Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Αυγ 2016

Η απόφαση για τη δημιουργία ενός ενιαίου νομίσματος χωρίς τα θεσμικά όργανα που θα το καθιστούσαν λειτουργικό υπήρξε «μοιραία» για την ευρωζώνη, τονίζει ο βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Joseph Stiglitz, προσθέτοντας ότι «η ευρωζώνη πρέπει να ξεφορτωθεί το ευρώ τώρα για να επιβιώσει».

Στο βιβλίο του «Το ευρώ: Πώς ένα κοινό νόμισμα απειλεί το μέλλον της Ευρώπης», που θα δημοσιευθεί την επόμενη εβδομάδα, ο διάσημος οικονομολόγος υποστηρίζει ότι η ευρωζώνη ήταν προβληματική «εκ γενετής» και είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει, εκτός γίνουν τεράστιες αλλαγές στο κοινό νόμισμα.

«Το ευρώ συχνά περιγράφεται ως ένας κακός γάμος. Ένας κακός γάμος αφορά δύο ανθρώπους που δεν θα έπρεπε να είχαν ενωθεί ποτέ, δίνοντας όρκους που υποτίθεται ότι είναι άρρηκτοι. Το ευρώ είναι πιο περίπλοκο: είναι μια ένωση 19 ουσιωδώς διαφορετικών χωρών, που έδεσαν τους εαυτούς τους μεταξύ τους», αναφέρεται σε απόσπασμα από το βιβλίο που δημοσίευσε ο Guardian.

Ο καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο Κολούμπια και πρώην αντιπρόεδρος και επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, σημειώνει ότι το ευρώ απέτυχε να εκπληρώσει και τους δύο κύριους στόχους του, της ευημερίας και της πολιτικής ολοκλήρωσης. Δύο στόχοι που, όπως γράφει, σήμερα είναι πιο μακρινοί από ό,τι υπήρξαν πριν από τη δημιουργία της ευρωζώνης. Ως αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτής, οι ευρωπαϊκές χώρες βλέπουν τώρα η μία την άλλη με θυμό και καχυποψία.

«Αναβιώνουν παλιά στερεότυπα καθώς η βόρεια Ευρώπη επικρίνει το νότο ως τεμπέληδες και αναξιόπιστους, ενώ γίνεται επίκληση στη συμπεριφορά της Γερμανίας στους παγκόσμιους πολέμους», αναφέρει.

Σύμφωνα με τον οικονομολόγο, ένα ενιαίο νόμισμα που έχει σχεδιαστεί για να διατηρεί ενωμένη μια περιοχή με τεράστια οικονομική και πολιτική ποικιλομορφία είναι σχεδόν αδύνατο να λειτουργήσει.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ένα ενιαίο νόμισμα συνεπάγεται μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία μεταξύ των χωρών, καθώς και ένα ενιαίο επιτόκιο. Ακόμα κι αν αυτά έχουν οριστεί έτσι ώστε να αντανακλούν τις συνθήκες στην πλειοψηφία των χωρών-μελών, δεδομένης της οικονομικής πολυμορφίας που υπάρχει χρειάζεται μια σειρά από θεσμικά όργανα που να μπορούν να βοηθήσουν τα έθνη για τα οποία οι πολιτικές αυτές δεν είναι κατάλληλες. Η Ευρώπη απέτυχε να δημιουργήσει τέτοια ιδρύματα».

Παράλληλα, ο κ. Stiglitz επικρίνει τους ηγέτες της ευρωζώνης υποστηρίζοντας ότι δεν είχαν σωστή κατανόηση για το τι σημαίνει μια νομισματική ένωση. Η δομή της ευρωζώνης - κανόνες και κανονισμοί - δεν είχε σχεδιαστεί ώστε να προωθείται η ανάπτυξη, η απασχόληση και η σταθερότητα, σημειώνει.

Όπως γράφει: «το χαρακτηριστικό μιας οικονομίας που λειτουργεί καλά είναι η ραγδαία ανάπτυξη, τα οφέλη της οποίας διαχέονται ευρύτερα, με χαμηλή ανεργία. Αυτό που έχει συμβεί στην Ευρώπη είναι το αντίθετο (...). Μια μικρή χώρα στην Ευρώπη θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι σε ύφεση, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη τα πάει καλά».

Σύμφωνα με τον J. Stiglitz μεγάλα τμήματα της Ένωσης αντιμετωπίζουν μια «χαμένη δεκαετία», ενώ ακόμη και οι λεγόμενες ευρωπαϊκές επιτυχίες υπήρξαν στην πραγματικότητα κολοσσιαία αποτυχίες. Πάνω σε αυτό δίνει το παράδειγμα της Ισπανίας, όπου η ανεργία έχει μειωθεί από 26% το 2013, στο 20% στις αρχές του 2016, αλλά σχεδόν ένας στους δύο ανθρώπους είναι άνεργοι.

Επιπλέον προσθέτει ότι «η Γερμανία και άλλοι προσπάθησαν να κατηγορήσουν τα θύματα - χώρες που υπέστησαν τις συνέπειες των εσφαλμένων πολιτικών και της ελαττωματικής δομής της ευρωζώνης».

Ο διάσημος οικονομολόγος υποστηρίζει, τέλος, ότι ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσει μπροστά η ευρωζώνη είναι ένα «ευέλικτο ευρώ», όπου η κάθε χώρα-μέλος θα μπορούσε να υιοθετεί τη δική της εκδοχή του νομίσματος.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σπυρίδωνος Τσάλλα

Η περιγραφή της μεταβολής του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος ως “μονάδες ανάπτυξης” είναι ένα τρομακτικό μεν, συγκλονιστικό δε αποδεικτικό στοιχείο αβυσσαλέου σκότους που επιβουλεύεται τους εγκεφάλους πάσης φύσεως ληπτών αποφάσεων και δημοσιολογούντων. Η αδυναμία κατανόησης της διαφοράς της μεγέθυνσης (growth) από την ανάπτυξη (development) δεν προκύπτει από τυχαίο λεκτικό ή σκόπιμο επικοινωνιακό ατόπημα. Οι οικονομικοί κύκλοι που έχουν σχηματοποιηθεί στη βιβλιογραφία, ανάλογα με τη διάρκειά τους, ως Kitchin, Juglar, Kuznets, και Kondratiev, ορίζονται επί της μακροπρόθεσμης τάσης, η οποία, στην περίπτωση της Ελληνικής Δημοκρατίας από το 1981 ως σήμερα, είναι αρνητική. Η υποκατάσταση της εγχώριας παραγωγής με μεταπρατικού τύπου δραστηριότητες που ήταν κάτι παραπάνω από βιώσιμες οδήγησε στην εθνικά εγκληματική στρατηγική επιλογή της υποκατάστασης της αύξησης της παραγωγικότητας με την αύξηση της πίστωσης. Αυτό είναι το θεμελιώδες δόγμα της εθνομηδενιστικής μεταπολίτευσης.

Πληθυσμιακή συρρίκνωση για να μπορέσουν τα λιγότερα παιδιά να έχουν παροχές πολυτελούς διαβίωσης, εκπαιδευτική πενία για να μπορέσουν τα παιδιά να μαζέψουν περισσότερα άχρηστα πτυχία, επαγγελματική φαυλότητα για να μπορέσουν οι αμόρφωτοι να ταιριάξουν σε περιβάλλοντα κενών περιεχομένου ψυθιριστων των εκάστοτε εντολοδοχων ενός πολιτικού ή ενός ολιγάρχη, επιχειρηματική απραξία για να μπορέσουν οι έχοντες πρόσβαση σε φθηνή, βραχυπρόθεσμα, πίστωση να γεμίσουν ένα παζλ εθνικής αστικής τάξης με τιμωρία της καινοτομίας και περιθωριοποίηση της αξιοκρατίας. Ποιοί άραγε εξυπηρετήθηκαν από αυτή την πορεία; Οι αλλοδαποί εταίροι της ΕΕ (λόγω ευρώ και παραγωγικής υποκατάστασης με δικά τους προϊόντα), οι εγχώριοι εισαγωγείς κάθε είδους που μπορούσε να παραχθεί ή να εξορυχθεί στην Ελλάδα, και η Τουρκία που διεκδικεί, σε συνεργασία με τους “εταίρους μας” της ΕΕ, αρχικά την Ελληνική ΑΟΖ και κατόπιν την μετατροπή της ΕΕ σε Οθωμανικό ΓερμανοΤουρκικό Οίκο των Wittelsbach.

Ποιοί ζημιώθηκαν από αυτή την πορεία; Η Ελληνική Δημοκρατία ως έθνος-κράτος, οι υγιείς παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, ο παλαιός και ο εξ'ανάγκης νέος Οικουμενικός Ελληνισμός, και οι δυτικές δυνάμεις, κρατικές και μη, που δεν είναι συμβατές με νεοκομμουνιστικές λογικές προγραμματισμού και εθνομηδενιστικής ισοπέδωσης των πληθυσμών. Όσοι ζημιώθηκαν και όσοι μεταμέλησαν μπορούν άραγε να ανατρέψουν αυτή την πορεία; Αν ναι, τι ακριβώς χρειάζεται πρακτικά να κάνουν; Η αρχή είναι να εμπεδωθεί πως αυτό που “θα γίνει” είναι το χειρότερο, διότι δεν είναι φυσικό φαινόμενο αλλά απότοκο ενεργειών τρίτων, οι οποίοι θα συνεχίσουν να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Δεν θα γίνει κάτι καλό αν δεν θα κάνουν αυτό που οφείλουν.

Οι τράπεζες ανήκουν σε αλλοδαπούς, συνεπώς δεν υφίσταται δυνατότητα ανάκαμψης των υγιών τμημάτων της εγχώριας παραγωγής υπό Ελληνική ιδιοκτησία. Αυτό πρέπει να αλλάξει, είτε με τη δημιουργία νέου τραπεζικού πυλώνα είτε με ανάκτηση της κυριαρχίας, ήτοι της ιδιοκτησίας, των παλαιών. Για όσο διάστημα η Ελλάδα δεν έχει αποπληρώσει το 75% της αξίας των δανείων που έλαβε, θα βρίσκεται σε μνημόνιο επιβολής οικονομικής ατροφίας και θα χρειάζεται όλο και περισσότερα δάνεια για να αποπληρώσει τα παλαιά. Αυτός ο φαύλος κύκλος έχει τόσο μεγάλη στροφορμή που θα τελειώσει σύντομα, μαζί με το σύνολο των υπερφορολογούμενων επιχειρήσεων και πολιτών, και, εν τέλει, την ίδια τη χώρα. Δεν υφίσταται λοιπόν ζήτημα εφαρμογής οποιουδήποτε αλλοδαπού προγράμματος προσαρμογής για την έξοδο από την κρίση. Δεδομένης δε και της -για πολλοστή φορά- εξαπάτησης των πιστωτών μας περί απομείωσης του χρέους κατόπιν αποδοχής ενός ακόμη αδιέξοδου προγράμματος, είναι σαφές ότι αυτό το καρότο δεν μπορεί να αποτελεί κίνητρο παρά μόνο σε όνους.

Σε αυτό το σκόπιμο λειτουργικό αδιέξοδο, οι υγιείς δυνάμεις του έθνους εντός και εκτός Ελλάδας οφείλουν να απαντήσουν με τη δημιουργία Ελληνικού Στρατηγικού Σχεδιασμού, ο οποίος θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τρεις παράλληλες δράσεις:

1. Παραγωγικό σχεδιασμό στη βάση της επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και της εκμετάλλευσης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, συμπεριλαμβανομένων των υδρογονανθράκων και των σπάνιων γαιών.

2. Μεταφορά του συνόλου των δραστηριοτήτων του δημοσίου τομέα σε νέο πρότυπο ηλεκτρονικής δια-υπηρεσιακής λειτουργίας, ήτοι σε νέες οργανικές θέσεις, και αποδέσμευση όσων δεν επιθυμούν να ενταχθούν σε αυτό.

3. Συμφωνίες
α) με διεθνείς οργανισμούς για τον επαναπατρισμό των μη δηλωθέντων περιουσιακών στοιχείων (μετρητών, μετοχών και άλλων προϊόντων), τα οποία υπολογίζονται σε πλέον των 500 δισ. ευρώ,
β) με τον διεθνή τραπεζικό τομέα για την εκμετάλλευση μέρους των 1,3 τρισ. ευρώ που οφείλονται από τη Γερμανία,
γ) τον διεθνή χρηματοπιστωτικό τομέα για την υλοποίηση σχεδίου επανάκτησης της εθνικής νομισματικής πολιτικής.
Είναι προφανές ότι η δέσμευση των περιουσιών όσων -ελάχιστων- έχουν μετατρέψει εδώ και 40 έτη την Ελληνική Δημοκρατία σε πτώμα για να το κανιβαλίσουν πρέπει να συνοδεύεται από πλήρη αμνηστία για όσα έχουν διαπράξει, διότι η δικαιοσύνη οφείλει να δώσει εναλλακτική σε όσους ακολουθήσουν το παράδειγμα του Αγίου Αντωνίου.

Ενδέχεται οι συζητήσεις σε πολλά από τα ανωτέρω να βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο και να βρίσκουν αρκούντως πολλούς, πολύ ισχυρούς, οι οποίοι επιθυμούν να σταθούν -επ'αμοιβαία οφελεία- στο πλευρό της πολύπαθης πατρίδας μας. Δεν μπορείς όμως να σώσεις κάποιον που δεν επιθυμεί να σωθεί. Αν αποδείξει ότι θέλει να σωθεί, fiat lux.

* Ο Σπυρίδων Τσάλλας είναι Πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικής Μηχανικής και Ανάπτυξης
Πηγή εφημ. "Εστία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Απόκη

Απομένουν κάτι παραπάνω από ενενήντα ημέρες από την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση των προεδρικών εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες, και για πρώτη φορά μετά την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μητρόπολη του Φιλελεύθερου Κόσμου, βρίσκεται με τόσα ανοικτά στρατηγικά μέτωπα διεθνώς.

Στα τρία, παραδοσιακά πιο κρίσιμα στρατηγικά μέτωπα για την εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον και την γεωπολιτική σταθερότητα του πλανήτη, Ευρώπη, Μέση Ανατολή, και Ειρηνικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες, με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης Ομπάμα, αντί να ηγούνται των εξελίξεων, τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις.

Για πρώτη φορά, από τότε που η Ουάσιγκτον κατέλαβε την πρωτοκαθεδρία στο Φιλελεύθερο κόσμο, είναι υπερβολή να επικαλεστεί κανείς το γνωστό απόφθεγμα, “to lead the free world”, για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Είναι γεγονός ότι ποτέ στην ιστορία, λόγω των γερών θεμελίων του συστήματος των ΗΠΑ, η προεκλογική περίοδος των προεδρικών εκλογών, δεν αποτέλεσε πρόβλημα για το διεθνή ρόλο και παρουσία των ΗΠΑ.

Παρατηρητής, όχι ηγέτης...

Σε αντίθεση με αυτό το δεδομένο, δεν θα μπορούσε κανείς να πει το ίδιο με απόλυτη σιγουριά, για την παρούσα συγκυρία. Και αυτό για δυο λόγους.

Ο πρώτος, έχει να κάνει με το γεγονός, και θα το περιγράψουμε παρακάτω, ότι η οκταετής διακυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα με Υπουργούς Εξωτερικών τη Χίλαρι Κλίντον και τον Τζόν Κέρι, λόγω ανυπαρξίας στρατηγικής που αρμόζει σε μια υπερδύναμη, έχει περιορίσει τις ΗΠΑ σε ρόλο απλού παρατηρητή και όχι ηγέτη του διεθνούς συστήματος.

Ο δεύτερος και πιο άμεσα σχετιζόμενος με τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, έχει να κάνει με την παρουσία δυο πολύ χαμηλού επιπέδου και προβληματικών, για διαφορετικούς ο καθένας λόγους, υποψηφίων για την προεδρία. Σε καμία περίπτωση μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το εκλογικό σώμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν βρέθηκε ενώπιον δυο τόσο κακών επιλογών, όπως είναι η Χίλαρι Κλίντον και ο Ντόναλντ Τράμπ.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους. Τα τελευταία οκτώ χρόνια, ο Μπαράκ Ομπάμα και η κυβέρνησή του, με δεδομένο ότι διακρίνονται από μια απέχθεια έναντι του ρόλου της μοναδικής υπερδύναμης για τις Ηνωμένες Πολιτείες, επέλεξαν μια πορεία απλού παρατηρητή στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα. Μια πορεία η οποία χαρακτηρίστηκε από βαρύγδουπες κενές περιεχομένου και ουσίας δηλώσεις. Ακόμα και αυτές τις δηλώσεις ο κ. Ομπάμα και η κυβέρνησή του, όταν χρειάστηκε να τις υπερασπιστούν, απέτυχαν παταγωδώς δημιουργώντας πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από ότι υπήρχε πριν.

Το Ευρωπαϊκό δράμα...

Στον κρίσιμο στρατηγικά χώρο της Ευρώπης η κυβέρνηση Ομπάμα παρακολουθεί άβουλα την αποσύνθεση της Γηραιάς Ηπείρου, αδυνατώντας να αντιδράσει σε μια καταστροφική πολιτική η οποία στερείται οποιασδήποτε στρατηγικής και οράματος από την πλευρά των Βρυξελλών και κυρίως του Βερολίνου, στο οποίο έχει παραχωρηθεί, χωρίς να είναι βέβαιο ότι το επιθυμεί και το ίδιο, ο ρόλος του ηγέτη στην Ευρώπη.

Ταυτόχρονα, η εφαρμογή μιας χωρίς μπούσουλα, επιθετικής πολιτικής έναντι της Μόσχας στην οποία συνηγόρησαν και συνεχίζουν να συνηγορούν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, οδήγησε στην κίνηση ματ από τον Πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, με την τεράστιας κλίμακας εξευτελιστική σφαλιάρα για την Ουάσιγκτον και τη Δύση υφαρπαγή της Κριμαίας στην Ουκρανία χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Εδώ να θυμίσουμε ότι ο εξαιρετικός σε θέματα διεθνούς πολιτικής Πρόεδρος, Ρίτσαρντ Νίξον, είχε πει ότι εάν η Δύση χάσει την Ουκρανία στην ουσία χάνει την Ευρώπη.

Το Μεσανατολικό κλάμα...

Το ίδιο σημαντικό για την ευρωπαϊκή αποσύνθεση είναι και το θέμα της τρομοκρατίας του Ισλαμικού Κράτους σε συνδυασμό με το προσφυγικό, για τα οποία είναι εξίσου τεράστια η ευθύνη της κυβέρνησης Ομπάμα.

Στον εξαιρετικά ευαίσθητο και κρίσιμο γεωστρατηγικά χώρο της Μέσης Ανατολής, η επίδραση της κυβέρνησης Ομπάμα, είναι εξίσου καταστροφική. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από την τραγική υποστήριξη, στην ουσία δημιουργία της Αραβικής Άνοιξης, που οδήγησε στην άνοδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στη σχεδόν καθολική ανάφλεξη της κρίσιμης αυτής περιοχής. Από το γεγονός της χειρότερης στην ιστορία των δυο χωρών σχέσης μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ. Και τέλος από την τραγική με δραματικές, όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή αλλά και την Ευρώπη πολιτική στη Συρία, που στην ουσία οδήγησε σε διάλυση και σε πολυετή εμφύλιο αυτή τη κρίσιμη χώρα.

Ξεχνούν πολλοί την βαρύγδουπη και κενή περιεχομένου κόκκινη γραμμή του Μπαράκ Ομπάμα για τη χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς Άσαντ. Όταν αυτό έγινε ο κ. Ομπάμα σφύριξε αδιάφορα πλήττοντας θανάσιμα το κύρος της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή αλλά και διεθνώς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξει η επέμβαση της Ρωσίας στρατιωτικά στη Συρία καθιστώντας τον Άσαντ κυρίαρχο του παιχνιδιού και βάζοντας για πρώτη φορά στην ιστορία τη Μόσχα στο παιχνίδι της Μέσης Ανατολής με επιτόπου στρατιωτική παρουσία. Ομπάμα – Πούτιν, 0-2.

Και βέβαια η αμφιβόλου επιτυχίας συμφωνία για το πυρηνικά με το Ιράν. Εάν μάλιστα προσθέσει κανείς τις λεπτομέρειες από την απελευθέρωση των Αμερικανών Ναυτών που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τα τελευταία εικοσιτετράωρα (πληρωμή 400 εκ. δολαρίων στην Τεχεράνη), το πλήγμα στο κύρος της Ουάσιγκτον στην ευρύτερη περιοχή διευρύνεται δραματικά.

Και μιας και το κύρος μιας υπερδύναμης είναι εξαιρετικής σημασίας για τη σταθερότητα του διεθνούς συστήματος, ας μην ξεχνάμε και την ατιμωτική για τις ΗΠΑ δολοφονία του Αμερικανού πρέσβη στη Λιβύη, στα γεγονότα στη Βεγγάζη, τα οποία φέρουν ανεξίτηλα τη σφραγίδα της Χίλαρι Κλίντον.

Η κωμωδία του Ειρηνικού...

Και η κατάσταση δεν είναι καλύτερη στο στρατηγικό μέτωπο του Ειρηνικού, όπου στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, το Πεκίνο αψηφά παντελώς τις προειδοποιήσεις της κυβέρνησης Ομπάμα, αλλά και τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου, και συνεχίζει την προκλητική πολιτική του. Τις τελευταίες μάλιστα ώρες η Κίνα απέστειλε πολεμικά στα αμφισβητούμενα νησιά προκαλώντας ανοικτά και ανεβάζοντας επικίνδυνα την ένταση.

Εδώ για μια ακόμη φορά ο κ. Ομπάμα αφήνει ένα σύμμαχο που ακούει στο όνομα Ιαπωνία να βγάλει, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί, να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Και εδώ φρόντισε να μπει σφήνα ο Βλαντιμίρ Πούτιν, αφού Πεκίνο και Μόσχα ανακοίνωσαν κοινά στρατηγικά γυμνάσια στην αμφισβητούμενη περιοχή το φθινόπωρο. Ομπάμα – Πούτιν 0-3.

Στην ευαίσθητη και εκρηκτική Χερσόνησο της Κορέας η κατάσταση μυρίζει μπαρούτι, με το καθεστώς Κιμ να προχωρά στη μια μετά την άλλη δοκιμές βαλλιστικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς και τη συνεχή προσπάθεια διεύρυνσης του πυρηνικού του προγράμματος. Σύμφωνα με ειδικούς, πέντε μόνο χρόνια χωρίζουν τον Βορειοκορεάτη ηγέτη απο τα να είναι σε θέση να βάλει πυρηνική κεφαλή σε εξελιγμένο πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς!

Brexit, Ερντογάν και Αμερικανική αφωνία

Αξίζει επίσης πολύ περιγραφικά να αναφερθούμε σε δυο ζωτικής σημασίας γεωστρατηγικά θέματα, όπου είναι σαφές ότι η Ουάσιγκτον και η κυβέρνηση Ομπάμα στερούνται στρατηγικής αντιμετώπισης των εξελίξεων. Μιλάμε και τα κολοσσιαία θέματα του Brexit, και τις μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος εξελίξεις στην Τουρκία, με τον Πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, να έχει κυριολεκτικά ξεφύγει τσαλακώνοντας σε καθημερινή πλέον βάση το κύρος της Ουάσιγκτον.

Εν αναμονή μάλιστα της συνάντησης Πούτιν – Ερντογάν στην Αγία Πετρούπολη, μένει να δούμε εάν το σκορ στο ματς Ομπάμα – Πούτιν θα εξελιχθεί σε 0-4.

Αλλά, αυτά τα δυο κρίσιμα θέματα χρήζουν αποκλειστικής ανάλυσης το καθένα από μόνο του.

Με βάση το παραπάνω σκηνικό στα τρία στρατηγικής σημασίας μέτωπα, και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται από την παρούσα διακυβέρνηση Ομπάμα στην Ουάσιγκτον, η κατάσταση μπορεί επιεικώς να χαρακτηριστεί εξόχως ανησυχητική μέχρι το Νοέμβριο και την ανάληψη καθηκόντων από το νέο Πρόεδρο, στις 20 Ιανουαρίου του 2017.

Εάν μάλιστα αναλογιστεί κανείς αυτά που είπαμε για τους δυο προεδρικούς υποψηφίους και πιθανούς επόμενους ένοικους του Λευκού Οίκου, η ανησυχία εύλογα και πάλι διευρύνεται.

Η διεθνής παρουσία και στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών χρειάζεται επειγόντως, μετά από οκτώ σαφώς προβληματικά χρόνια, ριζική αναδιάρθρωση και ολική επαναφορά. Η μεν Χίλαρι Κλίντον, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να απεμπλακεί από την πολιτική Ομπάμα, της οποίας για τέσσερα χρόνια ήταν επιτελικό στέλεχος και δημιουργός. Στερείται του ηθικού πλεονεκτήματος για κάτι τέτοιο και είναι πολύ πιθανό, με δεδομένο ότι θα αναγκαστεί να αντιδράσει στις διαφαινόμενα αρνητικές μελλοντικές εξελίξεις, η αντίδρασή της να είναι καταστροφική και αιματηρή. Ο δε Ντόναλντ Τράμπ είναι το μεγάλο και ανησυχητικό άγνωστο. Κρύβει κινδύνους αλλά και πιθανότητες. Παρόλα αυτά η παρούσα εικόνα δεν δημιουργεί ιδιαίτερα θετικό πρόσημο.

Συμπερασματικά, μετά από αυτή την ζοφερή εικόνα και σε μια προσπάθεια μιας νότας αισιοδοξίας, ως ένας άνθρωπος που αποτελεί επιστημονικά και επαγγελματικά προϊόν αυτής της εκπληκτικής μεγάλης χώρας που λέγεται Ηνωμένες Πολιτείες, θέλω να πιστεύω ότι οι εξαιρετικά γερές και με τεράστιες δυνατότητες δημιουργίας βάσεις του αμερικανικού πολιτικού συστήματος, θα βρουν διέξοδο από αυτή την κρίση και πολύ σύντομα το απόφθεγμα “to lead the free world”, θα βρεθεί πάλι στη θέση που του αρμόζει, δηλαδή στη Μητρόπολη του Φιλελεύθερου Κόσμου, την Ουάσιγκτον και το Οβάλ Γραφείο στο Λευκό Οίκο.

* Ο Δημήτρης Απόκης είναι Διεθνολόγος και Δημοσιογράφος
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Δεν είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνουν πού οδηγούν την κατάσταση.
Μπορεί να είναι απατεώνες, ψεύτες, ανίκανοι, αμόρφωτοι, αλλά τόσο βλάκες δεν είναι.

Η αγορά έχει ήδη πεθάνει.
Διατηρεί μία ελάχιστη ικμάδα ζωής εδώ κι εκεί, κι αυτό λόγω καλοκαιριού, κι αυτού του έστω και κάκιστης ποιότητας τουρισμού.
Οι επιχειρήσεις που είναι έτοιμες να κλείσουν, μικρές και μικρομεσαίες δεν έχουν μέτρημα.
Και όσες μείνουν θα φυτοζωούν εις βάρος των εργαζομένων τους, επιδεινώνοντας έτσι ακόμη περισσότερο την έλλειψη ρευστότητας και της αγοραστικής δύναμης, παραγόντων απαραίτητων για οποιαδήποτε ανάκαμψη, καθώς και για προσέλκυση πραγματικών επενδύσεων. 
(Οι "επενδύσεις" που διαφημίζονται έως τώρα από την κυβέρνηση ότι γίνονται, τύπου Fraport, δεν είναι επενδύσεις, παρά αγορά έτοιμων και εν λειτουργία υποδομών. Δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας -ίσως και να μειώνουν κιόλας- , δεν παράγουν νέο πλούτο, παρά δίνουν το δικαίωμα και αυτή η υπεραξία που παράγοταν έως τώρα να φεύγει πιό εύκολα στο εξωτερικό, αφού πρόκειται για ξένες εταιρείες, με ξένες έδρες, οι περισσότερες απ' τις οποίες εντάσσονται σε ιδιότυπο-προνομιακό καθεστώς ΦΠΑ και φορολογίας)
Τα ασφαλιστικά ταμεία -φυσικό επακόλουθο- μένουν άδεια από εισφορές.
Τα ταμεία της εφορίας κάνουν όλο και λιγότερες εισπράξεις. 
Οι απειλές γιγαντώνονται. Για πρόστιμα, για κλείσιμο επιχειρήσεων, για κατασχέσεις, ακόμη και για φυλακίσεις. 
Το κράτος έχει εκμανεί εναντίον των πολιτών του.

Ένα κράτος όμως δεν μπορεί να υπάρχει και να στηρίζεται σε απειλές.
Δεν μπορεί να νομοθετεί υπερβολικούς και αντισυνταγματικούς φόρους για να φέρει τους πολίτες σε κατάσταση αδυναμίας πληρωμής ώστε να του κατασχέσει την περιουσία.
Δεν μπορεί να αυξάνει το ΦΠΑ του, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα του τουρισμού του, και δίνοντας την χαριστική βολή σε μία σημαντική πηγή εσόδων του, όταν μάλιστα τα έσοδα από το ΦΠΑ δεν κατευθύνονται σε ανάγκες εντός των συνόρων, δεν πάνε σε νοσοκομεία, σχολεία, συγκοινωνίες, βελτίωση υποδομών, κοινωνική πρόνοια, ούτε καν σε μισθούς και συντάξεις, παρά απ' ευθείας στις τσέπες των τοκογλύφων "εταίρων".

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα της πιό μεγάλης καταστροφής και ύφεσης από την αρχή των μνημονίων και δώθε.
Το μεγάλο πατατράκ δεν το έχουμε ακόμη ζήσει.

Οι ιδεοληπτικοί, πνευματικώς ανάπηροι του παλαιού 4% του ΤΣΥΡΙΖΑ, καθώς και οι εγκληματίες και οι απατεώνες του παλαιού ΠαΣοΚ που βρήκαν καταφύγιο και καρέκλες εξουσίας μέσα σ' αυτόν, τα γνωρίζουν όλα αυτά πολύ καλά.

Απλώς δεν μπορούν να τα διαχειριστούν, αφ' ενός λόγω ανικανότητας αφού οι περισσότεροι δεν έχουν τα ουσιαστικά προσόντα ούτε για διαχείριση περίπτερου και αφ' ετέρου λόγω ανίατης ηθικής υστέρησης, πράγμα που τους καθιστά όχι μόνον επικίνδυνους για το κράτος και την κοινωνία, αλλά και ανάξιους να ζούν ανάμεσά μας, έξω απ' την φυλακή. 

Τα χειρότερα είναι μπροστά μας και αυτοί θα επιχειρούν να μας νανουρίζουν με εναλλαγή σχημάτων και κυβερνήσεων στην εξουσία. 
Στηρίζονται στον φόβο που μας δημιουργούν με τις συνεχείς απειλές. 
Ελπίζουν πως είμαστε πολύ βαριά τραυματισμένοι ως κοινωνία για να αντιδράσουμε.

Όσοι αισθανόμαστε ακόμη ζωντανοί και ικανοί να αντισταθούμε, ας βρούμε το ταίρι μας, τον πιθανό συναγωνιστή μας.
Ακόμη και στις διακοπές.
Λίγοι; Λίγοι, δεν πειράζει. Ολόκληρα δάση καίγονται από μιά σπίθα.
Ό,τι κέρδισε το ανθρώπινο γένος το κέρδισε απ' τους λίγους. 

Τώρα όμως.
Γιατί κάθε μέρα που περνάει, ο χρόνος κυλάει εναντίον μας!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tου Dmitri Trenin

Ο κίνδυνος μίας ανοιχτής σύγκρουσης στην Ευρώπη είναι υψηλότερος απ' ότι ήταν επί χρόνια και η αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι λήξης. Για την αποφυγή παρεξηγήσεων και επικίνδυνων επεισοδίων, οι δύο πλευρές πρέπει να βελτιώσουν τις μεθόδους επικοινωνίας τους.

Ενώ η Σύνοδος Κορυφής του 2014 στην Ουαλία σηματοδότησε το τέλος της συνεργασίας ΝΑΤΟ-Ρωσίας, η Σύνοδος Κορυφής τον Ιούλιο του 2016 στη Βαρσοβία συνέπεσε με κάτι που πολλοί θεωρούσαν ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ: Μια στρατιωτική αντιπαράθεση στην Ευρώπη. Η νέα αντιπαράθεση ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση που ξεκίνησε ως αποτέλεσμα της ουκρανικής κρίσης αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά. Αντί να καταδικάσουν αυτή την κατάσταση (η οποία σίγουρα είναι καταδικαστέα) ή να εμπλακούν σε ένα παιχνίδι επίρριψης ευθυνών (το οποίο σίγουρα θα συνεχιστεί), το βασικό ζητούμενο τώρα είναι να διασφαλιστεί ότι αυτή η νέα αντιπαράθεση δεν θα οδηγήσει σε μία νέα μεγάλη ευρωπαϊκή σύγκρουση. Αυτή σημαίνει να σταθεροποιηθεί η αντιπαράθεση, να μάθουν να διαχειρίζονται τη διαφορετικότητα και να κρατήσουν ανοιχτά τα κανάλια επικοινωνίας για σοβαρές επαφές.

Για να γίνουν αυτές οι επαφές πιο παραγωγικές, κάθε μέρος πρέπει να καταλάβει, για αρχή, την αφετηρία του άλλου. Οι Ρώσοι πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η αντίδραση της Μόσχας στο κίνημα της πλατείας Ανεξαρτησίας του Κιέβου – αρχικά στην Κριμαία και μετά στην νοτιοανατολική Ουκρανία – αμφισβήτησε ουσιαστικά το παγκόσμιο σύστημα υπό την προεδρία και με την εγγύηση των Ηνωμένων Πολιτειών και κατάφερε ένα καταστροφικό πλήγμα στην ιδέα της ειρηνικής ευρωπαϊκής τάξης, η οποία είχε γίνει ισχυρή πεποίθηση για τη Γερμανία και άλλους Ευρωπαίους πολιτικούς. Αυτή η αμφισβήτηση είναι θεμελιώδης και η επακόλουθη αντιπαράθεση δεν μπορεί να απλώς να "μπαλωθεί". Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να ανταγωνιστούν σκληρά πριν υπάρξει ένα σαφές αποτέλεσμα.

Η Δύση πρέπει να αναγνωρίσει ότι η αντιπαράθεση με τη Ρωσία δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα της αυταρχικής, εθνικιστικής και διεκδικητικής στροφής της Ρωσίας. Η ευρωπαϊκή ιστορία δείχνει ότι η αποτυχία, μετά από μία μεγάλη σύγκρουση – και ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν μία τέτοια σύγκρουση – να δημιουργηθεί μία διεθνής τάξη αποδεκτή από το ηττημένο μέρος – και η Σοβιετική Ένωση δεν επιβίωσε από τον Ψυχρό Πόλεμο – οδηγεί σε νέο γύρο ανταγωνισμού. Η διάσημη φράση του Αμερικανού προέδρου H.W. Bush για μία "Ευρώπη ακέραιη και ελεύθερη” εφαρμόστηκε μόνο στις χώρες δυτικά από τα ρωσικά σύνορα. Η Ρωσία επρόκειτο να είναι εταίρος αλλά όχι μέρος της συμφωνίας. Ως αποτέλεσμα, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, που προωθήθηκε από τις δυτικές δυνάμεις ως σύμβολο παγίωσης μίας πανηπειρωτικής δημοκρατικής ειρήνης και ανάπτυξης στην Ευρώπη, έγινε, στα μάτια των ρωσικών ελίτ, ένα μέσο για την εδραίωση μίας ισχυρής δυτικής στρατηγικής θέσης έναντι μίας αποδυναμωμένης Ρωσίας.

Αυτή η αμοιβαία "αναγνώριση” δεν θα πρέπει να αποτελέσει αποδοχή του αφηγήματος της άλλης πλευράς. Επί της ουσίας δεν υπάρχει κοινό έδαφος μεταξύ των δύο οραμάτων του πρόσφατου παρελθόντος. Ωστόσο αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι το παρόν και το μέλλον. Αναφορικά με το παρόν, το πλέον επείγον είναι να αποτραπούν επεισόδια στους ουρανούς και τις θάλασσες της Ευρώπης μεταξύ ρωσικών και νατοϊκών αεροσκαφών και πολεμικών πλοίων. Επικίνδυνα περιστατικά μπορεί να οδηγήσουν σε συγκρούσεις και θύματα, κάτι που θα στείλει την αντιπαράθεση σε ποιοτικά πιο επικίνδυνα επίπεδα. Κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Φινλανδία, ο πρόεδρος Vladimir Putin αναγνώρισε το πρόβλημα και πρότεινε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα. Η πρόταση αυτή θα πρέπει να γίνει άμεσα αποδεκτή.

Κοιτώντας στο μέλλον, καθώς είναι ήδη γεγονός η νέα στρατιωτική αντιπαράθεση κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας, το ζητούμενο θα πρέπει να είναι να διατηρηθεί το επίπεδο των δυνάμεων αισθητά χαμηλά. Οι ενισχύσεις που ανακοινώθηκαν πριν τη Σύνοδο Κορυφής της Βαρσοβίας – το συμμαχικό προσωπικό 4.000 ατόμων που σταθμεύει εκ περιτροπής στην Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής – δεν θα προκαλέσει μεγάλη νευρικότητα στο ρωσικό Γενικό Επιτελείο. Η αντισταθμιστική κίνηση της Ρωσίας να αναπτύξει δύο μεραρχίες στη Δυτική Στρατιωτική Περιοχή είναι εντελώς προβλέψιμη. Ιδανικά και οι δύο πλευρές θα πρέπει να το αφήσουν εκεί. Διαφορετικά, θα ακολουθήσει ένας εντελώς αντιπαραγωγικός και παράλογος κύκλος επαναστρατικοποίησης των ευρωπαϊκών τμημάτων.

Η αντιπυραυλική άμυνα είναι ένας άλλος τομέας όπου η λογική δράση-αντίδραση μπορεί να οδηγήσει σε μία κούρσα εξοπλισμών. Οι Ρώσοι αναγνωρίζουν ότι η ρουμανική θέση, όπως έχει ρυθμιστεί επί του παρόντος, δεν αποτελεί σημαντικό ζήτημα. Ωστόσο, εάν αναδιαμορφωθεί με ένα διαφορετικό είδος πυραύλων, που είναι τεχνικά εφικτό, θα μπορούσε να γίνει σημαντικό ζήτημα. Τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης είναι αναγκαία για να καθησυχάσουν τις υποψίες της Ρωσίας και για να αποτρέψουν απειλητικές αντιδράσεις της Μόσχας. Η πολωνική θέση, η οποία δεν θα τεθεί σε λειτουργία μέχρι το 2018, προβάλει στις δυτικές δυνάμεις ένα παρόμοιο δίλημμα: είτε να πείσουν τους Ρώσους ότι δεν έχουν κανένα λόγο να αντιδρούν υπερβολικά, είτε να αντιμετωπίσουν την πιθανότητα ότι θα το κάνουν. Η περιοχή του Καλίνινγκραντ, ρωσικού θύλακα περικυκλωμένου από νατοϊκά εδάφη, έχει ήδη μετατραπεί στην εμπροσθοφυλακή απ' όπου θα ξεκινήσουν τα ρωσικά αντίμετρα, τα οποία ίσως καταφέρουν να φτάσουν έως και τα μετόπισθεν της Συμμαχίας.

Για να διατηρήσουν την αναβίωση της αντιπαλότητας υπό έλεγχο, οι δύο πλευρές πρέπει να διατηρούν διαρκή επικοινωνία στα κατάλληλα επίπεδα. Στην πρόσφατη ιστορία, η νατο-ρωσικές επαφές διακόπτονταν κάθε φορά που υπήρχε μία κρίση στην Ευρώπη: το 1999 για το Κοσσυφοπέδιο/Σερβία, το 2008 για τη Νότια Οσετία/Γεωργία, το 2014 για την Κριμαία/Ουκρανία. Κάθε πλευρά θεωρούσε τις επαφές με την άλλη, προνόμιο το οποίο μπορούσε να ανακληθεί κατά βούληση. Τώρα που η επίσημη συνεργασία έχει λήξει, αυτό πρέπει να σταματήσει να συμβαίνει. Αντιθέτως το Συμβούλιο ΝΑΤΟ – Ρωσίας πρέπει να αναδιαμορφωθεί για να χρησιμεύει ως ένας μηχανισμός διαχείρισης συγκρούσεων, σχεδιασμένος να κάνει υπερωρίες κάθε φορά που υπάρχει μία νέα κρίση στη σχέση. Αυτό σημαίνει επίσης ότι η συνεχιζόμενη κρίση στο Ντονμπάς πρέπει να τεθεί υπό πολύ πιο αυστηρό έλεγχο.

Κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης, ανώτατοι στρατιωτικοί διοικητές και εκπρόσωποι των δύο πλευρών ήταν "γενναιόδωροι” με τις δημόσιες δηλώσεις τους για την κακή συμπεριφορά της άλλης πλευράς. Απευθύνονταν σε εγχώρια και διεθνή ακροατήρια, αλλά ποτέ σε ομολόγους τους κατά μήκος του νέου "σχίσματος” στην Ευρώπη. Ωστόσο, η τηλεφωνική "κόκκινη” γραμμή μεταξύ Κρεμλίνου και Λευκού Οίκου δεν αποτελεί αποτελεσματικό εργαλείο διαχείρισης κρίσεων, ακόμη και σε συνδυασμό με την άμεση σχέση μεταξύ του Αμερικανικού υπουργού Εξωτερικών και του Ρώσου ομολόγου του.

Ο Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη (SACEUR) θα πρέπει να είναι σε θέση να έρχεται σε επαφή με τον διοικητή της Δυτικής Στρατιωτικής Περιφέρειας της Ρωσίας και ο Ρώσος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου χρειάζεται μία απευθείας γραμμή επικοινωνίας με τον Πρόεδρο του κοινού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Τώρα που η ταραχή από την ξαφνική ρήξη έχει περάσει, η Ρωσία και το ΝΑΤΟ πρέπει να συμβιβαστούν με τη νέα πραγματικότητα, η οποία φαίνεται ότι θα διαρκέσει για αρκετά χρόνια. Η σύγκρουσή τους είναι κάθε άλλο παρά ασήμαντη, αλλά είναι σαφές ότι δεν αξίζει έναν ευρωπαϊκό πόλεμο, ο οποίος θα πρέπει ασφαλώς να αποτραπεί μέσω κοινών προληπτικών μέτρων. Είναι ίσως πολύ νωρίς ακόμη για τους Ρώσους και τους Δυτικούς αξιωματούχους να μιλήσουν για μία νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας για την Ευρώπη: ο τρέχων γύρος ανταγωνισμού μόλις ξεκίνησε. Ωστόσο, χρειάζεται να είναι μονίμως σε επαφή μεταξύ τους για να διασφαλίσουν ότι αυτό που απομένει από την υπάρχουσα αρχιτεκτονική δεν θα καταρρεύσει πάνω στα κεφάλια τα δικά τους και των πολιτών τους.

Carnegie
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μία περίεργη διαρροή και ένα δημοσίευμα του ΑΠΕ

Του Γιώργου Πετράκη


Το περασμένο Σάββατο ένα εντυπωσιακό σε περιεχόμενο άλλα κυρίως σε ύφος τηλεγράφημα εμφανίστηκε στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων, το ΑΠΕ-MΠΕ. Ουσιαστικό περιεχόμενο δεν υπήρχε, καθώς το Σκοπιανό είναι παγωμένο εδώ και μήνες, ενώ και οι περίφημες πρωτοβουλίες του κ. Νίκου Κοτζιά για αναθέρμανση των σχέσεων με τα Σκόπια είναι παγωμένες και περιθωριοποιημένες.

Έξαλλου η πολιτική που νόμιζε ότι ασκεί η κυβέρνηση αυτή με την πΓΔΜ αντιμετώπισε ένα σοβαρότατο πισωγύρισμα, με την επίσκεψη του κ. Ποπόσκι στην Αθήνα, που έθεσε τις δικές του κόκκινες γραμμές για το θέμα της ονομασίας.
Επομένως κάποιοι έκριναν ότι χρειάζονταν «ένεση» αισιοδοξίας από την «επιτυχή» άσκηση εξωτερικής πολιτικής…

Όμως αυτό που δημοσιεύτηκε προφανώς κατ’ εντολή και καθ’ υπαγόρευση στο ΑΠΕ ξεπερνά κάθε όριο και μόνο ζημιά προκαλεί, καθώς αποκαλύπτει την απουσία αξιόπιστων «όπλων» για άσκηση εξωτερικής πολιτικής αλλά και την μεγάλη αγωνία που διακατέχει το ΥΠΕΞ για να υπάρξει κάποια καλή είδηση στο Σκοπιανό και φυσικά ευτελίζει κάθε έννοια άσκησης δημόσιας διπλωματίας, μια και δεν απευθύνεται φυσικά στην άλλη πλευρά των συνόρων, άλλα στην εσωτερική κοινή γνώμη.

Βεβαίως η αναφορά στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) που εφαρμόζονται είναι αρκετή για να κατανοήσει κανείς την αγωνία των αξιωματούχων του ΥΠΕΞ για την απουσία της οποιασδήποτε προόδου στις σχέσεις των δυο χωρών και κυρίως στο γεγονός ότι η πίεση για το θέμα της ονομασίας θα στραφεί εξ ολοκλήρου προς την χώρα μας, μόλις στο εσωτερικό της πΓΔΜ οι πολιτικές δυνάμεις θα επιτύχουν συμβιβασμό και άρση του αδιεξόδου της πολιτικής κρίσης.

Η αδυναμία των ΜΟΕ να παράξουν θετικά για την Ελλάδα αποτελέσματα, καθώς απλώς «ξεπλένουν» την σκοπιανή ηγεσία και ανατρέπουν την ελληνική επιχειρηματολογία ότι χωρίς την επίλυση του ονόματος δεν μπορεί να υπάρξει εξομάλυνση των σχέσεων και σχέσεις καλής γειτονιάς και καθώς ο κ. Κοτζιάς προετοιμάζει νέα επίσκεψη στα Σκόπια, κατέστησαν αναγκαία αυτή τη «διαρροή” προς το ΑΠΕ.

Το τηλεγράφημα του ΑΠΕ ξεκινά ως εξής:
«Κανείς δεν το περίμενε. Ούτε από τη μία, ούτε από την άλλη πλευρά, ότι τα αποτελέσματα στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) μεταξύ Ελλάδας και πΓΔΜ θα υπερέβαιναν κάθε προσδοκία και θα έχτιζαν θεμέλια εμπιστοσύνης ανάμεσα στα δύο υπουργεία Εξωτερικών. Η έκπληξη, θετική έως ενθουσιώδης, είναι αμφίδρομη, όπως κυρίως η ικανοποίηση σήμερα, ένα χρόνο μετά. Αυτό εξηγούσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ υψηλόβαθμος αξιωματούχος του υπουργείου Εξωτερικών, μετά από τη σιγή ιχθύος, όλο αυτό το διάστημα, με την οποία κινήθηκαν και οι δύο πλευρές….»
Το αντικειμενικό αυτό τηλεγράφημα συνεχίζει, λοιπόν, εξηγώντας πως ο Νίκος Κοτζιάς αποφάσισε ότι «έπρεπε να επιχειρηθεί από ελληνικής πλευράς ένα «άλμα ποιότητας» ώστε να βγει από το τέλμα, στο οποίο είχε περιέλθει, η σχέση των δύο χωρών..». Και έδωσε «εντολή» για την επεξεργασία του καταλόγου των ΜΟΕ.

Άλλα εδώ το ΑΠΕ, ή για να είμαστε πιο δίκαιοι ο προπαγανδιστής που έσπρωξε το τηλεγράφημα στο ΑΠΕ, δίνει τα ρέστα του:
«Ήταν ακόμη νωρίς, όμως, για να μπορέσει να στοιχηματίσει κανείς σε ένα απτό αποτέλεσμα. Ο δρόμος είχε ανοίξει αλλά όλοι θα κρίνονταν επί του πρακτέου και όχι επί των διακηρύξεων ή των προθέσεων. Αυτό ήταν σαφές και από τις δύο πλευρές, οι οποίες δεν μπορούσαν να προβλέψουν η μία τη στάση της άλλης. Ένα χρόνο κοινής δουλειάς μετά, στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους όσοι εργάστηκαν σε αυτή την υπόθεση με τους Σκοπιανούς συναδέλφους τους και φυσικά ο εμπνευστής, Νίκος Κοτζιάς. Και οι δύο πλευρές λειτούργησαν έντιμα, σεβόμενοι τις κόκκινες γραμμές η μία της άλλης και εργάστηκαν εποικοδομητικά».
Ευλογώντας τα γένια της η ηγεσία του ΥΠΕΞ, αφού δεν βρέθηκε δημοσίευμα ή ρεπορτάζ να το κάνει, αποφαίνεται ότι τα «ΜΟΕ αναδείχθηκαν, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, σε χρήσιμα εργαλεία συνεργασίας, σύσφιξης σχέσεων, κοινών τόπων και αμφίδρομα ωφέλιμων στόχων».

Τα ΜΟΕ λοιπόν αφορούν την διεκδίκηση χρηματοδότησης για κοινά διασυνοριακά προγράμματα τα οποία φυσικά ευνοούν σχεδόν αποκλειστικά τις μεθοριακές περιοχές της πΓΔΜ, την πραγματοποίηση πολιτικών διαβουλεύσεων μεταξύ των δυο ΥΠΕΞ, την έναρξη υπογραφής μνημονίων συνεργασίας μεταξύ πανεπιστημίων για ανταλλαγή υποτροφιών, την αναβάθμιση της σιδηροδρομικής γραμμής Φλώρινας – Μοναστηρίου, τη συνεργασία μεταξύ των νοσοκομείων των δυο χωρών και των αστυνομικών αρχών…
«Τώρα, μένει αυτό το καλό κλίμα να μεταφερθεί στο πολιτικό επίπεδο κι η ηγεσία της πΓΔΜ να πειστεί να εγκαταλείψει τον αναχρονιστικό αλυτρωτικό εθνικισμό της, συνειδητοποιώντας τα πολλαπλά οφέλη ενός συμβιβασμού στο ονοματολογικό που θα επιτρέψει την πλήρη εξομάλυνση των διμερών σχέσεων…»
αναφέρει το «αντικειμενικό» δημοσίευμα του ΑΠΕ.

Πηγή ΜIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Με παλιά εργαλεία, προσπαθούν οι Βρυξέλλες και η Αθήνα να αντιμετωπίσουν το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται στις σχέσεις με την Τουρκία, η οποία στην νέα φάση που έχει εισέλθει γίνεται όλο και λιγότερο συμβατή με τις ευρωπαϊκές αξίες, όλο και πιο προβληματική ως εταίρος, όλο και πιο αναξιόπιστη ως σύμμαχος, διεκδικώντας με ωμούς εκβιασμούς να επιβάλλει μια αλά καρτ σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο Τ. Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε την σπουδή των πρώην συμμάχων του, του κινήματος του Φετουλαχ Γκιουλεν, να περιορίσουν ακόμη και με στρατιωτικά μέσα την προσωπική απόλυτη εξουσία που επιχειρεί να επιβάλλει στην Τουρκία, και τελικά πέτυχε να εγκλωβίσει την τουρκική κοινωνία και τις πολιτικές δυνάμεις στην παγίδα που από την αρχή είχε στήσει: στην υποχρεωτική συμπαράταξη του τουρκικού λαού πίσω από την δική του, μοναδική «νομιμότητα».

Κάθε αντίθετη φωνή, είναι σύμμαχος των εχθρών του «ενός Έθνους, της μιας Σημαίας» (και φυσικά του ενός Ηγέτη). Και έτσι μέσα από το «βολικό» πραξικόπημα ο Ερντογάν πέτυχε να επιβάλλει ντε φάκτο αυτό που ο τούρκικος λαός του είχε αρνηθεί: την επιβολή έστω και ατύπως του προσωποπαγούς Προεδρικού συστήματος, όπου ο ίδιος είναι ο απόλυτος κυρίαρχος της Τουρκίας στα πρότυπα των γνωστών μεσανατολικών και βορειοαφρικανικών αυταρχικών καθεστώτων, τα περισσότερα εκ των οποίων κατέρρευσαν στην διάρκεια της «Αραβικής Άνοιξης».

Απέναντι σε αυτή την Τουρκία, μια σαστισμένη Ευρώπη και μια φοβισμένη Ελλάδα προσπαθούν να εξευμενίσουν τον Ερντογάν ώστε να μην ενεργοποιήσει το μοναδικό όπλο που διαθέτει: την απελευθέρωση των μεταναστευτικών ροών…

Η Ε.Ε. και η Ελλάδα επιχειρούν να απαντήσουν σε αυτό το εκβιαστικό δίλημμα που προβάλλει ο Ερντογάν, με τα γνωστά εργαλεία που πλέον έχουν αμελητέα σημασία για την Τουρκία. Η συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων έχει μόνο μικρή συμβολική σημασία για την Τουρκία καθώς είναι σαφές ότι η χώρα αυτή δεν έχει θέση στην Ε.Ε., και ότι ακόμη κι αν επιχειρηθεί η ολοκλήρωση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν πρόκειται να εγκρίνουν την ένταξή της στην Ε.Ε.

Ο Ερντογάν πιέζει ασφυκτικά για να εξασφαλίσει την απελευθέρωση των θεωρήσεων των τούρκων πολιτών για την είσοδο τους στην Ε.Ε. Όμως ακόμη κι αν εκπληρωθούν τα 72 κριτήρια που έχουν τεθεί από την Κομισιόν, είναι επίσης σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει ούτε να εφαρμοστεί μια τέτοια συμφωνία. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν με πρόσχημα την απόπειρα πραξικοπήματος η Άγκυρα απορρίπτει κάθε συζήτηση για αλλαγή του αντιτρομοκρατικού νόμου, που αποτελεί μια από τις τελευταίες εκκρεμότητες.

Με την συμφωνία αυτή ο Ερντογάν θέλει να θέσει σε μόνιμη ομηρία την Ε.Ε., καθώς πλέον δεν θα είναι τα δυο εκατομμύρια πρόσφυγες και μετανάστες με τους οποίους θα απειλεί την Ευρώπη, αλλά το «όπλο» του θα είναι τα 75 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες που χωρίς διατυπώσεις θα μπορούν να φθάνουν σε κάθε χώρα μέλος της Ε.Ε.

Ο στόχος του Ερντογάν είναι να εξασφαλίσει «ευρωπαϊκό διαβατήριο» για εκατομμύρια υπηκόους της προσωπικής «αυτοκρατορίας» που στήνει, χωρίς να αναλάβει την οποιαδήποτε υποχρέωση και δέσμευση, πέραν της ευκαιριακής συμβολής του στην ανάσχεση του μεταναστευτικού.

Όμως η αναγνώριση του Ερντογάν ως ρυθμιστή των μεταναστευτικών ροών αποτελεί μια ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη για την Ευρώπη και για την Ελλάδα. Κανείς δεν γνωρίζει εάν μετά από μερικούς μήνες ο κ. Ερντογάν δεν απαιτήσει και άλλα ανταλλάγματα για την συγκράτηση των προσφυγικών ροών. Εάν για παράδειγμα, απαιτήσει την επισημοποίηση όσων το κεμαλικό κατεστημένο, που αποτελεί πλέον τον σύμμαχο του στο εσωτερικό, έχει προσπαθήσει να επιβάλλει στο πλαίσιο της Νατοϊκής Αποστολής στο Αιγαίο, και αφορούν τις σημαντικότερες διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της χώρας μας.

Το ερώτημα δηλαδή πού τίθεται είναι μέχρι που μπορεί να υποχωρήσει η Ε.Ε. αλλά και η Αθήνα, προσδοκώντας ότι ο Τ. Ερντογάν δεν θα ανοίξει την στρόφιγγα των μεταναστευτικών ροών.

Αφού λοιπόν τα παλιά εργαλεία αποδεικνύονται ανενεργά, Βρυξέλλες και Αθήνα οφείλουν να αναζητήσουν νέες πολιτικές έναντι της Τουρκίας.

Με ένα συγκυριακό φαινόμενο, αυτό της μετακίνησης των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, η Τουρκία δεν μπορεί να διεκδικεί μακροπρόθεσμα ανταλλάγματα και μονομερή επιβολή της μορφής της σχέσης που η ίδια επιλέγει να έχει με την Ευρώπη.

Έτσι η Ε.Ε. είτε θα επιλέξει να διαμορφώσει μια συνολική μεταναστευτική πολιτική που δεν θα είναι επικεντρωμένη και στηριγμένη αποκλειστικά στις διαθέσεις της Τουρκίας (όπως έσπευσε τώρα να κάνει η Ε.Ε., υπό την πίεση της κ. Μέρκελ, που ήθελε άμεσα αποτελέσματα) αλλά θα προβλέπει συντεταγμένη μετακίνηση και ενσωμάτωση προσφύγων και μεταναστών στις Ευρωπαϊκές χώρες και σοβαρά αντικίνητρα για όσους ανεξέλεγκτα επιχειρούν να φθάσουν στο ευρωπαϊκό έδαφος, είτε θα υποχρεωθεί να φυλάξει αποτελεσματικά τα σύνορα της…

Στο νέο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί δεν μπορεί φυσικά να αποκλεισθεί ο γενικός επαναπροσδιορισμός των ευρωτουρκικών σχέσεων, όπου η Τουρκία έναντι συγκεκριμένων οικονομικών ανταλλαγμάτων και πολιτική στήριξη του καθεστώτος Ερντογάν, θα αναλάβει την μόνιμη φιλοξενία προσφύγων και μεταναστών από την Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, με την Τουρκία έτσι να αποτελεί ανάχωμα «ασφαλείας» για την Ευρώπη έναντι απειλών για τις οποίες όμως θα συνεχίσει να διαθέτει και άλλες, έστω και δύσκολες, ύστατες εναλλακτικές επιλογές…

Για την Ελλάδα ο κίνδυνος πλέον είναι, ο Ταγίπ Ερντογάν με την απειλή αποστολής στα νησιά μερικών χιλιάδων μεταναστών, και ενώ η Βαλκανική Διαδρομή θα παραμένει ερμητικά κλειστή, να επιτύχει όσα δεν μπόρεσε να κατορθώσει το στρατιωτικό κεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας τα τελευταία σαράντα χρόνια: να δορυφοροιοποιήσει δηλαδή την Ελλάδα, της οποίας η αποτρεπτική ισχύς έχει συρρικνωθεί λόγω των Μνημονίων και της «διεθνιστικής» προσέγγισης της εξωτερικής πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κόκκινος Μιχαήλ

Η πρόσφατη ανάσυρση από τους Εισαγγελείς διαφθοράς των φακέλων που σχετίζονται με τα αδικήματα που φέρεται να έχει διαπράξει ο Ανδρέας Βγενόπουλος και οι συνεργάτες του - παρά την αρχειοθέτηση στην οποία είχαν προβεί με υπερβάλλοντα ζήλο οι εισαγγελείς Τσατάνη και Θεωδοροπούλου - φέρνει αναπόφευκτα στο προσκήνιο το ρόλο και άλλων προσώπων που είχαν παραμείνει “εκτός του κάδρου ευθυνών”.

Τα πρόσωπα αυτά αφορούν μετόχους - κυρίως εφοπλιστές - οι οποίοι συνδέθηκαν με το Α.Βγενόπουλο στηρίζοντας ενεργά την επεκτατική δραστηριότητα του Ομίλου MIG με το αζημίωτο, εφόσον μέσω των διασυνδεδεμένων τραπεζών του Ομίλου MIG απέσπασαν δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων σε επιχειρήσεις τους, οι περισσότερες εκ των οποίων ήταν offshore και κατά συνέπεια δύσκολο να εντοπιστούν ως συσχετιζόμενες με τους ίδιους.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα που είδαν το φώς της δημοσιότητας, το χρονικό σημείο στο οποίο η εισαγγελέας Γ.Τσατάνη διέταξε την αφαίρεση της δικογραφίας Βγενόπουλου από τους εισαγγελείς διαφθοράς ήταν προτού ασκηθεί δίωξη στους εφοπλιστές Φράγκου και Βενιάμη για θέματα που σχετίζονταν με τη δραστηριότητά τους στην IRF European Finance Investments Ltd (IRF Fund). Θυμίζουμε ότι στο πόρισμα της Κυπριακής Βουλής, στην ενότητα 4.2 Δανειοδοτική Πολιτική της Marfin Egnatia Bank  αλλά και στην 28σέλιδη έκθεση που ετοίμασε ο ανώτερος υπαστυνόμος Μάρκος Νικολεττής υπό τον τίτλο “Παροχή δανείων από την Marfin Egnatia Bank σε εταιρείες, οργανισμούς και άτομα τα οποία έχουν σχέση με τον Α. Βγενόπουλο, τις εταιρείες του και άλλα δάνεια με ευνοϊκούς όρους χωρίς ικανοποιητικές εξασφαλίσεις” γίνεται εκτεταμένη αναφορά στα ευρήματα του κοινού εποπτικού ελέγχου που διενήργησαν κλιμάκια ελεγκτών της ΤτΕ και της ΚΤΚ τον Μάρτιο 20009, πολύ πριν τη μεταφορά της έδρας της Marfin στη Κύπρο και την μετέπειτα κατάρρευση αυτής.

Σύμφωνα με τα περιεχόμενα της έκθεσης της ΤτΕ, στον ‘Ομιλο Βενιάμη είχαν δοθεί από τη Marfin Egnatia Bank €70,8εκ  για αγορά μετοχών MIG και $134εκ USD για αγορά μετοχών του ΙRF. Oι χορηγήσεις εξασφαλίζονταν με μετοχές και τα δάνεια είχαν δοθεί με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους, με αποπληρωμή κεφαλαίων στη λήξη τους, πέντε έτη από την ημερομηνία εκταμίευσής τους, και ενδιάμεσα πληρωμή μόνο τόκων. Στη συνδεδεμένη με τον Όμιλο Βενιάμη εταιρεία Mentele είχε παρασχεθεί επίσης δάνειο ύψους €25,9εκ με ενέχυρο μετοχές IRF. O ίδιος ο κος Βενιάμης έλαβε δάνειο για αγορά μετοχών της MIG ύψους €17εκ ευρώ. Στον Όμιλο Φράγκου, είχαν χορηγηθεί δάνεια ύψους €40,3εκ ευρώ για αγορά μετοχών MIG με ευνοϊκούς όρους καθώς και $152εκ για επενδυτικούς σκοπούς με και εξασφάλιση μετοχές IRF και Νavios. Στη συνδεδεμένη εταιρεία του Ομίλου Φράγκου Amadeus Maritime είχε παρασχεθεί επίσης δάνειο €14,9εκ με ενέχυρο μετοχές IRF.

Στο IRF fund είχε επίσης παρασχεθεί δάνειο ύψους €270εκ για επενδυτικούς σκοπούς με εξασφάλιση μετοχές των εταιρειών MIG και ΥΓΕΙΑ, προ της συγχώνευσης των τριών τραπεζών (Marfin, Egnatia, Laiki) στην Ελλάδα, το οποίο προέβλεπε επίσης εφάπαξ αποπληρωμή κεφαλαίων στη λήξη τον Σεπτέμβριο 2009 και παρατάθηκε τον Μάρτιο 2008 για 2 χρόνια χωρίς άλλη αλλαγή των όρων της σύμβασης από εγκριτικό κλιμάκιο στο οποίο συμμετείχε ο ίδιος ο Α. Βγενόπουλος, αν και ταυτόχρονα ήταν μέτοχος στο IRF Fund με ποσοστό άνω του 10% (15,38% σύμφωνα με οικονομικά αποτελέσματα έτους 2005). Οι πιστωτικές διευκολύνσεις της εταιρείας IRF European Finance Investments σύμφωνα με τους ελεγκτές της ΤτΕ θα έπρεπε να συνδέονταν για λόγους υπολογισμού των ΜΧΑ της Μarfin Egnatia Bank σύμφωνα με την νομοθεσία περί πιστωτικών ιδρυμάτων, με αυτές των ομίλων Φράγκου και Βενιάμη καθώς υπήρχε ουσιαστικό ενδιαφέρον και των δυο στην εταιρεία IRF.

Kατά συνέπεια το σύνολο ανοιγμάτων του Oμίλου Φράγκου προς τη MEG ανερχόταν σε €445,5εκ ή 39,77% της ενοποιημένης κεφαλαιακής βάσης της MEB και το σύνολο ανοιγμάτων για τον Όμιλο Βενιάμη σε €345,5εκ ή 30,8% των κεφαλαίων της τράπεζας ξεπερνώντας κατά πολύ το όριο του 25% των ιδίων κεφαλαίων που αφορούσε στο μέγιστο επίπεδο δανειοδότησης που μπορούσε σύμφωνα με τη νομοθεσία να ανέλθει ο δανεισμός των φίλων εφοπλιστών του Α. Βγενόπουλου, χωρίς βέβαια οι υπερβάσεις αυτές να αποτελέσουν πρόβλημα έναντι της ΤτΕ και αιτία αναμόρφωσης  της κεφαλαιακής επάρκειας της ΜEB. Παρόλα αυτά από πρόσφατα νομίμως ηχογραφημένες συνομιλίες στελεχών της Marfin οι οποίες διέρρευσαν στα ΜμΕ τα στελέχη της Marfin φαίνεται να ανησυχούν έντονα για την αφαίρεση των μετοχοδανείων από τα ΙΚ της Τράπεζας, όταν πλέον ο έλεγχος είχε περάσει στην ΚτΚ καθώς όσο ήταν στην αρμοδιότητα της ΤτΕ επί διοίκησης Προβόπουλου, το ίδιο γεγονός δεν φαίνεται να τους απασχολούσε.

Φαίνεται λοιπόν ο Όμιλος Βενιάμη να έχει λάβει συνολικά €189εκ από τη MEB (θυγατρική της Marfin Popular Bank στην Ελλάδα), με το συνολικό άνοιγμα της Τράπεζας προς τον Όμιλο Βενιάμη να ανέρχεται σε €345,5εκ περίπου εφόσον συνυπολογιστούν και τα δάνεια προς το IRF Fund στο οποίο είναι μέτοχος με ποσοστό περίπου 29% μέσω της εξω-χώριας εταιρείας Mentele Enterprises Ltd με έδρα τα Marshall Islands. Τα δάνεια αυτά καλύπτονται με τις μετοχές των ίδιων των εταιρειών στις οποίες είναι μέτοχος, με αποτέλεσμα τη δημιουργία σημαντικού ανοίγματος εξασφαλίσεων όταν η τιμή των μετοχών στη συνέχεια υποχώρησε σημαντικά στο Χρηματιστήριο χωρίς ποτέ να ανακάμψει. Την ίδια στιγμή όμως ο κος Βενιάμης ως κοινός μέτοχος του IRF και της MIG, εξασφαλίζει  τεράστιες αποδόσεις από τις τοποθετήσεις του fund στη Marfin Popular Bank, η οποία τον δανειοδοτεί για αγορά των μετοχών της μέσω του IRF όπως περιγράφεται στη συνέχεια.

Ο χρηματοπιστωτικός τομέας προκάλεσε εξ’ αρχής το ενδιαφέρον του σημερινού Προέδρου της Ελληνικής Ένωσης Εφοπλιστών, καθώς το 2005 φαίνεται να συμμετέχει μαζί με το στενό του συνεργάτη κο Βγενόπουλο και άλλους εφοπλιστές στο μετοχικό κεφάλαιο της MFG (Marfin Financial GroupHoldings, όπως ονομαζόταν τότε η MIG προτού εξαγοράσει τη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου).
Μέτοχοι της MFG στις 31/12/2005
Αριθμός Μετοχών
Ποσοστό
%
MORGAN STANLEY AND CO INTERNATIONAL LTD
7.020.618
14,041
ANDREAS VGENOPOULOS
3.175.000
6,350
THEODOROS VENIAMIS
2.456.980
4,914
GLOBAL EQUITY INVESTMENTS S.A
2.053.347
4,107
UNION BANCAIRE PRIVEE
1.934.985
3,870
PETROS VETTAS
1.635.867
3,272
SPIRIDON ECONOMOU
1.610.000
3,220
MODULUS EUROPE Ltd
1.410.000
2,820
DEUTSCHE BANK SUISSE SA – CLIENTS ACCOUNT
1.384.802
2,770
UBS AG
1.152.103
2,304

Το 2005 εμφανίζεται επίσης να δημιουργεί μαζί με άλλους εφοπλιστές και τον Α.Βγενόπουλο το IRF European Finance Investents LTD, μια εταιρεία επενδύσεων η οποία συστάθηκε σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο των Βερμούδων και με γραφείο εκπροσώπησης στον Πειραιά. Η συμμετοχή βέβαια του κου Βενιάμη δεν εμφανίζεται πουθενά επισήμως.

Σύμφωνα με το μετοχολόγιο της εταιρείας  στις 8/6/2006, η Morstan NomineesLtd, θυγατρική της Morgan Stanley, η οποία κρατά τις μετοχές στο όνομά της για λογαριασμό τρίτων οι οποίοι και αποτελούν τους τελικούς ιδιοκτήτες (beneficial owners) κατείχε ποσοστό 20,9%. Η κα Αγγελική Φράγκου τηςNavios Maritime ελέγχει το 15,7%, ο κος Βγενόπουλος το 15,4% ενώ μικρότερα ποσοστά κατέχουν οι εταιρείες New Smith 5,1%, Amaranth LLC 4,4%, fundscontrolled by York Investments Ltd 7,3% και North Sound Legacy InternationalLtd 3,1%.

Αρκετά χρόνια αργότερα  στα πλαίσια της έρευνας των Κυπριακών Αρχών με το σκάνδαλο κατάρρευσης της Κυπριακής οικονομίας, μαθαίνουμε από το πόρισμα των ελεγκτών της ΤτΕ και της ΚτΚ ότι ο κος Βενιάμης  μέσω της προσωπικής του εταιρείας Mentele Enterprises Ltd, με έδρα τα Marshall Islands κατέχει ποσοστό της τάξης του 29% του IRF Fund ήτοι 40.964.045 εκ μετοχές, οι οποίες έχουν ενεχυριαστεί στη Marfin Popular Bank  ως εξασφάλιση δανείου αρχικού ύψους $134εκ με σκοπό την αγορά μετοχών του IRF Fund. Επίσης μαθαίνουμε μέσω αποσπάσματος από την έκθεση των Ανακριτικών Αρχών της Κύπρου τον Απρίλιο του 2015 το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Παραπολιτικά» ότι ο Μιχάλης Ζολώτας με τον Ανδρέα Βγενόπουλο τόσο ως φυσικά πρόσωπα όσο και ως νομικά πρόσωπα μέσω εταιρειών συμφερόντων τους (Zebra Holding Company, Μorstan Nominees Ltd, Pershing Nominees Limited) ελέγχουν σημαντικά ποσοστά στο IRF Fund. Συγκεκριμένα η εταιρεία Pershing Nominees Limited στις 15/01/2007 κατείχε το 5.86% (3.333.334 μετοχές) της IRF και στις 06/03/2007 το 7.75% (4.407.336 μετοχές). Στις 13/11/2012 μετά από επιτόπιο έλεγχο που διενήργησε η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς της Ελληνικής Δημοκρατίας στην Investment Bank of Greece (IBG) (σ.σ θυγατρική της Λαϊκής) διαπιστώθηκε ότι η Pershing Nominees Limited, κατά την χρονική περίοδο 15/01/2007 – 06/03/2007, μεταξύ άλλων, κρατούσε 550.000 μετοχές της IRF για λογαριασμό του Μιχάλη Ζολώτα. Κατά την ίδια περίοδο ο Ανδρέας Βγενόπουλος κατείχε προσωπικά στην IRF 9,64% (5.479.167 μετοχές) και μέσω της εξωχώριας εταιρίας Zebra Holding Company κατά την ίδια περίοδο 5.86% (3.333.334 μετοχές).

Είναι λοιπόν προφανές ότι οι Βγενόπουλος, Φράγκου, Ζολώτας, Βενιάμης ελέγχουν την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου του IRF Fund μέσω δικών τους εξωχώριων εταιρειών στο οποίο δόθηκαν δάνεια ύψους €270 εκ κατά την επίμαχη περίοδο του 2007 όπου και πραγματοποιήθηκε η αύξηση κεφαλαίου της MIG.

Στις 26/7/2007, λίγες ημέρες μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της τεράστιας αύξησης κεφαλαίου της MIG ύψους €5,2 δις σε τιμή €6,7 ανά μετοχή, ο Α. Βγενόπουλος φανερά υπερήφανος και με διθυραμβικές καταχωρήσεις στα ΜΜΕ, κόστους πολλών εκατομμυρίων, παρουσίαζε τη σύνθεση της συμβουλευτικής επιτροπής του ΔΣ (Advisory Board) στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι από τους 12 μεγαλύτερους μετόχους, εκτός της Dubai Financial Group η οποία εκείνη την εποχή εμφανιζόταν ως στρατηγικός επενδυτής της MIG. Η επιτροπή αυτή είχε ως στόχο να γνωμοδοτεί για επενδύσεις άνω των €500 εκ και να συμβουλεύει το ΔΣ της MIG, με εκτελεστικό Πρόεδρο τον Α. Βγενόπουλο.

Ο κ.Βενιάμης εκ των βασικών μετόχων της MIG αποτελεί ταυτόχρονα μέλος του Advisory Board γνωμοδοτώντας και συμβουλεύοντας για τα επενδυτικά σχέδια της MIG, έχοντας ταυτόχρονα άριστη εσωτερική πληροφόρηση αναφορικά με τους στόχους εξαγορών της εταιρείας και φροντίζοντας να μεγιστοποιεί την αξία των επενδύσεών του τόσο στη MIG όσο και στο IRF Fund που μετέχει ως μέτοχος στη MIG μαζί με τον Α. Βγενόπουλο. Οι επενδυτικές τοποθετήσεις του νυν Προέδρου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών δεν έχουν μέχρι σήμερα αποτελέσει αντικείμενο έρευνας από τις αρμόδιες θεσμικές και δικαστικές αρχές. Η συμμετοχή του κου Βενιάμη στην επενδυτική επιτροπή της MIG και η επιρροή του στη λήψη αποφάσεων δημιουργούν όμως προβληματισμό περί ενδεχόμενης σύγκρουσης συμφερόντων (conflict of interest) και κατάχρησης προνομιακής πληροφόρησης (abuse of privileged information).

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα γκρίζο πέπλο περί νομιμότητας συναλλαγών, το οποίο αφορά σε πρόσωπα και καταστάσεις πέραν και πίσω του Βγενόπουλου και  θα πρέπει σίγουρα να εξετασθεί από τους αρμόδιους εισαγγελείς, την ΤτΕ και την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς με κλιμάκια ελέγχου με τη συνδρομή των αρμόδιων υπηρεσιών του SSM ο οποίος και εποπτεύει πλέον τις τράπεζες επιδεικνύοντας μηδενικές ανοχές σε φαινόμενα κακοπιστίας και διαφθοράς.




Σχολιαστής της πολιτικής επικαιρότητας και τακτικός αρθρογράφος στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο. Ακολουθήστε τον στον twitter: @MichaelKokkinos


Πηγή MarketNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ένας Τούρκος στρατιωτικός που βρίσκεται σε αποστολή του ΝΑΤΟ στις Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησε άσυλο στην Αμερική, αφού ανακλήθηκε από την τουρκική κυβέρνηση στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος τον περασμένο μήνα, δήλωσαν αμερικανοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο Reuters.

Πρόκειται για την πρώτη γνωστή περίπτωση τούρκου αξιωματικού που ζητά άσυλο στις ΗΠΑ μετά τις εκκαθαρίσεις που συνεχίζει στο στρατό η Τουρκία, αφού μερίδα των ενόπλων δυνάμεων προσπάθησε να ανατρέψουν τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.

Το περιστατικό ενδέχεται να δημιουργήσει περισσότερη ένταση στις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας, η οποία ήδη απαιτεί από την Ουάσιγκτον την έκδοση του κληρικού Φετουλάχ Γκιουλέν που ζει αυτοεξόριστος στην πολιτεία της Πενσιλβάνια και ο οποίος, όπως ισχυρίζεται η Άγκυρα, είναι υπεύθυνος για το πραξικόπημα.

Οι δύο αξιωματούχοι, που μίλησαν στο Reuters υπό το καθεστώς ανωνυμίας, είπαν ότι ο Τούρκος αξιωματικός εργάζεται στα γραφεία της Συμμαχικής Διοίκησης Μετασχηματισμού του ΝΑΤΟ στο Νόρφολκ, στην πολιτεία της Βιρτζίνια. Δεν ανέφεραν το όνομά του ή τον βαθμό του.

Ωστόσο, αξιωματούχος στην τουρκική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον δήλωσε στο πρακτορείο ότι ο τούρκος υποναύαρχος Μουσταφά Ουγκουρλού δεν είχε παρουσιαστεί στις Αρχές παρά το γεγονός ότι εκδόθηκε εντολή στέρησης ελευθερίας σε βάρος του τον περασμένο μήνα.

«Στις 22 Ιουλίου, εκείνη τη μέρα άφησε τα διακριτικά του και την ταυτότητά του στη βάση, και μετά από αυτό κανένας δεν έχει ακούσει κάτι από αυτόν», είπε ο αξιωματούχος, ο οποίος επίσης κράτησε την ανωνυμία του. Πρόσθεσε ότι δεν έχει γνώση καμίας αίτησης ασύλου, ενώ είπε ότι και άλλοι δύο αξιωματικοί, αλλά χαμηλόβαθμοι, έχουν ανακληθεί στην Τουρκία από τις ΗΠΑ.

«Δεν υπάρχει όμως για αυτούς ποινή στερητική της ελευθερίας», είπε ο αξιωματούχος, προσθέτοντας ότι «ένας από αυτούς έχει επιστρέψει, και ο άλλος θα πάει σύντομα».

Τον Απρίλιο, σε ανάρτηση στον ιστότοπο του ΝΑΤΟ, ο Ουγκουρλού περιγράφηκε ως βοηθός γενικού επιτελείου της Διοίκησης στο Νόρφολκ στους τομείς χειρισμού και ελέγχου, ικανότητας ανάπτυξης και βιωσιμότητας.

Οι διωγμοί στον στρατό της Τουρκίας, η οποία έχει την δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ και η οποία ελπίζει να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν καταλήξει στην αποπομπή χιλιάδων στρατιωτών, που περιλαμβάνουν και περίπου 40% των στρατηγών, ναυάρχων και πτεράρχων.

Εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ στο Νόρφολκ είπε ότι στην αποστολή έχουν αποσπαστεί 26 Τούρκοι στρατιωτικοί, και επαίνεσε την προσφορά της Τουρκίας, καθώς και την φιλοξενία των ΗΠΑ και των συμμάχων της στην αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ, σημαντική βάση για την μάχη εναντίον των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και το Ιράκ της οποίας ηγούνται οι ΗΠΑ.

«Θέλουμε να δηλώσουμε ότι η Τουρκία είναι πολύτιμος σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, η οποία συνεχίζει να προσφέρει σημαντικά στη μάχη εναντίον του [Ισλαμικού Κράτους]», είπε η αμερικανίδα πλωτάρχης Κάρεν Άιφερτ, αρνούμενη να κάνει οποιαδήποτε δήλωση για αίτηση ασύλου.

Οι αμερικανικές υπηρεσίες μετανάστευσης είπαν ότι δεν μπορούν να συζητήσουν για μεμονωμένες περιπτώσεις, ούτε να επιβεβαιώσουν αν κάποιος έχει κάνει αίτηση για συγκεκριμένο μεταναστευτικό καθεστώς, ενώ το υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε να κάνει δήλωση.

Οι στρατοί των ΗΠΑ και της Τουρκίας έχουν μακροχρόνια στενές σχέσεις, πέρα από το ΝΑΤΟ.

Ένας αξιωματικός άμυνας, μιλώντας υπό καθεστώς ανωνυμίας, υπολόγισε ότι υπάρχουν περίπου 160 αξιωματικοί της Τουρκίας σε απόσπαση στις ΗΠΑ, αριθμός που περιλαμβάνει τους στρατιωτικούς στο Νόρφολκ και άλλους σε αμερικανικά στρατιωτικά ιδρύματα.

Άλλος αξιωματικός, ο πλωτάρχης Πάτρικ Έβανς, είπε ότι έως και τις 9 Αυγούστου, 123 στρατιωτικοί από την Τουρκία συμμετείχαν στο αμερικανικό πρόγραμμα Διεθνής Στρατιωτική Επιμόρφωση και Εκπαίδευση στη χώρα.

Όταν ερωτήθηκε πόσοι από αυτούς έχουν ανακληθεί στην Τουρκία, ο Έβανς είπε: «Είμαστε ενήμεροι ότι ένας φοιτητής του Πολεμικού Κολεγίου του Στρατού έχει λάβει ειδοποίηση ανάκλησης για να επιστρέψει στη Τουρκία», αλλά δεν έδωσε λεπτομέρειες. Το Κολέγιο βρίσκεται στο Καρλάιλ της Πενσιλβάνια.

Πηγή Skai



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Οι χθεσινές κοινές δηλώσεις Πούτιν - Ερντογάν στην Αγία Πετρούπολη δημιουργούν μία νέα πραγματικότητα η σημασία της οποίας εκφεύγει του περιφερειακού επιπέδου και καθίσταται διεθνές γεγονός πρώτης γραμμής, γεωπολιτικής τάξεως.

Σηματοδοτούν όχι μόνον την οριστική στροφή της Τουρκίας προς νέες κατευθύνσεις, αλλά και το σχηματισμό ενός πολυεπίπεδου άξονα με μεγάλη πολιτική, οικονομική, ενεργειακή, αλλά και στρατιωτική σημασία – άλλωστε οι δύο πλευρές δεν παρέλειψαν να τονίσουν τη στρατιωτική διάσταση αυτής της νέας εποχής.

Υπό την αίρεση ότι αυτά που ανακοινώθηκαν στην κοινή συνέντευξη Τύπου των δύο ηγετών θα αρχίσουν να γίνονται και πράξη, πρόκειται ουσιαστικά για μία πλήρη συμμαχία, με την παλιά, πυκνή έννοια του όρου.

Φυσικά, πρόκειται για μία ανιστόρητη συμμαχία, η οποία αγνοεί το πολύ μεγάλο συγκρουσιακό παρελθόν των δύο κρατών και τα – πάντοτε εν μέρη υφιστάμενα – αίτια που το διαμόρφωσαν. Όμως, παρόλα αυτά, αν οι ηγεσίες είναι ισχυρές και αποφασισμένες, μπορούν να δώσουν νέα τροπή στα πράγματα, ειδικά όταν συνασπίζονται ουσιαστικά απέναντι σε θεωρούμενους κοινούς αντιπάλους.

Οι δυσκολίες που θα συναντήσουν τα δύο κράτη στην φάση της πραγματοποίησης αυτών των σχεδιασμών δεν θα είναι αμελητέες, ειδικά από το ίδιο το εσωτερικό τους. Όμως, αυτό, κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι δεν θα μπορέσουν και να τις υπερβούν αν έχουν πραγματικά κατασταλάξει εκεί που χθες θέλησαν να δείξουν.

Σε κάθε περίπτωση, οι δηλώσεις αυτές – και πολύ περισσότερο η πορεία των επόμενων μηνών προς την εφαρμογή – έχουν πάντως πολύ μεγάλη σημασία και για την Ελλάδα. Και αυτό επειδή πρόκειται για εξέλιξη που τη φέρνει στον πραγματικό της γεωπολιτικό ρόλο, με τον οποίο δημιουργήθηκε ως κράτος ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα: την καθιστούν χώρα πρώτης γραμμής για τη Δύση, σύνορό της.

Με την τροπή που παίρνουν τα πράγματα η σημασία της Ελλάδα αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και αυτό πλέον δεν μπορεί να το αγνοεί κανείς – και δεν το αγνοούν στην καρδιά του δυτικού κόσμου.

Το θέμα είναι να μην το αγνοήσει και η ίδια η Ελλάδα, η οποία πρέπει τώρα να αδράξει αμέσως αυτή την ευκαιρία και να χτίσει από την αρχή τον ρόλο της στην περιοχή, σε στενότατη συνεργασία με την Κύπρο, το Ισραήλ και, φυσικά, με τις ΗΠΑ.

Ο δρόμος άνοιξε.

Το ερώτημα είναι αν θα αποφασίσουμε να τον διανύσουμε...

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η βουλγαρική πόλη Ρέζοβο βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα βουλγαροτουρκικά σύνορα. Οι κάτοικοι της μικρής πόλης εκφράζουν φόβους για κύματα προσφύγων από την Τουρκία σε περίπτωση που η Άγκυρα ακυρώσει την συμφωνία με την ΕΕ στο προσφυγικό.

Ανήσυχες για μαζικά κύματα προσφύγων είναι ωστόσο και οι βουλγαρικές αρχές. Για το λόγο αυτό σκοπεύουν να επεκτείνουν τον συνοριακό φράχτη μήκους 30 χλμ και ύψους 3,5 μέτρων στα βουλγαροτουρκικά σύνορα, στα συνολικά 240 χλμ της συνοριακής γραμμής που χωρίζει τις δύο χώρες . Παράλληλα η Σόφια επιδιώκει να διασφαλίσει τα νότια σύνορα προς την Ελλάδα με ένα φράχτη 484 χιλιομέτρων, μιας και οι βουλγαρικές αρχές ανησυχούν μήπως μετά το κλείσιμο των συνόρων Ελλάδας-ΠΓΔΜ οι πρόσφυγες προσπαθήσουν να εισέλθουν μαζικά μέσω Βουλγαρίας στην ΕΕ.

Όμως την ίδια στιγμή η Σόφια επιδιώκει σχέσεις καλής γειτονίας με την Τουρκία και λόγω της τουρκικής μειονότητας στη χώρα. «Το ζητούμενο ωστόσο δεν είναι μόνο να διατηρηθεί ο δίαυλος επικοινωνίας με την Άγκυρα, αλλά και να διασφαλιστεί ότι η Τουρκία δεν θα επιτρέψει την ελεύθερη διέλευση προσφύγων προς της Βουλγαρία», δηλώνει ο βούλγαρος πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ, ο οποίος συζήτησε το ζήτημα τηλεφωνικά με την γερμανίδα καγκελάριο Α. Μέρκελ. Λίγο αργότερα ανακοίνωνε ότι η Βουλγαρία θα λάβει επιπλέον 6 εκ. ευρώ βοήθεια από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Παράλληλα η Frontex θα συμβάλλει, με επιπλέον προσωπικό, οχήματα και ειδικό τεχνολογικό εξοπλισμό, στις προσπάθειες των βουλγαρικών αρχών να αντιμετωπίσουν τους διακινητές.

Απαραίτητες ελληνοβουλγαρικές περιπολίες συνοριοφυλάκων

Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Τίχομιρ Μπετσλόφ η προστασία των βουλγαρικών συνόρων έχει βελτιωθεί. Ωστόσο καθημερινά οι διακινητές βοηθούν δεκάδες πρόσφυγες να περάσουν τα σύνορα προς την Σερβία. Πρόσφατα ο βούλγαρος πρωθυπουργός δήλωνε ότι κάθε μέρα συλλαμβάνονται από συνοριοφύλακες 150 με 200 πρόσφυγες, οι οποίοι επαναπροωθούνται στην Τουρκία. Το ζήτημα αυτό θα βρεθεί στην ατζέντα του πρωθυπουργού Μπορίσοφ, ο οποίος στις 24 Αυγούστου συναντάται στην Άγκυρα με τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.

Ο πρώην επικεφαλής της βουλγαρικής συνοριοφυλακής Βάλερι Γκριγκόροφ δηλώνει στην DW ότι οι διακινητές στα βουλγαροσερβικά σύνορα είναι εξαιρετικά οργανωμένοι, μιας και όπως λέει «μέσα σε 72 ώρες μεταφέρουν τους πρόσφυγες από τα βουλγαροτουρκικά σύνορα στα σύνορα προς την Σερβία». Ο Γκριγκόροφ θεωρεί απαραίτητες ακόμα και κοινές ελληνοβουλγαρικές περιπολίες συνοριοφυλάκων για να ελεγχθεί αποτελεσματικά η δύσβατη συνοριακή περιοχή μεταξύ των δύο χωρών. Παράλληλα κάνει λόγο για φαινόμενα διαφθοράς μέσα στους κόλπους της βουλγαρικής αστυνομίας: «Υπάρχει μια σχέση συνεργασίας μεταξύ διακινητών, αστυνομίας και συνοριοφυλακής, με ανοχή των αρμοδίων», τονίζει ο βούλγαρος πρώην επικεφαλής των συνοριοφυλάκων. Αν δεν καταστραφούν αυτά τα δίκτυα, δεν θα καταστεί δυνατό ένα καθοριστικό πλήγμα κατά των διακινητών και το Ρέζοβο θα γίνεται όλο και συχνότερα ενδιάμεσος σταθμός προσφύγων στον δρόμο για την Ευρώπη, είναι πεπεισμένος ο Βάλερι Γκριγκόροφ.

Πηγή Deutsche Welle, Πρώτο Θέμα


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου