Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαΐ 2016

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος - Κιλκίς


Τον μήνα Μάιο, αν και ζούμε την χαρά της Αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού αναθυμόμαστε και τα πάθη του Γένους, τις Γενοκτονίες και την άλωση της Βασιλεύουσας. Χίλια χρόνια έχουμε δίπλα μας το λυσσασμένο θηρίο της Ανατολής, την «μάστιγα» της Ασίας. Αιώνες τώρα πίνει αίμα ρωμαίικο, παραμένει αχόρταγο και άπληστο. Και εμείς, όσοι απομείναμε Έλληνες σε τούτο τον ευλογημένο τόπο, τις κρισιμότερες ώρες της νεότερης ιστορίας μας βρεθήκαμε με ό,τι χειρότερο έχουν να επιδείξουν τα κομματικά διαφθορεία. Αντί να ομονοούμε ενώπιον του φοβερού κινδύνου που ονομάζεται Τουρκία, η οποία ποδηγετείται απο έναν- τύπου Χίτλερ-παράφρονα Ερντογάν, παρακολουθούμε τις βατραχομυομαχίες του πολιτικού κηφηναριού. Θυμήθηκα κάτι από την εθνική μας ιστορία.
Όταν εδραιώθηκε κάπως η Επανάσταση του Εικοσιένα, ξεβράστηκε δυστυχώς και το προαιώνιο σαράκι της φυλής, η «δολερή διχόνοια». Ερίζουν οι καπεταναίοι του Μοριά για την αρχηγία. Μαθαίνοντάς το ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, τους γράφει: «Σας στέλνω τον Δράμαλη με 30.000 ασκέρι για να μονοιάσετε».
Και σήμερα τα ασκέρια του Δράμαλη και του Ιμπραήμ μας απειλούν, απειλή θανάσιμη. Χιλιάδες εισβολείς Μωαμεθανοί- οι γνωστές «συγκινητικές ιστορίες» που πρόβαλλαν τα σαπιοκάναλα αποκοιμίζοντας το ζαλισμένο τηλεοπτικό κοπάδι, το οποίο καταπίνει αμάσητα την προπαγάνδα-κατέφθασαν στην χώρα μας για μόνιμη εγκατάσταση, ο «βλαμμένος» Τούρκος δεν κρύβει ούτε προσχηματικώς την αρπακτικότητά του και εμείς ασχολούμαστε με τις κοκορομαχίες της Βουλής και τον εκκλησιομάχο Φίλη.

Ήδη σπίτια ανοίκιαστα, και εδώ στο Κιλκίς, γεμίζουν από μωαμεθανούς. Χρήμα, η εγκληματική Νέα Τάξη έχει άφθονο. Όπως ακούγεται δίδονται 400 ευρώ το μήνα, με προκαταβολή δύο ετών, για όσους δέχονται τους εισβολείς στα σπίτια τους. Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί παρατείνεται η οικονομική φρίκη. Αν κάνουμε πολλαπλασιασμό, 24 επί 400, κατανοούμε γιατί πολλοί εμπερίστατοι Έλληνες τους βάζουν στα σπίτια τους. Τον Σεπτέμβριο θα έρθουν και στα σχολεία μας.
Οπότε, αν παραμείνει η νυν απάτη που μας κυβερνά, η πρωινή προσευχή, τα εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα, εν ευθέτω χρόνω, θα καταργηθούν για να μην ενοχλούνται οι… «συγκινητικές ιστορίες». Κανείς δεν θα μιλά και αντιδρά, γιατί θα τον αναμένει η ρετσινιά του «ρατσιστή». Οι καμπάνες θα σιγήσουν και σε μερικά χρόνια- Κύριος οίδε -σκαρφαλωμένος κάποιος ιμάμης στον μιναρέ του Κιλκίς θα αναπέμπει προσευχές στον Αλλάχ.
Κι επειδή όπως προείπα η πολεμική κατά της ιδιοπροσωπίας του Γένους θα ενταθεί τα επόμενα χρόνια, κυρίως μέσω της Παιδείας, με απώτερο στόχο την μετατροπή των σχολικών αιθουσών σε πολυπολιτισμικούς καταυλισμούς, θα παραπέμψω σε ένα σύντομο κείμενο του Προέδρου του Αρείου Πάγου ε.τ. κ. Βασ. Νικόπουλου με τίτλο «Διατάξεις προστατευτικές των θρησκευτικών συμβόλων». Καλό είναι να τις έχουν υπ’ όψιν γονείς και δάσκαλοι- της καθ’ ημάς Ανατολής-για να υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια από τους ποικιλώνυμους Γραικύλους εθνομηδενιστές.
Ο κυρ Φίλης ήδη έθεσε στο στόχαστρο του το μάθημα των θρησκευτικών, συνεπικουρούμενος δυστυχώς από τους νεοπατερικούς… θολολόγους και όχι θεολόγους του «ΚΑΙΡΟΥ». (Λόγω ανικανότητας ανασύρεται και πάλι η απειλή των εκλογών, οι οποίες έχουν γελοιοποιηθεί. Όλοι οι θεσμοί του σημερινού αντιπροσωπευτικού συστήματος-κόμματα , εκλογές, κοινοβούλιο-έχουν χρεοκοπήσει στη συνείδηση των πολιτών, οι οποίοι απλώς καλούνται να προσεπικυρώσουν την σκηνοθεσία. Τι ρόλο παίζουν οι εκλογές εφ’ όσον οι μείζονες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται από τα εξωεθνικά κέντρα-κουαρτέτα).

Επειδή ξέρουμε και εμείς να αντιδρούμε στα άνομα σχέδια του υπουργού, προτείνω σε όσους συναδέλφους πιστεύουν εις Χριστόν και αγαπούν την πατρίδα μας, να τροποποιήσουν μόνοι τους το ωρολόγιο πρόγραμμα. Κόβουμε μια ώρα από τα «Φυσικά», για παράδειγμα, και διδάσκουμε Θρησκευτικά.
Θα αντιτείνει κάποιος ότι αυτό είναι παράνομο ή πως «θα βρω τον μπελά μου»...Όμως «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις».
Αν αύριο μεθαύριο μας αναγκάσουν να αποκαθηλώσουμε την εικόνα του Χριστού από την αίθουσα διδασκαλίας, τι θα κάνουμε; Θα υπακούσουμε, θα πειθαρχήσουμε; Τους μάρτυρες και τους νεομάρτυρες της Ορθοδόξου Πίστεως τους απειλούσαν τα θηρία με αποκεφαλισμό και έχυναν με χαρά το τίμιο αίμα τους, φωνάζοντας «χριστιανός ειμί»!
Εμείς χριστιανοί «του γλυκού νερού» δεν έχουμε την τόλμη και την ανδρεία να πούμε «ΟΧΙ» στα τωρινά απολειφάδια; Ντροπή να ντροπιαστούμε! Παραπέμπω όμως στα «απολογητικά» κείμενα.

Α) ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1) Προστατευτικό των ιερών εικόνων και συμβόλων είναι πρωτίστως αυτό τούτο το προοίμιον του Συντάγματος. Το Σύνταγμα, ως γνωστόν, είναι ψηφισμένο «εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος». Η επίκλησις αυτή του Τριαδικού Θεού αποτελεί το λεγόμενο προοίμιον του Συντάγματος. Τούτο σημαίνει νομικώς ότι όλες οι πράξεις των οργάνων του Κράτους πρέπει να είναι εναρμονισμένες προς το συγκεκριμένο αυτό θρησκευτικό προοίμιον, διότι διαφορετικά είναι απηγορευμένες ως αντισυνταγματικές. Σημαίνει ωσαύτως ότι το Κράτος «θρησκεύεται» και συνεπώς οφείλει να τιμά και να σέβεται απολύτως τις εικόνες και τα σύμβολα της θρησκείας την οποία πρεσβεύει. Η θρησκεία αυτή με βάση το συνταγματικό προοίμιον είναι ή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας η οποία πιστεύει εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Απόρροια του σεβασμού αυτού είναι και η ανάρτησις των εικόνων και συμβόλων στους δημόσιους χώρους π.χ. δικαστήρια, σχολεία, δημόσια γραφεία κ.λ.π. από τους οποίους ουδείς έχει το δικαίωμα να αφαιρεί χωρίς να υποστεί τις συνταγματικές συνέπειες.

2) Το άρθρο 3 του Συντάγματος με το οποίον καθιερώνεται ως επικρατούσα θρησκεία του Κράτους η της Ανατολικής Ορθόδοξης του Χριστού Εκκλησίας την οποία οφείλουν να σέβονται όλοι, τιμώντες τα ιερά αυτής σύμβολα.

3) Το άρθρο 16 παρ. 2 του Συντάγματος το οποίο ρητώς ορίζει ότι σκοπός της παιδείας είναι εκτός των άλλων και η ανάπτυξις της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης των Ελλήνων. Αυτή πρέπει να επιτυγχάνεται στα πλαίσια της επικρατούσης θρησκείας με όλα τα πρόσφορα μέσα που αυτή διαθέτει και βεβαίως με τις ιερές εικόνες και τα σύμβολα.

4) Το άρθρο 120 παρ. 4 του Συντάγματος με το οποίο καθιερώνεται το δικαίωμα αλλά και η υποχρέωση κάθε Έλληνα να υπερασπίζεται το ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Επομένως και ο κάθε εκπαιδευτικός έχει το δικαίωμα να μεριμνά για την τήρηση των ανωτέρω συνταγματικών προβλέψεων στα σχολεία, καταγγέλλοντας αρμοδίως κάθε παραβάτη αυτών μηδέ του Υπουργού Παιδείας εξαιρουμένου.

Β) ΕΚ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΝΟΜΩΝ

1) Το άρθρο 181 του Ποινικού Κώδικα το οποίο προβλέπει τα περί προστασίας της σημαίας μας τιμωρώντας την επί σκοπώ εκδηλώσεως μίσους ή περιφρόνησης αφαίρεσιν, καταστροφή, παραμόρφωση ή ρύπανση της ελληνικής σημαίας, η οποία όμως κατά νόμον φέρει υποχρεωτικά στο επάνω δεξιό άκρο το σύμβολο του Σταυρού.

2) Το άρθρο 198 του Π.Κ. το οποίο τιμωρεί την κακόβουλη βλασφημία, όποιον δηλαδή βρίζει κακόβουλα το Θεό. Ως βλασφημία όμως μπορεί να εκληφθεί και η προς τον ανωτέρω σκοπόν αφαίρεση των εικόνων και άλλων θρησκευτικών συμβόλων.

3) Ο Νόμος 851/1978 ο οποίος επιβάλλει τον Τίμιον Σταυρόν ως το κύριον περιεχόμενο της ελληνικής Σημαίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γιατί ο Ερντογάν συμπεριφέρεται σαν σουλτάνος στο εσωτερικό της χώρας του

Τον τελευταίο καιρό ακούω ολο και περισσότερους να αναρωτιούνται τι συμβαίνει με την Τουρκία. Για ποιον λόγο όλη αυτή η επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας; Ποιος δίνει το δικαίωμα στον Ερντογάν να συμπεριφέρεται δίχως την παραμικρή δημοκρατική συναίσθηση στο εσωτερικό, αψηφώντας ακόμα και την ίδια την ηγετική ομάδα του κόμματός του;

Δυστυχώς, η απάντηση είναι ασφαλώς πολύ λιγότερο εντυπωσιακή από αυτή που θα ήθελαν πολλοί να ακούσουν και εξαιρετικά προφανής για όσους διαβάζουν τη στήλη αυτή. Σε εξωτερικό επίπεδο η Τουρκία γνωρίζει ότι οι δυτικός κόσμος την έχει ανάγκη. Η Τουρκία αποτελεί τον καταλύτη της προσφυγικής κρίσης. Αν το θελήσει η Αγκυρα, ο ευρωπαϊκός χώρος, με πρώτη την Ελλάδα, θα αντιμετωπίσει μια άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική αλλά και πολιτική κρίση, με τις προσφυγικές ροές να κατακλύζουν την περιοχή. Επομένως, σήμερα η Ευρώπη επιδιώκει να κατευνάσει την Τουρκία με ευρωπαϊκά κονδύλια αλλά και κινήσεις σημειολογίας, όπως είναι η κατάργηση της βίζας. Κινήσεις, όμως, που προκαλούν έντονο προβληματισμό τόσο στο εσωτερικό της Ευρώπης, αφού δεν είναι λίγες οι πολιτικές δυνάμεις που δεν αισθάνονται άνετα με αυτού του είδους τις προσεγγίσεις, όσο και στο εσωτερικό της Τουρκίας, αφού δεν ήταν λίγοι οι αναλυτές που μιλούσαν για de jure αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Αγκυρα με την τελευταία απόφαση της Κομισιόν.

Στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, από την πρώτη στιγμή της σύγκρουσης Ερντογάν με Γκιουλ γύρω από τις νέες υπερενισχυμένες αρμοδιότητες που ζητούσε ο πρώτος για τη θέση του προέδρου, είχα υποστηρίξει ότι ο επόμενος θα είναι ο Νταβούτογλου. Ο Ερντογάν δεν έχει πλέον καμία διάθεση να υποδυθεί τον ρόλο που είχε με μεγάλη επιτυχία παίξει στο παρελθόν, αυτόν του δημοκράτη που θα βάλει την Τουρκία στον χάρτη των αστικών φιλελεύθερων δυτικών δημοκρατιών. Ο ίδιος γνωρίζει ότι η παρτίδα είναι τώρα «ή όλα ή τίποτα». Εχει πάρα πολλούς αντιπάλους στον τομέα της γραφειοκρατίας, που την εποχή του κεμαλισμού συγκροτούσαν το «βαθύ κράτος», και πάρα πολλούς ισχυρούς συμμάχους στο εκδοτικό και κατασκευαστικό κατεστημένο. Αν δεν καταφέρει να ελέγξει τις πολιτικές εξελίξεις με μια σειρά παρεκκλίσεων ακόμα και από τον «εύπλαστο συνταγματικό» κορμό της Τουρκίας θα καταλήξει στη φυλακή, όπως και κάποια μέλη της οικογένειάς του. Επομένως, ο αγώνας θα είναι μέχρι τέλους και σκληρός, μόνο που ο πραγματικός αντίπαλος του Ερντογάν δεν είναι ο Νταβούτογλου αλλά οι Γκιουλ και Γκιουλέν.

Η τουρκική οικονομία βρίσκεται υπό υψηλή πίεση εξαιτίας των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτό δεν απασχολεί την Αγκυρα, αφού το μετακεμαλικό κοινωνικό συμβόλαιο δεν έχει στηριχθεί στην ευδαιμονία των Τούρκων πολιτών, αλλά στην επιστροφή του Ισλάμ στη δημόσια σφαίρα λατρείας. Αυτό το δεδομένο αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της Τουρκίας, αλλά και το ισχυρό όπλο του Ερντογάν.

Σπύρος Λίτσας
* Αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας χθες στη Βουλή, για πρώτη φορά προχώρησε σε έμμεση απολογία για το όλο πλέγμα των πεποιθήσεων και της συνεπακόλουθης ρητορικής με την οποία κατέλαβε δημοκρατικά, μέσω εκλογών, την εξουσία: «Μιλάτε, σας ακούμε», έλεγε παλαιότερα διαφήμιση στην ελληνική τηλεόραση. Αυτό φαίνεται πως προσπάθησε να περάσει ως μήνυμα… αν πέτυχε κάτι, θα αποδειχθεί στο εγγύς μέλλον.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Ήταν η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για «αυταπάτες» της κυβέρνησης και του κόμματός του, χωρίς ασφαλώς να έχει ρωτήσει τον κυβερνητικό εταίρο, τον υπερφίαλο πολιτικά πρόεδρο των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνο Καμμένο, οπότε θα έχει ενδιαφέρον να δούμε εάν θα διεκδικήσει… τον χώρο του «δεξιού κέντρου»…

Με τον τρόπο αυτό θα συνεχίσει να αυτό-νομιμοποιεί την παρά –πολιτική– φύση κυβερνητική συμμαχία, με ατζέντα «αντιμνημονιακή», στο πλαίσιο της οποίας ακούστηκαν τα τόσο δημοκρατικά και πολιτικώς ευγενή «στα τέσσερα», αλλά και όλη τη ρητορική περί μνημονίων που δεν θα υπέγραφε ποτέ, για να βρεθεί σήμερα απόλυτα εκτεθειμένος, αν και δεν υπάρχει βεβαιότητα ότι το κατανοεί.

Ασφαλώς βέβαια, στην αναφορά υπάρχει «πολιτικός δόλος», αφού στον ΣΥΡΙΖΑ αντιλήφθηκαν, έστω και με καθυστέρηση, ότι η σφοδρή κριτική που ακούγεται για την πλήρη αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα έχει γίνει δεκτό από την κοινωνία, ακόμα και από μεγάλο τμήμα της εκλογικής πελατείας του κόμματος.

Οπότε, το «σχέδιο Β’» αφορά στην προάσπιση αυτού του οποίου η Κουμουνδούρου εκτιμά ότι είναι ακόμα υπερασπίσιμο: Το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς! Δηλαδή, παραδεχόμενος τις «αυταπάτες», προσπαθεί να δώσει την έμφαση στο δεύτερο σκέλος της εξίσωσης, το «δεν είμαστε κλέφτες» και παλεύουμε να αποφύγουμε τρα κακά του… νεοφιλελευθερισμού.

Αυτό φάνηκε στην ομιλία, καθώς επιχείρησε να πείσει την κοινωνία, ότι η εναλλακτική που ευαγγελίζονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης, είναι οι απολύσεις, λέγοντας ότι δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι περικοπής πλην μειώσεων μισθών και συντάξεων!

Αυτό βέβαια αποτελεί πολιτική λαθροχειρία, αφού επιχειρεί να υπερασπίσει τα προνόμια των πραιτοριανών των κομμάτων που σταδιοδρόμησαν στα διοικητικά συμβούλια των Οργανισμών (δέκα σε καθένα από τους περίπου 1.000, βολεύτηκε ο κομματικός «στρατός» του καθενός).

Αποκρύπτει επίσης, ότι αδρανεί και ανέχεται τις εκατοντάδες των Οργανισμών που αρνούνται να απογραφούν, με αποτέλεσμα το κράτος και ο φορολογούμενος να πληρώνουν, χωρίς να ξέρουν τι πληρώνουν, αντί να έχει επέμβει εισαγγελέας. Ωστόσο, απορεί κανείς για ποιον λόγο δεν προχωρά η απογραφή με τη βοήθεια των εγγραφών του προϋπολογισμού, αλλά και των εκταμιεύσεων από την Τράπεζα της Ελλάδας, ώστε να υπολογίσει κανείς τι θα εξοικονομούσε εάν καταργούσε Οργανισμούς.

Το έχουμε ξαναγράψει και δεν θα διστάσουμε να συνεχίσουμε να το λέμε. Δεν χρειάζεται να απολύσει. Οφείλει όμως να πάρει την ευθύνη να καταργήσει τους μισθούς αρκετών χιλιάδων ευρώ, επιστρέφοντας τους εργαζόμενους στα αρμόδια υπουργεία γλιτώνοντας χρήματα και από τις υπέρογκες και αδικαιολόγητες – σκανδαλώδεις μισθοδοσίες που ακόμα υπάρχουν, μαζί με τις λειτουργικές δαπάνες των Οργανισμών.

Μπορεί αρκετοί να χρειάζονται, όμως στη σημερινή συγκυρία που είσαι υποχρεωμένος να βάζεις σαφείς προτεραιότητες, αφού σε κάθε άλλη περίπτωση επιτείνεις την επιβάρυνση των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και ο λογαριασμός δεν βγαίνει ό,τι και να κάνουν, οφείλεις να αναλάβεις το κόστος κατάργησης ορισμένων, αφού προτεραιότητα έχει το να έρθει «το μαγαζί σε λογαριασμό».

Ο Αλέξης Τσίπρας, με το «αυταπάτες» χάραξε αυτομάτως μια σαφέστατη γραμμή οριστικής διαφοροποίησης με το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου και το άλλο του Παναγιώτη Λαφαζάνη, διαβιβάζοντας στην κοινωνία το μήνυμα, ότι πλέον ανήκει στον χώρο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, οπότε πλέον θα «ψαρεύει» ψήφους στον χώρο που κινούνται το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, με ό,τι αυτό θα μπορούσε να σημαίνει για τα περιθώρια συνεργασίας, παρά τη φημολογία των τελευταίων ημερών…

Αυτό δε σημαίνει ασφαλώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα σταματήσει να ρίχνει… κλεφτές ματιές στο κομματικό ακροατήριο που τον ανέδειξε πολιτικά, αυτό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αν και αυτή η πολιτική «μαγιά» συμπληρώθηκε από το οποίο κατά κάποιον τρόπο θα επιχειρήσει να «εκπαιδεύσει», πείθοντάς το ότι τα περιθώρια ανώδυνης σχετικά διαφοροποίησης από την «κανονικότητα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μικρά…

Ταυτόχρονα, ένα «διεθνιστικό μη εθνικιστικό κίνημα» όπως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι αντιευρωπαϊκό, αλλά να επιχειρεί μέσω δημοκρατικών μεθόδων να παλεύει στο πλαίσιο της ενωμένης Ευρώπης να αλλάξει όσα σήμερα ισχύουν, αφού οι πολιτικοί συσχετισμοί θα γίνονται ολοένα και περισσότερο ευνοϊκοί, όσο η κρίση θα πλήττει ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού σε όλη τη χώρα, σπρώχνοντας την Ευρώπη σε πιο «ανθρωπιστική» κατεύθυνση, μακριά από τις «απάνθρωπες συνταγές» του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε…

Με την αναφορά αυτή όμως, στην κατεύθυνση της μεταστροφής της ρητορικής του κόμματος στον δρόμο του πολιτικού ορθολογισμού, ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει δύο ακόμα στόχους. Ο πρώτος είναι ότι «κλείνει το μάτι» προς τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, ιδίως τη γερμανική, ότι είναι ένας αξιόπιστος εταίρος που «έβαλε μυαλό» και θα συνεχίσει να κάνει ό,τι πρέπει για να διορθωθεί η κατάσταση.

Ο δεύτερος είναι ίσως ο πιο «πονηρός» στόχος: Ανοίγει τον δρόμο γι’ αυτό που γνωρίζει ότι επιθυμούν πολλοί εντός Ευρώπης αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια κυβέρνηση καταξιωμένων τεχνοκρατών στα κρίσιμα υπουργεία, με την υποστήριξη του μεγαλύτερου μέρους της Βουλής, ώστε να μην τίθεται θέμα επιβάρυνσης μιας μόνο πλευράς με πολιτικό κόστος.

Εάν γίνει αυτό που πρέπει, λένε στο εξωτερικό, το να ενισχυθούν αντισυστημικά κόμματα όπως του Λαφαζάνη και της Κωνσταντοπούλου, καθώς επίσης και οι «έξαλλοι» της Χρυσής Αυγής, είναι το μικρότερο κακό που μπορεί να συμβεί, ενώ ευελπιστούν ότι τα θεαματικά αποτελέσματα στην οικονομία που θα μπορούσαν να επιτευχθούν, θα απομακρύνει την κοινωνία από «ακραίες επιλογές». Ιδίως εάν αποφασίσουν να στηρίξουν τέτοια προσπάθεια…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το μόνο χειρότερο από το να με βρίσει ο Καμμένος, όπως έκανε απαντώντας πανικόβλητος στον Γιάννη Πλακιωτάκη για όσα απίθανα συμβαίνουν με την θρασύτητα των μεμέτηδων και την δική του αδράνεια, θα ήταν το να με επαινέσει. Θα έπρεπε να απολογούμαι μέρες στους φίλους μου.

Ο ακομβίωτος Στρατάρχης είναι μια cult φιγούρα της πολιτικής σκηνής. ΄Επαιζε μικρός με τα στρατιωτάκια κι είχε απωθημένο να γίνει Αϊζενχάουερ αλλά ως κλασσικός «γιωτάς» έμεινε με τα στρατιωτάκια στο χέρι. Κανείς από εμάς δεν συνάντησε αυτό το καλομαθημένο πλουσιόπαιδο εκεί όπου η αληθινά υπηρεσιακή παραλλαγή ματώνει, ιδρώνει ή σκίζεται στο έρπειν κάτω από συρματοπλέγματα, ούτε στα άλματα ή σε πορεία - βολή. Η πιο μεγάλη πορεία του ήταν από την τραπεζαρία ως το WC.

Ο Πάνος, που θα παραιτείτο από την πολιτική, αν ο ΣΥΡΙΖΑ έφερνε Μνημόνιο, έχει γδάρει την γλώσσα του γυαλίζοντας το Τρίτο Μνημόνιο, το πιο βαρβάτο, το πιο φαρδύ και πλατύ, το αριστερό.
Η τρικυμία της πολιτικής ζωής λόγω Μνημονίων τον ξέβρασε στην Κουμουνδούρου να κατεβάζει τα σκουπίδια. Παρίστανε με πέννα άλλου ακόμη και το λιοντάρι κατά της τρομοκρατίας αλλά η μπαμπέσα τύχη κι η λαγνεία της καρέκλας, που ούτε μπουλντόζα της ΜΟΜΑ δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τα ραχατλίδικα οπίσθια του, τον έφερε αγκαλίτσα με τον Λάμπρου και τ’ άλλα παιδιά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του έδωσε αληθινά στρατιωτάκια για να παίζει, ώστε να υπηρετεί ως ορντινάτσα τις πολιτικές του, να καταπίνει το μεταναστευτικό, να κάνει γαργάρα την αμφισβήτηση της Ποντιακής Γενοκτονίας από τον Φίλη, τις ισοπεδωτικές «μεταρρυθμίσεις» των Λιάκων στην Παιδεία. Με μια σόδα κι ένα Άλκα Ζέτζερ ο Στρατάρχης Σπληνάντερος χωνεύει όλη την αριστερίλα του ΣΥΡΙΖΑ και τρία Μνημόνια, τρεις Μουζάλες, τον Φίλη, μαζί με το ασφαλιστικό και το φορολογικό τσουνάμι, ταφόπλακα της οικονομίας.

Όμως η ασφάλεια κι η εδαφική ακεραιότητα της χώρας δεν είναι παιχνίδι.
Αφού λοιπόν στο λαθρομεταναστευτικό και στο προσφυγικό πορεύεται, όπως και στο Μνημόνιο, κατά την προσφιλή του φράση στα 4, ακούστε, αδέρφια, τι άλλο μου λένε πως συνέβη.

Από τις 21/3/2016 έως την 8/04/2016 κατόπιν NAVTEX που έβγαλαν τα μεμέτια, το πλοίο επιστημονικών ερευνών Υ/Γ CESME εκτέλεσε επιστημονικές έρευνες στην περιοχή του Κεντρικού Αιγαίου και συγκεκριμένα Νότια της Σκύρου, Ανατολικά της Ευβοίας και Δυτικά των Ψαρρών, ήτοι, όπως με διαβεβαιώνουν οι γνωρίζοντες, ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ. Μάλιστα συνοδευόταν από την φρεγάτα GAZIANTEP, η οποία αργότερα αποχώρησε.

Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος εντόπισε και η καναδική φρεγάτα FREDERICTON, που ανήκει στην νατοϊκή δύναμη. Το τουρκικό πλοίο είχε αναμμένα φώτα περιορισμένης δυνατότητας ελιγμών, διότι είχε παρεάμενα καλώδια, ήτοι είχε ποντίσει καλώδια για έρευνες.

Στο διάλογο μέσω ασυρμάτου ο τούρκος απάντησε πως «Διενεργώ επιστημονικές έρευνες σύμφωνα με την NAVTEX 226/16. Θέλω να μείνετε σε απόσταση μισού μιλίου».
Ο διάλογος του Καναδού με τον Τούρκο καταγράφηκε από πολεμικό μας.

Το ελληνικό ΠΝ, προφανώς με εντολές του Α/ΓΕΝ και του Α/ΓΕΕΘΑ, είχε κάνει, επιμελώς και στο ακέραιο, όλα όσα έπρεπε και μεγάλη δύναμη πολεμικών μας βρέθηκε στην περιοχή ώστε να έχει η πλευρά μας το τακτικό πλεονέκτημα.

Στις 28/3/2016 στις 9:30 πμ, ελικόπτερο δικής μας φρεγάτας εντόπισε το τουρκικό σκάφος με παρεάμενα καλώδια, ενώ στη συνέχεια εκτέλεσε εισολκή αγομένων, ήτοι τα μάζεψε, κι ανέπτυξε ταχύτητα.

Την ίδια μέρα στις 13:30 το τουρκικό ερευνητικό σκάφος εντοπίστηκε και από ελικόπτερο Cougar του Λιμενικού Σώματος. Απαντώντας σε ερώτηση του πληρώματος του ελικοπτέρου ο τούρκος απάντησε πως διεξάγει επιστημονικές έρευνες και πως μόνο αυτή την ενημέρωση μπορεί να δώσει.

Το ΠΝ και η στρατιωτική ηγεσία έκαναν όλα όσα έπρεπε κι ήσαν πανέτοιμοι. Όμως σε αυτές τις περιπτώσεις την τελική απόφαση την δίνει η πολιτική ηγεσία. Τι έγινε; Μου λένε τίποτα. Nada. Nichts. Ο Τούρκοι λοιπόν μπήκαν στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, έκαναν έρευνες και έφυγαν κύριοι; Αυτό, θα ήταν πρωτοφανές τετελεσμένο, ανήκουστο προηγούμενο. Ακούσατε έστω για κάποιο διάβημα διαμαρτυρίας;

Κι εφόσον η περιοχή είναι ελληνική υφαλοκρηπίδα, η πολιτική ηγεσία δεν όφειλε να διατάξει να εμποδίσουμε τον Τούρκο να τις διεξάγει; Δεν όφειλε να δώσει εντολή στις ελληνικές δυνάμεις να του δώσουν αυστηρή εντολή να ξεκουμπιστεί και να γίνει και διάβημα διαμαρτυρίας και όποιες άλλες ενέργειες προβλέπονται; Νότια της Σκύρου, Ανατολικά της Ευβοίας και Δυτικά των Ψαρρών είναι διεθνή ύδατα και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν οι μεμέτηδες;

Ας μας πουν ο ψευτοδεξιός βοηθητικός του Τσίπρα κι ο πολύς κ. Κοτζιάς τι ακριβώς συνέβη.

Πηγή Antinews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σημειώνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Σημειώνει έξυπνα ο Umberto Eco: «Μπορεί κανείς να πει ένα πετυχημένο ψέμα, γιατί ακριβώς οι ακροατές του περιμένουν να πει κάτι αληθινό». Ο Αλέξης ήταν Αλέξης, στο βαθμό που οι ακροατές του στον ελληνικό λαό περίμεναν να πει κάτι αληθινό. Από τη στιγμή κατά την οποία δεν περιμένουν να πει κάτι αληθινό, δεν είναι πως δεν έχει έννοια το «ψεύτης», είναι πως παύει να έχει έννοια και ιδιαίτερη σημασία το «Αλέξης». Άρα, εδώ έχουμε αποδόμηση ταυτότητας.Ποιάς ταυτότητας; Εκείνης της αναφερόμενης από τον ίδιο, την οποία λαμβάνει σαν πραγματικότητα, ως αληθινή βάση για τον σχηματισμό της ταυτότητας του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η κυρία Αλέκα Παπαρήγα για παράδειγμα, με τη φράση «είστε οι χειρότεροι επίγονοι του ευρωκομμουνισμού και άλλων σχετικών ρευμάτων»; Όχι ασφαλώς! Ο Αλέξης δεν είναι πια Αλέξης, μια και δεν μπορεί να αναπαριστά, μιμούμενος το στυλ του Ανδρέα Παπανδρέου, την αλήθεια του Παπανδρεϊσμού. Η ιστορική φάρσα της αναβίωσης του Παπανδρεϊσμού από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σε απόλυτη συνάφεια με το κόμμα του Πάνου Καμμένου, αλλά εντός ενός εντελώς διαφορετικού κοινωνικοοικονομικού, διεθνοπολιτικού και ευρωπολιτικού περιβάλλοντος – σε σχέση με εκείνο του τέλους του 1970 και των αρχών του ’80 – είναι αυτό που αποδομεί τον Αλέξη.

Ο Ανδρέας μάγευε τον ελληνικό λαό, όχι επειδή είχε μαγευτικό στυλ και ομιλούσε άπταιστα τον λαϊκισμό με ειλικρινώς αντιαισθητικό βερμπαλισμό και έκδηλο καιροσκοπισμό και αντιεπιστημονισμό, αλλά επειδή δομούσε το ψέμα του πάνω σε μια κοινωνική αλήθεια, η οποία υπηρετούσε την αλλαγή, με την έννοια της άλωσης του «κράτους της δεξιάς» και όλων των εξουσιών, από ένα ρεύμα μικροαστών ή μικροαστικοποιούμενων αγροτικών πληθυσμών. Ο Ανδρέας υπήρξε πετυχημένος ψευταράς, όχι γιατί οι έλληνες ήταν ηλίθιοι και δεν καταλάβαιναν πως τους παραμύθιαζε θεατρινίστικα, αλλά επειδή ήταν οι ίδιοι μέρος μιας εθνικής συνομωσίας για την άνοδο στην ακόλαστη εξουσία των λιγότερο προνομιούχων ή των μη-προνομιούχων του μεταπολεμικού και μεταχουντικού «κράτους της δεξιάς».

Ο Ανδρέας, αγαπητέ αναγνώστη – και να με συμπαθάς, αλλά εγώ δεν έχω κανένα λόγο να σε παραμυθιάζω ή να λαμβάνω υπόψιν πως αυτά που λέω στενοχωρούν αρκετούς – έκτισε το ψέμα του πάνω σε μια στιβαρή κοινωνικοοικονομική αλήθεια. Ο Ανδρέας μπορεί να υπήρξε ένας αυταρχικός απατεώνας της πολιτικής, αλλά ο Παπανδρεϊσμός δεν ήταν απάτη, ήταν αλήθεια! Και άρα οι οπαδοί του Ανδρέα άκουγαν τα ψέματά του, διότι αυτά δομούντο πάνω σε κάτι αληθινό για τους ίδιους. Ήταν ψέματα στη βάση μιας αληθινής non-discursive (υλικής και κοινωνικής) πραγματικότητας. Ήταν τελικώς τα ψέματα που νομιμοποιούσαν πολιτικώς μια αλήθεια που έμοιαζε ευκαιριακά και βραχυχρονίως να ικανοποιεί τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού. Πώς το έγραφε αυτό το παιδί του παραληρηματικού lifestyle; Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή;

Έτσι σχηματίζονται πολιτικώς ισχυρές ταυτότητες στο πλαίσιο πανίσχυρων μύθων. Μόνον που όλα αυτά δεν τα ξέρει ο Αλέξης και οι γύρω του, οι οποίοι ζουν οι ίδιοι μέσα σε ένα παραμύθι, το οποίο αναπαράγουν και επιχειρούν να το εμφανίσουν σαν αλήθεια στον ελληνικό λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παράγει πλέον αλήθεια που ικανοποιεί τους πολλούς, έτσι ώστε τα ψέματα του Αλέξη να απορροφώνται και να εσωτερικεύονται ως αντιφατικά έστω, επιμέρους στοιχεία μια γενικής αλήθειας. Και έτσι, αντί τα ψέματά του να συνθέτουν μια αληθινή ταυτότητα, όπως στην περίπτωση του Ανδρέα, καταλήγουν να αποδομούν την ίδια την πολιτική του προσωπικότητα ως «mental picture» στο εκλογικό σώμα.

Έτσι, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι πως υπάρχει ως «ό, τι πιο εκφυλισμένο εμφανίστηκε στις γραμμές της ταξικής πάλης», όπως είπε χαρακτηριστικά η κυρία Παπαρήγα, αλλά ότι παρίσταται ως ό, τι πιο εκφυλισμένο εμφανίστηκε στις γραμμές του Παπανδρεϊσμού! Και αυτό, αγαπητέ αναγνώστη, έρχεται σύντομα να δώσει ένα δραματικό τέλος σε μια ιστορική φάρσα, για την οποία έχω και εγώ ευθύνη. Όλοι έχουμε ευθύνη, από όσους έλληνες και ξένους συνέβαλαν για την κατασκευή ενός σύγχρονου μύθου για την μεταρρυθμιστική αριστερά στην Ελλάδα, χωρίς να είναι ικανοί να δουν από την αρχή πως γεννιόταν μια φάρσα του πλέον εκφυλισμένου Παπανδρεϊσμού!

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Άγγελος Μ. Συρίγος 

Το ΝΑΤΟ αντιλήφθηκε ότι στο Αιγαίο η Συμμαχία δεν μπορεί να λειτουργήσει επιχειρησιακά: Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο υπήρξε πρωτοβουλία της Γερμανίας, που ήθελε να διακόψει τις παράνομες ροές προς την Ευρώπη, διότι απειλούν την εσωτερική πολιτική της ισορροπία. Οι Αμερικανοί δέχθηκαν την επιχείρηση, διότι διασφάλιζε τη νατοϊκή παρουσία σε ένα κρίσιμο θαλάσσιο πέρασμα των Ρώσων, μεταξύ Μαύρης Θάλασσας και Ανατολικής Μεσογείου.

Στην πορεία διαπιστώθηκε ότι ήταν κοστοβόρα διαδικασία με περιορισμένα αποτελέσματα: πλοία αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων με υψηλά λειτουργικά έξοδα καλούνταν να φέρουν εις πέρας μία αποστολή που μπορούσε να πραγματοποιηθεί καλύτερα με τα «φθηνά» πλοία του Λιμενικού. Επιπλέον, οι σύμμαχοι ήλθαν αντιμέτωποι, όχι πλέον θεωρητικά, αλλά στην πράξη, με το σύνολο των θεμάτων που μετά το 1974 θέτει η Τουρκία εις βάρος της Ελλάδος: μην πετάτε χωρίς δική μας άδεια, μην αναφέρεστε στα νησιά με ονόματα, αλλά με αριθμούς, διότι είναι αμφισβητούμενης κυριαρχίας, να ελλιμενίζεστε στην ηπειρωτική Ελλάδα, διότι τα νησιά είναι αποστρατιωτικοποιημένα, κ.ο.κ.

Την αρχική έκπληξη διαδέχθηκε ο προβληματισμός για την ουσιαστική αδυναμία του ΝΑΤΟ να δρα επιχειρησιακά σε μία περιοχή που, λόγω Ρωσίας, παρουσιάζει αυξημένο ενδιαφέρον για τους Αμερικανούς. Στους παραπάνω παράγοντες οφείλονται οι αμερικανικές παρεμβάσεις των τελευταίων εβδομάδων, από τα αερόστατα που θα αντικαθιστούσαν τα νατοϊκά πλοία μέχρι τις συστάσεις, κατά κύριο λόγο, προς την Τουρκία για αυτοσυγκράτηση. Μπορεί η Ελλάδα να εκμεταλλευθεί τις εξελίξεις; Δύσκολο, αλλά υπό προϋποθέσεις εφικτό.

Η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει τις διεκδικήσεις της ενώπιον ενός διεθνούς ακροατηρίου: Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, η Τουρκία σύρθηκε στην επιχείρηση λόγω επιμονής της Γερμανίας (όπως συνέβη και με την Ελλάδα, αλλά για διαφορετικούς λόγους). Αφού δεν μπορούσε να το αποφύγει, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την παρουσία του ΝΑΤΟ για να θέσει σε ένα διεθνές ακροατήριο το σύνολο των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο. Γνωρίζει ότι πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες είναι πρόθυμοι να παραβλέψουν πολλά πράγματα μπροστά στο ζητούμενο: τη διακοπή των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών.

Το παράδειγμα

Οι Οινούσσες επελέγησαν ως παράδειγμα «γκρίζας ζώνης» κυριαρχίας στο βόρειο Αιγαίο: Μετά την κρίση στα Ιμια, το 1996, οι Τούρκοι έχουν καταγράψει όλες τις νησίδες που δεν αναφέρονται ρητώς στις διεθνείς συνθήκες και τις θεωρούν «γκρίζες ζώνες» κυριαρχίας, για τις οποίες θα πρέπει Ελλάδα και Τουρκία να συμφωνήσουν σε ποια χώρα ανήκουν. Λόγω γεωγραφίας, οι περισσότερες «γκρίζες ζώνες» εντοπίζονται στα Δωδεκάνησα. Ο λόγος που οι Τούρκοι επιλέγουν τώρα την ευρύτερη περιοχή των Οινουσσών οφείλεται στις ιδιαιτερότητες της νατοϊκής επιχειρήσεως. Η Αγκυρα έχει περιορίσει τη δράση του ΝΑΤΟ στο βόρειο Αιγαίο και δεν δέχεται παρουσία νατοϊκών σκαφών στα Δωδεκάνησα, επειδή τα θεωρεί αποστρατιωτικοποιημένα. Στο βόρειο Αιγαίο, λόγω γεωγραφίας, δεν υπάρχουν πολλά μικρά νησιά. Οι Τούρκοι αμφισβητούν την ελληνική κυριότητα στην (ασήμαντη από πλευράς μεγέθους) Ζουράφα, στα Αντίψαρα και στο σύμπλεγμα των Οινουσσών (όπου και η νήσος Πασάς ή Παναγιά). Από πλευράς εντυπώσεων επελέγησαν οι Οινούσσες που βρίσκονται μεταξύ Χίου και τουρκικών ακτών, εν αντιθέσει προς τα Αντίψαρα που βρίσκονται δυτικά της Χίου και περίπου στο μέσον του Αιγαίου.

Οι «γκρίζες ζώνες» ήρθαν για να μείνουν: Εδώ και χρόνια επικρατούσε η αντίληψη ότι οι «γκρίζες ζώνες» ήταν ένα διαπραγματευτικό χαρτί που στο τέλος θα αποσυρόταν. Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις στο βόρειο Αιγαίο είναι σαφές ότι οι «γκρίζες ζώνες» είναι βασική θέση της Τουρκίας, διότι επιτείνει σημαντικά την εικόνα μίας συνολικά αμφισβητούμενης περιοχής.

Τα κουτσά άλογα δεν έχουν πολλούς θαυμαστές: Με αυτήν τη φράση αναφέρθηκε Ελληνας διπλωμάτης στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις ελληνικές θέσεις οι σύμμαχοι. Αντιθέτως, οι Τούρκοι, προβληματικοί και εριστικοί, δεν παύουν να έχουν μετά τις ΗΠΑ τον μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, με συμμετοχή σε όλες τις στρατιωτικές αποστολές (και με μεγάλες ανάγκες σε οπλικά συστήματα). Αυτά μετρούν ιδιαιτέρως.

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να επιλύσουμε χρόνια ζητήματα: Στη παρούσα φάση δεν είμαστε διαπραγματευτικά ισχυροί. Πρέπει πρωτίστως να περιφρουρήσουμε τα δικαιώματά μας και να διατηρήσουμε τον ζωτικό μας χώρο. Πρέπει να κολλήσουμε όπως η πεταλίδα στον βράχο. Αυτό αφορά και στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Το σημερινό καθεστώς στο Αιγαίο εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους: Εδώ και δεκαετίες διολισθήσαμε σταδιακά σε μία κατάσταση όπου οι παραβιάσεις του εναερίου χώρου μας, οι παρενοχλήσεις πτητικών μέσων μας όταν πετούν προς απομακρυσμένα ελληνικά νησιά και οι εικονικές αερομαχίες στο Αιγαίο είναι ένα ψυχολογικά ανεκτό τμήμα της καθημερινότητας των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Πολύ χειρότερο είναι ότι το Αιγαίο έχει μετατραπεί σε μία θάλασσα ξεχασμένη από τις εξελίξεις του διεθνούς δικαίου, «παγωμένη» στο 1974. Η δημιουργία του εθιμικού κανόνα των δώδεκα μιλίων, η σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας του 1982 ή ακόμη και η ύπαρξη νέων θεσμών, όπως η συνορεύουσα ζώνη, που έχουν δημιουργηθεί ειδικώς για την αντιμετώπιση σημαντικών προβλημάτων, όπως η λαθρομετανάστευση, είναι για την περίπτωση του Αιγαίου πρακτικώς αδιάφορες εξελίξεις.

Σε συνδυασμό με τη χρόνια αποχή της Ελλάδος από την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων επί της υφαλοκρηπίδας, έχουν καταστήσει πιο νομιμοφανή την εντύπωση που καλλιεργεί η Τουρκία περί του Αιγαίου ωσάν μίας γκρίζας περιοχής με αδιευκρίνιστα σημεία δικαιοδοσίας, αμφισβητήσεις και προβλήματα. Η κατάσταση αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους που δεν προέρχονται μόνον από την Τουρκία αλλά μπορεί να προκύψουν και από δικούς μας λεονταρισμούς.

*Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι επίκουρος καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Πηγή "Καθημερινή"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Ράπτη

Σχέδιο-σοκ για την μετατροπή των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου σε απέραντα hotspots, απεργάζονται ευρωπαϊκοί κύκλοι, σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής ταμπλόιντ εφημερίδας Bild, αφιερωμένο στο προβληματισμούς για τη βιωσιμότητα της ευρωτουρκικής συμφωνίας της 18ης Μαρτίου, μετά τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία.

Η αποπομπή του Τούρκου πρωθυπουργού και "αρχιτέκτονα” της συμφωνίας, Ahmet Davutoglou, η σκληρή στάση που υιοθετεί γενικότερα έναντι της Ε.Ε. ο Tayyip Erdogan και τα εμπόδια που παραμονεύουν στην κατάργηση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες, στρέφουν τους Ευρωπαίους ιθύνοντες στην αναζήτηση ενός Plan B, για την περίπτωση κατάρρευσης της ευρωτουρκικής συμφωνίας.

Η Bild επικαλείται μη κατονομαζόμενο Ευρωπαίο υπουργό, σύμφωνα με το οποίο το περίγραμμα του Plan B συνίσταται στον εγκλωβισμό όλων των αιτουμένων ασύλου στα ελληνικά νησιά (των οποίων θα διακοπεί η ατμοπολοϊκή σύνδεση με την ηπειρωτική χώρα!), την επιτόπια εξέταση των αιτημάτων διεθνούς προστασίας και την επιστροφή όσων απορρίπτονται απευθείας, και όχι μέσω Τουρκίας, στις χώρες καταγωγής. Παράλληλα, τα κοινοτικά κονδύλια των 6 δισ. ευρώ, τα οποία η Ε.Ε. έχει υποσχεθεί στην Τουρκία στο πλαίσιο της συμφωνίας της 18ης Μαρτίου, θα διοχετευθούν στην Ελλάδα.

"Πρέπει σε κάθε περίπτωση να λάβουμε και τις προφυλάξεις μας: προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε., χειρισμό των υποθέσεων ασύλου στα νησιά και όχι στην ηπειρωτική χώρα, επαναπροώθηση των παράνομων μεταναστών” δηλώνει στη Bild ο Χριστιανοδημοκράτης βουλευτής και μέλος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Bundestag, Karl-Georg Wellmann,.

Ιδιαίτερη ανησυχία έχει προκαλέσει στους ευρωπαϊκούς κύκλους ιδίως η πρόσφατη δήλωση του Tayyip Erdogan ότι η χώρα του δεν πρόκειται να αλλάξει την αντιτρομοκρατική της νομοθεσία, μολονότι αυτό είναι ένα από τα προαπαιτούμενα για την κατάργηση της βίζας, το "μέγα έπαθλο” στο οποίο προσβλέπει η γειτονική χώρα από την εφαρμογή της συμφωνίας της 18ης Μαρτίου.

Σε μια τέτοια περίπτωση, σημειώνει η γερμανική εφημερίδα, ο Erdogan θα μπορούσε θυμωμένος να ανοίξει και πάλι τα σύνορα, αφήνοντας χιλιάδες πρόσφυγες να περάσουν στην Ε.Ε.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει Συντακτική Ομάδα Χειλαδάκη

Ο Σαντίκ Καν, νέος μουσουλμάνος, (τύπου Μπουτάρη), δήμαρχος του Λονδίνου, ακόμα δεν μπήκε καλά καλά στο δημαρχείο και επέβαλλε σε όλα τα λεωφορεία στην βρετανική πρωτεύουσα να καλύπτονται με την μουσουλμανική επιγραφή, «Subhan Αλλάχ» (Δόξα Αλλάχ).



Εκατοντάδες λεωφορεία θα μεταφέρουν αφίσες που φέρουν την ένδειξη, «Subhan Αλλάχ», που σημαίνει «Δόξα στον Αλλάχ» στα αραβικά, για μια διαφημιστική καμπάνια από την Χαμάς που συνδέεται με την μουσουλμανική οργάνωση «Ισλαμική Αρωγή».
Οι αφίσες θα εμφανιστουν στο Λονδίνο και επίσης στο Μάντσεστερ, Λέστερ, το Μπέρμιγχαμ και το Μπράντφορντ, οι οποίες έχουν μεγάλες μουσουλμανικές κοινότητες.

Η κίνηση αυτή γίνεται για να συμπέσει με το μουσουλμανικό ιερό μήνα του Ραμαζανιού, τον Ιούνιο, όταν οι Μουσουλμάνοι ασκούν την παραδοσιακη νηστεία (στην πραγματικότητα το μόνο που κάνουν είναι να παραλείπτουν το μεσημεριανό γεύμα) και το δείχνουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ο στόχος της διαφημιστικής εκστρατείας είναι να απεικονίσει το Ισλάμ σαν μια… «φωτεινή» θρησκεία»!!!

Ένα εκπρόσωπος χριστιανικής οργάνωσης , ο Simon Calvert του Χριστιανικού Ινστιτούτου, δήλωσε ότι έτσι όπως πάει το πράγμα η χριστιανική πίστη σε λίγο καιρό θα έχει γίνει «persona non grata», καθώς την ίδια ώρα μια χριστιανική διαφήμιση, η Προσευχή του Κυρίου, απαγορεύτηκε σε δημόσιο χώρο.

Και πρόσθεσε: «Οι άνθρωποι εξεπλάγησαν από την απόφαση να απαγορευτεί η διαφήμιση Προσευχή του Κυρίου, μια προσευχή με την οποία εμείς όλοι μεγαλώσαμε.»

Ο διευθυντής της χριστιανικής αδελφότητας, Andrea Williams, δήλωσε ότι η απόφαση να αναρτηθεί στα λεωφορεία η μουσουλμανική προσφώνηση στον Αλλάχ, ενώ παράλληλα απαγορεύονται χριστιανικές διαφημίσεις, είναι απαράδεκτη και πρόσθεσε, «η Βρετανία είναι μια χριστιανική χώρα, (όχι για πολύ ακομα ) και εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να βρούμε τη φωνή μας».

Εμπρός λοιπόν τώρα με τον νέο μουσουλμάνο δήμαρχο, «WELCOME TO LONDONISTAN»!

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο μεγαλομανής «σουλτάνος» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν απολαμβάνει πλέον καμιά εκτίμηση ούτε από τους γείτονες της Τουρκίας, ούτε από τους συμμάχους της, ούτε καν από παλαιούς φίλους

Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Στις 28 Αυγούστου 2014, όταν ο «σουλτάνος» ή «προφήτης» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μεταπήδησε στην Προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας όρισε σαν πρωθυπουργό και αρχηγό του  Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης τον καθηγητή – μέντορα του Αχμέτ Νταβούτογλου με τον οποίο μοιράζεται  το όραμα ανασύστασης της νέο – οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ειδικά για τον διαχρονικό, αχαλίνωτο επεκτατισμό της Τουρκίας στο Αιγαίο που υιοθετήθηκε μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 (σχετικά άρθρα μας 4/5/2016 με τίτλο Τι συμβαίνει στο Αιγαίο; και 12 /1/2009 με τίτλο Ελληνικά νησιά του Αιγαίου & τουρκικός επεκτατισμός) ο Αχμέτ Νταβούτογλου τον «επένδυσε» και με θεωρητικά «επιχειρήματα» στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» γράφοντας –ούτε λίγο, ούτε πολύ- πως «Η βασική πηγή του προβλήματος στο Αιγαίο είναι η αθεράπευτη αντίφαση μεταξύ του παρόντος καθεστώτος και της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας»!!

Με ταυτόσημες λοιπόν απόψεις σε όλα τα θέματα της μακροπρόθεσμης Τουρκικής, νέο – οθωμανικής φαντασίωσης, ο «σουλτάνος» παρέδωσε τα πρωθυπουργικά καθήκοντα στον Αχμέτ Νταβούτογλου το 2014, προτρέποντας τον να μην «γίνει μαριονέτα». Φυσικά, το είπε αλλά δεν το εννοούσε. Έτσι, όταν στην διάρκεια των 20 μηνών «συγκυβέρνησης» ο «σουλτάνος» κατάλαβε ότι ο Αχμέτ Νταβούτογλου τον πίστεψε πραγματικά, φρόντισε να τον καρατομήσει.

Οι προστριβές που προέκυψαν από την άσκηση της εξουσίας μεταξύ Ερντογάν και Νταβούτογλου είδαν κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας – κυρίως από αντιπολιτευόμενες εφημερίδες (σχετική αναφορά σε δημοσίευμα της Τζουμχουριέτ στις 11/2/2016 υπάρχει στο άρθρο μας 12ης Μαρτίου 2016 με τίτλο Τουρκικό θέατρο του παραλόγου).

Η εφημερίδα Hurriyet η οποία στο παρελθόν έχει κατ΄ επανάληψη χρησιμοποιηθεί από το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας σε «ειδικές επιχειρήσεις», δημοσίευσε ένα αποκαλυπτικό άρθρο στο οποίο παραθέτει τους λόγους που οδήγησαν ένα ακόμα μέντορα του νέο – οθωμανού Σουλτάνου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο.

Ας δούμε ποιοι είναι οι λόγοι που προβάλλονται για την εκπαραθύρωση του Αχμέτ Νταβούτογλου και την πολύ πιθανή αντικατάσταση του από την μαριονέτα – γαμπρό του «σουλτάνου» Μπεράκ Αλμπαιράκ:
  • ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Ο Αχμέτ Νταβούτογλου σύστησε στους πρώην υπουργούς Zafer Çağlayan, Muammer Güler, Egemen Bağış και Erdoğan Bayraktar να δικαστούν για διαφθορά τον Δεκέμβριο του 2013 και να αθωωθούν από το Ανώτατο Δικαστήριο, θέση με την οποία διαφώνησε κάθετα ο «σουλτάνος».
  • Μ Ι Τ : Όταν ανακοινώθηκε η παραίτηση του επικεφαλής της Μυστικής Υπηρεσίας της Τουρκίας (ΜΙΤ) Χακάν Φιντάν (επρόκειτο να ισχύσει από τις 7 Ιουνίου 2015), ο Αχμέτ Νταβούτογλου την ενέκρινε, αλλά ο «σουλτάνος» παρενέβη αμέσως για να παραμείνει ο Χ. Φιντάν στην θέση του – όπως έγινε.
  • ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ: Κατά την σύνταξη των καταλόγων των υποψηφίων των Τουρκικών εκλογών της 7ης Ιουνίου 2015 και της 1ης Νοεμβρίου 2015 κυρίαρχο λόγο είχε ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, παραμερίζοντας σε πολλές περιπτώσεις τις επιθυμίες του «σουλτάνου».
  • ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ & ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ: Σοβαρή κρίση ξέσπασε όταν ο έμπιστος του «σουλτάνου» Μπιναλί Γιλτιρίμ υποστηρίχτηκε απροκάλυπτα στο συνέδριο του κόμματος της 12ης Σεπτεμβρίου 2015 κάτι που λειτούργησε σαν (προειδοποιητικός) «μοχλός πίεσης» προς τον Αχμέτ Νταβούτογλου.
  • ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ: Μια κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αχμέτ Νταβούτογλου μετά τις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2015 ήταν πιθανή, αλλά ο Ερντογάν επέμενε να γίνουν νέες εκλογές – όπως και έγιναν 5 μήνες αργότερα.
  • ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ: Παρά την αντίθεση του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, δύο πρόσωπα (ο έμπιστος του Ερντογάν Μπιναλί Γιλντιρίμ και ο γαμπρός του Μπεράτ Αλμπαιράκ) μπήκαν στην κυβέρνηση μετά από επιμονή του «σουλτάνου».
  • ΠΑΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ: Η στενή σχέση του πρώην αναπληρωτή πρωθυπουργού Μπουλέντ Αρίντς με τον Αχμέτ Νταβούτογλου πυροδότησε φήμες για πάλη εξουσίας μεταξύ των συμβούλων Νταβούτογλου και Ερντογάν.
  • ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: Υπήρξαν κατηγορίες κατά του Αχμέτ Νταβούτογλου ότι «δεν στηρίζει επαρκώς» το Προεδρικό σύστημα που επιθυμεί ο «σουλτάνος» – του αποδίδεται μάλιστα η ρήση «Εάν υπερασπιζόμουνα Προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης θα αναιρούσα τον εαυτό μου».
  • ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ: Ο Αχμέτ Νταβούτογλου ήθελε να παρουσιάσει ένα νέο σύνταγμα στο κοινοβούλιο το ταχύτερο δυνατό, ενώ ο Ερντογάν παρενέβη απροκάλυπτα για να επιβραδύνει την διαδικασία γιατί ήθελε καλύτερους συσχετισμούς δυνάμεων στο κοινοβούλιο οι οποίες θα ευνοούσαν τις Προεδρικές εξουσίες.
  • ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ: Η κίνηση του Αχμέτ Νταβούτογλου να φέρει στην επιφάνεια τις περιουσίες των πολιτικών και των εκλογικών δαπανών των υποψηφίων και των κομμάτων, προκάλεσε την άμεση αντίδραση του «σουλτάνου» με τον ισχυρισμό ότι δεν υπήρχαν επαρχιακές και περιφερειακές αρχές που θα μπορούσαν να ασχοληθούν, εάν περνούσε ένας τέτοιος νόμος.
  • ΑΡΣΗ ΑΣΥΛΙΑΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΚΟΥΡΔΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ: Ο Αχμέτ Νταβούτογλου δεν προχώρησε, όπως θα επιθυμούσε ο «σουλτάνος», την διαδικασία άρσης της ασυλίας βουλευτών του Κουρδικού κόμματος. Η καθυστέρηση άρσης της ασυλίας, παρά τις επανειλημμένες δηλώσεις του Ερντογάν, ήταν ένα ακόμα σοβαρό στοιχείο προστριβής.
  • ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΙΛΥΣΗΣ ΚΟΥΡΔΙΚΟΥ: Η θέση του Αχμέτ Νταβούτογλου ότι «εάν το εκτός νόμου ΡΚΚ επέστρεφε στην εκεχειρία που ίσχυε τον Μάιο του 2013, θα μπορούσαν να συζητηθούν όλα τα θέματα» συνάντησε την δημόσια αντίδραση του Ερντογάν: « Δεν υπάρχει τίποτα για συζήτηση, η μόνη λύση στο Κουρδικό πρόβλημα είναι ο στρατός».
  • ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ: Ο Αχμέτ Νταβούτογλου δεν προχώρησε στον αυστηρότερο επαναπροσδιορισμό της «τρομοκρατίας» στον Τουρκικό ποινικό κώδικα, όπως διακαώς επιθυμούσε ο «σουλτάνος».
  • ΕΚΠΤΩΣΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΑΠΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ ΤΟΥ ΡΚΚ: Ο Ερντογάν απαιτούσε την αφαίρεση της Τουρκικής ιθαγένειας από «υποστηρικτές» του ΡΚΚ, ενώ ο Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωνε πως το θέμα αυτό δεν ήταν στην κυβερνητική ατζέντα. (Αλήθεια, η Ελλάδα γιατί δεν αφαιρεί την Ελληνική ιθαγένεια από μερικούς ψευτο-μουφτήδες της Ελληνικής Θράκης που θέλουν να αυτοαποκαλούνται «Τούρκοι»;)
  • ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ: Μετά τις εκλογές ο Αχμέτ Νταβούτογλου εξέδωσε μια εγκύκλιο περιορισμού της γραφειοκρατίας κορυφαίων αξιωματούχων και διοικητών περιφερειών, αλλά υποχρεώθηκε να την αποσύρει μετά από άκομψη παρέμβαση του «σουλτάνου».
  • ΣΥΛΛΗΨΗ ΑΚΑΔΗΜΑΙΚΩΝ: Ο Αχμέτ Νταβούτογλου ξεκαθάρισε πως ήταν αντίθετος στην σύλληψη Ακαδημαϊκών προκειμένου να δικαστούν επειδή υπέγραψαν διαμαρτυρία για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην νοτιοανατολική Τουρκία. Αντίθετα ο «σουλτάνος» χρησιμοποίησε κατ΄ επανάληψη την σκληρότερη ρητορική για τους Ακαδημαϊκούς αυτούς.
  • ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΖΟΥΜΧΟΥΡΙΕΤ: Ο Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε πως θα περιμένει την δίκη των δημοσιογράφων Ντουντάρ και Γκιούλ της Τζουμχουριέτ, ενώ ο Ερντογάν δήλωνε πως δεν υπακούει ούτε σέβεται την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου που τους απελευθέρωσε τον Φεβρουάριο του 2016 μέχρι την δίκη τους (Ήδη καταδικάστηκαν σε 5,5 χρόνια φυλακή)
  • ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟ & ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΗΠΑ: Η συνάντηση του Αχμέτ Νταβούτογλου με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα και τον Αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν στα τέλη Απριλίου 2016 αναβλήθηκε, μετά από φήμες για «έκφραση δυσαρέσκειας» του Τουρκικού Προεδρικού Μεγάρου.
  • ΝΕΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ: Η Διοικητική Επιτροπή του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ στις 29 Απριλίου 2016 αποφάσισε, κατά την διάρκεια απουσίας του Αχμέτ Νταβούτογλου στην Αμερική, να αφαιρέσει από τον Πρόεδρο του κόμματος την εξουσία να διορίζει τους υπεύθυνους των επαρχιακών και περιφερειακών υπευθύνων του κόμματος.
  • THE PELIKAN BRIEF: Μια πρωτοεμφανιζόμενη ιστοσελίδα (θεωρήθηκε ότι ανήκει σε «κολλητό» του σουλτάνου γιατί υπογράφει «κάποιος που θα θυσίαζε την ψυχή του για τον ΑΡΧΗΓΟ») καταφέρεται εναντίον του Αχμέτ Νταβούτογλου με βαρείς χαρακτηρισμούς («Ο τελευταίος προδότης δεν είναι άλλος από τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Διότι ο ΑΡΧΗΓΟΣ τον ευλόγησε πριν δυο χρόνια με τη θέση του πρωθυπουργού, έχοντας μόνο δυο όρους: να μην συνεργαστεί με τη Δύση και τους Δούρειους Ίππους της και να ευνοήσει την προώθηση του προεδρικού αξιώματος).
.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Όλες οι παραπάνω «αφορμές» σίγουρα κρύβουν πολύ περισσότερα για την πραγματική «μάχη εξουσίας» που συνεχίζεται στην Τουρκία. Η φάση που μόλις ολοκληρώθηκε με την καρατόμηση του Αχμέτ Νταβούτογλου είχε και σημαντικές απώλειες για την Τουρκία.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου υπήρξε, με το μειλίχιο ύφος,  η βιτρίνα του ισλαμικού καθεστώτος στην Τουρκία απολαμβάνοντας ακόμα σημαντική ανοχή ή και υποστήριξη από Ευρώπη, Αμερική – και όχι μόνο. Ο μεγαλομανής «σουλτάνος» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όμως δεν απολαμβάνει πλέον καμιά εκτίμηση ούτε από τους γείτονες της Τουρκίας, ούτε από τους συμμάχους της, ούτε καν από παλαιούς φίλους.

Μέσα στην ίδια την Τουρκία επικρατεί βαθύτατος διχασμός: Οι Κουρδικοί πληθυσμοί διώκονται και πάλι με πρωτοφανή βιαιότητα, η πνευματική ελίτ αλλά και κάθε απλός Τούρκος πολίτης που διαθέτει κοινό νου κρατούν σαφείς αποστάσεις από τα καμώματα του Ερντογάν, η νεολαία και όλα τα κινήματα της αριστεράς βρίσκονται απέναντι στον περιορισμό της ατομικής ελευθερίας, της λογοκρισίας και των διώξεων, ενώ εκατομμύρια «διαφορετικών» ανθρώπων βρίσκονται υπό συνεχή διωγμό (Αλεβίδες, Πόντιοι κρυπτοχριστιανοί, διάφορες μειονότητες κ.α.). Το ισχυρό όπλο του «σουλτάνου» που τον κρατά ακόμα στην εξουσία είναι ο φόβος και η τρομοκρατία που επιβάλλεται παντού αλλά και το πλήθος των σύγχρονων, φανατισμένων βαζιβουζούκων που θεωρεί τον  Ερντογάν κάτι σαν «ιερό προφήτη» και μετατρέπεται σταδιακά σε αυθεντικό τζιχαντιστή έτοιμο να δράσει μέσα ή έξω από την Τουρκία!

Πρόσφατα, η Αμερικανική Washington Post με 47 βραβεία Πούλιτζερ, δεν τσιγκουνεύτηκε καθόλου τα λόγια της για τον «σουλτάνο» (20/2/2016):  «Χάλασε τις σχέσεις της χώρας του με όλο τον κόσμο και τώρα δεν μπορεί να πείσει κάποιον να κάνει κάτι. Τα λόγια του Ερντογάν έχουν χάσει το ειδικό τους βάρος. Δεν τηρεί το λόγο του. Δεν μπορεί υποστηρίξει τα συμφέροντα της χώρας του, είναι σε διαφωνία με όλους, ακόμη και με τους συμμάχους του. Για μια χώρα που θεωρείτο σημαντική περιφερειακή δύναμη, αυτά τα γεγονότα είναι καταστροφικά».

Λίγες μέρες αργότερα (1/3/2016) ο βουλευτής Γκαζιάντεπ της Τουρκικής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Ακίφ Εκιτζί, ζήτησε «Να υποβάλουμε τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε ψυχολογική θεραπεία, καθότι, (στρεφόμενος προς τους βουλευτές της συμπολίτευσης) όπως κι εσείς, έχει απολέσει την λογική του. Φίλοι µου, εάν δεν ντρεπόσασταν θα τον ανακηρύσσατε Προφήτη! Βρισκόμαστε αντιμέτωποι µε κάποιον ο οποίος σέρνει τη χώρα στη φωτιά, την σπρώχνει στην καταστροφή

Στις 6/5/2016, ο πολύ πεπειραμένος Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, σε συνέντευξη στο πρακτορείο Ρία Νοβόστι, ήταν πολύ σαφής: «Ο τουρκικός επεκτατισμός και οι συνεχείς παραβιάσεις στον ελληνικό εναέριο χώρο σε συνδυασμό µε την ανεκτικότητα των ΝΑΤΟικών δεν μπορεί να οδηγήσουν σε τίποτα καλό…»

Με τα σημερινά δεδομένα, η Τουρκία οδεύει στην εγκαθίδρυση μιας προσωπικής δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μιας δικτατορίας που ονειρεύεται ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας γιορτάζοντας θορυβωδώς τις επιτυχίες της αλλά αρνούμενη πεισματικά τα εγκλήματα και τις γενοκτονίες που διέπραξε. Όλα αυτά,  μέσα σε έντονες ζυμώσεις που δεν αποκλείουν καθόλου βίαιες ανατροπές.

Στην Ελλάδα απαιτείται μεγάλη αυτοσυγκέντρωση, ετοιμότητα και μεγάλη ψυχραιμία. Αν ο «σουλτάνος» έχει την φαεινή ιδέα να σαλτάρει κατά την δική μας πλευρά, δεν πρέπει να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως θα είμαστε προετοιμασμένοι να τον υποδεχτούμε καταλλήλως.

Άλλωστε, η επέκταση των χωρικών μας υδάτων σε 12 μίλια προβλέπεται ρητά από το διεθνές δίκαιο και είναι κάτι που θα έχουμε την χρυσή ευκαιρία να κάνουμε, αμέσως μόλις ο «απωλέσας την λογική του» ψευτο- σουλτάνος κάνει το πρώτο βήμα…

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Είναι λυπηρή η διαπίστωση, αλλά στην Ελλάδα η συλλογικότητα έχει πεθάνει.

Διότι δεν μπορεί κανείς να ονομάσει ''συλλογικότητα'' τις πεντ'-έξη-εφτά διαφορετικές πορείες και συγκεντρώσεις μερικών εκατοντάδων πολιτών, που πολύ εύκολα μπορούν να τις διαλύσουν καμιά δεκαριά παρακρατικοί με κουκούλες προβοκάροντας και προκαλώντας την -άλλο που δεν ήθελαν- επέμβαση των ΜΑΤ.

Συλλογικότητα είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού στο Παρίσι και στις άλλες πόλεις της Γαλλίας, όπου πολύ εύκολα, τόσους και άλλους τόσους παρακρατικούς κουκουλοφόρους θα τους είχαν βάλει να φάνε τις κουκούλες τους, ή θα τους είχαν φάει ζωντανούς.

Συλλογικότητα και λαοσύναξη ΔΕΝ είναι αυτό που συνέβη όλο το Σαββατοκύριακο εν όψει της ψήφισης του κατοχικού νόμου-ταφόπλακα της ελληνικής κοινωνίας.
Η συλλογικότητα έχει σαν κυρίαρχο γνώρισμα το ''κοινό καλό'', που στην προκειμένη περίπτωση είναι το μείζον κοινό καλό, δηλαδή το καλό της πατρίδας.
Όταν σπουδαιότερο απ' το κοινό καλό, θεωρείται το ατομικό καλό, ή το καλό της ιδεολογικής μας ιδεοληψίας, τότε η συλλογικότητα έχει πεθάνει, κι  λαός πάει για βρούβες. 

Τα πάντα στην Ελλάδα έχουν τελειώσει.
Τα έχουμε τελειώσει εμείς οι ίδιοι με όχημα την ψήφο μας που ακόμη και στον καιρό της κρίσης και των μνημονίων δεν έπαψε να είναι κομματική και ιδεοληπτική.
Δεν φταίει ο πρωθυπουργός-πολιτικός απατεώνας και το παρακράτος του (ένα παρακράτος που δεν είναι στενά κομματικό, παρά ανήκει στο σύστημα και υπηρετεί καθε εξουσία, αρκεί κι αυτή να ανήκει στο σύστημα).

Φταίμε εμείς που του επιτρέψαμε με την ψήφο μας, ή με την αβάσταχτη ελαφρότητα της αποχής μας, να υλοποιήσει το δωσιλογικό του πρόγραμμα.

Όταν ο λαός αδυνατεί να ενωθεί, αδυνατεί να νοιώσει συμμέτοχος, αδυνατεί να δράσει σαν μία συλλογικότητα, τότε έχει πάψει να είναι λαός και το τέλος έχει επέλθει.

Ο καθένας για ''πάρτη του'' λοιπόν, ή για την ομαδούλα του με τις κοινές ιδεοληψίες και καληνύχτα μας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Εάν ζούσε σήμερα ο Λένιν και παρακολουθούσε τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές , ίσως χρησιμοποιούσε τη φράση «χρήσιμοι ηλίθιοι» για άλλους και όχι για τα κομμάτια του λαού, για τα οποία τη χρησιμοποίησε.

Η ψήφιση του ασφαλιστικού-φορολογικού από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έδωσε την ευκαιρία στον υπουργό Οικονομικών κ. Τσακαλώτο προχτές στη Βουλή να πει όλη την αλήθεια για τη δήθεν διαπραγμάτευση, διαψεύδοντας έτσι τον πρωθυπουργό και όσους από τους υπουργούς παριστάνουν ακόμα τους επαναστάτες.

«Η Ευρώπη ξέρει πολύ καλά, ότι ο λόγος της ελληνική κυβέρνησης είναι συμβόλαιο και πως ό,τι συμφωνούμε το τηρούμε», είπε στην ομιλία του για τα μέτρα ο υπουργός, ομολογώντας έτσι ότι όσα ήρθαν και έρχονται στη Βουλή είναι συμφωνημένα και κάθε άλλη κουβέντα από κυβερνητικά χείλη είναι απλώς για να πουλιέται αντίσταση στους ψηφοφόρους.

Είναι ευρέως γνωστό στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους και έχει γραφτεί κατ επανάληψη στο γερμανικό Τύπο κυρίως, ότι ο λόγος που οι πιο συντηρητικοί πολιτικοί της Ευρώπης και της Αμερικής στηρίζουν την κυβέρνηση Τσίπρα είναι γιατί μόνο μ αυτήν μπορούν να περάσουν τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας με τη μικρότερη λαϊκή αντίδραση.

Η φράση, που λεγόταν στο παρασκήνιο των εκλογών του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου από κυβερνητικούς παράγοντες, κυρίως της Γερμανίας ήταν «καλύτερα να τους έχουμε στην κυβέρνηση παρά στο δρόμο να πετάνε πέτρες».

Έτσι, δεν θα πρέπει να παραξενεύει, που οι ευρωσοσιαλιστές έχουν ανοίξει την αγκαλιά τους στον Αλέξη Τσίπρα, ενώ την περασμένη εβδομάδα επιφύλαξαν τόσο εχθρική στάση στην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά, που εναντιώνεται οψίμως στα μνημόνια.

Όπως ξέρουν οι αναγνώστες, οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλιστών έχουν σχεδόν μηδενιστεί υπέρ της φιλελεύθερης συντηρητικής πολιτικής οικονομίας και αυτός είναι ο κυριότερος λόγος, που οι σοσιαλιστές έχουν χάσει τόσο μεγάλα ποσοστά ψηφοφόρων τα τελευταία χρόνια.

Η συντηρητική πολιτική της Ευρώπης και της Αμερικής (ας θυμηθούμε τα παινέματα του Ομπάμα) στηρίζει, λοιπόν, τον Τσίπρα με την εμπιστοσύνη της ακόμα και με τις τελευταίες τέτοιες ευθείες δηλώσεις Σόιμπλε της περασμένης βδομάδας. Τι προσδοκά; Την εφαρμογή όλων των μέτρων, που επιθυμεί, όπως τα επιθυμεί, και με το μικρότερο ρίσκο.

Εδώ, όπως μόνο οι Έλληνες πολίτες ξέρουν από πρώτο χέρι, οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί είτε κάνουν ένα τραγικό λάθος, είτε έχουν ένα απλό πλάνο. Γιατί, πραγματικά η μόνη πολιτική δύναμη στη χώρα, που μπορεί να πάρει τα πιο σκληρά μέτρα με τη λιγότερη λαϊκή αντίδραση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή είναι η μόνη που ξέρει να εξεγείρει, απευθυνόμενη στα πιο θυμικά ένστικτα του λαού όταν είναι αντιπολίτευση. Το κέντρο και η δεξιά δεν το χουν το ταλέντο. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι και η πολιτική δύναμη- με εξαίρεση το ΚΚΕ, τη Χρυσή Αυγή και τον Λεβέντη-που δεν μπορεί να τα εφαρμόσει τα μέτρα! Δεν ξέρει να κυβερνήσει ούτε μαγκάλι στη Σταδίου!

Και εδώ είναι το παράδοξο. Μπορεί η πολιτική σκέψη των δανειστών, και λεγόμενων «εταίρων» στην Ευρώπη, να μη μπορεί να δει αυτό που βλέπουν εδώ και 16 μήνες οι Έλληνες πολίτες και αυτό που έβλεπαν όσοι είχαν κοινό νου στις προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ το Φθινόπωρο του 2014; Ότι δηλαδή αυτοί, που παίζουν τους κυβερνήτες της χώρας είναι ανίκανοι να κυβερνήσουν και να εφαρμόσουν οποιαδήποτε μέτρα γιατί έχουν πλήρη άγνοια διοίκησης, θεμάτων, αντικειμένων και εργασίας, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις;

Για να το πω μπακάλικα, η διαφορά μεταξύ της σημερινής κυβέρνησης και των προηγούμενων είναι, ότι οι προηγούμενοι ήξεραν και δεν έκαναν, ενώ ετούτοι ούτε ξέρουν ούτε μπορούν να κάνουν Το μόνο που θα κάνουν είναι να καταστρέψουν τη χώρα, που οι προηγούμενοι ημικατέστρεψαν.

Οι δανειστές, όμως, και κυρίως οι Γερμανοί, θέλουν τη χώρα για δικούς τους λόγους. Για να την εκμεταλλευτούν, όχι για να καταστρέψουν κάτι που θα τους αποδώσει πλούτο. Κι εδώ θα είναι το σημείο σύγκρουσης με την κυβέρνηση, στην πλάτη του ελληνικού λαού. Η ανικανότητά της και όχι η απροθυμία της να την παραδώσει σε ξένους. Γιατί, μ αυτά που υπογράφει αποδείχτηκε υπερπρόθυμη. Η τρόικα δεν θα αφήσει κανέναν να ξεστρατίσει από το πρόγραμμα που έχει βάλει. Και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ικανή πολιτική δύναμη στη χώρα που να τη σταματήσει. Υπάρχουν μόνο ανίκανοι να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του λαού προς κάθε κατεύθυνση.

Το Σάββατο το βράδυ, σε μια ταβέρνα στα Καμίνια, άκουσα έναν αγανακτισμένο πολίτη, πολέμιο των μνημονίων, από διπλανό τραπέζι να απαντάει στην παρέα του: «τα έχουν αποφασίσει όλα και έχουν βρει τον… να τα περάσει, δεν το καταλαβαίνετε;»

Αυτή την απλή αλήθεια ήρθε να μας επιβεβαιώσει ο κ Τσακαλώτος στη Βουλή το Σάββατο το βράδυ με τη δήλωσή του, ότι ο λόγος της ελληνικής κυβέρνησης είναι συμβόλαιο.

Αυτό που δεν είπε ο κ Τσακαλώτος, και που αμφιβάλω αν έχει υποψιαστεί καν και αυτός και ο πρωθυπουργός του, είναι ότι οι δανειστές χρησιμοποιούν τον ΣΥΡΙΖΑ όπως ο Λένιν αυτούς που ονόμαζε χρήσιμους ηλίθιους.

Τον στηρίζουν για όσο διάστημα χρειάζεται να ψηφιστούν και να περάσουν τα μέτρα και μόλις αρχίσει η αντίστροφη λαϊκή αντίδραση με την εφαρμογή τους σε λίγο καιρό, θα τον αδειάσουν, όπως άδειασαν και τον Σαμαρά και θα στηρίξουν τις πολιτικές δυνάμεις, που θα είναι και πρόθυμες και θα ξέρουν πώς να τα εφαρμόσουν. Και θα τα εφαρμόσουν, επιχειρηματολογώντας ότι είναι ψηφισμένα από αριστερή κυβέρνηση! Χωρίς να φοβούνται πια τον ΣΥΡΙΖΑ στους δρόμους, έτσι όπως θα έχει απαξιωθεί η εξεγερτική του φρασεολογία, έχοντας ψηφίσει και υπερασπιστεί στην πράξη όλα όσα πριν καταδίκαζε με πάθος!

Αυτό το καταλαβαίνει κι ένα παιδάκι, αλλά δεν το υποψιάζονται οι δήθεν αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, που νομίζουν ότι ήρθαν σε έναν απολύτως ελεγχόμενο από τις τράπεζες παγκόσμιο σύστημα για να κάνουν το τουρλουμπούκι, που στη φαντασία τους λέγεται κυβερνητική πολιτική!

Αν δεν ξέρεις ότι σ' αυτές τις συνθήκες ήσουν πιο χρήσιμος, πετώντας πέτρες στο δρόμο, είσαι ή ανόητος ή συνειδητά χρήσιμος στο σύστημα, που πριν αντιπάλευες. Δηλαδή, ένας κατά Λένιν χρήσιμος ηλίθιος. Με ημερομηνία λήξης μόλις πάψεις να είσαι χρήσιμος.

Γ. Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου