Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Οκτ 2013

Του Νίκου Μελέτη

Εναλλακτικές επιλογές και «εφεδρείες», ώστε να διατηρήσει την κυριαρχία του και στο νέο σκηνικό που θα διαμορφωθεί στην Τουρκία μετά τις προεδρικές εκλογές του καλοκαιριού, κατασκευάζει το κυβερνών ισλαμικό κόμμα ΑΚΡ.

Ο πανίσχυρος σήμερα Ταγίπ Ερντογάν διχάζει την τουρκική κοινωνία, ενοχλεί τα δυτικόστροφα στελέχη του κόμματός του και προκαλεί πραγματική ανησυχία στους συμμάχους (όσους απέμειναν) της Τουρκίας.
Σε μια προσπάθεια αυτοσυντήρησης του ίδιου του κόμματος, η πραγματική σύγκρουση μεταξύ του ισλαμοεθνικισμού με το υπόλοιπο 50% της τουρκικής κοινωνίας που τάσσεται υπέρ του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, επιχειρείται να αντικατασταθεί από την αντιπαράθεση στο εσωτερικό του ΑΚΡ, με τους δύο πόλους να συγκροτούνται ο ένας γύρω από τον Τ. Ερντογάν και ο άλλος γύρω από τον πρόεδρο της Τουρκίας και συνιδρυτή του ΑΚΡ Α. Γκιουλ.

Η κούρσα για τις προεδρικές εκλογές του Ιουνίου θα διαμορφώσει το νέο σκηνικό στην Τουρκία καθώς από τη έκβασή της δεν θα κριθεί μόνο ποιος θα περάσει το κατώφλι του προεδρικού μεγάρου στην Τσάνκαγια για τα επόμενα πέντε χρόνια, αλλά θα χαραχτεί και η κατεύθυνση που θα πάρει η μεγάλη μουσουλμανική χώρα για τα επόμενα χρόνια.

Το μεγάλο φαβορί
Ο Ταγίπ Ερντογάν εμφανίζεται ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί, καθώς παραμένει λαοφιλής η ακραία λαϊκιστική ρητορική που συγκινεί ακόμη τα μεσαία και κατώτερα στρώματα της τουρκικής κοινωνίας, ενώ το τουρκικής εκδοχής μείγμα του ισλαμοεθνικισμού βρίσκει σημαντική απήχηση στην τουρκική κοινωνία.

Στην πρώτη εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από τον λαό, ο κ. Ερντογάν δήλωσε ότι θα είναι υποψήφιος εφόσον το αποφασίσει το κόμμα του, κάτι που είναι μάλλον σχήμα λόγου καθώς είναι δεδομένο ότι το κόμμα του θα στηρίξει την όποια επιλογή του.

Ομως ο κ. Ερντογάν δεν είναι μόνος στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας. Ο πρόεδρος της χώρας και ένας εκ της τριανδρίας που ίδρυσε το ΑΚΡ, ο Αμπντουλάχ Γκιουλ, δεν έχει κρύψει ότι θα επιθυμούσε να παραμείνει ένοικος στην Τσάνκαγια, αλλά φυσικά ο πρώτος λόγος θα ανήκει πάντα στον Ερντογάν.
Ο Α. Γκιουλ όμως, ένας ιδιαίτερα ευφυής πολιτικός με σπουδές και στις ΗΠΑ, έχει φροντίσει εδώ και μήνες να εμφανιστεί ως το εναλλακτικό σενάριο σε ενδεχόμενο στραβοπάτημα του Τ. Ερντογάν. Μια εναλλακτική λύση η οποία με ενωτικό τρόπο θα αναδεικνύει την ισλαμική ταυτότητα της Τουρκίας με σαφή προσανατολισμό όμως και προς τη Δύση.

Ο κ. Γκιουλ, με μια σειρά επιλογές που έχουν προκαλέσει αίσθηση, στέλνει το μήνυμα ότι μπορεί να είναι αυτός που θα γεφυρώσει το ρήγμα που έχει ανοίξει ο Τ. Ερτνογάν με την αντιπολίτευση, αλλά κυρίως με το υπόλοιπο 50% του τουρκικού λαού που διαφωνεί και εξεγείρεται εναντίον της ισλαμικής ατζέντας που επιβάλλει με τη λογική του ελέω Θεού ηγεμόνα.

Η πολιτική του Τ. Ερντογάν τους τελευταίους μήνες ήταν γεμάτη από αρνητικά μηνύματα, με κορυφαίο την αδυναμία του να αντιληφθεί ότι το κίνημα των πλατειών που ξεκίνησε από το Γκεζί δεν ήταν ούτε πράκτορες των hedge funds ούτε υποκινούμενο από ξένες δυνάμεις, αλλά ένα αυθόρμητο ξέσπασμα ενός σημαντικού τμήματος του τουρκικού λαού, που θέλει να θέσει φραγμό σε ένα ολοένα και πιο αυταρχικό καθεστώς που θέλει να επιβάλει την ισλαμική ατζέντα του.
Αυτή εξάλλου ήταν και μια πρώτη διαφοροποίηση μεταξύ του Ερντογάν με τον Α. Γκιουλ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι «δημοκρατία δεν είναι απλώς το να ψηφίζει κάποιος κάθε τέσσερα χρόνια».

Ο Τ. Ερντογάν «θύμωσε» με όσους τον αμφισβήτησαν και αντέδρασε λόγω και ποντιακής ιδιοσυγκρασίας με άκαμπτο τρόπο. Επιτέθηκε στην αντιπολίτευση, καθύβρισε τους διαδηλωτές, ανακάλυψε ξένους δακτύλους και επέδειξε μια αλαζονεία η οποία ανησύχησε ακόμη και τους κομματικούς συντρόφους του.

Με μια ιδεολογική-θρησκευτική προσέγγιση στα σημαντικά θέματα της εξωτερικής πολιτικής ο κ. Ερντογάν εγκλώβισε την Τουρκία σε αντιπαραθέσεις καθιστώντας τη μέρος των πολλών και καυτών προβλημάτων της περιοχής. Συντάχθηκε με τους σουνίτες (που εξελίχθηκαν σε μουτζαχεντίν της Αλ Κάιντα) εναντίον του Ασαντ, με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους εναντίον του Στρατού και του κοσμικού κατεστημένου στην Αίγυπτο, ενώ ψυχράνθηκε με τη Ρωσία λόγω της Συρίας αλλά και της σιωπηρής ανοχής στους Τσετσένους ισλαμιστές. Επίσης έχει οδηγήσει σε ρήξη τις σχέσεις με το Ιράκ, παίζοντας επικίνδυνα (για την Τουρκία) παιγνίδια με το ιρακινό Κουρδιστάν.

Οι σχέσεις με Ελλάδα – Ισραήλ
Οι σχέσεις με την Ελλάδα βαραίνουν ύστερα από τις συνεχείς απροκάλυπτες παρεμβάσεις του στη Θράκη, ενώ στην Κύπρο παρακολουθεί ο Τούρκος πρωθυπουργός την ενδυνάμωση των σχέσεών της με το Ισραήλ και την με ιλιγγιώδη πια ρυθμό διαδικασία εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου της.

Οσο για το Ισραήλ, έκανε ό,τι περνά από το χέρι του για να πείσει και τον τελευταίο Ισραηλινό αξιωματούχο ότι πλέον δεν θα υπάρξει δρόμος επιστροφής στο επίπεδο που ήταν οι τουρκοϊσραηλινές σχέσεις πριν από το Μαβί Μαρμαρά (ιδίως μετά την τελευταία αποκάλυψη ότι η Τουρκία κατέδωσε στο Ιράν πράκτορες του Ισραήλ στο ιρανικό έδαφος).
Ο «λογαριασμός» στην εξωτερική πολιτική του αφήνει πια όλο και λιγότερους φίλους, όλο και περισσότερους εχθρούς και απειλές που αγγίζουν πια τα τουρκικά σύνορα και υπονομεύουν την ενότητα της Τουρκίας.

Το δεύτερο άνοιγμά του στους Κούρδους φαίνεται να έχει φρενάρει και βρίσκεται σε κομβικό σημείο πλέον η διαπραγμάτευσή του με τον φυλακισμένο Οτσαλάν, τους αντάρτες του ΡΚΚ αλλά και την πολιτική έκφραση του ΡΚΚ, καθώς υπάρχει η καχυποψία ότι απλώς ο κ. Ερντογάν ροκανίζει τον χρόνο ώστε να υποκλέψει τις κουρδικές ψήφους στην προεδρική εκλογή…

ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΚΛΙΜΑ: Στο στόχαστρο επιχειρηματίες που «δεν συμφωνούν»
Ο Ταγίπ Ερντογάν είχε ένα μεγάλο επιχείρημα: την οικονομία. Ομως οι ρυθμοί ανάπτυξης δείχνουν τα πρώτα στάδια κόπωσης, ο υπουργός Οικονομίας Α. Μπαμπατσάν προειδοποίησε αρκετές φορές τον τελευταίο μήνα για τον κίνδυνο η ανάπτυξη να στηρίζεται κυρίως στην κατανάλωση -με αύξηση του δανεισμού- και στις δημόσιες επενδύσεις που και αυτές χρηματοδοτούνται κυρίως με εξωτερικό δανεισμό.
Η σύγκρουση του Ερντογάν με κορυφαίους επιχειρηματίες της χώρας, επειδή «δεν συμφωνούν» μαζί του, επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το επενδυτικό κλίμα. Η πρωτοβουλία του διευθυντή του ξενοδοχείου Divan (που ανήκει στην πλουσιότερη οικογένεια της Τουρκίας, αυτή του Ραχμί Κοτς) στην πλατεία Ταξίμ να ανοίξει τις πόρτες του για να βρουν καταφύγιο διαδηλωτές της πλατείας Γκεζί εξόργισε τον Ερντογάν και όταν ο ίδιος ο πατριάρχης της οικογένειας πρόσφερε κάλυψη στον διευθυντή του ξενοδοχείου του, ξεκίνησε ένας ανηλεής πόλεμος εναντίον του μεγαλύτερου επιχειρηματικού ομίλου.

Με αιφνιδιαστικούς φορολογικούς ελέγχους με αποστολή του τουρκικού ΣΔΟΕ σε επιχειρήσεις του ομίλου και με πιο σημαντική «ποινή» την ακύρωση του προγράμματος ναυπήγησης τουρκικών φρεγατών στο ναυπηγείο Κοτς, παρά το ότι είχε ήδη ναυπηγηθεί το πρώτο σκάφος.
Οι επιθέσεις που εξαπέλυσε εναντίον της Δύσης με αφορμή τη μη άμεση επίθεση των συμμάχων στη Συρία προκάλεσε εντονότατο προβληματισμό σε Βρυξέλλες και ακόμη και στην Ουάσιγκτον, παρά το γεγονός ότι ο Μπ. Ομπάμα από πολύ νωρίς έχει δείξει τη συμπάθειά του στον Τούρκο ηγέτη.
Το πακέτο εκδημοκρατισμού που εξήγγειλε στις 30 Σεπτεμβρίου, ήταν περισσότερο ένα πακέτο ρυθμίσεων που αποτέλεσαν το περιτύλιγμα για τη νομιμοποίηση της μαντίλας στις δημόσιες υπηρεσίες και στα σχολεία. Και απλώς ήθελε να κρατήσει ζωντανή τη σχέση με την ΕΕ, όχι όμως να την ενισχύσει. Εξάλλου τα θλιβερά παιγνίδια που έπαιξε με τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης απέδειξαν το υποκριτικό ενδιαφέρον του για τα ανθρωπινά και τα μειονοτικά δικαιώματα?

Απέναντι σε αυτή τη διχαστική και αλλοπρόσαλλη πολιτική, ο πρόεδρος Α. Γκιουλ βρίσκει διαρκώς τρόπο να δηλώνει την αυτοτελή παρουσία του. Εξέφρασε τη θλίψη του για την καταδίκη του πρώην αρχηγού ΓΕΕΘΑ Ι. Μπασμπούγ στη δίκη για την υπόθεση της Εργκενεκόν, στο μήνυμά του για το Μπαϊράμι ο κ. Γκιουλ κάλεσε το έθνος να αφήσει πίσω τους διχασμούς και να βαδίσει μπροστά ενωμένο για την ευρωπαϊκή προοπτική, ενώ στήριξε την ανάγκη αποκατάστασης των σχέσεων με την Αίγυπτο.

Διαχωρισμός εξουσιών
Ιδιαίτερα εμβληματική ήταν η ομιλία του στην τουρκική Εθνοσυνέλευση στην έναρξη των εργασιών της. Ο Α. Γκιουλ επέμεινε στην ανάγκη για ξεκάθαρο διαχωρισμό των τριών εξουσιών, μια περισσότερο ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και ελευθερία του Τύπου, ώστε να «ενδυναμωθεί η Τουρκική Δημοκρατία». Με νόημα μάλιστα δήλωσε ότι αυτή είναι η «τελευταία ομιλία του στην Εθνοσυνέλευση κατά τη διάρκεια της θητείας του», δήλωση που ερμηνεύτηκε ότι ο κ. Γκιουλ δεν αποκλείει να απευθυνθεί και πάλι στην Εθνοσυνέλευση με την ιδιότητα του προέδρου, σε μια δεύτερη θητεία…
Ο Α. Γκιουλ δεν θα είναι αυτός που θα συγκρουστεί ευθέως ή θα ανατρέψει τον Τ. Ερντογάν. Εξάλλου και ο χαρακτήρας του είναι πολύ πιο ήπιος από τον παρορμητικό Τούρκο πρωθυπουργό. Αλλά απέναντι σε έναν όλο και περισσότερο ανεξέλεγκτα διχαστικό Τ. Ερντογάν ο Αμπντουλάχ Γκιουλ είναι εκεί και περιμένει…

Ή ζει σε άλλον κόσμο ή μας θεωρεί ηλίθιους!

Από το 2008 μέχρι σήμερα έχουν χαθεί 930.000 θέσεις εργασίας. Πόσες δεκαετίες θα περάσουν για να δημιουργηθούν πάλι αυτές οι θέσεις εργασίας σε συνθήκες κρίσης και εκτεταμένης καταστροφής της παραγωγικής βάσης της ελληνικής οικονομίας;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Θρασύτατη ήταν από πλευράς πολιτικού περιεχομένου η ομιλία που εκφώνησε ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, στη Θεσσαλονίκη το περασμένο Σάββατο. «Ένα μικρό θαύμα αρχίζει να γίνεται στην Ελλάδα... Την επιτυχημένη στροφή της Ελλάδας κανείς δεν την αμφισβητεί πλέον» ισχυρίστηκε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός, δίνοντας την εντύπωση ότι ή αυτός ζει σε έναν άλλον, φανταστικό κόσμο ή ότι θεωρεί τους Έλληνες παντελώς αδαείς και πολιτικά ηλίθιους!

Ο πληθυσμός της χώρας μας συνεχίζει να φτωχαίνει με ραγδαίους ρυθμούς και ο Αντώνης Σαμαράς κομπάζει ότι δήθεν πέτυχε «ένα μικρό θαύμα» και μια αναμφισβήτητη «επιτυχημένη στροφή»!

Κατά την εφιαλτική μνημονιακή τριετία οι μισθωτοί, όπως αποκαλύπτει μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ, έχασαν συνολικά 37 δις ευρώ λόγω της μείωσης των αποδοχών τους και του άγριου φορολογικού γδαρσίματός τους από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά. Ως αποτέλεσμα αυτής της πτώσης των εισοδημάτων των μισθωτών υπέστη καθίζηση και η εγχώρια ζήτηση, η οποία συρρικνώθηκε κατά 31,3% και γύρισε... είκοσι (!) χρόνια πίσω, στα επίπεδα του 1994.

Άγρια μείωση υπέστησαν και οι συντάξεις, καθώς οι κοινωνικές δαπάνες (οι οποίες αφορούν ακριβώς στις συντάξεις, στις δαπάνες υγείας και στα προνοιακά επιδόματα) μειώθηκαν θεαματικά κι αυτές. Από 55,2 δις ευρώ που ήταν το 2009 έπεσαν στα 40,3 δις ευρώ το 2013 – μειώθηκαν δηλαδή κατά 27%.

«Απλή και δίκαιη φορολογία»!

«Για πρώτη φορά οδηγούμαστε σε φορολογία απλή και δίκαιη με διεύρυνση της φορολογικής βάσης» διακήρυξε πανευτυχής για το επίτευγμά του ο πρωθυπουργός.

Το λέει αυτό τη στιγμή που, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι υπέστησαν μείωση του εισοδήματός τους κατά 18% βάσει των στοιχείων που υπέβαλαν στις φορολογικές τους δηλώσεις πέρσι –και ως γνωστόν μισθωτοί και συνταξιούχοι δεν μπορούν να κρύψουν το μισθό ή τη σύνταξη που παίρνουν– και παρά τη μείωση του εισοδήματός τους φορολογήθηκαν κατά μέσο όρο... 52% περισσότερο!

Από πού κι ως πού είναι «δίκαιο» κατά Σαμαρά ένα φορολογικό σύστημα που όσο μειώνονται οι αποδοχές σου τόσο πιο πολλούς φόρους πληρώνεις;

Οι περσινές φορολογικές δηλώσεις αποκαλύπτουν κι ένα άλλο παράδοξο: οι ελεύθεροι επαγγελματίες –που, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχουν τεράστιες δυνατότητες απόκρυψης εισοδημάτων και εν γένει δηλώνουν ό,τι θέλουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και τα δικά τους εισοδήματα δεν έχουν καταποντιστεί– δήλωσαν εισοδήματα μειωμένα κατά 38,5%. Αυτών όμως η μέση φορολογική επιβάρυνση δεν αυξήθηκε, αλλά μειώθηκε κατά 17,7%.

Αυτή είναι η «απλή και δίκαιη φορολογία» του Σαμαρά! Η μαθηματική επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραδίνεται αμαχητί στα λαμόγια της Δεξιάς!

«Η ανεργία φρέναρε»

Με περίπλοκες... «μπουρδολογικού» χαρακτήρα εκφράσεις ο πρωθυπουργός προσπάθησε να συσκοτίσει τη δραματική κατάσταση ακόμη και στον τομέα της ανεργίας. «Υπάρχουν όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι η αύξηση της ανεργίας φρέναρε. Κι ότι οι νέες θέσεις εργασίας που δημιουργούνται αρχίζουν να εξισορροπούν ή και να ξεπερνούν όσες χάνονται. Η επιβράδυνση της ανεργίας έχει ήδη καταγραφεί. Οι μετρήσεις που έχουμε σε πραγματικό χρόνο δείχνουν ότι η τάση αντιστρέφεται» ήταν όλα όσα είπε ο Αντώνης Σαμαράς για το θέμα αυτό που έχει βυθίσει στη συμφορά την ελληνική κοινωνία.

Τι καταλαβαίνει από αυτά ο απλός άνθρωπος; Ότι η ανεργία μειώνεται, βέβαια. Πράγμα ψευδέστατο! Μια προσεκτική ανάγνωση των δηλώσεων από έναν έμπειρο αναλυτή που γνωρίζει τα στοιχεία δείχνει ότι πουθενά ο πρωθυπουργός δεν λέει ότι η ανεργία μειώνεται. Οι λέξεις είναι έτσι επιλεγμένες ώστε να εξαπατήσουν τον αφελή και αδαή δεξιό ψηφοφόρο κατώτερου πολιτικού και πνευματικού επιπέδου.

Η αλήθεια είναι εντελώς αντίστροφη. Η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται με εφιαλτικούς ρυθμούς. Το 2012 ήταν 24,2% και το 2013 αναμένεται να φτάσει στο 29%, ενώ και του χρόνου θα αυξηθεί και πάλι και εκτιμάται από το ΙΝΕ ότι θα κινηθεί γύρω στο 31,5%. Αυτό είναι το... «φρενάρισμα» της ανεργίας κατά Σαμαρά!

Μισόν αιώνα πίσω!

Οι εργαζόμενοι ήταν 4,8 εκατομμύρια το 2009, ενώ φέτος ο αριθμός τους έχει πέσει δραματικά, στα 3,9 εκατομμύρια. Από το 2008 μέχρι σήμερα έχουν χαθεί 930.000 θέσεις εργασίας. Πόσες δεκαετίες θα περάσουν για να δημιουργηθούν πάλι αυτές οι θέσεις εργασίας σε συνθήκες κρίσης και εκτεταμένης καταστροφής της παραγωγικής βάσης της ελληνικής οικονομίας, πέρα από το γεγονός ότι οι νέες τεχνολογίες δημιουργούν έτσι κι αλλιώς πολύ λιγότερες θέσεις εργασίας από το παρελθόν;

Σε συνθήκες εκρηκτικής ανόδου της ελληνικής οικονομίας με τα δανεικά που παίρναμε λόγω ευρώ και για να κατασκευαστούν τα έργα υποδομής για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, χρειάστηκαν όχι τέσσερα και πέντε, αλλά... δεκαεφτά (!) ολόκληρα χρόνια, από το 1992 έως το 2008, για να δημιουργηθούν αυτές οι 930.000 θέσεις εργασίας που χάθηκαν μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια μνημονιακής πολιτικής.

Με βαρύγδουπο, σοβαροφανές ύφος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δήθεν «οι πιο συντηρητικοί υπολογισμοί θεωρούν ότι η Ελλάδα θα επιστρέψει στα επίπεδα ευημερίας που ήταν πριν από την κρίση γύρω στο 2020»!

Πώς είναι δυνατόν να τον πιστέψει όποιος έχει υποτυπώδη γνώση των προαναφερθέντων στοιχείων; Εδώ η πολιτική η δική του και του Γ. Παπανδρέου οδήγησε την ανεργία στα επίπεδα του... 1961, όπως διαπιστώνεται, ενώ η πραγματική σύγκλιση της αγοραστικής δύναμης του μέσου ελληνικού νοικοκυριού σε σύγκριση με την αντίστοιχη του μέσου όρου των δεκαπέντε πιο προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών έχει οπισθοδρομήσει... μισόν αιώνα, στα επίπεδα του 1964!

Ποιος πιστεύει τους ισχυρισμούς του πρωθυπουργού ότι αυτός ο μισός αιώνας θα καλυφθεί σε... εφτά (!) χρόνια; Προφανώς, κανένας. Ούτε καν ο ίδιος! Έτσι κι αλλιώς όμως ο Αντώνης Σαμαράς θα περάσει στην πολιτική προϊστορία της χώρας μόλις γίνουν βουλευτικές εκλογές, οπότε κανείς δεν θα του ζητήσει τότε το λόγο για τα σημερινά του φληναφήματα.

299-125 = 321!

Εκεί, πάντως, που ο πρωθυπουργός ξεπέρασε τον εαυτό του σε απίθανες μαθηματικές πρωτοτυπίες ήταν στο θέμα του δημόσιου χρέους.

«Ξέρετε πόσο ήταν το χρέος μας το 2009; Ήταν 299 δις ευρώ» δήλωσε στη Θεσσαλονίκη και συνέχισε θριαμβευτικά: «Ξέρετε πόσο χρέος κόψαμε ήδη; Πάνω από 125 δις! Και με την αναστολή πληρωμής τόκων και χρεολυσίων που υπογράψαμε πέρσι το Νοέμβριο, η συνολική περικοπή χρέους φτάνει ονομαστικά τα 145 δις!»

Κι εκεί που απορούσαμε αν από το 299 έπρεπε να αφαιρέσουμε το 125 ή το 145 για να διαπιστώσουμε αν η χώρα μας χρωστάει πλέον 174 δις ευρώ ή μόνο 154 δις, ο πρωθυπουργός δίνει μια και μας αφήνει στον τόπο: «Ξέρετε πόσο είναι το χρέος μας σήμερα; 321 δις!» Το ότι 299-125 = 174 ή το ότι 299-145 = 154 το ξέρουν ως και τα παιδιά του Δημοτικού, αλλά το 299 μείον 125 ίσον... 321 πάει κατευθείαν για Νομπέλ Μαθηματικών, έστω κι αν τέτοιο βραβείο δεν υπάρχει!

Απτόητος όμως ο Σαμαράς: «Δανειστήκαμε τεράστια ποσά για να πληρώσουμε τεράστια ελλείμματα, που έγιναν ακόμη πιο μεγάλα λόγω της μακροχρόνιας ύφεσης που μεσολάβησε, κι ύστερα δανειστήκαμε κι άλλα γιατί είχαν καταρρεύσει οι τράπεζές μας» εξήγησε για να καταλήξει πανηγυρικά: «Είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που έφτασε στο χείλος της χρεοκοπίας, δανείστηκε, ξαναδανείστηκε και το καθαρό της χρέος αυξήθηκε ελάχιστα»!

Τι να πει κανείς; Άλαλα τα χείλη των απίστων!

«Ελάχιστη απόκλιση»!

Πραγματικά παραληρηματικός ήταν ο πρωθυπουργός στο θέμα του δημόσιου χρέους: «Σε κάθε περίπτωση, το ποσό που θεωρούν ότι αποκλίνει για να θεωρηθεί το χρέος βιώσιμο είναι ελάχιστο» ισχυρίστηκε, αφήνοντας άναυδους όσους τον άκουσαν.

Πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζεται ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος «αποκλίνει ελάχιστα» από του να θεωρείται «βιώσιμο»; Αφού το όριο βιωσιμότητας που έχουν καθορίσει για το χρέος είναι να φτάνει μέχρι στο 120% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος της Ελλάδας φέτος θα φτάσει γύρω στο 165% του ΑΕΠ και του χρόνου περί το 175% του ΑΕΠ, όπως εκτιμούν η ΕΕ, ο ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ και όλοι οι αρμόδιοι οργανισμοί των δανειστών! «Ελάχιστο» είναι το 40% ή το 50% του ΑΕΠ και παραπάνω που απέχει το ελληνικό δημόσιο χρέος από τον χειρότερο οριακό δείκτη βιωσιμότητας που έχουν καθορίσει οι δανειστές;

Είναι εξόφθαλμο ότι ο πρωθυπουργός ψεύδεται συνειδητά και ασύστολα, με μοναδικό στόχο να παραπλανήσει όσους περισσότερους αδαείς πολίτες μπορέσει προκειμένου να παρατείνει όσο κατορθώσει περισσότερο την παραμονή του στην εξουσία, τώρα που ζει το όνειρο της ζωής του και έχει γίνει πρωθυπουργός. Όλα τα υπόλοιπα είναι ασήμαντα γι’ αυτόν...

Πηγή "Επίκαιρα"

Στον απόηχο της Αραβικής Άνοιξης, η τουρκική εξωτερική πολιτική υπόκειται σε μία κρίσιμη μετάλλαξη, η οποία έχει προσδώσει μία διεκδικητικότητα και μαχητικότητα στις κινήσεις της Άγκυρας. Ενδιαφέρον σε αυτή τη διαδικασία προκαλεί η άνοδος του επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών MIT.

Γράφει ο Αλέξανδρος Μαράκης

Στον απόηχο της Αραβικής Άνοιξης, η τουρκική εξωτερική πολιτική υπόκειται σε μία κρίσιμη μετάλλαξη, η οποία έχει προσδώσει μία διεκδικητικότητα και μαχητικότητα στις κινήσεις της Άγκυρας στο διπλωματικό χάρτη της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Μόλις αρχές του 2012, ερωτηθείς για τις διαπροσωπικές σχέσεις που είχε αναπτύξει με ηγέτες άλλων κρατών, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα, στάθηκε στα ονόματα πέντε ηγετών με τους οποίους, όπως είπε, είχε εδραιώσει μία σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης και παραγωγικής συνεργασίας.

Ανάμεσα στα ονόματα που ανέφερε ο αμερικανός πρόεδρος βρισκόταν και αυτό του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Έως τα τέλη του 2011 ο κ. Ομπάμα είχε πιο πολλές τηλεφωνικές συνομιλίες με τον κ. Ερντογάν παρά με οποιονδήποτε άλλο ηγέτη, πλην του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον.

Η ιδιαίτερη αυτή σχέση μεταξύ Ομπάμα και Ερντογάν, έχει μία πολύ λογική γεωπολιτική βάση από τη σκοπιά της Ουάσιγκτον. Η Τουρκία λογίζεται στην Ουάσιγκτον ως ένας ιστορικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην ταραχώδη και «εύφλεκτη» Μέση Ανατολή. Πρόκειται ίσως για τη μοναδική χώρα στην περιοχή όπου οι ισλαμικές θρησκευτικές επιρροές δεν περιορίζουν ουσιαστικά τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, ενώ παράλληλα η οικονομία λειτουργεί και αναπτύσσεται βάσει των αρχών της ελεύθερης αγοράς.

Ο «ύφαλος» της Αραβικής Άνοιξης

Παρά ταύτα, η ιδιαίτερη σχέση Ουάσιγκτον-Άγκυρας μοιάζει να έχει χάσει μέρος της «λάμψης» της, ή τουλάχιστον να έχει εισέλθει σε μία φάση μεγαλύτερης ψυχρότητας.

Κύριο αίτιο αυτού του χάσματος είναι η αυξανόμενη διάσταση μεταξύ πολιτικών που επιδιώκει η Άγκυρα και των επιθυμιών των Ηνωμένων Πολιτειών, μία εξέλιξη που συνοδεύεται από την ανάπτυξη ενός δυναμισμού και μίας διεκδικητικότητας στην τουρκική εξωτερική πολιτική στην μετά την Αραβική Άνοιξη εποχή.

Μία από τις «αιχμές» αυτών των διαφορών είναι η Συρία, κάτι που φέρεται να αποτυπώθηκε ξεκάθαρα κατά τη συνάντηση μεταξύ του κ. Ομπάμα και του κ. Ερντογάν στα μέσα Μαΐου στο Λευκό Οίκο.

Σύμφωνα με εκτενέστατο ρεπορτάζ της «Wall Street Journal», η αμερικανή πλευρά εξέφρασε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τη δυσαρέσκειά της αναφορικά με πληροφορίες που διαθέτει ότι η Άγκυρα παρέχει αδιάκριτα οπλισμό σε ισλαμικά στοιχεία που μάχονται στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων ανταρτών που έχουν αντι-Δυτική ατζέντα.

Η άνοδος του Χακάν Φιντάν…

Παρόντες στη συνάντηση κορυφής στην Ουάσιγκτον ήταν οι υπουργοί Εξωτερικών, Τζον Κέρι και Αχμέτ Νταβούτογλου, ο τότε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του προέδρου Ομπάμα, Τόμας Ντόνιλον, αλλά και ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας (MIT), Χακάν Φιντάν.

Το τελευταίο όνομα ίσως να έχει εξέχουσα σημασία στην προσπάθεια ταυτοποίησης των προσώπων που διαμορφώνουν την τουρκική εξωτερική πολιτική.

Σύμφωνα με πηγές της WSJ, ο Χακάν Φιντάν δεν είναι μονάχα «ο κύριος εκτελεστής» της πολιτικής Ερντογάν όσον αφορά τη Συρία, αλλά ταυτόχρονα έχει αναδειχτεί σε ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στο στενό κύκλο του τούρκου πρωθυπουργού.

Το πόσο εντυπωσιακή είναι η ανέλιξη του κ. Φιντάν γίνεται κατανοητό από το σημείο αρχής και την ταχύτητα της προόδου του. Ξεκινώντας από απλός υπαξιωματικός του τουρκικού στρατού, ο 45χρονος σήμερα Φιντάν κατόρθωσε το 2007, μετά από μονάχα τέσσερα έτη πολιτικής σταδιοδρομίας, να προαχθεί σε σύμβουλο του κ. Ερντογάν για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Μόλις τρία χρόνια αργότερα, το 2010, ανέλαβε τα ηνία της MIT.

Η τουρκική πολιτική απέναντι στη Συρία ωστόσο δεν αποτελεί την πρώτη φορά που ο κ. Φιντάν προσελκύει την προσοχή της Δύσης. Το 2010, η CIA υποπτευόταν πως ο τότε νεοδιορισμένος επικεφαλής της MIT διαβίβαζε απόρρητες αμερικανικές πληροφορίες στο Ιράν.

Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ φέρεται να βλέπει με έντονο προβληματισμό τον αυξανόμενο ρόλο Φιντάν στο πλευρό του Ταγίπ Ερντογάν, ιδιαίτερα όσον αφορά τη στάση της Άγκυρας απέναντι στην Τεχεράνη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της «Washington Post», αξιωματούχοι του ισραηλινού μηχανισμού πληροφοριών τον έχουν περιγράψει περιπαιχτικά ως τον «σταθμάρχη» του ιρανικού υπουργείου Πληροφοριών και Ασφάλειας στην Άγκυρα.

Πέραν όλων αυτών, ο κ. Φιντάν φέρεται να έχει δράσει και ως ο έμπιστος αγγελιαφόρος του κ. Ερντογάν, έχοντας παραδώσει σημαντικά μηνύματα του τούρκου πρωθυπουργού στους ηγέτες της Συρίας, της Αιγύπτου, του Λιβάνου και άλλων κρατών κατά τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με την αγγλόφωνη έκδοση της «Hurriyet».

… στην τουρκική εξωτερική πολιτική

Η ανέλιξη του αρχηγού της MIT στην ομάδα έμπιστων συμβούλων που πλαισιώνει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, και η απόκλιση των τουρκικών επιδιώξεων από τις επιθυμίες της Ουάσιγκτον στο «μέτωπο» της Συρίας, είναι όμως μόνο δύο στίγματα σε έναν μεγαλύτερο «χάρτη» διεκδικητικής και ανεξάρτητης συμπεριφοράς της Άγκυρας.

Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον παράδειγμα διάστασης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας είναι οι σχέσεις μεταξύ της τελευταίας και του Ισραήλ, του παραδοσιακότερου συμμάχου της Αμερικής στην περιοχή.

Οι τουρκο-ισραηλινές σχέσεις παραμένουν σε τέλμα παρά την αναθέρμανση που «σφυρηλάτησαν» οι ΗΠΑ στις αρχές του έτους, μέσω της απολογίας του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου για το θάνατο εννέα Τούρκων κατά την επέμβαση ισραηλινών στρατιωτών στο «Μαβί Μαρμαρά».

Η όλη ψυχρότητα μεταξύ Τουρκίας-Ισραήλ λαμβάνει διαφορετικές διαστάσεις μετά από την αποκάλυψη της WP ότι στις αρχές του 2012 η Άγκυρα παρέδωσε στο Ιράν τις ταυτότητες έως 10 ιρανών οι οποίοι συνεργάζονταν με τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και χρησιμοποιούσαν τουρκικό έδαφος για τις συναντήσεις τους με τους χειριστές τους στη Μοσάντ.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου, μιλώντας στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, ο κ. Νταβούτογλου ουσιαστικά διεμήνυσε πως το Τελ Αβίβ πρέπει να κάνει περισσότερα προκειμένου να επιτευχθεί ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων.

Στον αντίποδα, περίπου δύο εβδομάδες αργότερα, ο κ. Ερντογάν συναντήθηκε στην Άγκυρα με τον αυτοεξόριστο πολιτικό ηγέτη της Χαμάς, Καλίντ Μασάαλ, ο οποίος φέρεται να διερευνά το ενδεχόμενο μετεγκατάστασης δραστηριοτήτων του στην τουρκική πρωτεύουσα. Ήταν η δεύτερη συνάντηση μεταξύ των δύο ανδρών κατά τους τελευταίους τέσσερις μήνες.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Αίγυπτος, όπου η Τουρκία καταδίκασε απερίφραστα την ανατροπή του ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι, τη στιγμή που ΗΠΑ και Ισραήλ επέδειξαν μία διπλωματική ουδετερότητα ενώπιον της πτώσης των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Τέλος, σε μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες εξελίξεις των τελευταίων μηνών, στα τέλη Σεπτεμβρίου η Άγκυρα πρόκρινε την προσφορά της κινεζικής εταιρείας CPMIEC για τη συμπαραγωγή του πρώτου τουρκικού συστήματος πυραυλικής αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής άμυνας.

Η κίνησης της Άγκυρας έγινε παρά το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει σοβαρές κυρώσεις σε βάρος της CPMIEC για πώληση όπλων και τεχνογνωσίας στο Ιράν και το Πακιστάν, και μολονότι στο διαγωνισμό συμμετείχαν η αμερικανική κοινοπραξία Raytheon και Lockheed Martin και η γαλλο-ιταλική Eurosarms.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει εκφράσει τον έντονο προβληματισμό του για την επιλογή της Άγκυρας, όχι μονάχα λόγω των κυρώσεων σε βάρος της CPMIEC, αλλά και για τη συμβατότητα ενός κινεζικού προϊόντος με την ψηφιακή αρχιτεκτονική του ευρύτερου NATOϊκού συστήματος, ζήτημα που μάλλον κρύβει βαθύτερα ερωτήματα γύρω από την απόφαση της Τουρκίας να στραφεί σε μία χώρα έξω από τη Βορειοατλαντική ομπρέλα.

Στον απόηχο της αντίδρασης της Ουάσιγκτον ο κ. Νταβούτογλου και ο πρόεδρος Αμπντουλάχ Γκιούλ έχουν διαμηνύσει πως η συμφωνία δεν έχει οριστικοποιηθεί. Ωστόσο, ο ίδιος ο κ. Ερντογάν έχει υπεραμυνθεί της απόφασης.

Οι (πολλές) φωνές με τις οποίες συνομιλεί ο Ταγίπ Ερντογάν

Στη φάση μετάλλαξής της, η τουρκική εξωτερική πολιτική περιλαμβάνει μία εντυπωσιακή και όχι πάντοτε ομοιογενή πολυφωνία.

Πέραν των Νταβούτογλου και Φιντάν, υπάρχει η φωνή του υπουργού Εγκεμέν Μπαγκίς, κύριου διαπραγματευτή για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., ο οποίος όμως έχει κατά καιρούς προκαλέσει τη δυσαρέσκεια των Βρυξελλών, λόγω των αιχμηρών επικρίσεών του για τη συνολική πορεία των ευρω-τουρκικών σχέσεων.

Υπάρχουν επίσης οι αντιπρόεδροι της κυβέρνησης Αταλάι, Αρίντς και Μποζντάγκ, οι οποίοι συχνά ασχολούνται με θέματα εξωτερικής πολιτικής, όπως οι σχέσεις της Άγκυρας με το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος και η δημιουργία μίας ευρύτερης «Τουρκικής διασποράς». Ειδικά ο κ. Αταλάι έχει υπάρξει στόχος έντονης κριτικής ως ο φερόμενος ιθύνων νους πίσω από μία αποτυχημένη δυσφημιστική εκστρατεία με στόχο την αποδυνάμωση του τουρκοκύπριου ηγέτη Ντερβίς Έρογλου.

Σε αυτό το μικρό πλήθος ανήκουν και δύο νεότεροι, ανερχόμενοι «παίκτες», οι πρωθυπουργικοί σύμβουλοι Γιαλκίν Ακντογάν και Γιγκίτ Μπολούτ. Ο κ. Μπολούτ συγκαταλέγεται σε αυτούς που πιστεύουν πως ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας της ακμάζουσας Τουρκίας, μία ευκαιρία που παρεμποδίζεται από δυνάμεις της Δύσης. Είναι θιασώτης μίας πιο δυναμικής εξωτερικής πολιτικής, προκειμένου να κατανικηθούν τα «παιχνίδια» αυτού του αντι-τουρκικού λόμπι.

Απομένει να δούμε στο επόμενο διάστημα το κατά πόσον η Άγκυρα θα παραμένει κοντά στη γραμμή πλεύσης των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης, ιδιαίτερα τώρα που φαίνεται να «ξεπαγώνουν» οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή εάν θα ακολουθήσει μία δική της πορεία, ενδεχομένως προς την Ανατολή.

Είναι παράξενη ετούτη η ράτσα, των Ελλήνων. Μα, με όλα τα στραβά και τα άσχημά της τίποτε δεν μπορεί να την φοβίσει σαν έρθει η ώρα που το καθήκον καλεί. Και τότε είναι που τα παιδιά γίνονται άντρες, θηρία ολάκερα και τρέμει η γης στο διάβα εκείνων που αγαπάνε τη ζωή και γλεντούνε με τον θάνατο και με χαρά γράφουνε με το αίμα τους τις σελίδες της ιστορίας και της λευτεριάς τους...

Τα πραγματικά γεγονότα για τη μάχη στο ύψωμα κολοκασίδη ή 190 ή ΣΥΤΑ την 16/8/1974 στην Λευκωσία

Τα τελευταία χρόνια λέγονται και γράφονται διάφορα σχετικά με την μάχη στο ύψωμα κολοκασίδη την 16/8/1974, είτε στο διαδύκτιο είτε σε συνεντεύξεις άρθρα ή και βιβλία τα οποία δεν αποδίδουν τα πραγματικά γεγονότα. Οι λόγοι που λέγονται και γράφονται όλα αυτά δεν ενδιαφέρουν καθόλου την παρούσα σύνταξη. Τα πραγματικά γεγονότα τα γνωρίζει πολύς κόσμος στην Κύπρο που έζησε την τραγική περίοδο του 1974 όπως και αυτοί που πολέμησαν στην ευρύτερη περιοχή και υπηρετούσαν σε διάφορες μονάδες, όπως το 212 τάγμα πεζικού. Επίσης υπάρχουν οι εφημερίδες της εποχής όπως ο ΑΓΩΝ της Κύπρου ή διάφορα βιβλία που γράφτηκαν την εποχή εκείνη και όχι δεκαετίες ολόκληρες αργότερα και αναφέρονται στις μάχες της περιοχής Λευκωσίας και το πως σώθηκε η Λευκωσία. Σκοπός αυτού του κειμένου είναι η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και τάξης. Βασίζεται στην πραγματική μαρτυρία των Κυπρίων πολεμιστών που πολέμησαν εκεί καθώς επίσης και στις πηγές της εποχής που αναφέρονται στο τέλος του κειμένου.

Την 16/8/1974 περί ώρα 4μμ η αμυντική διάταξη των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή της αντιπροσωπείας Κολοκασίδη (Ford) στην Λευκωσία με μέτωπο προς τις τουρκικές γραμμές ήταν η εξής. Στα αριστερά πάνω στα υψώματα Καϊσή εβρίσκετο ο 2ος λόχος του 212 τάγματος πεζικού υπό τον Ελλαδίτη υπολοχαγό Κωνσταντίνο Μιχόπουλο. Πιο δεξιά πάνω στο ύψωμα της ΣΥΤΑ όπως ελέγετο ή ύψωμα 190 ή Κολοκασίδη εβρίσκονταν τμήματα του 1ου λόχου του 212τπ υπό τον ελληνοκύπριο λοχαγό Ανδρέα Πασιαρδή και δεξιότερα πάνω στο ύψωμα 180 ή ΜΑΖΤΑ ή οικόπεδα Κύκκου ο 3ος λόχος του 212τπ υπό τον ελληνοκύπριο λοχαγό Γεώργιο Χατζηδαμιανού. Διοικητής ήταν ο ελληνοκύπριος ταγματάρχης Κωνσταντίνος Αχιλλίδης με πολεμικό Σταθμό Διοικήσεως του τάγματος στην αντιπροσωπεία της Ford (εργοστάσιο Κολοκασίδη) μόλις 200 περίπου μέτρα πίσω από το ΠΟΤ (πίσω από το πρόσθιο όριο τοποθεσίας των λόχων του).

Η θέση αυτή του 212τπ δεν ήτο η αρχική καθότι προηγήθηκε τριήμερος σκληρός αγώνας. Ο 1ος λόχος του 212τπ υπό τον λοχαγό Α.Πασιαρδή το πρωί της 14/8/1974 εβρίσκετο εις το στρατόπεδο του 11ου Τακτικού Συγκροτήματος με δύο διμοιρίες του, η 3η διμοιρία του εβρίσκετο πίσω στο ύψωμα της φάρμας Κομήτη. Ο λόχος εδέχθη επίθεση αρμάτων μάχης το πρωί της 14/8/1974 και αντιστάθηκε σθεναρά. Διέθετε μία μπαζούκα την οποία χειρίζετο ο λοχαγός και η οποία την κρίσιμη στιγμή δεν λειτούργησε. Παρά την σθεναρή αντίσταση που προέβαλε ο λόχος μόνο με τον ατομικό οπλισμό των ανδρών εναντίον των αρμάτων, τα άρματα μετά από αρκετή ώρα κατάφεραν να εισέλθουν στο στρατόπεδο βάλλωντας με τα πυροβόλα και τα πολυβόλα τους εναντίον των ανδρών του λόχου. Ο 1ος λόχος περί το μεσημέρι συνεπτύχθη συγκροτημένος υπό την καλυψη του 2ου λόχου του τάγματος, του υπολοχαγού Κ.Μιχόπουλου, ο οποίος εβρίσκετο πάνω στα υψώματα Καϊσή. Το Στρατόπεδο του 11ου Τ.Σ δεν προσφερόταν για άμυνα για τους παρακάτω λόγους:
(α) Ο λόχος δεν διέθετε κανένα αντιαρματικό όπλο δι’αντιμετώπισην των αρμάτων
(β) Το έδαφος ήτο εντελώς αναπεπταμένο χωρίς να υπάρχουν ορύγματα συγκοινωνιών και προστασίας προσωπικού και (γ) τα κτίρια που υπήρχαν εντός του στρατοπέδου ήταν κατασκευασμένα με κυματοειδείς λαμαρίνες. Αποτέλεσμα οι αμυνόμενοι στρατιώτες να έχουν μόνο προστασίαν απόκρυψης χωρίς όμως καμιά κάλυψη. Ως εκ τούτου η περαιτέρω παραμονή και άμυνα θα ήτο μάταια και θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε σφαγή των ανδρών του λόχου.

Μετά από εντολή του Διοικητή του τάγματος ο λοχαγός Ανδρέας Πασιαρδής λίγο μετά το μεσημέρι της 14/8/1974 μετακινήθηκε στο ύψωμα της Σχολής Γρηγορίου μαζί με τις δύο διμοιρίες του και ετάχθη αμυντικά πάνω στο ύψωμα αυτό. Πριν από την εγκατάσταση του λόχου (-) στο ύψωμα εβρίσκετο ο πολεμικός Σταθμός Διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ ο οποίος μετακινήθηκε νοτιότερα. Μια ομάδα με επικεφαλής τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Θεοφάνη Πιερή από το Φοινί διετάχθη από τον Διοικητή Κ.Αχιλλίδη και εγκατεστάθη αμυντικά επί του υψώματος 190 το οποίο βρίσκεται πίσω(νότια) από τη Σχολή Γρηγορίου. Η ομάδα αυτή διέθετε ένα πολυβόλο Μπράουνιγκ 0.50χιλ.

Ο 1ος λόχος (-) υπό τον λοχαγό Πασιαρδή παρέμεινε στην Σχολή Γρηγορίου αμύνετο και κρατούσε τις θέσεις του από το μεσημέρι της 14/8/1974 μέχρι το μεσημέρι της 16/8/1974 περί την 2μμ. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα οι άνδρες εδέχοντο το σφοδρό πυρ της τουρκικής αεροπορίας, του πυροβολικού, των όλμων , των αρμάτων μάχης, του πεζικού και των ελεύθερων σκοπευτών που προσπαθούσαν να σπάσουν τις γραμμές και να εγκλωβίσουν την ΕΛΔΥΚ από ανατολικά. Με αυτό το τρόπο κάλυπταν το δεξιό πλευρό της δυνάμεως της ΕΛΔΥΚ που αμύνετο πέριξ και εντός του στρατοπέδου της. Πιο δεξιά από το 1ο λόχο του 212τπ εβρίσκετο αμυντικά ταγμένος ο 3ος λόχος του τάγματος υπό τον λοχαγό Γεώργιο Χατζηδαμιανού με μια διμοιρία του πάνω στο ύψωμα παρά το αρμενικό νεκροταφείο και το υπόλοιπο του λόχου πάνω στο ύψωμα 180. Τόσον ο λόχος του Γ.Χατζηδαμιανού όσον και ο 2ος λόχος του υπολοχαγού Κωνσταντίνου Μιχόπουλου πάνω στα υψώματα Καϊσή εδέχθησαν την ίδια σφοδρή πίεση του τουρκικού στρατού αμύνονταν και εκράτησαν τις θέσεις τους. Πιο δεξιά από το 212τπ αμύνετο ο 1ος λόχος του 211τπ υπό τον ελληνοκύπριο λοχαγό Γιάννη Χριστοδουλίδη (Μαυρόγιαννο) μέσα στη κατοικημένη περιοχή του Αγίου Δομετίου και του Αγίου Παύλου από την περιοχή του ιπποδρόμου προς το Λήδρα Πάλας, ο οποίος ετέθη υπό διοίκηση του 336 τπ υπό τον ταγματάρχη Δημήτριο Αλευρομάγειρο.

Όταν την 16/8/1974 περί το μεσημέρι παρά την ηρωική αντίσταση των αμυνομένων έσπασε η αμυντική γραμμή της ΕΛΔΥΚ και συνεπτύχθη, τοτε συνεπτύχθη συγκροτημένα και ο 1ος λόχος (-) του 212τπ που εβρίσκετο στη Σχολή Γρηγορίου υπό το λοχαγό Πασιαρδή προς το ύψωμα 190. Επίσης συνεπτύχθη κατόπιν μεγάλης πίεσης η εβρισκόμενη πάνω στο ύψωμα παρά το αρμενικό νεκροταφείο διμοιρία του λοχαγού Χατζηδαμιανού προς το ύψωμα 180 όπου αμύνετο ο υπόλοιπος λόχος.

Η περιοχή παρά τον κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη ήταν άκρως επικίνδυνη για την άμυνα της Λευκωσίας. Εάν οι τουρκικές δυνάμεις έφταναν μέχρι εκεί τότε μπορούσαν να αποκόψουν πλήρως την συγκοινωνία προς το αεροδρόμιο Λευκωσίας ενώ θα έλεγχαν τις δύο κεντρικές λεωφόρους Κυριάκου Μάτση και Γρίβα Διγενή που οδηγούν στο κέντρο της Λευκωσίας. Μπορούσαν να αποκόψουν τις δυνάμεις του 211τπ και του 336τπ που μάχονταν μέσα στον κατοικημένο τόπο στην περιοχή του Αγίου Δομετίου και Αγίου Παύλου. Το χειρότερο όμως σενάριο θα ήταν να προχωρούσαν τα άρματα μέσα στις δύο αυτές λεωφόρους και εάν δεν έβρισκαν σοβαρή αντίσταση να καταλάμβαναν την Λευκωσία.

Ο Διοικητής του 212τπ ταγματάρχης Κωνσταντίνος Αχιλλίδης ο οποίος εβρίσκετο πολύ κοντά στους λόχους του και είχε ιδίαν αντίληψη του πεδίου μάχης έγκαιρα διέβλεψε αυτό τον κίνδυνο. Όπως σε όλη την περίοδο των μαχών που προηγήθηκαν με άμεσες και έγκαιρες επεμβάσεις του βοηθούσε τα μαχόμενα τμήματα του 212τπ έτσι και τώρα. Σημειωτέον ότι την 15/8/1974 όταν τα τουρκικά άρματα μάχης προσπάθησαν να διασπάσουν τις γραμμές και να πλαγιοκοπήσουν την ΕΛΔΥΚ από δυσμάς προς ανατολάς δηλαδή από το στρατόπεδο του 11ου Τ.Σ. τότε ο διοικητής του 212τπ ζήτησε και πέτυχε την υποστήριξη τριών αρμάτων Τ34 της Εθνικής Φρουράς τα οποία πήγαν στο ύψωμα της Σχολής Γρηγορίου όπου αμύνετο ο λοχαγός Πασιαρδής με τους άνδρες του και απέκρουσαν την επίθεση των τουρκικών αρμάτων. Τα άρματα Τ34 παρέμειναν εκεί μέχρι τις 9 το βράδυ οπόταν απεχώρησαν.

Έτσι λοιπόν και την 16/8/1974 ο ταγματάρχης Αχιλλίδης ζήτησε την συνδρομή αντιαρματικών για να βοηθήσουν τα μαχώμενα τμήματα του 212τπ τα οποία είχαν έλλειψη αντιαρματικών. Εκείνη την ώρα η αμυντική διάταξη του τάγματος από αριστερά προς τα δεξιά(από δυτικά προς ανατολικά) ήταν ο 2ος λόχος του υπολοχαγού Κ.Μιχόπουλου στα υψώματα Καϊσή, τμήματα του 1ου λόχου του λοχαγού Α.Πασιαρδή στο ύψωμα 190 και ο 3ος λόχος του λοχαγού Γ.Χατζηδαμιανού στο ύψωμα 180. Επίσης ο ταγματάρχης Κωνσταντίνος Αχιλλίδης ενισχύθηκε με ένα ΠΑΟ 106χιλ το οποίο τις προηγούμενες μέρες υποστήριζε την άμυνα του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Το ΠΑΟ αυτό το παρέδωσε στον Διοικητή του 212τπ ο υποδιοικητής της ΕΛΔΥΚ. Ο ταγματάρχης Αχιλλίδης έστειλε το ΠΑΟ 106 χιλ μαζί με άνδρες του 212τπ και επάνδρωσαν το ύψωμα παρά το Κέντρο Μον-Μπαρνάς το οποίο εδέσποζε της περιοχής νότια του κυκλικού κόμβου Κολοκασίδη ούτως ώστε να ελέγχει την περιοχή και τα περάσματα εις περίπτωση εισχώρησης των τουρκικών αρμάτων. Ο Διοικητής Αχιλλίδης είχε και αξιωματικό παρατηρητή (ΠΑΠ) του πυροβολικού της 187 ΜΠΠ επί του υψώματος Μον-Μπαρνάς. Ο ίδιος εβρίσκετο στην αντιπροσωπεία της Ford με ετοιμότητα μετακίνησης του Σταθμού Διοικήσεως του τάγματος στο ύψωμα Μον-Μπαρνάς.

Η άμυνα την οποία έπρεπε να προβάλουν οι λόχοι του 212 τπ ήταν μέχρις εσχάτων καθ’ ότι δεν υπήρχε κανένα περιθώριο υποχώρησης από αυτήν την αμυντική γραμμή. Πίσω από τους αμυνομένους εβρίσκετο η Λευκωσία και η γραμμή αυτή έπρεπε να κρατηθεί πάση θυσία. Η διαταγή του Διοικητή αλλά και η απόφαση όλων των αξιωματικών και στρατιωτών του 212τπ που πολεμούσαν εκεί ήταν να παραμείνουν στις θέσεις τους και να μην αφήσουν τα εχθρικά άρματα και το πεζικό να περάσουν και αν χρειασθεί να πέσουν μέχρι το τελευταίο εκεί όπου ετάχθησαν.

Τότε έφτασε η διμοιρία των καταδρομέων της Α μοίρας καταδρομών με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό Νίκο Κοϊμτζόγλου η οποία διέθετε 3 ΠΑΟ 90 χιλ., και ετέθη υπό διοίκηση του 212τπ. Από βλήματα όλμων τα οποία έπεσαν στην έδρα του 212 τάγματος (αντιπροσωπεία Ford) τραυματίστηκε ο ελληνοκύπριος ταγματάρχης Ρένος Δρυμιώτης ο οποίος ήταν υποδιοικητής του 386τπ το οποίο εβρίσκετο πίσω ως εφεδρεία και όχι ο διοικητής του 212τπ Κ.Αχιλλίδης όπως αναφέρεται λανθασμένα σε σχετικές συνεντεύξεις . Με εντολές του ταγματάρχη Αχιλλίδη ο ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου πήγε με μια ομάδα του στο ύψωμα 190(ή Κολοκασίδη ή ΣΥΤΑ) όπου εβρίσκοντο οι άνδρες του 1ου λόχου του 212τπ και εν μέσω καταιγισμού πυρός παρουσιάστηκε στο λοχαγό Πασιαρδή και ετέθη υπό τις διαταγές του. Οι δύο αξιωματικοί γνωρίζονταν από την Σχολή Πεζικού Χαλκίδας όταν φοιτούσαν αρχές του 1974 ο μεν Πασιαρδής στην Σχολή Διοικητών Λόχων ο δε Κοϊμτζόγλου στην Σχολή Διμοιριτών. Η ομάδα Κοϊμτζόγλου διέθετε εκείνη την ώρα ένα ΠΑΟ 90χιλ πάνω στο ύψωμα 190 όπως επίσης και ένα οπλοπολυβόλο μπαρ. Τα υπόλοιπα δυο ΠΑΟ 90 χιλ. με διαταγή του Κ.Αχιλλίδη ο ανθυπολοχαγός τα διέθεσε το ένα στο λοχαγό Χατζηδαμιανού στο ύψωμα 180 και το άλλο στον υπολοχαγό Μιχόπουλο στα υψώματα Καισή.

Ο λοχαγός Α.Πασιαρδής τότε, αφού ήρθαν ενισχύσεις, έστειλε τον ανθυπολοχαγό Θεοφάνη Πιερή μαζί με κάποιους από τους άνδρες του να πάει αριστερά όπως αμύνονταν για να συνδεθεί με τον υπολοχαγό Μιχόπουλο που αμύνετο πιο αριστερά πάνω στα υψώματα Καϊσή. Στο ύψωμα 190 παρέμεινε ο λοχαγός Πασιαρδής μαζί με κάποιους άνδρες του και τον ανθυπολοχαγό Ν.Κοϊμτζόγλου και τους καταδρομείς του. Εκεί στο ύψωμα μαζί με το λοχαγό εβρίσκονταν πραγματικά παλληκάρια με πατριωτισμό και ευψυχία όπως ο ο Κωστής Θεοδώρου από την Αγλαντζιά και άλλοι πράγμα το οποίο απέδειξαν όλο το τριήμερο των μαχών. Το ίδιο και ο ανθυπολοχαγός Θεοφάνης Πιερής με τους άνδρες του που τάχθησαν πιο αριστερά. Ο λοχαγός διέταξε τους άνδρες του και τους καταδρομείς να ακροβολισθούν και να λάβουν θέσεις μάχης στο ύψωμα. Οι αμυνόμενοι διέθεταν και το προαναφερόμενο πολυβόλο Μπράουνιγκ 0.50 χιλ.

Η ώρα ήταν περίπου 5μμ. Ολόκληρη η περιοχή εβάλλετο με σφοδρότητα από αεροπορία, πυροβολικό, όλμους και άλλα επίγεια μέσα καθότι οι τούρκοι προετοίμαζαν την επίθεση τους. Αρχικά εμφανίστηκε απέναντι από τους αμυνομένους ένα άρμα μάχης(αυτό που είναι στην γνωστή φωτογραφία κατεστραμμένο μπροστά από τους αμυνομένους στην περιοχή της Σχολής Γρηγορίου, φωτογραφία η οποία ελήφθη από τον αείμνηστο Αβδελόπουλο την 17/8/1974). Πίσω του σε αρκετή απόσταση εβρίσκονταν και άλλα τουρκικά άρματα μάχης καθώς και πεζικό. Λόγω της έντασης της μάχης, των βομβαρδισμών, των καπνών και των χιλιάδων σφαιρών που σφύριζαν τριγύρω δεν είναι δυνατόν κάποιος να μιλήσει με βεβαιότητα για αριθμούς αρμάτων και πεζικού. Εκείνη την ώρα οι αριθμοί ήταν το τελευταίο πράγμα που ενδιέφερε τους αμυνόμενους εθνοφρουρούς.

Πρέπει δε να αναφερθεί ότι τις δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ καθ’ όλην την περίοδο των επιχειρήσεων από 14 μέχρι 16 Αυγούστου 1974 υποστήριζε η 187 ΜΠΠ με τα πυροβόλα των 100χιλ. Ιδιαίτερα γύρω στις 5μμ της 16ης Αυγούστου όταν ο Διοικητής του 212τπ ο οποίος είχε μαζί του ΠΑΠ της 187ΜΠΠ ζήτησε και πέτυχε άμεσα πυρά προ των υψωμάτων που αμύνετο το τάγμα. Σύμφωνα με την μαρτυρία του τότε έφεδρου ανθυπολοχαγού πυροβολικού Σάββα Ρασπόπουλου ο οποίος ήταν αξιωματικός του Κέντρου Διευθύνσεως Πυρός της 187ΜΠΠ η πληροφόρηση που είχαν από τον παρατηρητή της μοίρας ήταν ότι η ορμή των τούρκων ήταν μεγάλη και ότι υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να μην ανακοπεί η επίθεση τους. Κατά την εξέλιξη της μάχης η κρισιμότητα των στιγμών ήταν τέτοια για την άμυνα της Λευκωσίας ώστε ο εξαίρετος Διοικητής της μοίρας ελλαδίτης Αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Ταραντίλης αντιλαμβανόμενος άμεσα τον κίνδυνο για την πρωτεύουσα, βοηθούμενος και από τον ανθυπολοχαγό του, πέραν του ότι έκανε το πάν προς πλήρη υποστήριξη των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς μπροστά στο πεδίο της μάχης με πυρά από την δική του μοίρα, ζήτησε και πέτυχε συμπληρωματικά πυρά υποστήριξης και από άλλη μονάδα πυροβολικού την 184ΠΠΠ.

Μπροστά στο πεδίο της μάχης το πρώτο άρμα μάχης προχωρούσε μόνο του, σε απόσταση από τα υπόλοιπα, πάνω στο δρόμο ο οποίος οδηγεί στον κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη και έβαλλε στα τυφλά με το πολυβόλο του προς τη Λευκωσία (προς νότο). Όταν το άρμα πλησίασε σε μια απόσταση γύρω στα 70μέτρα από τον κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη χωρίς να κτυπηθεί από οποιονδήποτε αντιαρματικό ή από το πυροβολικό τότε ο λοχαγός Ανδρέας Πασιαρδής βλέποντας τον κίνδυνο να υπερφαλαγγίσει τους αμυνομένους και να εισέλθει στην Λευκωσία προέβη σε ένα απονενοημένο διάβημα. Ηγέρθη και διέταξε τους άνδρες του να τον ακολουθήσουν. Την ίδια ώρα φώναζε στον χειριστή του ΠΑΟ να βάλλει κατά του άρματος. Οι αμυνόμενοι προχώρησαν τρέχοντας προς τον δρόμο που εκινείτο το άρμα με σκοπό να το προλάβουν και να βρουν τρόπο να το ακινητοποιήσουν. Τότε το άρμα αιφνιδίως έστριψε αριστερά και ανέβηκε πάνω στο ύψωμα 180 όπου αμύνονταν οι άνδρες του λοχαγού Γεώργιου Χατζηδαμιανού και έβαλλε αδιάκριτα με το πολυβόλο και το πυροβόλο του. Οι άνδρες του Χατζηδαμιανού μαζί με τον λοχαγό τους καλύφτηκαν σε φυσικές σπηλιές στο ύψωμα και έβαλλαν κατά του άρματος. Ένα βλήμμα του κτύπησε σε παρακείμενη πολυκατοικία και η τρύπα που άνοιξε ήταν εκεί μέχρι πριν λίγα χρόνια.

Σε ελάχιστο χρόνο το άρμα έκανε στροφή 180μοιρών και έβαλλε αδιάκριτα με το πολυβόλο του προς το ύψωμα 190. Ο λοχαγός Πασιαρδής μαζί με τους άνδρες του έπεσαν κάτω και έβαλλαν με τα ατομικά τους όπλα πάνω στο άρμα για να μην μπορέσει ο παρατηρητής να βγει από τον πυργίσκο και να εντοπίσει τις θέσεις των αμυνομένων. Εκείνη τη στιγμή ο καταδρομέας με το ΠΑΟ έριξε ένα βλήμμα δεν πέτυχε το άρμα αλλά το ταρακούνησε. Το άρμα κατέβηκε από το ύψωμα 180 βαλλώμενο από τους αμυνομένους εθνοφρουρούς. Δεν προχώρησε προς τον κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη αλλά πήγε πίσω από εκεί που ήρθε, μπήκε στο χωράφι απέναντι από το ύψωμα 190 και ακολούθησε παράλληλη πορεία προς τους αμυνομένους κινούμενο προς δυσμάς. Ο λοχαγός επέστρεψε με τους άνδρες του πίσω στις θέσεις τους εκεί που ήταν οι καταδρομείς. Τότε ο χειριστής του ΠΑΟ πέτυχε το άρμα και το κατέστρεψε. Προηγουμένως είχε ρίξει αρκετές βολές χωρίς να το πετύχει. Από το κτύπημα αυτό το άρμα πήρε φωτιά η οποία ανέβηκε ψηλά σε ύψος 50 μέτρων περίπου. Το άρμα εκαίγετο εκεί όλη την νύχτα μέχρι και την επομένη. Κανένας δεν βγήκε ζωντανός από το άρμα, πρέπει όλοι να σκοτώθηκαν μέσα σε αυτό. Ο χειριστής του ΠΑΟ όποιος και να ήταν την κατάλληλη στιγμή εκτέλεσε με επιτυχία την αποστολή του. Η καταστροφή του άρματος αυτού ενθουσίασε όλους τους αμυνομένους και ανέβασε το ψυχικό τους σθένος στα ύψη.

Ακολούθως άρχισαν να πλησιάζουν και τα υπόλοιπα άρματα με το πεζικό να τα ακολουθεί. Τότε ο λοχαγός Πασιαρδής διέταξε τους αμυνομένους να περιμένουν να πλησιάσουν και όταν δώσει το σύνθημα να κτυπήσουν το πεζικό. Όταν πλησίασαν οι επιτιθέμενοι τότε ο λοχαγός ηγέρθη από τη θέση του και με μια ριπή από το τσέχικο του έδωσε το σύνθημα και οι αμυνόμενοι κτύπησαν με θεριστικά πυρά το πεζικό ενώ το ΠΑΟ συνέχισε να βάλλει κατά των αρμάτων. Την ίδια ώρα το πυροβολικό υποστήριζε με πυρά τους αμυνομένους. Με μαρτυρία του έφεδρου ανθυπολοχαγού Σάββα Ρασπόπουλου της 187ΜΠΠ σε μια έκταση 500 επί 500 μέτρα και η οποία ήταν μεταξύ της Σχολής Γρηγορίου και των υψωμάτων που κατείχε αμυντικά το 212τπ σε κάθε ομοβροντία των πυροβόλων εδίδετο εντολή να μειώνουν το βεληνεκές τους δηλαδή πραγματοποιούντο άλματα προς τα πίσω των 50μέτρων κτυπώντας με αυτό τον τρόπο τους επιτιθέμενους.

Κατά την μάχη ακόμα δύο άρματα κατεστράφησαν, συνολικά δηλαδή κατεστράφησαν τρία άρματα. Το ένα άρμα κτυπήθηκε πάνω στο δρόμο που οδηγεί στον κυκλικό κόμβο Κολοκασίδη και έγειρε έξω από αυτό και το άλλο κτυπήθηκε στην ερπύστρια του πάνω στην πλαγιά του υψώματος της Σχολής Γρηγορίου. Δεν είναι βέβαιο εάν τα δύο αυτά άρματα κατεστράφησαν από τα πυρά του πυροβολικού ή των ΠΑΟ. Όσοι από το τουρκικό πεζικό γλύτωσαν ετράπησαν σε άτακτη φυγή. Το ίδιο έγινε και με τα υπόλοιπα τουρκικά άρματα τα οποία και αυτά ετράπησαν σε άτακτη φυγή. Τα άρματα αυτά αντί να υποχωρήσουν αλληλοκαλυπτόμενα με οπίσθια ταχύτητα και βάλλωντας κατά των αμυνομένων με τα πυροβόλα και τα πολυβόλα τους αυτά μέσα στον πανικό τους γύρισαν τα οπίσθια τους προς τους αμυνομένους και έτρεχαν για να σωθούν. Το πολεμικό μένος, η θέληση για αντίσταση, το πνεύμα αυτοθυσίας και η αποφασιστικότητα των αμυνομένων ήταν σε τέτοιο βαθμό ώστε κατά την ώρα της επίθεσης κάποιοι των αμυνομένων έβαλλαν όρθιοι και εντελώς ακάλυπτοι αδιαφορώντας για τη ζωή τους.

Στα αριστερά του λοχαγού Ανδρέα Πασιαρδή αμύνετο ο υπολοχαγός Κωνσταντίνος Μιχόπουλος με το 2ο λόχο του 212τπ και στο χώρο ευθύνης του κατεστράφη ακόμα ένα τουρκικό άρμα μάχης και εκεί απεκρούσθη η τουρκική επίθεση. Συνολικά οι Τούρκοι στο πεδίο της μάχης άφησαν τέσσερα κατεστραμμένα άρματα μάχης και αρκετούς νεκρούς άνδρες του πεζικού. Οι απώλειες των ημετέρων ήταν ελάχιστες. Η μάχη αυτή κράτησε μιάμιση με δύο περίπου ώρες. Το 212τπ τις αμέσως επόμενες μέρες μετά το τέλος των επιχειρήσεων αντικαταστάθηκε από το 386τπ.

Εύστοχα η μάχη αυτή χαρακτηρίστηκε η μάχη που κράτησε κλειστές τις πύλες της Λευκωσίας. Οι Τούρκοι δεν μπόρεσαν να σπάσουν την αμυντική γραμμή της Εθνικής Φρουράς και υποχώρησαν ατάκτως παρά την τεράστια και καθολική υπεροχή τους σε αριθμούς, μέσα και ισχύ πυρός. Αυτό οφείλεται στην γενναία αντίσταση που προέβαλαν όλοι αυτοί οι αξιωματικοί και στρατιώτες του 212τπ, οι καταδρομείς της Α μοίρας όπως επίσης και οι αξιωματικοί και στρατιώτες του πυροβολικού της 187 ΜΠΠ και της 184ΠΠΠ. Ιδιαίτερη μνεία στο πυροβολικό που με τα πυρά υποστήριξης βοήθησε καθοριστικά στην απόκρουση της επίθεσης.

Πρέπει να ειπωθεί ότι η παρουσία των καταδρομέων πέραν της υποστήριξης με τα αντιαρματικά τους κυρίως βοήθησε στην αναπτέρωση του ηθικού των εθνοφρουρών που πολεμούσαν επί τρεις μέρες σε αυτό τον άνισο πόλεμο απέναντι στην υπεροπλία του αττίλα. Στα πρόσωπα των Ελλαδιτών καταδρομέων οι κύπριοι πολεμιστές είδαν και ένοιωσαν την ελάχιστη έστω παρουσία της Ελλάδος δίπλα στον αγωνιζόμενο κυπριακό ελληνισμό(δεν αναφερόμαστε στον αδελφό ελληνικό λαό που πάντοτε ήταν και είναι στο πλευρό του κυπριακού ελληνισμού όπως και αντίστροφα). Παρά την προδοσία και την εγκατάλειψη που ήταν διάχυτη σε όλους Κύπριοι και Ελλαδίτες μαζί πολέμησαν με σθένος και με πίστη στη νίκη και έσωσαν την Λευκωσία. Ο καθένας μπορεί να υποθέσει εάν έστω και ένα σμήνος ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών έκανε την εμφάνιση του στους ουρανούς της μαρτυρικής Κύπρου ποιο θα ήταν το ηθικό και η αντίσταση των προδομένων πολεμιστών της Κύπρου όχι μόνο στη Λευκωσία αλλά σε όλα τα μέτωπα της Κύπρου.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Ο ΑΓΩΝ ημερομηνίας 3/7/1975 την επομένη μετά την μάχη κυανόκρανοι του ΟΗΕ οι οποίοι βρίσκονταν στην περιοχή των μαχών και έβλεπαν τι δυνάμεις είχαν συγκεντρώσει οι τούρκοι ανέφεραν σε έφεδρο ανθυπολοχαγό του 212τπ ότι υπολόγιζαν πως με την πίεση των τουρκικών δυνάμεων και της αεροπορίας οι γραμμές της Εθνικής Φρουράς θα έσπαζαν αμέσως. Ένας από αυτούς φέρεται να είπε, έχω πάει και σε άλλα μέρη και ήμουν σε ένα άλλο πόλεμο, αλλά πίστεψε με, πρώτη φορά είδα τέτοιους τρελλούς να πολεμούν με τα αυτόματα εναντίον των τανκς.

Μετά τη μάχη και το πέρας των επιχειρήσεων οι τρεις διοικητές των λόχων υπολοχαγός Κωνσταντίνος Μιχόπουλος, λοχαγός Ανδρέας Πασιαρδής, λοχαγός Γεώργιος Χατζηδαμιανού όπως επίσης και ο τεθείς υποδιοίκηση του 212τπ ανθυπολοχαγός Νίκος Κοϊμτζόγλου προτάθηκαν από τον Διοικητή του τάγματος ταγματάρχη Κωνσταντίνο Αχιλλίδη για το χρυσούν αριστείο ανδρείας.

Οι πολεμιστές αυτοί δεν αναζήτησαν ποτέ προβολή ή παράσημα ή επιβράβευση. Απλά είχαν και έχουν ήσυχη την συνείδηση τους γιατί έκαναν το καθήκον τους για την τιμή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της Κύπρου. Για 39 χρόνια δεν μίλησαν για όλα αυτά, μπροστά στο δράμα και την οδύνη που υπέστη ο κυπριακός Ελληνισμός και από σεβασμό προς τους πεσόντες, τους αγνοούμενους και τα θύματα της κυπριακής τραγωδίας. Όμως όταν γίνεται προσπάθεια για αλλοίωση των πραγματικών γεγονότων η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας είναι καθήκον και υποχρέωση του καθενός.

Όλα τα πιο πάνω βασίζονται σε μαρτυρίες των πρωταγωνιστών της μάχης, των τότε ταγματάρχη Κωνσταντίνου Αχιλλίδη, λοχαγού Ανδρέα Πασιαρδή, αείμνηστου λοχαγού Γεώργιου Χατζηδαμιανού, έφεδρου ανθυπολοχαγού Θεοφάνη Πιερή, έφεδρου ανθυπολοχαγού πυροβολικού Σάββα Ρασπόπουλου και έφεδρου στρατιώτη Κωστή Θεοδώρου. Επίσης βασίζονται σε πηγές της περιόδου 1974-75 που ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό στη πραγματικότητα. Η κυπριακή εφημερίδα Ο ΑΓΩΝ στις εκδόσεις της την περίοδο Απριλίου-Ιουλίου 1975 αναφέρεται στα γεγονότα του 1974. Ειδικότερα για τις μάχες αυτές και τη μάχη στο ύψωμα Κολοκασίδη (190) αναφέρεται στις εκδόσεις της η εφημερίδα με ημερομηνίες 13,14,18,19,21,25,26,27,28 Ιουνίου και 3,4 Ιουλίου 1975. Επίσης το βιβλίο του Παναγιώτη Παπαδημήτρη εισβολή Γ τόμος έκδοση 1979 σελίδες 173-182, το βιβλίο του Διονυσίου Καρδιανού ο αττίλας πλήττει την Κύπρο έκδοση 1976 σελίδες 363-364, Σπύρου Παπαγεωργίου από την ΕΟΚΑ στην ΕΟΚΑ β σελίδες 140 και 142 και Τάκη Τσαγγάρη η μαρτυρία μου σελίδα 179 αναφέρονται στα πιο πάνω γεγονότα. Τέλος παραπέμπουμε στο πολεμικό ημερολόγιο του 212τπ της περιόδου εκείνης που φυλάττεται στα αρχεία του ΓΕΕΦ.




Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Έλλειψη ποιμνίου η καθολική εκκλησία του αγίου Πέτρου, στην περιοχή Stoke-on Trent της Αγγλίας, πουλήθηκε πριν από λίγες μέρες στους μουσουλμάνους σύμφωνα με δημοσίευμα της ισλαμικής τουρκικής εφημερίδας, MilliGazete. Η ισλαμική εφημερίδα επισημαίνει χαιρέκακα στο ίδιο δημοσίευμα ότι ενώ λιγοστεύουν συνεχώς οι Άγγλοι που πηγαίνουν να εκκλησιαστούν, αντιθέτως αυξάνεται συνεχώς το μουσουλμανικό στοιχείο που σε λίγο καιρό θα γίνει κυρίαρχο θρησκευτικά.
Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι ο καθολικός επίσκοπος του Birmingham δήλωσε στον τύπο ότι συνεχώς ελαττώνεται το θρησκευόμενο ποίμνιο με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συντηρηθούν οι εκκλησίες και για τον λόγο αυτό πωλούνται σε πρόθυμους αγοραστές, όπως είναι οι μουσουλμάνοι. Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνα που έγινε το 2007, μόνο το 15% των Άγγλων πάει μια φορά το μήνα να εκκλησιαστεί με αποτέλεσμα, όπως αναφέρει η σχετική έρευνα, η Αγγλία είναι σήμερα η πιο αποχριστιανοποιημένη χώρα της Ευρώπης.

Όλα αυτά σίγουρα μας προβληματίζουν έντονα καθώς σε μια Ευρώπη, (και στην οποία ανήκουμε και εμείς), που αποστασιοποιείται όλο και περισσότερο από τη χριστιανική της πίστη, τα ισλαμικά σύμβολα ξεφυτρώνουν παντού. Σύμφωνα με το διεθνές κέντρο δημοσκοπήσεων Gallup, για το 51% των Ευρωπαίων η θρησκεία δεν σημαίνει τίποτα ενώ μόνο το 20% δηλώνουν πιστοί. Στη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Σουηδία, τη Βρετανία και τη Δανία, το ποσοστό αυτό μόλις που αγγίζει το 10%. Γεγονός αναμφισβήτητο είναι πως κάθε χρόνο περίπου ένα εκατομμύριο μουσουλμάνοι μπαίνουν στην Ευρώπη με σκοπό να παραμείνουν μόνιμα. Σε μια ήπειρο όπου οι κάτοικοί της γερνούν και δεν αναπαράγονται αρκετά, (έως το 2050 υπολογίζετε ότι ο ευρωπαϊκός πληθυσμός θα έχει μειωθεί κατά 40 εκατομμύρια), ενώ κάθε μουσουλμάνα γεννά κατά μέσον όρο οκτώ παιδιά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι στα επόμενα 40 χρόνια ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα είναι σχεδόν στο ίδιο ποσοστό με τον γηγενή με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτό που υποστήριξε παλαιότερα η γνωστή Ιταλίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος, Οριάνα Φαλάτσι, (Oriana Fallaci), στο βιβλίο της με τίτλο, «Η Δύναμη της Λογικής». Η Φαλάτσι ανέφερε ότι οι φανατικοί μουσουλμάνοι μετανάστες χρησιμοποιούν τα γόνιμα σώματα των γυναικών τους, προκειμένου να εξισλαμίσουν μακροπρόθεσμα την Ευρώπη, (αλήθεια που είναι οι «φωτισμένοι» Έλληνες προοδευτικοί να την κατακρίνουν και αυτή για… ρατσισμό). Σύμφωνα με την Ιταλίδα διανοούμενη, μέσα σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη, από το Βλαδιβοστόκ μέχρι το Γιβραλτάρ, υπάρχει ήδη μια δεύτερη μουσουλμανική πόλη, όπου κυριαρχεί το Κοράνι. Ο στόχος των μουσουλμάνων μεταναστών είναι, σύμφωνα με τη Φαλάτσι, η κατάκτηση της χριστιανικής Ευρώπης εκ των έσω.
Πρόκειται «για μια βαθμίδα της ισλαμικής επεκτατικής πολιτικής, για τη μοναδική τέχνη στην οποία οι γιοι του Αλλάχ ήταν πάντοτε αξεπέραστοι: η τέχνη να εισβάλουν, να κατακτούν και να υποτάσσουν». Αυτή τη φορά όμως, σύμφωνα με την Φαλάτσι, για την κατάκτηση της Ευρώπης θα χρησιμοποιηθούν τα γόνιμα σώματα των μουσουλμάνων γυναικών που γενούν με αξιοζήλευτο ρυθμό. «Τα νεογέννητα των μουσουλμάνων φθάνουν ήδη στο 30% των γεννήσεων στις Βρυξέλλες και στο 60% στη Μασσαλία. Μ’ αυτό τον τρόπο η Ευρώπη εξισλαμίζεται, μετατρέπεται σε Ευραμπία, δηλαδή σε μια επαρχία του ισλαμικού κόσμου».
Για την Οριάνα Φαλάτσι αυτό που πρέπει να γίνει είναι να δοθεί επιτέλους το δικαίωμα στους Δυτικούς να αμυνθούν, «αλλιώς είναι χαμένοι». Αυτόν τον κίνδυνο εξισλαμισμού της Ευρώπης επεσήμανε και ο πρώην ο πρόεδρος της Γαλλίας, Νικόλα Σαρκοζύ, στις 19 Ιουνίου του 2009 όταν επίσημα παραδέχτηκε ότι ο εξισλαμισμός της Ευρώπης είναι προ των πυλών Ο Σαρκοζύ πρόβλεψε ότι στα επόμενα χρόνια θα δούμε πολλές μετατροπές εκκλησιών σε τζαμιά. Η μετατροπή της Ευρώπης σε Ευράμπια, όπως τόνισε χαρακτηριστικά, είναι πλέον μια ορατή και πολύ συγκεκριμένη απειλή.

Με όλα αυτά αντιλαμβάνεται κανείς ότι ενώ στην Ευρώπη ήδη ανησυχούν, τι να πούμε εμείς εδώ στην Ελλάδα όπου συνεχίζεται ανεξέλεγκτα η εισροή χιλιάδων φανατικών μουσουλμάνων πολλοί απο τους οποίους είναι και τζιχαντιστές. 
Αν τολμήσουμε να θίξουμε το ζήτημα τότε είμαστε ρατσιστές, φασιστές και όλα τα παρεμφερή απο αυτούς τους ίδιους που έχουν καταστρέψει την πατρίδα μας. 
Καιρός να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι και να αμυνθούμε σε όλη αυτή την ισλαμική λαίλαπα, όπως το τόνισε και η Οριάνα Φαλάτσι.

Η Τουρκία αγοράζει με σχέδιο τις κατεχόμενες περιουσίες και δημιουργεί νέα δεδομένα επί του εδάφους

Γράφει ο Ανδρέας Πιμπίσιης

Λευκωσία: Η τουρκοποίηση των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα Κατεχόμενα αποτελεί μια συστηματική και καλά οργανωμένη προσπάθεια της Τουρκίας με απώτερο στόχο να δημιουργήσει νέα δεδομένα επί του εδάφους. Χρησιμοποιώντας την «επιτροπή ακινήτων περιουσιών», η οποία συστάθηκε από την Τουρκία καθ’ υπόδειξη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η τουρκική πλευρά προχωρά σ’ ένα οργανωμένο σχέδιο τουρκοποίησης ελληνοκυπριακών περιουσιών.

Το ΕΔΑΔ επέβαλε στην Τουρκία να δημιουργήσει ένα εσωτερικό ένδικο μέσο, το οποίο να είναι σε θέση να προσφέρει αποτελεσματική θεραπεία στους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες ακινήτων περιουσιών στα κατεχόμενα. Προχωρώντας στη βάση αυτή της εντολής, η Τουρκία δημιούργησε την «επιτροπή ακινήτων περιουσιών» αλλά δεν έμεινε ως εκεί. Χρησιμοποίησε την «επιτροπή» (η οποία καλύπτεται από μανδύα νομιμότητας λόγω ΕΔΑΔ) ως όχημα για να «νομιμοποιήσει» άλλες αποφάσεις που αφορούν στις ελληνοκυπριακές περιουσίες. Μια από τις «νομοθεσίες» που διέπουν τη λειτουργία της «επιτροπής» προνοεί ότι η καταβολή αποζημίωσης στον Ελληνοκύπριο εξυπακούεται και εξαγορά της περιουσίας του. Δηλαδή, ενώ η θεραπεία για την οποία μιλούσε το ΕΔΑΔ είχε να κάνει περισσότερο με αποζημίωση για την απώλεια χρήσης της ε/κ περιουσίας, η Τουρκία το μετάλλαξε σε εξαγορά του ακινήτου.

Στη βάση αυτού του δεδομένου η τουρκική πλευρά προχωρά στην τουρκοποίηση ε/κ περιουσιών στα κατεχόμενα, πράξη που για την ίδια θεωρούνται «νόμιμες» καθώς γίνονται μέσω της «επιτροπής ακινήτων περιουσιών» που συστάθηκε μετά τις υποδείξεις του ΕΔΑΔ. Αριθμητικά μπορεί αυτό να μην θεωρείται από ορισμένους ως ανησυχητικό αλλά η πρακτική που ακολουθείται και το πόσο στοχευμένη είναι η προσπάθεια δεν μπορεί να περνά απαρατήρητη.

Τα δεδομένα επί του εδάφους έχουν ως εξής: Το σύνολο των κατεχομένων περιοχών (αυτό που οι ίδιοι οι Τούρκοι παρουσιάζουν ως «ΤΔΒΚ») είναι 3.355 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Από αυτά, ένα 23% είναι κρατική ιδιοκτησία (δηλαδή ανήκουν στη Δημοκρατία). Στο υπόλοιπο που απομένει το 78,6% είναι ελληνοκυπριακή ιδιωτική γη και το 21,4% τουρκοκυπριακή ιδιωτική γη

Με πάρα πολύ απλά μαθηματικά, από τα 3.355 τετραγωνικά χιλιόμετρα τα 771 τετρ. χλμ είναι κρατική γη, τα 2031 είναι ελληνοκυπριακή και τα 553 τουρκοκυπριακή ιδιωτική γη. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι Τούρκοι θεωρούν ότι έχουν δική τους γη 1.324 τετρ.χλμ και απομένουν τα υπόλοιπα 2031 τετρ.χλμ των Ελληνοκυπρίων. Οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου θεωρούν ως νόμιμους ιδιοκτήτες τους Ελληνοκύπριους και ως εκ τούτου αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα στην τουρκική πλευρά. Γι’ αυτό προχώρησαν στον «νόμιμο» τρόπο τουρκοποίησης μέσω της «επιτροπής ακινήτων περιουσιών». 

Μέχρι στιγμής έχουν καταφέρει μέσω αυτής της διαδικασίας να τουρκοποιήσουν γύρω στα 12 τετραγωνικά χιλιόμετρα ελληνοκυπριακής γης. Αριθμός φαινομενικά μικρός, αφού φτάνει μόλις στο 0,6% του συνόλου της ε/κ ακίνητης περιουσίας στα Kατεχόμενα. Πλην όμως έχει δημιουργηθεί μια βάση η οποία διαφοροποιεί ακόμα περισσότερα τα δεδομένα στο θέμα του εδαφικού.

Χαρακτηριστική είναι η προσπάθεια που καταβάλλει η Τουρκία αλλά και το κατοχικό καθεστώς να τουρκοποιήσει συγκεκριμένες περιοχές, οι οποίες θεωρούνται ότι θα αποφέρουν μεγάλα οικονομικά οφέλη. Τοποθετώντας κάποιος πάνω σ’ έναν χάρτη τις περιοχές για τις οποίες δόθηκαν αποζημιώσεις μέσω της «επιτροπής», μπορεί εύκολα να αντιληφθεί τις προθέσεις των Τούρκων. Είναι οι περιοχές που επεκτείνονται σ’ όλο σχεδόν το παραθαλάσσιο μέτωπο της επαρχίας Κερύνειας μέχρι και τις πλαγιές του Πενταδακτύλου. Ανάλογη εικόνα και στην επαρχία Αμμοχώστου, όπου οι αποζημιώσεις καλύπτουν κατά κύριο λόγο παραθαλάσσιες περιοχές, ξεκινώντας από βόρεια της πόλης των Βαρωσίων και επεκτείνονται μέχρι και το Ριζοκάρπασο.

Όλες αυτές οι περιοχές τις οποίες η τουρκική πλευρά προσπαθεί να περάσει υπό τη δική της ιδιοκτησία θεωρούνται σημαντικές οικονομικά, καθώς είναι εκεί όπου καταγράφεται τα τελευταία χρόνια σημαντική οικιστική και τουριστική ανάπτυξη. Μέσα από τα στοιχεία που δίνει στη δημοσιότητα η ίδια η «επιτροπή ακινήτων περιουσιών» φαίνεται ξεκάθαρα η όλη προσπάθεια των Τούρκων στα κατεχόμενα.

Στη βάση αυτών των στοιχείων επιχειρήσαμε να καταγράψουμε με αδρές γραμμές τους συνολικούς αριθμούς ακινήτων για τα οποία έχουν δοθεί αποζημιώσεις μέσω της «επιτροπής». Πιο συγκεκριμένα:

Στην κατεχόμενη Λευκωσία δόθηκαν γύρω στα 21,5 εκατομμύρια στερλίνες για ακίνητες περιουσίες που φτάνουν τα 157 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Στην Κερύνεια για 14 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα δόθηκαν πέραν των 23 εκατομμυρίων στερλινών αποζημιώσεις. Για ακίνητα συνολικής έκτασης 97 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων στην Αμμόχωστο πληρώθηκαν 10 εκατομμύρια στερλίνες.

Απ’ εκεί και πέρα έχουμε Ακανθού 2,7 εκατομμύρια στερλίνες για 500 χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, Βασίλεια 5 εκατ. για ακίνητα 1 τετρ. χιλιομέτρου, Μόρφου 11,7 εκατ. στερλίνες για έκταση 2 τετρ. χλμ, Λάπηθο 3,5 εκατ. για 227 χιλιάδες τμ, Καραβάς 5 εκατ. για 181 χιλιάδες τμ, Καζάφανι 2,5 εκατ. για 87 χιλ.τμ., Πέλλαπαϊς 3,4 εκατ. για 220 χιλ.τμ, Άγιος Επίκτητος 7,3 εκατ. για 420 χιλ.τμ, Άγιος Γεώργιος Κερύνειας 2,3 εκατ. για 50 χιλ.τμ, Άγιος Σέργιος 2 εκατ. για 117 χιλ.τμ, Δίκωμο 851 χιλιάδες για 335 χιλ.τμ, Αγία Ειρήνη 9,4 εκατ. για 1,3 τετρ.χλμ, Καϊμακλί 1,7 εκατ. για 17 χιλ.τμ, Γαστριά 1,6 εκατ. για 87 χιλ.τμ, Άγιος Αμβρόσιος 2,1 εκατ. για 278 χιλ.τμ, Τρίκωμο 10 εκατ. για 950 χιλ.τμ, Πραστειό 1,9 εκατ. για 848 χιλ.τμ, και επίσης υπάρχουν μια σειρά άλλες περιοχές με μικρότερα ποσά.

Αριθμητικά δεδομένα

Έκταση: 15.660.435 τμ 
Έκταση που αποζημιώθηκε: 9.735.719 τμ 
Έκταση αποκατάστασης: 460.968 τμ 
Έκταση που δεν αποδείχθηκε: 966.521 τμ 
Έκταση που αποσύρθηκαν αιτήσεις: 3.036.660 τμ 
Έκταση αποζημίωση και ανταλλαγή: 1.196.739 τμ 
Έκταση που απορρίφθηκε: 216.354 τμ

Συνολικό ποσό αποζημίωσης: 138.593.591 στερλίνες

(Οι αριθμοί αυτοί αφορούν τις αιτήσεις που καταχωρήθηκαν ενώπιον της «επιτροπής» και πόση έκταση συνολικά αφορούσαν)

Η «επιτροπή» λαμβάνει υπ' όψιν τα σχέδια ανάπτυξης


Χρονολογικά μέσα από τις αποφάσεις της «επιτροπής» φαίνεται και μια άλλη πτυχή των τουρκικών στοχεύσεων. Οι αποφάσεις κινούνταν στη βάση και του ενδιαφέροντος που υπάρχει για εκμετάλλευση των ακινήτων περιουσιών στα Kατεχόμενα. Ενδιαφέρον το οποίο επηρέαζε και το ύψος των αποζημιώσεων που έδινε η «επιτροπή».

Για παράδειγμα, περιουσίες που βρίσκονται στην παραθαλάσσια περιοχή της Κερύνειας πληρώνονταν σε πιο ψηλή τιμή απ’ ό,τι περιοχές που βρίσκονται στη Μεσαορία. Πιο ψηλή η τιμή που δίνεται ως αποζημίωση για τις παραθαλάσσιες περιοχές σε Αμμόχωστο και Καρπασία σε σύγκριση με άλλες που βρίσκονται αρκετά χιλιόμετρα πιο πέρα.

Οι πρώτες μαζικές αποφάσεις για αποζημιώσεις είχαν να κάνουν με περιουσίες που επεκτείνονταν στο παραθαλάσσιο μέτωπο της Κερύνειας, όπου καταγράφηκε στη συνέχεια και ραγδαία τουριστική και οικιστική ανάπτυξη. Εν συνεχεία εμφανίστηκαν μαζικές αποφάσεις για περιοχές που βρίσκονταν πλησίον του κόλπου της Αμμοχώστου όπου κι εκεί για μια περίοδο υπήρξε ραγδαία οικιστική ανάπτυξη. Οι αποφάσεις που αφορούν περιοχές της χερσονήσου της Καρπασίας έχουν να κάνουν με τα έργα που αναπτύσσονται εκεί.

Πηγή: Φιλελεύθερος