Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Οκτ 2016


Του Κώστα Ράπτη

"Όταν λέμε ότι πρέπει να συμμετέχουμε τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, υπάρχει λόγος” διακήρυξε σχετικά με την επιχείρηση ανακατάληψης της Μοσούλης ο Τούρκος πρόεδρος Tayyip Erdoğan σε ομιλία του την Τρίτη – διανθισμένη με υπενθυμίσεις ότι η χώρα του, που έφθασε να συμπολεμά με τις ΗΠΑ μέχρι το Αφγανιστάν, δεν μπορεί παρά να έχει προτεραιότητα στους αμερικανικούς σχεδιασμούς έναντι του Ιράκ, μη μέλους του ΝΑΤΟ.

Άλλωστε ο Τούρκος πρόεδρος εμφανώς αντιμετωπίζει την κρατική υπόσταση του Ιράκ ως "εκλιπούσα”, όταν λ.χ. υποστηρίζει ότι η κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης δεν είναι παρά ο διοικητής ενός στρατού σιιτών πολιτοφυλάκων. Προειδοποίησε μάλιστα ότι θα υπάρξουν έντονες εθνοθρησκευτικές διαμάχες, αν οι σιίτες μαχητές εισέλθουν στη Μοσούλη.

Ο Erdoğan προανήγγειλε συμμετοχή των τουρκικών δυνάμεων όχι μόνο στις επιχειρήσεις του υπό τις ΗΠΑ διεθνούς συνασπισμού για την ανακατάληψη της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, αλλά και στην σχεδιαζόμενη για το μέλλον ανακατάληψη της Ράκκα, οιονεί πρωτεύουσας του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία. Προς το παρόν, οι επιχειρήσεις του στρατού της Τουρκίας στη Συρία συνεχίζονται με στόχο την εκδίωξη των τζιχαντιστών από την στρατηγικής σημασίας πόλη al-Bab και αμέσως μετά (για να μην λησμονούνται οι βαθύτεροι στόχοι της τουρκικής εμπλοκής) την απώθηση των Κούρδων μαχητών του PYD από τη γειτονική Μανμπίτζ.

Αργότερα την Τρίτη έγινε γνωστό ότι ο Τούρκος πρόεδρος είχε τηλεφωνική συνομιλία για τα θέματα της περιοχής με τον Ρώσο ομόλογό του Vladimir Putin – προφανώς για να εμπεδώνεται η αντίληψη ότι δεν είναι "δεδομένος” για καμία πλευρά.

Σε κάθε περίπτωση, οι λεονταρισμοί του δείχνουν να επιβραβεύονται. Όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός του Binali Yıldırım σε τηλεφωνική συνέντευξη με την εφημερίδα Hürriyet, Τούρκοι και Αμερικανοί επιτελείς συμφώνησαν το Σαββατοκύριακο ως προς τους όρους της τουρκικής συμμετοχής στην επιχείρηση της Μοσούλης. Τουρκικά μαχητικά F-16 θα πραγματοποιούν, όποτε χρειαστεί επιδρομές, με 2 έως 10 εξόδους ημερησίως από το Κουβέιτ, όπου και το κέντρο επιχειρήσεων για την ανακατάληψη της ιρακινής μεγαλούπολης, ενώ θα λάβουν μέρος συμμαχικά αεροσκάφη ήδη εγκατεστημένα στη βάση του Ιντσιρλίκ και θα διατεθεί ως κέντρο επικοινωνιών και επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης η βάση του Ντιγιάρμπακιρ.

Ο Yıldırım είχε βιαστεί να παρουσιάσει στο κόμμα του την συμμετοχή των τουρκικών F-16 ως γεγονός – όμως με τις κατοπινές του δηλώσεις διευκρινίσθηκε ότι αυτή θα υλοποιηθεί "εν καιρώ”.

Την ίδια ώρα, Δαμασκός και Ρωσία αμφισβητούν εμμέσως ή ευθέως τους στόχους της επιχείρησης ανακατάληψης της Μοσούλης, διατυπώνοντας την υποψία ότι πρόκειται για σχέδιο μετατόπισης των τζιχαντιστών από την ιρακινή στη συριακή επικράτεια, ώστε να διαιωνισθεί η διχοτόμηση της Συρίας και να ενταθεί η πίεση προς τις κυβερνητικές δυνάμεις στον άξονα Παλμύρα-Ντέιρ Εζόρ. Και οι δύο πλευρές προανήγγειλαν στρατιωτική δράση για την αντιμετώπιση τυχόν εισβολής τζιχαντιστών από τα ανατολικά, ενώ ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Sergei Lavrov, που αναρωτήθηκε ρητορικά αν η μη περικύκλωση της Μοσούλης οφείλεται σε "απροθυμία” ή "αδυναμία” του διεθνούς συνασπισμού, πρόσθεσε ότι η Μόσχα θα εξαγάγει τα ανάλογα πολιτικά συμπεράσματα.

Πρόκειται, παρά τη σχετικά διπλωματική διατύπωσή της, για βαρύτατη κατηγορία "συμπόρευσης” του συνασπισμού με τους τζιχαντιστές και εργαλειοποίησης των τελευταίων στην επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος στην Δαμασκό. Όμως η επικοινωνιακή αυτή τακτική μπορεί να είναι αποτελεσματική, στον βαθμό που θα υποχρεώσει λ.χ. τις ΗΠΑ να εντείνουν τα πλήγματα κατά του Ισλαμικού Κράτους, ώστε να αποσείσουν την κατηγορία.

Παράλληλα, η ρωσική πλευρά προχώρησε σε έναν άλλο ελιγμό, υλοποιώντας αιφνιδιαστικά την Τρίτη, αντί της Πέμπτης που είχε συζητηθεί αρχικά, την οκτάωρη "ανθρωπιστική παύση” του βομβαρδισμού του ανταρτοκρατούμενου ανατολικού Χαλεπίου, με έξι διαδρόμους για την διαφυγή αμάχων από την πολιορκούμενη πόλη, αλλά και δύο για την αποχώρηση ενόπλων. Με τον τρόπο αυτό δίνεται μία "παύση” στο επικοινωνιακό σφυροκόπημα Ρωσίας και Συρίας από τις χώρες της Δύσης για την ανθρωπιστική κρίση στο ανατολικό Χαλέπι και κυρίως υλοποιείται με ρωσική πρωτοβουλία η προσπάθεια διαχωρισμού των "μετριοπαθών ανταρτών από τους τζιχαντιστές, την οποία είχε αναλάβει να προωθήσει η αμερικανική πλευρά κατά την ατυχήσασα κατάπαυση του πυρός τον Σεπτέμβριο. Με τον ελιγμό αυτό, εννοείται, η ρωσική πλευρά δίνει στον εαυτό της το δικαίωμα να σφυροκοπά ακόμη σκληρότερα το ανατολικό Χαλέπι εφεξής, συνυπολογίζοντας όλους τους υπερασπιστές του ως τρομοκράτες που αρνήθηκαν να διαχωρισθούν.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Μιχαήλ Στυλιανού

Η «Περιεκτική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία» (CETA) μεταξύ Καναδά και Ε.Ε., για την οποία το «Βήμα» δημοσίευσε προ ημερών ένα διαφημιστικό πόνημα κάποιας Γκαλίνας Κόλεβ -αφιλοκερδούς προφανώς θαυμάστριας των ευεργετικών προβλέψεων της συμφωνίας- έχει ξεσηκώσει τεράστιες λαϊκές διαδηλώσεις καταδίκης και απόρριψης της στη Γερμανία, στη Βρετανία, στη Γαλλία και στο Βέλγιο, για τις οποίες οι καταναλωτές των ελλαδικών ΜΜΕ δεν διάβασαν ούτε άκουσαν τίποτα.

Γιατί όμως αυτές οι μαζικές κινητοποιήσεις πολιτών της ΕΕ, εναντίον μιας συμφωνίας την οποία οι τεχνοκράτες των Βρυξελών διαπραγματεύονταν με τους εκπροσώπους υπερατλαντικών συμφερόντων επί πέντε ολόκληρα χρόνια (μυστικότητας) και που προωθείται η επικύρωσή της από τα 28 κοινοβούλια ως πανάκεια για την ενίσχυση των εξαγωγών και τον πολλαπλασιασμό των θέσεων εργασίας –όπως μας υποσχόταν και η κ. Γκαλίνα στο άρθρο του φιλόξενου Βήματος;

Απλούστατα, επειδή οι ψυλλιασμένοι και εντιμότερα πληροφορημένοι διαδηλωτές στην Ευρώπη γνωρίζουν ότι αυτή η συμφωνία -που ο πολιτικός θίασος των πρόθυμων δουλικών στην Ελλάδα θα υπογράψει απνευστί (αν δεν το έκανε ήδη, όπως και την καταδίκη της Ρωσίας για ανθρωπιστικά εγκλήματα στη Συρία)- είναι πρόγευση της Διατλαντικής ΤΤΙΡ και όχι λιγότερο από αυτήν καταλυτική της κρατικής κυριαρχίας, των κυβερνητικών εξουσιών, της Δημοκρατίας και στοιχειωδών κοινωνικών δικαιωμάτων.

Η ολιγαρχία των Βρυξελών είναι σήμερα ανάστατη επειδή η προώθηση της επικύρωσης από τα κοινοβούλια σκάλωσε στην άρνηση της Βουλής της Βαλλωνίας (γαλλόφωνου τμήματος της Βελγικής Ομοσπονδίας), που με πληθυσμό 3,5 εκατομμυρίων, σταμάτησε την μπουλντόζα της εθνοκατεδάφισης. Προς τον παρόν. Επειδή η δικτατορία των Βρυξελλών μηχανεύεται σχέδια υπερκέρασης των Κοινοβουλίων.

Τι δεν μας είπε η Γκαλίνα του Βήματος

Μα τι τσίμπησε τους Βαλώνους; (Θα ρωτήσει ο αναγνώστης της Γκαλίνας, στο «Βήμα» της προόδου.) ΄Ισως διάβασαν –όχι τις 1.600 αινιγματικές και αποκρυφικές σελίδες της Συμφωνίας- αλλά, μεταξύ άλλων, το άρθρο του George Monbiot στην βρετανική Daily Mail, προ μηνός, που αφού και αυτός έσκυψε στη Συμφωνία επί ώρες, κατέφυγε για την αποκρυπτογράφηση του σκοτεινού κειμένου σε ειδικούς νομικούς της οργάνωσης Attac στη Γερμανία και του Καναδικού Κέντρου Εναλλακτικής Πολιτικής. Και ιδού τα πορίσματά του:

– Η CETA είναι εξ ίσου ολέθρια αν όχι χειρότερη από την συμφωνία ΤΤΙΡ, την οποία το Κονκλάβιο των Βρυξελών αναγκάσθηκε να αποθέσει στο ψυγείο (για μετά τις εκλογές σε Γαλλία και Γερμανία), ύστερα από δημοσκόπηση στην οποία κατέφυγε -ενώπιον των λαϊκών κινητοποιήσεων- από την οποία προέκυψε ότι το 97% των 150.000 απαντήσεων ήταν εχθρικές προς τη συμφωνία.

– Ακριβώς όπως η ΤΤΙΡ, η CETA «κλειδώνει» τις ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και υπηρεσιών και αποκλείει την ανακρατικοποίησή τους, όπως της ύδρευσης στο Παρίσι, ή των σιδηροδρόμων στη Βρετανία, καθιστώντας αδύνατη την ανάκτηση του ελέγχου βασικών κοινωνικών υπηρεσιών από το Δημόσιο.

– Όπως η ΤΤΙΡ, η CETA καταλύει τις κρατικές εξουσίες στη λήψη μέτρων προστασίας της υγείας, των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των πολιτών.

Με ευρύτατη ερμηνεία των όρων για επενδύσεις και απαλλοτριώσεις παρέχει το δικαίωμα σε πολυεθνικές εταιρείες να παραπέμπουν την κυβέρνηση σε «ειδικό (εξωθεσμικό)δικαστήριο» δικηγόρων, εξουσιοδοτημένο με τη συμφωνία να επιδικάζει συντριπτικά πρόστιμα, για την «απώλεια προσδοκωμένων μελλοντικών κερδών».

Καταργεί έτσι την εθνική κυριαρχία κατά τη δυνατότητα του κράτους να απαγορεύσει την εισαγωγή τροφίμων ή άλλων καταναλωτικών ειδών που αυτό κρίνει επιβλαβή για την υγεία ή την ασφάλεια των πολιτών του, η να παρέμβει κανονιστικά στη λειτουργία των τραπεζών προκειμένου να προστατεύσει την περιουσία των πολιτών και την οικονομία, η να προστατεύσει τα δάση, τη γη, τον υδροφόρο ορίζοντα και τον βιότοπο της χώρας.

Καταλύει ακόμη κάθε δυνατότητα ρυθμιστικής παρέμβασης του κράτους ή οργανώσεων για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις επιχειρήσεις και εκμεταλλεύσεις αυτών των κεφαλαιοκρατικών μεγαθηρίων, που διαθέτουν στρατό από 30.000 χ ρ υ σ ο φ ό ρ ο υ ς λομπίστες στις Βρυξέλλες, -γιγάντιο χταπόδι με πλοκάμια-βεντούζες στην Κομισιόν, στις επιτροπές και την Ευρωβουλή –τούς παραδείσιους λιμένες απόσυρσης αποτυχημένων πολιτικών χρυσοθήρων- και στρατιά ακριβοπληρωμένων δικηγόρων (και συχνά δικαστών).

–Επιπλέον: Ό,τι δεν εξαιρείται σαφώς στο κείμενο της συμφωνίας θεωρείται ότι καλύπτεται από αυτήν. Δηλαδή εάν οι υπογράφουσες κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια δεν ανακαλύψουν έναν υποκρυπτόμενο κίνδυνο στις 1.600 σελίδες αποκρυφισμού, έχουν δεσμευτεί με πρόσθετα δεσμά. Μια κυβέρνηση λ.χ. μπορεί να ανακαλύψει ότι δεν μπορεί να προστατεύσει τους πολίτες της από παρασιτοκτόνα της Μπάγιερ, της Ντυπόν, της BASF ή της Sergenta, που προκαλούν τερατογενέσεις, αυτισμό και άλλες εγκεφαλικές βλάβες, ή τον υδροφόρο ορίζοντα εδαφικών τμημάτων της χώρας από θανατηφόρα τοξικά απόβλητα ορυχείων ή πετρελαϊκής ρωγμάτωσης του υπεδάφους.

Πολύ συνοπτικά, όπως επισημαίνει ο Monbiot και άλλοι μελετητές:

Η CETA πλασάρεται ως εμπορική συνθήκη, αλλά ελάχιστες από τις διατάξεις της έχουν σχέση με το εμπόριο. Αποτελούν μεθόδευση κατάλυσης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας από την εξουσία των πολυεθνικών επιχειρησιακών συγκροτημάτων. Εκατομμύρια ανθρώπων στην Ευρώπη και στον Καναδά έχουν εξεγερθεί εναντίον αυτής της επιχείρησης υφαρπαγής των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και την υπαγωγή τους σε κατάσταση άβουλων ανδρεικέλων, υποχείριων της ακόρεστης βουλιμίας και απεριόριστης αυθαιρεσίας μιας σπείρας διεστραμμένων αρπακτικών..

Καλούν σε καθολική εξέγερση εναντίον της προγραμματισμένης αντικατάστασης των διασωζόμενων υπολειμμάτων του κοινωνικού συμβολαίου πολιτισμένης ανθρώπινης διαβίωσης με την βαρβαρότητα μιας μετανεωτερικής ζούγκλας Οργουελικού «νέο-φιλελευθερισμού».

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Πριν από δύο εβδομάδες ο πρόεδρος του ακραίου μειονοτικού κόμματος της Θράκης Τσαβούς μετέβη στα Γιαννιτσά και στη Βέροια. Στα Γιαννιτσά επισκέφτηκε τον τάφο του Γαζή Εβρενός, που έχει ανακατασκευαστεί από την ελληνική Πολιτεία, ενώ φρόντισε να φωτογραφηθεί στο τζαμί Ισκεντέρ του 16ου αιώνα, για να μας κάνει κριτική ότι το έχουμε εγκαταλείψει. Στη Βέροια επισκέφτηκε τα οθωμανικά μνημεία της πόλης που έχουν ανακατασκευαστεί, ενώ έψαχνε να βρει ερειπωμένα τζαμιά που έχουν παραμεληθεί. Ασχολήθηκε κανένας γιατί το έκανε; Οχι, αλλά μετά τις δηλώσεις Ερντογάν ξέρουμε.

Πριν από δύο μήνες, μετά το πραξικόπημα στην Τουρκία, ο Ερντογάν «έπαιξε» με την ιδέα να ορίσει πρωθυπουργό τον επιστήθιο φίλο του από τα Αρριανά Ροδόπης Μεχμέτ Μουεζίνογλου. Τελικά τον όρισε υπουργό Εσωτερικών και προϊστάμενο των μυστικών υπηρεσιών. Ασχολήθηκε κανείς στην Ελλάδα πλην Ρουμπάτη γιατί; Σήμερα ξέρουμε.

Πριν από ακριβώς έναν χρόνο οι Τούρκοι μετέφεραν δεκάδες μουσουλμάνους ετεροδημότες στη Θράκη, προκειμένου να ψηφίσουν στις εθνικές μας εκλογές. Και για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση η χριστιανική πλειονότητα δεν ήταν πλειονότητα στις κάλπες. Επί 60.000 ψηφισάντων προσήλθαν 30.000 χριστιανοί και 30.000 μουσουλμάνοι. Πενήντα - πενήντα. Το προξενείο, αξιοποιώντας τον εκλογικό νόμο και τις εσωκομματικές αντιδικίες στη Ν.Δ. που ευνοούσαν την εξουδετέρωση Στυλιανίδη, υλοποίησε το παλαιό του όνειρο: Να εκλέξει τρεις μουσουλμάνους βουλευτές στην τριεδρική περιφέρεια της Ροδόπης, προκειμένου να ισχυρίζεται ανέτως ότι έχει αλλάξει ο πληθυσμιακός συσχετισμός υπέρ της μειονότητας. Ασχολήθηκε τότε κανένας με αυτό; Οχι βέβαια. Αντιθέτως, σε μια πολιτική οικογένεια των Αθηνών άνοιξαν σαμπάνιες που ο Στυλιανίδης δεν θα μετείχε στην εσωκομματική κούρσα!

Πριν από ενάμιση χρόνο ο ψευτομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μετέ έθεσε δημοσίως ζήτημα διεξαγωγής δημοψηφίσματος, προκειμένου να ψηφίσουν οι μουσουλμάνοι της Θράκης το είδος της αυτονομίας που θέλουν. Και το έκανε πού; Στο συνέδριο μιας γερμανοκίνητης Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Μειονοτήτων, η οποία -τάχα μου αυθόρμητα- αποφάσισε να διεξάγει το συνέδριό της στην Κομοτηνή και να θέσει ζήτημα -μαντέψτε- αναθεώρησης Συνθήκης της Λωζάννης. Ασχολήθηκε κανείς να ψάξει ποιοι έβαλαν τον Μετέ να το κάνει; Πριν από καιρό, τέλος, ίδρυμα που ασχολείται με τις διεθνείς σχέσεις της χώρας και έχει ως επικεφαλής τον άνθρωπο που αποτελεί τον εκπρόσωπο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Ελλάδα, οργάνωσε στη Θράκη συνέδριο με θέμα την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Μετά ταύτα έχει κανείς την πολυτέλεια να μην ασχολείται με την ουσία των δηλώσεων Ερντογάν, που ανοίγει εμμέσως πρώτη φορά θέμα συνόρων; Σε όποιον νομίζει ότι «δεν πρέπει» μία απάντηση αξίζει: Τον «ραντίζουν» και νομίζει ότι ψιχαλίζει!

Μανώλης Κοττάκης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το πρωτοφανές λάθος του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων με την απόδοση στον Τούρκο πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογάν της απαίτησης διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση της (ελληνικής και ευρωπαϊκής) Θράκης απέδειξε την κρισιμότητα των διμερών σχέσεων και τον κίνδυνο αστάθειας στα Βαλκάνια.

Η λανθασμένη απόδοση των δηλώσεων από το (κρατικό) πρακτορείο ειδήσεων έγινε πιστευτή (αμέσως ΚΑΙ απ' όλους) για τον απλό λόγο ότι θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αντιπροσωπευτική των πραγματικών προθέσεων του, πάλαι ποτέ, «εκσυγχρονιστή» Ερντογάν, που αναζητεί ζωτικό χώρο σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Κι ας κάνει, τακτικά, καθησυχαστικές δηλώσεις περί σεβασμού των συνόρων.

Κορυφαίος ελληνας πολιτικός έλεγε, την περίοδο άσκησης των καθηκόντων του, ότι «φυσικά, αν ο Ερντογάν τρελαθεί, θα μπορούσε αύριο να επιτεθεί σε κάποιο νησί μας, αλλά ο πραγματικός, μακροπρόθεσμος κίνδυνος είναι η τουρκική δράση στη Θράκη». Φαίνεται πως πλέον εισερχόμαστε σιγά σιγά ή θα εισέλθουμε σε μια επικίνδυνη περίοδο κατά την οποία η βραχυπρόθεσμη (και όχι μακροπρόθεσμη) τουρκική απειλή θα στρέφεται και κατά των νησιών και κατά της Θράκης. Αλλωστε, πέρα από το «δημοψήφισμα» (αν αλήθευε, θα θύμιζε, κατά αποκρουστικό τρόπο, τις απαιτήσεις της κοσοβαρικής μαφίας του εξωτερικού που απορρίπτονταν ακόμα και από τους φιλήσυχους συμπολίτες της, στην τότε σερβική επαρχία, έως το 1996), όλες οι δηλώσεις και οι πράξεις του προέδρου Ερντογάν δεν είναι αθώες ή ενδεικτικές καλής γειτονίας.

Τι οφείλουν να πράξουν η κυβέρνηση και τα κόμματα; Πρώτα απ' όλα, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αναθεωρώντας τον δημόσιο λόγο τους. Προ μηνός ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μιλούσαν επί ώρες στη ΔΕΘ, χωρίς να αισθανθούν την ανάγκη αναφοράς ούτε σ' ένα θέμα διπλωματίας ή εθνικής ασφάλειας. Αντίθετα, χθες έσπευσαν όλοι να τοποθετηθούν επί μιας λανθασμένης είδησης!

Δεύτερον, να υπάρχει ετοιμότητα αντίδρασης σε δυσφημιστική εκστρατεία εξ ανατολών ή από κάποιους «στημένους» (ελεγχόμενους από την Άγκυρα) φορείς ή και από κάποιους απλώς ανόητους στη Θράκη, που βρέθηκαν κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ κατά τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014. Το ελληνικό κράτος έκανε λάθη στη Θράκη, πριν από το 1974, αλλά η περιοχή έχει μεταμορφωθεί και εξευρωπαϊστεί μετά τα μέτρα Μητσοτάκη - Σαμαρά - Τσουδερού (και του νομάρχη Δ. Καραχάλιου) το 1991-92. Δεν είναι τυχαίο ότι, όσοι προβοκάτορες κι αν έχουν δράσει έκτοτε, δεν έχει βρεθεί έδαφος επανάληψης των επεισοδίων που είχαν οργανωθεί στα τέλη της δεκαετίας του '80.

Τρίτον, κανείς (στον ΣΥΡΙΖΑ) να μην υποκύψει στον πολιτικό πειρασμό της αναθεώρησης του κρατικού σχεδιασμού (ειδικά του εκπαιδευτικού) στη Θράκη. Παρόμοια θέματα δεν προσφέρονται για μικροκομματικά και μικρο-προσωπικά κέρδη.
Παράλληλα, στο διπλωματικό πεδίο, κλιμάκωση έντασης μπορεί να προκύψει κατά τις προσεχείς ελληνοτουρκικές επαφές κορυφής. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, ο Τούρκος πρόεδρος δεν ήταν φορτικός για τη Θράκη κατά την πρόσφατη συνάντηση με τον Έλληνα πρωθυπουργό (στον ΟΗΕ), κατά την οποία «αρκέστηκε» στην ανάμειξη σε άλλα εσωτερικά θέματα, όπως η διαδικασία ασύλου. Ωστόσο, κατά τις ίδιες πηγές, ο κ. Ερντογάν είχε απαιτήσει πολλά περί Θράκης και θρησκευτικών - εκπαιδευτικών θεμάτων στις προηγούμενες συναντήσεις πέρυσι τον Νοέμβριο και φέτος τον Μάιο.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός διαχειρίστηκε αποτελεσματικά τις δυσκολίες σε αμφότερες τις συναντήσεις, τα πράγματα πήγαν καλά και στο υπουργείο Εξωτερικών ελπίζουν ότι το ίδιο θα συμβεί στο μέλλον, αν παραστεί ανάγκη. Φτάνει να μην αναμειχθεί ένας «νέος Βαρουφάκης», προερχόμενος από άλλο υπουργείο (με συνεδριακές δάφνες από τη σύγκρουσή του με την Εκκλησία), και αναστατώσει το έργο της διπλωματικής υπηρεσίας μας.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Χαρβαλιά

Η ανάδειξη του Νίκου Φίλη στις πρώτες θέσεις δημοφιλίας από τους συνέδρους του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύει ότι ο πυρήνας του κυβερνώντος κόμματος, παρά τις… πασοκοπροσμίξεις, έχει παραμείνει στη νοοτροπία του 4%, πολύ μακριά από τις φιλοδοξίες ενός λαϊκού κινήματος εξουσίας.

Τον Φίλη τον θυμάμαι από τότε που κάναμε διπλωματικό ρεπορτάζ στο υπουργείο εξωτερικών, πριν καμιά 20αριά χρόνια! Δεν τον πολυπλησίαζα, ομολογώ, αλλά όχι επειδή ήταν κακό παιδί. Απλά που να ανοίξεις κουβέντα μαζί του και μάλιστα επί διεθνοπολιτικών; Με τους Κνίτες, έλεγες και κάνα καλαμπούρι. Αυτός αμετακίνητος στις δοξασίες του. Και πάντα βλοσυρός. Πιο ιδεοληπτικός… πεθαίνεις.

Αργότερα οι δρόμοι μας χωρίσανε. Επιτελικό στέλεχος εγώ σε μεγάλη «συστημική» εφημερίδα κι εκείνος διευθυντής στην «στρατευμένη» Αυγή. Ειλικρινά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα γινόταν υπουργός και μάλιστα Παιδείας. Εκεί δηλαδή που χρειάζεται όσο το δυνατόν ανοιχτότερη αντίληψη των πραγμάτων.

Παρόλα αυτά τον Φίλη, ούτε τον μισώ, ούτε τον φοβάμαι. Τον κατατάσσω στις κλασσικές περιπτώσεις των ιδεολογικά …πυροβολημένων. Μια χούφτα φανατικών είναι αυτή που τον ακολουθεί και συμπορεύεται με τις παρωπίδες του. Ακόμη κι ο Τσίπρας αν μπορούσε να τον ξεφορτωθεί θα το έκανε αύριο…
Γιατί πέραν από το στενό, στενότατο θα έλεγα, κομματικό ακροατήριο, ο Φίλης κάνει ζημιά. Η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων ακούει το όνομά του και αλλάζει πεζοδρόμιο…

Ίσως γι αυτό και δεν είναι πραγματικά επικίνδυνος. Θα περάσει, χωρίς να αγγίξει.

Αντίθετα τους άλλους φοβάμαι. Όχι τους αριστερούς που κραυγάζουν. Τους αθόρυβους εθνομηδενιστές της «καλής κοινωνίας» που έχουν εισχωρήσει στα ανώτατα κλιμάκια της πολιτικής, της παιδείας, των επιχειρήσεων, ακόμη και της δημοσιογραφίας. Τους ύπουλους και τους μουλωχτούς. Τους εκσυγχρονιστές κήρυκες της ευρω-υποτέλειας, τις Ρεπούσηδες των συνωστισμών, αυτούς που θέλουν πρώτη γλώσσα στα σχολεία τα αγγλικά και γιατί όχι, τα γερμανικά.

Δεν με σκιάζει λοιπόν ο στείρος δογματικός λόγος των Φίληδων. Την απρόσωπη «πολυπολιτισμικότητα» του Κολωνακίου τρέμω, που βρίσκει εύηκοον ούς στην ολοένα και πιο μοιρολατρική, λόγω μνημονίου, γενιά των 20άρηδων.
Αυτοί είναι οι πραγματικοί προπαγανδιστές που επιχειρούν να μεταλλάξουν την ελληνική κοινωνία διδάσκοντας το «πολιτικά ορθό» της παγκοσμιοποίησης.

Δυστυχώς έχουν τα μέσα, έχουν και το χρήμα. Αυτοί κάνουν μόδα τον πολυπολιτισμό, την αθεία και την εθνική αμεριμνησία σε μια σύγχρονη εκδοχή ραγιαδισμού.
Ο δύσμοιρος ο Φίλης τι μόδα να λανσάρει;

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η τραγωδία που έφεραν τα Μνημόνια στην Ελλάδα

Του Πανίκου Παναγιώτου

Η Δέσποινα γεννήθηκε σε μια γειτονιά της Αθήνας στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Τότε ανέμιζαν οι πράσινες σημαίες της αλλαγής.
Όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται τον κόσμο, ως παιδί εργατικής οικογένειας, συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να παλέψει σκληρά για τη γνώση και την επιβίωση.

Κατάφερε να αριστεύσει και να εισαχθεί στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου.
Στα φοιτητικά της χρόνια δεν εντάχθηκε σε καμία παράταξη, αλλά ήταν πιο πολιτικοποιημένη απ’ όσο φημίζονταν οι κομματικοποιημένοι φίλοι της. Κάνοντας το μεταπτυχιακό της ξεκίνησε να εργάζεται στο αντικείμενο των σπουδών της. Με την πάροδο του χρόνου κατοχυρώθηκε επαγγελματικά και μπόρεσε να βοηθήσει τα δύο μικρότερα αδέλφια της για να σπουδάσουν. Έτσι προχωρούσε στη ζωή της χωρίς να χρησιμοποιήσει κανένα δεκανίκι.

Κι εκεί που ένιωθε δικαιωμένη για τους κόπους της, μπήκε στο λεξιλόγιο των Ελλήνων η Τρόικα. Η κρίση χτύπησε αδυσώπητα και η επιχείρηση που εργαζόταν έκλεισε, όπως χιλιάδες άλλες.

Στην αρχή, ένωσε τη φωνή της με τους αγανακτισμένους για να καταγγείλουν το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.
Μετά τις πράσινες σημαίες, που έφεραν το πρώτο μνημόνιο, είδε τις γαλάζιες να ανεμίζουν με διακηρύξεις για την κατάργησή του.
Δεν πέρασε αρκετός καιρός και έφεραν το δεύτερο μνημόνιο.

Στη συνέχεια, άρχισε να κοιτάζει «προς τα αριστερά», θέλοντας να ελπίζει πως οι σημαίες με το κόκκινο, το πράσινο, το μωβ και το κίτρινο θα αποτίναζαν την «τροϊκανή κηδεμονία».
Αντί όμως της «απελευθέρωσης», έφεραν το τρίτο μνημόνιο.

Εδώ και οκτώ μήνες, η Δέσποινα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη με επαγγελματική βίζα στο πλαίσιο ενός προγράμματος πρόσκλησης για εργασία από αμερικανική εταιρεία.
Της λείπει η οικογένεια και οι φίλοι της, η πόλη και η πατρίδα της, αλλά αισθάνεται τυχερή που της δόθηκε -έστω προσωρινά- αυτή η ευκαιρία.

Από μικρή δεν πίστεψε στις χρωματισμένες σημαίες.
Τώρα, ακόμα περισσότερο, νοιάζεται κι αγωνιά μόνο για μια σημαία που πάντα συμπορεύεται με το φως, τις μνήμες και τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους.
Για τη σημαία της καρδιάς της, τη σημαία της Ελλάδας.

Πηγή "Ο Φιλελεύθερος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στις αρχές του 2014, μια διαρροή στον Τύπο αποκάλυπτε πως ο Ρόμπι Μουκ ήταν ένας από τους φιναλίστ για να γίνει ο διευθυντής μιας ενδεχόμενης προεκλογικής εκστρατείας της Χίλαρι Κλίντον για την προεδρία. Στην πραγματικότητα, ο 30χρονος Μουκ είχε ήδη ριχτεί στη δουλειά, περισσότερο από 34 μήνες πριν από την προεδρική εκλογή.

«Έχεις δίκιο ότι χρειάζεται μακροπρόθεσμη στρατηγική όσον αφορά τον Τύπο. Είναι ανάγκη να απαντάμε σε τέτοια πράγματα», γράφει ο Μουκ τον Φεβρουάριο 2014 σε μια από τις πιστές της Χίλαρι Κλίντον, την Σέριλ Μιλς, σχετικά μ' ένα άρθρο περί των διαφορών απόψεων μεταξύ των συνεργατών του Μπαράκ Ομπάμα και αυτών της μελλοντικής υποψήφιας.

Η Χίλαρι Κλίντον θα διατηρήσει μέχρι τον Απρίλιο 2015 το ψεύτικο σασπένς για τις πολιτικές της προσδοκίες, υποστηρίζοντας δημόσια ότι δίνει στον εαυτό της χρόνο για να σκεφτεί και ότι θέλει να χαρεί την εγγονή της.

Όμως ο WikiLeaks δημοσιεύει εδώ και μερικές ημέρες χιλιάδες μηνύματα Gmail του Τζον Ποντέστα, συνεργάτη της πρώην πρώτης κυρίας και προέδρου της ομάδας της προεκλογικής εκστρατείας της, τα οποία αποκαλύπτουν τη σχολαστικότητα των προετοιμασιών μιας υποψήφιας που φαίνεται αποφασισμένη να μην ξανακάνει τα λάθη του 2008, όταν η υποψηφιότητά της είχε υπονομευθεί από μια αόριστη διαδικασία λήψης αποφάσεων και ένα θολό μήνυμα.

Αυτά τα ηλεκτρονικά μηνύματα εκλάπησαν από τη Ρωσία, κατηγορεί το Δημοκρατικό στρατόπεδο, που έχει στόχο να δημιουργήσει πρόβλημα στην Κλίντον και να βοηθήσει τον αντίπαλό της, τον Ντόναλντ Τραμπ.

Στις 22 Μαρτίου 2014, ο Ρόμπι Μουκ έχει ήδη υιοθετήσει μια πολιτική στρατηγική. Σύμφωνα με τον ίδιο, θα ήταν «σφάλμα» για την Κλίντον να κάνει προεκλογική εκστρατεία ως πρώτη κυρία και πρότεινε στην υποψήφια να μετατραπεί σε «συνήγορο της μεσαίας τάξης», μια διατύπωση την οποία θα χρησιμοποιήσει έναν χρόνο αργότερα.

Η Χίλαρι Κλίντον είχε τότε μια φορτωμένη ατζέντα ομιλιών επ' αμοιβή και προετοίμαζε μια περιοδεία για να προωθήσει τα απομνημονεύματά της ως υπουργού Εξωτερικών- τίποτε ανοιχτά πολιτικό.

Όμως ο Ρόμπι Μουκ, τον Απρίλιο του 2014, σκέφτεται ήδη ποια νομική μορφή θα πρέπει να κατασκευάσει για να πληρώνει τους περίπου 20 εργαζομένους που απαιτούνται πριν υπάρξει οποιαδήποτε επίσημη ανακοίνωση. «Θα περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ιστότοπου, τη στρατηγική με τα μέσα ενημέρωσης και τις μετακινήσεις για την έναρξη» της προεκλογικής εκστρατείας, γράφει σ' ένα σημείωμα. Σε κάθε περίπτωση «όχι πριν από τις 4 Νοεμβρίου 2014», την ημέρα που διεξάγονται οι βουλευτικές εκλογές των μέσων της προεδρικής θητείας.

Τον Μάιο 2014, η Χίλαρι Κλίντον συγκεντρώνει τους στενότερους συμβούλους της. Ακόμη κι αυτοί αγνοούν πως ο Ρόμπι Μουκ εργάζεται παρασκηνιακά. «Οι μόνοι στην ομάδα αυτή που ξέρουν για σένα είναι ο Τζον (Ποντέστα) κι εγώ», του γράφει η Σέριλ Μιλς.

Επηρεασμός του Τύπου

Το φθινόπωρο 2014, ενώ η Χίλαρι Κλίντον βγαίνει μπροστά για να στηρίξει τους Δημοκρατικούς υποψηφίους στις βουλευτικές εκλογές, ο λογογράφος της, ο Νταν Σουέριν, γράφει ένα έγγραφο 20 σελίδων στο οποίο παρουσιάζει τρία σενάρια για να δικαιολογήσει την υποψηφιότητά της: «να θέσουμε το κράτος στην υπηρεσία όλων, όχι μόνο μερικών πλουσίων»... «να ανανεώσουμε το αμερικανικό όνειρο»... «μια αγωνίστρια στον Λευκό Οίκο».
AdTech Ad

«Ο στόχος είναι να αρχίσετε να αποκρυσταλλώνετε τις ιδέες και τα κίνητρα που είναι για σας τα σημαντικότερα», της γράφει ο σύμβουλός της.

Στη συνέχεια οι προσλήψεις επιταχύνονται. «Συγχαρητήρια! Έχετε πλέον μια διευθύντρια επικοινωνίας και μια βοηθό επικοινωνίας που είναι αμφότερες πολύ ενθουσιώδεις!» την ενημερώνει ο Ρόμπι Μουκ τον Ιανουάριο 2015, σχετικά με τη στρατολόγηση των Τζένιφερ Παλμιέρι και Κριστίνα Σέικ, «λιποτακτών» του Λευκού Οίκου.

Η στρατηγική έναντι του Τύπου παίρνει μορφή. Ο Νικ Μέριλ, που έχει έρθει από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, γράφει σ' ένα σημείωμα «πως είναι καιρός να τοποθετήσουμε ένα άρθρο με έναν γνωστό δημοσιογράφο» ώστε να προσανατολίσουμε την κάλυψη από τα μμε που αρχίζει να αφηνιάζει. Απαριθμεί ονόματα συμβούλων προς διαρροή.

«Ξέρουμε πως οι δημοσιογράφοι θα γράψουν για τις προετοιμασίες της προεκλογικής εκστρατείας, άρα είναι καλό να επηρεάσουμε αυτά τα άρθρα», γράφει ο Ρόμπι Μουκ, ο οποίος σχεδιάζει για τον Μάρτιο μια σειρά από μηνύματα στο Twitter.

Όσο για το μήνυμα, τον Ιανουάριο 2015 δημιουργήθηκαν «focus groups» ψηφοφόρων στη στρατηγικής σημασίας Πολιτεία του Νιού Χαμσάιρ.

Τον Φεβρουάριο 2015, ένα σύμβουλος επικοινωνίας αναφέρει πως ένα πρώτο τεστ δεν προκάλεσε καθόλου ενθουσιασμό. «Δεν δημιουργούμε το αίσθημα μιας νέας και καινοτόμου υποψηφιότητας στο οποίο ελπίζαμε», καταλήγει ο Τζόελ Μπένενσον.

Επτά ημέρες πριν από την ημέρα της ανακοίνωσης, ένα καθημερινό τηλεφώνημα στις 8 το πρωί προγραμματίζεται για τον συντονισμό της στρατηγικής στον Κλιντονικό γαλαξία. Τα ηλεκτρονικά μηνύματα συσσωρεύονται στο γραμματοκιβώτιο του Τζον Ποντέστα για να προετοιμαστεί η επίσημη ανακοίνωση, που έχει προγραμματιστεί για τις 12 Απριλίου 2015.

Την παραμονή, ο Τζον Ποντέστα και άλλοι μιλούν σε έγκυρους δημοσιογράφους ζητώντας να μην κατονομαστούν.

Μετά, την ημέρα της ανακοίνωσης, η Χίλαρι Κλίντον στέλνει αυτό το μήνυμα μέσω του Twitter: «Είμαι υποψήφια για την προεδρία. Οι απλοί Αμερικανοί έχουν ανάγκη υπεράσπισης και θα είμαι η συνήγορός τους -H».

To «H» (Hillary) υποτίθεται πως σημαίνει ότι το μήνυμα είναι απ' αυτή. Όμως είχε γραφτεί εκ των προτέρων και επικυρωθεί τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με έναν πύργο από τραπουλόχαρτα που είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης παρομοιάζει την Ευρωζώνη ο Γερμανός καθηγητής Otmar Issing, ένας από τους «αρχιτέκτονες» της νομισματικής ένωσης.

«Το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης έχει λίγο ως πολύ αποτύχει. Η πειθαρχία των αγορών καταστρατηγείται με την παρεμβατική πολιτική της ΕΚΤ», διαμηνύει το πρώην μέλος της κεντρικής τράπεζας και προειδοποιεί:

«Δεν υπάρχει μηχανισμός δημοσιονομικού ελέγχου από τις αγορές ή την πολιτική. Όλα αυτά είναι τα συστατικά της καταστροφής της νομισματικής ένωσης». «Η αρχή της μη διάσωσης καταστρατηγείται καθημερινά», τονίζει ο καθηγητής.

Ο Issing ασκεί δριμεία κριτική στους αρμόδιους χάραξης πολιτικής στην Ευρωζώνη και για τη διάσωση της Ελλάδας, την οποία χαρακτηρίζει «λίγο ως πολύ διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών». Ο ίδιος τάσσεται υπέρ του Grexit και υποστηρίζει ότι στη χώρα θα έπρεπε να παρασχεθεί γενναιόδωρη βοήθεια αλλά μόνο αφού θα έχει επιστρέψει στη δραχμή.

«Κάποια μέρα ο πύργος από τραπουλόχαρτα θα καταρρεύσει», προειδοποιεί ο διακεκριμένος καθηγητής, εκτιμώντας ότι το πείραμα του ευρώ απέτυχε από την πρώτη στιγμή. Ουσιαστικά, σημειώνει, παρακολουθούμε έναν φαύλο κύκλο στον οποίο η μία κρίση διαδέχεται την άλλη, «αλλά αυτά δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον».

Στο στόχαστρο της αμείλικτης κριτικής του βρέθηκε και η Κομισιόν, την οποία χαρακτηρίζει ως ένα «δημιούργημα πολιτικών δυνάμεων» που έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να θέσει κανόνες. «Ο ηθικός κίνδυνος είναι τεράστιος», επισημαίνει και σημειώνει ότι η ΕΚΤ «έχει πάρει τον κατήφορο».

Όπως σημειώνει, η κεντρική τράπεζα έχει σήμερα στην κατοχή της ομόλογα αξίας 1 τρισ. ευρώ με «τεχνητά χαμηλό ή αρνητικό επιτόκιο», το οποίο σημαίνει τεράστιες λογιστικές ζημίες μόλις τα επιτόκια αυξηθούν ξανά. Όπως εξηγεί, η επιδείνωση της ποιότητας των εξασφαλίσεων είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Η ΕΚΤ αγοράζει πλέον εταιρικά ομόλογα που βρίσκονται κοντά στην κατηγορία junk. Κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο στο παρελθόν». «Η έξοδος από την πολιτική του QE γίνεται ολοένα πιο δύσκολη και οι επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι ολέθριες», προειδοποιεί ο Issing.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το εγχείρημα του ευρώ άρχισε να εκτροχιάζεται αμέσως μετά την έναρξή του, αν και η αποτυχία του κρύφτηκε πίσω από την εκτίναξη του χρηματοοικονομικού κλάδου. «Δεν υπήρξε επιτάχυνση της σύγκλισης μετά το 1999 –αλλά ακριβώς το αντίθετο. Από την πρώτη ημέρα κάποιες χώρες άρχισαν να κινούνται προς τη λάθος κατεύθυνση», σημειώνει.

Τα σημάδια της αποτυχίας, όμως, άργησαν να φανούν, καθώς η αδυναμία του συστήματος «μεταμφιέστηκε» σε επιτυχία πίσω από το φτηνό πετρέλαιο, το φτηνό ευρώ, την ποσοτική και τη δημοσιονομική χαλάρωση». Οι επιδράσεις αυτές, όμως, είναι βραχυπρόθεσμου χαρακτήρα και έχουν ήδη αρχίσει να ξεθωριάζουν, καταλήγει ο Issing.

Πηγή Insider


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δεν έχω καμία αμφιβολία πως το ερώτημα που θα κυριαρχήσει τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα θα είναι γιατί δεν βγήκε η Ελλάδα από το ευρώ το 2010 που χρεοκόπησε.

Γράφει ο Πιτσιρίκος

Ακόμα κι αν αφήσει κάποιος κατά μέρος την τραγική εικόνα της Ελλάδας εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία, δεν μπορεί να μην προσέξει πως το ευρώ καταρρέει και είναι θέμα χρόνου η διάλυση της ευρωζώνης, με την Ιταλία μάλλον να είναι η πρώτη χώρα που θα αποχωρήσει οικειοθελώς.

Οπότε, γιατί έγιναν όλα αυτά;

Για να διασωθούν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες και να καταρρεύσει η Ελλάδα και να διαλυθεί η ελληνική κοινωνία;

Αν είναι αυτό, πρόκειται για εθνική προδοσία.

Και η εθνική προδοσία έχει ονόματα.

Η εθνική προδοσία έχει τα ονόματα των πρωθυπουργών και των πολιτικών που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία και τα ονόματα των πρωθυπουργών και των πολιτικών που ψήφισαν τα Μνημόνια.

Η Ελλάδα έπρεπε -και μπορούσε- να έχει βγει από το ευρώ το 2010 πριν καταστραφεί εντελώς.

Η Ελλάδα δεν έπρεπε να είχε μπει στο ευρώ. Η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ με ψεύτικα στοιχεία.

Εφτά χρόνια δυστυχία, ανεργία, μετανάστευση, αυτοκτονίες, διχασμός και εξαθλίωση, επειδή οι ελληνικές κυβερνήσεις ήταν ξεπουλημένες και εύκολος στόχος εκβιασμού από αυτούς που τις είχαν εξαγοράσει.

Για να διασωθούν ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, μερικά πολιτικά τζάκια και η οικονομική ελίτ, χάθηκε η Ελλάδα.

Στη χώρα που το Σύνταγμά της έχει αντικατασταθεί από τα Μνημόνια, κάποιοι κάνουν σήμερα λόγο για χούντα.

Κάποιοι, εντελώς ζώα, επιμένουν -και κάποιοι τους πιστεύουν- πως είναι θέμα κομμάτων και πως θα έρθει η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη να σώσει την Ελλάδα από το ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚ του Τσίπρα.

Για επιστροφή στην δραχμή, ούτε λόγος βέβαια.

Όλοι τους με το ευρώ.

Με το ευρώ που καταρρέει.

Γιατί Μένουμε Ευρώπη. Και η Ευρώπη είναι ένα νόμισμα. Τίποτε άλλο.

Πληθαίνουν οι φωνές στην Ελλάδα και-κυρίως- στο εξωτερικό πως το καλύτερο για την Ελλάδα θα ήταν να είχε βγει από την ευρωζώνη.

Τώρα, η Ελλάδα θα επιστρέψει αναγκαστικά στην δραχμή με την χώρα διαλυμένη και ξεπουλημένη.

Το ερώτημα είναι αμείλικτο:

Γιατί η Ελλάδα δεν βγήκε από το ευρώ το 2010;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Άρθρο-καταπέλτη για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα στον χώρο των ΜΜΕ, των τραπεζών και της δικαιοσύνης δημοσιεύει στο αυριανό της φύλλο η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Εκτενές ρεπορτάζ του ανταποκριτή της στη Ρώμη Τομπίας Πίλερ με τίτλο «Το σύστημα Τσίπρα εκμεταλλεύεται τα ΜΜΕ, τις τράπεζες και τη δικαιοσύνη» δημοσιεύει η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung. Υπότιτλος: «Πώς η δημοπρασία για τις τηλεοπτικές άδειες έγινε άθυρμα στα χέρια της αριστερής κυβέρνησης». 
Ο γερμανός δημοσιογράφος εκτυλίσσει το ιστορικό της δημοπρασίας, τον ρόλο της Attica Bank, τις πιέσεις προς τον Γιάννη Στουρνάρα, την αποχώρηση του Χρήστου Καλογρίτσα που ήθελε να κάνει τηλεόραση, την έλευση του Ιβάν Σαββίδη που δεν ήθελε να κάνει τηλεόραση και τις καρκινοβασίες του Συμβουλίου της Επικρατείας. Συμπέρασμα:
«Η κυβέρνηση Τσίπρα δημιούργησε μέσα σε λίγες εβδομάδες μια ολόκληρη σειρά σκανδάλων γύρω από την τηλεόραση, τις τράπεζες και τη δικαιοσύνη. Ειδικά ο Αλέξης Τσίπρας, που διακήρυσσε περισσότερη δημοκρατία και τον αγώνα κατά της διαφθοράς, κάθε άλλο παρά άμωμος αποδεικνύεται.
Η αντιπολίτευση και ο κόσμος των μίντια στην Ελλάδα παραλληλίζουν τα πεπραγμένα του περισσότερο με τις μεθόδους κομμουνιστών που αναλαμβάνουν την εξουσία και θέλουν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους την τηλεόραση. Η κυβέρνηση Τσίπρα προετοιμάζεται αυτό τον καιρό να κλείσει πέντε ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς με 2000 εργαζομένους και παράλληλα να δώσει την ευκαιρία σε δύο φιλικά διακείμενους επιχειρηματίες να ανοίξουν δύο φιλοκυβερνητικούς σταθμούς, αν και οι δύο "νέοι" δεν είχαν μέχρι σήμερα την παραμικρή σχέση με τα ΜΜΕ. Ούτως η άλλως η ΕΡΤ που επανίδρυσε ο Τσίπρας με 1800 εργαζόμενους είναι από καιρό απόλυτα ευθυγραμμισμένη με την κυβέρνηση».
Περί ανεξάρτητης δικαιοσύνης

Εκτενής αναφορά γίνεται και στις προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας για την συνταγματικότητα ή μη του νόμου περί τηλεοπτικών αδειών.
«Ο Τσίπρας ωστόσο είχε προνοήσει», γράφει η Frankfurter Allgemeine Zeitung, «προωθώντας σε ανώτατες θέσεις δικαστικούς φίλα προσκείμενους προς την κυβέρνηση. Σ' αυτούς ανήκει και ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Νικόλαος Σακελλαρίου που ανέλαβε τον Οκτώβριο του 2015. Ανέβαλε στην αρχή την επίμαχη συνεδρίαση, μετά την διεξήγαγε για να την διακόψει στη συνέχεια.
Παρατηρητές στην Αθήνα φοβούνται ότι ο τοποθετημένος από τον Τσίπρα πρόεδρος του ΣτΕ Σακελλαρίου θα συνεχίσει να χρονοτριβεί μέχρις ότου κλείσουν οριστικά οι πέντε τηλεοπτικοί σταθμοί που δεν πήραν άδεια, ώστε να έχουν δημιουργηθεί τετελεσμένα γεγονότα κατά τη βούληση της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση ακολουθεί αυτή τη στιγμή διπλή στρατηγική.
Από τη μια προσπαθεί να απαλλαγεί από δύο αντιπροέδρους του ΣτΕ, που τηρούν κριτική στάση απέναντί της, και από την άλλη να ξεφορτωθεί με νομοθετικές πρωτοβουλίες του υπ. Επικρατείας Νίκου Παππά το ταχύτερο δυνατόν τα ανεπιθύμητα κανάλια».
Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γ. Καπόπουλος

Η συνάντηση για την Συρία στην Λοζάνη το Σάββατο δεν έδωσε λύση και άμεση εκεχειρία εξελίξεις που κανείς δεν προσδοκούσε, αλλά επιβεβαίωσαν την βούληση Ουάσιγκτον και Μόσχας να αποφύγουν μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση στην Μέση Ανατολή και να κερδίσουν χρόνο στην αναζήτηση πολιτικής διευθέτησης για την επόμενη μέρα στην Δαμασκό.

Η συνάντηση σήμερα στο Βερολίνο των Ολάντ - Μέρκελ με τους Πούτιν - Ποροσένκο για την Ουκρανία στο πλάισιο της Ομάδας του Μινσκ θα δώσει την ευκαιρία και γιά μιά τριμερή Πούτιν- Ολάντ- Μέρκελ για τις εξελίξεις στην Συρία.

Σε ό,τι αφορά τη Συρία είναι δύσκολο να προβλεφθεί βήμα προόδου στις διαπραγματεύσεις πριν ολοκληρωθούν οι επιχειρήσεις τόσο στο Χαλέπι όσο και στην Μοσούλη και καταστεί σαφές ποιος ελέγχει τι στην Συρία και στο Ιράκ.

Σε ό,τι αφορά την Ουκρανία επί της ουσίας η κινητικότητα είναι συνάρτησης της βούλησης και της δυνατότητας της Δύσης να πιέσουν την κυβέρνηση του Κιέβου να παραχωρήσει καθεστώς αυτονομίας στις αποσχισθείσες επαρχίες του Ντάνιετσκ και του Λουγκάνσκ και κυρίως να συμφωνηθεί ένα χρονοδιάγραμμα για την διενέργεια τοπικών εκλογών.

Το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι σε ποιο βαθμό οι Ολάντ - Μέρκελ έχουν στη μεσολαβητική τους προσπάθεια τη στήριξη ρητή ή σιωπηρή των ΗΠΑ: Χωρίς τον αμερικανικό παράγοντα, η κυβέρνηση του Κιέβου δεν έχει περιθώριο περαιτέρω αντίστασης σε συμβιβαστική λύση.

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι η πυρκαγιά στην Ουκρανία ξεκίνησε με την απίστευτη ελαφρότητα της Ε.Ε που πρότεινε τον Νοέμβριο του 2013 την Ανατολική Εταιρική Σχέση στο Κίεβο μιά φόρμουλα ενισχυμένης Ειδικής Σχέσης την οποία εισηγήθηκε μετά το ναυάγιο της επέκτασης του ΝΑΤΟ στην πρώην ΕΣΣΔ στην Σύνοδο Κορυφής στο Βουκουρέστι την Ανοιξη του 2008 ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας Σικόρσκι.

Η Ε.Ε άναψε τον σπινθήρα μιάς εξέγερσης κατά του τότε προέδρου της Ουκρανίας Γιανουκόβιτς με κορυφαία στιγμή τον τοτε Υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Βεστερβέλλε να μιλά σε συλλαλητήριο της αντιπολίτευσης στην κεντρική πλατεία του Κιέβου.

Οταν η Ε.Ε προσπάθησε να σβήσει την φωτιά που η ίδια είχε ανάψει με την συμφωνία που υπέγραψε στα τέλη Φεβρουαρίου του 2014 η Τροίκα των Υπεξ Γαλλίας , Γερμανίας και Πολωνίας που πέτυχαν συμφωνία του Γιανουκόβιτς με την αντιπολίτευση ήταν πολύ αργά καθώς οι ΗΠΑ παρενέβησαν και στήριξαν την κυβερνητική ανατροπής μέ τον μέχρ τότε Πρόεδρο της Ουκρανίας να τρέπεται εις φυγήν.

Το εντυπωσιακό είναι ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία η οποία το καλοκαίρι του 2014 εξελίχθηκε σε πόλεμο ΗΠΑ- Ρωσίας δι αντιπροσώπων δεν επηρέασε την προσέγγιση των δύο χωρών στην Μέση Ανατολή ; Τον Σεπτέμβριο του 2013 η Μόσχα αφού είχε διευκολύνει την προσέγγιση Ουάσιγκτον-Τεχεράνης έπεισε τον Ασσαντ να παραδώσει το χημικό οπλοστάσιο της Συρίας, ένα χρόνο μετά προφανώς με συγκατάθεση του Κρεμλίνου οι ΗΠΑ άρχιζαν να βομβαρδίζουν τους Τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους και στην Συρία μετά το Ιράκ , και τέλος ένα χρόνο αργότερα το φθινόπωρο του 2015 προφανώς με την συγκατάθεση του Λευκού Οίκου η Ρωσία άρχισε να πλήττει τους τζιχαντιστές του ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα στην Συρία.

Είναι αυτονόητο ότι όση πρόοδος στην προσέγγιση μεταξύ Δύσης και Ρωσίας σημειωθεί και κατοχυρωθεί στην Μέση Ανατολή αλλά και στην Ουκρανία μέχρις τις Εκλογές της 8.11 στις ΗΠΑ τόσο το καλύτερο για την προοπτική μιας συνολικής λύσης και σταθεροποίησης. Το μεσοδιάστημα ανάμεσα στις Εκλογές και την αλλαγή φρουράς στο Λευκό Οίκο είναι μιά περίοδος όπου ο απερχόμενος Πρόεδρος διεκπεραιώνει τις τρέχουσες υποθέσεις σε στενή συνεργασία με το επιτελείο του νικητή των εκλογών.

Ο αμερικανικός παράγων

Το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι σε ποιο βαθμό οι Ολάντ - Μέρκελ έχουν στη μεσολαβητική τους προσπάθεια τη στήριξη ρητή ή σιωπηρή των ΗΠΑ: Χωρίς τον αμερικανικό παράγοντα, η κυβέρνηση του Κιέβου δεν έχει περιθώριο περαιτέρω αντίστασης σε συμβιβαστική λύση.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το σύστημα είναι ανεξάντλητο.
Πρόκειται για μία ύαινα με μορφή χαμαιλέοντα, που αφού προσαρμόσει το χρώμα του με τις δικές σου ανάγκες ώστε να σε κάνει πιά να μη το βλέπεις, ορμάει και σε ξεσκίζει με την ησυχία του και χωρίς δική σου αντίδραση.

Μόλις προχθές λέγαμε πως επειδή έχει γίνει ορατή η τάση του ανοίγματος της συζήτησης, εδώ στο προτεκτοράτο, για το εθνικό νόμισμα και τις πιθανές ρήξεις, το σύστημα εκτιμούσαμε πως θα άνοιγε κι αυτό το κουτάκι με τις απειλές και τους εκβιασμούς, γνωστή, καθιερωμένη, και πετυχημένη συνταγή, εδώ, στο προτεκτοράτο ξαναλέμε.

Όμως διαψευστήκαμε. Τουλάχιστον προς το παρόν.
Σε πρώτη φάση το σύστημα φαίνεται να αλλάζει τακτική, χρησιμοποιώντας άλλα όπλα, όπως είναι τα καλοπιάσματα κι οι γαλιφιές
"Έλα μου δώ μάνα μου.  Τί θες εσύ και μου ζορίζεσαι; Απεξάρτηση θέλεις;  Ώχου το!  Και ποιός θα σε φροντίζει εσένα βρε; Μόνο σου θα φροντίζεσαι;  Έλα μου δω στον θείο να σου δώσει κοκό". 
Τέτοια πράγματα.

Κι έτσι πρόκειται ν' αρχίσει, έχει ήδη αρχίσει, το παραμύθι της τάχα "ελάφρυνσης" του χρέους. 
"Και να δούμε και πώς να το μαγειρέψουμε",  και "να το φτιάξουμε έτσι να μη μας πάθει κανένα στούφο ο φον-σακάτης και χάσουμε τον νεοναζιστή", και "τό 'χετε πει βρε στο ΔΝΤ, ή εμείς πρέπει να τα κάνουμε όλα;"
Και  νάσου "ελάφρυνση" από 'δω, και δώστου "εξυπηρέτηση" από 'κει, κανείς δεν μιλάει όμως στα ίσα για πραγματική μείωση, για διαγραφή, τουλάχιστον μέρους του "χρέους".
Όλο υπεκφυγές και όλο "ζυμώσεις" και όλο μεθοδεύσεις.

Και πάνω απ' όλα αυτά τα θολά, υπερίπταται πάντα ένα μεγάλο, με κεφαλαίο το "α",  "Αλλά", το οποίο "Αλλά" αποτελεί και την πραγματική φάκα, το νέο όπλο, τη νέα τακτική του συστήματος: 
"Θα σας κάνουμε εμείς βρε κουτά την ελάφρυνση, πάει στο διάλο, τί φίλοι είμαστε, ΑΛΛΑ, θα πάρετε λίγα ακόμη καινούργια δανεικούλια, με λίγο τοκουλάκο, να μη βγάλουμε κι εμείς κάτι για τη καλοσύνη μας, και θα δεσμευτείτε μόνο για άλλα 50-60-70 χρόνια επιπλέον να κάνετε ό,τι σας λέμε, να νομοθετείτε όπως σας λέμε, να αγοράζετε μόνο απ' τα δικά μας μαγαζιά, να παίρνετε τα δικά μας όπλα, να αποθηκεύετε τους πρόσφυγες για πάντα, να μην έχετε δικιά σας περιουσία γιατί θα την νοικιάζετε από 'μας, να παίρνετε τους μισθούς και τις συντάξεις που εμείς θα ορίζουμε, και κυρίως νάχετε για κυβέρνηση τους δωσίλογους που εμείς θα διαλέγουμε και θα μας αρέσουν". 
Έτσι θα παιχτεί το παιχνίδι για λίγο καιρό, μέχρι να δουν την αντίδραση της κοινωνίας και του λαού.

Αν αντιδράσουμε αρνητικά (όπως πρέπει), θα εγκαταλείψουν την νέα τακτική και θα επιστρέψουν στην παλιά δοκιμασμένη συνταγή των απειλών και των εκβιασμών.

Αν φερθούμε σαν ηλίθιοι (όπως πραγματικά είμαστε), τότε η κατάσταση θα συνεχιστεί "ως έχει" και ακόμη χειρότερη, αφού για κάποια αμφίβολη και θολή  "ελάφρυνση" θα έχουμε αποδεχτεί την νέα υποταγή, την νέα και επίσημη πιά Κατοχή.

Δεν χρειάζεται βέβαια να πούμε ποιά θα είναι η στάση των "Τσολάκογλου" που κυβερνούν, καθώς και των ΜΜΕ, που άσχετα με τις μεταξύ τους αντιθέσεις έχουν ακόμη θηριώδη συμφέροντα, που η πίτα του ιδρώτα και του αίματός μας φτάνει για να τα χορτάσει όλα.

Η καινούργια παγίδα άνοιξε!
Ο Δούρειος Ίππος της "ελάφρυνσης" είναι προ των πυλών.
Ας γκρεμίσουμε τα τείχη να τον βάλουμε  μέσα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου

Πέρα από την γκάφα του ΑΠΕ, η πραγματικότητα είναι ότι η ρητορική του Ερντογάν που κλιμακώνεται σε ένταση, θα πρέπει να χτυπήσει όχι απλώς καμπανάκια κινδύνου, αλλά καμπαναριά ολόκληρα στην Ελλάδα. Ο εξ Ανατολών κίνδυνος που επιστρέφει μέσα από τον μεγαλοϊδεατισμό του Τούρκου ηγέτη, θα πρέπει να θέσει σε εγρήγορση όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά το σύνολο του πολιτικού κόσμου.

Ο Ερντογάν, ο οποίος θέλει να εξάγει τα εσωτερικά του προβλήματα, γνωρίζει πολύ καλά την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Ανίσχυρη οικονομικά αλλά και στρατιωτικά, αποδυναμωμένη από την ύφεση, με χάσματα στην κοινωνική συνοχή της, με πολίτες αποκαρδιωμένους και παθητικούς. Μία χώρα που διώχνει το καλύτερο έμψυχο δυναμικό της στο εξωτερικό, μία χώρα γηρασμένη. Με μία κυβέρνηση άπειρη, με διπλωματία και εξωτερική πολιτική ανύπαρκτες.

Και γνωρίζει επίσης ότι στην Ευρώπη υπάρχει κόπωση γύρω από την υπόθεση "Ελλάδα" και ότι σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, έχει αρχίσει να υιοθετείται μία αρνητική στάση και συμπεριφορά απέναντί της. Την ίδια ώρα που οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις αντιμετωπίζουν και οι ίδιες πολύ σημαντικά εσωτερικά προβλήματα, είτε οικονομικά, είτε λόγω του προσφυγικού, είτε ενόψει επικείμενων εκλογών και της ενίσχυσης των εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών τάσεων. Με άλλα λόγια γνωρίζει πολύ καλά, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει καθοριστική βοήθεια από τους εταίρους της στην Ευρωζώνη, οι οποίοι άλλωστε της έχουν επιφυλάξει την μοίρα της "αποθήκης ψυχών" προκειμένου να αναχαιτίσουν τις προσφυγικές ροές.

Επειδή στη γεωστρατηγική σκακιέρα ο ρόλος της Τουρκίας είναι σε αυτή τη συγκυρία κρισιμότερος από εκείνον της Ελλάδας, ας μην ποντάρουμε μόνο σε υπερατλαντικούς "σωτήρες". Για να μην βρεθούμε κάποια στιγμή προ ανεπανόρθωτων και δραματικών καταστάσεων, καλό θα ήταν η χώρα να αξιοποιήσει όλες τις δυνάμεις, όλους τους σοβαρούς και έμπειρους πολιτικούς και διπλωμάτες που θα μπορούσαν με την εμπειρία, την σοβαρότητα, την ικανότητα και τις προσβάσεις τους να συμβάλουν στην αναδιαμόρφωση του τοπίου. Αν δεν θεωρήθηκε μέχρι σήμερα εθνικής σημασίας ζήτημα η αναζήτηση συναίνεσης για να καταπολεμηθεί η ύφεση και να αναζητηθούν αναπτυξιακές πολιτικές, ο οθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν είναι η επιτομή του εθνικού προβλήματος.

Και είναι καθήκον τόσο του πρωθυπουργού όσο και του προέδρου της Δημοκρατίας να επιχειρήσουν μία εθνική συνεννόηση χωρίς υποκρισίες και ιδεοληψίες, δομημένη σε πνεύμα ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης με τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Εκείνο που πλέον μετράει δεν είναι μόνο η καρέκλα, αλλά η εθνική επιβίωση. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να μπει ένα τέλος στην καλλιέργεια του ταξικού διχασμού, να σταλεί ένα μήνυμα εθνικής σύμπνοιας και προς την Ευρώπη αλλά και προς όλους όσους νομίζουν ότι αυτή η διαλυμένη χώρα μπορεί να αποτελέσει εύκολο στόχο.

Και η "απειλή" αυτή δεν έχει μόνο εδαφικό χαρακτήρα. Έχει και οικονομικό και δημογραφικό. Είτε μέσα από την επιδείνωση στο προσφυγικό, είτε μέσα από την ανασφάλεια που ακυρώνει επενδυτικές πρωτοβουλίες και προσδοκίες. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι θέματα μείζονος εθνικής σημασίας δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με ελαφρότητα, ανευθυνότητα και... χρονοκαθυστέρηση. Πρέπει να αναληφθεί δράση και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες άμεσα. Αλλά ίσως πάλι αυτή η προσδοκία, με την συγκεκριμένη κυβέρνηση να αποτελεί απλώς ουτοπία...

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στην Ευρώπη, μετά το Μάαστριχτ, ο σχεδιασμός είναι γερμανικός. Η Γερμανία έχει οδηγήσει την Ε.Ε. στην κατάσταση που είναι, όχι όμως μόνη της

Του Αλέξανδρου Δρίβα

Ό,τι και να γίνει στην Ελλάδα, το σίγουρο είναι πως δε θα πλήξουμε ποτέ. Ενώ το πολιτικό bras de ferre εντός της χώρας συνεχίζεται χωρίς καμία ουσία, ενώ επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών αυτοπυροβολούνται κατά λάθος μέσα σε αεροδρόμια, ενώ η χώρα έχει χάσει των αριθμό των ανθρώπων που δέχεται ως πρόσφυγες και το Συμβούλιο της Επικρατείας δέχεται τηλεφωνήματα για βόμβες και ομάδες με κράνη, λοστούς και κόντρα πλακέ εισβάλλουν όπου βρουν για να «έχουν συμμετοχή» στον διάλογο, έχουμε και τη Ρωσία. Μάλλον, έχουμε τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, κύριο François Hollande, και τη σύνδεση που επέλεξε να έχει με τη Μόσχα. Αλίμονο, μέρες που πάλι προμηνύουν εξελίξεις για τη σχέση της χώρας μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, να μην άγγιζαν και την Ελλάδα.

Αστείος στρουθοκαμηλισμός και κοινή πορεία Ε.Ε. - Hollande

Τα επιχειρήματα και τα τεκμήρια έχουν πάντα υπογραφή. Ξεκινώντας αντίστροφα και αποφεύγοντας τις συνήθεις «επιθέσεις» για το ποιόν κάποιου (εν προκειμένω του Γάλλου Προέδρου) που ποτέ δεν έχουν κάποια ουσία, τις γενικεύσεις κατά λαών, εθνών κτλ και εστιάζοντας στην παρατήρηση των «φωτογραφιών» της Ε.Ε. και της Γαλλίας τα τελευταία 8 χρόνια, μπορούμε να πούμε τα εξής:

Η κυβέρνηση του κυρίου Hollande (ΦΩΤ.) περνά ένα «έξυπνο» Μνημόνιο στους πολίτες της, οι οποίοι πέρυσι κούρασαν ιδιαίτερα τους Γάλλους αστυνομικούς, που ζήτησαν έκτακτες άδειες προκειμένου να μπορούν να αντιμετωπίσουν τα κύματα εξεγέρσεων και απεργιών, σε μια χώρα - ιδρυτικό μέλος της Ε.Ε με ιδιαίτερα ισχυρό πολιτικό κεφάλαιο επ’ αυτής. Σε μια χώρα όπου ο λαός της στα χρόνια του κυρίου Hollande έφτασε κατά 64% να είναι ευρωσκεπτικιστής.

Η Γαλλία, στα χρόνια του κυρίου Hollande, μετρά εκατοντάδες νεκρούς από τρομοκρατικά χτυπήματα του ισλαμικού φονταμενταλισμού, που έχουν καταστήσει μια ισχυρή χώρα (και απαραίτητη για τις ισορροπίες εντός Ε.Ε.) ανασφαλή και αδρανή για υψηλή πολιτική. Παρόλα αυτά, ο κύριος Hollande παράγει «ειδήσεις» μέσα από το βιβλίο του. Στην Ε.Ε. του 2016, υπάρχει χρόνος για να δημιουργηθούν «ιστορικά μυθιστορήματα» από τους «ταγούς» αυτής, όχι όμως για να διορθωθούν τα της ΕΖ, όχι για να κοπεί χρήμα, όχι για να διορθωθούν τα Δουβλίνα και να φτιαχτεί μια συνεκτική μεταναστευτική πολιτική, όχι για να δημιουργηθεί –ο κατά τ’ άλλα ένας από τους τρεις πυλώνες της Ε.Ε.– Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας, όχι για να επανέλθει η Συνθήκη Schengen, που έχει καταργηθεί από πέρυσι, όπως καθετί που αφορά το Κοινοτικό Δίκαιο. Το βιβλίο του Κυρίου Hollande, όμως, παράγει σπουδαία πράγματα...

Να 'χαμε να λέγαμε...

Ο Κύριος Hollande φέρεται να αναφέρει στα «απομνημονεύματά» του πως ο Ρώσος Πρόεδρος, Vladimir Putin, του είπε πως η Ελλάδα ζήτησε να τυπώσει δραχμές στη Ρωσία λόγω έλλειψης εγκαταστάσεων στην Ελλάδα. Μάλιστα, η ακόρεστη δίψα για πολιτικό κουτσομπολιό στην Ελλάδα (μιας και λείπει ο πραγματικός και ουσιώδης διάλογος) ονόμασε ως «περίοδο Βαρουφάκη» την όλη ιστορία, εγκιβωτίζοντάς την και αυτήν στις «ευθύνες» Γιάνη Βαρουφάκη (ΦΩΤ.). Ο τέως υπουργός Οικονομικών είχε πολλάκις αναφέρει πως η διαπραγμάτευση πάνω σε ζητήματα που αφορούν την ελληνική θέση στην ΕΖ με τη Ρωσία είναι επικίνδυνη. Είναι γνωστό πως άλλο κυβερνητικό στέλεχος της περιόδου εκείνης έκανε το παν για να πείσει πως θα μας δοθεί μια προκαταβολή από συνεργασία σε ενεργειακά ζητήματα με τη μορφή δανεισμού. Ο τέως υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κύριος Παναγιώτης Λαφαζάνης (ΦΩΤ. ΔΕΞΙΑ), πιθανόν να μην είχε διαβάσει το Μνημόνιο, το οποίο αναφέρει ρητώς πως δεν επιτρέπεται η δανειστική ευελιξία από άλλες πλευρές πιστωτών.

Επιπρόσθετα, το «ευφάνταστον» (μια πρόθεση κυβερνητικού ή κυβερνητικών στελεχών που αποδείχθηκαν επικίνδυνοι για την ανάγνωση τόσο του γεωπολιτικού, όσο και του οικονομικού γίγνεσθαι που αφορά τη χώρα δεν αποδεικνύει κάτι πέραν του προαναφερθέντος) στοιχειοθετείται από το γεγονός ότι η Ρωσία δεν δάνεισε 2 - 3 δισ. στην Κύπρο, όταν έγινε το χρηματοπιστωτικό έγκλημα στη Μεγαλόνησο και η Ε.Ε. απέδειξε πως έχει γίνει απλά ένας κακέκτυπος οίκος αξιολόγησης. Η Κύπρος δεν είναι καν στο ΝΑΤΟ. Επίσης η Ρωσία, εκείνη την περίοδο, βάδιζε σε τροχιά ύφεσης που υπολογιζόταν να αγγίξει μετέπειτα το 5% λόγω των κυρώσεων (4,7% - 4,8%).

Με άλλα λόγια, η Ρωσία, δεν ήταν για περιττά έξοδα και δαπάνες. Επίσης, ΑΝ η Ελλάδα μπορούσε να αλλάξει τη Γιάλτα (και οι εξωγήινοι ήταν γείτονές μας) και χρωστούσε στη Ρωσία χρήματα από ενδεχόμενο δανεισμό, με την πτώση του ρουβλιού θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας και όχι κατά αυτής (επειδή τα πάντα έχουν γίνει αντικείμενο «γνωμικολογικού» σχολιασμού, καλό είναι πρώτα να επισκεπτόμαστε τη φωνή της λογικής).

Τέλος, η Ρωσία, στον σχεδιασμό της εξωτερικής της πολιτικής, θεωρεί δεδομένο πως θέλει κράτη όπως είναι η Ουγγαρία, η Ελλάδα και η Ιταλία (και άλλοι διαφωνούντες και παθόντες με τις κυρώσεις που επέβαλε η Ε.Ε. στη Ρωσία) εντός της Ε.Ε. Αυτό σημαίνει πως, όντας μέλη, θα μπορούν να δείχνουν τη δυσαρέσκειά τους στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και να μπορεί εμμέσως η Ρωσία να ασκήσει πίεση. Με άλλα λόγια, πριν κρίνουμε κάτι που είπε ή και έκανε κάποιος διεθνής δρώντας, πρέπει να το ξέρουμε... Αλλιώς, δεν είναι γνώμη, είναι υστερία.

Ρωσοφοβία και η διάσταση της Ε.Ε.

Ο «Ψυχρός Πόλεμος», μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, αφορά πολύ συγκεκριμένα ζητήματα για τα οποία ερίζουν οι δύο δυνάμεις. Η Ε.Ε., αυτήν τη στιγμή, είναι η γάτα ανάμεσα στους δύο ελέφαντες, οι οποίοι, μολονότι έχουν πολλά παραπληρωματικά συμφέροντα, μιλούν τη γλώσσα της ισχύος, της πραγματικής ισχύος και έτσι τις τεταμένες σχέσεις τους τις εκτονώνει (προς το παρόν) η αποτροπή αμοιβαίας καταστροφής.

Η Ε.Ε. από τη μία κλείνει το μάτι στη Ρωσία για τα ενεργειακά, από την άλλη δεν θα θελε να εξαρτάται ενεργειακά από τη Ρωσία. Πάλι, από τη μια πλευρά δε θέλει πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά, από την άλλη, κάποιοι συνδιαλέχθηκαν και συνδιαλέγονται με την αντιπολίτευση στην οποία υπήρξαν και ναζιστικά απολειφάδια. Κατά το ίδιο λαϊτ-μοτίφ, η Ε.Ε. θα ήθελε φτηνό εργατικό δυναμικό μέσω της εισροής προσφύγων, αλλά, από την άλλη, δε θέλει πρόσφυγες. Από τη μια θέλει συνομοσπονδία ή ομοσπονδία, από την άλλη μιλά για 3 και 4 ταχύτητες εντός Ε.Ε. και για «εθνική κυριαρχία μέσα από δημοσιονομική πειθαρχία». Αυτή η Ε.Ε. και όσοι την άγουν και τη φέρουν αυτά τα 8 χρόνια δεν θα έπρεπε να έχουν διαθέσιμο χρόνο να γράφουν βιβλία. Θα έπρεπε να είναι απασχολημένοι με το πώς η Ε.Ε. θα πάψει να έχει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αντιμετωπίζει η Μαύρη Ήπειρος!

Στην Ελλάδα, το ζήτημα του χρέους είναι στον αέρα, τα ζητήματα ρευστότητας (από δανεισμό) στην ουσιαστικά πτωχευμένη χώρα επανέρχονται και η Deutsche Bank βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, απειλώντας έναν ολόκληρο κόσμο.

Στη ζωή αυτή, θα φταίει πάντα ο προπονητής...

Το μάνατζμεντ δύσκολα γλιτώνει τις πυραμίδες. Όσο «headless» και αν είναι ένα μοντέλο διοίκησης, πάντα υπάρχει μια αρχή, πάντα υπάρχει κάποιος «αρχιτέκτονας». Εκείνος που αναλαμβάνει την ευθύνη του σχεδιασμού. Στην Ευρώπη, μετά το Μάαστριχτ, ο σχεδιασμός είναι γερμανικός. Η Γερμανία έχει οδηγήσει την Ε.Ε. στην κατάσταση που είναι, όχι όμως μόνη της. Όπως στη δική μας περίπτωση, έτσι συνέβη και με άλλες χώρες-μέλη της Ε.Ε. Τις περιόδους των παχέων αγελάδων, δεν είδαν τα «ψιλά γράμματα», δε διέγνωσαν πως το νόμισμα του ευρώ ήταν πολιτικό εργαλείο, δε διέγνωσαν ότι οι 3 - 4 ταχύτητες (οι πολλές ταχύτητες εν πάσει περιπτώσει) της Ε.Ε. από το κείμενο Karl A. Lamers (πρώην πρόεδρος του ΝΑΤΟ, πολιτικός στη Γερμανία με τους Χριστιανοδημοκράτες) - Wolfgang Schäuble (υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας) θα παγιοποιούνταν και η σύγκλιση που είναι αναγκαία για μια συνομοσπονδία - ομοσπονδία (ο υποτιθέμενος στόχος της «Ένωσης») δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί.

Αν θέλουμε να αποφύγουμε με ειλικρίνεια τον λαϊκισμό, θα δούμε πως δε μετράνε οι προθέσεις, αλλά το αποτέλεσμα, το οποίο, στην Οικονομία και στην πολιτική, απαντά στο διττό ερώτημα: «ποιος, κερδίζει, τι;». Η Γερμανία, όπως ο Φρίντμαν (ιδρυτής του Στράτφορ, που είναι βέβαιο πως δεν είναι «ψεκασμένος») σε άρθρο του το 2015, τεκμηρίωσε πως το πρόβλημα της ΕΖ είναι εμπορικό, καθώς η Γερμανία στραγγαλίζει όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των άλλων χωρών-μελών αυτής. Απότομα και ξαφνικά: Βλέπετε κάποιον Ρώσο ή κάποιον Αμερικάνο εδώ;

Η γελοιοποίηση της πολιτικής συζήτησης στην Ε.Ε. όχι μόνο καθυστερεί μια συγκρότηση αυτής σε καιρούς που ετοιμάζονται «πόλεμοι», αλλά και προωθεί τη συνωμοσιολογία. Θέλετε να δείτε τι έλεγε ο Ούγγρος ηγέτης περί σκοτεινών εξω-ευρωπαϊκών δυνάμεων που επιχειρούν να σπάσουν την Ευρώπη; Έχετε ακούσει συνωμοσίες τύπου «πίσω από τη διάλυση της Ε.Ε. είναι Αμερική και Ρωσία»; Πώς θα ζήσουν οι ΗΠΑ χωρίς Ευρώπη ανθηρή; Πώς θα πουλήσει αέριο η Ρωσία;

Ρωσο-υστερία, αναδυόμενη αμερικανο-φοβία και Ε.Ε. σε κυνήγι φαντασμάτων!

Όταν εξελέγη η σημερινή κυβέρνηση, που τίποτε από όσα υποσχέθηκε δεν έκανε, η συνάντηση του Ρώσου πρέσβη με τους νέους κυβερνώντες δεν πείραξε την κυρία Victoria Nuland (υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευρασιατικές Υποθέσεις –ΦΩΤ.), η οποία δημοσίως το είχε πει, πείραξε όμως την Ε.Ε. Το να διαλέγονται κάποιοι κύκλοι με ναζί Ουκρανούς εντάσσεται μάλλον στην ΚΕΠΠΑ, αλλά το να διαλέγεσαι με τη Ρωσία σε καιρούς οικονομικής ασφυξίας είναι εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου. Το Κοινοτικό Δίκαιο είναι Περιφερειακό Διεθνές Δίκαιο και το τελευταίο μας επιτρέπει να ασκούμε την εξωτερική πολιτική στα πλαίσια αυτού και σεβόμενοι αυτό κατά πώς ορίζονται τα συμφέροντά μας.

Τελευταίες εξελίξεις που αφορούν την DB βάζουν στον χορό των φαντασμάτων τις ΗΠΑ (οι πρώτες που θα έχουν σοβαρό πρόβλημα αν σκάσει η DB), τους εξωγήινους, το Πείραμα της Φιλαδέλφειας και ίσως τον Μεγαλόποδα. Αστειότητες που αποδεικνύουν την παρακμή του συνολικού πολιτικού προσωπικού της Ε.Ε. Άλλωστε, όταν ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Jack Lew, είχε για πολλοστή φορά μιλήσει για ρεαλιστική λύση για την Ελλάδα, η οποία δεν μπορεί να συνεχίσει να φυτοζωεί με τη λιτότητα, ο κύριος Schäuble είχε απαντήσει πως «αν θέλετε, δώστε 50 δισ. εσείς, αλλιώς μη μιλάτε». Έτσι διαχειρίζεται διεθνείς και ενδοκοινοτικές υποθέσεις ο κύριος Schäuble. Όμως εδώ, θα μας ενοχλήσει κάποια ομιλία Ρώσου ακαδημαϊκού, του κυρίου Aleksandr Dugin ή κάποια δήλωση υποστήριξης του Paul Krugman ή του Joseph Stiglitz.

«Μυστικισμός» με την ταμπέλα «ψεκαστικού»

Οι ελληνορωσικές σχέσεις, όπως οι ρωσο-ουγγρικές, οι ρωσο-αλβανικές, οι ρωσο-μεξικανικές κτλ, έχουν ευκαιρίες και περιορισμούς που και τα δύο μέλη τις σέβονται και τις αφουγκράζονται. Ο «μυστικισμός» που πολλοί προωθούν με την ταμπέλα «ψεκαστικού» έχει στόχο να φαιδροποιηθούν οι σχέσεις αυτές και όχι για να τις εξορθολογιστούν. Η ρωσο-υστερία εξυπηρετεί τη Βαβέλ της Ε.Ε. προκειμένου να καταφύγει σε εξιλαστήρια θύματα για να έχει βρει τον ένοχο που θα ξεπλύνει τις δικές της ευθύνες, τις ευθύνες που την έφεραν στην αποψίλωση και στο ξήλωμά της (ας μην ξεχνάμε ότι ζήσαμε και ένα Brexit, το οποίο ούτε οι Αμερικανοί, αλλά ούτε οι Ρώσοι «προμόταραν»).

Τα σοβαρά κράτη δημιουργούν σενάρια και τα υπολογίζουν. Τα σοβαρά κράτη υπακούουν στον βασικό κανόνα της στρατηγικής που είναι «προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο, ελπίζοντας για το καλύτερο». Οι άνθρωποι και οι φορείς που τάζουν δόγματα, μονήρεις επιλογές και «σίγουρα στοιχήματα» είναι όχι μόνο κακοί αναγνώστες του σημερινού μας κόσμου, αλλά και επικίνδυνοι για τη χώρα.

Οι Ρώσοι «δεν είναι φίλοι μας»

Κατά τα άλλα, περιμένουμε την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, Sergey Lavrov (ΦΩΤ.), για να δούμε τα πλαίσια των ελληνο-ρωσικών σχέσεων και πώς αυτά εξελίσσονται. Ίσως και από μόνη της αυτή η επίσκεψη και η αναμονή αυτής να δικαιολογεί πολλές από τις υστερίες που καλλιεργούνται σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Και, ναι, με υπογραφή μπορούμε να πούμε πως οι Ρώσοι «δεν είναι φίλοι μας», όπως δεν είναι κανένα κράτος και ποτέ δε θα είναι, όχι μόνο γιατί είμαστε έθνος ανάδελφον, αλλά γιατί τα κράτη δεν βγαίνουν στον ανταγωνισμό και στην αρένα για να κάνουν «φίλους και εχθρούς». Βγαίνουν για να πάρουν σχετικά ή απόλυτα κέρδη.

* Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας είναι Υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Παν/μιο Πελοποννήσου - συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ).
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Τέτοιου είδους δεδομένα είναι ζωτικής σημασίας για τον εντοπισμό στόχων», η απάντηση των MI5 και MI6

Οι μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας φέρεται πως καταπάτησαν τους κανόνες προστασίας του απορρήτου, συλλέγοντας μεγάλους όγκους δεδομένων πολιτών της χώρας, χωρίς επαρκή εποπτεία, σύμφωνα με απόφαση του δικαστηρίου Investigatory Powers Tribunal (IPT) το οποίο είναι ανεξάρτητο από την βρετανική κυβέρνηση.

Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του το βρετανικό ειδησεογραφικό δίκτυο BBC, καταγγελίες σχετικά με τη συλλογή δεδομένων από τις μυστικές υπηρεσίες MI5 και MI6, έφερε στο φως της δημοσιότητας η οργάνωση Privacy International. Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, ορισμένα από τα δεδομένα που έχουν συλλέξει οι υπηρεσίες δεν συμμορφώνονται με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ECHR).

Ήταν μια «πολύ σημαντική απόφαση», δήλωσε εκπρόσωπος της οργάνωσης.

Στο πλαίσιο της αναθεώρησης των δραστηριοτήτων των μυστικών υπηρεσιών, το IPT εξέτασε τους όγκους δεδομένων που είχαν συλλεγεί -όπως το «ποιος, πού, πότε, πώς και με ποιον» συζητήσεων, όχι ωστόσο το περιεχόμενό τους- καθώς και προσωπικές πληροφορίες πολιτών.

Τέτοιου είδους δεδομένα «είναι ζωτικής σημασίας για τον εντοπισμό στόχων», σύμφωνα με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.

Όπως αναφέρει το BBC, το άρθρο 8 της ECHR αναφέρει, ωστόσο, ότι όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή και ότι οποιαδήποτε παρέμβαση στα προσωπικά τους στοιχεία θα πρέπει να είναι νόμιμη και αναγκαία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κανόνες σχετικά με τον όγκο των δεδομένων που μπορεί να συλλέγει με νόμιμους τρόπους τέθηκαν σε ισχύ τον Φεβρουάριο του 2015 - ωστόσο, οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας ξεκίνησαν να τους εφαρμόζουν αργότερα μέσα στον ίδιο έτος. Στους κανόνες αυτούς περιλαμβάνονταν οδηγίες ως προς τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να γίνει η συλλογή, η διαχείριση και η καταστροφή των δεδομένων αυτών.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι ΗΠΑ φοβούνται επίσης πως η ISIS θα προσπαθήσει να χρησιμοποίησει και χημικά μέσα κατά τη διάρκεια των μαχών

Οι τζιχαντιστές της ISIS στη Μοσούλη χρησιμοποιούν, σύμφωνα με τα όσα αναφέρουν οι ΗΠΑ, αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες καθώς οι ιρακινές, οι κουρδικές και οι σιιτικές δυνάμεις περικυκλώνουν την πόλη.

Οι ΗΠΑ φοβούνται επίσης πως η ISIS θα προσπαθήσει να χρησιμοποίησει και χημικά μέσα κατά τη διάρκεια των μαχών, αν και θεωρείται πως η οργάνωση δεν έχει αναπτύξει υψηλές τεχνικές δυνατότητες χημικού οπλοστασίου.

Πριν την επίθεση, οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν αρχίσει να περισυλλέγουν σε τακτικά διαστήματα υπολείμματα όλμων για να τα εξετάσουν για χημικά στοιχεία, δεδομένης της χρήσης από την ISIS τους προηγούμενους μήνες δραστικής χημικής ουσίας, παράγωγου της μουστάρδας, ανέφερε αμερικανός αξιωματούχος στο Reuters.

Οι αμερικανικές δυνάμεις επιβεβαίωσαν την παρουσία ενός παραγώγου θείου και μουστάρδας σε θραύσματα πυρομαχικών την ISIS, στις 5 Οκτωβρίου, σύμφωνα άλλη πηγή. Στόχοι του Ισλαμικού Κράτους υπήρξαν τοπικές ομάδες, όχι αμερικανικές ή συμμαχικές, διευκρίνισε.

Από την πλευρά τους, η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού και της Ερυθράς Ημισελήνου και ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης ανέφεραν την Τρίτη ότι επίσης προετοιμάζονται για να αντιμετωπίσουν τη χρήση χημικών όπλων κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών.

Οι αμερικανοί αξιωματούχοι δεν πιστεύουν ωστόσο ότι οι τζιχαντιστές της ISIS έχουν καταφέρει να παρασκευάσουν χημικά όπλα με ιδιαίτερα θανατηφόρα αποτελέσματα. Οι χημικές ενώσεις παραγώγων της μουστάρδας μπορούν να ερεθίσουν έντονα το δέρμα και τα πνευμόνια, αλλά σε χαμηλές δόσεις δεν μπορούν να προκαλέσουν το θάνατο.

Στο Ιράκ βρίσκονται περίπου 5.000 Αμερικανοί στρατιώτες. Πάνω από 100 είναι ενσωματωμένοι σε δυνάμεις ιρακινές και Κούρδων Πεσμεργκά στην επίθεση της Μοσούλης, δρώντας ως σύμβουλοι διοικητών και βοηθώντας τους να εστιάσουν τις αεροπορικές επιθέσεις στους σωστούς στόχους, είπαν αξιωματούχοι, αλλά δεν βρίσκονται στις πρώτες γραμμές επίθεσης.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα έχει υπολογίσει το σύνολο των αμάχων που παραμένουν στη Μοσούλη στο 1 εκατομμύριο περίπου, ο αριθμός των οποίων θα δυσκολέψει το Ιράκ και τους δυτικούς συμμάχους του να εξωθήσουν την οργάνωση με βία.

«Αν δεν επιτύχουμε να βοηθήσουμε τους κατοίκους καθώς εγκαταλείπουν την ISIL, αυτό θα μας εκθέσει στην επιστροφή της ISIL», είπε σε δημοσιογράφους στην Ουάσιγκτον ο Ομπάμα.

Ο OHE αναμένει μαζική μετακίνηση του πληθυσμού, τον οποίο επίσης υπολογίζει στο ένα εκατομμύριο ανθρώπους, με περίπου 700.000 να χρειάζονται επείγουσα βοήθεια.

Η πτώση της Μοσούλης, του τελευταίου μείζονος προπυργίου των τζιχαντιστών στο Ιράκ, θα σηματοδοτήσει την ήττα των σκληροπυρηνικών σουνιτών τζιχαντιστών στο Ιράκ, αλλά μπορεί επίσης και να οδηγήσει σε διαμάχες για εδάφη μεταξύ ομάδων που πολέμησαν η μία εναντίον της άλλης μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσείν το 2003.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο ηγέτης του Ισλαμικού Κράτους βρίσκεται ανάμεσα στους χιλιάδες σκληροπυρηνικούς τζιχαντιστές που παραμένουν στην πόλη, το οποίο σημαίνει ότι η μάχη για να ανακόψουν την πρόοδο της συμμαχίας θα είναι ιδιαίτερα σφοδρή. Σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, στη Μοσούλη βρίσκονται μερικοί από τους καλύτερους μαχητές του ΙΚ.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Καραμπελιά

(...) στην ύστερη μεταπολιτευτική περίοδο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η εμφύλια διαμάχη καθίσταται ουσιαστικά άνευ αντικειμένου και ουσιαστικού διακυβεύματος. Ιδιαίτερα μετά την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού, τη σύγκλιση σοσιαλδημοκρατίας και Δεξιάς στην Ευρώπη και τη διασφάλιση της θεσμικής ισότητας αριστερών και δεξιών πολιτών. Οι συνέπειες του ψυχρού πολέμου έχουν ξεπεραστεί διεθνώς, ενώ εκείνες του εγχωρίου εμφυλίου έχουν επουλωθεί στο λαϊκό σώμα – γι’ αυτό και η εμφυλιοπολεμική ροπή επιβιώνει πλέον αποκλειστικά ως μηδενισμός. Προνομιακός χώρος εκδήλωσής του αποτελεί η κυριαρχία των κάθε είδους μηδενιστικών ρευμάτων στα νεολαιίστικα κινήματα και η παράλληλη μεταβολή του εθνομηδενισμού σε κυρίαρχη ιδεολογία των ελίτ.

Μία κατ’ εξοχήν μηδενιστική εξέγερση –που εκδηλώθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα–, εκείνη του Δεκεμβρίου του 2008, θα την ακολουθήσει και η εξίσου μηδενιστικού χαρακτήρα υποστροφή του κινήματος των «αγανακτισμένων». Οι ενυπάρχουσες σε αυτό το κίνημα δημιουργικές δυνατότητες μιας επανεδαφικοποίησης της ελληνικής –κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής– πραγματικότητας εξοβελίστηκαν και κατακλύστηκαν από τον κυρίαρχο μηδενισμό που ανέδειξε στο πολιτικό προσκήνιο τη «Χρυσή Αυγή», τον Πάνο Καμένο, ή τον... Βασίλη Λεβέντη και, προπαντός, επέτρεψαν στους εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ να αναρριχηθούν στην κυβέρνηση...

Και εάν οι παλιές εμφύλιες διαμάχες είχαν καταστεί μια τελετουργία χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, μια και η Αριστερά είχε πλέον μεταβληθεί σε συγκυβερνήτη της Δεξιάς, οι υπαρκτές και οξυνόμενες κοινωνικές αντιθέσεις οδηγούν σε μια γενικευμένη κοινωνική ανομία χωρίς κανένα πρόταγμα, που διοχετεύεται στην ανορθολογική και ατομικιστική βία των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών (από τους χούλιγκαν μέχρι την αυξημένη βία της νέας εγκληματικότητας). Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, κριτικάραμε ορισμένες αναρχικές και αριστερίστικες ομάδες μέσα στα πανεπιστήμια, τονίζοντας πως η συστηματική χρήση βίας απέναντι στους αντιπάλους, έναντι επιχειρημάτων, εθίζει στη βία μια κοινωνία όπως η ελληνική, όπου το επίπεδο της διαπροσωπικής βίας ήταν εξαιρετικά χαμηλό. Και καθώς το φαινόμενο γενικεύθηκε, ιδιαίτερα στη δεκαετία του 2000, τονίζαμε μονότονα πως αυτές οι πρακτικές ανοίγουν τον δρόμο στη γενίκευση και μιας ακροδεξιάς φασιστικής βίας. Πράγμα που επιβεβαιώθηκε μετά το 2010.

Από το 2006-2007, κριτικάραμε έντονα τον νεοπαγή τότε Σύριζα για το γεγονός ότι, μέσα από τις επαναλαμβανόμενες σχεδόν κάθε Πέμπτη διαδηλώσεις, επέτρεπε να γίνεται κομμάτια η Αθήνα από ομάδες που, με λοστούς, μπαλτάδες και βαριοπούλες, κατέστρεφαν συστηματικά τράπεζες, μαγαζιά και αυτοκίνητα. Αποκορύφωμα αυτής της λογικής, που πήρε τα χαρακτηριστικά μιας μηδενιστικής πρόβας τζενεράλε, υπήρξε και ο Δεκέμβρης του 2008. Τότε, σε εκατοντάδες σχεδόν πόλεις και κωμοπόλεις της Ελλάδας, ρίζωσε ένα φαινόμενο μετατροπής του διάχυτου ατομικισμού της νεολαίας σε πολιτικό μηδενισμό που έδωσε, δύο χρόνια μετά, το ανοσιούργημα της Marfin.

Η έλλειψη κοινωνικού και εθνικού οράματος αποτελεί το ιδεολογικό υπόβαθρο στο οποίο θα οικοδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στη δεκαετία του 2000 και θα ενσωματώσει σταδιακώς ένα μεγάλο μέρος της εκτός ΚΚΕ Αριστεράς. Το υποκατάστατο της έλλειψης οραμάτων, εκτός από μια νεφελώδη αντιπαγκοσμιοποιητική και δικαιωματική ιδεολογία, θα ανευρεθεί σε μια φαντασιακή και εν τέλει εμφυλιοπολεμική αναφορά στην «Αριστερά και τις αξίες της». Αυτή η μυθική επίκληση καθώς και το παράλληλο «μίσος» για τη Δεξιά, συναντούσε εν τοις πράγμασι τη διάχυτη αντιεξουσιαστική ιδεολογία του μίσους για την «εξουσία» και τους «μπάτσους». Ιδεολογία που είχε καταστεί κυρίαρχη στο μεγαλύτερο μέρος των αριστερών νεολαιών και του αριστερισμού, μετά από δύο ή τρεις δεκαετίες ηγεμονίας του αντιεξουσιαστικού αναρχισμού στο melting pot της πλατείας Εξαρχείων και των πανεπιστημίων. Εξάλλου, θα μπορούσε άνετα να συναντηθεί, από την άλλη πλευρά του φάσματος, με το «αντιδεξιό» μίσος των Πασόκων, όπως και έγινε εν τέλει όταν επλήγησαν οικονομικά.

Προς την ίδια ρηχή εμφυλιοπολεμική ιδεολογία θα συμβάλει και μια μυθοποιητική «επιστροφή» στο Αντάρτικο, τον Άρη Βελουχιώτη και προ παντός τον Εμφύλιο. Ο Άρης δεν προβάλλεται πλέον ως ο πατριώτης, πρόμαχος ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, αλλά, πριν απ’ όλα, ως ο εχθρός της «Δεξιάς» και ο αυτουργός του «Μελιγαλά». Κεντρικά συνθήματα των αριστεριστών του ΕΜΠ, γόνων των Βορείων Προαστίων, θα γίνουν τα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Μελιγαλάς», «μίσος ταξικό» και άλλα ηχηρά παρόμοια – παρότι, εάν υπήρχε κάποιο «ταξικό μίσος», θα ήταν μάλλον εκείνο που ένιωθαν εναντίον τους οι λούμπεν πληβείοι της Χρυσής Αυγής! Έτσι κατασκευάστηκε μια νέα «ταξική σύγκρουση» η οποία έπαψε να έχει οποιοδήποτε αυθεντικό ταξικό περιεχόμενο και διοχετευόταν ενάντια στα «βοθροκάναλα», τον... Άδωνι Γεωργιάδη (το βιβλιοπωλείο του οποίου συστηματικά πυρπολούσαν τα «οργισμένα τέκνα» των πενηντάρηδων Συριζαίων), και τον «ακροδεξιό Σαμαρά».

Η νέα ψευδοταξική σύγκρουση είχε απολέσει –ελλείψει κοινωνικού και εθνικού οράματος– κάθε στόχο αυθεντικού μετασχηματισμού της κοινωνίας και της πατρίδας και είχε μεταβληθεί σε ένα απλό όχημα κοινωνικού ή ηλικιακού φθόνου.

Έτσι, όταν άρχισε η οικονομική κατάρρευση και τα μνημόνια, στις πλατείες της αγανάκτησης, εκτός από μια εξαιρετικά συγκεχυμένη και ακαθόριστη ακόμα πρόταση «αλλαγής», εν τέλει κυριάρχησε το μηδενιστικό τέρας το οποίο εξέτρεφε ο εγωτισμός της ελληνικής κοινωνίας και το οποίο ανέδειξε ως κυρίαρχα πολιτικά φαινόμενα τη Χ.Α., τους ΑΝΕΛ και τον Σύριζα.

Αυτός ο μηδενισμός κυριάρχησε πλήρως μετά τις ευρωεκλογές του 2014: στα εύλογα επιχειρήματα μου πως θα αποτελούσε εγκληματικό λάθος να πυροδοτηθούν εκλογές με την ευκαιρία της προεδρικής εκλογής, γιατί θα οδηγούσε τους αντιμνημονιακούς στο να επιλέξουν μεταξύ υπογραφής μνημονίων και καταστροφικού grexit, η απάντηση ήταν στερεότυπα η ίδια: «Τώρα είναι η ευκαιρία και πρέπει να την αδράξουμε». Οι πιο «επαναστάτες» μάλιστα το καρύκευαν και με ολίγον Λένιν, Μάο, Γκράμσι και άλλα ηχηρά παρόμοια περί επαναστατικής συγκυρίας. Όλα τα μέσα ήταν θεμιτά: και η ανοιχτή διαβουκόληση των πολιτών, με τα 12 «κοστολογημένα» (!) δισ. της Θεσσαλονίκης, και η εξαπάτηση του Κουβέλη, και το θέατρο που στήθηκε σε ζωντανή μετάδοση στον «Αντένα», από τον Λαζόπουλο, τον Καμένο, τον Τσίπρα και τον Παπαδάκη, με όργανο τον Χαϊκάλη. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Έτσι εγώ διέκοψα τελεσίδικα κάθε σχέση μαζί τους και έμεινε μόνο ο παλιός φίλος μου Ζουράρις να απολαμβάνει τους καρπούς των... κόπων του.

Στις φιλοσοφικές και ιδεολογικές συζητήσεις των παλαιότερων χρόνων, αναφερόμαστε στην καταστροφή του αστικού πολιτισμού (Παναγιώτης Κονδύλης) και την ανάδυση του ατομικιστικού, ηδονιστικού, καταναλωτικού μηδενισμού στις δυτικές κοινωνίες. Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά του, όχι ως φιλοσοφικό ή ιδεολογικό διακύβευμα, αλλά ως έναν υλοποιούμενο εφιάλτη και, απέναντί του, δυστυχώς, είναι ακόμα λίγοι όσοι έχουν συνείδηση του γεγονότος πως, χωρίς την παρουσία οράματος, το ένστικτο του θανάτου κυριαρχεί απέναντι στο ένστικτο του έρωτα και την ελπίδα.

* Προδημοσίευση από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά «Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς: Η Υπέρβαση», που θα κυκλοφορήσει τις προσεχείς ημέρες από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου