Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Μαρ 2016

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η χώρα έχει εμπλακεί στη δίνη πολύ σοβαρών διεθνών προβλημάτων με παγκόσμια σημασία. Θέλουν να την κάνουν νέο ιστορικό “παράδειγμα” για την εποχή του ανερχόμενου χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού που ανατέλλει. Απειλείται με καταστροφή ως χώρα πια. Όπως πάμε, οι ‘Ελληνες θα έχουν τη μοίρα των Εβραίων επί του αυτοκράτορα Τίτου, να διασκορπισθούν δηλαδή στα πέρατα της Γης, χωρίς συνείδηση καν τι τους συνέβη.

Η πάσης φύσεως ηγεσία όμως της χώρας δεν αντιλαμβάνεται καν το διεθνές περιβάλλον. Δεν το ξέρει καθόλου, δεν έχει δουλέψει, όπως δεν δούλεψε και για τίποτα και ποτέ στη ζωή της, και το διαβάζει συστηματικά λάθος. ‘Ολες οι στρατηγικές της παραδοχές είναι εσφαλμένες και συχνά υποβολιμιαίες. Εκλαμβάνει τις επιθυμίες της για πραγματικότητες, φτιάχνοντας σχήματα όχι γιατί στέκονται κάπου, αλλά γιατί νομίζει ότι την εξυπηρετούν. Εκμεταλλευόμενοι ένα περιβάλλον απίστευτης διανοητικής και ηθικής παρακμής, οι “πράκτορες επιρροής” των ξένων δυνάμεων μπορούν πολύ εύκολα να χειραγωγήσουν και τους ‘Ελληνες πολιτικούς και τις κρατικές υπηρεσίες και τους υπόλοιπους θεσμούς της χώρας.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο, πιο καταστροφικό σφάλμα στην πολιτική, όπως και στη ζωή, από το να μην καταλαβαίνεις ποιός είναι εχθρός και ποιός φίλος. Πάρτε για παράδειγμα την βασική υπόθεση που έκανε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012-13 και η οποία εξηγεί την πανωλεθρία του Ιουλίου. Θεώρησε ότι μπορεί να βασιστεί στους Αμερικανούς για να αντιμετωπίσει τη Μέρκελ. Αν αυτό μπορούσε όντως να συμβεί, θα της έδινε τεράστιο πλεονέκτημα.

Με τη διαφορά ότι υπήρχαν μερικές δυσάρεστες “λεπτομέρειες” που αγνόησε παντελώς, στην πρεμούρα της να κάτσει στην καρέκλα της εξουσίας, αλλά και λόγω της σύγχυσης που την χαρακτήριζε (δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος συνδυασμός από αυτόν της βαθειάς σύγχυσης και της μεγάλης φιλοδοξίας). Οι “λεπτομέρειες” αυτές ήταν ότι οι Αμερικανοί είχαν καθοριστική επιρροή στην κυβέρνηση Παπανδρέου που μας έβαλε στο μνημόνιο, αντίστοιχη με αυτή που έχουν στη σημερινή κυβέρνηση. Το ένα μέλος της τρόικας, ο τεχνικός οργανωτής του οικονομικού πολέμου κατά της Ελλάδας, τελούσε και τελεί υπό καθοριστική επιρροή των ΗΠΑ. Και δύσκολα φαντάζεται κανείς την Ουάσιγκτων να θέλει την επικράτηση μιας κυβέρνησης της “ριζοσπαστικής αριστεράς” στην Ευρώπη, αν έμενε κατ’ ελάχιστον πιστή στις διακηρύξεις της.

Σα να μην έφτανε αυτό το βασικό λάθος, ουδείς στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζε με ποιόν ακριβώς μιλούσε, τι έλεγε και τι άκουγε στις συζητήσεις με τους Αμερικανούς. Το να μιλήσει αίφνης κανείς στον ηγετικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ για την αδυσώπητη, υποβόσκουσα σύγκρουση Μπρζεζίνσκι και Κλίντον, θα τους φαινόταν πιο ακατανόητο από το να τους μιλήσει κινέζικα. Πήγαν και βρήκαν διάφορους, τα “συστήματα”Τσακόπουλου και Κλίντον, τον Σιμόν Πέρες και άλλους, χωρίς να καταλαβαίνουν τι ήθελαν αυτοί και γιατί τους προσέγγιζαν. Εξαιρετικά καχύποπτοι απέναντι στους συντρόφους τους, κατάπιαν αμάσητα όλα τα δολώματα που τους πέταξαν οι ξένοι. Δεν άκουσαν ούτε καν τους ξένους συντρόφους τους που τους προειδοποιούσαν.

Φυσικά, για να μη γίνει καμιά παρεξήγηση, αυτή είναι η κατάσταση με όλη την πολιτική τάξη, όχι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα δυστυχώς μοιάζει να έχει περιέλθει εδώ καιρό σε ένα είδος εγκεφαλικού θανάτου. Αλλά με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η διαδικασία έφτασε στο αποκορύφωμά της.

Στο μεταναστευτικό-προσφυγικό, λόγω και της ιδεοληψίας, ήταν εξίσου εύκολο να την πάθουνε. Να χρησιμοποιηθούν δηλαδή στον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου”, για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο που μας κληρονόμησε η ρώσικη φιλολογία. Ο “χρήσιμος ηλίθιος” δεν είναι ηλίθιος. Είναι κάποιος που αγνοεί πως τον χρησιμοποιούν για να πετύχουν σκοπούς τελείως αντίθετους με τις δικές του επιδιώξεις και δεν αντιλαμβάνεται τις στρατηγικές συνέπειες των ενεργειών του. Αυτό έπαθε και η Αθήνα, όπως και η Μέρκελ, σε αυτό το ζήτημα.

Διστάζω κάπως αν πρέπει να ταξινομήσω στην κατηγορία των “χρήσιμων ηλίθιων” και τους οπαδούς της μετατροπής της Ευρώπης σε “αεθνικό χυλό”. Από τη μια μεριά τους συμφέρουν αυτά που γίνονται, από την άλλη ενδέχεται να σκάβουν το λάκκο τους, ευνοώντας τελικά την ανάδειξη εθνικιστικών, αυταρχικών δυνάμεων, απαραίτητων κατά τη μετάβαση από τον νεοφιλελεύθερο στον καπιταλισμό της καταστροφής, αλλά και για την πραγμάτωση του σχεδίου του Πολέμου των Πολιτισμών, εναντίον του Ισλάμ, της Ρωσίας, της Κίνας…

Για να υπάρξει η προσφυγική κρίση δεν έφταναν όμως οι “χρήσιμοι ηλίθιοι”. ‘Επρεπε να κινητοποιηθεί και ο Ερντογάν, διεθνής προβοκάτορας όλο και πιο επικίνδυνος, όσο στριμώχνεται. Ο Ερντογάν όμως δεν κινείται βέβαια μόνος του. Κινείται για λογαριασμό των ίδιων διεθνών κέντρων που του είπαν να καταρρίψει το ρωσικό αεροσκάφος. Αυτοί είναι και οι αρχιτέκτονες της προσφυγικής κρίσης που απειλεί με καταστροφή την Ελλάδα και διάλυση την ΕΕ.

Δεν μιλάμε ακριβώς για τις ΗΠΑ, γιατί οι ΗΠΑ δεν είναι ένα πράγμα, αλλά πεδίο αδυσώπητης σύγκρουσης δύο πολύ διαφορετικών ρευμάτων στο κέντρο της Αυτοκρατορίας, που εκπροσωπούνται, για να το πούμε χοντρικά, από τον Πρόεδρο Ομπάμα και τους νεοσυντηρητικούς αντίστοιχα.

Ποιοί κλείνουν τώρα τα σύνορα με την Ελλάδα; Βαλκανικά κράτη που ελέγχει ασφυκτικά, όχι βέβαια η … Αυστρία, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ποιός επιτίθεται με σκαιό τρόπο στην Ελλάδα; Οι πολιτικοί της Ουγγαρίας, της Σλοβακίας, της Βουλγαρίας, της “Νέας Ευρώπης”, των αμερικανικών νεοπροτεκτοράτων που δημιουργήθηκαν εκεί μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού”. Πρόκειται για την “Νέα Ευρώπη” που δήλωσε υπερηφάνως ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, υπουργός ‘Αμυνας του Μπους, ότι θα χρησιμοποιήσει κατά της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ποιός θα “επιθεωρήσει” μεθαύριο Πέμπτη αυτοπροσώπως την Ειδομένη; Μα η Κυρία Νούλαντ βεβαίως, βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, η “Κυρία Μαϊντάν”, για τον ρόλο της στην ουκρανική κρίση, μέλος του κεντρικού ηγετικού πυρήνα των νεοσυντηρητικών και σύζυγος του βασικού θεωρητικού τους. Από αυτήν κρέμεται τώρα για να σωθεί η ελληνική κυβέρνηση!

Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι.

ΥΓ. Ο κ. Τσίπρας θα μάθαινε πολλά για τους φίλους και συνεργάτες του, αν έπαιρνε μια κόλα χαρτί και έγραφε τις συμβουλές που του έδωσε ο καθένας τους μετά το 2011.

Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ημέρα της γυναίκας είναι η ημέρα της παγκόσμιας γυναίκας, αυτής που σήμερα εξαναγκάζεται στην προσφυγοποίηση, αυτής που αγωνίζεται για την ελευθερία και την κοινωνική ισότητα. Δεν είναι απλά γιορτή της γυναίκας, αλλά προβολή και του γυναικείου παραδείγματος.

Στο Κομπάνι, η Κούρδισσα που υπερασπίζεται το δίκαιο και την τιμή της γυναίκας, όλες οι γυναίκες που ζητούν τα δικαιώματά τους στην Τουρκία, στην Συρία, είναι το παράδειγμα. Είναι η Λεϊλά Ζάνα, η μεγάλη προσωπικότητα του Κουρδικού δημοκρατικού κινήματος.

Μετά το διεθνές έγκλημα της προδοσίας και παράδοσης του Κούρδου ηγέτη δόθηκε εντολή να σιωπήσουν για τον Οτζαλάν και το Κουρδικό κίνημα. Αντίθετα με τον Ευρωπαϊκό τύπο. Η μεγάλη Ιταλική εφημερίδα REPUBBLICA στο φύλο της 5 Δεκεμβρίου του 2008 , αλλά και στις 10 Ιουνίου 2004 χαρακτηρίζει τη Ζανά ως πασσιονάρια των Κούρδων. Και το MANIFESTO, ιστορική εφημερίδα της ιταλικής ανανεωτικής αριστεράς, (καμία σχέση με τον Ελληνικό αριστερό κομπλεξισμό), στο φύλλο της 19 Οκτωβρίου 2008 την αποκαλεί «Κουρδικό καμάρι». Υπάρχει και η άλλη πλευρά της Ευρώπης. Του ανθρωπισμού και προβολής του παραδείγματος.

Ειδικά στην Τουρκία γιορτή της γυναίκας δεν σημαίνει λουλουδάκια.
Ντροπή στον Τσίπρα που μαζί με τον Νταβούτογλου μοίραζε λουλουδάκια στις γυναίκες δημοσιογράφους.
Νομιμοποιεί ένα κράτος που καταπατά κάθε έννοια δημοσιογραφικής ελευθερίας –πρόσφατα παρενέβη σε εφημερίδα και έβαλε δικούς του στη διεύθυνσή της.
Ο Τσίπρας έκανε την πολιτική και ηθική ανομία στο κράτος που έχει τους περισσότερους φυλακισμένους δημοσιογράφους στον κόσμο.

Οι δημοκράτες, οι προοδευτικοί άνθρωποι έχουν οικουμενικές αξίες. Στο δρόμο της Οικουμενικής Απελευθέρωσης υπάρχουν και οι Άνθρωποι που τις υπερασπίζονται.
Δυστυχώς υπάρχουν και αυτοί που ντροπιάζουν την ανθρωπιά και τα παραδείγματά της.
Δυστυχώς, ξανά, που ήρθε η σειρά μικρών και ανέντιμων, όπως ο Τσίπρας.
Μετατρέπει τη χώρα σε παράρτημα των σχέσεων Ευρωατλαντισμού- Τουρκίας.
 Ξαναδείχνει ασέβεια προς τη δημοκρατία και τις γυναίκες, ιδιαίτερα την ημέρα της γυναίκας.

Γρηγόρης Κλαδούχος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε ότι μέχρι τα τέλη Μαρτίου η περιοχή Σουρ, στην πόλη Ντιγιάρμπακιρ, θα έχει «εκκαθαριστεί» από τους Κούρδους αντάρτες που έχουν ταμπουρωθεί σε αυτή και αμύνονται στις επιθέσεις των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας.

Σε συνέντευξή του στο τουρκικό κανάλι ATV, ο Αχμέτ Νταβούτογλου είπε ακόμα ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει καταρτίσει και σχέδιο ανοικοδόμησης των ερειπωμένων κουρδικών πόλεων στην επικράτεια της Τουρκίας [που η τουρκική κυβέρνηση έχει βομβαρδίσει και καταστρέψει] από τις μάχες που μαίνονται μεταξύ τουρκικού στρατού και ανταρτών του PKK.

Οι Κούρδοι αντάρτες ελέγχουν πλήρως 6 περιοχές της Σουρ. Οι Τούρκοι επιτίθενται με άρματα μάχης, στα οδοφράγματα που έχουν υψωθεί, και από αέρος με ελικόπτερα, ενώ το τουρκικό πυροβολικό με όλμους σφυροκοπά τις κατοικημένες περιοχές.

Ο Νταβούτογλου διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση θα έχει θέσει υπό τον πλήρη έλεγχό της τη Σουρ πριν τον Απρίλιο.
Γιατί όμως ο Νταβούτογλου και η τουρκική ισλαμιστική κυβέρνηση έχουν βάλει αυτό το χρονικό όριο;

Σε άρθρο μας με ημερομηνία 21 Ιανουαρίου 2016, ο Ιεμπραχέμ Μουσλέμ, μέλος της Ευρωπαϊκής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας του κουρδικού PYD από τη Ροζάβα, γράφει:
«Όλα δείχνουν ότι η άνοιξη στο Βόρειο Κουρδιστάν, όπου ο χειμώνας εμποδίζει τις επιχειρήσεις των ανταρτών του ΡΚΚ, θα είναι καυτή από στρατιωτικής απόψεως ενόσω το τουρκικό κράτος αδυνατεί να ελέγξει και τις αστικές περιοχές».
Οι Κούρδοι περιμένουν να μπει η Άνοιξη (επισήμως 21 Μαρτίου, που είναι και η κουρδική Πρωτοχρονιά) και οι Τούρκοι στη συνέχεια θα βρεθούν αντιμέτωποι όχι με τους νεολαίους του YPS, που τους αντιστέκονται αυτή την ώρα μέσα στις πόλεις, αλλά με τους καλά εκπαιδευμένους αντάρτες του PKK, που προς το παρόν βρίσκονται ακόμα στα βουνά.

Οι Τούρκοι το γνωρίζουν και βιάζονται να θέσουν ξανά υπό τον έλεγχό τους τις πόλεις.
Γιατί αλλιώς υπάρχει πολύ σοβαρή πιθανότητα η Τουρκία να… ανατιναχθεί.

Και μια διαπίστωση. 25η Μαρτίου είχε οριστεί να ξεκινήσει και η Ελληνική Επανάσταση, αν και άρχισε νωρίτερα.
Δεν είναι τυχαία η επιλογή αυτής της ημερομηνίας, δηλαδή στην Εαρινή Ισημερία, που είχαν ορίσει και οι πρόγονοί μας και από ό,τι φαίνεται ορίζουν και οι Κούρδοι.
Είναι η ημερομηνία που οι δυνάμεις του Φωτός κηρύττουν πόλεμο -συμβολικά- στις δυνάμεις του σκότους και οι Κούρδοι, ας μην τον λησμονούμε αυτό, στην εθνική τους θρησκεία είναι ζωροαστριστές – ηλιολάτρες.

Ο Ντεμιρτάς προειδοποιεί: Έρχεται γενικευμένος πόλεμος στην Τουρκία

Ως ένα «ιστορικό λάθος» για την ΕΕ χαρακτηρίζει την επικείμενη συμφωνία με την Τουρκία ο ηγέτης του φιλο-κουρδικού κόμματος της χώρας, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, καθώς όπως τόνισε θα σημάνει την πλήρη κατάργηση στα ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων.

«Η ΕΕ προσπαθεί τόσο πολύ για να μην δυσαρεστήσει τον Ερντογάν και αυτό είναι ένα μεγάλο λάθος», ήταν οι δηλώσεις του πολιτικού, καθοδόν για τις Βρυξέλλες, προσθέτοντας:

«Ο κόσμος παραμένει προκλητικά σιωπηλός σχετικά με το τι συμβαίνει στην Τουρκία, και αυτό είναι λυπηρό.

Αν ο πόλεμος μεταξύ στρατού και PKK συνεχιστεί, τότε σε λίγο καιρό οι πρόσφυγες θα προέρχονται από την Τουρκία».

Ο Ντεμιρτάς επίσης επανέλαβε για ακόμα μια φορά, πως ο κίνδυνος ενός γενικευμένου εμφύλιου πολέμου στην Τουρκία είναι τώρα πιο προφανής από ποτέ.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά έχουν δημιουργηθεί πολιτικά και νομικά συστήματα που εμποδίζουν τα κράτη να κηρύσσουν πόλεμο, με ένα εντυπωσιακό ποσοστό επιτυχίας", δηλώνει ο George Friedman.

Σύμφωνα με τον ιδρυτή της Stratfor, αυτό μπορεί να αλλάξει σύντομα, καθώς οι πόλεμοι μεταξύ κρατών είναι ένα χαρακτηριστικό της παγκόσμιας πολιτικής που επαναλαμβάνεται και θα μπορούσε εύκολα να επαναληφθεί σήμερα.

"Eπειδή οι πόλεμοι μεταξύ κρατών ευτυχώς είναι στις μέρες μας ένα ασυνήθιστο φαινόμενο, οι κυβερνήσεις προτιμούν να υποβοηθούν τη δράση μη κρατικών ομάδων σε άλλες χώρες, όπως συμβαίνει σήμερα στη Συρία, την Ανατολική Ουκρανία και σε μια σειρά από άλλα μέρη".

Ο ίδιος κάνοντας μια ιστορική αναδρομή, αναφέρεται στο 2003 όταν η αμερικάνικη ηγεσία αποφάσισε την εισβολή στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν ή στη σύγκρουση Ερυθραίας Αιθιοπίας στα τέλη της δεκαετίας του 90’ για να εντοπίσει έναν πόλεμο μεταξύ κρατών.

Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν η καταστροφική απόδειξη της εγγενούς αστάθειας ενός διεθνούς συστήματος που θεωρούσε τον πόλεμο ως νόμιμη επιλογή εξωτερικής πολιτικής και όχι ως έσχατη λύση.

Αναφέρθηκε μάλιστα σε περιόδους που οι διεθνείς αναλυτές δεν είχαν πιστέψει ότι ο πόλεμος ήταν μια επιλογή και όμως συνέβη. "Από το 1815 έως το 1871 δεν υπήρχε καμία διακρατική σύγκρουση οποιασδήποτε μορφής στην Ευρώπη", δήλωσε. "Και τότε ήταν που ήρθε ο Παγκόσμιος Πόλεμος", συμπλήρωσε.

Ακόμη, προειδοποίησε πως στη σύγχρονη εποχή, όπως σε κάθε ειρηνική περίοδο, υπάρχει μια ροπή προς μια βίαιη αναμέτρηση. "Δεν έχει υπάρξει ποτέ ένας αιώνας στην ιστορία της ανθρωπότητας που δεν είχε έναν τουλάχιστον ένα μεγάλο συστημικό πόλεμο" παρατήρησε, κάνοντας αναφορά στους Ναπολεόντειους και τους παγκόσμιους πόλεμους.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, οποιοδήποτε διεθνές σύστημα – είτε πρόκειται για τη συμμαχία των συντηρητικών δυνάμεων στην Ευρώπη που διατήρησε την ειρήνη, μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους είτε την ηγεσία των ΗΠΑ μετά τον Ψυχρό Πόλεμο – έχει εγγενείς αδυναμίες. Το σύγχρονο διεθνές σύστημα εμπεριέχει τους σπόρους που θα οδηγήσουν στην αυτοκαταστροφή του.

Η σημερινή παγκόσμια τάξη εξακολουθεί να επιτρέπει την εκδήλωση κρίσεων που το ίδιο το σύστημα δεν μπορεί να επιλύσει.

Ο Friedman θεωρεί πως η κατάρρευση συγκεκριμένων δυνάμεων παγκοσμίως θα μπορούσε να παράγει μία τέτοια κρίση, καθώς αν καταρρεύσουν χώρες όπως η Γερμανία, η Κίνα και η Ρωσία και αντικατασταθούν από άλλες, “τότε ξεκινούν συστημικοί πόλεμοι”. Σύμφωνα με τον ιδρυτή της Stratfor, κάτι τέτοιο θα ήταν επικίνδυνο “διότι δεν έχουν ισορροπία”.

Ιστορικά, έτσι έγινε με την ενωμένη Γερμανία του 1871 και μετά από λίγο ξέσπασε κόλαση, με την άνοδο της Ιαπωνίας στις αρχές του 20ου αιώνα που οδήγησε στο χάος. Έτσι και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια συστημική μετατόπιση. Ετοιμαστείτε για πόλεμο”.

Σε ερώτηση για το κατά πόσο θα μπορούσαν να υπάρξουν διακρατικοί πόλεμοι και στις μέρες μας, ο Friedman απάντησε πως δεν έχει υπάρξει αιώνας χωρίς να ξεσπάσει συστημικός πόλεμος (δηλαδή, ένας πόλεμος ικανός να κλονίσει ολόκληρο το παγκόσμιο σύστημα).

Με μια αφοπλιστική ερώτηση καταλήγει “θέλετε να στοιχηματίσετε ότι αυτός θα είναι ο μοναδικός αιώνας χωρίς πόλεμος; Το βάζω το στοίχημα”.

Τέλος, όταν του ζητήθηκε να προβλέψει πού θα μπορούσε να ξεσπάσει πόλεμος απάντησε:

“Πιο πιθανό είναι σε αναδυόμενες χώρες όπως η Ιαπωνία, η Τουρκία και η Πολωνία. Συνεπώς, θα έλεγα στην ανατολική Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή ή λόγω κάποιας θαλάσσιας σύρραξης που θα προκαλούσε η Ιαπωνία εναντίον των ΗΠΑ.

Κάθε φορά που αναδύονται νέες δυνάμεις, πρέπει να βρουν την ισορροπία τους. Υπάρχουν νέες δυνάμεις που αναδύονται και παλιές δυνάμεις που παρακμάζουν. Δεν είναι η διαδικασία αυτή καθαυτή επικίνδυνη αλλά η θέση από την οποία αναδύεται.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αλέξης Τσίπρας και Αχμέντ Νταβούτογλου συμφώνησαν σε όλα αναφορικά με την προσφυγική κρίση και δεσμεύθηκαν πως θα συνεργαστούν και θα λύσουν το πρόβλημα. Όταν, όμως, η συζήτηση στις κοινές τους δηλώσεις στράφηκε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το κλίμα δεν ήταν εξίσου καλό.

Ο Έλληνας Πρωθυπουργός έθεσε πρώτος το θέμα των εναέριων παραβιάσεων στον Τούρκο ομόλογό του και η απάντηση που έλαβε προκάλεσε αντιδράσεις, επιβεβαιώνοντας πως η Τουρκία δεν έχει διάθεση να σταματήσει τα… παιχνίδια στο Αιγαίο.

“Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα δούμε ότι οι εχθρικές πολιτικές δεν έδωσαν τίποτα. Τουναντίον, μας πήγαν πίσω σε πολλά ζητήματα. Δεν αφήνουμε τα υπόλοιπα θέματα στην άκρη. Είτε σε εναέριες, είτε σε θαλάσσιες εισβολές και παραβιάσεις υπάρχουν εντολές που δίνουν και οι δύο χώρες. Όσον αφορά στις εναέριες παραβιάσεις, ό, τι θεωρείτε εσείς παραβιάσεις εμείς δεν το θεωρούμε παραβιάσεις και το αντίθετο”, είπε συγκεκριμένα ο Νταβούτογλου για το θέμα, ενώ αναφέρθηκε τρεις φορές στο Αιγαίο ως "η θάλασσά μας"...!

Σε ερώτηση για το casus belli, πάντως, ο Τούρκος Πρωθυπουργός ξεκαθάρισε πως η χώρα του δεν έχει καμία απολύτως επιθετική στρατηγική έναντι της Ελλάδας: “Ζηλεύω πολύ τις σχέσεις των σκανδιναβικών χωρών που έχουν πολύ φιλικές σχέσεις μεταξύ τους. Γιατί να μην καταφέρουμε κι εμείς το ίδιο, ή και κάτι καλύτερο. Η Τουρκία δεν έχει καμία στρατηγική επίθεσης εναντίον της Ελλάδας, ελπίζω το ίδιο να ισχύει και για την Ελλάδα”.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός απάντησε από την πλευρά του ότι το casus belli είναι «κατάλοιπο του παρελθόντος», από τη «δεκαετία του 1960», όμως διευκρίνισε ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τα κυριαρχικά τη δικαιώματα.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Των Alex Barker και Duncan Robinson
Financial Times


Από όλες τις εκρηκτικές λύσεις για τη μεταναστευτική κρίση της Ευρώπης, μια συμφωνία που επινοήθηκε από τη Γερμανία και την Τουρκία τη Δευτέρα μπορεί να χαρακτηριστεί ως η πιο φιλόδοξη και πολιτικά εκρηκτική.

Το κόνσεπτ είναι μαγευτικά απλό: οποιοσδήποτε οικονομικός μετανάστης ή Σύρος πρόσφυγας που φτάνει σε ελληνικό νησί, θα επιστρέφεται στην Τουρκία. Η πρωτοβουλία επιδιώκει να ανακόψει τη λαθρομετανάστευση. Θα στοχεύσει στον όγκο των 2.000 μεταναστών την ημέρα που φτάνουν στις ελληνικές ακτές.

Το πολιτικό τίμημα είναι η εγκατάλειψη από την ΕΕ των περιορισμών που έχουν πλαισιώσει τις σχέσεις της με την Τουρκία εδώ και σχεδόν μια δεκαετία. Πρόσβαση στην ευρωπαϊκή βίζα θα μπορούσε να χορηγηθεί στους Τούρκους πολίτες μέχρι τον Ιούνιο, μια δέσμευση που παραβλέπει τους αυστηρούς σχετικούς περιορισμούς. Ενα εδώ και μια δεκαετία κυπριακό μπλόκο στο άνοιγμα κάποιων κεφαλαίων για τη συμμετοχή της Άγκυρας στην ΕΕ θα μπορούσε να αρθεί. Και έξτρα χρηματοδότηση θα είναι διαθέσιμη το 2018, πέραν των τριών δισ. ευρώ που έχουν ήδη εγκριθεί από την ΕΕ.

Αυτές οι λεπτομέρειες πρέπει ακόμη να επιλυθούν. Αλλά ενδεχομένως το δυσκολότερο απ' όλα είναι για την ΕΕ η μετεγκατάσταση. Για κάθε Σύρο που θα επιστρέφεται στην Τουρκία από την Ελλάδα, ένας άλλος Σύρος θα γίνεται δεκτός στις ευρωπαϊκές χώρες. Είναι ένα πρόγραμμα που πιθανώς περιλαμβάνει δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, σε μια περίοδο κατά την οποία η ΕΕ έχει καταφέρει να μετεγκαταστήσει από τον Ιούλιο μόλις 3.407 ανθρώπους στο πλαίσιο του υπάρχοντος συστήματος. Με τον καιρό, ένα πιο μόνιμο καθεστώς θα το αντικαθιστούσε, καλύπτοντας εκατοντάδες χιλιάδες.
Κατασκευασμένο με μια διαρκώς εντεινόμενη πολιτική διαμάχη στο φόντο, το σχέδιο αποτελεί απόπειρα να βρεθεί μια αμυντική λύση και να κλείσει η μεταναστευτική οδός Ελλάδας-Γερμανίας, τουλάχιστον για λίγους μήνες. Έχει σοκάρει πολλούς Ευρωπαίους διπλωμάτες που εργάζονταν επάνω σε μια εναλλακτική την Κυριακή. «Αυτό διέλυσε την κοινή μας προσέγγιση», ανέφερε ένας διπλωμάτης της ευρωζώνης. «Όλα είναι ξανά ανοικτά».

Ένας χαμογελαστός Αχμέτ Νταβούτογλου, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, βγήκε από μια 12ωρη συνάντηση και δήλωσε: «Υπήρχε ανάγκη για μια σθεναρή λύση». Πρόσθεσε: «Κάναμε κάποιες προσεκτικές προτάσεις».
Παρότι το σχέδιο έχει συμφωνηθεί ευρέως, πρέπει και πάλι να ξεπεράσει πέντε μεγάλα πολιτικά και λογιστικά εμπόδια:

Τα νομικά προβλήματα που προκύπτουν από τις μαζικές επιστροφές

Μεγάλες νομικές αμφιβολίες επισκιάζουν αυτό το σχέδιο. Οι κανόνες για το άσυλο είναι αρκετά σαφείς: όλες οι αιτήσεις θα πρέπει να περνούν από κατάλληλη επεξεργασία και ένας αιτών ασύλου δεν μπορεί να επιστραφεί σε μια χώρα που δεν προσφέρει προστασία.

Οι επιστροφές σε μια χώρα που δεν αποτελεί πλήρες μέλος της Σύμβασης της Γενεύης, όπως η Τουρκία, πιθανώς θα είναι παράνομες, επιχειρηματολογούν ομάδες προσφύγων.

Μόνο Σύροι έχουν το δικαίωμα να αιτηθούν κάποιας μορφής διεθνούς προστασίας στην Τουρκία -και ακόμη κι αυτό δεν ισούται με πλήρες status πρόσφυγα. Όμως άλλοι -ακόμη κι εκείνοι που διαφεύγουν από χώρες όπως το Ιράκ, το Αφγανιστάν ή η Ερυθραία- δεν έχουν τέτοια τύχη.

Η ΕΕ θα προσπαθήσει να παρακάμψει αυτό το εμπόδιο, δηλώντας πως η Τουρκία είναι ασφαλής τρίτη χώρα, το οποίο -δεδομένης της κατάστασης του συστήματος ασύλου της- είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενο και φαίνεται να αντιτίθεται στους κανόνες του ίδιου του μπλοκ. Παρά την εύθραυστη νομική φύση της, αυτή η πρόταση θα προσφέρει στην ΕΕ μόνο μια νομική βάση για να επιστρέφει Σύρους στην Τουρκία: δεν θα καλύπτει μη Σύρους αιτούντες ασύλου.

Αν η συμφωνία τεθεί ενώπιον των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, «θα πάλευε για να επιβιώσει», προειδοποιούν δικηγόροι που ασχολούνται με τη μετανάστευση. Οι ηγέτες, ωστόσο, είναι απελπισμένοι. Η οργή των δικαστών στο Στρασβούργο ωχριά μπροστά στους φόβους για όλο και πιο εξαγριωμένους ψηφοφόρους, μπουχτισμένους από μια κρίση που η ΕΕ διαχειρίστηκε με λάθος τρόπο.

Η δύσκολη πολιτική της υπόσχεσης για μια μετεγκατάσταση ενός προς έναν

Το τίμημα για να δεχθεί η Τουρκία μαζικές επιστροφές παράνομων μεταναστών είναι ένα τεράστιο πρόγραμμα μετεγκατάστασης. Η Ευρώπη θα χρειαστεί να ανοίξει μια νομική οδό για άσυλο, ώστε να πάρει έναν ίσο αριθμό Σύρων απευθείας από την Τουρκία. Αυτό είναι μια εκρηκτική αντίληψη για πολλά ευρωπαϊκά κράτη-μέλη.

Η Άνγκελα Μέρκελ, η Γερμανίδα καγκελάριος, ήταν πάντα θετική στην ιδέα και, από τον Νοέμβριο, οι αξιωματούχοι της έχουν ανεπίσημα «παίξει» με την ιδέα της υποδοχής 200.000 ή 300.000 προσφύγων σε διμερή βάση. Το Βερολίνο επέμεινε, ωστόσο, πως αυτό θα μπορέσει να γίνει μόνο αν η Τουρκία αποδείξει πως η λαθρομετανάστευση έχει ολοσχερώς σταματήσει.

Πιο δύσκολο έχει σταθεί το να πειστεί οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ ώστε να εμπλακεί. Ένας «συνασπισμός προθύμων» έχει αποδειχθεί αποφασιστικά μη πρόθυμος. Η Ολλανδία πιθανώς παρέχει στήριξη, όπως και ελάχιστα άλλα μικρά κράτη-μέλη. Αλλά δεν υπάρχουν δεσμεύσεις για συγκεκριμένους αριθμούς. Το να πείσουν υπέρ αυτής της ιδέας στην πράξη ίσως αποδειχθεί δύσκολο για πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες: ανώτατος αξιωματούχος τόνισε πως το κόνσεπτ θα μπορούσε να διαλύσει τη συμφωνία. Κάποιοι διπλωμάτες πιστεύουν ότι μπορεί ακόμη και να χρειαστεί ένα υποχρεωτικό σύστημα ποσοστώσεων -μια κίνηση στην οποία ο Βίκτορ Όρμπαν της Ουγγαρίας έχει υποσχεθεί να ασκήσει βέτο.

Το βάρος της επίλυσης αυτών των μεγάλων προβλημάτων θα πέσει στον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, ο οποίος έχει στη διάθεσή του 10 ημέρες για να βρει μια λύση. Για να λειτουργήσει οποιοδήποτε σχέδιο, η Γερμανία ίσως χρειαστεί να δώσει το παράδειγμα.

Η δύσκολη πολιτική για βίζα σε 75 εκατ. Τούρκους

Ανώτατοι διπλωμάτες επισημαίνουν πως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο πρόεδρος της Τουρκίας, θεωρεί πιο πολύτιμη την πρόσβαση σε βίζα σε σχέση με οτιδήποτε άλλο στο πακέτο. Αποτελεί μια χειροπιαστή εξασφάλιση ψήφων στη χώρα του.

Το πρόβλημα είναι πως ταυτόχρονα κοστίζει ψήφους σε πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίοι θα επικριθούν από τους δεξιούς της χώρας τους επειδή χορήγησαν σε 75 εκατομμύρια μουσουλμάνους αυτόματη πρόσβαση στη ζώνη ελεύθερης διέλευσης. Ιδιαίτερα η Γαλλία είναι διστακτική στο να προσφέρει σε Τούρκους τέτοιου είδους προνόμια. Στο πλαίσιο ενός προσεκτικά σχεδιασμένου συμβιβασμού με την Τουρκία, που συμφωνήθηκε τον Νοέμβριο, η ΕΕ επεδίωκε να προτείνει μια ελευθέρωση του καθεστώτος θεώρησης βίζα το φθινόπωρο, μόλις η Άγκυρα θα υιοθετούσε μια συμφωνία επανυποδοχής με την ΕΕ. Η Τουρκία έπρεπε να αντεπεξέλθει σε αυστηρούς όρους. Και δεν υπήρχαν εγγυήσεις πως τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη θα συμφωνούσαν.

Η εκρηκτική συμφωνία το φέρνει αυτό νωρίτερα, τον Ιούνιο, και, αντί μιας απελευθέρωσης του καθεστώτος, θα μπορούσαν να χορηγηθούν στους Τούρκους πολίτες πλήρη προνόμια για μια βίζα στη Σένγκεν. Για να συμβεί αυτό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα χρειαζόταν να καταστρώσει μια πρόταση μέχρι τον Μάιο. Κάποιοι αξιωματούχοι της ΕΕ θεωρούν πως θα υπάρχει τεράστια πίεση για να εγκαταλειφθούν πράγματι τα τεχνικά κριτήρια. Κάποια μεγάλα πολιτικά ζητήματα θα είναι δύσκολο να επιλυθούν με επιδεξιότητα, ιδιαίτερα η απαίτηση από την Τουρκία να αναγνωρίσει την Κύπρο και την ελληνοκυπριακή κυβέρνηση στη Λευκωσία.

Ακόμη κι αν η Κύπρος και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες τελικά συναινέσουν σε αυτή την ιδέα, η δέσμευση μπορεί να αποδειχθεί αδύνατο να εφαρμοστεί, ιδιαίτερα εφόσον το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο είναι σε τεράστιο βαθμό σκεπτικό. Τα εμπόδια είναι πάρα πολλά, αλλά οι προσδοκίες έχουν αυξηθεί στην Τουρκία. Η Άγκυρα έχει εδώ και καιρό καταστήσει σαφές πως η προθυμία της να δεχθεί επιστροφές μεταναστών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ελευθέρωση της χορήγησης βίζα.

Η κόντρα Κύπρου και Τουρκίας για τη συμμετοχή στην ΕΕ

Η Άγκυρα επιθυμεί να αναβιώσει τις διαπραγματεύσεις για τη συμμετοχή της στην ΕΕ, ανοίγοντας ξανά το θέμα της προσχώρησης -τις νομικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληροί μια χώρα πριν μπορέσει να μπει στο μπλοκ.

Ένα μέρος της προετοιμασίας έχει ξεκινήσει για τη συζήτηση αυτών των θεμάτων, αλλά η Κύπρος και μια ομάδα άλλων χωρών αρνούνται να ανοίξουν τη διαδικασία μέχρι η Τουρκία να αναγνωρίσει την κυβέρνηση στη Λευκωσία. Είναι ένα ευαίσθητο θέμα σε μια ευαίσθητη περίοδο, με τις εύθραυστες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για μια επίλυση για το διχασμένο νησί να προοδεύουν σημαντικά.

Πρέπει να ξεπεραστούν τέσσερις δεκαετίες εχθρότητας. Η Τουρκία έχει βάλει στο μάτι τέσσερα σημεία της διαδικασίας προσχώρησης. Αλλά η Άγκυρα πιθανώς περιορίζει τις απαιτήσεις της ώστε να καλύψει δύο συγκεκριμένα: Τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και τη ρύθμιση των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Δύο άλλα, πιο επίμαχα -για το νομικό σύστημα και τη δικαιοσύνη, και για τα θεμελιώδη δικαιώματα- δεν εξετάζονται προσωρινά, ιδιαίτερα εν μέσω μιας καταστολής ομίλων μαζικής ενημέρωσης της αντιπολίτευσης στην Τουρκία. Η έκβαση είναι σε μεγάλο βαθμό συμβολική, κανένα μέλος δεν πιστεύει πως η Τουρκία πλησιάζει να γίνει «υποψήφια χώρα». Αλλά ο πολιτικός συμβολισμός καθιστά δύσκολο τον συμβιβασμό έτσι κι αλλιώς.

Το πώς θα λειτουργήσει το σχέδιο των επιστροφών

Η μετακίνηση ανθρώπων παρά τη θέλησή τους είναι δύσκολη. Αυτή τη στιγμή, περίπου 2.000 άνθρωποι φτάνουν στις ελληνικές ακτές κάθε μέρα, αφήνοντας τους αξιωματούχους αντιμέτωπους με ένα λογιστικό -καθώς και νομικό- εφιάλτη.

Έχοντας ξοδέψει μέχρι και 1.000 ευρώ για το ταξίδι, οι αιτούντες ασύλου θα είναι απρόθυμοι να σταλούν πίσω σε μια χώρα όπου πλήρωσαν -και διακινδύνευσαν- τόσα πολλά για να φύγουν. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για το γεγονός πως το νέο θα αντιμετωπιστεί με πολύ άσχημες σκηνές -ιδιαίτερα καθώς αυτοί που επιστρέφονται γνωρίζουν την αμφισβητήσιμη νομική βάση αυτής της απόφασης. Τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα σε αυτούς που κάνουν αυτό το ταξίδι.

Η συμφωνία επιπλέον θέτει τεράστια πίεση στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια του ζενίθ της κρίσης το περασμένο φθινόπωρο, οι Έλληνες αξιωματούχοι έκαναν αγώνα ακόμη και για να πάρουν τα αποτυπώματα και να καταγράψουν τους μετανάστες, οι οποίοι συχνά ήταν ακόμη αναστατωμένοι από το ταξίδι τους. Το να τους στείλουν πίσω είναι μια ακόμη πιο δύσκολη πρόταση. Η μετεγκατάσταση από την Τουρκία είναι επίσης δύσκολη. Οποιοδήποτε σύστημα θα επιβλέπεται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, η οποία έχει φτάσει στα όριά της από την προσφυγική κρίση.

Ο Vincent Cochetel, ο οποίος επιβλέπει την ανταπόκριση της Αρμοστείας στην κρίση στην Ευρώπη, ανέφερε ότι το σώμα θα μπορούσε να μεταφέρει 100.000 πρόσφυγες μέσα σε δύο εβδομάδες. Αλλά αυτό εξαρτάται από την εφαρμογή των δεσμεύσεων των χωρών να δεχθούν πρόσφυγες –κάτι το οποίο οι χώρες της ΕΕ δεν έχουν, μέχρι στιγμής, καταφέρει να κάνουν.

Πηγή Euro2day

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Για «αίσθημα δυσφορίας» σε σχέση με τα χθεσινά αποτελέσματα του Συμβουλίου με την Τουρκία, μίλησε με την ευκαιρία συνέντευξης Τύπου, στο περιθώριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο Στρασβούργο, ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων Γκι Φερχόφστατ.

«Το αίσθημα της δυσφορίας προέρχεται, από τη διαπίστωση ότι προσπαθούμε να μετατοπίσουμε τα προβλήματά μας στην Τουρκία. Επιχειρούμε ένα παζάρεμα ανάμεσα στην ΕΕ και την Τουρκία και στο βωμό αυτού του παζαρέματος, θυσιάζουμε ορισμένες από τις ευρωπαϊκές μας αρχές» τόνισε.

Ο κ. Φερχόφστατ υπενθύμισε στη συνέχεια ότι πριν από μερικά χρόνια η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ και ο τότε Πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί διέκοψαν τις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία (σε σχέση με την ευρωπαϊκή της πορεία). «Σήμερα που η κατάσταση στη χώρα έχει χειροτερεύσει, ξεκινούμε εκ νέου με ένα δείγμα κυνισμού, τις διαπραγματεύσεις ένταξης της Τουρκίας» υπογράμμισε και προσέθεσε πως «το να ελπίζουμε ότι η Τουρκία θα λύσει τα προβλήματά μας, πρόκειται για μεγάλη αφέλεια».

Ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων, αναφέρθηκε, επίσης, σε 4 μεγάλα ερωτήματα που σκοπεύει να υποβάλλει αύριο στους εκπροσώπους του Συμβουλίου και της Κομισιόν:

- Η λύση στην οποία προσβλέπει το Συμβούλιο είναι να αποφασίζει η Τουρκία σε κέντρα διαλογής στο έδαφός της, για το ποιοι είναι πρόσφυγες και ποιοί όχι. Με άλλα λόγια η ΕΕ εμπιστεύεται τα σύνορά της στην Τουρκία. Ο κ. Φερχόφστατ θέτει το ερώτημα, κατά πόσο είναι συμβατό με τη Σύμβαση της Γενεύης, τη στιγμή που το άσυλο ζητείται για τις ευρωπαϊκές χώρες.

- Το δεύτερο ερώτημα αφορά στην καθυστέρηση υλοποίησης της ακτοφυλακής και συνοριοφυλακής στα εξωτερικά ευρωπαϊκά σύνορα. Υπογράμμισε ότι βάσει του άρθρου 78 παρ.3 της Συνθήκης θα μπορούσαν άμεσα και χωρίς καθυστέρηση να προχωρήσει η Ευρώπη στην εφαρμογή, χωρίς να χρειάζεται άλλη νομοθεσία.

- Το τρίτο ερώτημα αφορά στις εγγυήσεις που μπορεί να έχει η Ευρώπη, για τα δισεκατομμύρια που υπόσχεται στην Τουρκία. «Πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι τα χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για τους πρόσφυγες; Διότι εάν συνεχίζουν να έχουν 7 δολάρια το μήνα θα θέλουν πάντα να φύγουν από τους τουρκικούς καταυλισμούς για την Ευρώπη», εξήγησε.

- Το τέταρτο ερώτημα του κ. Φερχόφστατ αφορά στο «παζάρι της Τουρκίας», π.χ. για τις βίζες των Τούρκων πολιτών προς την Ευρώπη, το άνοιγμα ενταξιακών κεφαλαίων κ.ά. που κατά την άποψή του «κινδυνεύει να γίνει μόνιμο».

Ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων δήλωσε ότι στην αυριανή συνάντησή του με τους εκπροσώπους του Συμβουλίου και της Επιτροπής σκοπεύει να τους πει ότι «είναι μεγάλο λάθος το να μη προχωρούμε με επιταχυμένους ρυθμούς για την εφαρμογή μιας ευρωπαϊκής πολιτικής για το άσυλο, για τη μετανάστευση, για τη φύλαξη των συνόρων με τη χρήση του άρθρου 78 παρ.3 που μας επιτρέπει να δράσουμε για επείγουσες καταστάσεις».

«Να αφήσουμε στην άκρη τις νομικές ψευτοδικαιολογίες και να δράσουμε. Μπορεί κάποιες μικροσυμφωνίες με τη Τουρκία να μας είναι χρήσιμες, το να της αναθέσουμε, όμως, τη λύση του προβλήματος στο πλαίσιο ενός πολιτικού παζαρέματος, είναι μεγάλο λάθος. Ίσως νομίσουμε για λίγο χρονικό διάστημα ότι λύσαμε το πρόβλημα, πιστεύω όμως ότι θα το ξαναβρούμε εκ νέου μπροστά μας» κατέληξε ο κ. Φερχόφστατ.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Wolfgan Munchau
Financial Times 



Είναι ίσως το πιο σοκαριστικό στατιστικό στοιχείο για την ευρωζώνη: την τελευταία φορά που ο δομικός πληθωρισμός ήταν κοντά στον επίσημο στόχο του 2% ήταν τον Μάιο του 2007, περίπου εννιά χρόνια πριν.

Ο δομικός πληθωρισμός, που καταγράφει την υποκείμενη τάση του πληθωρισμού, μας λέει ότι η νομισματική πολιτική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας βρίσκεται εκτός τροχιάς εδώ και πολύ καιρό. Τoν τελευταίο καιρό, ο δομικός πληθωρισμός έχει υποχωρήσει και πάλι. Υπάρχει κάτι που η ΕΚΤ μπορεί να κάνει, όταν συναντηθεί ξανά το Διοικητικό της Συμβούλιο την Πέμπτη;

Έχω τρεις προτάσεις. Ένα χρήσιμο μέτρο που θα έφερνε άμεσα οφέλη θα ήταν οι αγορές μη εξυπηρετούμενων δανείων από τον τραπεζικό τομέα. Θα συνοδευόταν από πολιτικές για την προώθηση αναγκαστικών διασυνοριακών τραπεζικών συγχωνεύσεων. Αυτό θα εκκαθάριζε και θα αναδιάρθρωνε το τραπεζικό σύστημα με μία μόνο κίνηση. Ο στόχος δεν πρέπει να είναι να προστατευθούν τα κέρδη των τραπεζών, αλλά να αρχίσουν οι τράπεζες να αναλαμβάνουν περισσότερο ρίσκο.

Αυτό θα διευκόλυνε την ΕΚΤ να μειώσει το επιτόκιο καταθέσεων, το οποίο εφαρμόζεται στα τραπεζικά αποθέματα στην κεντρική τράπεζα. Το επιτόκιο καταθέσεων βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο -0,3%. Τα αρνητικά επιτόκια θέλουν ιδιαίτερη προσοχή. Αν πέσουν πολύ χαμηλά, οι τράπεζες μπορεί να θεωρήσουν φθηνότερη λύση την τοποθέτηση των αποθεμάτων τους σε ρευστό σε χρηματοκιβώτια. Ορισμένες γερμανικές τράπεζες έχουν αρχίσει από τώρα να προετοιμάζονται για αυτό.

Κανείς δεν ξέρει πόσο χαμηλά μπορούν να φτάσουν τα επιτόκια μέχρι να έρθει η στιγμή εκείνη, αλλά δεν είμαστε ακόμα στο κατώτατο όριο. Μια μείωση επιτοκίου μέχρι και κατά 0,5 ποσοστιαίες μονάδες -που θα πήγαινε το επιτόκιο καταθέσεων στο -0,8%-, θα μας διατηρούσε στην ασφαλή περιοχή αυτού του ορίου γιατί το κόστος ασφάλισης μεγάλων ποσών σε χρηματοκιβώτια είναι μεγάλο.

Η δεύτερη πρότασή μου αφορά στα μέτρα που δεν πρέπει να ληφθούν, τα διάφορα τρικ εντυπωσιασμού. Πρόκειται για αποφάσεις που ενθουσιάζουν κάποιους ανθρώπους αλλά δεν οδηγούν υψηλότερα τον πληθωρισμό. Για παράδειγμα, η ΕΚΤ θα μπορούσε να αγοράσει τραπεζικά ομόλογα ή οποιοδήποτε άλλο είδος εταιρικού ομολόγου ή στοιχείου ενεργητικού. Ο λόγος που οι τράπεζες δεν δανείζουν δεν είναι η έλλειψη χρηματοδότησης, αλλά η ύπαρξη υπερβολικά μεγάλου αριθμού τοξικών στοιχείων στους ισολογισμούς τους. Θα ήταν πολύ καλύτερο να αντιμετωπιστεί άμεσα το πρόβλημα αυτό.

Ένα άλλο τρικ που πρέπει να αποφευχθεί είναι τα λεγόμενα επιτόκια δύο επιπέδων. Η βασική ιδέα είναι να χωριστεί το επιτόκιο καταθέσεων σε δύο, με ένα χαμηλότερο που θα εφαρμόζεται στα αποθέματα πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο. Αν εξαιρεθεί από τα αρνητικά επιτόκια ένα μέρος των αποθεμάτων, παρέχεται κάποια ανακούφιση, αλλά μειώνεται ταυτόχρονα και ο αντίκτυπος του μέτρου.

Η τρίτη μου πρόταση αφορά στις μελλοντικές πολιτικές. Η ΕΚΤ θα πρέπει να συζητήσει ανοιχτά τις εναλλακτικές πολιτικές που μπορεί να ακολουθήσει, ξεκινώντας από την παραδοχή ότι η ποσοτική χαλάρωση απέτυχε.

Η ΕΚΤ άργησε να δράσει και δεν έκανε όσα θα έπρεπε. Το QE, η παροχή ρευστότητας μέσω εκτεταμένων αγορών ομολόγων, μπορεί να είχε λειτουργήσει αν είχε εφαρμοστεί το 2008. Όταν ξεκίνησε την περασμένη χρονιά, ήταν ήδη πολύ αργά. Ο όγκος αγορών ήταν μικρός σε σχέση με τα αντίστοιχα προγράμματα στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο χρόνος που δόθηκε για το πρόγραμμα ήταν πολύ λίγος.

Ενδεχομένως η πιο σημαντικά διαφορά να είναι το επιχειρησιακό περιβάλλον. Τα προγράμματα στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησαν όταν τα επιτόκια στις αγορές ήταν υψηλότερα από ό,τι είναι σήμερα. Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα ξεκίνησε όταν τα επιτόκια ήταν ήδη χαμηλά. Από τη στιγμή που ένας από τους βασικούς στόχους του QE ήταν να μειώσει τα επιτόκια, ο αντίκτυπός του είναι πολύ μικρότερος.

Ποιες είναι οι εναλλακτικές πολιτικές που θα έπρεπε να συζητήσει το Διοικητικό Συμβούλιο; Έχω ταχθεί υπέρ μιας «ρίψης από το ελικόπτερο», πριν ακόμα η ανάπτυξη και το οικονομικό outlook επιδεινωθούν στα σημερινά επίπεδα.

Μια ρίψη από το ελικόπτερο σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα τυπώνει και θα διανέμει χρήματα απευθείας στους πολίτες. Αν ας πούμε έδινε 3 τρισ. ευρώ ή 10.000 ευρώ για κάθε πολίτη τα επόμενα πέντε χρόνια, αυτό θα τακτοποιούσε το πρόβλημα του πληθωρισμού. Θα προσέφερε μια άμεση τόνωση της ζήτησης και θα οδηγούσε υψηλότερα τις επενδύσεις, καθώς οι προμηθευτές θα έσπευδαν να καλύψουν την επιπρόσθετη ζήτηση. Η πολιτική θα παρέκαμπτε τις κυβερνήσεις και τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα τη μισούσαν. Δεν θα κέρδιζαν τίποτα από αυτήν. Αλλά ποιος νοιάζεται για αυτό;

Η ΕΚΤ δεν έχει ξεμείνει ακόμα από πυρομαχικά, αλλά ο αριθμός των αποτελεσματικών εργαλείων που έχει στη διάθεσή της είναι ξεκάθαρα πεπερασμένος. Δεν θα έπρεπε να σταματήσει να σκέφτεται τη χρήση τους, γιατί θα κινδυνεύσει να χάσει τη λίγη αξιοπιστία που της έχει απομείνει.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Η Τουρκία χρησιμοποιεί το προσφυγικό και για άλλα πράγματα κι εμείς προσπαθούμε στη λογική -και πολύ σωστά- του ανθρωπισμού του πολιτισμού, της αλληλεγγύης" είπε στο "Πρακτορείο 104,9 FM" ο πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, υπογραμμίζοντας ότι η ελληνική πλευρά το χειρίστηκε ρητορικά και ερασιτεχνικά.

Ο κ. Πανούσης, μιλώντας στην εκπομπή "Δύο στις Δώδεκα", με τον Νίκο Γιώτη, εκτός από την Τουρκία, αναφέρθηκε και σε γειτονικές χώρες και συγκεκριμένα στην Αλβανία και στη Βουλγαρία, λέγοντας ότι ενώ η Ελλάδα βρίσκεται σε μια στιγμή αδυναμίας, οι παραπάνω χώρες παίζουν πάνω στο προσφυγικό και το χρησιμοποιούν ως εργαλείο για άλλους σκοπούς.

"Αυτή τη στιγμή πάμε να λύσουμε ένα σοβαρό πρόβλημα, το μεταναστευτικό και κατά τη γνώμη μου θα δημιουργήσουμε εθνικό πρόβλημα στο Αιγαίο. Αυτό δείχνει ότι δεν μελετάμε σε βάθος τα πράγματα" είπε ο κ. Πανούσης και επισήμανε ότι οι άλλες χώρες έχουν διπλωματία και εξωτερική πολιτική σε αντίθεση με την ελληνική πλευρά.

"Είμαι υπέρ της εθνικής συνεννόησης και ποτέ δεν κατηγορώ μια κυβέρνηση που αγωνίζεται. Αργήσαμε πάρα πολύ, το χειριζόμαστε κατά τη γνώμη μου ρητορικά και αρκετά ερασιτεχνικά. Μακάρι να λυθεί και μακάρι να μην έχει επιπτώσεις σε άλλο τομέα" κατέληξε ο κ. Πανούσης.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ραφαήλ Ρεκουνιώτη  

Ο πολυετής εμφύλιος που μαίνεται στη Συρία έχει αναδείξει σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη γεωπολιτική πολυπλοκότητα, που αναμένεται να οξυνθεί τα επόμενα χρόνια, με τεράστιες ευκαιρίες για γεωπολιτικά μονομερείς χώρες όπως η Ελλάδα. Η χώρα μας τα τελευταία 40 χρόνια, ταλαιπωρείται από σοφιστείες του τύπου: «Ανήκομεν εις την Δύσιν» ή «Η Ελλάδα είναι ναυτική δύναμη», που αποδεικνύουν τη σύγχρονη γεωπολιτική απαιδευσία και ως συνέπεια, την παραμέληση των εθνικών συμφερόντων και την προαγωγή επικίνδυνων πολιτικών.

Η πρόσφατη επέμβαση της Ρωσίας υπέρ του Άσαντ, ανέδειξε την αυτοκτονική τάση της Δύσης να επεμβαίνει άμυαλα και απρόσκοπτα σε κράτη που δεν συμβαδίζουν με τη πολιτική της. Η πίεση που δέχθηκε η Μόσχα από τις Η.Π.Α. στον πόλεμο της Ουκρανίας, ανάγκασε τη ρωσική στρατηγική σκέψη να κινηθεί προς ανατολάς, στο Πεκίνο. Από την άλλη, η Κίνα και αυτή πιεζόμενη στον Ειρηνικό από Ιαπωνία και Κορέα (αμφότερα κράτη-προωθητές αμερικανικών συμφερόντων), και από την αναδυόμενη Ινδία στο νότο, υποχρεώθηκε σε μια συσπείρωση συμφερόντων με τη Ρωσία. Εννοείται φυσικά, ότι η δημιουργία αυτής της συμμαχίας –χαλαρής μεν, αλλά ουσιαστικής- θα στρέψει κράτη της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και της ευρύτερης ασιατικής περιφέρειας στη σφαίρα επιρροής των δύο χωρών. Λόγω αυτής της τεράστιας δυναμικότητας συσπείρωσης, ισχυρά κράτη όπως το Ιράν ή το Πακιστάν δεν θα μείνουν ουδέτερα, αφού θα βρεθούν σε μειονεκτική θέση. Δεν αποκλείεται και η Ινδία, ευρισκόμενη στο μαλακό υπογάστριο της Κίνας, να ταχθεί υπέρ αυτού του σχηματισμού, αλλιώς κινδυνεύει να απομονωθεί. 

Την ίδια στιγμή, το καθεστώς Άσαντ φαίνεται να επιβιώνει και έτσι, να ενισχύεται το σιϊτικό τόξο (Ιράν-Συρία-Χεζμπολάχ) εναντίον των αμερικανικών και σουνιτικών συμφερόντων τα οποία, λόγω των τραγικών λαθών που έκαναν ξυπνώντας το τέρας του ακραίου Ισλάμ (ISIS), αναμένεται να πληρώσουν το τίμημα με την προσωρινή απομόνωσή τους από τα τεκταινόμενα της περιοχής. Μία απομόνωση στην οποία θα υποκύψει και το Ισραήλ αφού θα αναγκαστεί να ασχοληθεί με τα εσωτερικά του θέματα (Παλαιστίνη), όπως δείχνουν τα γεγονότα σήμερα. Ειδικότερα η παλαιστινιακή πίεση θα ενταθεί στο μέλλον –πιθανώς με συμμετοχή της Χεζμπολαχ- μιας και το Ισραήλ υποστήριζε σιωπηλώς τα δυτικά σχέδια περί ανατροπης Άσαντ και περιέθαλπτε μαχητές του ISIS. Επομένως το Ισραήλ θα περιέλθει σε μία στρατηγική αμηχανία και σε στάση αναμονής για τις μετέπειτα κινήσεις του. 

Το στοίχημα του ISIS έχει χαθεί και για τη γείτονα Τουρκία. Η μεγαλομανία του Ερντογάν περί κυριαρχίας στις αραβικές μουσουλμανικές χώρες, έχει αντικατασταθεί με πολιτικά κηρύγματα περί ασφάλειας των πολιτών που απειλούνται από τους Κούρδους και το ISIS. Το κουρδικό ζήτημα αναμένεται να απασχολήσει περισσότερο την Τουρκία από το νέο έτος, οπότε θα βρεθούμε σε μία ανατολική Μεσόγειο με κενά εξουσίας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το κενό της κεντρικής-μεγάλης περιφερειακής δύναμης θα το καλύψει η Αίγυπτος υπό την ηγεσία του προέδρου Σίσι. Η Αίγυπτος έχει αφήσει πίσω της τις χυδαίες εποχές των «Αδερφών Μουσουλμάνων» και της καταστρεπτικής αραβικής ΄΄άνοιξης΄΄ και στρέφεται στη Μόσχα ενώ ταυτόχρονα παραμένει στρατηγικός σύμμαχος των Η.Π.Α. Παράλληλα, αναβαθμίζει την πολεμική-αποτρεπτική της ισχύ και σχεδιάζει να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα στα θαλάσσια σύνορά της. Εάν προχωρήσουν τα σχέδια του Καϊρου, τότε μιλάμε για ανάδυση ενός μεγάλου παράγοντα διαμόρφωσης στην ανατολική Μεσόγειο.

Αυτήν ακριβώς τη νέα περίσταση οφείλει να εκμεταλλευτεί η χώρα μας αφού διαχρονικά υπήρξαμε ειλικρινείς φίλοι των αράβων και ειδικά των Αιγυπτίων. Η τόνωση του γεωπολιτικού άξονα Αθήνα-Λευκωσία-Κάϊρο σε μία ενδιάμεση πολυπολική εποχή όπως η σημερινή, θα προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες στην Ελλάδα. Η ένωση των ΑΟΖ των τριών χωρών (και πιθανώς και του Ισραήλ) θα δημιουργήσει ένα χώρο ανεμπόδιστης παροχής των κοιτασμάτων στις χώρες της ηπειρωτικής Ευρώπης και θα απομονώσει την επικίνδυνη Τουρκία.

Η Άγκυρα γνωρίζει τις συνέπειες εις βάρος της εάν επικρατήσει αυτό το σενάριο, γι’αυτό και θα το πολεμήσει (ή μάλλον το πολεμάει ήδη). Ο “πόλεμός”  της θα διεξαχθεί σε δύο κύρια επίπεδα: το πρώτο θα είναι το προσφυγικό και η παροχή ανταλλαγμάτων (βλέπε κοινές περιπολίες,αρχικά) από μέρος της Ευρώπης, και το δεύτερο είναι το Κυπριακό όπου η πίεση για λύση ενδέχεται να οδηγήσει σε ένα τρίτο ΄΄Αττίλα΄΄ και στη σταδιακή κατάληψη της μεγαλονήσου, αυτή τη φορά με ειρηνικά μέσα. 
Σε αυτή την απόπειρα διάσπασης των εθνικών μας κτήσεων θα πρέπει να αντιδράσουμε, τουλάχιστον για μια φορά, σοβαρά...

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ραντεβού με το κρίσιμο σταυροδρόμι

By the Realist

Παρακολουθώντας κανείς τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, εάν είναι ένας άνθρωπος που σκέπτεται και τον απασχολεί το αύριο, υποβάλλει ένα σκληρό ερώτημα. Που βρισκόμαστε ως χώρα και ως Έλληνες;

Δυστυχώς η απάντηση είναι ότι βλέπουμε μια χώρα με μεγάλη ιστορία, μια χώρα που έχει συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη του Δυτικού πολιτισμού, να γίνεται κομμάτια μπροστά στα μάτια μα;. Ακόμα πιο τραγικό είναι ότι δεν φαίνεται πουθενά να υπάρχει δρόμος που να οδηγεί στο να ξεπεραστεί αυτή η καταστροφική πορεία. Η διαφθορά, η επιβράβευση της ανικανότητας, το βόλεμα των ημετέρων, η απουσία σχεδιασμού και στρατηγικής, έχει οδηγήσει σε μια παραίτηση. Έχει οδηγήσει την κοινωνία στο να πει, «βαρέθηκα, ας πάει από εκεί που ήρθε».

Την ίδια στιγμή, υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων στην ελληνική κοινωνία, που εδώ και αρκετά χρόνια έβλεπε την καταστροφή να έρχεται, αγωνιούσε, μιλούσε, έγραφε, αλλά το σάπιο σύστημα σε όλα τα επίπεδα, είχε καταφέρει να περιθωριοποιήσει αυτό το ποσοστό και να το καταγράψει ως γραφικό. Αρκετές φορές μάλιστα, του απέδιδε τον χαρακτηρισμό του «πράκτορα» κάποιας διαβολικής εξωτερικής δύναμης που είχε ως στόχο να πλήξει την απαράμιλλη Δημοκρατία, που εφάρμοζε αυτό το σάπιο σύστημα.

Και σήμερα το ποσοστό αυτό, παρά το γεγονός ότι έχει κουραστεί από την κακομεταχείριση πολλών ετών και την απογοήτευση του να βρίσκεται στο περιθώριο, συνεχίζει να σκέφτεται, να αναλύει, να μιλάει, να γράφει, να προσπαθεί να σπάσει τα στεγανά της διαφθοράς, της παντοκρατορίας των χωρίς προσόντα ανίκανων λαϊκιστών, που λυμαίνονται την εξουσία και καταστρέφουν το μέλλον της χώρας.

Αργά (δυστυχώς), αλλά σταθερά αρχίζει να διαμορφώνεται μια υποβόσκουσα οργή, ένα αίσθημα που θέτει σκληρά ερωτήματα του τύπου, μήπως ήρθε η ώρα να μπει ένα τέλος; Μήπως ήρθε η ώρα να δώσουμε σημασία στη μέχρι σήμερα αισχρή μειοψηφία αυτών που για χρόνια αποκαλούσαμε πράκτορες και πολλά άλλα κοσμητικά επίπεδα;

Με πολύ αργούς, πράγματι ρυθμούς, η χώρα και η ελληνική κοινωνία πλησιάζουν σε μια ιστορική στιγμή στην οποία διακυβεύεται η επιβίωση αυτού του τόπου, αυτού του έθνους. Κανείς μέχρι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να προβλέψει προς τα πού θα φυσήξει αυτός ο άνεμος της ριζοσπαστικής και εκ βάθους αλλαγής. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ένα αυτό που έρχεται θα είναι καλύτερο από αυτό που γκρεμίζεται.

Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι έχει πλέον διαμορφωθεί ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ του συστήματος, της εικονικής πραγματικότητας στην οποία ζει, και της κοινωνίας, του πραγματικού κόσμου.

Υπάρχει πλέον μια άβυσσος όσο αφορά το τι αποτελεί «βασικό συστατικό» για την επιβίωση στην πραγματική καθημερινότητα.

Εάν αυτή η πορεία συνεχιστεί, και η ιστορία έχει αποδείξει ότι δύσκολα τέτοιες πορείες ανατρέπονται, και το σύστημα προσπαθήσει να την εκτροχιάσει υπάρχει ουσιαστικός κίνδυνος η κοινωνία να εκραγεί, και το συνολικό οικοδόμημα να καταρρεύσει.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει, και το βλέπουμε πλέον καθημερινά αυτό, είναι οι δυο πλευρές να αντιδράσουν έντονα και κάθε μια να συνεχίσει την πορεία που ακολουθεί, Με αποτέλεσμα η συνύπαρξη την επόμενη ημέρα να είναι αδύνατη.

Το διεφθαρμένο και ξεπερασμένο από την πραγματικότητα σύστημα, άργησε ή δεν ήθελε να δει τι συνέβαινε και καμιά φορά η άρνηση είναι αυτοκτονία. Δεν μπορούσε και δεν μπορεί να δει τι έρχεται, διότι δεν αντιλαμβάνεται πως η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη βιώνει την καθημερινότητα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το σύστημα – κατεστημένο, να έχει απεμπολήσει τη βασική του ευθύνη, το να αντιλαμβάνεται αυτούς που δεν αποτελούν το σύστημα – κατεστημένο, να ενδιαφέρεται για αυτούς και να λύνει τα προβλήματά τους.

Όταν ηγείσαι είσαι υπεύθυνος να μην προκαλείς χωρίς λόγο, να μην επιβάλλεις δεδομένα με τα οποία εσύ μπορείς να επιβιώσεις, αλλά όχι η κοινωνία.

Σήμερα ακριβώς γι αυτούς τους λόγους η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων, δεν έχει κανένα σεβασμό για το σύστημα, κανένα σεβασμό για τους θεσμούς. Η πολιτική αποτελεί κάτι το αποκρουστικό. Αυτός είναι ο λόγος που επιβραβεύουν αστείες περιπτώσεις τύπου Λεβέντη, αλλά και πιο επικίνδυνες τύπου, Χρυσής Αυγής. Η κοινωνία μισεί πλέον αυτό που αποκαλείται πολιτικά ορθό.

Επιβραβεύεται αυτός που είναι απρόβλεπτος, και αυτό θεωρείται προτέρημα. Θεωρείται προτέρημα διότι μέσα από αυτό το μη προβλέψιμο ο κόσμος βλέπει μια πιθανότητα πλήγματος στο σύστημα που τον έχει απογοητεύσει. Βλέπει ότι αυτή η ακραία αντίδραση είναι ίσως το μοναδικό όπλο έναντι αυτών που αισθάνεται αδύναμος να αντιμετωπίσει. Πιστεύει ότι αυτό απαιτεί η στιγμή.

Κι εδώ ακριβώς είναι το κρίσιμο ραντεβού με το σταυροδρόμι μεταξύ της καταστροφής και της πορείας προς τη λύτρωση. Είναι σαφές ότι όλα θα κριθούν από το εάν θα βρεθεί κάποιος που θα ανοίξει την πόρτα σε αυτούς που για χρόνια βρίσκονται λοιδορούμενοι στο περιθώριο, παρά ότι σταθερά και υπομονετικά σκέφτονταν, ανέλυαν, μιλούσαν, έγραφαν, και προειδοποιούσαν. Εάν αυτός ο κάποιος βρεθεί και η πόρτα ανοίξει τότε ίσως να υπάρχει σωτηρία και μέλλον. Εάν δεν βρεθεί και η πόρτα παραμείνει κλειστή, τότε το μέλλον προδιαγράφεται ζοφερό και η καταστροφή είναι δεδομένη.

Το ραντεβού έχει κλείσει και είναι εξαιρετικά κρίσιμο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παραπάνω άρθρο, που έγραψε γνωστός πολιτικός επιστήμονας, που εδρεύει στην Ελλάδα, φιλοξενείται στην ιστοσελίδα μας στο πλαίσιο της αρχής μας ότι η λογοκρισία ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ. Στην ιστοσελίδα μας αποκλείουμε ΜΟΝΟ κείμενα υπέρ της ναζιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, και βεβαίως τα υβριστικά. Είναι απόφασή μας και τη δηλώνουμε δημόσια. Με αυτό το δεδομένο, ότι ΔΕΝ λογοκρίνουμε κείμενα που μας στέλνετε, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι όσα φιλοξενούμε εκφράζουν την ιδεολογία ή τις θέσεις του ιδρυτή της ιστοσελίδας μας.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Νενικήκαμεν! Θα πληρώνουμε την Τουρκία (ως φόρο υποτέλειας;) για να μας φέρνει λαθρομετανάστες με... ρέγουλα!

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Εάν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, θα πρέπει να ομολογήσουμε πως βρισκόμαστε στον προθάλαμο των όσων συνεπάγεται η «προσφυγική κρίση». Πως δεν έχουμε δει, ούτε έχουμε ζήσει ακόμη τίποτε από όσα κουβαλά το ατελείωτο ρεύμα των λαθρομεταναστών. Από όσα οι χώρες της Ευρώπης επιθυμούν να απαλλαχθούν (πριν τα φορτωθούν) για να διασωθούν από πλείστα όσα προβλήματα και κινδύνους. Και, στην περίπτωση αυτή, βρέθηκε ο «χρήσιμος ηλίθιος», ο Αλέξης ο «διαπραγματευτής», εγνωσμένης διαπραγματευτικής ανικανότητας και αρκούντως δεκτικός σε ευρωπαϊκούς εκβιασμούς και πιέσεις…

Η Ευρώπη έχει ήδη λύσει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης, αφού η αποικία του χρέους, γνωστή ακόμη και ως Ελλάδα, αποδέχεται να συζητήσει και να διαπραγματευθεί την μετατροπή της σε ένα τεράστιο hotspot, σε μία τεράστια φυλακή και κολαστήριο ανθρώπων, σε έναν τεράστιο χώρο όπου η ανασφάλεια θα είναι παρούσα σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου και ιδιωτικού βίου (πλην των επαρκώς φυλασσομένων πολιτικών και άλλων προσωπικοτήτων…).
Στην Ελλάδα οι πολιτικοί και οι συμπαραμαρτούντες δημοσιογράφοι έχουν την εντύπωση πως δεν απευθύνονται σε νοήμονα όντα αλλά σε ηλίθιους. Και η πλάκα είναι πως έχουν δίκιο αφού στην Ελλάδα ο κάθε πολίτης πιστεύει ότι σερβίρουν.

Αν ρωτούσες έναν Έλληνα πριν δέκα χρόνια πόσοι είναι οι λαθρομετανάστες στην Ελλάδα θα σου έλεγε από ένα έως δυο εκατομμύρια.
Αν ρωτήσεις τώρα τον ίδιο που έλεγε ένα εκατομμύριο πόσοι είναι, θα μπερδευτεί και σίγουρα δε θα σου πει ένα εκατομμύριο οι παλιοί συν 36 χιλ. οι καινούργιοι.

Όταν η Τασία παράγει πολιτική…

Πάμε τώρα και στην κυρά Τασία. Από τη χώρα μας πέρυσι, μπήκαν λιάστηκαν πλήρωσαν το εισιτήριό τους και εξαφανίστηκαν πηγαίνοντας σε άλλες χώρες 800 χιλ. άνθρωποι. Μαζί με αυτούς που μπήκαν εξαφανίστηκαν μερικές χιλιάδες ακόμη που είχαν μπει πριν χρόνια και είχαν εγκλωβιστεί γεμίζοντας τα κατώγια της ομόνοιας της Πάτρας της Ηγουμενίτσας κλπ.
Κι όμως ο Έλληνας αδυνατεί να καταλάβει τη λέξη εξαφανίστηκαν που είπε μια υπουργός, του φαίνεται τελείως κουφό. Πως μπορεί σου λέει οι άνθρωποι να εξαφανίζονται! Αφού τους βλέπω στην Ειδομένη.
Η ίδια η υπουργός είχε πει ότι είπα τη λέξη εξαφανίστηκαν για ευνόητους λόγους για να μη πω ότι παίρνουν το τουριστικό λεωφορείο πάνε στα σύνορα και βγαίνουν από την Ελλάδα. Ψιλά γράμματα αυτά για τον Έλληνα πολίτη.

Όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα σκούζουν πάνω στη φράση λιάζονται και εξαφανίζονται, από κοντά οι δημοσιογράφοι και από πίσω ο λαός να αλαλάζει. Πιάστο αυγό και κούρευτο.

Ο ξεπεσμός της Ευρώπης

Κατάντια. Και κατάντια όχι μόνο ελληνική, αλλά και ευρωπαϊκή, αφού διαπιστώνουμε πλέον πως η Ευρώπη ανέχεται να εκβιάζεται ωμά και να συνδιαλέγεται με ένα κράτος δουλέμπορο, μία χώρα τρομοκράτη που συνεργάζεται με τους τζιχαντιστές, που διαταράσσει την ειρήνη και την ασφάλεια από τη Μέση Ανατολή έως και τα Βαλκάνια, μία κυβέρνησης μίας χώρας που δολοφονεί τους Κούρδους πολίτες της, που φυλακίζει δημοσιογράφους, που κλείνει εφημερίδες, που έχει εισβάλει και διατηρεί στρατό κατοχής στην Κύπρο (μία χώρα μέλος της Ε.Ε.), μία χώρα που ευθύνεται τα μέγιστα για την δημιουργία των μεταναστευτικών ροών από Ιράκ και Συρία προς την Ευρώπη…

Τώρα, η Ευρώπη (φυσικά και η Ελλάδα της πρωτοδεύτερης αριστερής κυβέρνησης) αποφάσισε να χρηματοδοτήσει τον εκβιαστή της (Τουρκία) για να συνεχίσει να διεξάγει πολεμικές ενέργειες – δολοφονίες κατά των Κούρδων, τόσο εντός του τουρκικού εδάφους, όσο και στην Βόρεια Συρία την οποία βομβαρδίζει στοχεύοντας τους Κούρδους της Συρίας.
Η συμπεριφορά όνειδος της Ευρώπης, που επιμένει να λειτουργεί με λογιστικά κριτήρια, την έχει οδηγήσει στον εξευτελισμό. Και στον αυτο-εξευτελισμό της Ευρώπης τρέχει χωρίς δεύτερη σκέψη να συμμετέχει και η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων διακυβεύοντας πλείστα όσα εθνικά συμφέροντα, για λόγους… ανθρωπισμού, αδιαφορώντας για τις πρωταρχικές της ευθύνες απέναντι στα όσα με απόλυτη σαφήνεια επιτάσσει το (κουρελιασμένο) Σύνταγμα της χώρας, εξασφαλίζοντας όμως την στήριξη της Γερμανίας και μία παράταση στους θώκους εξουσίας με την βοήθεια του Βερολίνου!

Αιχμές στον ευρωπαϊκό Τύπο για το «παζάρι» και τη «συμφωνία της ντροπής»

Με αιχμηρούς τίτλους και αυστηρά σχόλια περιγράφει ο ευρωπαϊκός Τύπος τη Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Τουρκίας τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες. Αναφορές σε απλοϊκές, νομικά και ηθικά αμφισβητήσιμες λύσεις, σε παζάρι, μπίζνες, αλλά και συμφωνία της ντροπής
Με τίτλο «Η Τουρκία ανεβάζει το ποντάρισμα απέναντι στην ΕΕ» η γαλλική Monde, τονίζει ότι η Άγκυρα «έκανε την έκπληξη βάζοντας στο τραπέζι σειρά προτάσεων αλλά και απαιτήσεων στους απελπισμένους για μία λύση».
«Από θέση ισχύος, η Άγκυρα ανέβασε το τίμημα» τονίζει, επισημαίνοντας επίσης επιφυλάξεις για το αν είναι νόμιμες και εφαρμόσιμες οι υπόλοιπες προτάσεις: «Να ξαναστείλουμε πρόσφυγες στην Τουρκία γιατί, για να τους ξαναπάρουμε;» ρωτά χαρακτηριστικά διπλωματική πηγή που επικαλείται η εφημερίδα, προφανώς σε σχέση με το «ένας προν έναν».

«Νομικά και ηθικά αμφισβητήσιμη λύση»

Ο βρετανικός Guardian σημειώνει επίσης πως το σχεδιάγραμμα συμφωνίας στηρίζεται στην πρόταση για «έναν προς έναν». Τονίζοντας ότι πρόκειται για «απλοϊκή λύση», υποστηρίζει πως είναι και νομικά και ηθικά αμφισβητήσιμη. Στην πράξη ενθαρρύνει τόσο τα ταξίδια στο Αιγαίο όσο και αποθαρρύνει την Τουρκία από προσπάθειες αναχαίτισης, σχολιάζει.
Οι τελικοί όροι είναι ακόμη υπό κατάρτιση, όμως η εφημερίδα εκτιμά ότι η Άγκυρα θα έπρεπε παράλληλα να υπογράψει συμφωνίες επαναπροώθησης με τις χώρες προέλευσης των μη Σύρων, «κάτι που θα χρειαστεί χρόνο… και στο ενδιάμεσο, όλο και περισσότεροι θα φτάνουν στην Ελλάδα και, αν το σχέδιο Τουσκ για τα σύνορα της ΠΓΔΜ μείνει, η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με δυστοπικό εφιάλτη».

«Η Άγκυρα παζαρεύει»

Με τίτλο «Η Άγκυρα παραζαρεύει την τιμή», η γερμανική FAZ τονίζει ότι «ο τούρκος πρωθυπουργός εμφανίζεται σίγουρος για τη νίκη του και, γνωρίζοντας πως η ΕΕ εξαρτάται από τη βοήθεια της Άγκυρας, ανεβάζει στα ύψη το τίμημα για τη δισφάλιση των συνόρων».

«Η λίστα όσων θέλει η Τουρκία μεγάλωσε» σχολιάζει η εφημερίδα, σημειώνοντας επίσης ότι ο Νταβούτογλου δεν είχε κάνει προσερχόμενος καν αναφορά σε «προνομιακή σχέση» με την ΕΕ αλλά για «ένταξη».

Μπίζνες και αδιέξοδο Αιγαίο
Παρόμοια και η οπτική της Sueddeutsche Zeitung με τίτλο: «Η Τουρκία απαιτεί πολλά, και είναι έτοιμη δώσει πολλά». Το ζήτημα της συμφωνίας με την Τουρκία, υποστηρίζει, δεν «επιδέχεται ηθική επιχειρηματολογία, αλλά πραγματιστική, αν λειτουργεί και αν πείθει».

«Όταν μιλά κανείς για επικείμενη υπέρβαση στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία, πρόκειται για business» γράφει χαρακτηριστικά. «Η δέσμευση επαναναπροώθησης παράτυπων μεταναστών δημιουργεί νέα δεδομένα, μπορεί να πετύχει αυτό που μέχρι πρότινος στάθηκε ανέφικτο, δηλαδή να πειστούν οι μετανάστες πως ο δρόμος του Αιγαίου δεν οδηγεί πουθενά» εξηγεί.

«Η συμφωνία της ντροπής»
Πιο αιχμηρός ο τίτλος της ισπανικής El Pais: «Η συμφωνία της ντροπής». Όπως τονίζεται στο κεντρικό άρθρο, «η Ευρώπη αρνείται τον ίδιο της τον εαυτό και καθιστά εξωτερικό το πρόβλημα της μετανάστευσης, με δέλεαρ την τουρκική ένταξη».
«Μην μπορώντας και μην θέλοντας να επιλύσει τη μεταναστευτική κρίση, η ΕΕ αποφάσισε να την παρακάμψει και να την «εξωτερικοποιήσει»» υποστηρίζει.
«Το μεγάλο παράδοξο είναι ότι η Άγκυρα προχωρά τις ενταξιακές της επιδιώξεις ακριβώς την ώρα που οπισθοχωρεί περισσότερο από τα δημοκρατικά κεκτημένα» υπογραμμίζει, υποστηρίζοντας πως «η Ευρώπη κάνει παραχωρήσεις σε μία αυταρχική ηγεσία, προσφέρει ελπίδες στο σουλτανάτο του Ερντογάν ενώ ο τούρκος «πατριάρχης» χρησιμοποιεί ως μέσο πίεσης τους πρόσφυγες, καταχράται την εξουσία του, πνίγει την ελευθερία έκφρασης και καταπατά το κοσμικό κράτος».

Πολιτική ανεπάρκεια ή σκοπιμότητα;

Στα της Ελλάδας, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Μουζάλας, γνωστός και ως «φωτισμένη συνείδηση» σύμφωνα με δημοσιογράφους, πρόσφατα είπε: «Χιλιάδες μετανάστες θα εγκλωβιστούν εδώ». Ο εγκλωβισμός στην συγκεκριμένη περίπτωση έχει να κάνει με το γεγονός ότι χιλιάδες λαθρομετανάστες που δεν είναι Σύριοι, ή που δεν υποδύονται ότι είναι Σύριοι, έχουν επιλέξει την Ελλάδα ως τον υπ’ αριθμόν ένα προορισμό τους. Για να καταλάβει κανείς πόσο δημοφιλής έχει γίνει η Ελλάδα, τον Οκτώβριο από τους 218.000 μετανάστες που μπήκαν στην Ευρώπη, οι 210.000 επέλεξαν την Ελλάδα, δηλαδή το 96%.
Αυτή η δημοφιλία της Ελλάδας οφείλεται στην απόφαση της κυβέρνησης των Τσίπρα-Καμμένου τον Φεβρουάριο του 2015 να κλείσει τα κέντρα φύλαξης και να δίνει αυτομάτως σ’ όποιον μπαίνει στην Ελλάδα εξάμηνη άδεια παραμονής που μπορεί να ανανεώνεται στο διηνεκές. Μάλιστα, αν θέλει θα μπορεί να πάρει και την Ελληνική ιθαγένεια και να γίνει και ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί όχι;

Όταν μιλούν οι αριθμοί

Οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα το 2010 αριθμούσαν 500.000 και έως το 2015 είχαν αυξηθεί σε 610.000 (αύξηση 20%), ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, που αποτελείται από τους γηγενείς Έλληνες μουσουλμάνους, αριθμούσε 114.000.
Η πρόσφατη αλλαγή της μεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας, που σημαδεύτηκε από τη θέσπιση νέων ελαστικών κριτηρίων απονομής της ελληνικής υπηκοότητας, σε συνδυασμό με την απόφαση της κατάργησης της Αμυγδαλέζας τον Φεβρουάριο 2015, ήταν όπως αποδείχθηκε εγκληματική.
Αν συνεχισθεί αυτή η αντιμετώπιση του μεταναστευτικού προβλήματος, τότε η προϊούσα ισλαμοποίηση της Ελλάδας είναι απλά θέμα χρόνου, χωρίς αυτό να αποτελεί συνωμοσιολογία αλλά ρεαλιστική εκτίμηση.

Και κανείς δεν σκέφτεται το μετά…

Κάποιοι λένε πως η Μέρκελ έφταιξε με τις δηλώσεις της. Ναι, αλλά η Μέρκελ δεν έχει θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο, ούτε η Μέρκελ μπορεί να ορίζει – διατάζει το πώς θα κινηθεί η ελληνική πολιτική απέναντι σε έναν εν εξελίξει κίνδυνο της εσωτερικής ασφάλειας της Ελλάδας (όλως παραδόξως και της Ευρώπης, όπως συνομολογούν και οι ευρωπαίοι «ανθρωπιστές»). Δουλειά της εκάστοτε κυβέρνησης είναι να φροντίζει τα συμφέροντα του δικού της κράτους και των δικών της πολιτών.

Το πρόβλημα με τους πρόσφυγες δεν είναι το "τώρα". Τώρα πηγαινοέρχονται για να βρουν ανοιχτά σύνορα. Το πρόβλημα θα είναι το "μετά", όταν καταλάβουν ότι θα μείνουν εδώ. Με τις ανοιχτές δομές η χώρα θα γίνει ένα ξέφραγκο αμπέλι. Οι μόνες δουλειές θα είναι φύλακας ή γιατρός σε χοτ σποτ.
Η Τουρκία φυσικά δεν θα πάρει ούτε έναν πίσω εφόσον παραδοσιακά δεν σεβάστηκε ποτέ καμία συμφωνία. Η Ευρώπη δεν θα της δώσει φυσικά τόσα λεφτά, αλλά το πρόβλημα θα παραμείνει στη χώρα. Όταν τα τζαμιά πολλαπλασιαστούν, απλά θα είναι πολύ αργά για όλους…

Όταν υποκύψεις μία φορά σε εκβιασμό, τότε…

Εν κατακλείδι, ας μάθουν και οι "Αντιπρόσωποί" μας ότι πρέπει να σκέπτονται τις συνέπειες των λόγων τους πριν ανοίξουν το στόμα τους (ή άλλη τρύπα). Ναι είναι υπεύθυνη η κυρά Τασία και οι γελωτοποιοί που απαρτίζουν το τσίρκο που λέγεται κυβέρνηση. Όταν δηλώνει δημόσια η αρχή μιας χώρας ότι τα σύνορα είναι ανοιχτά και στέλνεις ανοιχτή πρόσκληση σε όλους της γης τους κολασμένους να έρθουν στη χώρα εσύ φταις, όσο κι αν προσπαθείς να μεταβιβάσεις τις ευθύνες σου σε άλλους, όσο και αν προσπαθείς να πείσεις πως «η διαχείριση των ‘προσφύγων’ δεν αποτελεί μπίζνα» και πως καμία σχέση δεν έχεις με συμφέροντα ΜΚΟ, με διακινητές που πλουτίζουν από τα ανοιχτά σου σύνορα, με επιχειρηματίες που τρίβουν τα χέρια τους από συμφωνίες μεταφοράς των «προσφύγων» και από άλλους που περιμένουν την υλοποίηση του ήδη υπάρχοντος (επί Σαμαρά) νόμου, που θέλει τους πρόσφυγες να μετατρέπονται σε πάμφθηνο εργατικό δυναμικό για να μην κάθονται άπραγοι κι επειδή «η χαρά είναι εργασία», όπως διαφήμιζαν και οι πύλες εισόδου στα στρατόπεδα συγκέντρωσης – εξόντωσης που είχαν στήσει οι ναζί…

Επίσης, θα πρέπει να τονιστεί πως η συμφωνία της Ευρώπης για αμοιβή της Τουρκίας στην χρήση της… κάνουλας ροής «προσφυγικών ροών» αφορά και την Ελλάδα, αφού η χώρα μας θα κληθεί να συμβάλει στο χρηματικό ποσό εξαγοράς της Τουρκίας… Δηλαδή, θα πληρώνουμε την Τουρκία επειδή θα μας στέλνει λαθρομετανάστες με… ρέγουλα. Και ενδεχομένως να κληθούμε να την πληρώσουμε πολλά περισσότερα όποτε θα «χάνει τον ρυθμό» και θα αυξάνονται οι ανθρώπινες ροές λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα. Κάποιοι έχουν ξεχάσει πως «εάν υποκύψεις μία φορά σε έναν εκβιασμό τότε θα υποκύψεις σε όλους τους εκβιασμούς που θα σου γίνουν στο μέλλον. Εκτός και εάν αποφασίσεις να «τελειώσεις» οριστικά με τον εκβιαστή…».
Ας είναι πολύ προσεκτικός ο Τσίπρας sto τι θα υπογράψει, γιατί εδώ δεν πρόκειται ούτε για νόμισμα, ούτε για συντάξεις, ούτε για χρέος. Εδώ πρόκειται για την ύπαρξη της χώρας ως συντεταγμένου κράτους. Και ας έχει υπόψη τόσο αυτός όσο και η παρέα του πως τις ευθύνες δεν θα τις αποδώσει ο ιστορικός του μέλλοντος, ούτε θα τιμωρηθεί επί της κάλπης…

Τέλος, ως υστερόγραφο ας κατατεθεί και μία απλή ερώτηση που δεν κάνει κανείς δημοσιογράφος και που δεν κατατίθεται σε κανένα φόρουμ αποφάσεων: Τους Έλληνες πολίτες τους σκέφτεται κανείς; Το τι θα συμβεί στην Ελλάδα, μετά από όλα αυτά ενδιαφέρει κανέναν; Ή μήπως, χώρα και πολίτες έχουν ήδη προγραφεί;
Επίσης, για όσους θα βρούνε τον τίτλο ρατσιστικό, θα τους παρακαλούσα να κοιτάξουν στον καθρέφτη τους...








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παπαδόπουλος Νότης

«Τελικά οι Τούρκοι πήραν τα λεφτά κι εμείς πήραμε τους πρόσφυγες !» Αυτό ήταν το πικρό σχόλιο έμπειρου διπλωμάτη για τις χθεσινές διαπραγματεύσεις κορυφής στις Βρυξέλλες. Η Τουρκία είναι ο μεγάλος νικητής της χθεσινής μέρας και η Ελλάδα προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της!

Από τον Οκτώβριο κρούαμε τον κώδωνα του κινδύνου ότι με την στάση "ανοιχτών συνόρων " που τηρεί η ελληνική κυβέρνηση εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες θα βρεθούν εγκλωβισμένοι στο ελληνικό έδαφος το 2016 εάν οι Ευρωπαίοι (και οι Βαλκάνιοι γείτονές μας) αποφασίσουν να κλείσουν τα σύνορα τους γυρνώντας την πλάτη στις ανθρωπιστικές φωνές της Αθήνας.

Μετά τις χθεσινές συζητήσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ο εγκλωβισμός αυτός πρέπει να θεωρείται δεδομένος αφού όσοι ασχολούνται με το προσφυγικό περιμένουν ακόμη και μέσα στον Μάρτιο το τσουνάμι των προσφύγων να ξεπεράσει τις 100.000 - 150.000 άτομα ακόμη κι αν μακροπρόθεσμα ελπίζεται με τη βοήθεια της Τουρκίας και του ΝΑΤΟ να υπάρξει μείωση των ροών!

Δυστυχώς,όμως, ακόμη και σήμερα η ελληνική πλευρά εξακολουθεί να απορρίπτει ή να μην αντιλαμβάνεται τη σημασία ενός ξεκάθαρου μηνύματος προς τους πρόσφυγες που βρίσκονται συγκεντρωμένοι κατά εκατομμύρια στην Τουρκία, την Ιορδανία και το Λίβανο,ότι το πέρασμα στην Ελλάδα δεν οδηγεί σε καλύτερες μέρες ενώ αντίθετα μπορεί να στοιχίσει και σε ανθρώπινες ζωές.

Ενδεικτικό της αδυναμίας ή της άρνησης της ελληνικής κυβέρνησης να περάσει ένα τέτοιο μήνυμα αυστηρότητας ήταν οι δηλώσεις που έγιναν την προηγούμενη εβδομάδα μετά τη συνάντηση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Τούσκ και του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα. Προσέξτε τη διαφορά των δηλώσεων ανάμεσα στις δύο πλευρές.
Ο Πολωνός κ. Τουσκ έδωσε σαφή προειδοποίηση προς τους πρόσφυγες και μετανάστες να μην περάσουν στην Ευρώπη. «Θέλω να κάνω έκκληση προς όλους τους οικονομικούς μετανάστες και τους πρόσφυγες από όπου και αν είστε. Μην έρθετε στην Ευρώπη, μην πιστέψετε τους διακινητές, μη θέσετε σε κίνδυνο τις ζωές σας».Για να προσθέσει - εμμέσως πλην σαφώς - ότι τα σύνορα είναι κλειστά: «Η Ελλάδα δεν θα είναι μια χώρα τράνζιτ» είπε χαρακτηριστικά.

Αντίθετα ο κ. Τσίπρας αφού μίλησε για τις υποχρεώσεις τις Ευρώπης να βοηθήσει την Ελλάδα επέμεινε στο θέμα της φιλοξενίας των προσφύγων χωρίς να κάνει σαφές ότι η δίοδος προς την Ευρώπη κλείνει και κανείς δεν πρέπει να αποτολμήσει το πέρασμα του Αιγαίου:

«Δεν θα αφήσουμε κανέναν αβοήθητο. Θα δημιουργήσουμε κέντρα προσωρινής φιλοξενίας. Δεν θα επιτρέψουμε όμως να μετατραπεί η Ελλάδα σε αποθήκη ψυχών. Η Ελλάδα έχει ήδη αναλάβει βάρος δυσανάλογο με τις δυνάμεις της. Η ανταπόκρισή μας ήταν άμεση και δεν αφορά μόνο τις υποχρεώσεις μας έναντι της ΕΕ. Αφορά το καθήκον μας απέναντι στις αξίες μας και τον πολιτισμό μας. Δυστυχώς όμως ο πολιτισμός κάποιων άλλων εταίρων είναι διαφορετικός" είπε χαρακτηριστικά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κ.Τσίπρας έδωσε ένα μάθημα ευαισθησίας στον κ. Τούσκ και την υπόλοιπη Ευρώπη ελπίζοντας,βεβαίως, να φορτώσει το κύριο βάρος της ανθρωπιάς του στους πλούσιους του Βορρά. Συνεχίζοντας,δηλαδή, στην φαντασιακή γραμμή της "κυρίας Τασίας" που κλείνοντας πριν από ένα χρόνο την Αμυγδαλέζα πανηγύριζε ότι πρόσφυγες και μετανάστες είναι το ίδιο και το αυτό και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι στην Ελλάδα για να λιαστούν λίγο στις πλατείες και να εξαφανιστούν στη συνέχεια.Προς Γερμανία μεριά.

Δυστυχώς η διαφορά των δύο πλευρών είναι μεταξύ πολιτικής φαντασίωσης και σύγχρονου κράτους. Στον ΣΥΡΙΖΑ υπόσχονται μονίμως χωρίς να ενδιαφέρονται εάν μπορούν να υλοποιήσουν στο ελάχιστο όσα ωραία λένε. Στην Ευρώπη πάλι απλώνουν το στρώμα τους έως εκεί που τους επιτρέπουν οι κοινωνίες τους ώστε να είναι βέβαιοι πως μπορούν να αποτρέψουν φαινόμενα εξαθλίωσης σαν αυτό της Ειδομένης

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σμχος (Ι) ε.α. Διονύσιος Κλάδης

Η σκληρές εμπλοκές των ελληνικών και τουρκικών μαχητικών αυτή την εβδομάδα στο Βόρειο Αιγαίο μετά από περισσότερα από δύο χρόνια σχετικής ηρεμίας υπενθύμισαν σε όλους ότι η τουρκική απειλή ανά πάσα στιγμή μπορεί να εξελιχθεί σε θανάσιμη με την Αεροπορία της γειτονικής χώρας να έχει τον πρώτο λόγο σε μία επιθετική κίνηση, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλες τις πολεμικές συγκρούσεις από την εποχή του Β’ ΠΠ και μετά: Όποιος νικά στον αέρα, κερδίζει τον πόλεμο. 

Η τουρκική Αεροπορία μάλιστα, πλέον, με την ένταξη των B737 MESA, αλλά και την ύπαρξη ολόκληρου στόλου αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού, συν την δεδομένη αριθμητική ισχύ της είναι ένας πολύ ισχυρός αντίπαλος για την Πολεμική Αεροπορία. 

Και το μέγα ερώτημα είναι αν θα επιχειρήσει κάποιο αιφνιδιαστικό πλήγμα, αν όχι σήμερα π.χ. σε πέντε χρόνια από σήμερα όταν θα έχει “χωνέψει” τις τεράστιες δυνατότητες των B737 και θα έχει εντάξει την πρώτη Μοίρα F-35 στις τάξεις της.

Όλα τα σενάρια που μελετά η ΠΑ (και με δεδομένο ότι και σε 5 χρόνια από σήμερα θα έχει το ίδιο υλικό με πιθανή προσθήκη κάποιων μεταχειρισμένων μαχητικών του ιδίου τύπου) έχουν να κάνουν με το κρίσιμο 48ωρο μετά από ένα αιφνιδιαστικό πλήγμα.

Πόσο μακριά είναι ένα σενάριο τύπου “Pearl Harbor” για την ΠΑ και για τις Ένοπλες Δυνάμεις γενικότερα; 

Με την έλευση των αεροσκαφών F-35 στις τάξεις της τουρκικής Αεροπορίας και την ταυτόχρονη ανυπαρξία κάποιας απάντησης εκ μέρους της Ελλάδας, με την ανυπαρξία μέτρων αντιμετώπισης των αεροσκαφών αυτών, το πρόβλημα επιβίωσης του Στόλου των μαχητικών αεροσκαφών προκειμένου αυτά να μην καταστραφούν στο έδαφος καθίσταται κρίσιμο. 

Εν όψει μάλιστα και των ανύπαρκτων εξοπλιστικών κονδυλίων στο μελλοντικό διάστημα, η απάντηση στο ερώτημα για το ποιες διορθωτικές κινήσεις θα μπορούσαν να γίνουν έτσι ώστε η ΠΑ να διατηρήσει το μέγιστο δυνατό μάχιμο επίπεδο  καθίσταται επιτακτική.

Μια αεροπορική αναμέτρηση μεταξύ δύο δυνάμεων περιλαμβάνει πολλές παραμέτρους, οι οποίες αγγίζουν μια σειρά από ζητήματα τα οποία πρέπει να απαντώνται από τις εκάστοτε ηγεσίες. Η αναμέτρηση αυτή μπορεί να εξελιχθεί σε βάθος χρόνου, μπορεί όμως και να πάρει τη μορφή μιας σύντομης αλλά ιδιαίτερα εκτεταμένης –από πλευράς χρησιμοποίησης μέσων και  καταστρεπτικότητας  – σύγκρουσης.

Πάντα όμως και σε οποιαδήποτε περίπτωση τα δύο πρώτα 24ωρα μιας εναέριας σύγκρουσης είναι τα πλέον κρίσιμα και για τους δύο εμπλεκομένους θέτοντας ουσιαστικά τις βάσεις για την πορεία και την εξέλιξη της σύγκρουσης, όποια είναι και όσο διαρκέσει αυτή.

Στις πρώτες αυτές 48 ώρες, θα κριθεί κατά πόσο η υπάρχουσα υποδομή του Αεροπορικού Συστήματος (ΑΣΥ) θα μπορέσει να αντέξει την επιθετική ενέργεια του αντιπάλου αλλά και κατά πόσο θα είναι σε θέση να εξαπολύσει επιθετικές και αντεπιθετικές ενέργειες.

Τα περιθώρια αντοχής στις επιθετικές προσβολές της εχθρικής Αεροπορίας έχουν να κάνουν άμεσα με την επιβιωσιμότητα του ΑΣΥ τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης. 

Κυριότερα ο παράγοντας της επιβιωσιμότητας  είναι αυτός που θα καθορίσει τη δυνατότητα της Αεροπορικής Δύναμης να εξαπολύσει τα επιθετικά της πακέτα αλλά και να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Χωρίς όμως επαρκή μέτρα άμυνας και απορρόφησης πληγμάτων είναι πολύ πιθανό αυτό να καταστεί αδύνατο, εάν ο αντίπαλος επιχειρήσει και καταφέρει στο τέλος να αιφνιδιάσει το ΑΣΥ στο σύνολό του.

Κέντρα Διοίκησης, Ελέγχου και Συντονισμού, Αεροπορικές Βάσεις, εγκαταστάσεις αποθήκευσης πυρομαχικών, καυσίμων, σταθμοί ραντάρ, εγκαταστάσεις επισκευών αεροσκαφών, θέσεις αντιαεροπορικών συστημάτων είναι μερικοί από τους στόχους οι οποίοι θα επιχειρηθεί να πληγούν. 

Στην περίπτωση αυτή, οι δυνάμεις του αντιπάλου δεν θα περιοριστούν μόνο σε μια προσβολή, αλλά αυτές θα συνεχιστούν τουλάχιστον τις πρώτες 24 ώρες, έτσι ώστε να αποκλειστεί κάθε πιθανότητα αντίδρασης των φίλιων δυνάμεων, όποιας μορφής και αν μπορεί αυτή να είναι.

Είναι σημαντικό να σημειώσουμε εδώ ότι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων στον κόσμο, η διάταξη των δυνάμεων κάθε αεροπορικής δύναμης αλλά και η γενικότερη υποδομή της είναι ουσιαστικά «ανοικτό βιβλίο», καθώς σήμερα υπάρχουν εκείνα τα μέσα που ουσιαστικά χαρτογραφούν όλη την υποδομή αλλά και τις δυνατότητες της διασποράς που μπορεί να έχει.

Έτσι είναι πλέον εύκολο να καταδειχθούν τα αδύνατα σημεία της άμυνας, οι τυφλοί τομείς από τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και τέλος η δυνατότητα απορρόφησης πληγμάτων. Το ίδιο βέβαια ισχύει και στην περίπτωση της ΠΑ. 

Λίγα είναι αυτά που δεν γνωρίζει ο αντίπαλος, η τουρκική Αεροπορία (ΤΗΚ), και που θα μπορούσαν να διαφύγουν της… προσοχής του. 

Το ίδιο βέβαια συμβαίνει αντίστοιχα και με την αντίθετη φορά, αλλά η Τουρκία διαθέτει πολύ μεγαλύτερο γεωγραφικό βάθος, κάτι που αυξάνει κατά πολύ τις πιθανότητες επιβίωσης ενός σημαντικού της κομματιού από τα επιχειρησιακά της αεροσκάφη.

Αντίθετα, η Ελλάδα ως γεωγραφική περιοχή, δεν διαθέτει το γεωγραφικό εκείνο βάθος που θα μπορούσε να προσδώσει «βάθος» στην άμυνα δίνοντας ταυτόχρονα υψηλά περιθώρια επιβίωσης.

Στο σημείο αυτό βέβαια ίσως κάποιοι αναρωτηθούν πόση σημασία μπορεί να έχει το γεωγραφικό βάθος μιας χώρας από τη στιγμή που σήμερα οι αποστάσεις «μικραίνουν» με την αύξηση της εμβέλειας των αεροσκαφών αλλά και της ακτίνας δράσης των όπλων.

Μπορεί αυτό να ισχύει για κάποιες αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις όπως η αμερικανική, η οποία διαθέτει τα συστήματα εκείνα που μπορούν να «εκμηδενίσουν» τις αποστάσεις, όμως δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει με την ΠΑ, η οποία διαθέτει μόνο λίγα τέτοια όπλα (SCALP-EG) που θα μπορούσαν να καλύψουν το πρόβλημα το πρόβλημα των μεγάλων αποστάσεων, και εξίσου λίγα αεροσκάφη (F-16 block 52+/Adv.) που θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο. 

Βέβαια, αντίστοιχα και η ΤΗΚ παρουσιάζει έλλειψη των σχετικών όπλων σε επαρκείς ποσότητες, παρόλα αυτά διαθέτει κάποιες δεκάδες AGM-84K SLAM ER με ακτίνα δράσης 250 χλμ. και τουλάχιστον 98 AGM-142 Popeye I με ακτίνα δράσης (κατά πολύ μικρότερη βέβαια των SLAM-ER) της τάξης των 78 χλμ. αλλά αρκούντως καταστρεπτικοί επί του στόχου. 

Σε ό,τι αφορά τα αεροσκάφη της, αν και όπως αναφέραμε σχετικά με το μειωμένο γεωγραφικό βάθος του ελληνικού ανάγλυφου κάτι που σημαίνει πως με τα υπάρχοντα τουρκικά αεροσκάφη καλύπτεται πλήρως, η ΤΗΚ μπορεί να πραγματοποιήσει συμπληρωματικά και αποστολές εναέριου ανεφοδιασμού μέσω των 7 αεροσκαφών KC-135R που διαθέτει. 

Έτσι το πρόβλημα της επιβίωσης όλου του ΑΣΥ κατά τις πρώτες ώρες μιας υποθετικής σύγκρουσης, την οποία εξετάζουμε, καθίσταται απόλυτα κρίσιμης σημασίας. 

Η διάταξη της ΠΑ 

Τρία είναι τα μέτρα που μπορεί να αναλάβει η οποιαδήποτε αεροπορική δύναμη στην αντιμετώπιση πολλαπλών εναέριων προσβολών που ως στόχο θα έχουν την αδρανοποίησή της σε πρώτο βαθμό και σε δεύτερο την καταστροφή της.
- Διασπορά δυνάμεων
- Επαρκές σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης
- Επαρκές σύστημα αντιαεροπορικής αμύνης

Διασπορά δυνάμεων
Η ΠΑ διαθέτει σήμερα 6 κύριες Αεροπορικές Βάσεις (ΑΒ) όπου φιλοξενούνται μαχητικά αεροσκάφη διεσπαρμένες σε όλη τη χώρα.

Αυτές είναι: η 110 ΠΜ στη Λάρισα, όπου φιλοξενούνται 2 Μοίρες, η 337Μ με αεροσκάφη F-16 block 52+ και η 348ΜΤΑ με αεροσκάφη RF-4E. H 111ΠΜ στη Νέα Αγχίαλο όπου εδρεύουν τρεις Μοίρες όλες με F-16. Η 330Μ με αεροσκάφη F-16 block 30, η 341Μ με αεροσκάφη F-16 block 50 και η 347Μ επίσης με αεροσκάφη F-16 block 50.

Η 114ΠΜ στην Τανάγρα με δύο Μοίρες, τις 331Μ με αεροσκάφη Mirage 2000-5 και την 332Μ με αεροσκάφη Mirage 2000EGM/BGM. Την 115ΠΜ στη Σούδα με αεροσκάφη F-16 block 52+ μοιρασμένα σε 2 Μοίρες, τις 340Μ και 343Μ. Την 116ΠΜ στον Άραξο με την335Μ και αεροσκάφη F-16 Adv. και την 336Μ με αεροσκάφη A-7E/TA-7C.

Την 117ΠΜ στην Ανδραβίδα με αεροσκάφη F-4E AUP και 2 Μοίρες, την 338Μ και την 399Μ.
Εκτός από τις ανωτέρω υπάρχουν 7 ακόμη ΑΒ στις οποίες φιλοξενείται μια σειρά αεροσκαφών που ως αποστολή τους έχουν την αεροπυρόσβεση, την εκπαίδευση, τις μεταφορές και λοιπούς ειδικούς ρόλους. Πρόκειται για τις 112ΠΜ στην Ελευσίνα όπου υπάρχουν τρεις Μοίρες Μεταφορών, η 354 ΜΤΜ με αεροσκάφη C-27J, η 356ΜΤΜ με αεροσκάφη C-130B/H, η 355 ΜΤΜ όπου επιχειρούν και τα πυροσβεστικά CL-215 αλλά και η 380 ΜΑΣΕΠΕ με αεροσκάφη EMB-145H.

Από εκεί και πέρα στην 112ΠΜ υπάρχουν και άλλες μικρότερες μονάδες όπως η 358ΜΕΔ με ελικόπτερα ΑΒ.205, η 384Μοίρα Έρευνας και Διάσωσης με ελικόπτερα Super Puma AS 332C-1, αλλά και η 353ΜΝΑΣ, η οποία, αν και δεν έχει αεροσκάφη σήμερα, εντούτοις οι εγκαταστάσεις της είναι εκεί και έτοιμες να υποδεχτούν νέα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας οψέποτε αυτά αποφασιστεί ότι πρέπει να εξοπλίσουν τη Μοίρα.

Η δεύτερη κύρια ΑΒ είναι η 113ΠΜ στη Μίκρα, (στο χώρο του πολιτικού αεροδρομίου) η οποία φιλοξενεί Μοίρα αεροπυρόσβεσης, την 383 ΜΕΕΑ.

Η 120ΠΕΑ στην Καλαμάτα είναι ακόμη μια κύρια ΑΒ της ΠΑ, η κυριότερη σε ό,τι αφορά την εκπαίδευση όπου υπάρχουν τέσσερις Μοίρες, οι 361ΜΕΑ και 364ΜΕΑ με αεροσκάφη T-6A Texan II και οι 362ΜΕΑ και 363ΜΕΑ με αεροσκάφη T-2E.

Τρία ακόμη κύρια αεροδρόμια υπάρχουν στην ελληνική ενδοχώρα όπου χρησιμοποιούνται για βοηθητικούς και ρόλους ΝΑΤΟ. Το ένα βρίσκεται στο Αγρίνιο όπου βρίσκεται η 132 Σμηναρχία Μάχης, το αεροδρόμιο στο Άκτιο στην Πρέβεζα όπου βρίσκεται η 131 ΣΜ και όπου κατά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα επιχειρούν σε τακτά χρονικά διαστήματα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ Ε-3 AWACS.

Σημαντικό θεωρείται και το στρατιωτικό αεροδρόμιο στην Τρίπολη όπου βρίσκεται η 124 Πτέρυγα Βασικής Εκπαίδευσης, και τέλος το αεροδρόμιο στη Δεκέλεια όπου βρίσκεται η 121 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος. Δυστυχώς πλέον το αεροδρόμιο της Τρίπολης θα γίνει πολιτικό…

Σε ό,τι αφορά το νησιωτικό χώρο, υπάρχουν 4 ΑΒ όπου φιλοξενούνται μαχητικά αεροσκάφη με καθήκοντα readiness και πρόκειται για τις 130 ΣΜ στη Λήμνο, την 135ΣΜ στη Σκύρο, την 134ΣΜ στο αεροδρόμιο της Σαντορίνης και την 133 ΣΜ στο Καστέλι της Κρήτης. 

Έγκαιρη προειδοποίηση και αεράμυνα

Συνολικά, οι Ένοπλες Δυνάμεις και όχι μόνο η ΠΑ διαθέτουν ένα πλήρες δίκτυο επίγειων αντιαεροπορικών συστημάτων: MANPADS, V-SHORADS, SHORADS, καθώς και συστήματα μέσης MSAM (Medium Surface to Air Missiles) και μεγάλης εμβέλειας LRSAM (Long Range Surface to Air Missiles).

Τα συστήματα αυτά χρησιμοποιούνται και από τα τρία Όπλα των ΕΔ  (Π.Α., Π.Ν. και Ε.Σ.), προέρχονται από διαφορετικές χώρες, ενσωματώνουν διαφορετικές φιλοσοφίες σχεδίασης και επιχειρησιακής εκμετάλλευσης.

Η Π.Α. μέσω του Σ.Α.Ε. (Συστήματος Αεροπορικού Ελέγχου) είναι υπεύθυνη για την αεράμυνα της χώρας. Το ΣΑΕ χωρίζεται πρακτικά σε τρεις τομείς ΚΕΠ (Κέντρο Ελέγχου Περιοχής).
Το 1ο ΚΕΠ που ελέγχει την βόρεια Ελλάδα με έδρα τον Χορτιάτη, το 2ο ΚΕΠ με αντίστοιχο τομέα ελέγχου το κεντρικό τμήμα της χώρας και έδρα την Πάρνηθα και τέλος το 3ο ΚΕΠ με έδρα τη Ζίρο (ανατολικό άκρο της Κρήτης) και τομέα ευθύνης τη νότια Ελλάδα.

Η ευθύνη του κάθε ΚΕΠ απλώνεται ουσιαστικά σε όλο το εύρος του FIR Αθηνών δηλαδή από το δυτικότερο άκρο έως και το ανατολικότερο άκρο της επικράτειας. Κάθε ΚΕΠ έχει υπό την ευθύνη τις λεγόμενες ΜΣΕΠ (Μοίρα Σταθμού Ελέγχου και Προειδοποίησης).

Έτσι, για παράδειγμα, το 2ο ΚΕΠ στην Πάρνηθα έχει υπό την ευθύνη του την 4η ΜΣΕΠ στην Λευκάδα, την 6η στην Μύκονο και την 7η στην Σκύρο. To 1ο ΚΕΠ έχει στην ευθύνη του τις 1, 2, 3 και 8η ΜΣΕΠ ενώ το 3ο ΚΕΠ την 5η ΜΣΕΠ.

Παράλληλα υπάρχουν και 10 ΣΑ (Σταθμοί Αναφοράς) οι οποίοι βρίσκονται ένα επίπεδο κάτω από τις ΜΣΕΠ και τοποθετούνται καθόλο το μήκος των ανατολικών συνόρων, από τον Έβρο μέχρι και τη Ρόδο και Κάρπαθο.

Σε ό,τι αφορά το σύστημα αεράμυνας και τα αντιαεροπορικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς αυτά ανήκουν στην 350 ΠΚΒ (Πτέρυγα Κατευθυνομένων Βλημάτων) και σχηματίζουν 6 Μοίρες Κατευθυνομένων Βλημάτων τις 21, 22, 23, 24, 25, και 26.

Οι θέσεις των συστημάτων Patriot PAC-3 της ΠΑ είναι στην Καβάλα, στο αεροδρόμιο Σεδες (όπου και η έδρα της 350 ΠΚΒ), στην Τανάγρα, στην Κερατέα και στη Σκύρο. Πιο νότια και στην 138ΣΜ στο Τιμπάκι βρίσκουμε τα συστήματα S-300PMU-1 όπως και στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου. 

Οι υποψήφιοι στόχοι

Από αυτή τη σύντομη περιγραφή μπορούν να εξαχθούν πολλά χρήσιμα συμπεράσματα αναφορικά με τη δυνατότητα της ΠΑ να αποφύγει καίρια πλήγματα που θα της επιτρέψουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει απαντητικά πλήγματα.

Εδώ είναι απαραίτητο να σημειώσουμε πως ουσιαστικά ισχύουν δύο περιπτώσεις σε υποθετική κατάσταση εχθρικής επίθεσης: Η μια αφορά τον πλήρη αιφνιδιασμό του αντιπάλου και η άλλη την κορύφωση της εξέλιξης μιας κατάστασης σταδιακής έντασης μεταξύ των δύο χωρών.

Στην ουσία βέβαια και βάσει του σημερινού συστήματος ασφαλείας, μια αιφνιδιαστική επίθεση, αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί, εντούτοις δεν θεωρείται τόσο πιθανή όσο η σταδιακή κλιμάκωση μιας έντασης η οποία θα έρθει με την πραγματοποίηση μιας γενικευμένης επιθετικής ενέργειας. Από την ανάλυση της διάταξης των δυνάμεων είναι έκδηλα αρκετά σημεία στα οποία είναι ευάλωτη η ΠΑ.

Είναι σίγουρο πως το ενδιαφέρον μιας εχθρικής αεροπορικής επίθεσης θα συγκεντρώσουν στόχοι στους οποίους, αφενός φιλοξενείται μεγάλος αριθμός αεροσκαφών και αφετέρου οι πλέον σύγχρονοι τύποι του οπλοστασίου.

Ένας από αυτούς τους στόχους είναι αναμφισβήτητα η 111ΠΜ στη Νέα Αγχίαλο όπου βρίσκονται οι τρεις Μοίρες που προαναφέραμε με ένα σύνολο 71 αεροσκαφών. Η μεγάλη αυτή συγκέντρωση αεροσκαφών προήλθε και από τη συγχώνευση ουσιαστικά δύο Μοιρών της 330Μ και της 346Μ (η τελευταία έδωσε τα αεροσκάφη της στην πρώτη) με αποτέλεσμα η 330Μ να διαθέτει 32 F-16 block 30 εκ των οποίων τα 4 διθέσια.

Έτσι η προσβολή του αεροδρομίου της Νέας Αγχιάλου και ιδιαίτερα του κύριου διαδρόμου απογείωσης θα δημιουργήσει αμέσως ένα τεράστιο πρόβλημα στην ΠΑ αδρανοποιώντας ουσιαστικά 3 Μοίρες πρώτης γραμμής.

Υπάρχει βέβαια και ένας βοηθητικός διάδρομος, ο οποίος χρησιμοποιείται ως τροχόδρομος, αλλά θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως κύριος διάδρομος μέχρι την επισκευή του μεγάλου διαδρόμου, αλλά δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα τουρκικά αεροσκάφη δε θα επιχειρήσουν να αδρανοποιήσουν και αυτόν.

Παράλληλα, ο μικρός αριθμός των καταφυγίων των αεροσκαφών (κάτι που λίγο έως πολύ ισχύει για τις περισσότερες ΑΒ της ΠΑ) 25 με 26 δεν επαρκεί για τη φιλοξενία ούτε των μισών από τα 71 F-16 με αποτέλεσμα η 11ΠΜ να συνιστά ένα ιδιαίτερα «ελκυστικό» στόχο για την ΠΑ.

Το ίδιο συνιστά και η ΑΒ στην Τανάγρα, κυρίως για δύο λόγους: Πρώτον γιατί εκεί υπάρχουν τα αεροσκάφη Mirage 2000-5 αποκλειστικοί φορείς των SCALP-EG (ένας «εφιάλτης» για την τουρκική πλευρά) αλλά και τα Mirage 2000EGM αποκλειστικοί επίσης φορείς των βλημάτων Exocet, και δεύτερον γιατί εκεί επίσης υπάρχουν οι εγκαταστάσεις της ΕΑΒ, το μοναδικό μέρος (πλην του Κρατικού Εργοστασίου Αεροσκαφών), όπου θα μπορούσαν σε καταστάσεις ανάγκης να πραγματοποιηθούν εκτεταμένες επισκευές αεροσκαφών, αυξάνοντας τα επίπεδα διαθεσιμότητας σε περιόδους κρίσης.

Εξαιτίας της κρισιμότητας ακριβώς του στόχου αυτού η ΠΑ έχει μεριμνήσει με την εγκατάσταση μιας Μοίρας Patriot στο αεροδρόμιο.

Ο αμέσως επόμενος στόχος που θα συμπεριληφθεί στο σχεδιασμό της ΤΗΚ είναι η 115ΠΜ στη Σούδα με τις 2 Μοίρες των F-16 block 52+ τα οποία εκτός από το ότι μπορούν να πραγματοποιήσουν αποστολές μακράς διείσδυσης με τα διθέσια F-16D, αλλά επίσης και είναι φορείς των πλέον προηγμένων όπλων αέρος εδάφους όπως οι κατευθυνόμενες βόμβες GBU-24 ή τα βλήματα AGM-65G Maverick.

Τα αεροδρόμια της Κρήτης είναι στοχοποιημένα από την τουρκική Αεροπορία από την δεκαετία του ’60:  Σε χάρτη Τούρκου πιλότου του οποίου το μαχητικό καταρρίφθηκε στην Κύπρο στα γεγονότα των αρχών της δεκαετίας του ’60 περιλαμβανόταν ο βομβαρδισμός της Σούδας…

Σημαντικό στόχο αναμένεται να αποτελέσει επίσης και η 116ΠΜ στον Άραξο, αν και είναι μια βάση η οποία βρίσκεται στη δυτική Ελλάδα, κάτι που θεωρητικά θα δυσκολέψει τα τουρκικά αεροσκάφη εξαιτίας της απόστασης που θα έχουν να διανύσουν αλλά και των πολλαπλών φραγμών αντιαεροπορικού πυρός που θα πρέπει να διασπάσουν, εντούτοις η προσβολή της δεν πρέπει να θεωρηθεί ως κάτι το αδύνατο.

Ένας στόχος ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας που η ΤΗΚ θεωρείται σίγουρο πως περιλαμβάνει στους σχεδιασμούς της είναι αυτός της 112ΠΜ. Αν και δεν διαθέτει μαχητικά αεροσκάφη, ουσιαστικά πρόκειται περί μιας ΑΒ «μεγαθήριο», όπου εδρεύει το σύνολο των μεταφορικών της ΠΑ αλλά και τα ιδιαίτερης φύσης και πολλαπλασιαστικής ισχύος EBM-145.

Να σημειώσουμε εδώ πως καμία κάλυψη δεν υπάρχει για τα C-130, C-27J αλλά και ΕΜΒ-145Η, κάλυψη με την έννοια καταφυγίου αεροσκαφών για ευνόητους λόγους, με αποτέλεσμα τα αεροσκάφη αυτά να κατατάσσονται στους πλέον ουσιαστικούς στόχους.

Η Λάρισα πρόκειται επίσης να αποτελέσει στόχο για την ΤΗΚ τόσο για το ότι αποτελεί ένα τεράστιο συγκρότημα (στο χώρο του οποίου υπάρχει και το ΑΤΑ) αλλά και δύο διαδρόμους απογείωσης στο αεροδρόμιο και ικανό αριθμό καταφυγίων το οποίο μπορεί να χρησιμεύσει για διασπορά άλλων αεροσκαφών, αλλά βέβαια και για την ύπαρξη των F-16 block 52+, αλλά και των RF-4E (αποκλειστικοί φορείς των ατρακτιδίων ηλεκτρονικής καταγραφής ASTAC, ενός συστήματος ιδιαίτερης σημασίας, για την ηλεκτρονική γνώση του πεδίου της μάχης).

Παράλληλα, μεγάλη σημασία για την τουρκική Αεροπορία αναμένεται να παρουσιάσουν και οι δύο βάσεις της Αεροπορίας Στρατού σε Μέγαρα και Στεφανοβίκιο όπου εδρεύουν τα επιθετικά ελικόπτερα Apache και τα μεταφορικά ΝΗ 90 και CH-47 Chinook.
Φυσικά σε οποιαδήποτε επιθετική κίνηση της ΤΗΚ θα περιλαμβάνονται οι κύριοι σταθμοί ραντάρ των αντιστοίχων ΚΕΠ.

Με την καταστροφή των τριών αυτών εγκαταστάσεων θα επέλθει πλήρης σύγχυση στο ελληνικό σύστημα αεράμυνας τόσο από άποψη δυνατοτήτων όσο και άποψη συντονισμού των υφισταμένων σε λειτουργία ΜΣΕΠ και ΣΑ.  

Επιβιώνοντας τα δύο πρώτα 24ωρα

Φυσικά τα παραπάνω αποτελούν κοινό τόπο, για τις σύγχρονες επιχειρήσεις αδρανοποίησης ενός ΑΣΥ. Σε πλήρη κλιμάκωση και εξέλιξη αυτές θα περιλαμβάνουν προσβολή και στόχων στρατηγικής σημασίας όπως αποθήκες καυσίμων και φυσικά όπλων. Με τον όρο όπλα περιγράφονται όλα τα αποθέματα σε βλήματα αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους/επιφανείας και δη τα αυτά που εμπεριέχουν στρατηγική υφή.

Αν και η περιγραφή των ανωτέρω στόχων, δεν συνιστά αυτόματα ταυτόχρονη προσβολή τους, ή και προσβολή όλων, δεν πρέπει όμως να ξενίζει το γεγονός ότι μπορεί να συμβούν όλα τα παραπάνω καθώς η μετάπτωση από ένα θερμό επεισόδιο σε έναν αεροπορικό –τουλάχιστον– πόλεμο με πλήρη κλιμάκωση είναι μια διαδρομή εξαιρετικά μικρή, που κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να προβλέψει.

Εάν στο παραπάνω συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι σε λίγα χρόνια από τώρα η ΤΗΚ θα έχει την ικανότητα να πραγματοποιήσει τέτοιες επιθέσεις χρησιμοποιώντας το stealth μαχητικό της F-35, τότε το σενάριο αυτό μπορεί να γίνει και εφιαλτικό.

Σε μια τέτοια περίπτωση τα μέτρα προφύλαξης είναι αυτά που θα δώσουν στην ΠΑ να υποστεί τις λιγότερες δυνατόν απώλειες κατά τις πρώτες ώρες μιας μαζικής αεροπορικής προσβολής.

Αναμφισβήτητα, από τις πρώτες κινήσεις που επιβάλλεται να γίνουν είναι η διασπορά των αεροσκαφών στον ελάχιστο δυνατό χρόνο από τις κύριες βάσεις του και η διοχέτευση μεγάλου αριθμού σε άλλα αεροδρόμια, όπου όμως θα υπάρχει μια ελάχιστη υποδομή για την εξυπηρέτηση και τον επανεξοπλισμό τους.

Τέτοια αεροδρόμια υπάρχουν στην επικράτεια και κάποια από αυτά είναι στο Αγρίνιο, στο Άκτιο, στην Τρίπολη, ενώ ως βάση διασποράς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και η 120ΠΕΑ στην Καλαμάτα, καθώς βρίσκεται αρκετά απόμακρα όπως το ίδιο συμβαίνει και με την 117ΠΜ στην Ανδραβίδα.

Ταυτόχρονα, για τον ίδιο σκοπό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και μια σειρά πολιτικών αεροδρομίων, αν και εδώ το θέμα έχει να κάνει μόνο με ανεφοδιασμό των αεροσκαφών αυτών, καθώς λείπουν οι απαραίτητες υποδομές για την εξυπηρέτησή τους.

Αν και με την παραπάνω αναφορά καταδείχτηκαν κάποιες ΑΒ που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως βάσεις διασποράς, εντούτοις το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η ΠΑ δεν έχει φροντίσει ώστε να οργανώσει ένα παρόμοιο δίκτυο υποστήριξης με προκαθορισμένες, για κάθε αεροσκάφος, θέσεις μεταστάθμευσης αλλά και με τη δημιουργία των ελάχιστων έστω εκείνων υποδομών που θα επέτρεπαν στα αεροσκάφη να επιχειρούν από εκεί.

Αυτό έως ένα σημείο εξηγείται από το γεγονός ότι δεν διαπιστώθηκε, ίσως, ποτέ η ανάγκη για τη δημιουργία ενός παρόμοιου «κρυφού» δικτύου, αφού η ΤΗΚ δεν κρίθηκε ότι διέθετε τέτοιες ικανότητες. Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει και πρόκειται να αλλάξει με δραματικό τρόπο με την έλευση του F-35.

Σε μια εποχή όπου σχεδόν άπαντες διατυμπανίζουν –με βλακώδη τρόπο– όχι τη μείωση, αλλά το μηδενισμό των αμυντικών δαπανών είναι πραγματικά λίγες οι διορθωτικές κινήσεις στις οποίες θα μπορέσει να προχωρήσει η ΠΑ.

Μια από αυτές πάντως είναι σίγουρα η δημιουργία ενός τέτοιου δικτύου. Χωρίς να καταφεύγουμε σε δαπανηρές βέβαια λύσεις όπως η δημιουργία υπόγειων σήραγγων-καταφυγίων, όπως κάνουν πολλές προηγμένες αεροπορικές δυνάμεις μεταξύ αυτών και η κινεζική, ενώ άλλες όπως η ελβετική ή σουηδική, η φινλανδική χρησιμοποιούν το οδικό δίκτυο ως πρόχειρες βάσεις, το λιγότερο που μπορεί να γίνει είναι η αξιοποίηση των υπαρχουσών ΑΒ και αεροδρομίων.
Το ίδιο είναι απαραίτητο να γίνει και με τα κρίσιμα αποθέματα των αεροπορικών όπλων.

Φυσικά θεωρούμε ως αυταπόδεικτο πως δεν υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως όλες οι θέσεις αποθήκευσης των αεροπορικών όπλων πέριξ των ΑΒ της ΠΑ δεν είναι αναγνωρισμένες και στοχοποιημένες από την ΤΗΚ. Είναι απαραίτητο επομένως πως αριθμοί όπλων θα πρέπει να επαναπροωθηθούν σε βάσεις διασποράς με τη δημιουργία των ανάλογων καταφυγίων.

Η εγγύς άμυνα των ΑΒ της ΠΑ στηρίζεται σήμερα σε αντιαεροπορικά συστήματα (πυραυλικά και πυροβόλα) όπως το Skyguard με βλήματα RIM7M, το Crotale NG/GR, Tor M1 (τα τελευταία για την άμυνα των συστημάτων S-300) και σε αρκετές εκατοντάδες βλήματα Stringer FIM-92C.

Η αμυντική αυτή διάταξη θεωρείται αξιόπιστη μεν για μικρές αποστάσεις, ο αριθμός όμως των συστημάτων δεν επαρκεί για την κάλυψη όλων των ΑΒ, ενώ φυσικά δεν παρέχουν καμία προστασία έναντι των F-35, τουλάχιστον όσο αυτά πραγματοποιούν επιχειρήσεις με τη stealth διαμόρφωση.

Είναι σχεδόν αυταπόδεικτο πως οι ΑΒ πρόκειται να αποτελέσουν τους κύριους στόχους της ΤΗΚ, όπως άλλωστε έχει συμβεί και σε όλες τις αεροπορικές συρράξεις στο παρελθόν, από την εισβολή των Γερμανών στην ΕΣΣΔ, στον πόλεμο των 6 ημερών το 1967, στις επιχειρήσεις των Αμερικανών εναντίον του Ιράκ, ήτοι η καταστροφή της εχθρικής Αεροπορίας στο έδαφος.

Έτσι η συγκέντρωση του μεγαλύτερου αριθμού αεροσκαφών στην 112ΠΜ δεν αποτελεί την καλύτερη επιλογή, το αντίθετο μάλιστα. Ούτε βέβαια και η συγκέντρωση όλων των F-16 block 30 και 50 στην 111ΠΜ.

Τέτοιες «φαεινές» ιδέες όταν γίνονται θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν το μέγιστο βαθμό αντιαεροπορικής προστασίας, κάτι που όμως δεν υφίσταται. Και η τουρκική Αεροπορία θα μπορούσε με ένα καλά σχεδιασμένο κτύπημα να θέσει τουλάχιστον αυτές τις δύο βάσεις εκτός δράσης και μαζί με αυτές ένα σημαντικό (μεγαλύτερο στην περίπτωση της 112ΠΜ) αριθμό αεροσκαφών κατεστραμμένο.

Τον ίδιο κίνδυνο αντιμετωπίζει και η 114ΠΜ κυρίως λόγω της ύπαρξης των εγκαταστάσεων της ΕΑΒ, οι οποίες σίγουρα θα αποτελέσουν στόχο για την τουρκική Αεροπορία, η οποία πιθανώς θα ελπίζει πως με την καταστροφή τους θα δημιουργήσει πρόβλημα στην ΠΑ με την αδυναμία εκτέλεσης επισκευών «βαριάς» μορφής και μεγάλης έκτασης,  

Παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι αυτό είναι «κοινός τόπος», τα μέτρα προσαρμογής της ΠΑ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο εξακολουθούν να είναι ουσιαστικά ανύπαρκτα. Το ίδιο πρόκειται να συμβεί και με το επίγειο δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης, το οποίο θα υποστεί ένα αρκετά μεγάλος μέρος της τουρκικής επιθετικής δραστηριότητας.

Επειδή βέβαια δεν τίθεται θέμα διασποράς του δικτύου αυτού για ευνόητους λόγους, το ζήταημα είναι η επιβίωση του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης και αεράμυνας. Αυτή συνίσταται κύρια στη διαλειτουργικότητα των μέσων τόσο των παθητικών (σταθμοί ραντάρ) όσο και των ενεργών (αντιαεροπορικά συστήματα), μέσω της διατήρησης των δικτύων διασύνδεσης των συστημάτων αυτών.

Έτσι ακόμη και με την καταστροφή ενός δύο κύριων σταθμών ραντάρ, το συνολικό δίκτυο να είναι σε θέση να λειτουργήσει αποδοτικά με την ανταλλαγή δεδομένων και στόχο τη συνέχιση της παροχής μιας όσο το δυνατό διευρυμένης εικόνας, στις φίλιες δυνάμεις.  

Για να γίνει αυτό, είναι ανάγκη να αξιοποιηθεί η παρουσία των συστημάτων ΑΣΕΠΕ EMB-145H, αλλά και να υπάρξει η διασύνδεση των συστημάτων S-300 με το ελληνικό δίκτυο αεράμυνας.
Για τα EMB-145H το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι τα αεροσκάφη έχουν το χαρακτήρα του αισθητήρα και όχι του εναέριου κέντρου ελέγχου και διοίκησης. Έτσι τα EMB-145H αδυνατούν να κάνουν επαναπροώθηση εικόνας.

Αυτό σημαίνει πως το αεροσκάφος μπορεί να λαμβάνει εικόνα μέσω της ζεύξης Link11A από τα πλοία του Στόλου, εικόνα από τα συστήματα Patriot (Link-16) ή τέλος εικόνα από αεροσκάφη F-16 Adv. (μέσω Link-16) αλλά δεν μπορεί να προωθήσει την εικόνα αυτή σε κάποια μονάδα ανώτερης ή ανώτατης διοίκησης όπως είναι το ΚΕΠ ή το ΕΚΑΕ και το ΕΘΚΕΠΙΧ.

Εάν το σύστημα ΑΣΕΠΕ είχε τέτοια δυνατότητα, τότε θα μπορούσε να διασυνδέει αισθητήρες με τα κέντρα διοίκησης. Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο σε περίπτωση προσβολής ενός η περισσοτέρων σταθμών ραντάρ, καθώς θα μπορούσε να υπάρξει αναπλήρωση της εικόνας που έχει απολεσθεί από άλλους αισθητήρες.

Έχοντας επομένως εναλλακτικούς τρόπους αναπλήρωσης, τα αεροσκάφη Erieye θα μπορούσαν να συμβάλουν τα μάλα στην επιβίωση ενός δικτύου που έχει υποστεί απώλειες αισθητήρων. 

Μην ξεχνάμε πως η εικόνα του Patriot δεν αφορά μόνο αυτή από τους δικούς του αισθητήρες αλλά αντίθετα περιλαμβάνει και την εικόνα από τα συστήματα Hawk μέσω της ζεύξης ATDL.

Παράλληλα είναι αναγκαία η προσθήκη τερματικών MIDS-LVT και στα αεροσκάφη που έχουν την υπάρχουσα υποδομή όπως είναι τα F-16 block 52+ αλλά και Mirage 2000-5 αλλά αυτό θα απαιτήσει αναβάθμισή τους.

Είναι πραγματικά τεράστιο το κενό και απάράδεκτη η ολιγωρία της ελληνικής πλευράς στην διασύνδεση των τριών ρωσικών α/α συστημάτων S-300PMU1, Tor-M1 και OSA/AKM με τα Patriot PAC-3, I.HAWK, Crotale και ASRADS.

Κύριος στόχος σε κάθε περίπτωση είναι η διασύνδεση όλων των αισθητήρων (ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης επίγεια και εναέρια, αντιαεροπορικά συστήματα, μαχητικά αεροσκάφη και σκάφη επιφανείας – Link 22) σε ένα ευέλικτο δίκτυο με στόχο την επιβίωσή του σε περίπτωση μαζικής προσβολής του και απώλειας ενός αριθμού από αυτούς.

Η διασύνδεση η οποία έχει επιτευχθεί μέχρι ενός σημείου σήμερα, θα αποφέρει τη δυνατότητα αναπλήρωσης των χαμένων αισθητήρων, από άλλους που εξακολουθούν να βρίσκονται σε λειτουργία.

Σε καμία περίπτωση και από τα όσα περιγράφηκαν ανωτέρω δεν σημαίνει ότι η ΠΑ θα παραμείνει σε αδράνεια ή θα δεχτεί τις αεροπορικές προσβολές χωρίς να αντιδράσει. Αυτό θεωρείται αδιανόητο – και είναι.

Αλλά για να είναι σε θέση να αντιδράσει θα απαιτηθεί να διατηρήσει το σύνολο των μέσων της σε επιχειρησιακή κατάσταση και για να γίνει αυτό πρέπει να μείνουν αλώβητα τουλάχιστον τα δύο πρώτα 24ωρα. Η διασπορά των μέσων της είναι μια από τις κυριότερες εκείνες κινήσεις οι οποίες θα της επιτρέψουν την αποφυγή καίριων πληγμάτων.

Βέβαια η έλευση του μαχητικού F-35 στις τάξεις της τουρκικής Αεροπορίας αναμένεται να αλλάξει πολλά από τα δεδομένα στην ισορροπία μεταξύ ΠΑ και ΤΗΚ, και η διασπορά των δυνάμεων σε προκαθορισμένες από πριν βάσεις με παράλληλη δημιουργία των κατάλληλων υποδομών καθίσταται μονόδρομος. Καθίσταται μονόδρομος και για ένα ακόμη λόγο: Ότι δεν αναμένεται δυστυχώς καμία κίνηση για την αντιμετώπιση του κινδύνου αυτού, εάν μάλιστα στη χώρα επικρατήσουν δυνάμεις οι οποίες έχουν αναγάγει το μηδενισμό των εξοπλιστικών δαπανών –οι όποιες έχουν ούτως ή άλλως ουσιαστικά εκμηδενισθεί– σε κύρια γραμμή της πολιτικής τους.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου