός.» [1]

• Η δεύτερη στρατηγική των ΗΠΑ είναι η ανάπτυξη τεχνολογίας εξόρυξης μη συμβατικών μορφών υδρογονανθράκων όπως το σχιστολιθικό φυσικό αέριο, μια στρατηγική που σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς θα την καταστήσει ενεργειακή αυτόνομη σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο μέχρι και το 2020, άρα πλήρη απεξάρτηση των ΗΠΑ από τους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής. Ακόμη σύμφωνα με την τελευταία στρατηγική δικαιολογείται και ο πόλεμος των τιμών πετρελαίου που βλέπουμε τους τελευταίους μήνες,

Οφέλη της Αμερικής από την απεξάρτηση της εισαγωγής υδρογονανθράκων – Παράδειγμα για την Ευρώπη

• Άνθιση της εγχώριας Οικονομίας
• Μείωση των τιμών των καυσίμων
• Γεωπολιτική ευελιξία, αν αναλογιστούμε ότι πριν 4 χρόνια η ΗΠΑ είχαμε μόνιμα στον Περσικό Κόλπο 3 μοίρες αεροπλανοφόρων και συνολικά 5-7 εκτός ΗΠΑ για να επιτηρούν τις διόδους διέλευσης της διεθνής ναυσιπλοΐας. Τώρα έχουνε μόνο 2 ενεργές μοίρες αεροπλανοφόρων, μία στον Περσικό και μία στο Ειρηνικό (βλέπε κάτω τον αντίστοιχο χάρτη από το γεωπολιτικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ το Stratfor). Τέλος η γεωπολιτική ευελιξία είναι εμφανείς και από το ότι οι ΗΠΑ παίζουνε σχεδόν 50:50 το Ιράν και την Σαουδική Αραβία.
• Μείωση των στρατιωτικών δαπανών και εξοικονόμηση χρημάτων που μπορούν να διατεθούν στη έρευνα για την ανάπτυξη της τεχνολογίας εξαγωγής υδριτών μεθανίου
• Μείωση του ελλείματος Ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών
• Μείωση του ελλείματος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ


Γενικά Συμπεράσματα από την ανάλυση μας
• Είναι φανερό ότι η Ευρώπη αν δεν δράσει σύντομα θα καταστεί ενεργειακός όμηρος για πολλές δεκαετίες είτε από τη Ρωσία είτε από την Μέση Ανατολή είτε ακόμη και από τις ΗΠΑ
• Ο πόλεμος των τιμών πετρελαίου θα συνεχιστεί και το 2015 σύμφωνα με πολλούς αναλυτές και θα προκαλέσει πολλές γεωπολιτικές ανακατατάξεις
• Λαμβάνοντας υπόψη το οικονομικό κραχ του 2008, τον οικονομικό πόλεμο από το 2008 μέχρι σήμερα, τον ενεργειακό πόλεμο λόγω των τιμών πετρελαίου το τελευταίο οχτάμηνο, την πιθανή ενεργειακή αυτονομία των ΗΠΑ σε λίγα χρόνια, την στρατιωτική απόσυρση των ΗΠΑ από την Ευρώπη αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο (κάτι που είχε γίνει και πριν τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο), τις γεωπολιτικές αναταράξεις στην Ευρασία (βλέπε Ουκρανία, Συρία, Ιράκ και Λιβύη) είναι πιθανόν να οδεύουμε όχι στον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά σε περιφερειακές συγκρούσεις μεγάλης εμβέλειας.

Προσωπική εκτίμηση: Η παραγωγή φυσικού αερίου από υδρίτες μεθανίου, λόγω των τεράστιων αποθεμάτων μπορεί να είναι ο καταλύτης των σχέσεων της Δύσης με τον Ισλαμικό κόσμο.

Είναι φανερό από όλα τα παραπάνω ότι το γεωπολιτικό παίγνιο πάνω στον πλανήτη καθορίζεται από τον πόλεμο για τον έλεγχο των ορυκτών πόρων και όχι από τον πόλεμο των πολιτισμών.

Πηγή EnergyPress
Αθανάσιος Πίτατζης, Διπλωματούχος Μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, Μεταπτυχιακός φοιτητής 2014-2015 στο ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (Καβάλα) στο Μεταπτυχιακό Φυσικού Αερίου και Πετρελαίου
[1] Πληροφορίες από το Άρθρο Συνωμοσία ο χάρτης… «προφητεία» για τη Μ. Ανατολή του 2006

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά

Αν σήμερα όλοι συζητάμε για μια εικαζόμενη κωλοτούμπα του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία επενδύουν και τα μεγάλα συμφέροντα της χώρας και προπαντός οι ξένοι προστάτες, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτή έχει ήδη πραγματοποιηθεί με πανηγυρικό τρόπο από τον κάποτε αντιμνημονιακό Αντώνη Σαμαρά και τη Ν.Δ.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως, για ενάμισι τουλάχιστον χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου, η Ν.Δ., υπό την ηγεσία του Σαμαρά, σε αντίθεση με την εξ αρχής μνημονιακή Ντόρα Μπακογιάννη, επένδυαν στο αντιμνημονιακό αίσθημα των Ελλήνων, και κάποιοι σύμβουλοι του Σαμαρά παρήλαυναν ακόμα και από τις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων.
Και όμως, τρία χρόνια μετά, μέσα από αδιάκοπες και σταδιακές «προσαρμογές», η Ν.Δ. απέσπασε από το ΠΑΣΟΚ τον τίτλο του Ηρακλέως του μνημονίου, για να μεταβληθεί αυτή στον κεντρικό εκφραστή της λογικής της αδιαμαρτύρητης υποταγής στα κελεύσματα της Γερμανίας και των αγορών.

Μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, η Ν.Δ. του Σαμαρά κατήγγελλε τον Γιώργο Παπανδρέου ως καταστροφέα της χώρας και τους Γερμανούς της κ. Μέρκελ ως τους στυγνούς στραγγαλιστές της Ελλάδας.
Και τότε, τον Νοέμβριο του 2011, κατεδείχθη η πραγματική φύση αυτού του κόμματος και της ηγεσίας του. Ακριβώς γιατί δεν εξέφραζε κάποια – ουσιαστικά ανύπαρκτη– εθνική αστική τάξη, που θα μπορούσε να προβάλει ένα όραμα έστω στοιχειώδους αξιοπρέπειας της χώρας, αλλά μία τάξη παρασίτων, κομπιναδόρων και μεταπρατών, εν τέλει προσαρμόστηκε στον ίδιο της τον ιστορικό χαρακτήρα.

Τον Νοέμβριο του 2011, μετά το κάζο του ΓΑΠ στη σύνοδο της Νίκαιας, ο Σαμαράς είχε την ευκαιρία να μεταβληθεί, έστω και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, σε εθνικό ηγέτη και να προσφέρει στη Δεξιά μια ιστορική νομιμοποίηση ανάλογη με εκείνη –τηρουμένων των αναλογιών– που της είχε προσφέρει ο Κων. Καραμανλής το 1974.
Εάν, σε εκείνα τα κρίσιμα εικοσιτετράωρα, επέμενε σε μία γραμμή απόρριψης του οποιουδήποτε συμβιβασμού με τον ΓΑΠ και άμεσης προσφυγής στις εκλογές, θα μπορούσε να χαράξει –και υπήρχαν ακόμα οι προϋποθέσεις– μια νέα πορεία για τη χώρα, αλλά και για το κόμμα του και τον προσωπικό του ρόλο.
Θα μπορούσε να εκφράσει άμεσα την αντιμνημονιακή πλειοψηφία των Ελλήνων και να οδηγήσει τη μνημονιακή πολιτική σε αδιέξοδο αποφεύγοντας την κυβέρνηση Παπαδήμου, την υπογραφή του PSI, που κατέστρεψε τα ασφαλιστικά ταμεία, και την αποδοχή του αγγλικού δικαίου για τα δάνεια της χώρας.
Αντ’ αυτού, και ενώ ήδη η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ διαλυόταν, προσχώρησε στο μνημονιακό στρατόπεδο αρχίζοντας τη μακρά πορεία της ολοκληρωτικής υποταγής στους δανειστές, που τείνει σήμερα, τρία χρόνια μετά, να ολοκληρωθεί με την απόρριψή του από τους ίδιους σαν στυμμένη λεμονόκουπα.

Μέσα σε τρία χρόνια, από τη λογική της «ριζικής αναδιαπραγμάτευσης» του χρέους, με την οποία κατάφερε τελικώς να επιβληθεί, στο παραπέντε, στις εκλογές του Ιουνίου 2012, και της άρνησης επιβολής νέων βαρών στους Έλληνες, πέρασε σταδιακά στην εντελώς αντίθετη λογική, στην οποία κατέληξε μετά το φθινόπωρο του 2014.
Τώρα πια, και αυτό φάνηκε και σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, δεν διεκδικεί ούτε καν την επιμήκυνση των δανείων και τη μείωση των επιτοκίων, την οποία είχαν υποσχεθεί οι Ευρωπαίοι από το 2012.
Σταδιακώς, μέσα από διαρκείς προσαρμογές, υποχωρήσεις και αλλοπρόσαλλες κινήσεις, μεταβλήθηκε σε έναν πελιδνό υπηρέτη των Γερμανών, οι οποίοι τον πλήρωσαν με το νόμισμα που ταιριάζει στους υποτακτικούς. Δηλαδή, την πλήρη απαξίωση και τον οριστικό στραγγαλισμό του στη διάρκεια του φθινοπώρου του 2014, όταν του έκοψαν κάθε δυνατότητα επιβίωσης, με την τρόικα να ζητάει ακόμα σκληρότερα μέτρα, τα σπρεντ να εκτινάσσονται και πάλι και το όνειρο εξόδου στις αγορές να μεταβάλλεται στον εφιάλτη της αποτυχίας της εκλογής προέδρου και της πιθανότατης ήττας στις εκλογές.
Και τώρα πια, όταν οι Γερμανοί δεν τον χρειάζονται και η Ελλάδα δεν συνιστά κίνδυνο για τις ευρωπαϊκές τράπεζες και για το ευρώ, όπως ήταν το 2012, να δείχνουν μια παγερή αδιαφορία για την τύχη του, και ούτε η Μέρκελ ούτε ο Σόιμπλε, ούτε κανένας άλλος εκτός από τον Ραχόι, που φοβάται ότι θα έχει την ίδια τύχη στην Ισπανία, δεν εμφανίζεται στο πλευρό του.

Ακόμα και οι Αμερικανοί, από τους οποίους θα περίμενε κάποια υποστήριξη για γεωπολιτικούς λόγους, όχι απλώς τον αγνοούν, αλλά μάλλον ήδη ποντάρουν στο αντίπαλο άλογο, για να λύσουν τις εκκρεμότητές τους στην Κύπρο και τα Σκόπια.
Έτσι, ο Αντώνης Σαμαράς, έχοντας χάσει και το alter ego του, τον Χρύσανθο Λαζαρίδη, που εκδιώχθηκε από τον Καραμανλή από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, περιφέρεται πελιδνός, κατηφής, φοβικός, από χωρίου εις χωρίον, παρακαλώντας τις άγιες εικόνες και την Παναγία να τον σώσουν.
Και εάν η Ν.Δ. δεν εμφανίζει μια δημοσκοπική κατάρρευση και προσπαθεί ακόμα «να φέρει το ματς στα ίσα», ή έστω να χάσει με μικρό ποσοστό, αυτό δεν συμβαίνει γιατί εξακολουθεί να έχει μια ουσιαστική στήριξη από την ελληνική κοινωνία, αλλά απλούστατα γιατί πολλοί Έλληνες φοβούνται τους αντιπάλους του. Και γι’ αυτό προσπαθεί να εκμεταλλευτεί συγκυριακά αυτόν τον φόβο για να συντηρήσει –ως το αναγκαίο κακό– κάποιες δυνάμεις.
Ωστόσο, όταν και εφόσον θα έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο η διλημματική λογική που επιβάλλουν και οι εκλογές, τότε θα ακολουθήσει η μεγάλη κατάρρευση. Ο Σαμαράς και η Ν.Δ. που εκπροσωπεί θα οδηγηθούν σε μια καθολική κρίση, που στο τέλος του δρόμου θα οδηγήσει σε έκλειψή της και σε ριζική ανασύνθεση του χώρου της Δεξιάς. Χαρακτηριστικό αυτής της επιβίωσης, μόνο μέσω του φόβου του αντιπάλου, είναι το γεγονός πως όλη η προεκλογική εκστρατεία του Σαμαρά έχει ως άξονα τους κινδύνους –ενίοτε πραγματικούς, αλλά όχι πάντα– που θα επιφέρει η άνοδος στην εξουσία του αντιπάλου.

Όμως, αυτή η κατάρρευση του παραδοσιακού αστικού χώρου –με πρώτο το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. να ακολουθεί– δεν αποτελεί απλώς ένδειξη ή έκφραση της προσωπικής ή πολιτικής αδυναμίας των συγκεκριμένων εκπροσώπων του – διότι, εξάλλου, δεν διαθέτει και άλλους.
Αποτελεί ένα δομικό στοιχείο της παρακμής ενός αστικού χώρου που δεν έχει πλέον παρά ελάχιστα παραγωγικά χαρακτηριστικά, έχει διαλύσει τα παραγωγικά και εμπορικά μεσοστρώματα και στηρίζεται μόνον στη λούμπεν μεγαλοαστική τάξη και «επιχειρηματίες»… τύπου Μπέου και μη χειρότερα.
Ακόμα και οι παραδοσιακοί εργολάβοι, στυλοβάτες του σημιτικού πασοκισμού, επιβιώνουν βαρύτατα πληγωμένοι. Η εξουσία έφτασε πια να στηρίζεται στους μεγαλοξενοδόχους, που δεν βλέπουν άλλο δρόμο για την Ελλάδα παρά μόνον την επιβίωσή της ως τουριστικό και παρασιτικό παράρτημα της Δύσης, με χαμηλούς μισθούς, ανασφάλιστη και ευέλικτη εργασία, μια και εξάλλου δεν ενδιαφέρονται τόσο για την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων όσο για την εισροή ξένων κεφαλαίων και εισοδημάτων.

Η ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης και η διατήρηση ή ανασύνταξη του παραγωγικού δυναμικού της χώρας αποτελεί δευτερεύουσα ή αμελητέα μέριμνα των κυρίαρχων ελίτ.
Και η κρίση έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα. Μεγάλωσαν οι ανισότητες στο εσωτερικό της χώρας (ο σχετικός δείκτης Gini εκτινάχθηκε, από το 2009 έως το 2013, από το 0,32 στο 0,36) και το αστικό στρατόπεδο και οι εκπροσωπήσεις του, που μπορούσε στις απαρχές της κρίσης να στηρίζεται σε μια αναιμική, αλλά πάντως υπαρκτή αστική τάξη και μεσαία στρώματα, πέντε χρόνια μετά προσβλέπουν σχεδόν αποκλειστικά στους μεγαλοξενοδόχους, τους τραπεζίτες και τους μαφιόζους.

Με φόντο αυτές τις οικονομικές και κοινωνιολογικές εξελίξεις μπορούμε να κατανοήσουμε ευκολότερα το πώς ο Αντώνης Σαμαράς, από ένα καλοθρεμμένο τέκνο των βορείων προαστίων, με πατριωτικές περγαμηνές, που πρόβαλλε αντιρρήσεις στη βίαιη μνημονιακή υποβάθμιση της χώρας, μεταβλήθηκε σταδιακώς σε ατζέντη τουριστικών πρακτορείων και ικέτη στα πόδια της Παναγίας, μήπως και κάνει το θαύμα της!

Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κλεισθένης 

Εξετάζοντας τα πιθανά εκλογικά αποτελέσματα προκύπτουν κάποια περίεργα συμπεράσματα. Υπάρχει φυσικά, αν και είναι δύσκολο, η περίπτωση αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ. 

Αυτή η εξέλιξη δίνει κυβερνητική λύση, εξακολουθεί όμως να είναι λύση χωρίς την αναγκαία δημοκρατική νομιμοποίηση γιατί η πιθανή αυτοδυναμία θα προκύψει με εκλογικό ποσοστό πολύ κάτω του 50% +1. 

Μπορεί μία τέτοια κυβέρνηση να λύσει τα σοβαρότατα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας; 

 Μπορεί μία τέτοια κυβέρνηση να διαπραγματευτεί με δυνατότητες επιτυχίας το φλέγον ζήτημα του χρέους;

 Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ. 

Η κυβερνητική σύμπραξη με άλλα κόμματα φαντάζει αδύνατη, εκτός κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλάξει ρότα. 

Αν δεχτούμε ότι οι ΑΝ.ΕΛ και το νεοσύστατο κόμμα Παπανδρέου δεν μπουν στην βουλή τότε διευκολύνεται η κατάκτηση της αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ, πλην όμως δεν θα υπάρχουν κυβερνητικοί εταίροι. 

 Πιο περίπλοκη γίνεται η συγκρότηση κυβέρνησης αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φτάσει την αυτοδυναμία. 

 Απ' εδώ και πλέον αρχίζει η αφήγηση του φανταστικού αλλά όχι απίθανου σεναρίου που προείπα. 

 1ο) Αν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση η βουλή δεν μπορεί να εκλέξει πρόεδρο της δημοκρατίας όπως ορίζει το σύνταγμα. Θα γίνουν επαναληπτικές εκλογές. Εδώ τονίζω ότι υπάρχει διχογνωμία. Άλλοι τάσσονται υπέρ της άποψης ότι ο πρόεδρος μπορεί να εκλεγεί και χωρίς να έχει σχηματιστεί κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο όμως αποδυναμώνει την δημοκρατική νομιμοποίησή του. 

 2ο) Ο Σαμαράς, αφού θα έχει ηττηθεί κατά κράτος απ' τον ΣΥΡΙΖΑ, θα αναγκαστεί να αποχωρήσει απ' την αρχηγία της Ν.Δ. 

 3ο) Αν η Χ.Α είναι τρίτο κόμμα θα έχουμε το ευτράπελο ο αρχηγός της όντας προφυλακισμένος να παίρνει απ' τον Παπούλια την τρίτη εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. 

 4ο) Η λεγόμενη εθνική συνεννόηση δεν μπορεί να υπάρξει όσο στην ηγεσία της Ν.Δ υπάρχει ο Σαμαράς και η "παρέα" του. 

5ο) Ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί καλές σχέσεις με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, υπάρχουν και σχετικές δηλώσεις. Πολλοί πιστεύουν ότι θα τον προτείνουν για πρόεδρο. Ίσως όμως να υπάρξει άλλη εξέλιξη. 

6ο) Προ του πιθανού αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές ίσως χρειαστεί να κυβερνηθεί η Ελλάδα με τον λεγόμενο μεγάλο συνασπισμό, όπως η Γερμανία. Γνωρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ ότι μια αποτυχία στις διαπραγματεύσεις θα τον εξαϋλώσει πολιτικά. 

Ένα τέτοιο σενάριο (συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ) θα ήταν αποδεκτό απ' τους δανειστές γιατί θα έσπρωχνε τον ΣΥΡΙΖΑ σε θέσεις που μπορούν να συζητηθούν απ' την σημερινή ηγεσία της Ε.Ε. Η Ν.Δ με άλλο αρχηγό (πχ τον Αβραμόπουλο) θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ προφασιζόμενη εθνική ανάγκη. 

 Ο ΣΥΡΙΖΑ προ της ακυβερνησίας και φοβούμενος την ρήξη και τις επιπτώσεις της με τους δανειστές θα συρόταν σε μία τέτοια λύση. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα είχε την σφοδρή αντίδραση της πτέρυγας Λαφαζάνη. 

Οι πιθανές αντιδράσεις της αριστερής πλατφόρμας είναι δύο, η διάσπαση ή ο συμβιβασμός. 

Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ (κάτι πολύ δύσκολο γιατί η εξουσία ενώνει) δεν επηρεάζει το κυβερνητικό σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ. γιατί το άθροισμα των εκλογικών ποσοστών τους υπερβαίνει κατά πολύ το 50% +1. 

Ο συμβιβασμός της αριστερής πτέρυγας και συγκυβέρνηση με την Ν.Δ μπορεί να στηριχτεί στο ότι η ακροδεξιά ομάδα Σαμαρά φεύγει και ο συνετός και κεντρογενής Αβραμόπουλος έρχεται. Εθνική ανάγκη επιτάσσει τον μεγάλο συνασπισμό και ο ΣΥΡΙΖΑ σαν πρώτο κόμμα έχει την πρωτοβουλία. 

Φυσικά θα απαιτηθεί η απομάκρυνση των ακροδεξιών Γεωργιάδη, Βορίδη και Πλεύρη αν τυχόν έχουν εκλεγεί καθώς και η αδρανοποίηση της ομάδας Σαμαρά. 

Όσον αφορά το πρόσωπο του προέδρου έχουμε εφεδρεία, Κώστας Καραμανλής. 

Τα όσα γράφω τα θεωρείτε απίθανα; 

Ίδωμεν. Ο καιρός γαρ εγγύς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Ελευθέρογλου 

Οι μέρες περνούν βασανιστικά αργά για μια χώρα που έχει βάλει τα προβλήματά της στον… αυτόματο πιλότο. Και αυτό γιατί ενώ έχουν μείνει μόνο δυο Κυριακές μέχρι τις κάλπες, κανείς μα κανείς από τους “μονομάχους” μικρούς και μεγάλους δεν λέει κουβέντα για το κοστούμι που ήδη μας έχουν ράψει αλλά και κανείς δεν λέει όχι το ποιος θα πληρώσει το λογαριασμό, από τα μέτρα που είναι ήδη έτοιμα.

Γύρω μας ο κόσμος αλλάζει με βία και αυτή η χώρα ετοιμάζεται για άλλη μια φορά να επιβεβαιώσει ότι είναι “ανάδελφη”. Λες και έχουμε βαλθεί ιστορικά να είμαστε εκτός τόπου και χρόνου.
Κάποτε όταν όλη η Ευρώπη και ο κόσμος προχωρούσε με φιλελεύθερες επιλογές σε κυβέρνηση και οικονομία, εμείς επιστρέφαμε στον σοσιαλισμό του Ανδρέα Παπανδρέου.
Όταν στη συνέχεια επιλέγαμε κεντροδεξιές κυβερνήσεις στην Ευρώπη κυριαρχούσαν οι κεντροαριστερές.
Τώρα που στην Ευρώπη οι λύσεις είναι “δεξιές” εμείς ετοιμαζόμαστε πάλι να γίνουμε μοναχικοί καβαλάρηδες.
Ιδιοτροπία μας θες, πρωτοπορία μας πες με το τάιμνγκ δεν τα καταφέραμε ποτέ να συνεννοηθούμε.

Όπως δεν μπορέσαμε να συνεννοηθούμε και με αυτούς που καιρό τώρα τους φωνάζαμε ότι θα τους αδειάσουν οι νταβατζήδες, όπως έκαναν και με τον Κώστα Καραμανλή, αλλά εκείνοι έκαναν τους κουφούς.

Όπως δεν μπορέσαμε να συνεννοηθούμε όταν τους λέγαμε ότι δεν μπορεί η παράταξη να έχει μείνει χωρίς συμμάχους στα δεξιά της και εκείνοι έκλειναν το μάτι σε κάθε καπρίτσιο του Ευάγγελου Βενιζέλου.

Όπως δεν μπορέσαμε να συνεννοηθούμε όταν τους λέγαμε ότι είναι αδιανόητο μια παράταξη που εκφράζει τη μεσαία τάξη να την συνθλίβει με τις εμπνεύσεις του Στουρνάρα , με χαράτσια και ΕΝΦΙΑ.

Τα φωνάζαμε καιρό τώρα, όπως και άλλα, αλλά το Μαξίμου αντί να μαζεύει τους αλαζόνες που μπήκαν στη ΝΔ, τους άφηνε να μας κάνουν αγωγές και μηνύσεις, λησμονώντας ότι αυτή η εφημερίδα ύψωνε το λάβαρο κατά του Παπανδρέου και των επιγόνων του και στήριξε την παράταξη στα δύσκολα. Όταν οι μετέπειτα κολλητοί τους έκαναν ότι δεν τους ήξεραν.

Μας κάθιζαν στο σκαμνί και έκαναν στους …νταβατζήδες τα δωράκια τους. Τέτοια ήταν η αγνωμοσύνη κάποιων. Επειδή άλλαξαν οι ίδιοι μέσα στους γυάλινους πύργους της εξουσίας και των πολυτελών κλειστών κλαμπ, θεωρούσαν ότι εμείς είχαμε αλλάξει.

Το χειρότερο είναι ότι θα καταφέρουν να επιβεβαιώσουν το γνωστό παραμύθι με το λύκο και τα πρόβατα. Φωνάζουν αλλά κανείς δεν τους ακούει. Και αυτό γιατί τόσο καιρό έκαναν πλάκα με το…λύκο και τώρα που ήρθε τα πρόβατα απεργούν ζητώντας καλύτερες συνθήκες σφαγής τους.

Και όπως θα πρόσθετε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος:
Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας, 
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια, 
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ 
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια…

Πηγή http://www.pireasnow.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η επίθεση στο Παρίσι, το σύνθετο γεωπολιτικό πρόβλημα της Γηραιάς Ηπείρου και οι ευκαιρίες της Ελλάδας

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα

Η τρομοκρατική επίθεση στη σατυρική εφημερίδα Charlie Hebdo αποτελεί μία από τις τελευταίες ευκαιρίες της Ευρώπης να ξεφύγει από τις ανορθολογικές της εμμονές και να προσπαθήσει να αντικρύσει ξανά τον πραγματικό κόσμο. Μία ακόμη ευκαιρία προσφέρεται εν δυνάμει στην Ελλάδα να ενισχύσει τον γεωπολιτικό της ρόλο και να ξεπεράσει έτσι τα οικονομικά της προβλήματα.

Αποτελεί ελεεινή πρακτική να προσπαθεί κανείς να δικαιολογήσει τρομοκρατικές επιθέσεις και, μάλιστα, τόσο απεχθείς, σαν αυτές που έλαβαν χώρα στο Παρίσι, αποδίδοντας στις ίδιες τις κοινωνίες των θυμάτων την ευθύνη γι αυτό που έπαθαν λόγω κάποιων, υποτιθέμενων, παρελθόντων αμαρτημάτων τους.
Στη σχετική επιχειρηματολογία κυριαρχούν οι όροι «αποικιοκρατία» και «ιμπεριαλισμός». Στην πραγματικότητα, παρόμοιες απόψεις αποτελούν το δεύτερο κύμα της τρομοκρατικής επίθεσης, που στοχεύουν πλέον στα μυαλά και όχι στα σώματα των θυμάτων της.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι ιαχές για αποφυγή της «ισλαμοφοβίας» μετά από παρόμοιες επιθέσεις –όπου τέτοια νοείται ουσιαστικά οιαδήποτε προσπάθεια μελέτης των πολιτισμικών διαφορών μεταξύ Δύσης και Ισλάμ- και πως αυτές μπορούν να οδηγήσουν σε βίαιες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών υπό ορισμένες συνθήκες.
Έτσι, κάθε λογική και παραγωγική συζήτηση αναφορικά με τις πραγματικές διαστάσεις του φαινομένου της ισλαμικής τρομοκρατίας επί της ουσίας απαγορεύεται και οι αντιδράσεις των δυτικών κοινωνιών «καναλιζάρονται» σε ανώδυνες, τελετουργικού τύπου ενέργειες, σαν τις μαζικές αναρτήσεις στο Διαδίκτυο μηνυμάτων του τύπου «Jesuis Charlie» και την τεράστια συγκέντρωση στο Παρίσι.

Για να μην παρεξηγηθούμε, τέτοιες ενέργειες, αυτές καθαυτές, είναι υγιείς και ελπιδοφόρες αντιδράσεις. Ωστόσο, για να έχουν νόημα και να μην λειτουργούν απλώς σαν ξόρκια που αποσκοπούν στο να καθησυχάσουν τη συλλογική συνείδηση θα πρέπει , κάποια στιγμή, να ακολουθηθούν και από μία ουσιαστική και αποποινικοποιημένη, όσον αφορά στους πολιτικούς της χαρακτηρισμούς, συζήτηση αναφορικά με τη μελλοντική λειτουργία αυτού του γεωπολιτικού μεγέθους που καλούμε «Δυτική Ευρώπη» τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της.

Η εξαγωγή της «δημοκρατίας»
Ας αφήσουμε προσωρινά την εξέταση ζητημάτων όπως είναι τα περιθώρια ειρηνικής συνύπαρξης μέσα στις δυτικές κοινωνίες συμπαγών ισλαμικών θυλάκων, οι οποίοι ενθαρρύνονται να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα αντί να αφομοιωθούν, με κριτήριο το ιδεώδες των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, και ας εξετάσουμε μόνο ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

Αν και όπως είπαμε, είναι άθλιο να αποδίδει την ευθύνη παρόμοιων συμβάντων σε πράξεις των ίδιων των κοινωνιών που έχουν θύματα, εντούτοις δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό οι φονιάδες του Ισλαμικού Κράτους αποτελούν προϊόν της ίδιας της Δύσης. Και δεν αναφερόμαστε, φυσικά, στους μακρινούς καιρούς της αποικιοκρατίας, αλλά στο τώρα.
Το ISIS και τα παρακλάδια του αποτελούν άμεσο αποτέλεσμα της κατάρρευσης των αυταρχικών αλλά και κοσμικών καθεστώτων του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας, που έγινε με την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική συνδρομή της Δύσης.

Γαλλικά μαχητικά αεροσκάφη ήταν εκείνα που βομβάρδιζαν δυνάμεις του Καντάφι, υποστηρίζοντας τους Ισλαμιστές στην προέλασή τους προς την Τρίπολη. Ευρωπαϊκά και αμερικανικά αντιαρματικά χρησιμοποιούν οι ισλαμιστές του ISIS στη Συρία και τινάζουν στον αέρα τα άρματα μάχης του συριακού στρατού. Ισλαμιστές από όλο τον κόσμο εκπαιδεύονται στα εδάφη που ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος, εκεί που κάποτε ήταν το Ιράκ και στα ανατολικά εδάφη της Συρίας και οργανώνονται σε ομάδες προς εξαγωγή. Κι αυτό με τη βοήθεια των Ευρωπαίων. Μία βοήθεια που δεν προέκυψε από κάποιες κυνικές, πλην όμως ορθολογικές αναλύσεις δυτικών κέντρων εξουσίας, τα οποία κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι παρόμοιες εξελίξεις θα προωθούσαν δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Η υποστήριξη των ισλαμιστών αποτελεί, κατά κύριο λόγο, προϊόν της παρανοϊκής αντίληψης της Δύσης ότι η επέκταση της «δημοκρατίας» στις μουσουλμανικές χώρες, έστω και δια των όπλων, είναι αυτή καθαυτή κάτι καλό και χρήσιμο.
Χτυπήθηκαν, λοιπόν, τα αυταρχικά, αν και με σημαντική λαοφιλία, καθεστώτα των αραβικών χωρών, υποστηρίχθηκε άκριτα το κύμα της καταχρηστικά αποκαλούμενης «αραβικής άνοιξης» και οι «δημοκράτες» ισλαμιστές ενισχύθηκαν με ευρωπαϊκά όπλα και χρήματα. Με άλλα λόγια, η δυτική φονταμενταλιστική πρακτική της εξαγωγής της «δημοκρατίας» δια του ξίφους δημιούργησε τον στρατό των ισλαμιστών, ο οποίος τώρα εξαγάγει τις δικές του αξίες σε αυτούς που τον δημιούργησαν.

Ανάγκη για αλλαγή πλεύσης και αναζήτηση συμμάχων
Και ερχόμαστε στο δια ταύτα. Αν η σημερινή Ευρώπη συνεχίζει να έχει την παραμικρή σχέση με τον ορθό λόγο, που αποτελεί και το πολιτισμικό της θεμέλιο, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει άμεσα την εξωτερική της πολιτική. Να προσδιορίσει με ορθολογικά κριτήρια τους εχθρούς και τους φίλους της, καθώς και τις σημαντικές χώρες στο εσωτερικό της. Και αν πράγματι συμβεί κάτι τέτοιο, η επόμενη ελληνική κυβέρνηση μπορεί να έχει στα χέρια της τα απαραίτητα υλικά ώστε να δημιουργήσει το μείγμα σύγκρουσης και συνεργασίας που απαιτείται, ώστε να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα δια της υπαγωγής τους σε ένα ανώτερο γεωπολιτικό επίπεδο.

Για να κάνει, βέβαια, κάτι τέτοιο απαιτείται η ολοκληρωτική, απόλυτη και ξεκάθαρη απόρριψη μοντέλων εξωτερικής πολιτικής που βασίζονται σε λογικές «ουράς» της Ευρώπης και δουλικής υπαγωγής στη συλλογική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για παράδειγμα, αργά ή γρήγορα, σημαντικά ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας θα κατανοήσουν ότι δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί δραστικά το ISIS στη Μέση Ανατολή, που είναι και η γεννήτρια των μαχητών που διοχετεύονται στην Ευρώπη, χωρίς την αποφασιστική συνεργασία με το καθεστώς Άσαντ και το Ιράν. Επίσης, η άνοδος του ισλαμικού φονταμενταλισμού ενδέχεται να αποτελέσει καταλυτικό παράγοντα για την αποκατάσταση των σχέσεων Δυτικής Ευρώπης και Ρωσίας, που έτσι κι αλλιώς επιδιώκουν ισχυρές ευρωπαϊκές δυνάμεις για μία σειρά από λόγους.

Ακόμη, οι σχέσεις της Ευρώπης με την Τουρκία, η οποία αποτελεί και αναμένεται να συνεχίσει να αποτελεί στήριγμα των ισλαμιστών, αργά ή γρήγορα θα αρχίσουν να μετασχηματίζονται. Έτσι, μία Ελλάδα με ανεξάρτητη πολιτική, η οποία θα αδιαφορεί για τις βραχυπρόθεσμες αντιδράσεις που θα προκύψουν από την ενίσχυση των σχέσεών της με παραδοσιακά φιλικές προς αυτήν χώρες, όπως είναι η Συρία του Άσαντ, το Ιράν και η Ρωσία, θα μπορεί να λειτουργήσει ως σημαντικό κομμάτι της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας και να διαπραγματευτεί υπό άλλες συνθήκες τα οικονομικά της ζητήματα.

Θα είναι σίγουρα μία δύσκολη διαδικασία. Όμως, κατά την άποψη του γράφοντος, η γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας αποτελεί μονόδρομο για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την ζοφερή γι αυτή οικονομική πραγματικότητα. Και για να επιτύχει την αναβάθμιση αυτή απαιτείται δημιουργική και συνθετική λογική, που θα καθυποτάξει αντιφατικά στοιχεία μέσα σε ένα συνεργατικό πλαίσιο.
Οι εύκολες λύσεις του ανήκω κάπου και περιμένω οι άλλοι να μου πουν τι να κάνω, δεν μπορούν να δουλέψουν πλέον. Και τώρα, τα γεγονότα του Παρισιού αποτελούν ένα ακόμη στοιχείο που αυξάνει την πολυπλοκότητα στον γεωπολιτικό περίγυρο της Ε.Ε. και, συνακόλουθα, ενισχύει την εν δυνάμει σπουδαιότητα της Ελλάδας.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 272

Ο δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός

Ο Πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είπε ότι ο πρωθυπουργός πρότεινε κυβέρνηση συνεργασίας που θα πρέπει - εκτός από το νέο δάνειο, τις επόμενες δόσεις κ.λπ. – να διαχειριστεί «και τα εξής, όπως ο ίδιος τα περιέγραψε: το όνομα των Σκοπίων, τις γεωτρήσεις για φυσικό αέριο, τις αποκρατικοποιήσεις, την αξιοποίηση του πλούτου και της περιουσίας του ελληνικού λαού, τα κοινοτικά κονδύλια, πολλές σημαντικές ιδιωτικές επενδύσεις, τις αλλαγές στις Τράπεζες», με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διερωτάται αν «είναι δυνατόν, όλα αυτά να γίνουν ερήμην του ελληνικού λαού; Είναι δυνατόν να τα χειριστεί μια κυβέρνηση χωρίς εντολή και χωρίς νομιμοποίηση…»!!!

Ποιος τα έλεγα αυτά; Μα ο απερχόμενος πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, τον Νοέμβριο του 2011, όταν ήταν όμως αντιπολίτευση… Τότε, για όλα αυτά τα θέματα, ήθελε την εντολή και την νομιμοποίηση του Ελληνικού λαού, την οποία όμως τώρα ήθελε να αποφύγει με κάθε θυσία… Και κατηγορούσε τώρα τον ΣΥΡΙΖΑ που ζητούσε εκλογές! Βέβαια το 2012 κέρδισε τις εκλογές και την συγκατάθεση του Ελληνικού λαού συγκυβερνώντας όμως με αυτούς που κατηγορούσε, και ορθώς, ότι κατέστρεψαν την χώρα. Με το ΠΑΣΟΚ!!! Εκτός και αν το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου ήταν το «κακό» ΠΑΣΟΚ, ενώ το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου είναι το «άγιο» ΠΑΣΟΚ!!!

Και πως κέρδισε ο κύριος Σαμαράς τις εκλογές του 2012; Τι υποσχέθηκε ότι θα έκανε άμεσα τον Μάιο του 2012; Διαβάζουμε στον τύπο της εποχής ότι σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά του 2012, οι προτεραιότητες του ιδίου είναι οι εξής τρεις:
* Ανάκαμψη –Ανακούφιση.
* Επαναδιαπραγμάτευση της οικονομικής πολιτικής και
* Δικαιοσύνη και Ασφάλεια για να αποκατασταθεί η κοινωνική συνοχή.


Ο πρόεδρος της Ν.Δ. υποστήριξε ότι οι πολίτες έχουν να κερδίσουν από την πολιτική που προτείνει τα εξής πέντε πράγματα:
Α) Θέσεις εργασίας (το επανέλαβε τρεις φορές, τονίζοντας επίσης άλλες τρεις φορές τον όρο δουλειές). Προέταξε την ανάκαμψη σε πρώτη φάση και μετά την ανάπτυξη.
Β) Ανακούφιση των δανειοληπτών – των νοικοκυριών, αλλά και του επιχειρηματικού κόσμου.
Γ) Παραμονή στο ευρώ με συνθήκες τέτοιες που επιτρέπουν στην Ελλάδα να επιβιώσει και να αναπτυχθεί. Εδώ προέβαλλε την επαναδιαπραγμάτευση.
Δ) Αποκατάσταση αδικιών που ήδη έγιναν και άμεση αποκατάσταση των πιο ακραίων αδικιών.
Ε) Μέτρα για την ασφάλεια του πολίτη, για την εγκληματικότητα που είναι πια ανεξέλεγκτη και τη λαθρομετανάστευση που διαλύει τον κοινωνικό ιστό των πόλεων.

Υπόσχεση για 150.000 θέσεις εργασίας. Ο κ. Σαμαράς έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα σε μέτρα που θα αυξήσουν την απασχόληση για να στηριχθούν οι νέοι που πλήττονται αρκετά από την ανεργία….»

Τι έκανε από όλα αυτά; Απλά αύξησε τις θέσεις εργασίας στις υποσχέσεις του από τις 150.000 που ήταν το 2012 σε 770.000!!!! Σίγουρα το νούμερο αυτό είναι εντυπωσιακό και πολύ καλύτερο από το προηγούμενο των 150.000!!! Και πως θα υλοποιήσει την υπόσχεση του; Σιγά το πρόβλημα! Γιατί υλοποίησε καμία από τις προηγούμενες υποσχέσεις του για να υλοποιήσει τις καινούργιες; Ανακούφισε κανένα δανειολήπτη ή νοικοκυριό στα χρόνια που κυβερνά; Αποκατέστησε έστω και κάποια ακραία αδικία; Μείωσε την εγκληματικότητα; Ή μήπως επαδιαπραγματεύτηκε τίποτα και δεν το πήραμε όλοι οι άλλοι είδηση; Ο λαός το μόνο που ξέρει είναι ότι η κυβέρνηση Σαμαρά υπακούει πιστά στα e-mails που λαμβάνει από την Τρόικα… Όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα…

Μήπως χρειάζεται να υπενθυμίσουμε που έχει φθάσει η ανεργία; Μήπως καλύτερα να υπενθυμίσουμε που βρίσκεται η ανεργία των νέων για τους οποίους κόπτεται τώρα ο κ. Σαμαράς; Μήπως για αυτό δεν θα ψηφίσουν και οι 180.000 νέοι ψηφοφόροι; Λέμε μήπως; Μήπως χρειάζεται να υπενθυμίσουμε τίποτα για την ανάπτυξη; Ότι μάλλον έχει χάσει το τρένο και τρέχα γύρευε πότε είναι το επόμενο; Μήπως χρειάζεται να υπενθυμίσουμε πόσοι συνάνθρωποι μας αυτοκτόνησαν; Και για όσους αντιμετωπίζουν με περισσή ευκολία εκείνους που αυτοκτόνησαν τοποθετώντας τους στην κατηγορία των «προβληματικών» ατόμων, θα τους εξηγήσουμε ότι για αυτό υπάρχουν τα πολιτισμένα κράτη. Για να βοηθούν πάνω από όλα τις ευπαθείς ομάδες… Όχι για να τις οδηγούν στην εξόντωση.

Και να έλεγες ότι κατάλαβαν τόσο καιρό που κυβερνούν τα λάθη τους; Μπαααα!!! Το βλέπουμε στα τηλεοπτικά διαφημιστικά μηνύματα του κ. Σαμαρά. Ωραία η καμπαρτινούλα του, πολύ ωραίο και το ζιλεδάκι (σαν αυτά του κ. Παπούλια που τουλάχιστον αυτός έχει και κάποια ηλικία) που φορά στο σποτ με την οικογένεια, καθότι «συντηρητικός», που τους αναλύει τα ψέματα του, αλλά να μας πουν επιτέλους και καμιά αλήθεια… Θα ήταν πολύ πιο έντιμο και ο λαός πιθανά να εκτιμούσε πολύ περισσότερο αν σε αυτά τα σποτ ο κ. Σαμαράς έβγαινε και έλεγε, άλλα σας είχα υποσχεθεί άλλα έκανα. Προσπάθησα, αλλά δεν με άφησαν…

Και κάτι τελευταίο που αφορά τα επιτεύγματα της σημερινής κυβέρνησης… Παρακαλούμε όλους να προσθέσουν στα κιτάπια τους ως «επίτευγμα» της κυβέρνησης την αφαίρεση της αρμοδιότητας του Πόθεν Έσχες από την ανεξάρτητη αρχή για το «Ξέπλυμα βρώμικου χρήματος», υπό τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Παναγιώτη Νικολούδη. Υπεύθυνη πια είναι η Επιτροπή Διαφάνειας της Βουλής!!!! Όταν η Βουλή είχε την αρμοδιότητα είχε βρεθεί ποτέ κάτι; Η Αρχή για το Ξέπλυμα Βρώμικου χρήματος πόσες υποθέσεις βρήκε; Δηλαδή και ο έλεγχος του Πόθεν Έσχες θα έχει το αποτέλεσμα που είχαν οι κατά καιρούς εξεταστικές επιτροπές της Βουλής. Μηδέν δηλαδή…

Αν νομίζουν τώρα, ότι θα κερδίσουν εκλογές, μπα δεν νομίζουμε να έχουν τόσο υψηλούς στόχους, ο στόχος τους πρέπει να είναι ο μη καταποντισμός τους, επειδή μίλησε ο «αμίλητος» σωθήκανε!!! Και αυτός ο δύστυχος, ο Ραφηνάτος, ο «αμίλητο νερό», όλα αυτά τα χρόνια της σιωπής, που για κάποιους είχαν και νόημα του τύπου «δεν μιλάει ο μεγάλος γιατί έχει πολλά να πει» τι βγήκε και είπε; Να στηρίξουμε τον Σαμαρά και την Νέα Δημοκρατία!!! Ναι «μεγάλε»… Όπως στήριξε όλους εμάς η Νέα Δημοκρατία, εσύ, ο Σαμαράς, τόσα χρόνια…
Γι αυτό εσύ εγκατέλειψες την εξουσία μόλις είδες τα δύσκολα…
Γι αυτό ο Σαμαράς έκανε το άσπρο-μαύρο στα όσα υποσχόταν..
Γι αυτό και μας κάνατε όλοι μαζί την ζωή μαύρη, για να σας στηρίξει τώρα ο Ελληνικός λαός;
Για ποιο λόγο; Για να μην χάσετε την εξουσία; Ε; Έχετε κανέναν άλλο λόγο; Με τίποτα…

Έρχεται κάποτε η ώρα που τα ψέματα τελειώνουν… Και κάποτε θα έρθει και η ώρα που κάποιοι, τουλάχιστον κάποιοι αν όχι όλοι, θα πληρώσουν για τα εγκλήματα τους εναντίον αυτής της χώρας και του λαού… Ελπίζουμε τουλάχιστον αυτό να το πράξει η όποια νέα κυβέρνηση εκλεγεί… Είναι το λιγότερο που θα πρέπει να κάνει για να είναι ένα μάθημα για τους επόμενους… Αν δεν κάνει ούτε αυτό, πέρα από όσα έχει υποσχεθεί, ζήτω που καήκαμε…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Νεώτερα στοιχεία σχετικά με τον οπλισμό των δραστών της επιθέσεως στο Παρίσι, δείχνουν ότι η προέλευση του οπλισμού και συγκεκριμένα των φορητών όπλων, προέρχεται από τη Βοσνία.

Καταρχάς, η αγορά των όπλων έγινε στο Βέλγιο, «Το Καλάσνικοφ και ο εκτοξευτήρας ρουκετών που χρησιμοποίησαν οι αδελφοί Κουασί αγοράστηκαν από τον Κουλιμπαλί στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού Μιντί, στις Βρυξέλλες, για λιγότερα από 5.000 ευρώ» υποστηρίζει η εφημερίδα La Derniere Heure επικαλούμενη «καλά πληροφορημένες πηγές».

Παραλλήλως ο υφυπουργός άμυνας της Βοσνίας, Zivko Marjanac, βεβαίωσε ότι οι κάλυκες των καλάσνικόφ των δραστών προέρχονται από το εργοστάσιο "Igman" στο Konjic της Βοσνίας.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να υπογραμμιστεί μια σχετικά πρόσφατη έρευνα του υπογράφοντος σε αυτή την ιστοσελίδα, με τίτλο "Λαθρεμπόριο όπλων, Βοσνία-Τουρκία-Ισλαμικό κράτος", όπου καταγράφηκε η ουσιώδης εμπλοκή αυτής της εταιρείας στην προμήθεια λαθρεμπορικού οπλισμού προς το Ισλαμικό Κράτος, όπως και τους βασικούς συντελεστές αυτού των διαδρομών των όπλων, με σαφέστατη Τουρκική διάσταση πέρα των άλλων (στο τέλος του παρόντος κειμένου ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο της 1ης Νοεμβρίου 2014).

Η παρτίδα των όπλων που χρησιμοποίησαν οι τρομοκράτες, κατασκευάστηκε το 1986 και οι αρχές της Βοσνίας διατείνονται ότι δεν γνωρίζουν πως έφθασε στη Γαλλία και πότε.

Ο κωδικός της παρτίδας των όπλων είναι "IK 86" και πρέπει να σημειωθεί ότι εδώ και μήνες υπάρχει σε εξέλιξη έρευνα των αρχών της Βοσνίας σε σχέση με το προαναφερθέν λαθρεμπορικό δίκτυο που εξόπλιζε τους τζιχαντιστές στη Συρία μέσω Τουρκίας με απαρχή τα Βαλκάνια.

Ακόμα πρέπει να σημειωθεί ότι τα εκρηκτικά που χρησιμοποιήθηκαν τόσο στη Μαδρίτη το 2004, όσο και στο Λονδίνο το 2005, προέρχονται από τη Βοσνία και το Κόσοβο.


Saturday, November 1, 2014
Λαθρεμπόριο όπλων, Βοσνία - Τουρκία - Ισλαμικό κράτος

Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, αποτελεί εδώ και έτη τον "ελέφαντα στο δωμάτιο" που πολλοί δείχνουν ότι δεν βλέπουν σε ότι αφορά στα θέματα της Ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη και ευρύτερα.

Νεότερα στοιχεία δείχνουν συνεχή λαθρεμπορική ροή οπλισμού από την χώρα αυτή προς το Ισλαμικό κράτος της Συρίας - Ιράκ με την συνενοχή των Τουρκικών Αρχών.

Καταρχάς το δίκτυο που χρηματοδοτεί και συντονίζει τις αποστολές οπλισμού δεν είναι το λεγόμενο "Γουαχαμπιτικό" αλλά αυτό της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη Βοσνία που εδρεύει στο Σεράγεβο.

Τα όπλα προέρχονται από αποθήκες εταιρειών και είχαν χαρακτηριστεί ως πλεονάζων υλικό προς καταστροφή. Εν συνεχεία με πλαστογράφηση εγγράφων εξάγονται παρανόμως είτε οδικώς (Βοσνία - Κόσοβο - ΠΓΔΜ - Βουλγαρία - Τουρκία), είτε δια Θαλάσσης (Βοσνία-Κροατία-Τουρκία) για να καταλήξουν εν συνεχεία στο πεδίο μαχών της Συρίας και του Ιράκ.

Η υπηρεσία εσωτερικής ασφαλείας της Βοσνίας ((SIPA), έχει εκκινήσει έρευνα για αυτό το θέμα,με αργούς όμως ρυθμούς.

Με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, έχουμε τα εξής:

- Η αξία των "εξαχθέντων" όπλων υπολογίζεται σε τουλάχιστον 80 εκ Δολάρια,κυρίως για πυρομαχικά και φορητό οπλισμό.

- Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις οι ενδιάμεσοι είναι Τουρκικές εταιρείες

- Σύμφωνα με τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής επιτροπής για την άμυνα της Βοσνίας, Dušanka Majkić, έχουν υπάρξει και κλοπές στρατιωτικού υλικού από τις αποθήκες του Στρατού με εμπλοκή των εκεί στελεχών.

- Ενυπάρχει κίνδυνος υλικό για βόμβες να μην κατέληξε στο Ισλαμικό Κράτος αλλά να βρέθηκε στα χέρια Ισλαμιστών τρομοκρατών εντός Βοσνίας-Βαλκανίων, αρκετό για πολλαπλές επιθέσεις.

- Εταιρείες που εξετάζονται για τη συμμετοχή τους είναι οι:

1. BNT (Novi Travnik)
2. Unis Gineks (Gorazde)
3. Win-Rudet (Gorazde)
4. Igman (Konjic)

- Ως βασικοί συντονιστές των λαθρεμπορικών δικτύων που ερευνώνται θεωρούνται οι κάτωθι:

1. Σουδανός με Βοσνιακή υπηκοότητα, ονόματι "Χουσείν ελ Φατίχα, 68 ετών
2. Σύριος με Βοσνιακή υπηκοότητα, ονόματι "Μουχαμάντ Αννάς", 50 ετών
3. Σαουδάραβας και ιδιαίτερα γνωστός,μεταξύ των άλλων ως συνδαιτυμόνας του Ερντογκάν, ονόματι Γιασίν Αλ Καντί, 59 ετών

(Σ.Σ: Σχετικά με το Καντί και τη διασύνδεση με τη Τουρκία οι παρακάτω σύνδεσμοι πρέπει να διαβαστούν)

Το Τουρκικό κράτος και η περίπτωση του Γιασίν Καντί
Νέα στοιχεία περί Καντί και Τουρκικού κράτους
Η Γραμμή Άγκυρα-Τζέντα

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Πρότειναν υποψήφιο τον γιό του Σαδίκ!

Μυστικές συναντήσεις σε σπίτια, καφενεία, τζαμιά και καφέ. «Δωράκια» κάθε είδους, από ηλεκτρικές συσκευές μέχρι «πληρωμένες» σπουδές για τα παιδιά στην Τουρκία και μετρητά στο χέρι.
Η προπαγάνδα των τουρκόφιλων μηχανισμών στη Θράκη έχει ξεφύγει πέρα από κάθε έλεγχο, προκειμένου να μπουν στο ελληνικό Κοινοβούλιο οι «εκλεκτοί» των πρακτόρων της ημισελήνου.

Στην κρίσιμη εκλογική περιφέρεια της Ροδόπης είναι υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης, ο οποίος ζει σε πρώτο πλάνο τη σκληρή τακτική των παρακρατικών της γείτονος στους μουσουλμάνους της Θράκης.

Μεταβολή
«Τα τελευταία χρόνια, τόσο στην Ξάνθη όσο και στην Κομοτηνή, σημειώνεται μία σημαντική πληθυσμιακή μεταβολή υπέρ των μουσουλμάνων. Ακόμη η διαφορά δεν έχει καταγραφεί, ωστόσο τα επόμενα χρόνια θα είναι εμφανέστατη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό.

Όπως φάνηκε στις τελευταίες ευρωεκλογές, το έδαφος θα είναι και πιο πρόσφορο για το Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας, το DEB και άλλους μηχανισμούς που πλησιάζουν τους μουσουλμάνους.
Την ώρα που η Αστυνομία και ο Στρατός στη Θράκη είναι περισσότερο αποδυναμωμένοι από ποτέ, η προπαγάνδα που ασκείται θεριεύει», αναφέρει ο κ. Στυλιανίδης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει σαφής διάθεση χειραγώγησης από την Τουρκία.

«Οι δύο υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ Καραγιουσούφ και Μουσταφά στη Ροδόπη έχουν εκδηλώσει επανειλημμένα τη συμπάθειά τους για την Τουρκία. Μάλιστα, οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από όλη αυτή την κατάσταση έφτασαν στο σημείο να προτείνουν στη Νέα Δημοκρατία ως υποψήφιο τον Λεβέντ Σαδίκ, γιο του Αχμέτ Σαδίκ, που ίδρυσε το κόμμα DEB, ωστόσο το κόμμα αρνήθηκε.

Με τη δυναμική που έχει αποκτήσει η προπαγάνδα των φιλότουρκων μηχανισμών, υπάρχει πιθανότητα να μπουν από τη Ροδόπη τρεις μουσουλμάνοι βουλευτές στη Βουλή», αναφέρει ο κ. Στυλιανίδης.

«Καταλύτης» για το εκλογικό αποτέλεσμα στην ευαίσθητη περιοχή της Ροδόπης αναμένεται να είναι οι 12.000 ψηφοφόροι που «ελέγχει» ο Αχμέτ Χατζηοσμάν, που τελικά δεν είναι υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ.

«Κάνω μία προσπάθεια να συσπειρώσω τους χριστιανούς, αλλά και τους μουσουλμάνους, με κριτήριο τοπικό και εθνικό. Ο αγώνας μας έχει πλέον εθνικά χαρακτηριστικά» υπογραμμίζει ο κ. Στυλιανίδης.

Αρ. Μάτιος
Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»

Σχόλιο ιστολογίου: Την ουσιαστική αντίσταση, απέναντι στις μεθοδεύσεις της Άγκυρας, κάμπτουν κάποια κόμματα που περιφερόμενα στη Θράκη «"πουλάνε πατρίδα", αλλά απέχουν ελάχιστα από το να «πουλήσουν την πατρίδα»… Δυστυχώς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Μας έφυγε ένα βάρος!
Είχαμε τύψεις μπας και στέλνοντας τον παλικαρόπουλο σπίτι του να κοιτάει το ταβάνι, του δημιουργούσαμε ανήκεστο ψυχική βλάβη, μεγαλύτερη απ' αυτήν που ήδη έχει!
Αλλά πού!!!

Αντίθετα τώρα με τις εκλογές ο άνθρωπος βρήκε την κλίση του: κωμικός ηθοποιός!
Και μάλιστα της μπουφόνικης κωμωδίας, ξέρετε...
Εκείνης με τα ''γκαγκς'', τις σφαλιάρες, τις μούτες, όπου ο μπουφόνος κωμικός ηθοποιός μοναδικό σκοπό έχει να προκαλέσει γέλιο, μέσα από υπερβολικά και γελοία αστεία!

Τέτοια ακριβώς κωμωδία είναι και το νέο σποτάκι του λεβεντόπουλου, όπου στο αποκορύφωμα της μπουφόνικης γελοιότητας ο πρωταγωνιστής λέει το αμίμητο: ''Εγώ ποτέ δε λέω ψέματα'', καθώς και τα αξεπέραστης αξίας:  ''Τώρα μπορώ και εγγυώμαι'' και: '' 'Ο,τι υπόσχομαι εγώ, το δίνω''!

Πιστεύουμε ότι μετά το σποτάκι αυτό, η μπουφόνικη κωμωδία, η όπερα μπούφα, καθώς και η επιθεώρηση έχουν κλείσει τον κύκλο τους, στην αναζήτηση του γελοιοδέστερου, πιό ποταπού και χυδαίου αστείου της ιστορίας τους!

Ο άνθρωπος δεν παίζεται!
Δεν κολλάει απάνω του ούτε τσίπα, ούτε φιλότιμο, ούτε ντροπή, ούτε η παραμικρή μεταμέλεια για όσα πολιτικά εγκλήματα έχει διαπράξει, και όσα προτίθεται, ΕΧΕΙ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ να διαπράξει εναντίον της χώρας και των πολιτών.
 
Ψάχνει κανείς να βρει μιά δικαιολογία, ένα άλλοθι, μιά συμπάθεια βρε αδελφέ σαν άνθρωπος προς άνθρωπο, για να του δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, και δεν βρίσκει!

Εδώ ακριβώς ταιριάζει η τόσο κοινή και παιχνιδιάρικη κάποιες φορές έκφραση:
''Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου''!

Του δε συγκεκριμένου ανθρώπου όχι απλώς άβυσσσος. Χάος!
Σε όσους αρέσει το χάος ας τον ξαναεμπιστευτούνε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου