Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Φεβ 2015

Ενεργός παίκτης και συνομιλητής με όλες τις πλευρές

Γράφει ο Σωτήρης Σιδέρης

Η μετατροπή της Ελλάδας σε οικονομικό προτεκτοράτο, η περιθωριοποίησή της στο διπλωματικό πεδίο αλλά και η υποβάθμιση της θέσης της στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που οδήγησαν τη χώρα στο ταπεινωτικό καθεστώς της «ειδικής περίπτωσης», φαίνεται ότι έφτασαν στο τέρμα τους, καθώς μία νέα αφετηρία γίνεται ορατή, στο πλαίσιο της προσπάθειας για ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.
Η επιμονή στην τακτική για νέα διαπραγμάτευση, με στόχο να υπάρξει καινούργια συμφωνία, και η ενεργός συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης στις διπλωματικές διεργασίες γύρω από την κρίση της Ουκρανίας δίνουν νέο τόνο στην εικόνα της χώρας, που σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα αλλάζει θεαματικά προς το καλύτερο.

Στη διπλωματία, ιδιαίτερα, ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, συμβάλλοντας ενεργά και στη διαπραγμάτευση για την επιδιωκόμενη νέα συμφωνία, έχει διαμηνύσει σε Ευρώπη και Ουάσιγκτον ότι η πιθανή κατάρρευση της Ελλάδας σε περίπτωση που αγνοηθούν τα αιτήματά της, θα οδηγήσει σε τρομερά ρήγματα τη στρατηγική ασφάλειας του δυτικού κόσμου, προκαλώντας εύλογες ανησυχίες και προβληματισμό στους συνομιλητές του. Συνολικά δε, η διαπραγμάτευση της χώρας στο πλαίσιο του Eurogroup, της Συνόδου Κορυφής, αλλά και στις όποιες άλλες διεργασίες συντελούνται με τους δανειστές, δείχνει τα πρώτα σημάδια ανάκτησης της αξιοπρέπειας της χώρας, ενώ ήδη υπάρχουν ενθαρρυντικά αποτελέσματα και σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής.

Φαινόμενο προς μελέτη
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση καταγράφεται ένα νέο, πρωτόγνωρο για πολλούς, σκηνικό. Σε Διευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο Κολέγιο των Επιτρόπων, σε αξιωματούχους του Eurogroup, στις αντιπροσωπείες πολλών χωρών στις Βρυξέλλες, μελετούν ήδη το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ», που δείχνει να έχει εντυπωσιάσει το κοινοτικό κατεστημένο με την σοβαρότητα, την ετοιμότητα, την διαπραγματευτική ικανότητα και τον σχεδιασμό του.
Ανάλογη εικόνα μεταδίδεται και από ξένες πρεσβείες σχετικά με το νέο πνεύμα στην εξωτερική πολιτική της χώρας, που αποπνέει σοβαρότητα και μελετημένο προσανατολισμό, ενώ συμβάλλει με ιδέες και προτάσεις που καθιστούν την Ελλάδα μέρος των ζυμώσεων, αφήνοντας πίσω την καταθλιπτική εικόνα της άνευ όρων υποταγής σε προαποφασισμένες πολιτικές και την εν γένει απουσία της χώρας από τα διπλωματικά τεκταινόμενα.

Ξένοι δημοσιογράφοι και αξιωματούχοι πολλών ευρωπαϊκών χωρών εκφράστηκαν με κολακευτικά λόγια για την ελληνική διαπραγματευτική ομάδα που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις Βρυξέλλες στο Eurogroup της 11ης Φεβρουαρίου. Ανάλογη ήταν η υποδοχή που έτυχε την επομένη ο Αλέξης Τσίπρας στην πρώτη του Σύνοδο Κορυφής. Οι ίδιες πηγές σημείωναν ότι για πρώτη φορά, έπειτα από πολλά χρόνια, εμφανίστηκε μία τόσο σοβαρή και καλά μελετημένη αλλά και «ιδιαίτερα σκληρή» ομάδα που ήξερε τι ήθελε και ήξερε πολύ καλά να παίζει παιχνίδια τακτικής. Έτσι, αναφέρουν οι ίδιες πηγές, παρά τον φόβο που ένιωσαν οι Βαρουφάκης, Δραγασάκης, Χουλιαράκης κι οι άλλοι που συνέδραμαν στο έργο τους, απέναντί τους στις συνεχείς και ωμές απειλές για κατάρρευση των τραπεζών και καταστροφή της χώρας, δεν άφησαν το συναίσθημα να τους κυριεύσει, αγνόησαν τις απειλές και αρνήθηκαν να υπογράψουν το κοινό ανακοινωθέν, μεταφέροντας τον φόβο στους αντιπάλους τους. Οι ίδιες πηγές θεωρούν βέβαιο ότι η επίτευξη συμφωνίας θα αναβαθμίσει με μεγάλη ταχύτητα την Ελλάδα στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και θα της δώσει τη θέση που της αξίζει.

Η ασφάλεια της Δύσης
Μέσα σε ελάχιστο χρόνο ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, κατάφερε να δημιουργήσει σημαντικό δίκτυο επαφών και συμμετοχής σε διεργασίες. Ευρισκόμενος σε συνεχή επικοινωνία με τους ομολόγους του της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, της Γερμανίας Φρανκ Σταϊνμάγερ, των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, αλλά και με την ύπατη εκπρόσωπο για την Εξωτερική Πολιτική και την Ασφάλεια της Ε.Ε., Φεντερίκο Μογκερίνι, ο Έλληνας ΥΠΕΞ έχει ήδη αποκτήσει μία πρώτη εικόνα των συσχετισμών, των ισορροπιών και των στρατηγικών σχεδίων κάθε χώρας.

Πρώτος στόχος του κ. Κοτζιά είναι να καταστήσει σαφές στους συνομιλητές του ότι διεθνές σύστημα ασφάλειας και ειδικότερα δυτικό σύστημα ασφάλειας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ενεργό συμμετοχή της Ελλάδας στην πολιτική ασφάλειας. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μας θα πρέπει να έχει «ήσυχα» σύνορα προς ανατολάς, με την Τουρκία, ενεργό ρόλο στις διεργασίες της Μέσης Ανατολής και ισχυρή θέση στην ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Συνομιλώντας, μάλιστα, με τον αμερικανό ομόλογό του το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου, ο κ. Κοτζιάς θέλοντας να ενισχύσει την εμπλοκή της Ουάσιγκτον στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές υπέρ μίας συμφωνίας, του τόνισε ότι μία Ελλάδα αδύναμη ή διαλυμένη δεν έχει τίποτε να προσφέρει στη Δύση. Κατά συνέπεια, μία συμφωνία και μία ισχυρή Ελλάδα είναι προς το συμφέρον όλων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή την δραστηριότητα της ελληνικής κυβέρνησης. Ακόμη και αν διατηρούν επιφυλάξεις, καθώς για την ώρα δεν γνωρίζουν πολιτικά τον ΣΥΡΙΖΑ, ή έχουν αντιρρήσεις για τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ, ακούνε με ενδιαφέρον τις σκέψεις του νέου υπουργού Εξωτερικών, καθώς αγγίζουν τα όρια των στρατηγικών τους ενδιαφερόντων στην ευρύτερη περιοχή. Μετέβη ο Ν. Κοτζιάς στη Μόσχα και αμέσως μετά ενημέρωσε τον Τζον Κέρι, όπως και τον γερμανό ομόλογό του. Η δε επίσκεψή του στο Κίεβο προσελκύει το διεθνές διπλωματικό ενδιαφέρον, καθώς έρχεται μετά τις επισκέψεις κατά σειρά σε Βερολίνο, Μόσχα και Παρίσι. Αν αυτή η κινητικότητα συνδυαστεί με τις κατάλληλες πολιτικές υποδομές από το σύνολο της κυβέρνησης και κυρίως από τον πρωθυπουργό, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι θεαματικά. Ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται να αναλάβει και ο ίδιος πρωταγωνιστικό ρόλο στην «έξοδο» της χώρας στη διεθνή πολιτική σκηνή, αφού όμως πετύχει πρώτα μία συμφωνία που να ανακουφίζει τον ελληνικό λαό από την κρίση που συσσώρευσε εθνικά ερείπια.

Διπλωματικές πηγές προβλέπουν ότι τους επόμενους μήνες, που αναμένονται έντονες διπλωματικές διεργασίες στο πλαίσιο της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και σε διμερές επίπεδο με πολλές χώρες, η ελληνική κυβέρνηση θα επιχειρήσει όχι απλώς να κάνει αισθητή την παρουσία της, αλλά και να εδραιώσει τη θέση της στους διεθνείς οργανισμούς. Για να μπορέσει όμως η κυβέρνηση και ειδικότερα το υπουργείο Εξωτερικών, να ανταποκριθεί στον σχεδιασμό αυτό, απαιτούνται ριζοσπαστικές αλλαγές στη δομή και τον τρόπο παραγωγής της εξωτερικής πολιτικής, ιδέες που προωθεί ο ίδιος ο Νίκος Κοτζιάς.

Ελληνοτουρκικά
Στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις έχει επέλθει στασιμότητα, καθώς η Άγκυρα «μελετά» τη νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα, ενώ στο Κυπριακό παρατηρείται επίσης (αρνητική) στασιμότητα, μια και η Άγκυρα ναι μεν δημιούργησε κάποια τετελεσμένα με το «Μπαρμπαρός», τώρα, ωστόσο, δείχνει αμήχανη για τη συνέχεια. Μέχρι τον Απρίλιο, οπότε και εκπνέει η NAVTEX για έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ, δεν φαίνεται να υπάρχει κινητικότητα και καταβάλλονται προσπάθειες στο παρασκήνιο να ξαναρχίσουν όπως – όπως οι συνομιλίες, πράγμα μη σοβαρό αν δεν γίνουν σεβαστά από την Τουρκία τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Προσκολλημένης στην κρίση της Ουκρανίας, ΕΕ και ΗΠΑ δεν δείχνουν διατεθειμένες να ασχοληθούν με άλλα θέματα. Ο ευρωτουρκικές σχέσεις είναι επίσης σε άσχημο σημείο, τίποτε δεν προχωρά και κάποια στιγμή όλα αυτά θα έρθουν στο προσκήνιο.
Ίσως, βέβαια, κάτι τέτοιο να είναι καλό σενάριο για τη νέα ελληνική κυβέρνηση, υπό την έννοια ότι και η ίδια αναζητά χρόνο για να χειριστεί καλύτερα και με σταθερότερες συμμαχίες τα άμεσα εθνικά προβλήματα, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κυπριακό, τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, αλλά και το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 277




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι ζητά η Αθήνα, ποιές οι θέσεις του Βερολίνου

Λέξη προς λέξη η ελληνική κυβέρνηση και οι Βρυξέλλες “χτενίζουν” τα προτεινόμενα κείμενα για την υποβολή του ελληνικού αιτήματος για παράταση της δανειακής συμφωνίας ώστε να μην εκπνεύσουν οι προθεσμίες και να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της Ελλάδας, αποκάλυψε το Mega στο βραδυνό του δελτίο. Η συμφωνία κρέμμεται από μία κλωστή, καθώς οι Γερμανοί παίζουν παιγνίδια και παραμένουν σταθεροί στις ανθελληνικές θέσεις τους.

Οι δύο πλευρές αναζητούν εκείνες τις λέξεις και τις διατυπώσεις, που θα επιτρέπουν στην κάθε πλευρά να ισχυριστεί πως πέρασε η δική της γραμμή. Οι εταίροι της χώρας μας έχουν δημιουργήσει ένα “πεντάγωνο”, όπου στις κορυφές του βρίσκονται ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, ο Φρ. Ολάντ, ο Μάριο Ρέντσι, ο Ζαν Κλόντ Γιούνκερ και ο Β. Σόιμπλε, και μεταξύ τους επεξεργάζονται σε πρώτη φάση τις ελληνικές προτάσεις, τις οποίες λαμβάνει πρώτος ο επικεφαλής του EuroWorking Group, Τόμας Βίζερ.

Έτσι οι πληροφορίες αναφέρουν πως η φράση “επέκταση δανειακής σύμβασης” ενδέχεται να αντικατασταθεί – μετά τις και τις χθεσινές εκ προοιμίου αντιδράσεις Σόιμπλε – με τον όρο “επέκταση συμφωνίας”.

Σύμφωνα με το συνάδελφο Χρήστο Τσιγουρή, οι ίδιες πληροφορίες υπογραμμίζουν πως ο όρος “δανειακή σύμβαση” αντικαθίσταται με τον όρο “μηχανισμός βασικής οικονομικής βοήθειας από Ελλάδα”, ο όρος “νέα συμφωνία” με τον όρο “νέος διακανονισμός” και ο όρος “σχετική ευελιξία” με τον όρο “ευελιξία”.

Στα κέρδη της ελληνικής κυβέρνησης φαίνεται πως είναι η ένταξη του όρου “ανθρωπιστική κρίση”, ο οποίος επί της ουσίας θα δίνει την δυνατότητα στην ελληνική κυβέρνηση να πάρει μέτρα για την αντιμετώπισή της.

Η κυβέρνηση πάντως χαρακτηρίζει αναμενόμενες τις πιέσεις από την πλευρά των δανειστών και αφήνει να εννοηθεί πως εάν τελικά ναυαγήσει το αίτημα παράτασης τότε θα ζητήσει έκτακτη σύνοδο κορυφής. Ωστόσο ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Βαρουφάκης, εξερχόμενος της Βουλής μετά την ψηφοφορία για τον ΠτΔ, δήλωσε συγκρατημένα αισιόδοξος υπογραμμίζοντας πως εάν όλα πάνε καλά το EWG θα κάνει αύριο την τεχνική ανάλυση και την Παρασκευή μέσω τηλεδιάσκεψης το Eurogroup θα εγκρίνει το ελληνικό αίτημα.

Σύμφωνα με το Mega, πηγές αναφέρουν ότι το ελληνικό αίτημα θα περιλαμβάνει δεσμεύσεις αλλά και όρους που θα αποκλείουν τη μείωση εισοδημάτων. Όπως φαίνεται το κείμενο της Αθήνας θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τα εξής σημεία:

● Παράταση έως το τέλος Αυγούστου
● Τήρηση όρων δανειακής σύμβασης
● Κανένα επιβαρυντικό μέτρο έως τον Αύγουστο
● Όχι υφεσιακά μέτρα (μειώσεις συντάξεων ή αύξηση ΦΠΑ)
● Πρωτογενές πλεόνασμα στο 1,5% έναντι 3% του ΑΕΠ
● Η χρηματοδοτικές ανάγκες της χώρας, που προσδιορίζονται στα 17 δισ. ευρώ για φέτος να καλυφθούν μέσω τις αύξησης κεφαλαίων από τον ELA, της έκδοσης πρόσθετων εντόκων γραμματίων, των πρόσθετων δόσεων από το ΔΝΤ και των εκταμιεύσεων από τον EFSF.
● Υποκατάσταση στόχου αποκρατικοποιήσων με τα κέρδη 1,9 δισ. ευρώ των κεντρικών τραπεζών των κρατών – μελών, τα οποία θα προτείνεται να δοθεί για την αποπληρωμή του ΔΝΤ.

Από την πλευρά του πάντως το Βερολίνο που σέρνει “τον χορό” της σκληρής γραμμής φαίνεται πως έχει θέσει τις εξής κόκκινες γραμμές:

● Παράταση μόνο με ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος
● Όχι σε ακύρωση μεταρρυθμίσεων
● Μέτρα μόνο σε συνεννόηση με τους δανειστές
● Αποπληρωμή δανείων προς όλους
● Συνεργασία και έλεγχος της Αθήνας από τους θεσμούς

Πηγή mignatiou 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Non paper ξεσκεπάζει τις μεθοδεύσεις του Σόιμπλε και της Γερμανίας 
Η Γερμανία επιχειρεί να χειραγωγήσει το Eurogroup κατά της Ελλάδας

Η ελληνική κυβέρνηση κατέθεσε επιστολή προς το Eurogroup ζητώντας εξάμηνη παράταση της δανειακής σύμβασης.
Την ώρα που στις Βρυξέλλες συνεδριάζει το Euro Working Group κάποιοι προσπαθούν να επηρεάσουν αρνητικά τις εξελίξεις. Απέναντι στον ελληνικό λαό βρίσκεται μέρος της γερμανικής κυβέρνησης, με ευθύνη του κ. Σόιμπλε. Την ίδια ώρα, πληροφορίες από Γαλλία, Ιταλία και άλλους υψηλόβαθμους Ευρωπαίους αξιωματούχους αναφέρουν ότι «βλέπουν» θετικά την ελληνική πρόταση με σκοπό να εξασφαλιστεί η σταθερότητα της ευρωζώνης. Είναι φανερό ότι όσοι αντιδρούν, σε εσωτερικό και εξωτερικό, στην προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης είναι όλοι όσοι, στο πρόσφατο παρελθόν, συνέπραξαν σε συμφωνίες που στραγγάλισαν τον ελληνικό λαό και απείλησαν τη συνοχή της ευρωζώνης. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πολιτικό παιγνίδι.

Καταγράφουμε δηλώσεις ευρωπαίων ηγετών και κομμάτων:

* «Η Ιταλία στηρίζει το ελληνικό αίτημα», δηλώνει στην L’ Espresso, ο υπουργός Οικονομικών Πιέρ Κάρλο Παντοάν.

* Ο πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, δεν σχολιάζει την γερμανική απόρριψη και παραπέμπτει στα κράτη – μέλη του ευρώ για να αξιολογήσουν το ελληνικό αίτημα.

* Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζ. Κλ. Γιουνκέρ, δηλώνει ότι η επιστολή αποτελεί ένα θετικό πρώτο σημάδι που επιτρέπει ένα λογικό συμβιβασμό με σκοπό την σταθερότητα της ευρωζώνης.

* Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ δηλώνει ότι «δεν μπορούμε να κλείνουμε την πόρτα στις συνομιλίες με τους Έλληνες».

* ΟΙ Γερμανοί «Πράσινοι» αντέδρασαν κάνοντας λόγο για ότι «η χυδαία απόρριψη του Σόιμπλε μπλοκάρει μια κοινή λύση».

* Ο Μπερντ Ρίξινγκερ (Die Linke) επισημαίνιε ότι η κυβέρνηση της γερμανικής κυβέρνησης θέλει «να ταπεινώσει και να ρίξει στα γόνατα την αριστερή κυβέρνηση».

Επί της ουσίας η γερμανική κυβέρνηση έχει ήδη μπει στη διαπραγμάτευση και προσπαθεί να προκαταβάλει αποφάσεις του Eurogroup, πιέζοντας τους εταίρους. Επαναλαμβάνουμε ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν δέχεται τελεσίγραφα –ούτε και δίνει, βέβαια. Και επισημαίνουμε ότι, για πρώτη φορά, στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων τίθεται, με τον πιο επίσημο τρόπο, η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Στην πρώτη, μάλιστα, παράγραφο της επιστολής αναφέρεται στην «κοινωνική δικαιοσύνη» προκειμένου για απαλυνθεί «το σημαντικό κοινωνικό κόστος της διαρκούσας κρίσης».

Η ελληνική κυβέρνηση κάνει όλα τα αναγκαία βήματα για να καταλήξει σε αμοιβαία επωφελή συμφωνία με τους ευρωπαίους εταίρους. Μόνο μια τέτοια συμφωνία εγγυάται, από τη μια μεριά, το μέλλον του ελληνικού λαού, και από την άλλη, τη σταθερότητα της ευρωζώνης. Είμαστε βέβαιοι ότι η κινητοποίηση του λαού μας σε συνδυασμό με τις ευρωπαϊκές φωνές της νηφαλιότητας, θα εξασφαλίσουν την τελική επικράτηση της κοινής λογικής. Αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει δεκτά τελεσίγραφα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τώρα γίνεται κατανοητή και η ξαφνική εμφάνισή τους
Η Γερμανία παίζει τα ρέστα της και απειλεί τους πάντες, νιώθοντας πως χάνει μέρος της ισχύος της στην Ευρώπη

Αποτελεί πραξικόπημα η παρέμβαση του γερμανικού ΥΠΟΙΚ, λίγα λεπτά μετά την θετική τοποθέτηση Γιουνκέρ που είχαμε αποκαλύψει από το πρωΐ ότι θα γινόταν.
Ο πρόεδρος της Κομισιόν έστειλε αυστηρό μήνυμα στο Βερολίνο, που ανταπάντησε με… εκβιασμό!
Παλιά τους τέχνη, κόσκινο.
Ο εκβιασμός έγκειται στα Luxleaks και γίνεται πλέον φανερό πως πολιτεύεται η Γερμανία.
Στηρίζει την παντοκρατορία της πάνω σε εκβιαζόμενους, τοποθετημένους από τους ίδιους τους γερμανούς ως επί τω πλείστον. Κάπως έτσι, παραδόθηκε και η Ελλάδα από την εποχή του Σημίτη.

Μέχρι στιγμής ο Γιούνκερ δεν φαίνεται να κάνει πίσω, ενώ αναμένεται και τηλεφωνική συνομιλία του προέδρου της Κομισιόν με ανώτατο πολιτειακό παράγοντα της Ελλάδας.

Το σημαντικό είναι πως όσο η Γερμανία εκνευρίζεται, τόσα περισσότερα λάθη θα κάνει απέναντι στην Ευρώπη, αλλά και -κυρίως- απέναντι στην Ελλάδα. Και τα λάθη αυτά πρέπει να τα εκμεταλλευτεί κατάλληλα το ελληνικό επιτελείο διαπραγμάτευσης, αλλά και ο υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Λαζάρου Γιάννης

Είτε με μνημόνιο, είτε με επέκταση, είτε με παράταση, οι μεταρρυθμίσεις που έγιναν νόμοι του ελληνικού κράτους ήρθαν για να μείνουν. Ήδη εκτελούνται με βαθιά πίστη από την νέα κυβέρνηση αποδεικνύοντας την ρήση των οικονομικών κυβερνητικών προσώπων ότι με το 70% των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων η κυβέρνηση είναι σύμφωνη.

Αυτή την στιγμή περιμένουμε την καινούρια συμφωνία για το αν θα μπουν νέα μέτρα στην «δανειακή επέκταση» του κυρίου Βαρουφάκη, που θα έχουν ως θύματα και πάλι τους Έλληνες. Και όταν λήξει αυτός ο χρόνος και πάρουμε την δόση των δανεικών, μία νέα συμφωνία έρχεται στα μέσα του καλοκαιριού για την οποία δεν γνωρίζουμε τίποτε.

Φάνηκε καθαρά ότι η κυβέρνηση μπορεί να έχει την τάση να κάνει ρήξη στα λόγια με τους εταίρους αλλά με τίποτε δεν θέλει να κάνει ρήξη με το κατεστημένο που έχει εδραιωθεί μέσω μνημονιακών νόμων. Στην ουσία, δηλαδή, το πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι η επιστροφή στην ανάπτυξη του λαού, αλλά για το αν το επιτόκιο του νέου δανεισμού θα είναι χαμηλό ή υψηλό και υπό ποιους όρους. Πλήρης αποδοχή ενός χρέους το οποίο συνεχίζει ένας λαός να ξεπληρώνει.

Το σημαντικότερο μνημονιακό μέτρο της άμεσης είσπραξης φόρων «100 δόσεις» -για το οποίο είχε έρθει σε δήθεν ρήξη η κυβέρνηση Σαμαρά με την Τρόικα- ήρθε η κυβέρνηση Τσίπρα να το κάνει καθεστώς τάζοντας ελαφρύνσεις. Το μνημονιακό ιδιωτικό χρέος που επέβαλλαν οι δανειστές στους Έλληνες, ήρθε η κυρία Βαλαβάνη να το αποδεχθεί, και όχι να το κουρέψει, αποδεχόμενη ότι οι Έλληνες είναι φοροφυγάδες και όχι αναγκαστικοί φορο-οφειλέτες. Οι πολίτες να πληρώνουν τις δόσεις του εθνικού δανείου μέσω των μεταρρυθμιστικών νόμων και από πάνω να πληρώνουν την δόση του υποχρεωτικού ιδιωτικού χρέους που οι μεταρρυθμίσεις επέβαλλαν μέσω φόρων που το ίδιο το Μνημόνιο τους υποστηρίζει. Ένας αέναος κύκλος που όχι μόνο δεν βγάζει τον Έλληνα από την εξαθλίωσή του, αλλά τον κάνει για τα επόμενα 3 έως 8 χρόνια να περνάει από το ταμείο και να δίνει την δόση του με μεγάλη ευχαρίστηση και πάνω από όλα με ικανοποίηση ότι αυτό του επιβλήθηκε από μία «αριστερή» κυβέρνηση της ανατροπής.

Δυστυχώς, για τους νέους κυβερνήτες ο όρος παραγωγή και εθνική ανάπτυξη έχει εξαλειφθεί από το λεξιλόγιο τους και συνεχίζουν σαν άεργοι με το φραπόγαλο στο χέρι να κάνουν χάζι από το βάθρο της εξουσίας έχοντας σίγουρη την πιστωτική κάρτα του κηδεμόνα-δανειστή στην κωλότσεπη. Ούτε λόγος για εργασία, ούτε λόγος να βάλουμε τον κώλο μας κάτω να δούμε πώς θα βγούμε μόνοι μας από την υπανάπτυκτη περιδίνηση, χωρίς κανένα κεχαγιά πάνω από το κεφάλι μας. Κάνουν χαμηλής ποιότητος πολιτική διορίζοντας και πάλι τον στρατό του προέδρου της Δημοκρατίας Παυλόπουλου -που έδιωξε με το 70% του μισθού σε αεργία ο Σαμαράς- πληρώνοντας με την πιστωτική κάρτα το σίγουρο ψηφοστράτευμα.

Βέβαια, προκαλεί εντύπωση πώς από τη μια η αριστερή κυβέρνηση διογκώνει πληθυσμιακά το δημόσιο θέλοντας αξιοκρατία και από την άλλη ο υπουργός Κουρουμπλής τάζει στους γιατρούς του πρώην ΙΚΑ ότι θα καταργήσει το νόμο Γεωργιάδη και έτσι 2,800 ιατροί θα έχουν ξανά το δικαίωμα και ιδιωτικού ιατρείου και δημοσίου μισθού. Ριζοσπαστικός Αριστεροκαπιταλισμός με τα όλα του!

Δυστυχώς, η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σκοπό να κάνει την πραγματική ρήξη και όχι ψευτοτσαμπουκάδες για να αυξάνεται το παραμύθιασμα της υπερηφάνειας ενός λαού που βρέθηκε για 5 χρόνια μέσα στον βούρκο. Καμία ρήξη και κανένα άνοιγμα φακέλου για τα δήθεν «εθνικής σημασίας» έργα που υπέγραψαν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Χθες μπήκε η τελική υπογραφή από το νέο Κράτος Δικαίου που νομιμοποιεί όλες τις πράξεις των πρώην υπουργών ανάβοντας το πράσινο φως στην «Ελληνικός Χρυσός» να συνεχίσει το καταστρεπτικό έργο της σε Κασσάνδρα και Ολυμπιάδα.

Πού είναι όλοι αυτοί οι βουλευτές του Σύριζα που έλεγαν σε έναν λαό στις Σκουριές είμαστε στο πλάι σας και σύντομα όλες οι συμβάσεις με την «Ελληνικός Χρυσός» θα είναι παρελθόν όταν γίνουμε κυβέρνηση;

Πού είναι ο συγκυβερνήτης Καμένος που χθες απειλούσε ότι θα το κάνει Κούγκι αν δεν του δώσουν δανεικά άνευ όρων οι δανειστές, όταν ένα χρόνο πριν καλούσε τους πολίτες στην Χαλκιδική να λιντσάρουν τον Δήμαρχο Πάχτα που υπέγραφε άδειες περιβαλλοντικών μελετών παραδίδοντας ελληνική γη παρανόμως;

Πού είναι όλοι αυτοί όταν για τον εθνικής σημασίας αγωγό ΤΑΡ υποστήριζαν ότι θα επανεξετάσουν τις συμβάσεις; Προχθές ο Λαφαζάνης αντί να σταματήσει το έργο που παραδίδει το 1/3 της βόρειας Ελλάδας στους Αζέρους, παζάρευε για το αν ο φτωχός ελληνικός λαός θα πάρει φθηνό αέριο την στιγμή που ο ίδιος λαός μαζεύει το 20ευρω για την δόση της κυρίας Βαλαβάνη;

Πού είναι όλοι αυτοί που όταν ήταν κάτω από τα υψηλά έδρανα της Βουλής έδιναν ελπίδα σε έναν λαό ότι όλα θα αλλάξουν; Ναι, υπάρχει πάντα η προσωπική ευθύνη για το τι ψηφίζεις και τι στηρίζεις, αλλά πάνω από όλα υπάρχει η πολιτική ευθύνη όταν τάζεις σε έναν λαό αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη να έχεις τα ανάλογα κότσια να την αποδίδεις. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο λαός έχει υποστεί επί 6 χρόνια καταπίεση, εξαθλίωση, προσβολές και κατοχή.
Αυτό που χαρακτηρίζει μια εξουσία δεν είναι οι προεκλογικές της δηλώσεις, ούτε οι ιδεολογικές της βάσεις. Είναι η αποφασιστικότητα που πρέπει να δείξει την κάθε στιγμή ότι πάνω από τον λαό, πάνω από την πατρίδα, πάνω από την ελευθερία όποιο κεφάλι τολμά να σηκωθεί κόβεται σύριζα.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημοσθένης Δαββέτας

Παρότι από το τέλος του 2014 το ΝΑΤΟ έχει πάψει επισήμως να μάχεται στο Αφγανιστάν και παρότι ακόμη έχει συμφωνηθεί η οριστική του αποχώρηση το 2014, εν τούτοις, ο Αφγανός πρόεδρος Ασράφ Γκάνι, ζήτησε παράταση των δυτικών δυνάμεων στην χώρα του, εφ’ όσον χρειαστεί.

Όπως και στο Ιράν ή στην Λιβύη, έτσι και στο Αφγανιστάν, άλλη μία Νατοϊκή επιχείρηση εκδημοκρατισμού από το 1980 απέτυχε. Από τις χώρες του ΝΑΤΟ η Αμερική, στα 13 χρόνια παρουσίας της στο Αφγανιστάν ξόδεψε 700 δις δολάρια, είχε 2.356 νεκρούς στρατιώτες και ασχολήθηκε περισσότερο απ’ όλα με την υπόθεση αυτή.
Βέβαια μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι Η.Π.Α. δεν είχαν άλλη επιλογή παρά την επιθετική απάντηση. Αυτή είχε δύο στάδια: Το πρώτο υλοποιήθηκε με την επίθεση της C.I.A. το 2001, όπου με την βοήθεια της βόρειας συμμαχίας (των Τατζίκων και Ουζμπέκων) υπό την ηγεσία του στρατηγού Μασούντ, νίκησαν τους Ταλιμπάν και τους σκόρπισαν τριγύρω. Ενθουσιασμένοι από τη νίκη τους πέρασαν στο δεύτερο στάδιο της στρατηγικής τους, που στηρίχτηκε στην συμφωνία της Βόννης τον Δεκέμβριο του 2001. Αυτή φιλοδοξούσε να πετύχει την ανοικοδόμηση, τον εκδημοκρατισμό και την ανάπτυξη του Αφγανιστάν, όπως στα «αποικιακά» όνειρα του Ζυλ Φερύ που οραματίστηκε μια αποικιοκρατία εκπολιτισμού.

Η στρατηγική όμως της Ουάσιγκτον λάθεψε δυο φορές. Πρώτον δεν ζήτησαν από το Πακιστάν την απομάκρυνση των Ταλιμπάν από τις συνοριακές τους ζώνες και δεύτερον, ανέθεσαν το δύσκολο έργο της ανοικοδόμησης και εκπολιτισμού στους στρατιώτες του ΝΑΤΟ, ξεχνώντας ότι οι Αφγανοί αγρότες δεν θα δεχόντουσαν ποτέ έναν ξένο στρατιωτικό να περπατά οπλισμένος στα μέρη τους.
Αυτή η μορφή «εκπολιτισμού» διαφέρει από αυτήν του 19ου αι.
Τότε η απώλεια ζωών ήταν μέσα στο ρίσκο, ενώ τώρα όλα γίνονται για να αποφεύγεται κάτι τέτοιο.
Τότε έμεναν χρόνια στις περιοχές και τις γνώριζαν καλά, ενώ τώρα μένουν λίγο (ειδικά σύμμαχοι όπως Γάλλοι, Ιταλοί κλπ.) και κάθε τόσο αλλάζουν με άλλους.
Τότε η αποφασιστικότητά τους ήταν τέτοια που δεν υπήρχε επιστροφή δίχως νίκη, ενώ τώρα όλα είναι πιθανά.
Οι ως τώρα «εκπολιτιστικές» εμπειρίες ξαναφέρνουν τη Δύση μπροστά στο ερώτημα: Ή θα σταματήσει ο αποικιακός εκπολιτισμός ή θα ξαναρχίσει.
Η ως τώρα κατάσταση ημιμέτρων δείχνει ότι δεν θα αργήσει η επανεκκίνηση των μηχανών της Δυτικής συνείδησης για μια νέα πιο αποφασιστική μορφή «εκπολιτισμού».

Πηγή εφημ. "Ελεύθερος Τύπος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Όλα δείχνουν ότι Αθήνα και Βρυξέλλες βρίσκονται προ αδιεξόδου για τη συγκρότηση ενός προγράμματος-γέφυρα στην υπάρχουσα δανειακή σύμβαση για την Ελλάδα. Αν συζητούσαμε για μια σοβαρή ένωση και όχι για τη γερμανική «φωτισμένη δεσποτεία» της ζώνης του ευρω-μάρκου, η όλη διαδικασία θα ήταν όχι μόνον απλή και γρήγορη αλλά θα αποτελούσε αντικείμενο συνεννόησης κατώτερων κλιμακίων και από τις δύο πλευρές, σε ένα επίπεδο Euro Working Group με έγκριση, χωρίς πολλές συζητήσεις από το Eurogroup ή την περισσότερο πολιτική σύγκλιση της Συνόδου Κορυφής των κυβερνήσεων της ευρωζώνης. Και αυτό για τρεις σημαντικούς λόγους. Πρώτον, γιατί το πρόγραμμα που συζητάμε είναι απολύτως περιορισμένο, διαδικαστικό, διάρκειας τεσσάρων ή έξι μηνών. Δεύτερον, γιατί στην Ελλάδα μετά τις τελευταίες εκλογές έχουμε μια απολύτως διαφορετική ως προς τη σύνθεση και τις στρατηγικές επιλογές της κυβέρνηση συνασπισμού. Τρίτον, γιατί τα Μνημόνια και το έργο της τρόικας ήταν και είναι απολύτως αποτυχημένα ακόμη και για τους διεθνείς οργανισμούς ή για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς που τα υπαγόρευσαν και τα επέβαλαν.

Κάτι τέτοιο, φυσικά, και δεν συμβαίνει, γιατί η ευρωζώνη είναι μια απολύτως γραφειοκρατική ενότητα και εμμονή, χωρίς δημοκρατικά χαρακτηριστικά και, φυσικά, χωρίς την ευελιξία και την αποφασιστικότητα που μια επιτυχημένη και σημαντική νομισματική και δημοσιονομική ένωση θα όφειλε να είχε. Πέραν αυτών όμως, μετά τις Συνθήκες του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας και την τελευταία των Βρυξελλών και την εφαρμογή τους, είναι μια ζώνη που σε μια παγκοσμιοποιημένη διεθνή οικονομία εξυπηρετεί την ηγεμονία της Γερμανίας επί της Ευρώπης και την αναγκαιότητα, η Ουάσινγκτον και το G8, για παράδειγμα, να μη χρειάζεται να μιλούν με 19 κυβερνήσεις διαφορετικών προτεραιοτήτων, στρατηγικών επιλογών και πολιτικών συσχετισμών, αλλά με μία. Αυτή είναι η γερμανική. Αλλά και στο επίπεδο των πολυδαίδαλων Βρυξελλών, του υπερκρατικού αυτού μορφώματος με δικό του πρωθυπουργό, σήμερα τον κ. Γιούνκερ, κυβέρνηση την Κομισιόν, Κοινοβούλιο το ομόλογο υποβαθμισμένων θεσμικών αποφάσεων και κεντρική τράπεζα την ECB -που θυμίζουν εξόφθαλμα και κυνικά περισσότερο απ' ό,τι άλλο στον κόσμο τον «εφιάλτη» του «Πύργου» του Κάφκα-, αναζητήθηκε ενιαία πολιτική και έκφραση, με αποτέλεσμα το Βερολίνο να κυριαρχεί στις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη, το Στρασβούργο, αξιοποιώντας το Παρίσι ως δεύτερη πρωτεύουσα του Ράιχ.

Ολα θυμίζουν «τευτονικό χωριό», με τους Γότθους να κυριαρχούν στους παραδοσιακούς πολιτισμούς, από τον ελληνικό και ρωμαϊκό της κλασικής εποχής, μέχρι τον Διαφωτισμό των Γάλλων, τη μοναρχία της Ιβηρικής και τον φιλελευθερισμό των ελεύθερων εμπορικών ζωνών των Αγγλοσαξόνων και του νέου κόσμου. Η τάξη του οικονομικού Ράιχ και της υπό τον έλεγχό του γραφειοκρατίας του ευρώ, αμφισβητείται από μια δράκα «πολιτικών πειρατών» από την Αριστερά και τη Δεξιά, με τους κ. Τσίπρα - Καμμένο σε «εθνικό μέτωπο» που προέκυψε από τις εκλογές του Ιανουαρίου στην Ελλάδα, με αιχμή του δόρατος ομάδα «αμερικανοτραφών» πανεπιστημιακών τύπου Βαρουφάκη, Παναρίτη αλλά και Γκαλμπρέιθ, που με το ύφος, το στιλ, την αλαζονεία και τη διαλεκτική ελευθεριότητά τους στις ανήλιες κλειστές αίθουσες των Βρυξελλών αμφισβητούν με θράσος τη «συναίνεση» των Λεσχών τύπου Μπίλντερμπεργκ ή Νταβός, που εξελίσσουν την Ευρώπη της γερμανικής φεουδαρχίας.

Ταυτόχρονα η Αθήνα, σε πολιτικό επίπεδο, ξεσηκώνει τις μάζες των «πληβείων», λαούς και έθνη του ευρώ αλλά και διεθνώς με κινηματικό τρόπο για μια δημοκρατική, κοινωνική, αναπτυξιακή Ευρώπη και επιστροφή στις αρχές του Διαφωτισμού, που μισούν ιδεολογικά και πολιτισμικά οι Γερμανοί. Αποτέλεσμα, το Βερολίνο, με στρατηγό τον Β. Σόιμπλε, επιχειρεί την τιμωρία της Αθήνας με οικονομικά μέσα, επιδιώκοντας πολύ απλά το ταπεινωτικό «προσκύνημα» στην Καγκελαρία ή μια γρήγορη χρεοκοπία χωρίς Grexit.

Πηγή εφημ. "δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη 

Ultimatum, ελληνιστί τελεσίγραφο. Ορολογία αμιγώς πολεμική: κάντε αυτό που ζητάμε σε 24, 48, 72 ώρες, αλλιώς θα συμβούν πράγματα φοβερά. Θα σας πυροβολήσουμε, θα σας βομβαρδίσουμε, θα απαγάγουμε τα παιδιά σας, θα ξεκοιλιάσουμε τα ζώα σας. Η ορολογία του πολέμου, η ορολογία του τρόμου, να παραλύσει ο αντίπαλος, να παραδοθεί άνευ όρων. Εκτός κι αν δεν τον θέλουμε τον πόλεμο, εκτός κι αν τον φοβόμαστε τον πόλεμο, οπότε το τελεσίγραφο είναι εργαλείο συμβιβασμού και όχι σύγκρουσης.

Τι επιδιώκουν οι Ευρωπαίοι με το τελεσίγραφο που έστειλαν στην Ελλάδα μέσω του Eurogroup; Θέλουν πόλεμο ή συνθηκολόγηση που θα μπορούν να την πλασάρουν ως κατίσχυση έναντι του αντιπάλου; Θα το μάθουμε αύριο - μεθαύριο. Προς το παρόν, πάντως, η διάθεσή τους μοιάζει πολεμική, να πατήσουμε τον αντίπαλο, να ταπεινώσουμε τον αντίπαλο - μα ποιος είναι τελικά ο αντίπαλος; Η αριστερή κυβέρνηση της Ελλάδας, η Ελλάδα, ο λαός της Ελλάδας; Και μόνο που ομιλούμε για αντιπάλους, έχουμε χάσει ήδη πάρα πολλά, την κοινότητα, την φιλία, την αλληλεγγύη, αυτά που -υποτίθεται ότι- συνιστούν και συνέχουν την Ενωμένη Ευρώπη.

Ο στόχος των τελεσιγράφων είναι σαφέστατος. Θέλουν να κάνουν τη νέα κυβέρνηση να γίνει ίδια κι όμοια με τις παλαιές κυβερνήσεις, του ΓΑΠ, του Παπαδήμου, του Σαμαρά. Ζητούν από την κυβέρνηση της Αριστεράς να εφαρμόσει κατά γράμμα το Μνημόνιο που έχουν υπογράψει οι άλλοι, να κάνει απολύσεις, να κόψει συντάξεις, να αυξήσει τον ΦΠΑ στα φάρμακα, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία. Ζητούν από την κυβέρνηση της Αριστεράς να απαρνηθεί τον εαυτό της, έτσι για να αποδείξουν ότι στην Ευρώπη της Μέρκελ, του Σόιμπλε, του Ντάισελμπλουμ δεν χωρούν κυβερνήσεις της Αριστεράς. Το πολύ-πολύ να τους επιτρέψουμε να χρησιμοποιούν τον τίτλο ως γράμμα κενό και κύμβαλον αλαλάζον.

Υπάρχει περίπτωση να δεχτεί η ελληνική κυβέρνηση το τελεσίγραφο του Σόιμπλε και των δορυφόρων του; Ουδεμία περίπτωση, το ξεκαθάρισαν άλλωστε από την πρώτη στιγμή. Δεν είναι ζήτημα αριστερού εγωισμού, ούτε καν εθνικής υπερηφάνειας. Είναι ζήτημα πρακτικό. Αν αποδεχτούν την αναβίωση του Μνημονίου, βυθίζουν οριστικά την οικονομία στην ύφεση, την εξαθλίωση, την εξάρτηση. Η εντολή που δόθηκε στις εκλογές ήταν σαφής: Απαλλάξτε μας από το σπιράλ θανάτου που μας πνίγει εδώ και πέντε χρόνια. Αν ακυρωθεί η εντολή, ακυρώνεται και ο λόγος ύπαρξης της κυβέρνησης.

Το δυστύχημα εν προκειμένω είναι ότι το τελεσίγραφο δεν μπαίνει μόνο από τους έξω, μπαίνει και από τους μέσα. Μπαίνει και από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά, που μόλις διαφάνηκε η ρήξη στο Eurogroup, πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Βενιζέλο και τον Θεοδωράκη για να συμπήξουν φιλοευρωπαϊκό μέτωπο κατά της ελληνικής κυβέρνησης. Ο Σαμαράς λειτούργησε ως αυτό που είναι, ως κολαούζος του Σόιμπλε και της ευρωπαϊκής Δεξιάς κι ήταν τόσο εξόφθαλμη η κατάντια του, που έφαγε πόρτα και από τον Βαγγέλη και από τον Σταύρο.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει παρακάτω.

Tου Γιώργου Ανανδρανιστάκη από avgi


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Καταδικασμένη, χωρίς υποδομές και σωστές διασυνδέσεις με εθνική στρατηγική

Γράφει η Νεφέλη Τζανετάκου

Γιατί να είναι επικίνδυνη η εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη Ρωσία και το ρωσικό φυσικό αέριο και να μην είναι εξίσου επικίνδυνο η Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα η ζώνη των Βαλκανίων να υποστεί καταστροφικό «μπλακ-άουτ» εξαιτίας της απουσίας των απαραίτητων χρηματοδοτήσεων και επενδύσεων σε παλαιές και νέες υποδομές;

Δυστυχώς, τη στιγμή που ξεκινά ο διάλογος εντός της Ε.Ε. για τη σύσταση της πολυαναμενόμενης και περιζήτητης «Ενεργειακής Ένωσης», φαίνεται πως κανείς δεν είναι σε θέση να δώσει απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προς το παρόν προχωρά απλώς σε διαπιστώσεις. Το κείμενο το οποίο αναμένεται να υιοθετήσει στις 25 Φεβρουαρίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σύμφωνα με διαρροές, ξεκινά ως εξής:

«Είμαστε καθαροί εισαγωγείς του 53% των αναγκών μας σε πηγές ενέργειας, γεγονός που μας καθιστά έναντι 400 δις. ευρώ το χρόνο ως τον μεγαλύτερο εισαγωγέα πλουτοπαραγωγικών πηγών στον κόσμο. Πολλά κράτη – μέλη –ιδίως εκείνα τα οποία εξαρτώνται από έναν μόνο προμηθευτή ή μία μόνο οδό τροφοδοσίας- παραμένουν ιδιαιτέρως εκτεθειμένα σε μία ενδεχόμενη κρίση. Το 90% των κατοικιών εντός της Ε.Ε. κατατάσσεται στην κατηγορία της χαμηλής ενεργειακής απόδοσης. Το 94% των μεταφορών λειτουργεί χάρη στην κατανάλωση προϊόντων πετρελαίου, το 90% των οποίων δεν παράγεται παρά μόνο εισάγεται στην Ε.Ε.
Συνολικά, η Ε.Ε. καταβάλλει κατά κανόνα αδικαιολόγητα –άμεσα ή έμμεσα- 100 δις. ευρώ τον χρόνο σε επιδοτήσεις κάθε είδους. Οι ενεργειακές υποδομές μας «γερνούν» και, μάλιστα, στην πλειονότητά τους δεν είναι προσαρμοσμένες στην εξέλιξη της τεχνολογίας. Υπάρχει ανάγκη προσέλκυσης επενδύσεων, ωστόσο η εθνική πολιτική που ακολουθεί το κάθε κράτος – μέλος χωριστά αποτρέπουν τον όποιο δυνητικά υποψήφιο επενδυτή. Η εσωτερική αγορά ενέργειας απέχει πολύ από τον ιδεατό στόχο. Ολόκληρες περιοχές και οι αγορές τους, για παράδειγμα η ζώνη της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης, δεν είναι σωστά διασυνδεδεμένες. Από το 2012 και το 2013 οι τιμές της ηλεκτρικής ενέργειας και το βάρος για τα νοικοκυριά επιβαρύνθηκε κατά μέσο όρο 4.4%, τη στιγμή που οι τιμές χονδρικής κατέγραψαν αξιοσημείωτη μείωση. Το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας είναι κατά 40% πιο ακριβό, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ και οι τιμές στο φυσικό αέριο είναι τρεις και τέσσερις φορές πιο υψηλές σε σχέση με τις ΗΠΑ, γεγονός που ζημιώνει την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας».

Εγκλωβισμένη η Ε.Ε.
Το ζήτημα όμως είναι τι πρόκειται να συμβεί από δω και στο εξής και προς ποιες κατευθύνσεις σκοπεύει να κινηθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το μοναδικό αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι ότι καθίσταται απαραίτητη η διαφοροποίηση των πηγών τροφοδοσίας σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο της Ε.Ε. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι στην Ευρώπη όσον αφορά στην περίφημη «ενεργειακή ασφάλεια», σε σύγκριση, μάλιστα, με τις ΗΠΑ, διατυπώνονται πολλές φορές ουτοπικές προσδοκίες, οι οποίες διανθίζονται από την πολιτική… φιλοσοφία. Ο αρμόδιος Επίτροπος της Ε.Ε. για την Ενέργεια, Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε, τόνισε, για παράδειγμα, μιλώντας πρόσφατα στην Ουάσιγκτον, στο πλαίσιο συνεδρίου υπό το Atlantic Council, δείχνοντας προς τη Ρωσία, ότι «όταν τίθεται το ζήτημα της ενέργειας ας μην εναπόκειται η πίστη σας σε αυταρχικά καθεστώτα». Τις καλύτερες προθέσεις να είχε κανείς, πως θα μπορούσε, αλήθεια, να χαρακτηρίσει τις ηγεσίες των χωρών της Μέσης Ανατολής, της Βορείου Αφρικής και του Αζερμπαϊτζάν, οι οποίες είναι εκείνες που τροφοδοτούν την ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, πάντως, σύμφωνα με το έγγραφο, θα επανεξετάσει προσεχώς τη στρατηγική της έναντι της Ρωσίας, ούτως ώστε η νέα σχέση που θα προκύψει ανάμεσα στις Βρυξέλλες και τη Μόσχα στον χώρο της ενέργειας να έχει τις βάσεις της σε κανόνες που θα διασφαλίζουν την ομαλή και υγιή λειτουργία του ανταγωνισμού και την προστασία του περιβάλλοντος, υπό την προϋπόθεση παράλληλα ότι θα υπάρξει αμοιβαίο όφελος και για τις δύο πλευρές. Το ποιος δεν έχει επιτρέψει, βέβαια, μέχρι σήμερα τη διαμόρφωση αυτού του πλαισίου το εν λόγω κείμενο δεν το αποκαλύπτει, όπως επίσης δεν αποκαλύπτονται οι λόγοι για τους οποίους η Gazprom διαμορφώνει κατά περίπτωση τα τιμολόγιά της εντός της Ε.Ε.

Η Ελλάδα στο επίκεντρο
Όπως και να ‘χει, από το σύνολο των πληροφοριών που έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα προκύπτει πως η Ελλάδα αναμένεται το προσεχές μέλλον να βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Ενδεχομένως, μάλιστα, όπως θα δούμε παρακάτω, να χρειαστεί να έρθει αντιμέτωπη με έναν κυκεώνα σημαντικών γεωπολιτικών εξελίξεων, ιδίως τη στιγμή που φαίνεται πως επανασχεδιάζεται ο ενεργειακός χάρτης της νοτιο-ανατολικής Ευρώπης και με όλες τις πλευρές να διατηρούν αμείωτη την προσοχή τους ή ακόμη και την προσήλωσή τους στον λεγόμενο «Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου», έπειτα από τη ματαίωση του αγωγού South Stream και την εμφάνιση του Turkish Stream.

Ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και καθ’ ύλην αρμόδιος για την επίτευξη της λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Ενεργειακής Ένωσης», Μάρος Σέφκοβιτς, ο οποίος μετείχε στο Μπακού, στις 11 Φεβρουαρίου, στην πρώτη «ιδρυτική» συνάντηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής για το «Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίο» -το σχέδιο εκείνο που στόχο έχει να μεταφέρει στην Ευρώπη από το 2019 – 2020 το φυσικό αέριο του Αζερμπαϊτζάν- υπερθεμάτισε υπέρ της υλοποίησης του έργου αυτού, το οποίο θα επιτρέψει στην Ε.Ε. να περιορίσει την εξάρτησή της από την Ρωσία. Ο «Νότιος Διάδρομος» φιλοδοξεί να καλύψει έως και το 20% των αναγκών της Ένωσης σε φυσικό αέριο χάρη στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Κασπίας Θάλασσας και μελλοντικά της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Επίσης, αναφερόμενος στην Τουρκία, ο κ. Σέφκοβιτς διατύπωσε την άποψη πως δεν συντρέχει απολύτως κανένας λόγος να αμφισβητήσει κανείς την αξιοπιστία της, όταν γίνεται λόγος για τις σχέσεις στον τομέα της ενέργειας που διατηρεί η χώρα αυτή με την Ε.Ε. Η Άγκυρα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι έτοιμη να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. ανοίγοντας το κεφάλαιο για την «Ενέργεια», απλώς ορισμένες χώρες (βλ. Κύπρος) δεν της το επιτρέπουν. Για τον λόγο αυτό χρειάζεται η επίσπευση όλης της διαδικασίας.

Ωστόσο, ο Μάρος Στέφκοβιτς κατέστησε σαφές ότι ο αγωγός Turkish Stream –ο οποίος αναμένεται να λειτουργήσει κατά μία έννοια ως η εναλλακτική λύση στον αγωγό South Stream, μεταφέροντας στα όρια της Ευρώπης το ρωσικό φυσικό αέριο- δεν υπάρχει περίπτωση να αποτελέσει επιλογή της Ε.Ε., καθώς πρόκειται για έργο μη βιώσιμο οικονομικά. Με τον τρόπο αυτό, ο κ. Σέφκοβιτς έστειλε σαφές μήνυμα στη Βουλγαρία ως προς τις πολιτικές της επιλογές. Ταυτόχρονα όμως αμφισβήτησε το γεγονός ότι η απόληξη του εν λόγω έργου θα είναι τελικώς τα ελληνοτουρκικά σύνορα, προβάλλοντας την υποστήριξή του στο ενδεχόμενο η Βουλγαρία να αναδειχθεί σε ενεργειακό κόμβο στην περιοχή μας και να είναι εκείνη η χώρα που θα φιλοξενήσει το ρωσικό φυσικό αέριο, προτού αυτό διοχετευθεί στην ευρωπαϊκή αγορά. Ούτως ή άλλως, βέβαια, τίποτε δεν υποχρεώνει την ίδια την Ρωσία σήμερα να λάβει την οριστική της απόφαση όσον αφορά στην χάραξη του αγωγού. Έχει άφθονο χρονικό περιθώριο για να το πράξει.

Την ίδια ώρα έχει γίνει γνωστή η πρόθεση αμερικανικών εταιρειών να εμπλακούν ενεργά στο παιχνίδι του φυσικού αερίου στα Δυτικά Βαλκάνια, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην κατασκευή σταθμού φυσικού αερίου σε υγροποιημένη μορφή (LNG) στην Κροατία, ύστερα από την ακύρωση της κατασκευής του αγωγού South Stream.
Η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη, άλλωστε, να προχωρήσει σε εξαγωγές LNG χάρη στη «σχιστολιθική επανάσταση» που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ. Μάλιστα, στις ΗΠΑ προκρίνεται συγκεκριμένα η επιλογή του υγροποιημένου φυσικού αερίου ως η εναλλακτική στον αγωγό South Stream.

Τέλος, από τον «περίγυρό» μας δεν θα μπορούσε να λείψει η Ιταλία, η οποία τυγχάνει να διεκδικεί κι εκείνη με τη σειρά της –η αλήθεια είναι καλύπτοντας αντικειμενικά πολύ περισσότερα κριτήρια- τον ρόλο του ενεργειακού κόμβου. Και τούτο χάρη αφενός στην προνομιακή σχέση που διατηρεί με την Αλγερία, η οποία διαθέτει σημαντικά αποθέματα συμβατικών αλλά και μη συμβατικών υδρογονανθράκων και μεγάλες δυνατότητες να αυξήσει στο μέλλον τις διαθέσιμες ποσότητες προς εξαγωγή στην Ευρώπη, και αφετέρου επειδή μπορεί να εξασφαλίσει πολύ πιο εύκολη πρόσβαση στην αγορά της Κεντρικής Ευρώπης.

Πηγή περιοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 277


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η άρνηση της ΕΕ να συμφωνήσει με την Ελλάδα δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά της και, εάν το αδιέξοδο καταλήξει σε καταστροφή, θα ευθύνονται περισσότερο η Γερμανία και οι υποστηρικτές της, παρά η Ελλάδα, τονίζει το πρακτορείο Bloomberg σε άρθρο γνώμης του με τίτλο: «Η Ευρώπη και η Ελλάδα βρίσκονται σε πόλεμο για το τίποτε». Το άρθρο κάνει λόγο για «βλακώδη αυστηρότητα» της Γερμανίας που απαιτεί από την ελληνική κυβέρνηση να αθετήσει απροκάλυπτα όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις της και σημειώνει πως ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε «φαίνεται ότι νομίζει πως οι Έλληνες ψηφοφόροι πρέπει να τιμωρηθούν για την έλλειψη κρίσης τους».

Αναλυτικά, το άρθρο αναφέρει τα εξής:

«Ακόμη και με τα απαιτητικά πρότυπα της ευρωπαϊκής δυσλειτουργίας, είναι εντυπωσιακή η συνεχιζόμενη αντιπαράθεση μεταξύ της Ελλάδας και των άλλων χωρών της Ευρωζώνης. Ως προς την ουσία, η διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών έχει μειωθεί σχεδόν σε τίποτε - παρά ταύτα, το αδιέξοδο και ο κίνδυνος μίας νέας οικονομικής κρίσης συνεχίζονται, ως εάν η διαφορά να ήταν τεράστια. Η ΕΕ δεν στηρίζει το μέλλον της νομισματικής ένωσής της σε αρχές, αλλά στη σημασιολογία.
Αρχικά, η ευθύνη ήταν της νέας ελληνικής κυβέρνησης που έδωσε παρακινδυνευμένες προεκλογικές υποσχέσεις και τις παρουσίασε στους εταίρους της στην ΕΕ ως μη διαπραγματεύσιμες. Έκτοτε, έχει υποχωρήσει πολύ, ιδιαίτερα με την άρση της απαίτησης για μεγάλες διαγραφές του χρέους. Τώρα, θέλει ένα νέο πρόγραμμα στήριξης με πιο ήπιους όρους και μία προσωρινή συμφωνία για να γεφυρώσει το χρηματοδοτικό κενό μεταξύ της σημερινής και της νέας συμφωνίας. Όπως αναφέρεται, είναι διατεθειμένη να αποκαλέσει αυτή τη γέφυρα «παράταση».

Με τη γερμανική κυβέρνηση να ηγείται της απαίτησης για αυστηρή συμμόρφωση, η ευρωπαϊκή αντίδραση ήταν ότι το τρέχον πρόγραμμα πρέπει να ολοκληρωθεί με επιτυχία, ίσως με κάποια ευελιξία, πριν συζητηθεί οτιδήποτε άλλο. Εδώ είναι, λοιπόν, το παζλ. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ μίας παράτασης που θα αποτελεί γέφυρα σε ένα νέο πρόγραμμα και μίας παράτασης με ευελιξία, με την εκκρεμότητα της συμφωνίας για ένα νέο πρόγραμμα; Για έναν λογικό παρατηρητή, είναι πολύ μικρή για να ενδιαφερθεί. Εξαιτίας, ωστόσο, της διαφοράς αυτής, ό,τι και να μπορεί να είναι αυτή, το σύστημα του ευρώ απειλείται με διάσπαση. Είναι περίεργο ότι οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι εκφράζουν όλο και περισσότερο απογοήτευση με το όλο σχέδιο;

Η κατάσταση είναι ακόμη πιο παράλογη, επειδή οι λεπτομέρειες των όποιων προσωρινών όρων δεν ενδιαφέρουν, ούτως ή άλλως, πολύ. Αυτό που έχει σημασία είναι οι όροι της νέας μακροπρόθεσμης συμφωνίας, την οποία η ΕΕ αρνείται να συζητήσει έως ότου η Ελλάδα συνθηκολογήσει. Η ανάγκη μίας νέας συμφωνίας δεν αμφισβητείται σοβαρά. Το υφιστάμενο πρόγραμμα διάσωσης επέβαλε με υπερβολική αυστηρότητα μία δημοσιονομική σύνθλιψη, η οποία δεν επέτρεψε την ανάπτυξη. Για τον λόγο αυτό, το βάρος του χρέους της Ελλάδας δεν ήταν δυνατό να μειωθεί, όπως ήταν ο στόχος, ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος. Το λάθος αυτό έχει αναγνωρισθεί ευρύτερα, μεταξύ άλλων και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ενός από τους αρχιτέκτονες του σχεδίου) και από άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Η διαμόρφωση των νέων όρων δεν θα είναι εύκολη, αλλά το επιχείρημα για ένα πιο ήπιο πρόγραμμα είναι συντριπτικό. Οι Έλληνες πολίτες έχουν ήδη υποφέρει πολύ. Το ΑΕΠ είναι 25% χαμηλότερο από το υψηλό του επίπεδο πριν την κρίση και η ανεργία βρίσκεται στο 25%. Η συμμόρφωση της χώρας με τους όρους του υφιστάμενου προγράμματος, αν και απέχει πολύ από το να είναι πλήρης, ήταν εντυπωσιακή. «Η Ελλάδα κατάφερε να έχει την ισχυρότερη κυκλικά προσαρμοσμένη δημοσιονομική θέση στην Ευρωζώνη, ενώ πριν από τέσσερα χρόνια είχε την ασθενέστερη. Αυτό είναι ένα εξαιρετικό επίτευγμα» ανέφερε το ΔΝΤ το περασμένο καλοκαίρι. Εξαιρετική για ένα λάθος. Και μία παράταση του υφιστάμενου προγράμματος χωρίς τροποποίηση θα υποχρέωνε την Ελλάδα να κάνει ακόμη πιο σφιχτή τη δημοσιονομική πολιτική τα επόμενα δύο έτη. Στις πρόσφατες ελληνικές εκλογές, οι ψηφοφόροι απέρριψαν σωστά αυτή τη ζοφερή προοπτική - εκλέγοντας την αριστερή κυβέρνηση που η ΕΕ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ βρίσκουν τώρα τόσο ενοχλητική.

Η βλακώδης γερμανική αυστηρότητα απαιτεί από τη νέα ελληνική κυβέρνηση να αθετήσει απροκάλυπτα όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις της. Αυτό είναι καλό για τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος φαίνεται να νομίζει ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι πρέπει να τιμωρηθούν για την έλλειψη κρίσης τους. Εάν αυτοί και η δημοφιλής νέα κυβέρνησή τους ταπεινωθούν, ένα ακροδεξιό κόμμα, ακόμη λιγότερο αποδεκτό στην υπόλοιπη ΕΕ, είναι έτοιμο να επιχειρήσει. Εν τω μεταξύ, ο κίνδυνος παραμένει ότι μία οικονομική κατάρρευση στην Ελλάδα, που μπορεί να αποφευχθεί, θα θέσει σε νέα δοκιμασία τις άλλες χώρες του ευρώ. Η άρνηση της ΕΕ να συμφωνήσει με την Ελλάδα - να δεχθεί να κάνει παραχωρήσεις αντί να ζητά μία χωρίς όρους παράδοση - δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Δεν υπάρχει ανάγκη το αδιέξοδο να καταλήξει σε καταστροφή. Εάν αυτό συμβεί, η Γερμανία και οι υποστηρικτές της θα έχουν μεγαλύτερη ευθύνη από την Ελλάδα».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πούτιν και Τσίπρα φοβούνται οι Γερμανοί πως θα τους χαλάσουν την γερμανική Ευρώπη 
Πολεμικές αποζημιώσεις και κατάργηση ευρωσυμβάσεων τρέμει το Βερολίνο 

«Οι Έλληνες ή οι Ρώσοι είναι πιο επικίνδυνοι για μας» αναρωτιέται η γερμανική εφημερίδα Bild απεικονίζοντας τον ισχυρό άνδρα του Κρεμλίνου, Βλαντιμίρ Πούτιν, και τον Έλληνα πρωθυπουργό, Α. Τσίπρα δίπλα- δίπλα. Ενδεικτικός είναι και ο υπότιτλος της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας της Γερμανίας:«Δύο επιθετικοί ηγέτες κακομεταχειρίζονται την Ευρώπη» επισημαίνει για τον ρώσο πρόεδρο και τον έλληνα πρωθυπουργό.

Η εφημερίδα «Bild» εξηγεί στο επίμαχο άρθρο της τους λόγους για τους οι δύο πολιτικοί άνδρες απειλούν τις Βρυξέλλες. «Η Ευρώπη περνά τη χειρότερη κρίση της εδώ και πολλές δεκαετίες καθώς δύο ηγέτες κυβερνήσεων δείχνουν με επιθετικό τρόπο την δύναμή τους», αναφέρει και προσθέτει: «Και οι δύο μπορούν να προκαλέσουν πόλεμο και οικονομική κρίση».

Λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις στην ανατολική Ουκρανία καθώς η συμφωνία για εκεχειρία που υπεγράφη στο Μινσκ υπάρχει μόνο στα χαρτιά, ο Ρώσος πρόεδρος εμφανίζεται ιδιαίτερα επικίνδυνος για την Ευρώπη. «Η χώρα του Βλαντιμίρ Πούτιν «ζεσταίνει» πολλές ευρωπαικές χώρες καθώς η Ρωσία είναι αυτή που τις τροφοδοτεί με φυσικό αέριο» επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα. Κατά συνέπεια, η Μόσχα μπορεί να απειλήσει όποια ώρα θέλει την γηραιά ήπειρο. «Την ίδια ώρα, ο Ρώσος πρόεδρος θέλει να κάνει πραγματικότητα τα επεκτατικά του σχέδια και να έχει υπό την επιρροή του , όπως συνέβη και με την Κριμαία, την ανατολική Ουκρανία» σχολιάζει η BILD και προσθέτει ότι κρυφός πόθος του Πούτιν είναι να δημιουργήσει μία δική του δύναμη που να ανταγωνιστεί την Ευρώπη.

Από την πλευρά του, ο Έλληνας πρωθυπουργός, Α. Τσίπρας, θέλει να καταργήσει όλες τις ευρωσυμβάσεις. Επιπλέον, ζητά πολεμικές αποζημιώσεις από το Βερολίνο. «Η στάση του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στην Ευρώπη μπορεί να παρακινήσει και άλλες χώρες όπως Ισπανία και Ιταλία, να πουν «όχι» στο μέτρα λιτότητας των Βρυξελλών γυρνώντας την πλάτη στις δεσμεύσεις που έχουν απέναντι στην Ε.Ε.» αποτυπώνει η εφημερίδα τους φόβους του Βερολίνου.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Ελπίζουμε κάτι να μην έχουμε καταλάβει καλά, γι αυτό και το ερωτηματικό στον τίτλο.

Βέβαια στην περίπτωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, τί να μην καταλάβουμε, αφού το έργο το είδαμε ζωντανό μπροστά μας!

Θέλουμε όμως ειλικρινά να μην έχουμε καταλάβει καλά τις δηλώσεις του υπουργού των οικονομικών, καθώς τις περισσότερες τις κάνει στα αγγλικά και όλες περιέχουν οικονομικά στοιχεία και όρους σχετικά απρόσιτους σε μας τους κοινούς θνητούς. 

Θέλουμε να φταίει η μετάφραση, τα κακά αγγλικά μας, η άγνοια οικονομικών όρων, κάτι τέλος πάντων που να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα που αντιλαμβανόμαστε με το φτωχό μυαλό μας.

Αντιληφθήκαμε ελπίζουμε λάθος, πως μία απ΄ τις ακρογωνιαίες προεκλογικές εξαγγελίες, αυτή του ''κουρέματος'' του χρέους, έχει εγκαταληφθεί εντελώς!

Καταλάβαμε ελπίζουμε λάθος, πως ο υπουργός Οικονομικών ανακήρυξε το χρέος βιώσιμο.  Αν είναι έτσι κύριε υπουργέ και με τους σημερινούς ρυθμούς εξόφλησης, που ήδη έχουν φέρει σε απόγνωση την κοινωνία, θα χρειαστούν το ελάχιστο 40-50 χρόνια οικονομικής καταστολής πολιτών και κράτους. Δηλαδή άλλες δύο γενιές σκλάβων τουλάχιστον. Δεν κάνουμε τίποτα έτσι! Καλύτερα περνάγαμε επί τουρκοκρατίας.

Και τί είναι αυτό που καταλαβαίνουμε λάθος όταν νομίζουμε ότι οποιαδήποτε αίτηση παράτασης της δανειακής σύμβασης συνεπάγεται και την παράταση κάποιων όρων, δηλαδή του μνημονίου;

Και άντε, και είμαστε παντελώς ηλίθιοι και όλα τα παραπάνω είναι αποκυήματα της φαντασίας και της καχυποψίας μας.
Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος δεν είναι ακόμα το μνημονιακό εντελλόμενο του χερ-Σόϊμπλε;
Επίτροπος της Ελλάδας δεν είναι ακόμη ο μνημονιακός αντιπρόεδρος της Ν.Δ., εκλεκτός κι αυτός του φον-Δολοφόνου;
Υπάρχει περίπτωση να πάμε κάπου έτσι;

Αν δεν κολλήσει το σίδερο τώρα που είναι πάνω στην βράση, πότε θα κολλήσει κύριε πρωθυπουργέ;

Κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν άμεσα και με πυγμή.
Ή άλλαξε κάτι, ή δεν άλλαξε!
Τώρα, που είναι κι ο λαός ζεστός. Γιατί άμα κρυώσει, όχι παρένθεση, αλλά τελεία και παύλα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Ράπτη

Η πολιτική μεταβολή στην Αθήνα αναπόφευκτα προσθέτει μια νέα «ψηφίδα» (μικρή ή μεγάλη, μένει να φανεί) στο γεωπολιτικό μωσαϊκό της ευρύτερης περιοχής. Πόσω μάλλον που τα πρώτα δείγματα γραφής των υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών παραπέμπουν σε μιαν ιδιαίτερη προθυμία για ανοίγματα προς την πλευρά των «αναδυόμενω» χωρών BRICS – με τίμημα την όλο και μεγαλύτερη καχυποψία των ευρωατλαντικών κύκλων.

Με μία κρίσιμη υποσημείωση: ότι η Ελλάδα δεν παύει να είναι μια χώρα που κύριο μέλημά της έχει (όσο επιθετικά ή διαλλακτικά και αν το προβάλλει) την οικονομική της διάσωση εντός ευρώ. Αντίθετα, στην ίδια γειτονιά, μια δύναμη με καταγεγραμμένες «αναθεωρητικές» βλέψεις, ακολοθουθεί μια πορεία σταθερής απομάκρυνσης από τη Δύση, πραγματοποιώντας μια μεταβολή όχι στιγμιαία, αλλά εξακολουθητική.

Η Τουρκία ήταν μια προβλέψιμη χώρα: με πάγιες αντιλήψεις για το ποιοι είναι οι εξωτερικοί και εσωτερικοί εχθροί, με γνωστή μεθοδολογία δοκιμασίας των «κόκκινων γραμμών» των γειτόνων, και κυρίως με αταλάντευτα φιλοδυτικό προσανατολισμό. Όχι πια.

Οι καταγγελίες, ρητές ή υπονοούμενες, των «δυτικών συνωμοσιών» ενάντια στην εθνική ισχύ της γείτονος αποτελούν τα τελευταία χρόνια μόνιμο στοιχείο της ρητορικής των κυβερνώντων.

Ομοίως, η οργισμένη απόκρουση των ανησυχιών που εκφράζουν διεθνείς φορείς ως προς την αφοσίωση της Άγκυρας στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Πού το πάει η Άγκυρα...

Οι μεσανατολικές επιλογές της χώρας με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ γεννούν ανησυχία – έως και δημόσιες συζητήσεις για το αν η Τουρκία έχει πλέον θέση στην Συμμαχία.

Το γεγονός ότι η σημαντική βάση του Ιντσιρλίκ παραμένει κλειστή για τα αεροσκάφη των ΗΠΑ και των συμμάχων τους που επιχειρούν εναντίον των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» βοά – και γεννά σενάρια για δημιουργία μιας ανάλογης βάσης στο κουρδικό βόρειο Ιράκ. Η διακριτική επιμελητειακή στήριξη των κάθε είδους ισλαμιστών ανταρτών της Συρίας από την Άγκυρα αποτελεί κοινό μυστικό. Η διαιώνιση της αντιπαράθεσης με το Ισραήλ και το άνοιγμα πολιτικού μετώπου με την Άιγυπτο, μετά την ανατροπή του προέδρου Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, εμφανίζει την Τουρκία σε ρόλο οιονεί ταραξία. Οι μύδροι εναντίον του «λόμπι των επιτοκίων», οι επιθετικές ενέργειες απέναντι σε επιχειρήσεις μη ευθυγραμμισμένες με την κυβέρνηση και οι πιέσεις την κεντρική τράπεζα να χαλαρώσει πάση θυσία τη νομισματική της πολιτική αποκαλύπτουν αδιαφορία για τους υφιστάμενους κανόνες του διεθνούς οικονομικού παιχνιδιού.

Το παιχνίδι με τη Ρωσία

Παράλληλα, οι θερμές σχέσεις με τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν, οι οποίες επισφραγίστηκαν με την εξαγγελία της κατασκευής του αγωγού Turk Stream, σαφώς κινούνται εκτός της δυτικής συναίνεσης, στον νέο «ψυχρό πόλεμο» που προκάλεσε η ουκρανική κρίση (σ.σ.: ανακαλεί κανείς αναπόφευκτα το μόνο ιστορικό προηγούμενο ρωσο-τουρκικής ευθυγράμμισης, όταν Κεμάλ και μπολσεβίκοι αποτελούσαν τα «μαύρα πρόβατα» της τότε διεθνούς σκηνής...).

Η Άγκυρα μοιάζει ακόμα και να αποζητά τις τριβές με τη Ουάσινγκτον, αν κρίνουμε από την υποβολή αιτήματος έκδοσης του εγκατεστημένου στην Πενσιλβάνια ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, ώστε να εμφανίζονται οι ΗΠΑ ως ο υποκινητής του πρώην συμμάχου του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος τώρα χαρακτηρίζεται εγκέφαλος ενός «παράλληλου κράτους».

Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ η Τουρκία δεν παύει να μέμφεται τη Δύση είτε για τη μακροημέρευση του Άσαντ στη Συρία είτε για την ανατροπή του Μόρσι στην Αίγυπτο, σχεδόν αποθεώνει τον «ισχυρό ηγέτη» Βλαντίμιρ Πούτιν (κατεξοχήν στήριγμα της Δαμασκού) και σιωπά για τους Σαουδάραβες χρηματοδότες του νέου καθεστώτος του Καΐρου. Την ώρα, δε, που εμφανίζεται έτοιμη να δώσει τη μάχη κατά της ισλαμοφοβίας σε όλο τον κόσμο, προτιμά να κοιτά αλλού όταν η Ρωσία προσαρτά την Κριμαία (ιστορική εστία των Τατάρων) ή το Πεκίνο καταστέλλει τους τουρκόφωνους Ουιγούρους του Σιντζιάνγκ.

Διεκδίκηση αυτοτελούς ρόλου και θαλάσσιας κυριαρχίας
Η Συνθήκη του Μοντρέ και ο αναπόσπαστος κρίκος για τη διατήρηση αυτού του ξεχωριστού προνομίου

Σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία θεωρεί ότι στη γεωπολιτική σκακιέρα δικαιούται πλέον να κινείται αυτοτελώς – με τα πλεονεκτήματα μιας χώρας που ελέγχει τα Στενά (βάσει της Σύμβασης του Μοντρέ του 1936) και έχει λόγο για τις κρίσιμες θαλάσσιες οδούς της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται ακριβώς για το θαλάσσιο περιβάλλον χωρίς τον έλεγχο του οποίου η Τουρκία δεν μπορεί να εκπληρώσει το γεωπολιτικό βάρος για το οποίο την προδιαθέτει ο ηπειρωτικός της όγκος. Και μόνο η τρέχουσα συγκυρία, όπου η κατάλληλη επίκληση του Μοντρέ επιτρέπει τη διέλευση ρωσικών πλοίων με οπλισμό για τη Συρία και δημιουργεί προσκόμματα στην είσοδο οποιουδήποτε τρίτου θα ήθελε να συνδράμει την Ουκρανία (ή την Γεωργία το 2008), αποδεικνύει το μέγεθος του εν λόγω «εργαλείου».

Εργαλείου που επιτρέπει στην Τουρκία την εναλλαγή ρόλων κατά το δοκούν, εφόσον παλαιότερα παραβιάστηκαν από την ίδια οι απαγορεύσεις διέλευσης αεροπλανοφόρων, στην περίπτωση εκείνη σοβιετικών, ενώ μετά το ξέσπασμα της ουκρανικής κρίσης, με την Άγκυρα να «κοιτά αλλού», αμερικανική φρεγάτα παραβίασε κατά 11 ημέρες το ανώτατο όριο παραμονής ναυτικών δυνάμεων τρίτων χωρών στη Μαύρη Θάλασσα (σ.σ.: η σύμβαση του Μοντρέ απαγορεύει στις τρίτες χώρες να περνούν υποβρύχια ή πλοία με εκτόπισμα άνω των 45.000 τόνων και να διατηρούν Μαύρη Θάλασσα σκάφη πλέον των 21 ημερών ή περισσότερα των 9 ταυτοχρόνως).

Οι βλέψεις στο Αιγαίο

Αναπόσπαστο κρίκο στη διατήρηση αυτού του ξεχωριστού προνομίου αποτελεί, βέβαια, το Αιγαίο.
Και αυτό είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν αλλάζει ούτε η ενθάρρυνση της κεντροαριστερής κεμαλιστικής αντιπολίτευσης της Τουρκίας από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ο ενθουσιασμός του «αδελφού» φιλοκουρδικού κόμματος HDP, ούτε το ενδιαφέρον του τουρκικού Τύπου για την μονοπώληση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Γι αυτό και, από την πλευρά τους, οι κυβερνώντες στην Άγκυρα διαμηνύουν ότι «η πολιτική στο Αιγαίο δεν έχει μεταβληθεί», απορρίπτουν την έκκληση του Έλληνα πρωθυπουργού για απομάκρυνση του πλοίου «Μπαρμπαρός», χλευάζουν τη μάχη του κατά της λιτότητας και τον καλούν, μέσω επιφανών αρθρογράφων, να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα της διχοτόμησης της Κύπρου, αν θέλει να αφήσει το στίγμα του την εξωτερική πολιτική...

* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Κεφάλαιο" της 14ης Φεβρουαρίου

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Mark Gilbert
Bloomberg


Είναι ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα για το ευρώ. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της, με «μπροστάρη» τη Γερμανία, μοιάζει ολοένα περισσότερο ικανή να οδηγήσει στην πρώτη έξοδο χώρας από το κοινό νόμισμα. Το «πάγωμα» των ιδιωτικοποιήσεων και τα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης να επαναπροσλάβει τους δημόσιους υπαλλήλους και να αυξήσει τους μισθούς δεν έχουν βοηθήσει ιδιαίτερα στις διαπραγματεύσεις. Αλλά είναι η γερμανική αδιαλλαξία που ωθεί την Ελλάδα στο οικονομικό περιθώριο, από το οποίο δεν αποκλείεται η μόνη διέξοδος είναι το Grexit.

Γιατί όμως η Γερμανίδα Καγκελάριος Angela Merkel προβάλλει τόσο σθεναρή αντίσταση σε έναν συμβιβασμό. Ακολουθούν τρεις πιθανές εξηγήσεις.

1) Το Grexit για τη Γερμανία δεν είναι απλά διαχειρίσιμο, αλλά στην πραγματικότητα επιθυμητό

Στις αρχές του έτους, το γερμανικό περιοδικό Spiegel δημοσίευσε ένα εμπρηστικό άρθρο που έλεγε ότι η κυβέρνηση Merkel είχε αποφασίσει πως η αποχώρηση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα μπορούσε να συμβεί χωρίς να βλάψει το ευρύτερο ευρω-project. «Μουρμούρα για Grexit: η Γερμανία είναι ανοιχτή σε πιθανή ελληνική έξοδο από το ευρώ», ήταν ο τίτλος. Ξαναδιαβάζοντάς το, με το προνόμιο της ύστερης γνώσης, το άρθρο έφτανε στην πραγματικότητα πιο μακριά. Το βασικό σημείο ήταν το εξής:

Αξιωματούχοι στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες δεν συμφωνούν πλέον με τη λεγόμενη θεωρία του ντόμινο, που θέλει άλλες χώρες να ακολουθούν την Ελλάδα στην κατάρρευση. Έχει αντικατασταθεί από τη «θεωρία της αλυσίδας», σύμφωνα με την οποία, ολόκληρη η αλυσίδα θα γινόταν πιο ισχυρή εάν έφευγε ο πιο αδύναμος κρίκος της.

Ακόμη και τώρα που οι συζητήσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές βρίσκονται σε αδιέξοδο, δεν υπάρχει σχεδόν καμία ένδειξη μετάδοσης. Η Πορτογαλία, που τυπικά θεωρείται ως το δεύτερο πιο αδύναμο μέλος της Ευρωζώνης, απολαμβάνει ένα σχεδόν ιστορικό χαμηλό κόστος δανεισμού στα δεκαετή.

Ιδού ένα πείραμα σκέψης: το επόμενο πρωί μετά την επαναφορά της δραχμής, το ευρώ θα είναι ισχυρότερο ή ασθενέστερο με βάση τα επίπεδα που συναλλάσσεται στην αγορά συναλλάγματος;

Λίγους μήνες πριν, θα υποστήριζα ότι ένα Grexit θα ήταν καταστροφικό για την υγεία της Ευρωζώνης. Τώρα, δεν είμαι και τόσο σίγουρη.

Το ευρώ βρέθηκε να σημειώνει άνοδο 0,5% την Τρίτη, μία ημέρα μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων στο Eurogroup. Αυτό μπορεί να συνέβη επειδή οι επενδυτές αναμένουν έναν συμβιβασμό. Αλλά επίσης μπορεί να σημαίνει ότι σταμάτησαν να νοιάζονται για το αν η Ελλάδα θα είναι εντός ή εκτός.

2) Η Γερμανία θα θυσίαζε την Ελλάδα για να βάλει σε τάξη όλους τους υπόλοιπους

Η Γερμανία ήταν σταθερή στις απαιτήσεις της για δημοσιονομική πειθαρχία από τους γείτονές της και την επιμονή της στην οικονομική λιτότητα.

Άλλοι δεν δείχνουν τόσο ζήλο. Η Γαλλία ψιθυρίζει όλο και πιο δυνατά την ανάγκη να τονωθεί η ανάπτυξη, ενώ στην Ισπανία, το κόμμα Podemos που τάσσεται ενάντια στη λιτότητα προηγείται στις δημοσκοπήσεις, ενώ ακολουθούν εκλογές στα τέλη του έτους. Αν παραχωρηθεί «έδαφος» στην Ελλάδα για την παραμονή της στο ευρώ, αυτό ενδέχεται να παροτρύνει άλλες χώρες να ζητήσουν πιο έντονα την αύξηση των δαπανών και τη μείωση των περικοπών στους προϋπολογισμούς. Για ακόμη μία φορά, το άρθρο της 5ης Ιανουαρίου από το Spiegel δείχνει προφητικό:

Αξιωματούχοι του Βερολίνου φοβούνται πως αν ενδώσουν στις απαιτήσεις της νέας, αριστερής κυβέρνησης στην Αθήνα θα θέσουν υπό αμφισβήτηση τις αμφιλεγόμενες πολιτικές λιτότητας και μεταρρυθμίσεις –μια έκβαση που θα ήταν ευπρόσδεκτη στη Γαλλία και την Ιταλία, όπου ο κόσμος δεν υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες τις μεταρρυθμίσεις.

Στο άμεσο απόηχο των ελληνικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, η Γαλλία φάνηκε να μιλά με συμφιλιωτικό τόνο ως προς την επίτευξη ενός συμβιβασμού που θα διατηρήσει τη ζωτικής σημασίας χρηματοδότηση. Τη Δευτέρα, ωστόσο, ο υπουργός Οικονομικών Michel Sapin υπερασπίστηκε την επίσημη θέση της Ευρώπης για επέκταση του προγράμματος διάσωσης μιλώντας για το μόνο δρόμο προς τα εμπρός. Διατηρώντας την πειθαρχία στο ζήτημα της λιτότητας, η Γερμανία φαίνεται να υποχρεώνει τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μένουν στο μονοπάτι της τευτονικής οικονομικής αρετής.

3) Η Γερμανία δεν ενδιαφέρεται για τη Θεωρία Παιγνίων

Πολλά έχουν ειπωθεί για τις γνώσεις Θεωρίας Παιγνίων του Έλληνα υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη και για το πώς αυτή θα μπορούσε να βοηθήσει την Αθήνα να πετύχει συμβιβασμό. Αλλά στην πραγματική ζωή ο κόσμος είναι λιγότερο ορθολογικός και λογικός στις διαπραγματεύσεις από ό,τι στη θεωρία. Όπως ο συνάδελφός μου, Justin Fox το έθεσε νωρίτερα αυτό το μήνα:

Οι μέχρι στιγμής διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με την ΕΕ, έχουν οδηγήσει επανειλημμένα σε αποτελέσματα που έχουν επιδεινώσει τις θέσεις και των δύο πλευρών. ‘Εχουν κολλήσει σε ένα δίλημμα του φυλακισμένου –που δείχνει όλο και περισσότερο ως λόγος να προσπαθήσουν να αναστατώσουν τις διαπραγματεύσεις.

Στις ελληνικές διαπραγματεύσεις, έρχονται αντιμέτωπες δύο αδιάλλακτες, αντίθετες ιδεολογίες: η φαινομενικά ασταμάτητη δύναμη της δημοκρατικής εντολής της Ελλάδας οδεύει προς μία μετωπική με το αμετακίνητο αντικείμενο της γερμανικής οικονομικής φιλοσοφίας.

Στο μυθιστόρημά του «Walking on Glass», ο Iain Banks λέει ότι το μόνο αποτέλεσμα από μια τέτοια σύγκρουση είναι πως «η ασταμάτητη δύναμη σταματά, το αμετακίνητο αντικείμενο κινείται».

Αυτή τη στιγμή, αυτό δεν συμβαίνει. Η Commerzbank εκτίμησε πως η πιθανότητα ενός Grexit είναι 50%, διπλάσια από αυτή που προέβλεψε την περασμένη εβδομάδα. Ένα στοίχημα ύψους 1 ευρώ στο σενάριο Grexit στην εταιρεία στοιχηματισμού Paddy Power αποφέρει καθαρό κέρδος κάτω των 38 σεντς. Μπορεί να είμαστε στα πρόθυρα να διαπιστώσουμε εάν μια αν μια ελληνική έξοδος από το ευρώ είναι μια ελεγχόμενη έκρηξη, ή μια υπαρξιακή απειλή για το ενιαίο νόμισμα. Ευελπιστούμε οι αισιόδοξοι να έχουν δίκιο.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η νέα ελληνική κυβέρνηση, δια μέσου του Υπουργού Οικονομικών κ. Γ. Βαρουφάκη, κατέθεσε αίτημα εξάμηνης επέκτασης της δανειακής σύμβασης προκειμένου να υπάρχει ομπρέλα προστασίας στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Η κυβέρνηση, πιστή στις δεσμεύσεις της, δεν ζήτησε παράταση του μνημονίου. Καταθέσαμε μια πρόταση η οποία σέβεται την λαϊκή ετυμηγορία, προασπίζεται την αξιοπρέπεια της κοινωνίας και ταυτόχρονα μπορεί να γίνει αποδεκτή από τους εταίρους μας.

Στο αίτημα τίθεται το θέμα της αποκατάστασης του κοινωνικού κόστους που προκάλεσε η κρίση καθώς και της αντιμετώπισης των πολύ σημαντικών κοινωνικών επιπτώσεων της.

Το αίτημα σηματοδοτεί την επιθυμία της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μια εξάμηνη ενδιάμεση συμφωνία («συμφωνία – γέφυρα») κατά την οποία δεσμεύεται για δημοσιονομική ισορροπία. Ταυτόχρονα, όμως, προχωρά άμεσα σε μεταρρυθμίσεις κατά της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, ενώ θα υπάρξουν άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης καθώς και για την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Η εξάμηνη παράταση δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να δώσει «ανάσες» στην κοινωνία και τον απαραίτητο χρόνο να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, χωρίς εκβιασμούς και έλλειμμα χρόνου, προκειμένου να υπάρξει ένα νέο συμβόλαιο για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη με την Ευρώπη για την περίοδο 2015 -2019. Στο νέο κοινωνικό συμβόλαιο της κυβέρνησης θα περιλαμβάνεται και συμφωνία για την απομείωση του χρέους, όπως άλλωστε προβλέπει και η απόφαση του Eurogroup του 2012.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κείμενο 18 οικονομολόγων στους FT υπέρ επίτευξης συμφωνίας

Την ανησυχία τους, ότι οι δυσκολίες στη διαπραγμάτευση μεταξύ Ελλάδας και Eurogroup δημιουργούν κίνδυνο μη επίτευξης συμφωνίας, κάτι που θα οδηγούσε σε σοβαρές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες για τον ελληνικό λαό, αλλά και για όλους τους ευρωπαίους, εκφράζουν με κείμενό τους 18 επιφανείς οικονομολόγοι.

Με το κείμενό τους, που δημοσιεύεται στους Financial Times, οι νομπελίστες οικονομολόγοι Τζόζεφ Στίγκλιτς και Χρήστος Πισσαρίδης, ο πρώην κεντρικός τραπεζίτης της Κύπρου Πανίκος Δημητριάδης και σειρά άλλων επιφανών οικονομολόγων προειδοποιούν ότι «Grexit σημαίνει διάσπαση της Ευρώπης».

Οι οικονομολόγοι ζητούν «κατάλληλους συμβιβασμούς» προκειμένου να μην σημειωθεί το απευκταίο: «Χωρίς αλλαγή, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα καταρρεύσει» σημειώνουν.

«Φοβούμαστε ότι η ανικανότητα επίτευξης θετικής συμφωνίας θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της διάσπασης όχι μόνο της ευρωζώνης, αλλά και του οικοδομήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το συνεπακόλουθο πλήγμα θα οδηγήσει σε τάσεις πολιτικής αποσύνθεσης» υπογραμμίζουν.

Οι 18 οικονομολόγοι τάσσονται υπέρ σημαντικής χαλάρωσης των δημοσιονομικών στόχων για την Ελλάδα, μείωση του απαιτούμενου πλεονάσματος στο 1,5% του ΑΕΠ, χρηματοοικονομική αναδιάρθρωση του χρέους και αποπληρωμή με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς και προώθηση μεταρρυθμίσεων, στις οποίες να συμπεριλαμβάνεται η αντιμετώπιση της διαφθοράς.

Σόιμπλε: Στενά τα περιθώρια, αλλά... θα τα καταφέρουμε

Τα περιθώρια ελιγμών είναι στενά, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του Ιδρύματος Bertelsmann το βράδυ της Τετάρτης στο Βερολίνο, ωστόσο άφησε ανοιχτό ένα παράθυρο αισιοδοξίας για την λύση της κρίσης λέγοντας: «Χαλαρώστε, θα τα καταφέρουμε - επιβιώσαμε της κρίσης του ευρώ. Θα αξιοποιήσουμε την κάθε κρίση προκειμένου να ενισχύσουμε ξανά και ξανά την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση».

«Πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι έχουμε όλοι μεγάλη ευθύνη και πρέπει να κρατήσουμε σταθερή την Ευρώπη» πρόσθεσε δηλώνοντας ωστόσο ωστόσο αισιόδοξος ότι η Ευρώπη θα τα καταφέρει.

«Η βασική προϋπόθεση είναι να μην υπονομεύεται η αξιοπιστία» σημείωσε και πρόσθεσε: «Αν καταστρέψουμε την αμοιβαία εμπιστοσύνη, καταστρέφουμε την Ευρώπη»

Ο κ. Σόιμπλε απέφυγε να προβλέψει τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες, αλλά επισήμανε ότι ο ίδιος πρέπει να πείσει τους Γερμανούς ψηφοφόρους για την ανάγκη να βοηθήσουν την Ελλάδα και το εγχείρημα είναι δύσκολο, εάν οι Έλληνες εμφανίζονται να μην τηρούν τη δική τους πλευρά της συμφωνίας.

Ο κ. Σόιμπλε αναφέρθηκε ακόμη στην επιτυχία της Πορτογαλίας και άλλων χωρών οι οποίες χρησιμοποίησαν τα προγράμματα βοήθειας και, ειδικά για την Πορτογαλία, υποστήριξε ότι «η εξέλιξή της αποτελεί απόδειξη για την επιτυχία των ευρωπαϊκών προσπαθειών να ξεπεράσουν την κρίση».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και τα εξ οικείων βέλη που την αποδυναμώνουν 

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Προσπαθούμε όλοι να παρακολουθήσουμε τις καταιγιστικές εξελίξεις και την σχοινοβασία της νέας διακυβέρνησης μέσα σε ένα χαώδες, μπερδεμένο, γεμάτο αντιφάσεις και αντιθέσεις και πασιφανώς ακυβέρνητο διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον. Αυτοί που μας αφήνουν άφωνους, όμως, δεν είναι οι ξένοι. Αυτοί την δουλειά τους κάνουν. Μερικοί «ντόπιοι», όμως, είναι πολιτικοπνευματικά αχώνευτοι.

Χρήσιμοι ηλίθιοι, μπερδεμένοι, πράκτορες, καλόπιστοι πλην ικανοί να δουν μόνο ένα μέτρο από τα πόδια τους και κυρίως λιγόψυχοι που τρέμουν και τουρτουρίζουν και που θέλουν να αυτοκτονήσουν σήμερα μήπως και πεθάνουμε σε ένα χρόνο.

Παραμιλούν, βυσσοδομούν και ασχημονούν ακατάσχετα αποδυναμώνοντάς μας σε μια κρίσιμη μάχη που δίνουμε για την επιβίωσή μας.

Για τους λιγόψυχους πλην καλόπιστους ένα μόνο μπορεί να ειπωθεί. Εάν οι πρόγονοι κάθε σημερινής πολιτικά ανεξάρτητης κοινωνίας ήταν ασθενείς ψυχές όπως αυτοί καμιά δεν θα ήταν ανεξάρτητη. Ακόμη πιο σημαντικό η εθνική ανεξαρτησία μιας κοινωνίας ποτέ δεν ήταν ανθόσπαρτη και ποτέ δεν θα είναι. Ταξίδι και Οδύσσεια είναι και έτσι θα είναι πάντα.

Η ετοιμότητα για θυσίες και προσκόλληση στο οικείο εθνικό συμφέρον είναι και θα είναι ευθέως ανάλογες στάσεις της επιτυχίας ενός κράτους στις διεθνείς διαπραγματεύσεις και απολύτως αναγκαίες προϋποθέσεις επιβίωσης.

Η κρίση τα τελευταία χρόνια είναι ωκεανός μαρτυριών για την ασθένεια της ψυχής πολλών. Αυτών που ροκανίστηκαν από εσχατολογικά δόγματα και που είναι φορείς μιας ανόητης προσδοκίας πως κάπου εκεί έξω υπάρχει δήθεν ένα γαλήνιο λιμάνι ή ένας χλοερός τόπος στον οποίοι κάποιοι που ζουν εκτός τόπου και χρόνου τους εμποδίζουν να φτάσουν (αυτοί δηλαδή που μιλούν για κρατοκεντρικό ανταγωνισμό και δεν βλέπουν χλοερό τόπο και που αηδιάζουν τις επικίνδυνες εσχατολογίες τους).

Ακόμη πιο σημαντικό περιπίπτουν στο θανάσιμο πολιτικό αμάρτημα να αποδίδουν συλλογικές ευθύνες στην ελληνική κοινωνία αντί στους εγχώριους πραιτοριανούς που μετά την Ελληνική Επανάσταση επί δύο αιώνες θρέφουν την ξένη εξάρτηση για να μπορούν αυτοί, έτσι, οι καρεκλοκένταυροι να γλύφουν κοκαλάκια εξουσίας και απληστίας.

Πρέπει να πούμε βέβαια πως εξαιρουμένων κάποιων σκληρών δικτατορικών εποχών η τελευταία πενταετία είναι η σκοτεινότερη και πιο μαύρη σελίδα της νεοελληνικής ιστορίας. Υπηρέτες των ξένων έθεσαν τους νεοέλληνες σε τροχιά εξουθένωσης, εξάντλησης και εκμηδενισμού του πλούτου που επί δύο αιώνες μετά την Ελληνική Επανάσταση απέκτησαν με κόπο και μόχθο (και ερήμην του εξαρτημένου κράτους). Μας καταχρέωσαν προς όφελος ξένων και μας ταπείνωσαν. Καταδίωξαν τα ελληνικά επιχειρηματικά νοικοκυριά και με κτηνώδη ετοιμότητα προχωρούσαν σε εξαναγκαστικούς νόμους συμμόρφωσής μας με εκποιητικά σχέδια του «οικοπέδου Ελλάδα».

Εγκατέλειψαν επίσης την άμυνα, την ασφάλεια και τα ζωτικά εθνικά συμφέροντα εντός και εκτός νεοελληνικών συνόρων. Οι ίδιοι ως και να είναι βρικόλακες επί ένα μήνα τώρα το μόνοι που βλέπει κανείς στα μάτια τους και στα λόγια τους είναι μια επιθυμία να αποτύχει η νέα διακυβέρνηση. Ότι πουν, ότι γράψουν και ότι κράξουν, αυτοί οι αξιοθρήνητοι υπηρέτες της ξένης εξάρτησης και ο όχλος από παπαγαλάκια στα μέσα «ενημέρωσης», υποδηλώνει μια τέτοια ανώμαλη ψυχική και ψυχολογική κατάσταση. Θέλουν να αποτύχουμε. Για να αυτό-ικανοποιηθούν και να ξανακαθίσουν σε βρώμικες κατεξουσιαστικές καρέκλες πάνω στις οποίες κάθονται τους δύο τελευταίους αιώνες.

Μερικές ακόμη απόψεις που «ενέπνευσαν» την παρούσα σύντομη παρέμβαση. Κάποιοι είτε δεν κατανοούν τι σημαίνει μια διαπραγμάτευση είτε πάσχουν από επιθετικό σύνδρομο κατά κάθε αξίωσης και διεκδίκησης των Ελλήνων στην διεθνή πολιτική.

• Στην διεθνή πολιτική η ηθική είναι μηδενική καθότι η ηθική μπορεί να προσδιοριστεί μόνο κοινωνικοπολιτικά. Πέραν του εθνοκράτους κοινωνικοπολιτικό σύστημα δεν υπάρχει. Κατά συνέπεια το μόνο που μπορεί να κάνει ένας πολίτης είναι να εμφορείται από ασυμβίβαστη φιλοπατρία και ακλόνητη προσκόλληση στο εθνικό συμφέρον. Πρόβλημα θα υπάρξει μόνο εάν το οικείο κράτος επιδοθεί σε επεκτατικούς και διεθνοσοβινιστικούς πολέμους. Δεν είναι η περίπτωσή μας και δεν είναι η περίπτωση των εννέα στα δέκα κρατών του πλανήτη.

• Υπάρχει μόνο εθνοκρατικό εθνικό συμφέρον και ποτέ παγκόσμιο ή ευρωπαϊκό. Το διακρατικό συμφέρον μπορεί να νοηματοδοτηθεί μόνο ως ισόρροπες συναλλαγές που επιτυγχάνονται με σκληρές διακρατικές διαπραγματεύσεις και όχι με χαμόγελα, χορούς, κουμπαριές και ζειμπέκικα. Δες τε το βλοσυρό, αδυσώπητο, σκληρό και ανελέητο βλέμμα του Σόϊμπλε όταν μιλά για το δικό του συμφέρον και το τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι. Ξέρει να διαπραγματεύεται. Τόσο απλά. Τις ηθικές κρίσεις να τις κρατήσουμε για τον εαυτό μας και κυρίως με κριτική διάθεση για όποιον δεν είναι πατριώτης και για όποιον δεν είναι σκληρός στις διαπραγματεύσεις με τους ξένους. Το ποιος δε είναι πατριώτης δεν είναι ταμπέλα αλλά καθημερινές στάσεις ζωής υπέρασπισης της εθνικής ανεξαρτησίας. Και εθνικά ανεξάρτητοι ποτέ δεν είναι οι γονυπετείς.

• Με θλίψη και αηδία προσέξαμε ότι λιγόψυχοι,  χρήσιμοι ηλίθιοι ή καλόπιστοι ή άσχετοι επιτίθενται με ειρωνείες, φόβο και εμπάθεια κατά «εν ενεργεία» Ελλήνων πολιτικών και διαπραγματευτών για δηλώσεις που υπέβαλλαν κόστος στους απέναντί μας. Προσομοίωσαν μάλιστα με «χορό του Ζαλόγγου» την σχοινοβασία των Ελλήνων πολιτικών και διαπραγματευτών. Αποστρεφόμαστε με αηδία τους κακόπιστους και τους πράκτορες. Για αυτούς που απλά δεν έχουν κουκούτσι μυαλό λέμε ότι στην ανελέητη διεθνή πολιτική όλοι κινούνται έχοντας στα χέρια τους μια πλάστιγγα με δύο δίσκους μέσα στους οποίους από την μια πλευρά είναι το κόστος και από την άλλη το όφελος.

• Δεν χρήζει να υπεισέλθω σε παραδείγματα γιατί απλά θα πρέπει να επεκταθώ αλλά λέω μόνο ότι τόσο η παράσταση κόστους για την άλλη πλευρά όσο και το «θόλωμα των νερών» με φαινομενικά μόνο ανακόλουθες ή αντιφατικές θέσεις είναι σύνηθες σε τέτοιες διαπραγματεύσεις όπου για την αδύναμη πλευρά η έκβαση είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. 

• Θάνατος για εμάς αποκλείεται να υπάρξει εκτός και εάν θεωρηθεί τυχόν οικονομική θυσία για την Δημοκρατία μας και την Ελευθερία μας ως «θάνατος».

• Για την άλλη πλευρά, στην περίπτωση που συζητάμε, θα είναι θάνατος εάν αλόγιστα και ακαταλόγιστα φορτώσουν όλα τα βάρη στο μεγαλύτερο θύμα της ελλειμματικής πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης-φούσκας την οποία όποιοι όσοι δεν βλέπουν (ότι είναι φούσκα) απλά είναι θεόστραβοι ή εθελοτυφλούντες. Μια φούσκα που κρατούν όλα αυτά τα κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτα θηρία της τεχνόσφαιρας, πολλά εκ των οποίων απλά είναι τσιράκια των τζογαδόρων και των τοκογλύφων. 

• Όσοι στην Ευρώπη δεν λειτουργούν ορθολογιστικά ροκανίζουν το ετοιμόρροπο κλαρί πάνω στο οποίο είναι καθισμένη η ματωμένη ετοιμόρροπη ΕΕ ενώ κάποιοι πιο ανεύθυνοι κρατούν βελόνες και απειλούν (εμάς βασικά) ότι θα τρυπήσουν την φούσκα. Αντί λοιπόν να αφήσουμε τους διαπραγματευτές να μεγιστοποιήσουν τις δεξιότητές τους σε αυτό το δύσκολο παιχνίδι ισχύος εγχώριοι ελαφρόμυαλοι –είπαμε, με τους κακόπιστους  και τους πράκτορες δεν ασχολούμαστε– πυροβολούν τους αντιπρόσωπούς μας.

• Εν μέσω λοιπόν μιας σκληρής και ανελέητης διαπραγμάτευσης είναι αηδιαστική η λιγοψυχία ή η κακοπιστία όσων αντί να συμπράξουν στην ενίσχυση της Ελληνικής διαπραγματευτικής στάσης επιτίθενται κατά των Ελλήνων πολιτικών και διαπραγματευτικών οι οποίοι λογικότατα και πολύ ορθολογιστικά προσπαθούν να ενισχύσουν την θέση της Ελλάδας με παραστάσεις κόστους για τους δεδηλωμένους αντίπαλούς μας και για τους άσπονδους φίλους μας. 

• Στην περίπτωσή μας το κόστος για αυτούς συνίσταται στις συνέπειες εάν μας γρονθοκοπήσουν μέχρι πτώσεως. Μόνο που δεν γρονθοκοπούν μέχρι πτώσεως μόνο εμάς αλλά και τους εαυτούς τους. Απαγορεύεται να τους το λέμε και προειδοποιούμε;! Ναι, πιστεύουν κάποιοι εγχώριοι. Είναι λένε χορός του Ζαλόγγου. Απαγορεύεται κανείς να διαπραγματεύεται, κατ’ αυτούς. Και εάν γι’ αυτούς «διαπραγματεύεται» μπορεί μόνο γονυπετής να υπογράφει ότι του δίνουν.

Καλό είναι να ειπωθεί, πάντως, ότι ανεξάρτητα του πως θα εξελιχθούν οι διαπραγματεύσεις όχι οι μόνο οι Έλληνες αλλά και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι βρίσκονται σε μια αφετηρία και μια πορεία όλο προβλήματα και κινδύνους. Όσοι δεν το βλέπουν δεν είναι μόνο στραβοί αλλά και επικίνδυνοι.
Ακόμη και εάν αύριο αποτύχει η νέα διακυβέρνηση δίκαιο είναι να πούμε ότι μέχρι στιγμής βαθμολογείται με δέκα θαυμαστικά. Και εάν αποτύχει το φταίξιμο πλέον αλλού θα πρέπει να αναζητηθεί όχι σε αυτούς που αγωνιούν και παλεύουν διεκδικητικά για να μην εκποιηθούμε και θανατωθούμε. Θα πρέπει να αναζητηθεί σε όσους στο εσωτερικό πυροβολούν την Ελληνική διεκδικητική στάση και την εξ αντικειμένου σχοινοβασία.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ξεπερνά τα 10Ο τρισ. δολάρια, είναι αυξημένη κατά 30% από το 2008
Τα μυστικά των επιτοκίων και ο ρόλος των πολιτικο - χρηματοπιστωτικού κατεστημένου
Παρωνυχίδα το ελληνικό πρόβλημα μπροστά της

Γράφει ο Γιώργος Καρακούσης

Το ελληνικό πρόβλημα και όσα το συνοδεύουν - οι δραματικές διαπραγματεύσεις, οι αγωνίες, οι απειλές και οι συγκρούσεις μεταξύ της νέας ελληνικής κυβέρνησης, των υπευθύνων της Ευρωζώνης και της γερμανικής κυβέρνησης ιδιαιτέρως - συνεχίζει να προκαλεί το διεθνές ενδιαφέρον και να αποδίδεται ως κρίσιμο και μείζον.

Ωστόσο, δεν είμαστε στο 2010, ούτε η έντασή του είναι τέτοια που να δικαιολογεί ρίγη και αναστατώσεις μεγάλες.

Διογκώνεται εξαιτίας της αμφισβήτησης των Βρυξελλών και της μονόπλευρης ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής από τη νέα ελληνική κυβέρνηση

'Άλλα κρυμμένα διεθνή οικονομικά προβλήματα είναι απείρως κρισιμότερα και ικανά να προκαλέσουν συστημικές κρίσεις, που δεν χωράει ανθρώπου νους.

Τις προηγούμενες ημέρες το «Φοίνιξ Κάπιταλ» ένα από τα μεγαλύτερα αμερικανικά σχήματα διαχείρισης ομολόγων προειδοποίησε ότι «η φούσκα της διεθνούς αγοράς ομολόγων έχει υπερδιογκωθεί και αν σκάσει θα προκαλέσει παγκόσμια κρίση μεγαλύτερη εκείνης του χρηματοπιστωτικού τομέα το 2008».

Για την κατάσταση της διεθνούς αγοράς ομολόγων απευθυνθήκαμε σε ένα φίλο που ζει στις ΗΠΑ και έχει εμπειρίες ξεχωριστές από τον τρόπο λειτουργίας τους.

Ο Κρίτων Ζωάκος περιγράφει την διεθνή αγορά ομολόγων ως εξής:

«Το 2014 η παγκόσμια αγορά ομολόγων είχε ένα μέγεθος περίπου 100 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, εκ των οποίων 48 τρισ. έχουν εκδοθεί από κράτη, άλλα 41 τρισ. από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και τα υπόλοιπα 11τρισ. από μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις.

Τα δεδομένα του 2014 αντιπροσωπεύουν μια τεράστια αύξηση από το 2008, όταν ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση που εξελίχθηκε σε κρίση χρέους.Το συνολικό μέγεθος της αγοράς ομολόγων το 2008 ήταν 74 τρισ. δολάρια, εκ των οποίων 28 τρισ. ήταν κρατικά, 38 τρισ. από χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και άλλα 8 τρισ. από μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις.

Η συγκεκριμένη αγορά είναι οργανωμένη σε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις με οξύτατες διαφορές συμφερόντων, τους αγοραστές και τους πωλητές - εκδότες. Οσο άσπονδες και αδίστακτες είναι οι αντιμαχίες τους, τόσο ευγενέστεροι είναι οι τρόποι τους. Κύριο όπλο των πωλητών - εκδοτών είναι οι κεντρικές Τράπεζες και των αγοραστών οι οίκοι αξιολόγησης.

Οι βασικοί αγοραστές ομολόγων είναι τα Συνταξιοδοτικά Ταμεία, τα ασφαλιστικά προγράμματα μεγάλων ασφαλιστικών εταιριών, τα αμοιβαία κεφάλαια και οι Τράπεζες. Οι ιδιώτες αποτελούν μόνο το 10% των επενδυτών σε ομόλογα.

Σε γενικές γραμμές, οι πωλητές - εκδότες ομολόγων είναι κράτη και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί και οι αγοραστές - επενδυτές οι λεγόμενοι θεσμικοί επενδυτές, δηλαδή ταμεία συντάξεων, ασφαλιστικές εταιρίες και αμοιβαία κεφάλαια.

Οι πωλητές - εκδότες ομολόγων, κράτη και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί έχουν κοινό συμφέρον να χαμηλώνουν διαρκώς τα επιτόκια, ούτως ώστε τα βάρη των υποχρεώσεών τους, οι τόκοι δηλαδή να υποχωρούν ιδίως όταν τα απόλυτα μεγέθη του χρέους τους ανεβαίνουν. Οι αγοραστές - επενδυτές ομολόγων ενδιαφέρονται για την άνοδο των επιτοκίων ώστε τα κέρδη τους να αυξάνονται.

Σε αυτή τη διελκυστίνδα μεταξύ μεγάλων εκδοτών και αγοραστών ομολόγων, οι πωλητές (μεγάλα κράτη και μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί) κρατούν σχεδόν όλα τα πλεονεκτήματα εξαιτίας της πολιτικής τους συμμαχίας και της σχεδόν αιμομικτικής τους συμβιώσεως. Στις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία και στην Κίνα, οι κρατικό - χρηματοπιστωτικές συμμαχίες έχουν χρησιμοποιήσει την εργαλειοθήκη των κεντρικών τους Τραπεζών για να μειώσουν τα επιτόκια. Στην Ευρώπη, τρεις διαφορετικοί μηχανισμοί έχουν επιτρέψει τη μείωση των επιτοκίων. 1) Η εσκεμμένη πολιτική ύφεσης που επιβάλει η Γερμανία και εκφράζεται με το φαινόμενο του αποπληθωρισμού. 2) Η ''φυγή'' προς την ασφάλεια που μειώνει τα γερμανικά επιτόκια. 3) Οι προσδοκίες που καλλιεργεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Εξαιτίας αυτών των πολιτικών ενεργειών τα βασικά μακροχρόνια επιτόκια και οι αποδόσεις είναι σε επίπεδα λιγότερο από τα μισά εκείνων του 2008. Δηλαδή ναι μεν το συνολικό μέγεθος της αγοράς ομολόγων, το συνολικό χρέος του πλέγματος κρατών - τραπεζών προς την κοινωνία αυξήθηκε κατά 30%, τα επιτόκια όμως,δηλαδή το κόστος αποπληρωμής μειώθηκε κατά 50%.Και βέβαια όσο χαμηλότερα είναι τα καινούργια επιτόκια,τόσο μεγαλύτερη είναι η αξία των παλαιότερων ομολόγων. Και αντιστρόφως όσο υψηλότερα θα ανέβαιναν τα επιτόκια των καινούργιων ομολόγων, τόσο θα έχαναν αξία τα παλαιότερα ιστορικά ομόλογα που βρίσκονται στα χέρια των ήδη επενδυμένων οργανισμών, θεσμών και ιδιωτών.

Κατά τη γνώμη μου, τα γενόμενα στην αγορά αγορά ομολόγων εξαρτώνται από τις ευρύτερες εξελίξεις στην πραγματική οικονομία με τον ακόλουθο τρόπο.

Ο υπερκορεσμός επενδύσεων σε όλους τους υφιστάμενους τομείς παραγωγής (η κλαστική κρίση υπερπαραγωγής) έχει μηδενίσει την οριακή κερδοφορία της σύνολης οικονομίας και κατά συνέπεια τη δυνατότητα κερδοφορίας του κεφαλαίου ήδη από το 2007. Τα πολιτικώς διατηρούμενα μονοπώλια και οι πολιτικώς διατηρούμενοι φραγμοί στην είσοδο νέων ανταγωνιστικών δυνάμεων στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών,απέκλεισαν τη δημιουργία νέων ανταγωνιστικών βιομηχανιών που θα μπορούσαν να εκτινάξουν την κερδοφορία των επενδυτικών κεφαλαίων και έτσι να ανεβάσουν τα επιτόκια των ομολόγων. Επίσης η θεμελιώδης τεχνολογική ανανέωση βρίσκεται σε στασιμότητα από την κρίση του 2008 και μετά. Έτσι η κερδοφορία των επενδυτικών κεφαλαίων βρίσκεται σε διαρκή μαρασμό, δεν υπάρχουν νέες υποσχόμενες πολλά κέρδη ευκαιρίες και όσοι έχουν κεφάλαια διαθέσιμα για επένδυση αλληλοσπαράσσονται για να αρπάξουν τις διαρκώς περιοριζόμενες ευκαιρίες.

Η ζήτηση δηλαδή για κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες υπερβαίνει κατά πολύ την προσφορά κι αυτό σε τελική ανάλυση μειώνει τα επιτόκια. Όσοι ήδη έχουν υπό τον έλεγχό τους σχετικά κερδοφόρες επενδύσεις (κυρίως το κρατικό και χρηματοπιστωτικό κατεστημένο) είναι κινητοποιημένοι να υπερασπισθούν τα κεκτημένα τους από τις επιθέσεις των θύραθεν διεκδικητών.

Επιπλέον, από το 2008 και εντεύθεν, όταν η πραγματική οικονομία έχασε την ικανότητα να αποπληρώνει τον μέχρι τότε συσσωρευμένο όγκο χρεών, ομολόγων και άλλων υποχρεώσεων, οι πολιτικές δυνάμεις του κρατικό-χρηματοπιστωτικού κατεστημένου εγκαινίασαν την πρακτική αποπληρωμής παλαιών χρεών με νέα μεγαλύτερα χρέη.

Η πρακτική αυτή συνεχίζεται μέχρι τώρα και θα εξακολουθεί να συνεχίζεται με μοναδικό αποτέλεσμα τη διεύρυνση της ψαλίδας ανισότητας πόρων και εισοδημάτων και δεν θα σταματήσει εκτός κι αν ανατραπεί η υφιστάμενη πολιτική ηγεμονία του κρατικό - χρηματοπιστωτικού κατεστημένου.

Συντομογραφικά, η ενδεχόμενη μελλοντική άνοδος επιτοκίων εξαιτίας της επανεκκίνησης των οικονομιών υποσκάπτει την αγοραστική αξία των παλαιότερων ομολόγων που είναι στη διάθεση των ασφαλιστικών ταμείων, θεσμικών επενδυτών κ.λ.π.και ταυτόχρονα υποσκάπτει την ικανότητα αποπληρωμής των εκδοτών ομολόγων, δηλαδή των κρατών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Το αντίστροφο συμβαίνει με την πτώση των επιτοκίων.

Σημειωτέον όμως ότι τα Ταμεία Συντάξεων, οι ασφαλιστικές εταιρίες, οι θεσμικοί επενδυτές ομολόγων δεν ενδιαφέρονται για την αγοραστική αξία των ομολόγων τους, αλλά κυρίως για την εισοδηματική τους απόδοση που κινείται αντίστροφα της αγοραστικής αξίας.

Ανατροπή της υφιστάμενης πολιτικής ηγεμονίας που συντηρεί την ύφεση και τα χαμηλά επιτόκια θα συνεπάγονταν ήττα του σημερινού πολιτικού και χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και την άνοδο νέων δημιουργικών δυνάμεων στην οικονομία και στην παραγωγή,ικανών να εκθρονίσουν τις ''ώριμες'' βιομηχανίες.

Προς στιγμήν διαβλέπω μόνο δύο δυνατότητες μιας τέτοιας ανατροπής μεσοπροθέσμως. Η μία στην Ευρώπη εξαιτίας των θεμάτων που έβαλε επί τάπητος η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και η άλλη παραδόξως στις ΗΠΑ, όπου οι τοπικές πολιτειακές εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου ανέδειξαν τεράστιες αποκεντρωτικές ομοσπονδιακές πολιτικές δυνάμεις που αντιστρατεύονται το συγκεντρωτικό κρατικό - χρηματοπιστωτικό καθεστώς που εκπροσωπεί η κυβέρνηση Ομπάμα»

Έτσι βλέπει την τεράστια διεθνή αγορά ομολόγων και τις πολιτικές εμπλοκές της ο φίλος μας από την Αμερική.

Απέναντι στο μέγεθος της οποίας το ελληνικό ζήτημα είναι παρωνυχίδα, όπως μπορεί να αντιληφθεί ο καθένας. Όμως η αμφισβήτηση που ασκεί η ελληνική περίπτωση εξηγεί την ένταση της αντίδρασης της πολιτικής και οικονομικής ελίτ των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Τα υπόλοιπα θα τα δούμε να εξελίσσονται προσεχώς, ίσως κι από σήμερα... 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου