Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Ιουν 2013

Ἱερὸν Κελλίον Μπουραζέρη Ἁγ. Νικολάου

Εἶναι ἕνας χαρακτηρισμὸς ποὺ καὶ παλιὰ ἔδιναν οἱ ἄνθρωποι στὴν ἐποχή τους ἀναπολώντας τὰ περασμένα. Δὲν εἶναι ὅμως ἀρκετός, πιστεύουμε, γιὰ νὰ ἐκφράση τὴν σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα. Τὰ γεγονόντα αὐτὰ καθεαυτά, ἡ μεταξύ τους σχέση, ἡ σύγκλιση, ἡ ἔκταση καὶ ἡ ταχύτητα μὲ τὴν ὁποία ἐξελίσσονται ἀναγκάζουν πολλοὺς νὰ τὴν δοῦν ὡς ἀποκαλυπτική. Ἡ προχωρημένη καὶ γενικευμένη κρίση ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ ὅλα τὰ πεδία -εἶναι περιττὸ νὰ τὰ ἀπαριθμήσουμε- δὲν ἔχει αἴτια οἰκονομικά, πολιτικά, ἀλλὰ πνευματικὰ καὶ φανερώνει ὅτι πίσω ἀπὸ τοὺς ὁρατοὺς κρύβεται ὁ ἀόρατος ἐχθρός τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀνθρωπότητος.

Αὐτὸς ὅμως δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ἀπὸ τὰ κτίσματα, ἱκανότερο βέβαια ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνη τὸ κακό, ὡς πνεῦμα πονηρό, ἀδύναμο ὅμως ἐμπρὸς στὸν Δημιουργὸ καὶ Κτίστη τῶν ἁπάντων. Γι’ αὐτό, καὶ ἂν τὸν συναντήση μὲς στὸν ἄνθρωπο, φεύγει μακριὰ καὶ τὰ σχεδιά του ματαιώνονται. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ χρησιμοποιεῖ ὅλα τὰ μέσα γιὰ νὰ ἁλώσει ἰδιαίτερα τὶς ὀρθόδοξες χῶρες, ὥστε, καὶ ἂν αὐτὲς εἶναι μικρὲς καὶ ἀδύναμες σὰν τὴν Ἑλλάδα μας. Τὸν φοβίζουν ὅσο τίποτε ἄλλο οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ λαοὶ ποὺ ἔχουν μέσα τους Χριστό, γι’ αὐτό, στὴν ὕστατη προσπάθειά του νὰ ἀπομακρύνει τὴ Χάρη ποὺ ἔλαβαν μὲ τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρίσμα, ἔχει ἐπιστρατεύσει ὅλη του τὴν πονηρὶα καὶ τοὺς πιὸ ἔμπιστους συνεργάτες του.

Μὴν παρασυρθοῦμε ὡστόσο ἀπὸ τὰ κατορθώματα ποὺ ἔχει νὰ ἐπιδείξη στὴν ἐποχή μας καὶ τὸν θεωρήσουμε κυρίαρχο τῶν πάντων. Ὁ μόνος Δυνατὸς, ὁ Παντοκράτωρ εἶναι μαζί μας, μέσα μας, ὅταν βέβαια τὸν ἀκολουθοῦμε ἀπαρνούμενοι τὸν ἑαυτό μας καὶ γινόμαστε μέλη ζωντανὰ τοῦ Σώματός του, τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του μᾶς ἔδωσε τὴν δυνατότητα, ἂν ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς καὶ τὸ παράδειγμά Του νὰ γινόμαστε μέτοχοι τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Του Πνεύματος ἡ ὁποία ἀνασταίνει τὶς ψυχὲς ἀπὸ τώρα καὶ θὰ δοξάση τὰ ἀναστημένα σώματα στὴν Δευτέρα Παρουσία Του. Ἐμεῖς ἀδικήσαμε τὸν ἑαυτό μας, λησμονώντας τὴν ὕψιστη αὐτὴ τιμὴ ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, νὰ γίνη ἄνθρωπος, ὥστε νὰ μᾶς δώση τὴν δυνατότητα νὰ γίνουμε ἐμεῖς θεοὶ κατὰ Χάριν.

Ἂν ἀναλογιστοῦμε αὐτὲς τὶς ἀλήθειες θὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι αἴτιοι τοῦ κακοῦ καὶ εἰδικά τῆς σημερινῆς κατάστασης εἴμαστε ἐμεῖς ἐφ’ ὅσον μποροῦμε νὰ τὰ ἀποτρέψουμε μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ καὶ δὲν τὸ κάνουμε. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ βασικὴ εὐθύνη δὲν ἀνήκει τόσο στὸν εἰσηγητὴ τῆς κακίας ὅσο σὲ ἐμᾶς ποὺ ἔχουμε τὴν δύναμη καὶ δὲν τὴν ἐνεργοποιοῦμε.

Ἀκοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην (ἀρετή) αὐτοῦ καὶ ταῦτα πάντα (τὰ γήινα) προστεθήσεται ὑμίν» καὶ ὡς χριστιανοὶ τὸ δεχόμαστε, ἀλλὰ μόνο στὴν θεωρία. Στὴν καθημερινὴ ζωὴ τὸ πρωταρχικὸ ἐνδιαφέρον μας ἔχει μεταφερθῆ ἀπὸ τὸν οὐρανό, «ὅπου ὑπάρχει τὸ πολίτευμά μας» ἡ ἀληθινὴ πατρίδα μας, σὲ τούτη ἐδῶ τὴν γῆ στὴν ὁποία μᾶς ἔφερε ὁ Θεὸς μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

«Οὐδεὶς ἀναβέβηκε εἰς τὸν οὐρανὸν μετὰ ἀνέσεως» μᾶς λέει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας μὲ τὸ στόμα τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ καὶ ὅλων τῶν ἁγίων της. Ἐμεῖς θεωροῦμε τὴν ἄνεση ὡς αὐτονόητο δικαίωμα καὶ τὴν ἐπιδιώκουμε μὲ κάθε τρόπο καὶ χωρὶς καμμία συστολή. Ἔτσι ὅμως καλλιεργοῦμε ἀντὶ νὰ καταπολεμήσουμε τὴν φιλαυτία μας καὶ προετοιμάζουμε τὴν ψυχή μας νὰ ἀναζητήση καὶ νὰ δεχθῆ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὴ εἶναι ποὺ ἀπομακρύνει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ νεκρώνει ἔτσι τὴν ψυχή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μᾶς βρίσκουν ὅλα τὰ κακά, ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ καὶ στὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ στὴν αἰώνια.
Δὲν ἁμαρτάνει βέβαια ὅποιος χρησιμοποιεῖ εὐχαριστιακὰ καὶ ἀπολαμβάνει ἔννομα τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ ἴδιος μᾶς τὰ ἔδωσε γιὰ νὰ ἀναγώμεθα σ’αὐτόν.
Ἁμαρτωλὰ δὲν εἶναι κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ τὰ γήινα ἀγαθά, ἀλλὰ ἡ ἐμπαθὴς προσκόλληση σὲ αὐτά.
Αὐτὴ εἶναι ἀκριβῶς ἡ μεγάλη πτώση μας γι’αὐτὸ καὶ τώρα ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ τὰ πάρουν στὰ χέρια τους καὶ νὰ μᾶς τὰ στεροῦν οἱ ἐχθροί του, μήπως συνέλθουμε ἀπὸ τὴν ἀχαριστία μας καὶ καταλάβουμε ὅτι αὐτὸς εἶναι ἡ πηγὴ κάθε ἀγαθοῦ. Ἀλλὰ αὐτὴ δὲν θὰ εἶναι καὶ ἡ ἔσχατη πτώση;
Τὸ ὅτι θὰ προτιμήσουν οἱ πολλοὶ ἐκεῖνον ποὺ θὰ τοὺς ὑποσχεθῆ ὅτι θὰ τοὺς ἐξασφαλίση τὰ γήινα ἀγαθὰ ἀδιαφορώντας γιὰ τὰ οὐράνια καὶ πνευματικὰ καὶ κωφεύοντας στὴν ὁλοκάθαρη καὶ πατρικὴ φωνὴ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία τους βεβαιώνει μέσα ἀπὸ τὶς Ἅγιες Γραφὲς ὅτι στὴν μέλλουσα ζωὴ θὰ πᾶνε μαζὶ μ’ αὐτὸν ποὺ ἀκολούθησαν στὴν παρούσα.

Ἐκεῖνο ποὺ ζητᾶ ἡ ψυχὴ μας εἶναι ἀδύνατον νὰ μᾶς τὸ χαρίση ἄλλος ἐκτὸς ἀπὸ Αὐτὸν ὁ ὁποῖος μᾶς ἔπλασε ἀλλὰ καὶ μᾶς ἀνέπλασε μὲ τὴν Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Δικαιοῦται ὡστόσο νὰ εἶναι, καθὼς λέει ὁ ἴδιος, Θεὸς ζηλότυπος καὶ θέλει νὰ Τὸν ἀγαποῦμε ὅπως μᾶς Ἀγαπᾶ Αὐτός, μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά. «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν» μᾶς παραγγέλλει στὴν Π.Διαθήκη καὶ «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς δυνάμεώς σου» στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ ὡς πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.

Ἂς ἐπιστρέψουμε λοιπὸν μὲ τὴν μετάνοια στὴν ἀγκαλιά Του παρακαλώντας Τον νὰ μᾶς δώση τὴν διάθεση νὰ Τὸν ἀναζητήσουμε, νὰ θέλουμε νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε καὶ αὐτὸ νὰ γίνει τὸ πρῶτο μέλημα τῆς ζωῆς μας. Ἂς φροντίσουμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ πλῆθος καὶ τὸ μέγεθος τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μὴ δικαιολογοῦμε συνεχῶς τὸν ἑαυτό μας. Ὅπως δὲν ὠφέλησε τοὺς πρωτοπλὰστους ἡ δικαιολογία καὶ ἡ μετάθεση τῆς εὐθύνης, ἔτσι καί μᾶς. Δὲν θὰ εἶχε ὁ νοητὸς ὄφις οὔτε οἱ συνανθρωποί μας τὴν δυνατότητα νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεό, ἂν ἐμεῖς εἴχαμε μείνει πιστοὶ στὴν Πατρική Του ἀγάπη καὶ εἴχαμε ἐκτιμήσει τὰ δῶρα του.

Ὡς Πατέρας φιλόστοργος δὲν ἔπαψε ποτὲ νὰ μᾶς ἀγαπᾶ, ἀλλὰ περιμένει μὲ μακροθυμία τὴν μετανοιά μας.Ὅλα αὐτὰ ποὺ σήμερα συμβαίνουν στὸ προσωπικὸ ἐπίπεδο, στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μᾶς κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. «Ὥρα ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» κατὰ τὸν Ἀπόστολο. Ἂν τώρα δὲν ξυπνήσουμε, σὲ λίγο θὰ εἶναι πολὺ ἀργά. Ὁ ὕπνος θὰ γίνη λήθαργος καὶ νάρκη. Ἡ κακομοιριὰ στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὸν ἑαυτό μας δὲν ἁρμόζει στὶς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα σὲ Ὀρθόδοξους Ἕλληνες. Δὲν μᾶς χάρισε ὁ Ὕψιστος Θεὸς τὴν ὕπαρξη σὰν μία παρένθεση μέσα στὴν ἀνυπαρξία, ὥστε νὰ κυλιώμαστε στὰ γήινα, μάταια ἢ ἁμαρτωλά.Ὅποιος δὲν φοβᾶται τὸν Κτίστη τῶν ἁπάντων φοβᾶται καὶ ὑποδουλώνεται στὰ κτὶσματά Του, ἀλλὰ καὶ ἀντιστρόφως.
Μή μᾶς κυριεύση λοιπὸν ἡ ἡττοπάθεια, ὡς πρόσωπα καὶ ὡς ἔθνος καὶ ὑποκύπτουμε στὶς ἐπιβουλὲς τῶν ὁρατῶν καὶ τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν.
Μᾶς ἔφεραν πρὸ ἀλλεπάλληλων τετελεσμένων γεγονότων ποὺ κανένας μας δὲν θέλει καὶ ὅμως τὰ ἀποδεχόμαστε μοιρολατρικὰ καὶ σχεδὸν ἀδιαμαρτύρητα.

Ἐδῶ ποὺ φθάσαμε εἶναι πλέον ἀδύνατον, ἀνθρωπίνως, νὰ ἐπανέλθουμε στὴν ὁμαλότητα, τὴν λογική, τὴν χαρά, τὴν ἑνότητα, τὴν ἀγάπη, τὴν ἐλευθερία. Ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βγάλη ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο καὶ νὰ μᾶς χαρίση ὅλα τὰ καλὰ εἶναι ὁ Χριστός μας, τὸν ὁποῖο παραγκωνίσαμε καὶ βάλαμε στὴν θέση του, στὸ κέντρο τῆς ζωῆς τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἑαυτό μας. Καὶ θὰ τὸ κάνη ἂν μετανοήσουμε ἔμπρακτα καὶ τοῦ ἀναθέσουμε «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν» ἀπὸ τὶς σωστικὲς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Του Μητρὸς καὶ Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ γένους τῶν Ὀρθοδόξων. Δὲν θέλει μὲ κανένα τρόπο νὰ προσβάλη τὸ πλάσμα ποὺ τίμησε μὲ τὸ κατ’εἰκόνα Του γι’ αὐτό, σεβόμενος τὸ αὐτεξούσιο ποὺ ἄλλοι πασχίζουν τώρα νὰ μᾶς στερήσουν, θέλει τὴν συγκατάθεσή μας.

Ἂν παρ’ ὅλα ταῦτα ἐμεῖς δὲν ταπεινωθοῦμε, ἀλλὰ προτιμήσουμε νὰ αὐτονομηθοῦμε ὁριστικὰ ἀπὸ τὸν φιλάνθρωπο καὶ Παντοδύναμο τὸν Κυριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τότε κι αὐτὸς ἀναγκαστικὰ θὰ μᾶς ἐγκαταλείψη καὶ οὐσιαστικὰ θὰ χάσουμε τὴν ἐπίγεια πατρίδα μας. Ὅποιος ὅμως ξεχωρίσει ἀπὸ τὴν μᾶζα καὶ Τὸν ἀκολουθήσει, θὰ ἔχη τὴν δυνατότητα νὰ κερδίσει τὴν οὐράνια πατρίδα τὴν ὁποία ἐπόθησε καὶ προσδοκᾶ. Καὶ ἂν ὁ Κύριός μας δῆ νὰ ἀλλάζουμε ὁμαδικὰ πορεὶα νὰ μετανοοῦμε σὰν τοὺς Νινευΐτες, μπορεῖ μὲ ἕνα νεῦμα νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν Του, νὰ εὐλογήσει καὶ πάλι τὴν Ἑλλάδα μας καὶ τὶς ψυχὲς νὰ σώσει.

Ἂς ἀγωνιστοῦμε λοιπὸν νὰ ἑλκύσουμε τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Θεὸ καὶ μεταξὺ τους, ὥστε νὰ ἐπικρατήσει ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ὁμόνοια, ὅπως στὸν οὐρανὸ ἔτσι στὴν Ἑλλάδα μας, στοὺς Ὀρθοδόξους λαοὺς -καὶ ποιὸς δὲν τὸ εὔχεται- σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο.

Πηγή "Ενωμένη Ρωμηοσύνη"
Γράφει ο Βλαντίμιρ Αβατκόφ

Γιγαντώνεται το κύμα διαδηλώσεων που ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη για να εξαπλωθεί στην Αγκυρα, τη Σμύρνη κι άλλες πόλεις. Ο Βλαντίμιρ Αβατκόφ, ειδικός σε τουρκικά θέματα, αναλύει την πιθανή απειλητική εξέλιξη και τις απρόβλεπτες συνέπειες στην παγκόσμια κοινότητα.

Εδώ και αρκετές ημέρες δεν λένε να σταματήσουν στην Τουρκία οι αιματηρές μαζικές διαδηλώσεις κατά της πολιτικής του κυβερνώντος κόμματος και υπέρ της παραίτησης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Μόνο στην Άγκυρα, ο αριθμός των διαδηλωτών έφτασε τους 20.000, ενώ για την προστασία των δημοσίων κτιρίων σπεύδουν όχι μόνο αστυνομικοί, αλλά και στρατιωτικοί. Τα γεγονότα αυτά, με βάση τα χαρακτηριστικά και τη δυναμική τους θυμίζουν το κύμα των διαδηλώσεων διαμαρτυρίας στο τέλος του 2010 – αρχές 2011, οι οποίες έδωσαν τα σύνθημα για την έναρξη της Αραβικής άνοιξης στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Τι συνέβη λοιπόν; Η «Αραβική αφύπνιση» έφτασε μέχρι την Τουρκία και θα όπου να ’ναι θα εξελιχθεί σε «θερμό καλοκαίρι»;

Γκεζί, το πάρκο που άναψε τη φλόγα

Την αιτία της έναρξης των μαζικών διαδηλώσεων στην Τουρκία αποτέλεσε ένα ασήμαντο θα έλεγε κανείς γεγονός. Οι τουρκικές αρχές αποφάσισαν να αχρηστεύσουν ένα από τα λίγα πάρκα της Κωνσταντινούπολης, το Γκεζί, το οποίο βρίσκεται στην ευρωπαϊκή πλευρά της πόλης δίπλα από την πλατεία Ταξίμ. Εκεί σχεδιάστηκε να ανεγερθεί ένα εμπορικό κέντρο και πάρκινγκ, καθώς και να διευρυνθεί ο δρόμος σε βάρος του χώρου που θα μείνει ελεύθερος.

Τη συγκέντρωση την οποία οργάνωσαν αυτοί που τάχθηκαν κατά της κοπής των δέντρων, διέλυσε η αστυνομία κάνοντας χρήση δακρυγόνων και αντλιών νερού. Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για μεγάλο αριθμό συλληφθέντων. Απρόσμενα για την κυβέρνηση, εκδηλώσεις αλληλεγγύης άρχισαν σε αρκετές πόλεις της Τουρκίας, οι οποίες σύντομα μετατράπηκαν σε μαζικές διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος της χώρας.

Η καταστροφή του πάρκου και η εκδίωξη της διαδήλωσης για την υπεράσπισή του, όπως και τα παρόμοια γεγονότα που οδήγησαν στην Αραβική άνοιξη, αποτέλεσαν απλώς τον καταλύτη της συσσωρευμένης στην κοινωνία δυσαρέσκειας για την πολιτική της κυβέρνησης.

Σήμερα στην Τουρκία μια μερίδα κατηγορεί το κυβερνών μετριοπαθές ισλαμικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης για εξισλαμισμό της χώρας και μια άλλη για βραδύτητα και υπερβολική καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις.

Υπάρχουν πολλοί οι οποίοι είναι απογοητευμένοι και από την εξωτερική πολιτική της χώρας. Αρκεί να αναφερθεί ως παράδειγμα η αποτυχία που γνωρίζει το δόγμα του υπουργού Εξωτερικών της χώρας Αχμέτ Νταβούτογλου περί «μηδενικών προβλημάτων», το οποίο δεν προβλέπει μόνο την πραγματοποίηση διαλόγου, αλλά την αποκατάσταση της τάξης σε γειτονικά κράτη δια της ισχύος. Ο τουρκικός Τύπος το έχει χαρακτηρίσει ήδη ως «μηδέν γείτονες – μηδενικά προβλήματα».

Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Τουρκική Δημοκρατία συντελέστηκε τα τελευταία 10 χρόνια μια τεράστια μεταμόρφωση και σήμερα η διεθνής κοινότητα έχει να κάνει με μια εντελώς νέα από ιδεολογική άποψη χώρα. Με την άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στην εξουσία, η κοσμική Τουρκία εισήλθε σε μια πορεία εγκαθίδρυσης ενός μετριοπαθούς ισλαμικού μοντέλου κρατικής και κοινωνικής διάρθρωσης, το οποίο οι τούρκοι αναλυτές αντιπαραβάλλουν στο ριζοσπαστικό ιρανικό.

Πως κατέστη αυτό δυνατό; Καθότι, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της Δημοκρατίας, οι στρατιωτικοί με την παραμικρή υποψία απόκλισης από την κοσμική πορεία ανάπτυξης πραγματοποιούσαν πραξικοπήματα, έπαιρναν την εξουσία στα χέρια τους και σύντομα, ύστερα από μια σειρά μεταρρυθμίσεων, την παρέδιδαν ξανά στους πολιτικούς.

Ο Ερντογάν, ωστόσο, απεδείχθη σοφότερος από τους προκατόχους του. Αντίθετα από αυτούς, ενώ ήταν ήδη πρωθυπουργός, δεν έθιγε άμεσα τα θέματα που άπτονταν του Ισλάμ, αλλά αργά - πλην σταθερά - μεταμόρφωνε το δικαστικό σύστημα, ασκούσε επιρροή στο άνοιγμα ποινικών υποθέσεων αναφορικά με τους στρατιωτικούς, δημιουργούσε μια οικονομική βάση διαμέσου των ισλαμικών ταμείων και ανέπτυσσε μια νέα και νομοταγή στη νέα κατάσταση ελίτ.

Διεθνής πολιτικός, οικονομικός και στρατιωτικός κόμβος

Τα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία δεν μπορούν να αφήσουν αδιάφορη τη διεθνή κοινότητα. Η χώρα βρίσκεται μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, μεταξύ Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής. Οι Ευρωπαίοι προμηθεύονται ενεργειακούς πόρους και μέσω αυτής.

Από την εσωτερική πολιτική σταθερότητα στη χώρα εξαρτάται άμεσα η ευρωπαϊκή ασφάλεια, διότι η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ, πολλές σημαντικές βάσεις (για παράδειγμα το Ιντσιρλίκ) και είναι ο στενότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή.

Επιπλέον, από τα γεγονότα στην Τουρκία εξαρτάται άμεσα η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή, καθώς πολλές χώρες της Αραβικής άνοιξης βασίστηκαν στο τουρκικό μοντέλο του μετριοπαθούς Ισλάμ και προσανατολίζονται σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική του Ερντογάν.

Τα ρωσικά συμφέροντα, μπορεί και αυτά να απειληθούν. Τα συμβόλαια αξίας πολλών δισεκατομμυρίων πιθανόν να παγώσουν, αρκεί να αναφερθεί ο πυρηνικός σταθμός στο Ακούγιου, η χρήση των αγωγών, ο τομέας του τουρισμού.

Παρόλα αυτά, αναμένεται ότι σύντομα οι διαδηλώσεις θα εξασθενήσουν. Υπάρχει η πιθανότητα να εξελιχθούν σε επανάσταση ή εμφύλιο πόλεμο, αλλά αυτή είναι πάρα πολύ μικρή. Εν τω μεταξύ, η διεθνής κοινότητα σε περιπτώσεις όπως αυτή θα πρέπει να τηρήσει την αρχή: «Ήλπιζε στο καλύτερο, ετοιμάσου για το χειρότερο».

Η επανάσταση ψάχνει ηγέτη και η αντιπολίτευση ιδεολογία...

Oι διαδηλώσεις στη χώρα προς το παρόν δεν έχουν την υψηλή εκείνη δυναμική ώστε να μετατραπούν σε μια ολοκληρωμένη επανάσταση. Η βασική αιτία γι’ αυτό, είναι η απουσία χαρισματικών ηγετών. Στην τουρκική πολιτική κουλτούρα υπάρχει η παράδοση της καθοδήγησης όχι από το κόμμα, αλλά από μεμονωμένους ηγέτες.

Η αντιπολίτευση στην Τουρκία είναι κατακερματισμένη -όχι από άποψη φατριών- αλλά κοινωνικοπολιτικών αντιλήψεων. Παράλληλα, τα ιδεολογικά πιστεύω και τα ενδιαφέροντα κοινωνικού και ταξικού χαρακτήρα, είναι τόσο πολιτικοποιημένα, ώστε εμπεριέχουν τη δυναμική να εξελιχθούν ακόμη και σε έναν εμφύλιο πόλεμο, εφόσον απουσιάσουν οι πανεθνικές ασφαλιστικές δικλείδες τις οποίες επί 80 χρόνια -πριν την έλευση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης- αποτελούσαν οι αρχές του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Κεμάλ Ατατούρκ.

* Ο Βλαντίμιρ Αβαντκόφ είναι τουρκολόγος, καθηγητής της έδρας στρατιωτικών θεμάτων και της έδρας γλωσσών των χωρών της Εγγύς και Μέσης Ανατολής του Κρατικού Πανεπιστημίου Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας. 

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε μία προσπάθεια εγχώριων παραγόντων να παραχαράξουν ιστορικά γεγονότα τα οποία αφορούν την διαχρονική μας πορεία με τους γείτονες και "άσπονδους" φίλους μας Τούρκους!

Σίγουρα δεν είναι τυχαίος αυτός ο “κατακλυσμός” των καθημερινών Τούρκικων τηλεοπτικών σειρών στα μεγάλα Ελληνικά κανάλια και προσωπικά πιστεύω ότι όχι μόνο δεν τις προμηθεύονται δωρεάν αλλά ίσως και να επιδοτούνται για αυτό από κάποιους που φυσικά εξυπηρετούν τις επιδιώξεις των γειτόνων μας.

Γιατί άραγε αυτά τα σήριαλ δεν μεταγλωττίζονται όπως γινόταν παλιά στα Βραζιλιάνικα και στα Αργεντίνικα σήριαλ;

Προφανώς θέλουν να εξοικειώσουν πολλούς από εμάς με την γλώσσα, με την κουλτούρα αλλά και με την καθημερινότητα των διαχρονικών μας “φίλων” με σκοπό να μας καταστήσουν Τουρκόλαγνους ώστε να αποδεχτούμε τα μελλοντικά τους σχέδια να μας καταστήσουν δορυφόρους και υποτελείς σε αυτό που απεργάζονται, δηλαδλη στην αναβίωση της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Επίσης φαίνεται ότι τα σχεδόν τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς μας, άφησαν ανάμεσα μας και πολλούς Τουρκόσπορους και... Τουρκοσπορίνες", οι οποίες με περίσσια αυθάδεια και μεγάλο θράσος αμφισβητούν τις γενοκτονίες των Ελλήνων (Μικρασιατών και Ποντίων) αλλά και τον χαμό των αμάχων στα παράλια της Σμύρνης το 22’ τον οποίο αποδίδουν σε έναν… Συνωστισμό!

Η λέξη ντροπή περισσεύει και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία παρά μόνο το αυταπόδεικτο, δηλαδή πως όλα αυτά λέγονται και γίνονται από κάποιους στα πλαίσια διατεταγμένης… υπηρεσίας!


Του Steve Watson
Prisonplanet.com
8 Ιουνίου 2013 
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Παρά τα αμέτρητα παραδείγματα που συγκλίνουν προς το αντίθετο, οι επικριτές και αμφισβητίες δεν παύουν να υποστηρίζουν ότι η Λέσχη Bilderberg δεν διαθέτει καμία ισχύ, αλλά αντίθετα είναι απλά ένα «στέκι» όπου συχνάζουν και φλυαρούν πρώην ισχυροί της διεθνούς ελίτ. Σήμερα, ωστόσο, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, έχουν προκύψει αποδείξεις ότι στην σύνοδο αυτή παίρνουν σχήμα οι αυριανές πολιτικές και υπογράφονται συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων μεταξύ των επικεφαλής πολυεθνικών επιχειρήσεων και μεταξύ ηγετών διάφορων κυβερνήσεων.

Σε χθεσινό της άρθρο, με τίτλο «Λέσχη Bilderberg: Συνομωσία; Όχι, απλά η πιο ισχυρή λέσχη στον κόσμο», η λονδρέζικη εφημερίδα The Telegraph αναφέρει ότι αυτές τις μέρες μια μείζονος σημασίας συμφωνία – η σπουδαιότερη στον κόσμο, για την ακρίβεια – άρχισε να δρομολογείται στην σύνοδο της Λέσχης Bilderberg:


«Όσο για τους επικεφαλής επιχειρήσεων, είναι μια τέλεια ευκαιρία για να θέσουν τις βάσεις για μελλοντικές διαπραγματεύσεις», αναφέρει το δημοσίευμα.


Η μεγαλύτερη συγχώνευση πετρελαϊκών κολοσσών συμφωνήθηκε σε σύνοδο της Βilderberg.

«Σύμφωνα με το βιβλίο του Tom Bergin «Spills and Spin», μια ερευνητική ματιά στην ιστορία του πετρελαϊκού κολοσσού BP, όπου επιχειρείται και μια ανάλυση της περιβαλλοντικής καταστροφής στον Κόλπο του Μεξικού λόγω εκτεταμένης διαρροής, ο Λόρδος Browne, επικεφαλής της BP, εκμεταλλεύθηκε κατάλληλα έναν περίπατο πλάι στη Λίμνη Κόμο στη σύνοδο Bilderberg του 2004 στην Ιταλία, για να προτείνει την μεγάλη συγχώνευση της BP με την εταιρεία Shell, από την οποία προέκυψε η μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαίου στον κόσμο».

«Μετά τον περίπατο, ο Λόρδος Browne ήταν βέβαιος ότι η συγχώνευση θα πραγματοποιούνταν», αναφέρει το άρθρο. 

Πράγματι, τα χαρτιά παραμένουν σταθερά «πάνω στο τραπέζι» όσον αφορά στην εν λόγω συμφωνία, ενώ εμπειρογνώμονες του κλάδου εκφράζουν την βεβαιότητά τους για το γεγονός ότι είναι απλά θέμα χρόνου η προώθηση της συγχώνευσης.

Εκπρόσωποι τόσο της ΒP όσο και της Shell συμμετέχουν στην φετινή σύνοδο της Bilderberg, ως συνήθως, καθώς και τα μέλη της ολλανδικής βασιλικής οικογένειας και ο Ολλανδός πρωθυπουργός. Η Shell Oil είναι θυγατρική της Royal Dutch Shell, η οποία ιδρύθηκε βάσει βασιλικής ρήτρας.



Το δημοσίευμα της Telegraph επισημαίνει επίσης πως ο Λόρδος Healey (φωτό), επί σειρά ετών σύνεδρος της Bilderberg, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα υπενθυμίζει τη σημασία των συζητήσεων που διεξήχθησαν εκεί όσον αφορά τις πολιτικές που χαράχθηκαν και κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, αλλά και (κυρίως) κατά τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης:


«Ο Λόρδος Healey θυμάται ακόμη το ρόλο της Bilderberg στην σύγκλιση των «αρχιτεκτόνων» ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης – τον Schmidt, τον Pompidou, τον Giscard d'Estaing, τον Leone – για την διεξαγωγή ανοιχτών συζητήσεων με τραπεζίτες και οικονομολόγους γύρω από τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε να λειτουργήσει το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα.

»Το μεγάλο πλεονέκτημα της όλης υπόθεσης Bilderberg ήταν ότι ποτέ δεν ήταν απαραίτητο να καταλήξει κανείς σε κάποια συμφωνία. Οι σύνεδροι είχαν και έχουν όσο χρόνο χρειάζονται για να συζητήσουν διάφορα ζητήματα με προσωπικότητες που επηρεάζουν τα γεγονότα και τις οποίες κανονικά δεν θα είχαν την ευκαιρία να συναντήσουν».

Και προσθέτει: «Οι σύνεδροι έχουν την ευκαιρία να εκφράζονται ελεύθερα, πολύ πιο ελεύθερα από ό, τι θα συζητούσαν ο καθένας στη χώρα του».

Τον ρώτησα: «Θα μπορούσε, άραγε, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ενιαίο νόμισμα να είχαν λάβει τη μορφή που έχουν σήμερα, χωρίς αυτές τις πρώτες συνεδριάσεις της Λέσχης Bilderberg;»

«Πιστεύω ότι έπαιξαν άκρως σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση και των δύο», μου απάντησε ο Λόρδος . «Αλλά θα ήταν παρακινδυνευμένο να πει κανείς με σιγουριά και σε όλες τις περιπτώσεις, ότι θα είχαν διαμορφωθεί με τη σημερινή μορφή τους».



Πράγματι, έγγραφα που παρουσιάστηκαν σε ζωντανή εκπομπή του BBC και αργότερα κυκλοφόρησαν από την ιστοσελίδα Wikileaks, αποκαλύπτουν ότι μέλη της Bilderberg συζητούσαν για τη δημιουργία του ευρώ, του ενιαίου νομίσματος, σχεδόν 40 χρόνια πριν την πρώτη επίσημη αναφορά στην δημιουργία του στη Συνθήκη του Μάαστριχτ του 1992.

Σε δημοσίευμά της από τον Μάρτιο του 2009, η εφημερίδα EU Observer αναφέρει: 

«Η σύνοδος του ερχόμενου Ιουνίου της Λέσχης Bilderberg, μιας άτυπης ομάδας που απαρτίζεται από κορυφαίους πολιτικούς, επιχειρηματίες και αναλυτές, υπό την προεδρία του κ. Davignon, ίσως να εστιάσει, μεταξύ άλλων, και στη βελτίωση της κατανόησης σχετικά με μελλοντικές δράσεις, όπως ακριβώς συνέβη με τη συμβολή στη δημιουργία του ευρώ στη δεκαετία του 1990».

Όπως έχουμε διεξοδικά τεκμηριώσει, υπάρχουν πολλά παραδείγματα που λειτουργούν ως αδιάσειστα επιχειρήματα υπέρ της άποψης ότι η Bilderberg δεν είναι απλώς ένα «στέκι» για ανταλλαγές απόψεων, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι δημοσιογράφοι του εταιρικού Τύπου, αλλά ένας χώρος όπου διαμορφώνονται συναινέσεις για την εφαρμογή πολιτικών, τόσο στο εθνικό όσο και στο γεωπολιτικό επίπεδο.

Την άνοιξη του 2002, όταν τα «γεράκια του πολέμου» της κυβέρνησης Bush πίεζαν για εισβολή στο Ιράκ το ίδιο καλοκαίρι, τα μέλη της Bilderberg εξέφρασαν την προτίμησή τους  για καθυστέρηση των επιχειρήσεων, με αποτέλεσμα η επίθεση να μην ξεκινήσει πριν τον Μάρτιο του επόμενου έτους.

Το 2006, οι δημοσιογράφοι που είχαν πρόσβαση σε εσωτερικούς κύκλους της Bilderberg προέβλεψαν ότι οι τιμές αγοράς ακινήτων στις ΗΠΑ θα έφταναν πρώτα στα ύψη και αμέσως μετά θα έσκαγε η «φούσκα», με πολύ αρνητικές συνέπειες, γεγονός το οποίο επαληθεύτηκε ακριβώς. 


Τον Ιούνιο του 2008, πληροφορηθήκαμε ότι στην Σύνοδο Bilderberg αποφασίστηκε η δημιουργία των προϋποθέσεων για μια μεγάλων διαστάσεων οικονομική κρίση, γεγονός που ξεκίνησε λίγους μήνες αργότερα, με την κατάρρευση της Lehman Brothers.

Τελετάρχες της «στέψης» ηγετών ανά τον κόσμο

Παράλληλα, είναι άφθονα τα παραδείγματα που αποδεικνύουν το γεγονός ότι η Bilderberg έχει αναπτύξει πλούσια δράση στα πλαίσια του ρόλου της ως «τελετάρχη» της «στέψης» ηγετών ανά τον κόσμο. Η οργάνωση επιλέγει συνήθως προεδρικούς υποψήφιους, πρωθυπουργούς, καθώς και ανώτερους αξιωματούχους των κυβερνήσεων. 


Παρά την ευρέως διαδεδομένη άποψη που ήθελε τον πρώην Βρετανό πρωθυπουργό Tony Blair να ανακηρύσσεται πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου Herman Van Rompuy επιλέχθηκε για το αξίωμα λίγες μόλις μέρες μετά την συμμετοχή του σε συνεδρίαση-δείπνο της Λέσχης Bilderberg.

Και ο Bill Clinton και ο Tony Blair «πλασαρίστηκαν» από τη μυστική οργάνωση στις αρχές της δεκαετίας του 1990, προτού καν αναδυθούν στο πολιτικό προσκήνιο.

Ο υποψήφιος για την θέση του αντιπροέδρου στο πλευρό του Barack Obama, Joe Biden, επιλέχθηκε από τον «επιφανή» της Bilderberg, James A. Johnson, και ο συνυποψήφιος του John Kerry για το ίδιο αξίωμα το 2004, John Edwards, είχε επίσης λάβει το «χρίσμα» από την λέσχη, μετά από μια ομιλία του που απέσπασε θετικές εντυπώσεις στη σύνοδο του 2004.

Παρά το γεγονός ότι τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης, πολλοί «βαρόνοι» των οποίων είναι μέλη της Bilderberg, μονίμως υποτιμούν το ρόλο της επιρροής της λέσχης στα διεθνή δρώμενα, σε ραδιοφωνική συνέντευξή του το 2010 ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ και μέλος της Λέσχης Bilderberg, Willy Claes, παραδέχθηκε  ότι οι συμμετέχοντες στην σύνοδο παίρνουν εντολές να εφαρμόζουν τις αποφάσεις που έχουν διατυπωθεί κατά τη διάρκεια του εκάστοτε ετήσιου συνεδρίου των «μεσιτών εξουσίας» από όλο τον κόσμο.

Αν και τα θέματα της ημερήσιας διάταξης συνήθως αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια της συνόδου της Bilderberg, γνωρίζουμε ήδη ότι η ομάδα πρόκειται να προωθήσει την εκλογή του υποψήφιου για την αντιπροεδρία στο πλάι του Mitt Romney στις επόμενες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, ενώ ο γερουσιαστής της Φλόριντα Marco Rubio παραμένει σταθερά ένας από τους ευνοούμενους της λέσχης.

Ο Rubio έκανε πρόσφατα επίδειξη των απόψεών του για την εξωτερική πολιτική σε ομιλία του στο Ίδρυμα Brookings της Ουάσιγκτον, στα πλαίσια της οποίας κάλεσε τις ΗΠΑ να επιτεθούν στη Συρία και το Ιράν. 

Το ξενοδοχείο The Grove του Watford φιλοξενεί την φετινή σύνοδο.

Τα πράγματα, όσον αφορά το απόρρητο των συζητήσεων κατά τη διάρκεια της συνόδου, άρχισαν να γίνονται κάπως «σκούρα». Η λέσχη έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος αυτού, εξ ου και οι αστεϊσμοί κάποιων σύνεδρων για την πιθανή διεξαγωγή ανοιχτής συνέντευξης Τύπου.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η σύνοδος του 2013 θα πρέπει να θεωρείται ως μια άνευ προηγουμένου «επανάσταση», η οποία προβάλλει εσκεμμένα μια εικόνα ενότητας και σύμπνοιας των μελών στην φετινή συνεύρεσή τους στο ξενοδοχείο The Grove του Watford της Βρετανίας, στα μάτια εκείνων για τους οποίους οι αξίες της διαφάνειας στην διακυβέρνηση και της εταιρικής υπευθυνότητας έχουν τεράστια αξία.

*Ο Steve Watson συνεργάζεται ως συντάκτης και αρθρογράφος στα ιστολόγια Infowars.com και Prisonplanet.com του Alex Jones. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στις Διεθνείς Σχέσεις στο Τμήμα Πολιτικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Nottingham. Έχει σπουδάσει επίσης Λογοτεχνία και Δημιουργικό Γραπτό Λόγο στο Πανεπιστήμιο του Nottingham Trent.



Η αναδημοσίευση ενυπόγραφων άρθρων και μεταφράσεων του ιστολογίου επιτρέπεται μόνο με έγγραφη ενεργή αναφορά στο ιστολόγιο. 

Νίκος Δήμου: «Μια χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη. Κι έχουμε το θράσος να τα βάζουμε με την τρόικα, τη Μέρκελ, τον Ράιχενμπαχ (τους νεοναζί του Στάθη), όταν επί χρόνια δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να κλέβουμε ο ένας τον άλλο κι όλοι μαζί το κράτος (δηλαδή, πάλι εμάς). Αναρωτιέμαι: εκείνοι που βρίζουν το μνημόνιο (και είναι η πλειονότητα) συνειδητοποιούν, άραγε, τη δική μας συμβολή που του άνοιξε την πόρτα; Αν δεν κλέβαμε, δεν εξαπατούσαμε και πληρώναμε τους φόρους μας, θα χρειαζότανε;»
Το άνθος που κακού φύτρωσε και ανθεί στον δικό σας κόσμο… Στο δικό σα μπαξέ που τον πνίξανε τα ζιζάνια της απρέπειας, του θράσους και της ματαιοδοξίας… 
Αλισβερισο-πουστριλίκια και κραυγές άναρθρες, ανάγωγες, αγράμματες… 
Αξεσουάρ εξυπνακισμού στο κουστούμι της μόνιμης μικρότητάς σας… 
Σ’ αυτόν τον κόσμο ζείτε κι αυτόν τον κόσμο μόνο καταλαβαίνετε… 
Άλλος κόσμος για σας δεν υπάρχει…

Σ ’αυτόν τον όμορφο «καθωσπρέπει» κόσμο που «χτίσατε» εσείς οι Νίκοι Δήμοι, οι καταφερτζήδες… Οι επί των πραγμάτων, οι κόβω-ράφτες και αεροπουλητάδες!

Τι να κλέψει ο μεροκαματιάρης από τον άνεργο, ο Δεν-έχω-μία από τον Πανί-με-πανί;

«Χαβούζα με βοθρολύματα, που ζέχνει εκατοντάδες χιλιόμετρα γύρω και μολύνει όλη την Ευρώπη» δεν είναι η δική μας Ελλάδα, «Χαβούζα με βοθρολύματα» είναι η δικιά σας Ελλάδα, η Ελλάδα του δήθεν και του κάπως έτσι…

Η Ελλάδα των μεσαζόντων, των νταβατζοδιαπλεκόμενων, των μιζοφακελαδόρων, των αρπαχτολιγδοπολιτικάντηδων, των νενέκων των εφιαλτών και των κουλτουριάρηδων του κώλου!

Η Ελλάδα του με λένε Δήμου και σας γράφω στο καυ@&; μου!

Η δικιά μας Ελλάδα είναι η Ελλάδα των εργατών, των μαστόρων, των καλλιτεχνών, των ποιητών, των ερευνητών των κτιστάδων και των γραφιάδων… 
Η Ελλάδα του καθαρού μετώπου, της παλικαριάς και της ευθύνης… 
Η Ελλάδα που δεν είδατε και δεν ξέρετε…

Και τη δικιά σας πτωματική Ελλάδα με τους νεοταξικούς προστάτες, τις τρόικες, τις Μέρκελ και τους Ράιχενμπαχ, πάρτε την και βάλτε την στον κώλο σας… Σας τη χαρίζουμε…

Πρακτοράντζες, χαφιέδες, γκριζόλυκοι και λοιπά φασιστοειδή της… «δυτικοθρακιώτικης» διασποράς παίζουν αυτή την ώρα ποδόσφαιρο στη μνήμη του τουρκοπράκτορα Αχμέτ Σαδήκ…
 
Η αφίσα που δημοσιεύουμε σήμερα στο «Προξενείο-Στοπ», αφορά στο 19ο – όπως αναφέρεται – τουρνουά ποδοσφαίρου «Αχμέτ Σαδήκ».  
Διεξάγεται σήμερα (8/6/2013) επί γερμανικού εδάφους και το οργανώνει όχι βέβαια η… ΟΥΕΦΑ, αλλά το αλυτρωτικό «μαγαζί» του κυρίου Χαλήτ Χαμπίμπογλου, ήτοι η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» (ABTTF) μαζί με ένα τοπικό τουρκοσωματείο, που προφανώς υπάγεται στην ίδια (μάλλον πρόκειται για τους… οικοδεσπότες), ενώ από κάτω βλέπετε και τους… Γκρίζσπόνσορες!

Βλέπουμε λοιπόν (αν εξαιρέσουμε δηλαδή την ούτως ή άλλως πασιφανή γελοιότητα του γεγονότος καθ’ αυτό) ότι συντηρείται ετσιθελικά και ο επίσης γελοίος μύθος του… αδικοχαμένου αγωνιστή των μειονοτικών δικαιωμάτων, ενώ είναι πλέον γνωστά βεβαίως πάρα πολλά για τον βίο, την πολιτεία και την – εντός μειονότητας – φασιστική συμπεριφορά που είχε ο αλήστου μνήμης αρχιπράκτορας της Άγκυρας Αχμέτ Σαδήκ.

Πέραν αυτού όμως πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζουν αναμφίβολα και τα χρώματα της αφίσας, ειδικά εκείνα της «Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης» που κοσμούν το έμβλημα των συνδιοργανωτών (κι όχι φυσικά ότι το επίσης αλυτρωτικό σήμα της ABTTF πάει και πολύ… παραπίσω). Όσο για το ποιοι συμμετέχουν στο εν λόγω τουρκο-Γιούρο, ακόμη δεν το μάθαμε. 
Καλά, μη φανταστείτε κι εσείς βέβαια τη Βραζιλία ή την Αργεντινή, συνήθως πρόκειται για 4-5 «ομάδες» από τα παραρτήματα της ABTTF σε διάφορες γερμανικές πόλεις, που ψιλοπαίζουν μεταξύ τους σε κάποιο χωράφι από 1 ημίχρονο και ακολουθεί και μια απονομή (άλλωστε, όπως καταλάβατε, ο σκοπός του τουρνουά είναι οτιδήποτε άλλο, ΕΚΤΟΣ από… αθλητικός).

Μέχρι να μάθουμε περισσότερα πάντως για τη φετινή ποδοσφαιρική πανδαισία (και να σας ενημερώσουμε σχετικά), δείτε εικόνες από το περσινό αντίστοιχο τουρνουά στο σχετικό μας δημοσίευμα Φασίστες παίζουν ποδόσφαιρο με…φόντο τη σημαία της «Ανεξάρτητης Θράκης»! 
Εδώ αρκούμαστε να σας αναδημοσιεύσουμε μόνο 2 φωτογραφίες. 
Στην 1η βλέπετε τα γραφεία του περσινού πρωταθλητή, δηλαδή του «Συλλόγου Δυτικοθρακιωτών Τούρκων» της γερμανικής πόλης Κέλστερμπαχ, με το κύπελλο και φόντο τη σημαία της Ανεξάρτητης Θράκης
Όσο για τη 2η φωτογραφία είναι τραβηγμένη την ίδια μέρα έξω από τα ίδια γραφεία, με τα…καλόπαιδα που κάθονται εκεί, να χαιρετούν στον φακό με το σήμα των Γκρίζων Λύκων

Οπότε, εμείς τι άλλο να πούμε; «Αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι, η ώρα ζυγώνει, αρχίζει το ματς. Τρεχάτε λακέδες, πρακτόρια, χαφιέδες, τρεχάτε κι αρχίζει το ματς»…



* Τίτλος φιλοσοφικού δοκιμίου του Ζακ Μονό, που πραγματεύεται την σχέση της βιολογίας με τις φυσικές επιστήμες.
Είναι πιά κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι η ανατροπή μνημονίων και μνημονιακών κυβερνήσεων δεν πρόκειται να έρθει μέσα από συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας όπως αυτές που γνωρίσαμε πριν δύο χρόνια στην Αθήνα.
Διάφοροι ''αγανακτισμένοι'', ''αποφασισμένοι'', ''αλληλέγγυοι'', και όποιοι άλλοι δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα.
Κακώς βέβαια, και δυστυχώς. Διότι θα έπρεπε ο ελληνικός λαός, ο κάθε λαός, να έχει την ωριμότητα και την αποφασιστικότητα που χρειάζεται για να μπορεί να ανατρέψει λαομίσητες και απορριπτέες κυβερνήσεις και πολιτικές.
Οι λανθασμένες τακτικές όμως της αντιπολίτευσης και γενικά των αντιμνημονιακών δυνάμεων, μαζί με την ορατή αλλά και ανεπαίσθητη (τύπου 5ης φάλαγγας) προπαγάνδα, έχουν δημιουργήσει στον πολίτη την αίσθηση του ''μάταιου'' και την ψευδαίσθηση του ''αδύνατου''.

Τί απομένει; 
Μα αυτό που φοβάται τόσο πολύ το ''σύστημα'' και ο ίδιος ο ''πρωθυπουργός'':
Το τυχαίο γεγονός...

Όποιο και νάναι αυτό Αρκεί να είναι τόσο συνταρακτικό και ''οριακό'' για την κοινή γνώμη ώστε να αποτελέσει την θρυαλλίδα μιάς γνήσιας και απελπισμένης λαϊκής εξέγερσης, που θα αλλάξει την ροή των γεγονότων.

Κι επειδή ακριβώς η κοινή γνώμη δεν είναι κάτι το συγκεκριμένο, αλλά αλλάζει από μέρα σε μέρα, από γεγονός σε γεγονός κι από συγκυρία σε συγκυρία, αυτό το συγκεκριμένο τυχαίο γεγονός είναι εν πολλοίς απρόβλεπτο από τους ''κρατούντες''.
Πριν από λίγα χρόνια για την ''Αραβική Άνοιξη'' η θρυαλλίδα ήταν ο αυτοπυρπολισμός ενός πλανόδιου πωλητή. Πριν λίγες μέρες στην Κωνσταντινούπολη ήταν κάποια δέντρα που θα κόβονταν. Στην μεγάλη Γαλλική Επανάσταση ήταν η δολοφονία κάποιων αγροτών σε μία αγροτική διαμαρτυρία.
Σε εμάς εδώ, με τον λαό ήδη στα κάγκελα θα μπορούσαν να είναι πολλά και διάφορα.
Αρκεί να δούμε την καθημερινή ειδησεογραφία για να καταλάβουμε. 
Σήμερα φερ' ειπείν διαβάζουμε ότι το 35% των υπαξιωματικών και των αξιωματικών σιτίζεται από τα συσσίτια των στρατευμένων! 
Και ότι 13.000 εκπαιδευτικοί οδηγούνται έμμεσα σε παραίτηση λόγω υποχρεωτικών μεταθέσεων! 
Και ακόμα ότι το θέμα των πλειστηριασμών ακινήτων για το 2014 είναι ακόμα ''πάνω στο τραπέζι''!
Είναι λοιπόν νομοτελειακά βέβαιο ότι με τέτοια αβάσταχτη καθημερινότητα το τυχαίο κακό δεν θα αργήσει να γίνει!

Αφού λοιπόν είμαστε ανίκανοι για μία ''φυσιολογική'' αντίδραση που θα οδηγήσει στην λύση του προβλήματος, θα προσβλέψουμε σε αυτό που υπονοεί ο τίτλος:

     Στην αναγκαιότητα της τύχης...
 
Για το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, για τη συζήτηση και τις προτάσεις για τον ενιαίο φορέα

Ανακοίνωση της ΚΟΕ

Η ΚΟΕ βρίσκεται σε διαδικασία συζήτησης και διαβούλευσης σχετικά με την κατάσταση στο ΣΥΡΙΖΑ και τις προτάσεις που γίνονται εν όψει του Συνεδρίου. Προετοιμάζεται για την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο φορέα. Σε Πανελλαδική Σύσκεψη της οργάνωσης που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, έγινε μια πρώτη συζήτηση για αυτά τα θέματα.

Μιας και είμαστε ήδη στη φάση της προσυνεδριακής συζήτησης του ΣΥΡΙΖΑ, συνοψίζουμε παρακάτω τις βασικές ιδέες και σκέψεις μας όπως μέχρι στιγμής διαμορφώνονται, ώστε ανοικτά και καθαρά να είναι σε γνώση όσων ενδιαφέρονται.

Το συνέδριο ως ιδρυτικό σώμα και πολιτικό γεγονός θα πρέπει να μιλήσει και να στείλει μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία, προς το κίνημα και προς το εσωτερικό του.

Α. Προς την κοινωνία

Να αντιληφθεί και να δείξει ότι αντιλαμβάνεται ο ΣΥΡΙΖΑ το μήνυμα της κοινωνίας. Μέσα από ουσιαστικό πολιτικό λόγο και χωρίς κανένα ίχνος υπεροψίας.

Η κοινωνία δεν έχει πάει «στον καναπέ» όπως εύκολα πολλές φορές διατυπώνεται. Βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα που δημιουργούνται από τη σημερινή κατάσταση «ισορροπίας» και πολιτικής εμπλοκής. Στέκεται επιφυλακτικά και κριτικά απέναντι στα κόμματα και τις πολιτικές τους, νοιώθει ότι, ακόμα και οι πολιτικές δυνάμεις που δεν στέκονται απέναντί της, δεν ανταποκρίνονται πραγματικά στις αγωνίες και τις ανάγκες της. Στέλνει αίτημα διάσωσης και διεξόδου από τη σημερινή καταστροφική πορεία.

Η Ελλάδα κρατιέται στη ζωή από την πρωτοβουλία και την αθόρυβη ενεργοποίηση χιλιάδων ανθρώπων. Φαίνεται αυτό στην αλληλεγγύη, τα νοσοκομεία, την παιδεία, την υπευθυνοποίηση για τη διάσωση τομέων, για να κρατηθούν όρθιοι τομείς του κράτους, των υπηρεσιών και της παραγωγής. Είναι απαραίτητη η κοινωνικοπολιτική ανασυγκρότηση χώρων και κοινωνικών ομάδων, όπως η Παιδεία και οι καθηγητές, η Υγεία, η νεολαία, και ο συνδυασμός τους ως βάση για μια νέα κοινωνική αφετηρία σωτηρίας και ανόρθωσης.

Β. Προς το λαϊκό κίνημα

Να υποστηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ σθεναρά την ανάγκη δημιουργίας ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος διεξόδου και ανατροπής και να πάρει πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση αυτή.

Ενός πολιτικού ρεύματος που:
  • θα συγκρουστεί συνολικά με το Πολιτικό Σύστημα. Στην κατεύθυνση κατάκτησης της πραγματικής δημοκρατίας και απονομής της δικαιοσύνης. Σε αντίθεση με την προσπάθειά που γίνεται να ανασυγκροτηθεί αυτό και πάλι σε βάρος του λαού,
  • θα είναι, ως γνήσιο πολιτικό ρεύμα, ευρύτερο και από τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ. Θα είναι δύναμη υποστήριξης, ελέγχου, εμβάθυνσης της μετάβασης σε ένα μετατροϊκανό ξέφωτο,
  • δεν θα «καπελώνεται» αλλά θα αναδεικνύει μέσα από τη λαϊκή δράση αιτήματα και ανάγκες επιβίωσης, διάσωσης και διεξόδου της χώρας.
Γ. Προς το εσωτερικό του φορέα

Μήνυμα μιας νέας πορείας με αυξημένο το ρόλο της βάσης και του νέου δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Όπως οι συνιστώσες ήταν ουσιαστικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και τώρα είναι αναγκαίο και ουσιαστικό να περάσουμε σε μια νέα φάση, αυτήν του πραγματικά ενιαίου φορέα. Αυτό όμως δεν γίνεται οργανωτικά και με διατάγματα. Πρόκειται για μετάβαση και διαδικασία. Όλοι γνωρίζουν πως τα μεγαλύτερα προσκόμματα προς τον ενιαίο φορέα δεν προέρχονται από τις συνιστώσες γενικώς αλλά κύρια από τη μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, από παλιές συνήθειες και νοοτροπίες.
  • Για να υπάρχει όντως ενιαίος φορέας χρειάζεται πολιτική λειτουργία όλου του κόμματος και ενοποίησή του γύρω από πολιτικές για όλα τα βασικά και ουσιαστικά ζητήματα.
  • Η δύναμη που μπορεί να φέρει αυτή την αναγκαία αλλαγή είναι κυρίως η βάση και το μεγάλο δυναμικό που προσχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο χρόνο. Πρέπει να παίξει το δικό του ρόλο και όχι να προσαρτηθεί στην άσχημη εσωτερική κατάσταση και τις κληρονομημένες παθογένειες.
Συνέδριο ουσίας και κόμμα των μελών

Η ΚΟΕ είχε εκφράσει επιφυλάξεις για τον χρόνο και τον τρόπο προετοιμασίας του συνεδρίου. Έχει επισημάνει ποια είναι, σύμφωνα με τη δική της οπτική, τα ζητήματα που θα έπρεπε να ξεπεραστούν:
  • Η καθυστέρηση του ΣΥΡΙΖΑ να προωθήσει το πολιτικό ρεύμα διεξόδου (ενώ είχε πολύ καλές αφετηριακές προϋποθέσεις μετά τις εκλογές).
  • Το υπέρμετρο βάρος που αντίθετα δίνεται σε ορισμένες πλευρές της προετοιμασίας για την ανάληψη της κυβέρνησης.
  • Η σπατάληση του ΣΥΡΙΖΑ σε εσωστρεφείς διαδικασίες και ανταγωνισμούς με αποτέλεσμα να καθιερωθεί, ειδικά από την πρόσφατη Συνδιάσκεψη και μετά, ένα ιδιόμορφο στάτους «διφυούς κόμματος».
Αυτή η πολιτική συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ κόστισε και κοστίζει στη σχέση του με τους λαϊκούς ανθρώπους που δικαιολογημένα περίμεναν αυτή τη χρονιά περισσότερα από το ΣΥΡΙΖΑ.

Συνέδριο ουσίας θα σήμαινε:
  • Κατανόηση των παραμέτρων του νέου πολιτικού κύκλου που άνοιξε μετά τις εκλογές και που μέσα σε αυτόν βρισκόμαστε εδώ και ένα χρόνο.
  • Ανάληψη της ευθύνης για τις καθυστερήσεις μας ανοικτά και ουσιαστικά. Δέσμευση για μια πραγματική πορεία προς τον λαό.
  • Κήρυξη ανένδοτου αγώνα ενάντια στα μνημόνια και την τρόικα, για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη.
  • Προετοιμασία για ένα δύσκολο αγώνα μέσα σε περιβάλλον πολιτικής, οικονομικής και εθνικής κατεδάφισης.
Κόμμα των μελών σημαίνει έμφαση στη βάση του κόμματος και ξεπέρασμα αρνητικών καταστάσεων όπως είναι η πρακτική των «κομμάτων μέσα στο κόμμα», η πολυφωνία και σύγχυση στην εκφώνηση της πολιτικής γραμμής, η κυριαρχία των μηχανισμών, η εσωστρέφεια και ο παραγοντισμός.

Το κλίμα μέσα στο κόμμα

Είναι αναγκαίο να αλλάξει, να γίνει καλύτερο το κλίμα που διαμορφώνεται εσωκομματικά. Ο βασικός παράγοντας για αυτή την αλλαγή δεν είναι κάποιες οργανωτικές ρυθμίσεις μόνο αλλά κύρια η ανταπόκριση στα πολιτικά καθήκοντα, η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, η συμβολή στον πολιτικό αγώνα για τη διέξοδο της χώρας.

Η ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί παρά να προσδιορίζεται από τη μεγάλη πολιτική και κοινωνική αλλαγή που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και οι νέες, η χώρα. Γύρω από αυτή την αλλαγή και την προετοιμασία της θεωρούμε ότι θα πρέπει να προσανατολιστεί η συζήτηση για τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή τη συζήτηση θεωρούμε ότι συμβάλλει και το κείμενο των 30 μελών της Κ.Ε. που δόθηκε στον προσυνεδριακό διάλογο.

Θα πρέπει να δοθεί έμφαση στις διαδικασίες των Οργανώσεων Μελών, τις μαζικές συνελεύσεις, το ουσιαστικό κέρδισμα του δυναμικού που έχει προσεγγίσει το ΣΥΡΙΖΑ. Για να γίνουν αυτά, θα πρέπει η βάση να έχει λόγο, η φωνή της να ακούγεται δυνατά και να καθορίζει την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι να αντιμετωπίζεται απλά σαν ακροατήριο των στελεχών και των διάφορων τάσεων.

Είναι αναγκαία η σφυρηλάτηση μιας νέα ενότητας, όχι μόνο των μελών αλλά όλου του το λαού του ΣΥΡΙΖΑ, όλων όσων πασχίζουν για την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Για το άνοιγμα ενός δρόμου ανατροπών, μετάβασης, ρήξεων με τη τρόικα, τα μνημόνια, το πολιτικό σύστημα. Για την μεταπολίτευση του λαού.

Η ΚΟΕ:

Θεωρούμε ότι μέχρι τώρα αντιμετώπισε με υπευθυνότητα και στη βάση των αναγκών που θέτει η πολύπλοκη πολιτική συγκυρία, τα ζητήματα του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς. Ότι κάναμε σταθερά βήματα σε μια κατεύθυνση πέρα από λογικές σεχταρισμού και αυτοαναφορικότητας. Με το βλέμμα στην επαναθεμελίωση της Αριστεράς, στην Αριστερά του 21ου αιώνα. Έτσι η ΚΟΕ θα σταθεί και τώρα, από θέσεις ουσίας για την επιτυχία του εγχειρήματος. Θα πάρει δραστήρια μέρος σε όλες τις διαδικασίες και θα στηρίξει θέσεις και απόψεις που προάγουν ένα συνέδριο ουσίας και ένα φορέα των μελών του.

Αμέσως μετά τις διπλές εκλογές, από το καλοκαίρι του 2012 και μέχρι σήμερα, η ΚΟΕ πρόβαλλε μια σειρά απόψεις και προτάσεις για το ΣΥΡΙΖΑ και πιο συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων:
  • Για την ενιαιοποίηση του φορέα, για ένα κόμμα – κίνημα που να μην θυμίζει τις, αποκρουστικές για τη λαϊκή πλειοψηφία, κομματικές συγκροτήσεις του σημερινού πολιτικού συστήματος.
  • Για την εισβολή του λαϊκού στοιχείου στο ΣΥΡΙΖΑ, το άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ σε όλο το νέο δυναμικό που τον στήριξε βλέποντας σε αυτόν μια δύναμη διεξόδου από την καταστροφική μνημονιακή πορεία.
  • Για την υπέρβαση του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών και για να μην μεταφερθούν οι παθογένειες κύρια της μεγαλύτερης συνιστώσας μέσα στο νέο ΣΥΡΙΖΑ
  • Για την κατάργηση κάθε «προνομίου» ή ειδικού καθεστώτος στο νέο φορέα και την ενιαία και δημοκρατική διαχείριση του συνόλου των ζητημάτων και δομών του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Για μια ποσόστωση 50% συμμετοχής σε όλα τα όργανα του νέου δυναμικού και της βάσης και την υιοθέτηση κάθε αναγκαίου μέτρου ώστε να επικρατήσει ένα άλλο κλίμα σε όλα τα επίπεδα και τις διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Για τη συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ στην ανάπτυξη μέσα στην κοινωνία ενός μεγάλου πολιτικού ρεύματος ανατροπής και διεξόδου της χώρας.
Πιο ειδικά, η ΚΟΕ:
  • Υποστηρίζει το πέρασμα από το ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών στον ενιαίο φορέα. Αυτό πρέπει να γίνει αναγνωρίζοντας την συνθετότητα μιας τέτοιας μετάβασης και ξεπερνώντας τις όποιες παθογένειες κάθε συνιστώσας. Αλλά και με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες και το ξεχωριστό φορτίο που φέρει κάθε μία από αυτές. Με άλλα λόγια, αντί για διλληματικού χαρακτήρα επιλογές, ανάδειξη μιας πιο δημιουργικής και συνθετικής διαδικασίας. Και αυτό γιατί δεν θα εμπνέει κανέναν ένα κόμμα φραξιών, μηχανισμών και ατέρμονων εσωστρεφών νοσηρών διεργασιών. Μια τέτοια διαδικασία μπορεί να υπάρξει.
  • Τάχθηκε υπέρ ενός μαζικού συνεδρίου και υποστήριξε το μέτρο «1 προς 10», άποψη που τελικά επικράτησε και αποφασίστηκε στην τελευταία συνεδρίαση της Κ.Ε. Είναι θετική αυτή η απόφαση, μιας και συμβάλλει σε ένα συνέδριο που θα είναι λιγότερο κλειστή υπόθεση στελεχών και περισσότερο μαζική διαδικασία. Για ένα συνέδριο πιο κοντά στη μέση συνείδηση των μελών του ΣΥΡΙΖΑ που την θεωρούμε αυτή τη στιγμή ανώτερη από αυτήν που πολλές φορές τείνει να επικρατεί στα «ηγετικά κλιμάκια» του φορέα.
  • Είναι θετική στην εκλογή του προέδρου από το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ενστάσεις σε αυτή την πρόταση δεν απαντούν πειστικά σε ορισμένα ερωτήματα που σχετίζονται με τη μέχρι τώρα κατάσταση και την ποιότητα της δημοκρατίας στο εσωτερικό του φορέα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βαδίσει με τα δικά του χαρακτηριστικά ως μαζικό αριστερό κόμμα στις σύγχρονες ελλαδικές συνθήκες και όχι κόμμα «ιδεολογικής ενότητας» όπου μια ομογενοποιημένη Κ.Ε. εκλέγει και ένα γραμματέα. Άρα δεν βοηθάει απλά να αναπαράγει κανείς κλασικά μοντέλα λειτουργίας απλά και μόνο επειδή ανταποκρίνονται στη συνήθη εμπειρία άλλων αριστερών κομμάτων. Μοντέλα λειτουργίας που η ιστορία δείχνει ότι όσο κι αν ήταν «τυπικά» συλλογικά, πουθενά δεν διασφάλισαν από αρνητικές εξελίξεις και υποχωρήσεις. Αυτές κυρίως είχαν να κάνουν με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές και το βαθμό οικοδόμησης σχέσεων με το λαϊκό παράγοντα.
  • Τάσσεται υπέρ μιας ενιαίας λίστας για την εκλογή των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι τέτοιο θα ήταν σήμερα θετικό βήμα και θα έδινε ένα σαφές μήνυμα μιας διαφορετικής, πιο ενωτικής πορείας. Ας αναλογιστούμε αν η εμπειρία των ξεχωριστών λιστών στη Συνδιάσκεψη βοήθησε κάπου τη λειτουργία, το κλίμα στις οργανώσεις, ακόμα και τον πολιτικό προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα, λειτούργησε αρνητικά κύρια για την ενότητα του φορέα στη βάση του. Δεν είναι λοιπόν «θέμα αρχής» ο τρόπος εκλογής αλλά το σώμα του συνεδρίου έχει κάθε δικαίωμα να αποφασίσει για αυτόν και στις σημερινές συνθήκες η ενιαία λίστα θα είχε σαφώς θετικό αποτέλεσμα.
Όλα τα παραπάνω είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές συνθήκες για ένα ΣΥΡΙΖΑ πρωταγωνιστή σε μια πορεία μετάβασης μαζί με το λαό. Το καθοριστικό στοιχείο είναι ο πολιτικός προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των μερών του στην οργάνωση του αγώνα:
  • Για Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, κοινωνική χειραφέτηση
  • Για την ανατροπή του πολιτικού συστήματος και του μνημονιακού – τροϊκανού καθεστώτος
  • Για τη μεταπολίτευση του λαού
  • Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη
Οι αγώνες, οι εξεγέρσεις, οι πλατείες, τα κινήματα, τα «ΟΧΙ» των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, τη Μεσόγειο, το Νότο, την Ευρώπη, δείχνουν αυτό το δρόμο.