Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Ιουν 2012

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Παρακολουθώντας την χτεσινή ορκωμοσία του Νέου Πρωθυπουργού της Ελλάδας, προκαθήμενου του νεοσύστατου «συνασπισμού» τριών πολιτικών Κομμάτων οδηγήθηκα στη μυθική «Λεωφόρο Αναμνήσεων» όπου έκανα δύο εντυπωσιακές διαπιστώσεις και συγκεκριμένα:

Πρώτον, τον προφανή «αντικατοπτρισμό» της τρέχουσας πολιτικής μας επικαιρότητας….Όπου ο πρώτος Κυβερνητικός «συνασπισμός» ήταν κεντρομόλος στην «αριστερόστροφη» σοσιαλιστική εξουσία και φυγόκεντρος στα δύο «δεξιόστροφα» στηρίγματά της, τα Κόμματα «Νέας» Ν.Δ. και ΛΑΟΣ. Ο δεύτερος «συνασπισμός» είναι κεντρομόλος «δεξιόστροφα» στην συντηρητική εξουσία και φυγόκεντρος στα δύο «αριστερόστροφα» στηρίγματά του, και…

Δεύτερον, τη διαδοχή των δύο παλιών συμφοιτητών (κάποιοι λένε και συγκατοίκων) στο παγκοσμίως γνωστό, και κατατασσόμενο μεταξύ των κορυφαίων αμερικανικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων Amherst College της Πολιτείας Massachuseτts, στο ελληνικό Πρωθυπουργικό θώκο.

Αρκετοί από τους αποφοίτους του Amherst College έχουν τιμηθεί με παγκοσμίως αναγνωρισμένα βραβεία όπως τα Nobel, ένας ο μακαρίτης Calvin Coolidge θήτευσε αρχικά ως Αντιπρόεδρος και στη συνέχεια ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, εκεί σπούδασε ο πρίγκιπας Αλβέρτος ο 2ος του Μονακό και εκεί σπούδασαν δύο Έλληνες Πρωθυπουργοί οι κκ Γιώργος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς.

Στο Amherst College o κ Παπανδρέου είχε σπουδάσει Κοινωνιολογία και ο κ Σαμαράς Οικονομικά.

Η πολιτική πορεία του κ Παπανδρέου στον πρωθυπουργικό θώκο, μετά από αλλεπάλληλες θητείες σε Υπουργικούς θώκους, είναι γνωστή:
Από το «Λεφτά υπάρχουν» του Οκτωβρίου 2009, κατέληξε για να σωθούμε, να προσκαλέσει ΔΝΤ και τρόικα και τελικά, με την αυξανόμενη οικονομική δυσπραγία, την διογκούμενη κοινωνική οργή και την πολιτική αστάθεια αναγκάστηκε να «αποσυρθεί» παραχωρώντας τον θώκο του Πρωθυπουργού στον κ Παπαδήμο.

Η πολιτική πορεία του κ Σαμαρά στον Πρωθυπουργικό θώκο άρχισε χτες και το μέλλον θα δείξει ποια θα είναι, αλλά στο μεταξύ:
Μπορούμε να αναρωτηθούμε, η Σύγκλητος και η Διοικούσα Αρχή του Amherst College άνοιξαν κιόλας σαμπάνιες ή θα περιμένουν πρώτα να δούνε πώς θα τα πάει ο απόφοιτός τους ως δεύτερος Πρωθυπουργός;

Παραθέτω αυτούσιο (για τους αγγλομαθείς αναγνώστες του blog που δεν είναι λίγοι) ένα παρόμοιο με το παραπάνω σχόλιό μου που δημοσιεύει σήμερα στην είδηση για την ορκωμοσία του κ Σαμαρά το skynews.com:
Posted by: prof.piperopoulos on June 21, 2012 8:50 AM

Watching Sky News live coverage of Mr Antonis Samaras being sworn in as the New Greek Premier and head of the 3-party coalition Government I was carried over to...memory lane! In October 2009 Mr George (son of the late Andreas) Papandreou became Greece's new Premier, invited the IMF and the so-called troika (IMF, EU, ECB) and signed the "bail out memorandum" to deal with Greece's economic woes. Last summer amidst worsening economic conditions, rising civil strife and political instability Mr Papandreou resigned from the Premiership passing his seat on to caretaker Premier Mr Papadimos. Memory lane reminded me that the new Premier Mr Samaras and Mr Papandreou were class (and room) mates at the prestigious Amherst College in Amherst Massachusetts. If Mr Samaras will fare better than his old College mate remains to be seen, but for now to the Trustees of prestigious Amherst College whose graduates include USA President Calvin Coolidge, Monaco Prince Albert and 2 Greek Premiers...Cheers!...

Σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος Ομπάμα με Μέρκελ ή καλύτερα ΗΠΑ και Ευρώπης για την παγκόσμια κυριαρχία σε οικονομικό επίπεδο. Και ότι στο επίκεντρο του πολέμου αυτού βρίσκεται φυσικά η Ελλάδα.

Φτάσαμε επίσης στο σημείο να μιλούν όλοι για ανοικτές αμερικανικές ή γερμανικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας και να δημοσιεύονται άρθρα όπως εκείνο στο «Επίκαιρα»: «Η Γερμανία και οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν ενεργά στο προεκλογικό σκηνικό» με τις ΗΠΑ να «φαίνεται ότι ευνοούν μια μεταβολή στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, προς την κατεύθυνση ενίσχυσης του κόμματος που έχει επιλέξει την ανοιχτή σύγκρουση με τους Γερμανούς. Δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ»!

Που καταλήγουμε; Ποιό είναι το συμπέρασμα; Είναι νωρίς ακόμα για συμπεράσματα. Ωστόσο στον προβληματισμό σας μπορεί να συμβάλλει το άρθρο που ακολουθεί.

Η ευρωζώνη τελείωσε οριστικά. Και επειδή αν τελειώσει η ευρωζώνη, τελειώνει και η ΕΕ, η 70χρονη σχεδόν συνεργασία Γαλλίας-Γερμανίας φτάνει στο τέλος της. Μπορεί να μην συμβεί αμέσως, μπορεί να χρειαστούν κάποιοι μήνες, αλλά το τέλος είναι αναπόφευκτο.

Το Der Spiegel έχει εδώ και κάποιο διάστημα υιοθετήσει μια ελληνοφοβική στάση, μαζί με την Bild Zeitung, και κάποια άλλα έντυπα. Ο μεγάλος φόβος των Γερμανών είναι μη τυχόν και παρασυρθούν σε καταστάσεις πληθωρισμού. Και οι φόβοι αυτοί θα αυξάνονται όσο η ΕΕ δεν παίρνει μέτρα. Η μόνη λογική επιλογή που έχει τώρα το Βερολίνο, είναι να φύγει η χώρα από το ευρώ.

Σίγουρα, οι Γερμανοί, ως μεθοδικοί που είναι, το έχουν ήδη μελετήσει, και σίγουρα, επειδή ακριβώς είναι Γερμανοί, αν το κάνουν, θα το κάνουν οργανωμένα.

Το Blitzausgang μπορεί να ξεκινήσει ανά πάσα στιγμή.

Μόλις ο Ολάντ άρχισε να μιλάει για ευρωομόλογα, που οι Γάλλοι τα θεωρούν ως το πρώτο βήμα, η Μέρκελ αντέδρασε λέγοντας πως «δεν θεωρεί ότι θα συνεισφέρουν στην τόνωση της ανάπτυξης της ευρωζώνης». Τελεία και παύλα.

Στην πραγματικότητα, το Βερολίνο ανησυχεί πως τα ευρωομόλογα απλά θα ρίξουν όλο το βάρος της χρηματοδότησης των προβληματικών οικονομιών της ευρωζώνης, στους ώμους των Γερμανών φορολογουμένων.

Μπορεί να προέχει το γενικό και συλλογικό καλό, αλλά αυτό δεν αρέσει στους ψηφοφόρους. Θα δεχτεί λοιπόν η Μέρκελ, τον θάνατο του ευρώ;

Οι οικονομικές επιλογές της Γερμανίας μοιάζουν απλές, αλλά δεν είναι. Η χώρα απόλαυσε αρκετά χρόνια εξαγωγικής ανάπτυξης, χάρη σε ένα φτηνό νόμισμα, αλλά τώρα, το κόστος μπορεί να ξεπεράσει τα οφέλη.

Η πολιτική απόφαση που καλείται να πάρει η Μέρκελ είναι σύνθετη, και δεν πρόκειται να γίνει πιο εύκολη στο μέλλον.

Η φυγή από την ευρωζώνη θα θεωρηθεί από τους πολιτικούς της αντιπάλους ως ήττα.

Παράλληλα όμως, αν συνδυαστεί με την κατάλληλη ρητορική, και με κατηγορίες εναντίον των τεμπέληδων Λατίνων κ.ά. ίσως να θεωρηθεί ως μια αποφασιστική μορφή εθνικής ηγεσίας.

Όλα κρέμονται από μια κλωστή, και στο τέλος η γεωπολιτική θα δείξει προς την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ.

Όταν το Βερολίνο απέρριψε το σχέδιο ακρωτηριασμού της Ελλάδας που έθεσε ο Γκάιτνερ, η άποψη ήταν ότι οι Γερμανοί πολιτικοί βάζουν πρώτη την χώρα τους, και όχι την Ευρώπη.

Ως η κορυφαία ευρωπαϊκή δύναμη, συμφέρει στην Γερμανία να κρατήσει τον όποιο πλούτο της Ελλάδας μακριά από τα χέρια της Ουάσιγκτον.

Ο Σόιμπλε, πιο πολύ απ όλους, είναι σχεδόν παρανοϊκός με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Η δε Μέρκελ θεωρεί την αμερικανική άποψη περί δανεισμού, και ποσοτικής χαλάρωσης, ως τρέλα.

Τώρα, η Αμερική θα πρέπει να βρει έναν νέο σύμμαχο στην Ευρώπη, παρά τα όσα έχει επενδύσει τόσες δεκαετίες στην Γερμανία.

Και οι Γερμανοί αποκλείεται να επιτρέψουν στους Έλληνες να είναι ο νέος σύμμαχος των ΗΠΑ.

Για αυτό θεωρείται πιο λογικό, η Γερμανία να βγει από το ευρώ, πολύ πριν από την Ελλάδα.


Με τίτλο «προς μια σύγκρουση ανάμεσα σε Αθήνα και στους πιστωτές της», η εφημερίδα "Le Monde" αναφέρεται στη εκλογική νίκη του Αντώνη Σαμαρά επί του Αλέξη Τσίπρα, για τον οποίο σημειώνει ότι ήθελε να ακυρώσει το Μνημόνιο, ενώ ο ίδιος ο νέος πρωθυπουργός θα επιδιώξει «μια ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση για την υποστήριξη της ανάπτυξης και τη μείωση των κοινωνικών συνεπειών».

Η εφημερίδα συνοψίζει ότι το ζητούμενο του νέου πρωθυπουργού θα είναι δύο επιπλέον χρόνια έως το 2016 για την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας, την επιμήκυνση σε δύο χρόνια της αποζημίωσης ανεργίας, καθώς και ένα επίδομα ανεργίας για τους εμπόρους και τους μικρο-επιχειρηματίες. Αναφέρει επίσης τις προτάσεις του Αντώνη Σαμαρά και για τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις.

Επ΄ αυτού, η εφημερίδα αναφέρει διάφορες αντικρουόμενες τοποθετήσεις είτε παραγόντων από τις Βρυξέλλες είτε άλλων οικονομολόγων.

Σύμφωνα με τις πηγές των Βρυξελλών, εάν επαναδιαπραγμάτευση σημαίνει να καλυφθούν τα κενά από τις καθυστερήσεις θα είναι αποδεκτή, αντίθετα οι συζητήσεις θα είναι σκληρές αν η ελληνική κυβέρνηση θελήσει να αλλάξει τις παραμέτρους του Μνημόνιου και εάν η Αθήνα ζητήσει μεγάλη παράταση, τότε η όλη συζήτηση μπορεί να ξεφύγει, γιατί έστω και ένας χρόνος επιμήκυνσης θα σήμαινε 20-25 δισ. κόστος για τους δανειστές, γράφει η Μοντ.

Κατά την άποψη, όμως, άλλων οικονομολόγων «δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να επανεξετασθεί σε βάθος» το Μνημόνιο και αναφέρεται στη δήλωση του Γιάννη Βαρουφάκη, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών ότι «δεν έχουμε ανάγκη για περισσότερο χρόνο για να απαγχονισθούμε, ούτε διαφορετικές δόσεις από το ίδιο δηλητήριο. Έχουμε ανάγκη από μια διαφορετική προσέγγιση».

Αλλά και ο Πολ Ντονοβαν (Paul Donovan), οικονομολόγος στην UBS στο Λονδίνο εξηγεί: «Το σημερινό πρόγραμμα είναι ξεπερασμένο, η χώρα έχει ήδη αποτύχει στους στόχους που είχαν τεθεί. Η οικονομία το πρώτο τρίμηνο βυθίστηκε κατά 6,5% το χρόνο και παρά το γεγονός ότι πρόσφατα η Τρόικα δεν το έχει αξιολογήσει δεν υπάρχουν αμφιβολίες για το που βρίσκεται η κατάσταση. Με άλλα λόγια δεν φαίνεται πως η Αθήνα θα μπορούσε να επαναφέρει το έλλειμμά της από το 7,3% του ΑΕΠ και με συρρίκνωση της οικονομίας κατά 6,4%, σύμφωνα με τη Bank of America - Merrill Lynch.

Σύμφωνα με τη Le Monde, η πολιτική αναταραχή δεν είναι η μόνη υπεύθυνη και υπενθυμίζει δηλώσεις αξιωματούχων του ΔΝΤ που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για τη χαοτική πρόοδο των προσπαθειών της χώρας με κύριο παράδειγμα τις ιδιωτικοποιήσεις.

Εν ολίγοις, καταλήγει η εφημερίδα, θα χρειασθεί χρόνος και επιείκεια για τις μεταρρυθμίσεις και χρήματα για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας, όπως εκτιμά ο Λόρενς Μπουν (Laurence Boone) οικονομολόγος στην Bank of America - Merrill Lynch, ενώ ο Χέσους Καστιγιο (Jesus Castillo) της Natixis θεωρεί ότι «η κατάσταση της Ελλάδας μοιάζει για την ώρα αδιέξοδη».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ


Διαβάζω σε ιστολόγια και ιστοσελίδες, για την προκλητική,όπως λένε, επιλογή του Σαμαρά και των άλλων δωσιλόγων της συγκυβερνούσας εκλεγμένης ύπατης αρμοστείας, να υπουργοποιήσουν ανθρώπους του Σημίτη και των τραπεζών.

Ακούω στο ραδιόφωνο κοντυλοφόρους να σκούζουν επειδή ο Σαμαράς πρίν ακόμα αγγίξει με τα οπίσθιά του τον σβέρκο μας, δηλαδή την πρωθυπουργική καρέκλα, δήλωσε ότι αναβάλλεται η έρευνα σχετικά με το ποιοί ευθύνονται για την σημερινή εθνική τραγωδία, η οποία - όπως είπε- θα γίνει σε "εν ευθέτω χρόνω", δηλαδή ποτέ.

Θα μου πεί κάποιος ότι όλοι αυτοί που σήμερα τσιρίζουν και σκούζουν, δεν ανήκουν στο 48,5% των Ελλήνων που εξουδιοδότησαν τους λύκους για να φυλάξουν τα πρόβατα, αλλά και σε εκείνους που ψήφισαν "αντιμνημονιακά", και ειδικώτερα σε αυτούς που πίστεψαν ότι ο Τσίπρας θα κάνει ένα "φού" και μονομιάς θα φύγει η καταχνιά απο αυτή τη δύστυχη χώρα.

Αν λοιπόν είναι έτσι τα πράγματα και σήμερα οι οιμωγές των "ηττημένων", ανήκουν σε εκείνους που προσπαθούν να επανασυγκροτήσουν τον κατακερματισμένο εκ των πραγμάτων αριστεροδέξιο "αντιμνημονιακό" λόγο, τότε τι έχουν να μας πούν για τις απίστευτες δηλώσεις της "κοσμοπολίτικης αριστεράς" ότι θα είναι απο εδώ και πέρα η "ήρεμη δύναμη", ότι αν υπάρξει κάτι "καλό" θα το υπερψηφίσει, ότι θα "σώσει τις τράπεζες και το ευρώ" κλπ;

Τι λένε οι βραχνιασμένες ντουντούκες του "αγώνα", που πρίν ακόμα αρχίσει η τελική εξόντωση του Ελληνικού λαού, ορίσθηκαν σαν "Capo" του Ελληνικού Νταχάου οι άριστοι της Νέας Τάξης Πραγμάτων και αρεστοί σε κάθε περίπτωση των δημίων μας;

Φωνάζουν οι τσιμπλιασμένοι του "αντιμνημονιακού αγώνα" πως είναι "σκάνδαλο" και "πρόκληση" που ο Σαμαρο-Βενιζελο- Κουβελισμός της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης" και της "τελικής λύσης" του Δ' Ράϊχ, βαζει σε θέσεις "κλειδιά" τα τέκνα της παγκόσμιας τραπεζοπιστωτικής εξουσίας, της Goldman Sachs και των άλλων "ευαγών" ιδρυμάτων του γνήσιου και ανόθευτου καπιταλισμού.

Δεν ήταν "σκάνδαλο" και "πρόκληση" όταν μας λέγατε πως θα κάνετε το πάν για να μείνουμε στο Ευρώ και στην Ευρώπη, δηλαδή μέσα στο "στρατόπεδο συγκέντρωσης", και πως θα πείσετε τους διοικητές και τους βασανιστές μας, ότι αυτό που κάνουν δεν είναι "καθόόόλου σωστό" κουνώντας τους δεξιά- αριστερά το γεμάτο από ευρωπαϊκές μύξες αντιμνημονιακό σας δάκτυλο;

Γιατί φωνάζεις και σκούζεις Έλληνα;

Επειδή βλέπεις τα παιδιά του Σικάγο ένα-ένα, να φοράνε τις άσπρες μπλούζες και τα γάντια, γεμάτοι προθυμία και όρεξη να σε πετσοκόψουν;

Γιατί τρέμεις;

Μη φοβάσαι πήγαινε στον Τσίπρα να σου κάνει άλλη μιά ευρω-ναρκωτική "ένεση ελπίδας" κα μη σε νοιάζει δεν θα σε πονέσει ο ακρωτηριασμός.
Όμως να ξέρεις ότι καμία "αντιμνημονιακή ένεση" δεν θα σου πάρει τον μεγαλύτερο πόνο, εκείνον δηλαδή που θα νοιώθεις όταν θα βλέπεις να πετσοκόβουν το παιδί σου.

Σκάσε λοιπόν και άρχισε να μαθαίνεις τι σημαίνει "ήρεμη δύναμη" και "φραγκοραγιαδισμός".

Τον τελευταίο μήνα είδαμε δυο εξελίξεις που φούντωσαν την κρίση της ευρωζώνης.

Πρώτον, η πολιτική λιτότητας που χαρακτήρισε τις προσπάθειες διάσωσης από το 2010, επλήγη σοβαρά από τα αποτελέσματα των εκλογικών αναμετρήσεων στην Ελλάδα. Το τελευταίο μάλιστα αποτέλεσμα παρατείνει τις διαπραγματεύσεις και την αβεβαιότητα γύρω από το πακέτο λιτότητας-διάσωσης.

Δεύτερον, η διαδοχή διασώσεων και πανηγυρισμών, ακυρώθηκε από την απόρριψη από πλευράς αγορών του πακέτου διάσωσης ύψους €100 δισ προς τις ισπανικές τράπεζες.

Οι συγκεκριμένες τράπεζες είναι γεμάτες από επικίνδυνα δάνεια ακινήτων, που απειλούν την ύπαρξή τους. Τα χρήματα φεύγουν από τις τράπεζες της Ισπανίας με φρενήρη ρυθμό και αναμένεται τραπεζική κατάρρευση αν δεν βρεθεί λύση. Και το χειρότερο είναι ότι υπάρχει ο κίνδυνος μεταδοτικότητας, αφού όλα δείχνουν πως κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Ιταλία.

Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων είναι ότι περιορίζονται οι διαθέσιμες επιλογές επιδιόρθωσης του δυσλειτουργικού νομισματικού συστήματος, που αν καταρρεύσει θα προκαλέσει τεράστια παγκόσμια οικονομική καταστροφή. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, απειλεί τον πλανήτη με δυσμενέστερες επιπτώσεις από αυτές του 2008, οπότε και κατέρρευσε η Lehman.

Τι επιλογές έχει η Ευρώπη; Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις:

Μια πλήρης πολιτική ένωση.

Μια αλματώδης αύξηση (πάνω από €1 τρισ) της βοήθειας προς τις περιφερειακές χώρες, ώστε να κερδηθεί χρόνος αναπροσαρμογής, και επνακεφαλαιοποίησης των ευάλωτων τραπεζών.

Τέλος, μια κατάρρευση ή συρρίκνωση της ευρωζώνης, που θα είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, ή την δημιουργία μιας πιο μικρής και πιο σφιχτής ένωσης, με κράτη μέλη όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Ολλανδία και η Γαλλία και με τις υπόλοιπες χώρες να επιστρέφουν στα παλιά τους νομίσματα. Μια τέτοια εξέλιξη θα προκαλούσε γενική πολιτική και οικονομική αναστάτωση.

Η πρώτη επιλογή είναι λογική, αλλά μη βιώσιμη. Η δεύτερη απαιτεί τεράστια οικονομική συνεισφορά από πλευράς Γερμανίας, σε βαθμό που το εκλογικό της σώμα θα αντιδρούσε σφόδρα. Η τρίτη θα αποσταθεροποιούσε την Ευρώπη και ίσως και όλο τον κόσμο.

Μια πλήρης πολιτική ένωση στην Ευρώπη, με κοινή δημοσιονομική πολιτική, μεταφορά κεφαλαίων από τους ισχυρούς προς τους αδύναμους, κλπ μοιάζει ως η σωστότερη λύση.

Νομισματική ένωση χωρίς δημοσιονομική ένωση δεν λειτουργεί. Κάτι τέτοιο όμως (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης), δεν θεωρείται πολιτικά εφαρμόσιμο, τουλάχιστον προς το παρόν, καθώς η Ευρώπη βρίσκεται εν μέσω κρίσης.

Από την άλλη, τα ευρωομόλογα και η πανευρωπαϊκή διασφάλιση των καταθέσεων, μπορούν να γίνουν μόνο εφόσον συμφωνήσει η Γερμανία να παράσχει εγγυήσεις και πόρους.

Όλα αυτά τα ενδιάμεσα μέτρα απαιτούν την συμμετοχή του Βερολίνου, με αντάλλαγμα μια μεγαλύτερη γερμανική επιρροή επί των δημοσιονομικών πολιτικών των υπόλοιπων κρατών.

Χωρίς μια δημοσιονομική ένωση, η μόνη ενδιάμεση λύση θα ήταν η προσφορά βοήθειας από πλευράς Γερμανίας, ύψους €1 τρισ, με σκοπό την στήριξη του τραπεζικού συστήματος χωρών όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Αυτό όμως είναι αδύνατον να γίνει πολιτικά, αν οι χώρες αυτές δεν συμφωνήσουν σε βαθιές διαρθρωτικές τομές και μεταρρυθμίσεις, ώστε να εξασφαλιστεί ότι δεν θα ξαναχρειαστούν βοήθεια στο μέλλον.

Έτσι, ξαναβρισκόμαστε στην αρχή του κύκλου, όπου όλοι επιθυμούν την προσαρμογή προς το πιο χαλαρό του πακέτου λιτότητας-διάσωσης, από πλευράς Γερμανίας.

Η τρίτη επιλογή (κατάρρευση ή συρρίκνωση της ΟΝΕ) είναι η λιγότερο επιθυμητή, αλλά δεν αποκλείεται να συμβεί. Ειδικά αν απουσιάζει η στιβαρή ηγεσία και η πολιτική θέληση. Αν συμβεί, θα πληγεί και η ίδια η Γερμανία, αφού θα υπάρξει παγκόσμια οικονομική σύνθλιψη. Το γερμανικό νόμισμα θα ισχυροποιηθεί, αλλά θα πληγεί ο εξαγωγικός της τομέας και μάλλον θα επέλθει αποπληθωρισμός. Έτσι, η Γερμανία θα πρέπει να υπολογίσει αν το κέρδος μιας διάλυσης της ευρωζώνης θα είναι μεγαλύτερο για αυτήν, από το να συνεχίσει να παράσχει οικονομική βοήθεια σήμερα, απαιτώντας και λιγότερη λιτότητα.

Βέβαια, μπορεί να υπάρξει και μια τέταρτη επιλογή: Μια ενδιάμεση λύση σωτηρίας, μέσω της απότομης χαλάρωσης της γερμανικής νομισματικής πολιτικής, που θα οδηγούσε σε ένα πιο «μαλακό» ευρώ, περισσότερο πληθωρισμό και υψηλότερα επιτόκια στην Γερμανία.

Εν ολίγοις, η αποτροπή μιας διάλυσης του ευρώ, χωρίς συντονισμένες δημοσιονομικές πολιτικές, απαιτούν την συμμόρφωση της γερμανικής νομισματικής πολιτικής σε αυτές των υπόλοιπων χωρών μελών και όχι το αντίστροφο.

Η Γερμανία θα πρέπει να αποφασίσει. Αν όχι, το ευρώ δεν θα βγάλει το καλοκαίρι!

http://www.realclearmarkets.com/articles/2012/06/19/germany_will_decide_if_the_euro_survives_the_summer_99726

S.A.

Η Καγκελαρία γνώριζε εγκαίρως τους κινδύνους της εισόδου της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, υποστηρίζει το γερμανικό περιοδικό "Stern", επικαλούμενο εσωτερικά έγγραφα από την Καγκελαρία και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Eurostat ήδη στις αρχές του 1999, σε δύο έγγραφά της, προειδοποιούσε την Επιτροπή για πιθανά παραποιημένα ελληνικά στατιστικά στοιχεία, αλλά οι προειδοποιήσεις «αποκρούστηκαν». Επιπλέον, στις 12 Μαΐου του ίδιου έτους, ο Πρόεδρος της Eurostat, σε σημείωμα προς τον τότε Επίτροπο για Οικονομική και Νομισματική πολιτική Ιβ Τριμπό ντε Σιλγκί ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει πιθανότατα τις μεταβιβαστικές πληρωμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου, με τρόπο παράτυπο, να βελτιώσουν τα δημοσιονομικά μεγέθη του προϋπολογισμού, για να λάβει την απάντηση: «Υποθέτω ότι η Eurostat ούτε σχεδιάζει διορθώσεις στους αριθμούς ούτε επιθυμεί να συνεχίσει την συζήτηση για το θέμα αυτό».

Όπως αναφέρεται στο άρθρο, στις αρχές του 2000, η Καγκελαρία διέθετε σειρά αρνητικών εισηγήσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας, με προειδοποιήσεις για το μεγάλο αναλογικά εμπορικό έλλειμμα, τη μεγάλη εξάρτηση από τις κοινοτικές επιδοτήσεις, αλλά και για τους κινδύνους που απειλούν την ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας. Σημείωναν δε ότι η χώρα δεν ήταν έτοιμη για το «σοκ της εισόδου στην Ευρωζώνη».

Στο περιοδικό υπογραμμίζεται ότι ως τώρα ο τότε Καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, όποτε ερωτάτο, παρέπεμπε στην θετική ψήφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αναφέρεται δε ότι αν και ζητήθηκε το σχόλιό του για τα νέα στοιχεία, αρνήθηκε να τοποθετηθεί. Το ίδιο συνέβη και με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Πηγή

«Η Ελλάδα δυστυχώς απέκτησε μια νέα μνημονιακή κυβέρνηση» αναφέρουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες σε ανακοίνωσή τους, όπου επισημαίνουν πως «την απαρτίζουν υπογράψαντες επιστολές και ψηφίσαντες Μνημόνια και επαχθείς και επονείδιστες Δανειακές Συμβάσεις, εκχωρώντας την εθνική κυριαρχία της χώρας».

Το κόμμα προσθέτει πως «συμμετέχουν εκπρόσωποι των τραπεζών που υπηρετούν το σύστημα των τοκογλύφων διεθνών συναδέλφων τους, απομυζώντας ακόμα και το αίμα του ελληνικού λαού. Την πλαισιώνουν οι ένοχοι της απόλυτης δυστυχίας που απλώθηκε σε κάθε ελληνική οικογένεια και που αποφάσισαν (τους προειδοποιούμε, μάταια) να κρυφτούν πίσω από την ασυλία».

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δηλώνουν ότι «δεν θα επιτρέψουν στην κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου με μνημονιακό Δούρειο Ίππο τον Φώτη Κουβέλη, να συνεχίσουν το προσυμφωνημένο σχέδιο της παράδοσης της Ελλάδας στη Νέα Τάξη Πραγμάτων και στη ηθική, οικονομική και φυσική εξόντωση των Ελλήνων». Συγκεκριμένα, προαναγγέλλουν «σκληρό και ανυποχώρητο αγώνα από τα έδρανα του Κοινοβουλίου, μαζί με όλους τους Ανεξάρτητους Έλληνες των Κινημάτων, του Διαδικτύου, των Πλατειών, της ανεργίας και της κάθε δοκιμαζόμενης μικρομεσαίας επιχείρησης και ελληνικής οικογένειας».


Δριμύτατη επίθεση από το βρετανικό NEW STATESMAN στην καγκελάριο της... λιτότητας. Η Angela Merkel «εξολοθρεύει την ανάπτυξη», υποστηρίζει το βρετανικό περιοδικό NEW STATESMAN καταγγέλλοντας την «μανία» που έχει η καγκελάριος με τη λιτότητα και χαρακτηρίζοντάς την ως «την πιο επικίνδυνη ηγέτιδα της Γερμανίας μετά τον Hitler».

Στο εξώφυλλο του τεύχους της Τετάρτης εικονίζεται η Hitler ντυμένη σαν τον «Εξολοθρευτή», το ανθρωπόμορφο ρομπότ του μέλλοντος από την ομώνυμη σειρά ταινιών με τον Arnold Schwarzenegger.
«Η μανία της Angela Merkel για τη λιτότητα καταστρέφει την Ευρώπη. Η Γερμανίδα καγκελάριος εξολοθρεύει την ανάπτυξη και μας ωθεί σε μια νέα Ύφεση»,
γράφει το περιοδικό, παραπέμποντας στα χρόνια της μεγάλης ύφεσης του 1930.

Στο άρθρο του ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής Mehdi Hasan διερωτάται ποιος ηγέτης αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια τάξη και την ευημερία από τον Ιρανό πρόεδρο Mahmud-Ahmedinejad, τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu και τον Kim Jong-un της Β Κορέας.
«Η απάντηση είναι: μια πρώην χημικός, λάτρης της όπερας με αβρούς τρόπους που κατέχει το αξίωμά της εδώ και 7 χρόνια. Ναι λοιπόν, ας περάσει στη σκηνή η καγκελάριος Angela Merkel της Γερμανίας, η λύση της οποίας για την δημοσιονομική κρίση της Ευρώπης έχει φέρει την ήπειρο-ίσως και όλον τον κόσμο- στο χείλος μιας 2ης Μεγάλης Ύφεσης».
«Ας με συγχωρέσει ο Mike Godwin και ο ομώνυμος κανόνας του, αλλά η Merkel είναι ο πιο επικίνδυνος ηγέτης της Γερμανίας μετά τον Hitler»,
προστίθεται στο άρθρο.

Ο Godwin είναι ένας Αμερικανός δικηγόρος που διατύπωσε τον «κανόνα» πως «όσο επιμηκύνεται μια διαδικτυακή συζήτηση, η πιθανότητα μιας σύγκρισης που θα περιλαμβάνει τους ναζιστές και τον Hitler προσεγγίζει τη μονάδα».
«Οι 8 προκάτοχοί της, από τον Konrad Adenauer μέχρι τον Gerhard Schröder, επέβλεψαν ένα κατασκευαστικό θαύμα στην χώρα και την αποκατάσταση της φήμης της Γερμανίας στο εξωτερικό.
Υπό την Merkel όμως η χώρα βρίσκεται και πάλι απομονωμένη»,
καταλήγει ο Hasan, επισημαίνοντας ότι η Γερμανία προκαλεί εξίσου το μίσος και το φόβο.

Υ.Γ.: όταν μιλάμε στην Ελλάδα κάποιοι για Δ’ Ράιχ είμαστε γραφικοί!

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Σύμφωνα με πολιτικό της Γερμανίας, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι τυλιγμένο στις φλόγες και η Ευρωζώνη, με οδηγό την καγκελάριο, προσπαθεί να σβήσει την πυρκαγιά, χρησιμοποιώντας κηροζίνη...

Ιταλία
Λόγω των αυξημένων επιτοκίων η Ιταλία, μέσω του ειδικού υπουργού της για ευρωπαϊκές υποθέσεις, ζήτησε τη δημιουργία ενός ημιαυτόματου μηχανισμού διάσωσης, ο οποίος θα επεμβαίνει, όταν οι χώρες της Ευρωζώνης θα έρχονται αντιμέτωπες με υψηλά επιτόκια εκ μέρους των αγορών (δανειστών).

Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, η Ιταλία δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει το χρέος της, με δικά της μέσα, οπότε θα χρειαστεί σύντομα τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης - με μία νέα διαδικασία, η οποία θα προέρχεται από το συνδυασμό των παρεμβάσεων της ΕΚΤ και του ESM.

Με δεδομένο τώρα ότι, η ΕΚΤ έχει απορρίψει προ πολλού τις παρεμβάσεις της στην αγορά ομολόγων των κρατών της Ευρωζώνης, οι αγορές δεν αντιμετώπισαν θετικά την πρόταση του Ιταλού υπουργού - πόσο μάλλον αφού το ESM εξελίσσεται σε μπούμερανγκ.

Η αιτία είναι το ότι, σε περιπτώσεις ενεργοποίησης του ESM τίθεται σε λειτουργία μία υποδιάταξη, με βάση την οποία οι επίσημοιπιστωτές του μηχανισμού, αξιολογούνται καλύτερα από τους παλαιούς πιστωτές - γεγονός που οδηγεί τους επενδυτές να αποσύρονται πανικοβλημένοι, από τα ομόλογα εκείνων των χωρών, οι οποίες διασώζονται.

Με την ιδέα του Ιταλού υπουργού συμφώνησε αμέσως η Ισπανία, τα επιτόκια δανεισμού της οποίας ξεπέρασαν ήδη το 7%- ενώ όλοι είναι σχεδόν βέβαιοι ότι, τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας θα ακολουθήσουν σύντομα.

Μετεκλογικά

Είναι αυτονόητο ότι, η Ελλάδα χρειάζεται κυβέρνηση και αντιπολίτευση, στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (αν καιεμείς πιστεύουμε στην άμεση δημοκρατία, σε «περιβάλλον» ελεύθερης αγοράς και μικτής οικονομίας).

Επομένως, οι πιέσεις προς το δεύτερο κόμμα, σε σχέση με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση συνεργασίας, είναι στη λάθος κατεύθυνση – αφού κανένας Έλληνας δεν ψήφισε υπέρ της κατάργησης της δημοκρατίας και της αντικατάστασης της από μία κοινοβουλευτική δικτατορία. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι, η αντιπολίτευση δεν πρέπει να έχει συναινετική διάθεση, σε θέματα που δεν υπάρχουν ουσιαστικές αντιρρήσεις ή/και εφικτές εναλλακτικές προτάσεις/λύσεις.

Περαιτέρω, οι προγραμματικές δηλώσεις της όποιας νέας κυβέρνησης, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις όλων εκείνων των κομμάτων που θα την συναποτελούν – τουλάχιστον τις κοινές μεταξύ τους. Ο διαχωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία, όπου τα μέλη της κυβέρνησης (εκτελεστική εξουσία) δεν θα έχουν ταυτόχρονα τη βουλευτική ιδιότητα (νομοθετική εξουσία) είναι μία από αυτές – έτσι όπως δεσμεύθηκε το κόμμα της πλειοψηφίας.

Μία επόμενη είναι η άμεση κατάργηση των εφαρμοστικών νόμων του μνημονίου ΙΙ (συλλογικές συμβάσεις, νέοι κατώτατοι μισθοί, μετενέργεια κλπ.), ενώ μία τρίτη είναι η επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης – αν και, κατά την άποψη μας, δεν πρέπει κανείς να διαπραγματεύεται συμβάσεις υποτέλειας με επίδοξους εισβολείς: είτε τις δέχεται όπως είναι, είτε τις απορρίπτει, προτείνοντας τις δικές του.

Εάν η νέα κυβέρνηση λοιπόν δεν σεβαστεί τις προεκλογικές δεσμεύσεις των κομμάτων στο ακέραιο, δεν πρόκειται να εξασφαλίσει τη στήριξη των Ελλήνων – χωρίς την οποία η οποιαδήποτε εξουσία, ακόμη και η ικανότερη στον πλανήτη, δεν έχει την παραμικρή δυνατότητα επιτυχίας (οπότε είναι de facto «μεταβατική»).

Ειδικά όσον αφορά τη δανειακή σύμβαση, η οποία οφείλει να αντιμετωπισθεί χωριστά από (το) τα μνημόνια, η Ελλάδα πρέπει αυτή τη φορά να διατυπώσει τις δικές της προτάσεις. Δηλαδή, δεν πρέπει απλά να αποδέχεται παθητικά όλα όσα απαιτούν οιδανειστές της - οι οποίοι, διαπιστώνοντας ότι οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις υπέγραφαν «δανειακές συμβάσεις» που ήταν αδύνατον να τηρηθούν, συμπέραναν εύλογα πως δεν υπήρχε καμία πρόθεση εξόφλησης των δανείων (ότι συναλλάσσονταν λοιπόν με «απατεώνες»).

Ας μην ξεχνάμε ότι, η Ελλάδα πέτυχε τα τελευταία δύο χρόνια έναν τεράστιο άθλο – αν και με δυσανάλογο κόστος (ανεργία, χρεοκοπίες, εξαθλίωση κλπ.). Κατάφερε δηλαδή να μειώσει το διαρθρωτικό έλλειμμα του προϋπολογισμού της («προ ύφεσης»), σε δύο μόλις έτη, κατά δώδεκα ολόκληρες ποσοστιαίες μονάδες για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία – καθώς επίσης να περιορίσει σημαντικά το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, μειώνοντας τις εισαγωγές και αυξάνοντας τις εξαγωγές.

Επομένως, έχει πάρα πολλά διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα αυτή τη φορά – ένα εκ των οποίων είναι η ισχυρή αριστερή αντιπολίτευση, την οποία πολύ σοφά αποφάσισαν να επιλέξουν, για τη συγκεκριμένη θέση, οι Έλληνες Πολίτες.

Η άλλη όψη του νομίσματος (κείμενο Γερμανού πολίτη σε forum)

Αγαπητοί κύριοι του ΔΝΤ,

Μας κρύβετε το πραγματικό πρόβλημα της Ευρώπης, το οποίο δεν είναι η έλλειψη χρημάτων – αλλά οι διεφθαρμένες, οι διαπλεκόμενες και οι εγκληματικές, οι μαφιόζικες καλύτερα δομές του πολιτικού συστήματος: οι πραγματικοί εχθροί μας.

Όσον αφορά τα πακέτα στήριξης, για τα οποία επιμένετε, εγώ θα τα παρομοίαζα με εκείνη την εικόνα όπου, αυτή τη στιγμή 14 χώρες στην άκρη του γκρεμού κρατούν ένα σχοινί, από το οποίο κρέμονται 3 άλλες.

Με την Ισπανία να παραπαίει, σημαίνει ότι οι χώρες που θα κρατούν αύριο το σχοινί θα γίνουν 13, ενώ οι χώρες που θα κρέμονται στο γκρεμό 4. Στη συνέχεια θα έλθει η σειρά της Ιταλίας και οι διασώστες θα γίνουν 12, ενώ οι κρεμασμένοι 5 και πολύ πιο βαριοί…….11-6, 10-7 κοκ., μέχρι τη στιγμή που, είτε θα αποφασίσουν όσοι κρατούν το σχοινί να το κόψουν, εγκαταλείποντας τους άλλους στην τύχη τους, είτε θα γκρεμιστούν όλοι μαζί στο χάος.

Εγώ πάντως θα προτιμούσα να κόψω αμέσως το σχοινί, επειδή δεν έχω καμία διάθεση να πληρώνω τα λάθη της κυβέρνησης των Η.Π.Α. και των αμερικανικών τραπεζών, οι οποίες λήστεψαν την Ευρώπη με τη χρεοκοπία της Lehman Brothers.Δεν έχω καμία διάθεση να πληρώνω για τα λάθη των Ιρλανδών, οι οποίοι δανείζονταν για να αγοράσουν τα υπερτιμημένα ακίνητα τους – ούτε για τα λάθη των ισπανικών τραπεζών που έδιναν δάνεια χωρίς κανένα αντίκρισμα και κατασκεύασαν ανόητα ολόκληρους οικισμούς, οι οποίοι σήμερα είναι έρημα τοπία.

Για τους Γάλλους σοσιαλιστές και για τα παλάτια που μένουν με Λουδοβίκειες ανέσεις, αγορεύοντας με θράσος για την ισότητα, δεν θέλω να πω τίποτα – αρκεί να μην πληρώνω εγώ για το κατάντημα της χώρας τους. Όσο για τους Ιταλούς, αρκεί κανείς να κάνει ένα μικρό ταξίδι για να διαπιστώσει πόσο πλουσιοπάροχα ζουν, σε σχέση με εμάς τους Γερμανούς που υποφέρουμε από μία διαρκή πολιτική λιτότητας πάνω από δέκα χρόνια τώρα.

Τέλος για τους Έλληνες θα έλεγα ότι, αφού επέτρεψαν να καταληστευθούν από την διεφθαρμένη πολιτική και επιχειρηματική τους ελίτ, η οποία όχι μόνο δεν επενδύει στην πατρίδα της, αλλά βγάζει εκατοντάδες δις € στο εξωτερικό, οδηγώντας το δημόσιο και τις τράπεζες σε απόγνωση, δεν έχουν κανένα λόγο να διαμαρτύρονται εκ των υστέρων – ενώ εγώ φυσικά δεν έχω καμία διάθεση για αλληλεγγύη.

Ο δικός μου τώρα εχθρός κάθεται στην καγκελαρία του Βερολίνου η οποία, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, μας αναγκάζει να πληρώνουμε τεράστια ποσά, για να επιτύχει τα σχέδια της – τα οποία μου είναι εντελώς αδιάφορα. Εγώ δεν έχω καμία διάθεση να κατακτήσω άλλες χώρες, καμία διάθεση να με κατηγορούν και να με βρίζουν όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, να με θεωρούν ναζί και να πληρώνω από πάνω.

Η Γερμανία πρέπει επιτέλους να βγει από το Ευρώ, να πάψει να εκβιάζει και να εκβιάζεται. Οι περαιτέρω πληρωμές εκ μέρους της δεν θα σώσουν ούτε το Ευρώ, ούτε την Ευρώπη. Μόνο εάν η Γερμανία πάψει να πληρώνει, θα αποξεραθεί το έλος της εγκληματικής διαπλοκής και της διαφθοράς - αφού αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της Ευρώπης κύριοι του ΔΝΤ.

Το δεύτερο ημίχρονο

Πολλοί, κυρίως Έλληνες και Ευρωπαίοι, έχουν αναπνεύσει με ανακούφιση, μετά τα χθεσινά αποτελέσματα των εκλογών - αν και οι διεθνείς αγορές, μετά από μία μικρής διάρκειας φάση ενθουσιασμού, φαίνεται να επιστρέφουν στη μελαγχολία.

Οι αγορές, σε αντίθεση με τους «κοινούς θνητούς» κατανοούν ότι, το πρόβλημα της Ευρωζώνης δεν είναι σε καμία περίπτωση η Ελλάδα - πίσω από την οποία επιχειρείται έντεχνα να κρυφτούν τα προβλήματα του κοινού νομίσματος. Το πρόβλημα είναι η ίδια η δομή της ζώνης του ευρώ, η οποία κινδυνεύει να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή, παρασύροντας ενδεχομένως ολόκληρο τον πλανήτη.

Χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, αφού πρόκειται για ένα οφθαλμοφανές και μάλλον αθεράπευτο γεγονός, θα αναφέρουμε ένα μικρό παράδειγμα:

Ας φανταστούμε δύο παρόμοιες εταιρείες, εκ των οποίων η μία έχει έδρα την Αυστρία και η άλλη την Ιταλία. Οι δύο αυτές εταιρείες παράγουν το ίδιο ακριβώς προϊόν, έχουν την ίδια ανταγωνιστικότητα και το εξάγουν στην ίδια χώρα: για παράδειγμα, στη γειτονική τους Ελβετία.

Η μοναδική διαφορά μεταξύ τους είναι το ότι, η ιταλική εταιρεία δανείζεται με ένα επιτόκιο, το οποίο είναι κατά 6 μονάδες υψηλότερο, από αυτό της αυστριακής - γεγονός φυσικά που δεν οφείλεται στην ίδια, αλλά στα προβλήματα των τραπεζών και του κράτους που έχει την έδρα της.

Απλά και μόνο λοιπόν αυτή η ιδιαιτερότητα «καταδικάζει» την ιταλική εταιρεία - ενώ καταστρέφει κάθε δυνατή προσπάθεια αναδιάρθρωσης της οικονομίας και αύξησης της ανταγωνιστικότητας της Ιταλίας.

Είναι λοιπόν δυνατόν να υπάρξει μία νομισματική ένωση ισότιμων μεταξύ τους χωρών, με ίσες δυνατότητες και ευκαιρίες, υπό αυτές τις προϋποθέσεις; Εκτός αυτού, όταν συνυπάρχουν και συναποφασίζουν 17 διαφορετικές κυβερνήσεις, 17+1 κεντρικές τράπεζες και 17 λαοί, με εντελώς διαφορετικές νοοτροπίες, πολιτιστικό επίπεδο, κοινωνικά προβλήματα, οικονομικά κοκ., μπορεί ποτέ κανείς να περιμένει πως θα υπάρξει κοινό μέλλον;

Υποθέσεις

Η χώρα, η οποία θα υφίστατο τις μεγαλύτερες ζημίες από τυχόν διάλυση της Ευρωζώνης θα ήταν η Γερμανία - γεγονός που θα τεκμηριώσουμε επακριβώς, σε επόμενη ανάλυση μας. Επομένως, όσο και αν θέλει να δηλώνει «τρομοκρατικά» το αντίθετο, είναι απολύτως εκβιάσιμη - υποχρεωμένη δηλαδή να ανέχεται τα πάντα, συμβιβαζόμενη με όλα.

Από την άλλη πλευρά η χώρα, η οποία θα είχε τις λιγότερες ζημίες εάν τυχόν εγκατέλειπε έγκαιρα και μόνη της την Ευρωζώνη (η οποία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να τη διασώσει), είναι η Ιταλία - η οποία δανείστηκε σήμερα με πάρα πολύ υψηλά, τοκογλυφικά επιτόκια.

Τέλος, η χώρα που θα είχε τα περισσότερα οφέλη, εάν εγκατέλειπε πρώτη την Ευρωζώνη, θα ήταν η Φιλανδία - κάτι που απαιτεί το εθνικιστικό κόμμα της, με μεγάλες πιθανότητες να το επιτύχει.

Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με ένα εξαιρετικά θερμό καλοκαίρι, κατά τη διάρκεια του οποίου θα ήταν ευτυχής κανείς, εάν είχε επενδύσει σε δολάρια, σε χρυσό ή σε ελβετικά φράγκα - διατηρώντας τα χρήματα του μετρητά, με μία ασφαλή διασπορά (κατά πολλούς, η Alpha Bank είναι η τράπεζα με τα λιγότερα προβλήματα στην Ελλάδα - αν και σήμερα δεν είναι κανείς για τίποτα σίγουρος).

Το παιχνίδι

Είναι προφανές ότι το γνωστό παιχνίδι «τα κράτη σώζουν τις τράπεζες, οι τράπεζες τα κράτη και τανάπαλιν», το οποίο ξεκίνησε το 2008, δεν πρόκειται να συνεχίσει για πολύ – αφού κάθε φορά τα ποσά και οι κίνδυνοι αυξάνονται γεωμετρικά.

Επίσης δεν μπορεί να συνεχίσει να αποτελεί η Ελλάδα το πειραματόζωο της Ευρωζώνης, της Γερμανίας, του ΔΝΤ και των Η.Π.Α. – επειδή οι πολίτες της έχουν δημιουργήσει πια «αντισώματα», απέναντι στις διεθνείς απειλές, στην τρομοκρατία και στην κινδυνολογία.

Άλλωστε, η Ελλάδα ολοκλήρωσε με επιτυχία την «αποστολή» της, ως ο Δούρειος Ίππος για την εισβολή και την κατάλυση της Ευρωζώνης – όπως τεκμηριώνεται πλέον από την διεύρυνση των δραστηριοτήτων του ΔΝΤ στην Ισπανία, από τη μονοκρατορία της πρωσικής Γερμανίας κλπ.

Από την άλλη πλευρά, είναι πλέον γνωστό ότι, με κριτήριο το συνολικό χρέος, καθώς επίσης με τα περιουσιακά της στοιχεία, η Ελλάδα είναι σε πολύ καλύτερη θέση από πολλές άλλες χώρες – σε κάθε περίπτωση από την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, το Βέλγιο, την Ισπανία, την Ιταλία κλπ.

Εκτός αυτού, το πρόβλημα δημοσίου χρέους που αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι κατά πολύ πιο εύκολο στην επίλυση του, από το τεράστιο πρόβλημα ιδιωτικού χρέους που αντιμετωπίζουν όλες οι άλλες χώρες – γεγονός που γνωρίζει πάρα πολύ καλά η διεθνής κοινότητα (η οποία επιβάλλει μάλλον εκβιαστικά τις εντολές της σε κάποια κόμματα της χώρας μας, εκμεταλλευόμενη την πολιτική διαφθορά του παρελθόντος).

Όσον αφορά τώρα γενικά την Ευρωζώνη, αναφέρονται τα παρακάτω τρία σενάρια τρόμου - τα οποία θα θεράπευαν μεν τη σημερινή θανατηφόρα αρρώστια, αλλά θα προκαλούσαν νέες επιδημίες:

(α) Ο πληθωρισμός, ο οποίος θα προκαλούσε πανώλη
(β) η συναλλαγματική αναμόρφωση, η οποία θα εξελισσόταν, μεταφορικά πάντοτε, σε χολέρα και
(γ) η διαγραφή μέρους των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών (τεταρταίος πυρετός).

Ως το πλέον ενδεδειγμένο από την ηγεσία της Ευρωζώνης θεωρείται ο συνδυασμός της διαγραφής χρεών, με ελεγχόμενο πληθωρισμό και με δραστική λιτότητα – κάτι που όμως, εάν τυχόν πετύχαινε, χωρίς τη βοήθεια της ανάπτυξης, θα ήταν μία μοναδική περίπτωση, η οποία θα αναγραφόταν στην Ιστορία.

Ευρωσοβιετική Ένωση;

Ο φόβος συνιστά μεν έναν πολύ κακό σύμβουλο, όσον αφορά τις αποφάσεις μας, αλλά, ταυτόχρονα, είναι ένας εξαιρετικά καλός «πωλητής» - ανεξάρτητα από το εάν πουλάει κάποιο αντίδοτο, το οποίο μας προστατεύει από την «γρίπη των χοίρων», από μία ενδεχόμενη πυρηνική καταστροφή ή από μία νέα κυβέρνηση, η οποία θα μας οδηγούσε στη δραχμή και στο γκρεμό, εάν την εκλέγαμε.

Γνωρίζοντας δε ότι ο μοναδικός σχεδόν κίνδυνος κατάρρευσης της Ελλάδας είναι η επίθεση εναντίον των τραπεζών(bank run), η οποία ουσιαστικά χρηματοδοτήθηκε από την ΕΚΤ (μέσω της πρόσφατης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ύψους 18 δις €) και η οποία ευρίσκεται σε εξέλιξη σήμερα, ενόψει προφανώς του «φόβου» των δημοκρατικών εκλογών και της «ετυμηγορίας» των Ελλήνων, είναι δύσκολο να μην συμπεράνουμε το αυτονόητο.

Όσον αφορά τώρα την Ευρώπη φαίνεται να προετοιμάζεται, με τη βοήθεια της κρίσης χρέους και του «παραδειγματικού βιασμού» της Ελλάδας «σε κοινή θέα» (προσφέρεται καθημερινά από τα διεθνή ΜΜΕ), με τη βοήθεια του τρόμου και του πανικού των Ευρωπαίων Πολιτών δηλαδή, οι οποίοι φυσικά θέλουν να αποφύγουν τα δεινά των Ελλήνων, μία επανάσταση εκ των άνω – ένα πραξικόπημα, όπως αποκαλούνται πολύ σωστά οι «επαναστάσεις» της μειοψηφίας και οι δικτατορίες που συνήθως εγκαθιστούν.

Ειδικότερα, δεν φαίνεται να ευρίσκεται «προ των πυλών» η δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, όπως θα μπορούσε καλοπροαίρετα να υποθέσει κανείς - ακούγοντας τα περί δημοσιονομικής και πολιτικής ένωσης που συζητούνται στο Ευρωκοινοβούλιο.

Αντίθετα, φαίνεται να προωθείται η εκ των άνω πραξικοπηματική κατασκευή μίας ιδιόμορφης «Ευρωσοβιετικής Ένωσης», υπό την απολυταρχική επίβλεψη της πρωσικής Γερμανίας και την σκιώδη επικυριαρχία των Η.Π.Α. – μία πιθανότητα, η οποία επεξηγεί κάπως καλύτερα την ανεμπόδιστη εισβολή του ΔΝΤ στις χώρες της Ευρωζώνης, μετά το γκρέμισμα του προστατευτικού τείχους, την είσοδο του Ελληνικού Δούρειου Ίππου και την, δυστυχώς προβλεπόμενη, «θυσία της Ιφιγένειας».

Η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής πέθανε

Κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους της Δύσης έχουν ληφθεί πάρα πολλές λανθασμένες αποφάσεις. Εν τούτοις, καμία από αυτές δεν συγκρίνεται με την πρόσφατη απόφαση για τη δανειοδότηση της Ισπανίας - με την ευθύνη αυτή τη φορά, περισσότερο από ποτέ, να καταλογίζεται στη Γερμανία.

Η Γερμανία εμπόδισε, με τη σύμφωνη γνώμη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, να αναλάβει το ευρωπαϊκό ταμείο σταθερότητας τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών. Αντίθετα, το δάνειο (100 δις €) δόθηκε στο ισπανικό κράτος, έτσι ώστε να αναδιαρθρώσει μόνο του τις τράπεζες. Η αιτιολόγηση της απόφασης αυτής ήταν το ότι, δεν θα μπορούσαν διαφορετικά να απαιτηθούν μέτρα λιτότητας από την Ισπανία, κατά το παράδειγμα της Ελλάδας, της Ιρλανδίας κλπ.

Όπως όμως συμβαίνει πάντοτε με τα δάνεια, αυξάνουν τα δημόσια χρέη και οδηγούν στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των κρατών. Έτσι λοιπόν η Ισπανία υποβαθμίστηκε, με αποτέλεσμα η διάσωση της από την Ευρωζώνη να της στερήσει την πρόσβαση στις αγορές - καθώς επίσης να απαξιώσει τα ομόλογα της.

Επειδή τώρα οι ισπανικές τράπεζες διαθέτουν με τη σειρά τους αρκετά ομόλογα του δημοσίου στους ισολογισμούς τους, η αξία των οποίων μειώθηκε στα πλαίσια της διάσωσης τους, θα χρειαστούν σύντομα νέα δάνεια, για να καλύψουν τη διαφορά - μία διαδικασία που θα επαναλαμβάνεται συνεχώς, έως ότου χρεοκοπήσει τόσο η Ισπανία, όσο και οι τράπεζες της.

Όπως αναφέραμε στον τίτλο μας λοιπόν, η εγχείρηση πέτυχε, αλλά ο ασθενής πέθανε - με τους επόμενους μελλοθάνατους, με την Ιταλία, με την Κύπρο και με το Βέλγιο δηλαδή, να ακολουθούν στην ουρά. Προφανώς, εάν συνεχίσουν οι διασώσεις κρατών και τραπεζών με αυτόν το μεθοδικό γερμανικό τρόπο, το ευρώ θα αποτελεί σύντομα παρελθόν.

Μηχανισμοί στήριξης (EFSF, ESM)

Όσον αφορά τα πακέτα στήριξης, θα τα παρομοιάζαμε με εκείνη την εικόνα όπου, αυτή τη στιγμή 14 χώρες στην άκρη τουγκρεμού κρατούν ένα σχοινί, από το οποίο κρέμονται 3 άλλες.

Με την Ισπανία να παραπαίει, σημαίνει ότι οι χώρες που θα κρατούν αύριο το σχοινί θα γίνουν 13, ενώ οι χώρες που θα κρέμονται στο γκρεμό 4. Στη συνέχεια θα έλθει η σειρά της Ιταλίας και οι διασώστες θα γίνουν 12, ενώ οι κρεμασμένοι 5 και πολύ πιο βαριοί…….11-6, 10-7 κοκ, μέχρι τη στιγμή που, είτε θα αποφασίσουν όσοι κρατούν το σχοινί να το κόψουν, εγκαταλείποντας τους άλλους στην τύχη τους, είτε θα γκρεμιστούν όλοι μαζί στο χάος.

Ισπανία - Η διάσωση των γερμανικών τραπεζών

"Δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο, επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του” (N.Machiavelli).

Σύμφωνα με τους ειδικούς αναλυτές, το ισπανικό τραπεζικό σύστημα θα χρειαστεί 50-90 δις € για τη διάσωση του. Εάν όμως υποθέσουμε ότι έχουμε μάθει κάτι από την κρίση, η οποία μας έχει γίνει εφιάλτης τα τελευταία χρόνια, είναι ο παρακάτω "χρυσός κανόνας":

Το τελικό κόστος «διάσωσης» διαμορφώνεται στο διπλάσιο έως και τριπλάσιο της μεγαλύτερης και πλέον αξιόπιστης πρόγνωσης -εν προκειμένω, από 180 δις € έως 270 δις € (3Χ90). Αυτό ισχύει δυστυχώς και για όλες όσες προβλέψεις αφορούν την Ελλάδα (χρέη, ελλείμματα, ύφεση, χρονική διάρκεια μνημονίου κλπ.) - κάτι που οφείλουμε να λάβουμε σοβαρά υπ' όψιν την Κυριακή, εάν παρ' ελπίδα εκλεγεί μία "μνημονιακή κυβέρνηση συνεργασίας".

Περαιτέρω, προξένησε ασφαλώς σε όλους εντύπωση η γρήγορη απόφαση του Βερολίνου, σε σχέση με τη διάθεση των 100 δις €, για τη διάσωση των ισπανικών τραπεζών - πόσο μάλλον όταν γνωρίζουμε ότι, το ισπανικό δημόσιο θα χρειαστεί τουλάχιστον 350 δις € έως το 2014, για τη εξόφληση των ληξιπρόθεσμων ομολόγων του (η Ιταλία πολύ περισσότερα).

Εν τούτοις μαθαίνοντας ότι (πηγή: Le Monde), τα χρέη των ισπανικών τραπεζών απέναντι στις γερμανικές είναι τεράστια(146,1 δις €, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος αφορά την Deutsche Bank), κατανοήσαμε αμέσως την ευγένεια και τη βιασύνη των Γερμανών. Άλλωστε, εάν τα χρήματα αυτά χαθούν τελικά, η Γερμανία θα επιβαρυνθεί μόλις με περίπου 28% (όσο είναι η συμμετοχή της στο EFSF) - ενώ, στην αντίθετη περίπτωση, θα επιβαρυνόταν με το 100%.

Κρίνοντας τώρα από τη συνεχιζόμενη αύξηση των spreads για τα ομόλογα της Ισπανίας και της Ιταλίας, συμπεράναμε ξανά ότι,οι αγορές δεν χάνουν ποτέ. Ειδικότερα, τα 50 δις € περίπου, τα οποία έχασαν από το ελληνικό PSI (δυστυχώς όλα τα υπόλοιπα ήταν δικά μας, ενώ πυροβολήσαμε στην κυριολεξία τα πόδια μας, όπως είχαμε γράψει τότε), θα τα κερδίσουν προφανώς πολύ σύντομα - με τη βοήθεια των αυξημένων επιτοκίων για το δανεισμό των άλλων χωρών της Ευρωζώνης (από την Ισπανία και από την Ιταλία, σε πρώτη προτεραιότητα).

Η απαξίωση της πολιτικής

Τα άλλοτε πανίσχυρα κινήματα, όπως οι σοσιαλδημοκράτες, έχουν ήδη απαξιωθεί ιδεολογικά, και τελειώνουν στην Ιταλία και στην Ελλάδα - επειδή απλά εξελίχτηκαν σε πελατειακά όργανα των συμφερόντων των συνδικαλιστών και των δημοσίων υπαλλήλων, την ώρα που οι ανάγκες των νέων, των ανέργων και των αμόρφωτων έχουν εξαφανιστεί από την ατζέντα της αριστεράς.

Αλλού, όπως στην Ολλανδία και στη Γαλλία, οι Χριστιανοδημοκράτες βρίσκονται σε απότομη πτώση, επειδή οι γερασμένοι πια οπαδοί τους από την επαρχία, αισθάνονται πιο ασφαλείς στο ειδύλλιο που τους υπόσχονται οι ακροδεξιοί λαϊκιστές.

Όσο η ευρωπαϊκή μπουρζουαζία παραμένει κολλημένη στην άποψη ότι, η πολιτική δεν είναι παρά η αναδιανομή της πλεονάζουσας αξίας, όπως ήταν τις τελευταίες δεκαετίες, τότε η παρακμή των κομμάτων θα συνεχιστεί.

Που οδηγούμαστε; Στην Ελλάδα, η πολιτική των κομμάτων έχει καταστεί άσχετη με τις εκλογές. Παντού επικρατεί ο πανικός.

Στην Ιταλία, οι μεγαλοαστικές ελίτ φοβούνται, με το δίκιο τους, την επιστροφή μιας πολιτικής τάξης που δεν έχει την διάθεση να κάνει καμιά περικοπή, ειδικά όσον αφορά στα δικά της προνόμια.

Στην Γαλλία, κέρδισαν οι μερκαντιλιστές αναδιανομείς του πλούτου. Παρά το γεγονός δε ότι, όλος ο κόσμος θεωρεί την σημερινή Γερμανία ως την τελευταία υγιή οικονομία, οι πλεονέκτες παραγνωρίζουν πως ακόμη και το γερμανικό ασφαλιστικό σύστημα κρατιέται ζωντανό με δανεικά χρήματα.

Στο Βέλγιο, το κράτος συνεχίζει να λειτουργεί εδώ και πολύ καιρό, χωρίς πολιτικά κόμματα, και τώρα οδεύει, χωρίς πίστωση, και χωρίς μεταρρυθμίσεις, προς την επόμενη περίοδο ακυβερνησίας (ενώ η ίδια η Γερμανική βιομηχανία από την ΕΕ και από το υποτιμημένο γερμανικό ευρώ).

Στην Ολλανδία, που ζει από την Ευρώπη, δυο από τα τρία μεγαλύτερα κόμματα σύντομα θα απορρίψουν την σημερινή Ευρώπη, και το σημερινό ευρώ.

Σε πολλές χώρες, που είναι διαλυμένες από την κρίση, με τεράστια ποσοστά ανεργίας των νέων τους (Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, κλπ), δεν παίζει πλέον κανέναν ρόλο το ποιος πολιτικός σχηματισμός είναι αυτός που διαχειρίζεται την μιζέρια.

Είναι δύσκολο λοιπόν να ελπίζει κανείς, βλέποντας αυτήν την κατάσταση - ακόμη πιο δύσκολο να περιμένει από τους σημερινούς, ανεπαρκέστατους πολιτικούς να βρουν λύση στα προβλήματα του. Μας περιμένει αλήθεια η μοίρα της Λατινικής Αμερικής της δεκαετίας του 80, ή μήπως κάτι ακόμη πιο δυσάρεστο;

Αν κάποιος κρίνει από τη σύσταση της νέας Βουλής και μόνο σίγουρα θα απαντήσει καταφατικά. Εθνικιστική ακροδεξιά, ένα ΠΑΣΟΚ που χαροπαλεύει και νέα ήθη στο πολιτικό σκηνικό είναι μόνο μερικά από τα κομμάτια που συνιστούν το νέο παζλ του κοινοβουλευτισμού στη χώρα μας. Το σκηνικό άλλαξε, άραγε το έργο τι τέλος θα έχει;

Τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα που γνωρίζαμε κατέρρευσαν, κόμματα εξαφανίσθηκαν ή τείνουν προς εξαφάνιση και άλλα ανεδείχθησαν, αποκτώντας ηγεμονικές θέσεις και προοπτικές.

Οι διαδοχικές εκλογές της 6ης Μαΐου και της 17ης Ιουνίου αναδιαμόρφωσαν τον πολιτικό χάρτη της χώρας και μετέβαλαν δραματικά τους πολιτικούς συσχετισμούς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα είναι αναμφίβολα η ανερχόμενη δύναμη του χώρου της κεντροαριστεράς. Η θέση του αυτή τη στιγμή είναι ηγεμονική. Διακρίθηκε ως κυρίαρχη αντιμνημονιακή έκφραση, κέρδισε τους νέους, «ρούφηξε» το ΚΚΕ και την συγγενή «αριστερά των δρόμων», έχει το προνόμιο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και απέναντί του κόμματα φθαρμένα και εν πολλοίς κλονισμένα.
Έχει την ευκαιρία να αντιπαρατεθεί με ορμή και να προετοιμασθεί με σύστημα ώστε να κατακτήσει την εξουσία στην Ελλάδα. Ωστόσο κινδυνεύει από τα γονίδια της σύγκρουσης και της πολυγλωσσίας που τον ορίζουν. Ο κ.Τσίπρας έχει, είναι αλήθεια, τον χρόνο να μετατρέψει τη συμμαχία των συνιστωσών σε ενιαίο κόμμα και να αναπροσανατολίσει το πολύπλοκο και εκρηκτικό σχήμα που διευθύνει σε δύναμη εξουσίας.
Ωστόσο επειδή στον καιρό της κρίσης τα πράγματα δεν εξελίσσονται ευθύγραμμα πιθανώς να βρεθεί προ εκπλήξεων, αν στο κενό που αφήνει το ΠαΣοΚ στο κέντρο του πολιτικού τόξου συγκροτηθεί κάτι καινούργιο, στέρεο και ικανό να αντιπαρατεθεί με αξιώσεις την κομμουνιστικογενή αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.
Άλλωστε και στην Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι η μαζική μετανάστευση ψηφοφόρων που επέτυχαν ήταν σε μεγάλο βαθμό συγκυριακή και αποτέλεσμα της ταχείας και μεγάλης φθοράς του ΠαΣοΚ. Αν γεννηθεί αξιόπιστο υποκατάστατο στον χώρο του ορφανού κέντρου το ρεύμα θα αντιστραφεί και μάλιστα με την αυτή ταχύτητα, που κατέκλυσε την Κουμουνδούρου.

Στα δεξιά του πολιτικού χάρτη δύο εθνικιστικά σχήματα, το πρώτο,σκοτεινό, επί χρόνια περιθωριακό και στηριγμένο σε ξενικά πρότυπα και το δεύτερο νεότευκτο,δημιούργημα της τρέχουσας κρίσης, ήλθαν και εγκαταστάθηκαν για τα καλά στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Αθροίζουν κοντά στο 15% και απεδείχθησαν αρκούντως ανθεκτικά. Οι απώλειές τους ήταν περιορισμένες στη δεύτερη αναμέτρηση του Ιουνίου και εκ του αποτελέσματος φανερώθηκε ότι η Νέα Δημοκρατία δεν μπορούσε να στηριχθεί στη διεκδίκηση των ψήφων από τα δύο αυτά εθνικιστικά σχήματα.Απ'ότι φαίνεται εγκαταστάθηκαν για τα καλά στο δεξιό άκρο του πολιτικού τόξου και θα πλαγιοκοπούν συστηματικά και οργανωμένα το συντηρητικό ακροατήριο.

Η πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του Ιουνίου είναι προφανές ότι δεν κερδήθηκε από αυτή την ακροδεξιά ζώνη. Η Νέα Δημοκρατία δεν θα είχε καμία τύχη αν δεν προσέλκυε τους φιλευρωπαιστές του κέντρου και τους διάσπαρτους φιλελεύθερους που συγκεντρώνονται κυρίως στα αστικά κέντρα και συναντώνται κυρίως στις ζώνες των επιχειρήσεων και της διανόησης. Δεν είναι τυχαίο ότι στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις έσβησαν πάραυτα οι φιλότιμες, είναι αλήθεια, προσπάθειες του Στέφανου Μάνου, της Ντόρας, του Τζήμερου και άλλων γι' αυτόνομη εκπροσώπηση του φιλελεύθερου χώρου. Προφανώς η χώρα δεν αντέχει τις ελιτίστικες εκδοχές της πολιτικής. Στην πρώτη στροφή, μόλις ετέθησαν τα κρίσιμα υπαρξιακά διλήμματα, οι οπαδοί του χώρου προσέτρεξαν στη μητέρα παράταξη, ξεπερνώντας τις όποιες αντιπάθειες είχαν στον κ.Σαμαρά. Όπως και αν έχει η Νέα Δημοκρατία ηγεμονεύει του χώρου,αλλά εμφανώς απειλείται από την ακραία εθνικιστική δεξιά που θα την πλαγιοκοπεί, τουλάχιστον όσο διαρκεί η οικονομική κρίση.

Στην άλλη πλευρά του πολιτικού τόξου, στον λεγόμενο κεντροαριστερό χώρο, οι ανακατατάξεις ήταν εντυπωσιακές και στις δύο αναμετρήσεις και ιδιαιτέρως στην τελευταία.Η Κεντροαριστερά μετά τις τελευταίες εκλογές ορίζεται από τον ανερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ, από το ''μαγαζάκι'' της ΔΗΜΑΡ και από το ''θνήσκον'' ΠαΣοΚ.Όπως χαρακτηριστικά λένε άσπονδοι φίλοι του κ. Βενιζέλου, το ΠαΣοΚ κηδεύθηκε στις 6 Μαΐου και οι εναπομείναντες φίλοι του πήγανε στις 17 Ιουνίου στα σαράντα, ήπιανε το καφεδάκι,το συγχώρεσαν και αποχαιρετήσανε οριστικά. Κακά τα ψέματα, το ΠαΣοΚ μας τελείωσε και μένει στον κ. Βενιζέλο ή να του αλλάξει όνομα, μορφή και χαρακτήρα μήπως αποτελέσει τη βάση για την ανασύστασή του ή να το διαλύσει.

Η ΔΗΜΑΡ, το μικρό αυτό απομεινάρι της ανανεωτικής αριστεράς του Λεωνίδα Κύρκου, διασώθηκε από τις συνεισφορές φιλευρωπαϊστών και εκσυγχρονιστών του ΠαΣοΚ, που δεν άντεχαν πολιτικά και ιδεολογικά να στραφούν στη Νέα Δημοκρατία και δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με την ιδέα του συγκρουσιακού ΣΥΡΙΖΑ. Όμως οι προοπτικές του κόμματος της φιλευρωπαϊκής ανανεωτικής αριστεράς είναι θολές. Θα πιεσθεί προσεχώς και το μέλλον της θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την τύχη που θα έχει η κυβέρνηση συνεργασίας που τώρα συγκροτείται και με τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ.

Όπως φαίνεται η Κύπρος στράφηκε προς τη Ρωσία για το δάνειο που θα ανακεφαλαιοποιήσει το τραπεζικό της σύστημα.

Αξιωματούχος της Κύπρου δήλωσε πριν από λίγο στο Reuters, ότι “έχει γίνει μια πολιτική επαφή με τη Ρωσία και περιμένουμε απάντηση” ανέφερε ο Κύπριος αξιωματούχος.

Η χώρα σε λίγες μέρες αναμένεται να αναλάβει την προεδρία της ΕΕ.

«Μικρός αριθμός» πρακτόρων της CIA επιχειρούν μυστικά στη νότια Τουρκία, εποπτεύοντας τις παραδόσεις όπλων στους Σύριους αντάρτες ώστε να εξασφαλίσουν ότι δεν πέφτουν στα χέρια μελών της Αλ Κάιντα σύμφωνα με τους New York Times που επικαλούνται Αμερικανούς και Αραβες αξιωματούχους.

Το δημοσίευμα διευκρινίζει ότι τα όπλα αγοράζονται από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ και μεταφέρονται μέσω των συνόρων από ένα δίκτυο των Αδελφών Μουσουλμάνων της Συρίας.

Οι παραδόσεις αυτές περιλαμβάνουν αυτόματα τουφέκια, εκτοξευτήρες ρουκετών, πυρομαχικά και ορισμένα αντιαρματικά όπλα.

Σύμφωνα με τους New York Times, πράκτορες της CIA τοποθετημένοι στη νότια Τουρκία εποπτεύουν τις παραδόσεις όπλων και συγκεντρώνουν πληροφορίες σχετικά με τη συριακή αντιπολίτευση.

«Οι πράκτορες της CIA είναι επιτόπου και επιχειρούν να αποκτήσουν νέες πηγές (πληροφοριών) και να στρατολογήσουν ανθρώπους», αναφέρει η εφημερίδα επικαλούμενη Αραβα αξιωματούχο των υπηρεσιών πληροφοριών «που ενημερώνεται τακτικά από τους Αμερικανούς ομολόγους του».

Οι πληροφορίες δημοσιεύονται μια εβδομάδα αφότου η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον κατηγόρησε τη Ρωσία ότι παραδίδει ελικόπτερα στη σύμμαχό της Συρία.

Η Ουάσινγκτον αρνείται από την πλευρά της ότι εξοπλίζει την αντιπολίτευση ενώ η Μόσχα διαψεύδει ότι στέλνει όπλα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στο καθεστώς για να καταστείλει τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις.

"H ελληνική κυβέρνηση θα υπογράψει και 3ο μνημόνιο αν επαναδιαπραγματευτεί τους όρους αυτών που ήδη υπέγραψε"

Της Louise Armitstead
και του ανταποκριτή της Τelegraph στην Αθήνα, Alex Spillius
Τhe Telegraph
21 Ιουνίου 2012
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους


Ενώ ακόμη ο Αντώνης Σαμαράς, αρχηγός του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, έσπευδε να σφυρηλατήσει συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, οι αξιωματούχοι του κόμματός του δήλωναν σε ξένους ανταποκριτές ότι η πρώτη προτεραιότητα της κυβέρνησης θα είναι η επαναδιαπραγμάτευση του πακέτου "διάσωσης" των 130 δισ. ευρώ, που συμφωνήθηκε τον περασμένο Μάιο.

Ο κ. Δημήτριος Τσομώκος, καθηγητής οικονομικών του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και πρώην σύμβουλος της Τράπεζας της Αγγλίας, δήλωσε στην Telegraph ότι θεωρεί ότι ο κ. Σαμαράς "προτίθεται να τηρήσει τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, όπως προβλέπονται από τα μνημόνια, αλλά συχρόνως θα προσπαθήσει ενεργά για μια επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου".

Ένας άλλος σύμβουλος και ανώτερο τραπεζικό στέλεχος, με τον οποίο επικοινώνησε η Telegraph, προειδοποίησε: "Θα υπάρξει κοινωνική έκρηξη στην Ελλάδα, εάν οι όροι των μνημονίων δεν γίνουν πιο χαλαροί".

Σύμφωνα με τα μνημόνια που υπέγραψε, η Αθήνα καλείται να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ μέχρι το 2014 και να εξοικονομήσει άλλα 11,5 δισ. ευρώ από περικοπές των δημοσίων δαπανών μέχρι το 2014. Στις νέες συμφωνίες, που θεωρείται βέβαιο ότι θα επιδιώξει να υπογράψει η επόμενη κυβέρνηση, είναι πιθανό να ζητήσει την παράταση της προθεσμίας αποπληρωμής κατά δύο έτη. Ωστόσο, η ανεξέλεγκτη επιδείνωση της οικονομίας της χώρας έχει ήδη οδηγήσει την κατάσταση στην Ελλάδα σε εκτροχιασμό.

Παρ' όλα αυτά, η χώρα εξακολουθεί να δέχεται προειδοποιήσεις, σύμφωνα με τις οποίες θα χρειαστεί άλλη μια ένεση μετρητών μέσω νέου μνημονίου, εάν γίνουν πιο χαλαροί οι όροι των ήδη υπογραφέντων. Ο Joerg Asmussen, εκτελεστικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, δήλωσε:

"Εάν κάποιος ασκεί πιέσεις ώστε να αλλάξουν οι δημοσιονομικοί στόχοι, θα πρέπει να έχει και την ειλικρίνεια να παραδεχθεί ταυτόχρονα ότι για όσο διάστημα η χώρα του βρίσκεται αντιμέτωπη με πρωτογενές έλλειμμα, μια επέκταση των δημοσιονομικών στόχων θα σημάνει αυτόματα μια πρόσθετη ανάγκη εξωτερικής χρηματοδότησης".
Ο οργανισμός αξιολόγησης Fitch αναφέρει σε ανακοίνωσή του:

"Υπάρχουν λίγα περιθώρια ελιγμών στο μοντέλο χρηματοδότησης του υφιστάμενου προγράμματος, αλλά θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξουν σημαντικές διευκολύνσεις στο πρόγραμμα λιτότητας, χωρίς να λάβει η Ελλάδα επιπρόσθετα κονδύλια μέσω νέου μνημονίου".
Η Γερμανίδα καγκελάριος, Angela Merkel, επιμένει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις τις οποίες συμφώνησε με τους διεθνείς δανειστές της.

Ο δε υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Guido Westerwelle, δήλωσε ότι προβλέπει "να αρχίσει και πάλι η συζήτηση για χρονοδιαγράμματα".

Στην Αθήνα οι μετοχές υποχώρησαν μετά από μια πρόσκαιρη άνοδο του 6%, και έκλεισαν στο 3,6%.

Ο καθηγητής κ. Τσομώκος εκτιμά ότι η Νέα Δημοκρατία θα ζητήσει επέκταση της χρονικής προθεσμίας, αύξηση των χαμηλότερων συντάξεων και τη μείωση του συντελεστή ΦΠΑ, που σήμερα είναι 23%.

Αλλά πρόσθεσε: "Κατά την άποψή μου τίποτε δεν θα μπορέσει να επιτευχθεί στην Ελλάδα χωρίς ανάπτυξη. Σε αυτήν θα πρέπει να δοθεί η άμεση προτεραιότητα".

Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους



Γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Μετά από τρεις και πλέον μήνες προεκλογικής περιόδου και ύστερα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις οι εκλογές, επιτέλους, ολοκληρώθηκαν. Τα προβλήματα στο διάστημα αυτό, όμως, μεγάλωσαν και μόνο στην αγορά εργασίας προστέθηκαν περίπου 50 χιλιάδες νέοι άνεργοι.

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή απαντήθηκε για άλλη μια φορά, με τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων να κλίνουν προς το ενιαίο νόμισμα. Στο δίλημμα, καταγγελία ή αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου η ψήφος μοιράστηκε. Περίπου το 55% των Ελλήνων ψήφισαν για αναδιαπραγμάτευση με το 45% να ψηφίζει καταγγελία.

Τα ποσοστά αυτά είναι τόσο κοντά που μπορούν πολύ εύκολα να εξισωθούν ή και να ανατραπούν προς τη θέση της καταγγελίας. Αυτό, ιδιαίτερα αν η αναδιαπραγμάτευση μείνει στα λόγια και δεν πάρει ποτέ σάρκα και οστά.

Η φαινομενικά αδιάλλακτη θέση της Γερμανίας θα αποτελέσει το μεγαλύτερο πρόβλημα στην όποια προσπάθεια αναδιαπραγμάτευσης. Η σκληρή Γερμανική Κεντρική Τράπεζα και το λόμπι της δεν επιθυμούν να γίνει καμία απολύτως υποχώρηση προς την Ελλάδα ενώ με το 80% των Γερμανών πολιτών να θέλουν τη χώρα έξω απ΄ το ευρώ φαίνεται πολύ δελεαστικό, πολιτικά, για τη Μέρκελ να διατηρήσει τη σκληρή της στάση παρά τις πιέσεις που δέχεται διεθνώς για το αντίθετο.

Όλα αυτά ήταν γνωστά κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και δεν εμπόδισαν κάποια από τα κόμματα να στηρίξουν την εκλογή τους υποσχόμενα την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Μέχρι στιγμής, όμως, είναι μόνο ο πρόεδρος ενός, πρώην μεγάλου κόμματος, που έχει δώσει ένα σχετικά σαφές και στα πλαίσια του ρεαλισμού δείγμα γραφής ως προς το πώς αντιλαμβάνεται την αναδιαπραγμάτευση, έχοντας φροντίσει να λάβει μία, μικρή, έστω στήριξη από τους Ολλάντ και Μόντι στις απόψεις του αλλά όχι και απ' τη Μέρκελ. Κανένας, ωστόσο,δεν έχει χαράξει τις κόκκινες γραμμές πέρα απ' τις οποίες θα θεωρήσει πως τοΜνημόνιο δε μπορεί να εφαρμοστεί.

Η Ελλάδα έχει ένα περιθώριο περίπου 45 ημερών για να ολοκληρώσει και να φέρει σε πέρας την πιο σκληρή και απαραίτητη για την επιβίωση της διαπραγμάτευση στη μοντέρνα ιστορία της. Ο χρόνος κυλά αντιστρόφως ανάλογα των ταμειακών της διαθεσίμων.
Τα κόμματα που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν πρέπει να θέσουν ως προτεραιότητα τους τη συμφωνία σε μία εθνική πρόταση αναδιαπραγμάτευσης, η οποία δεν πρέπει να προκύψει από τις επιθυμίες, τα συμφέροντα ή τους φόβους τους αλλά από τις πραγματικές ανάγκες και αντοχές της χώρας και τις νέες διεθνείς και ευρωπαϊκές ισορροπίες. Η αναζήτηση συμμαχιών πρέπει να ολοκληρωθεί με ταχύτατες διαδικασίες και να βοηθήσει στην οριστικοποίηση της πρότασης αναδιαπραγμάτευσης.

Αν η νέα κυβέρνηση κάνει το λάθος να προσπαθήσει να σπρώξει το πρόβλημα λίγο πιο πέρα χρονικά υπαναχωρώντας από τις προεκλογικές υποσχέσεις,υποχωρώντας αμαχητί στις γερμανικές, τις ολλανδικές, τις φινλανδικές και άλλες πιέσεις και επιτρέποντας η περιβόητη αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου ναεκφυλιστεί σε μία απλή επιμήκυνση του με την προσθήκη αναπτυξιακών μέτρων λάιτ, τότε μέσα σε λίγους μήνες είναι πιθανό από τη μία η ίδια να μην υπάρχει και από την άλλη να έχει, τελικά, χάσει την τελευταία, ίσως, ευκαιρία να αλλάξει πορεία η χώρα.

Η καταστροφή που έχει υποστεί η Ελλάδα από τις πολιτικές δεκαετιών που πολλαπλασιάστηκαν σε αρνητική ισχύ και μετατράπηκαν σε πυρηνική βόμβα εξαιτίας των επιλογών Παπανδρέου είναι άνευ προηγουμένου. Όποια κυβέρνηση αναλάβει την εξουσία σήμερα θα πρέπει να κυβερνήσει σε μία χώρα που αντιμετωπίζει την 5η μεγαλύτερη και με το ταχύτερο ρυθμό καλπάζουσα ανεργία στον κόσμο, τη μεγαλύτερη ύφεση διεθνώς, το δεύτερο μεγαλύτερο χρέος στον κόσμο ως ποσοστό του ΑΕΠ, τα υψηλότερα επιτόκια δανεισμού, τα μεγαλύτερα ποσοστά κοινωνικού πόνου και απαισιοδοξίας μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών, τη δεύτερη μεγαλύτερη ύφεση στον κλάδο οικοδομής διεθνώς, ένα εξουθενωμένο τραπεζικό σύστημα που προσπαθεί να αποφύγει την πλήρη κατάρρευση του, ταμεία συντετριμμένα από την αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα διαφθοράς μεταξύ των αναπτυγμένων κρατών, ένα άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα και έναν πληγωμένο, απογοητευμένο και οικονομικά εξαθλιωμένο λαό.

Είτε θα καταφέρει η νέα κυβέρνηση να κάνει μία ουσιαστική αναδιαπραγμάτευση μέσα στις επόμενες 45 ημέρες εκπονώντας ένα εθνικό σχέδιο είτε το ευρώ μπορεί να ξαναρχίσει να ετοιμάζει τις βαλίτσες του καθώς μόνο με θαύμα θα πετύχει το Μνημόνιο με την τρέχουσα δομή του.

Δεδομένου ότι η αποτυχία του Μνημονίου και της πολιτικής εξαντλητικής λιτότητας έχει αναγνωριστεί διεθνώς, η νέα ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να οργανώσει άμεσα ένα κοινό μέτωπο ακαδημαϊκών, οικονομολόγων, πολιτικών και τεχνοκρατών για να βοηθηθεί στην προετοιμασία μίας πρότασης αναδιαπραγμάτευσης η οποία θα στηρίζεται απ' όλους και θα απαντά στο ερώτημα πώς πρέπει να υλοποιηθεί η δημοσιονομική εξυγίανση έτσι ώστε να μην καταστραφεί στο μεταξύ η χώρα. Αρωγός πρέπει να είναι και πρόσφατη μελέτη του ίδιου του ΔΝΤ η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα πως η καλύτερη λύση είναι το κράτος να δεσμεύεται εξ αρχής για τη λήψη μέτρων δημοσιονομικής εξυγίανσης αλλά η εφαρμογή τους να ξεκινά αφού η οικονομία έχει αναρρώσει σε σημαντικό βαθμό.

Γερμανία και Πολιτική Ένωση της Ευρώπης

Καίρια, επίσης, είναι η κατανόηση του τρόπου σκέψης του βασικότερου αντιπάλου, σε αυτή τη φάση, της Ελλάδας, δηλαδή της Γερμανίας. Όπως κάθε άλλη χώρα έτσι και η Γερμανία έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, τα δυνατά και τα τρωτά της σημεία, τους στόχους και τα όρια μέσα στα οποία μπορεί να κινηθεί.

Εν προκειμένω, ένα από τα βασικά της πλεονεκτήματα της είναι το μέγεθος και η ηγετική θέση της οικονομίας της μέσα στην ΕΕ που την καθιστά εγγυητή της ίδιας της ύπαρξης του ευρώ και τη φέρνει στο ρόλο του δανειστή και άρα αυτού που θέτει τους όρους για τους δανειολήπτες. Μερικά από τα τρωτά της σημεία είναι ότι έχει αποτύχει να σταματήσει την κρίση χάνοντας την αξιοπιστία της, ότι έχει απομονωθεί και απειλείται να μείνει χωρίς δυνατούς συμμάχους και ότι κινδυνεύει να δει το όραμα της για δημοσιονομική και πολιτική ενοποίηση της ΕΕ να καταρρέει μαζί με το ευρώ.

Αν, λοιπόν, η Ελλάδα συμφωνεί με την ιδέα μίας μορφής Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης και θέλει, πράγματι, να αποτελέσει μέλος μίας τέτοιας μελλοντικής Ένωσης, τότε μπορεί να κάνει τη διπλωματική έκπληξη προτείνοντας τηδέσμευση και στήριξη απ' την πλευρά της στο γερμανικό όραμα με αντάλλαγμα την ουσιαστική τροποποίηση όρων του Μνημονίου έτσι ώστε να έχει πραγματικές ελπίδες να ορθοποδήσει η ελληνική οικονομία.

Αν, όμως, δεν επιθυμεί η Ελλάδα να αποτελέσει μέλος μίας τέτοιας Ένωσης, τότε είναι καλό να επανατοποθετήσει τις επιλογές και τις προτεραιότητες της γιατί αυτή είναι η κατεύθυνση προς την οποία κινείται η Ευρώπη ή τουλάχιστον προς την οποία την σπρώχνει η Γερμανία και μάλιστα χωρίς να το κρύβει σε αυτούς που θέλουν, όντως, να το δουν.

Το πραγματικό δίλημμα για τη Γερμανία είναι διαφορετικό απ' αυτά που προτάσσονται ως κυρίαρχα στην Ελλάδα και μετουσιώνεται στο ερώτημα Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης ή όχι. Η νέα ελληνική κυβέρνηση αναμένεται, προσεχώς, να βρεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων απέναντι στη Γερμανία και είναι απαραίτητο να γνωρίζει πώς σκέφτεται.

Κατ' αρχήν, πρέπει να γίνει κατανοητό πως η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, το λόμπι που ενστερνίζεται τις απόψεις της, ο Σόιμπλε, ένα σημαντικό τμήμα του πολιτικού συστήματος της χώρας και το 80% του γερμανικού λαού δε θα λυπηθούν να δουν την Ελλάδα να αποχωρεί απ' το ευρώ (εκτός ίσως, μόνο εκ των υστέρων, αν οι συνέπειες μίας ελληνικής αποχώρησης αποδειχτούν μεγαλύτερες απ' αυτές που ανέμεναν). Επιπλέον, η βασική γραμμή της Γερμανίας είναι η προώθηση της δημοσιονομικής και πολιτικής ενοποίησης της ΕΕ και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει αλλά μόνο να ισχυροποιηθεί εξαιτίας της κρίσης.

Ελπίζω, για το καλό της Ελλάδας, τα κόμματα που θα απαρτίσουν τη νέα ελληνική κυβέρνηση και τα οποία προεκλογικά δεσμεύτηκαν για αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου να έχουν αντιληφθεί τί πρόκειται να αντιμετωπίσουν και να είναι πιο ώριμα, πιο ικανά, πιο ευφυή, πιο προετοιμασμένα και πιο αποτελεσματικά από ποτέ, έχοντας πλήρη επίγνωση του ότι πρέπει να πετύχουν γρήγορα και με πολύ συγκεκριμένες πράξεις ότι, με αόριστα λόγια, τουλάχιστον τα περισσότερα, υποσχέθηκαν το τελευταίο διάστημα.

Εύχομαι η αναδιαπραγμάτευση να μην καταλήξει σε μία συμφωνία για μία στείρα και αναποτελεσματική επιμήκυνση και μάλιστα με νέα ανταλλάγματα και δεσμεύσεις απ' την ελληνική πλευρά αλλά αυτοί που την υποσχέθηκαν και ιδιαίτερα το κόμμα που κέρδισε τις εκλογές κάνοντας την σύνθημα του, να κατανοήσει πως αυτή είναι, πιθανόν, η τελευταία ευκαιρία για αλλαγή των τιμωριτικών όρων ενός Μνημονίου που εξυπηρέτησε πολλά συμφέροντα πέρα απ' τα ελληνικά.

Και εφόσον μία τέτοια ιστορική αναδιαπραγμάτευση ξεκινήσει, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα πρέπει να τη στηρίξουν, επιδεικνύοντας τη μέγιστη εθνική ευθύνη. Δεν υπάρχει δικαιολογία για άρνηση στήριξης.

Στις τελευταίες εκλογές ζητήθηκε απ' τον ελληνικό λαό να ψηφίσει φορές για την αναδιαπραγμάτευση ή την καταγγελία του Μνημονίου. Με μία μικρή διαφορά, ψήφισε την αναδιαπραγμάτευση. Αυτοί που την υποσχέθηκαν πρέπει τώρα να την υλοποιήσουν. Αυτοί που ήταν αντίθετοι, έχουν υποχρέωση ακόμη και αν σταθούν με κριτικό και συμβουλευτικό βλέμμα απέναντι στη νέα κυβέρνηση, να τη στηρίξουν αν και εφόσον κάνει πράξει τις δεσμεύσεις της.

Ο Πάνος Παναγιώτου είναι Χρηματιστηριακός Τεχνικός Αναλυτής, Διευθυντής WTAEC Ltd, GSTA Ltd

Για όσους μας έλεγαν Υπερβολικούς!
Μα γιατί μόνο τον κ. Ιωάννη Στουρνάρα;
Βάλτε και τα μέλη του ΙΟΒΕ σε υπουργικούς θώκους!


netakias

Εγκαίρως είχα ενημερώσει ότι η επαναφορά της Ντόρας δεν ήταν μόνο λόγω της Πανστρατειάς, αλλά είχε κι άρωμα... Siemens. εδώ κι εδώ

Αλλιώς γιατί να μην υπάρχει κι άλλη προσέγγιση με τα εξωκοινοβουλευτικά ΛΑΟΣ, ΔΡΑΣΗ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.

Σήμερα έχει πρωτοσέλιδο η olympia (εμείς θα επανέλθουμε)

Ακούγεται έντονα (e-go.gr) το όνομα του κυρίου Στουρνάρα ως φαβορί για συμμετοχή στο νέο υπουργικό σχήμα.


Λογικό. Ο κύριος Στουρνάρας και το ΙΟΒΕ έπεσε διάνα στις προβλέψεις του, για τις ευεργετικές συνέπειες του μνημονίου στην πραγματική οικονομία.


Στις 20/09/2010 δήλωνε:

“Με τα μέτρα που έχουν ληφθεί και τις παρεμβάσεις που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα η Ελλάδα έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα για την αποφυγή της στάσης πληρωμών, που θα είχε ολέθριες επιπτώσεις στην ευημερία των πολιτών της”, επισημαίνει το ΙΟΒΕ στην τριμηνιαία έκθεσή του για την ελληνική οικονομία.

Έκτοτε βέβαια, όχι μόνο δεν είδαμε τις αγορές, αλλά κινδυνεύσαμε καμμιά πενηνταριά φορές με στάση πληρωμών και επιστροφή στην δραχμή.

Λεπτομέρειες

Όσο για την ευημερία των πολιτών; Γεγονός. Μόνο ο Πέτρος Κωστόπουλος είχε κάποιες οικονομικές δυσκολίες. Κατά τα άλλα, οι Έλληνες πολίτες έχουν φτάσει το επίπεδο ευημερίας των Φινλανδών (στις αυτοκτονίες). Προφανώς λόγω της αύξησης των πωλήσεων CD των HIM με το Best Seller “Join me in Death”.

Λεπτομέρειες...

Το μυστικό της επιτυχίας όμως δεν είναι ο κύριος Στουρνάρας, αλλά τα εκλεκτά μέλη του ΙΟΒΕ τα οποία εισηγούμεθα να αξιοποιηθούν άμεσα στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Είναι δυνατόν τέτοια διαμάντια να πηγαίνουν χαμένα;http://wp.me/sbW97-iobe


Διαλύθηκε το ΕΣΥ, με... χειρουργική μέθοδο και ακρίβεια

«Μάχη» για σύριγγες, αντισηπτικά, γάζες, γάντια και άλλα ταπεινά πλην όμως αναγκαία αναλώσιμα υλικά δίνουν καθημερινά πλέον οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία. Στο πλευρό τους έχουν σε πολλές περιπτώσεις και τους ασθενείς που διαπιστώνουν ιδίοις όμμασι την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλεται για να κρατηθεί όρθιο το ΕΣΥ. Τα χρέη των νοσηλευτικών ιδρυμάτων προς τους προμηθευτές, η πληρωμή τους με το σταγονόμετρο και η μειωμένη ροή εισαγομένων υλικών προς τις ελληνικές εταιρίες από τις μητρικές αποτελούν τους προβληματικούς κρίκους της αλυσίδας τροφοδοσίας με υγειονομικό υλικό στο ΕΣΥ. Αυτούς τους μισοσπασμένους κρίκους θα κληθεί να ενώσει ο επόμενος υπουργός Υγείας….

Χωρίς φιάλες και σωλήνες παροχέτευσης πνευμονικού υγρού οι ασθενείς στο Σωτηρία

Ένα από τα υγειονομικά υλικά πρώτης γραμμής έχει… εκλείψει τις τελευταίες δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο «Σωτηρία»: πρόκειται για τις σωλήνες και τις φιάλες παροχέτευσης πνευμονικού υγρού που χρειάζονται σχεδόν όλοι οι ασθενείς οι οποίοι νοσηλεύονται στις Θωρακοχειρουργικές κλινικές του νοσοκομείου. «Οι ασθενείς, ιδίως όσοι νοσηλεύονται με σοβαρά πνευμονολογικά προβλήματα δεν γίνεται να μένουν χωρίς παροχέτευση. Δεδομένου ότι η προμήθεια των σωλήνων αποκλείστηκε εάν δεν εξοφληθούν οι προμηθευτές, η μόνη λύση ήταν να… βγάλουμε από τα ντουλάπια τις γυάλινες φιάλες που χρησιμοποιούσαμε τη δεκαετία του 1990, να τις καθαρίσουμε και να τις αποστειρώσουμε και να τις βάζουμε στους ασθενείς» λέει ο εκπρόσωπος της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Νοσηλευτών (ΠΑΣΥΝΟ), κ. Νίκος Παπανδρέου. Παντελής έλλειψη καταγράφεται επίσης σε αντισηπτικά και γάζες. Το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με την αγορά τους ανά κλινική με χρήματα του… κοινού ταμείου ασθενών και εργαζομένων. Νοσηλευτές εκτιμούν ότι καθημερινά αγοράζονται υλικά, όπως γάζες, οινόπνευμα κα, αξίας 30-40 ευρώ.

Λαϊκό: Χωρίς σύριγγες, ταινίες σακχάρου και σεντόνια για τα εξεταστήρια


Το πλέον ταπεινό αναλώσιμο υλικό, το χαρτί για τα κρεβάτια στα εξεταστήρια, έχει… εξαφανιστεί από τα τακτικά κι έκτακτα ιατρεία του Λαϊκού. Το προσωπικό αναζητεί διάφορες λύσεις, από τη χρήση αντισηπτικού έως την τοποθέτηση υφασμάτινων σεντονιών, αλλά το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται εύκολα: οι ασθενείς βρίσκονται μεν ενώπιον του γιατρού αλλά κι ενώπιον χιλιάδων παθογόνων μικροοργανισμών που απειλούν την υγεία τους ελλείψει αποστειρωμένου χαρτιού για τις κλίνες. Μεγάλες είναι οι ελλείψεις σε σύριγγες –δεν υπάρχουν πλέον όλα τα μεγέθη αλλά μόνο οι μικρές (5άρες), με τις οποίες οι νοσηλευτές προσπαθούν να διαλύσουν και να χορηγήσουν φάρμακα, να κάνουν αιμοληψίες κα. Επίσης, τις τελευταίες 20 ημέρες το νοσοκομείο δεν προμηθεύεται ταινίες σακχάρου με αποτέλεσμα οι διαβητικοί ασθενείς είτε να τις αγοράζουν μόνοι τους για να κάνουν τις τουλάχιστον πέντε μετρήσεις ημερησίως είτε να περιορίζονται σε μία μόνο μέτρηση την ημέρα.

Ευαγγελισμός: Αναζητούνται βελόνες βιοψίας για τους νεφροπαθείς

Δραματικές διαστάσεις λαμβάνει το θέμα των ελλείψεων στη Νεφρολογική κλινική του Ευαγγελισμού. Το απόθεμα των βελονών βιοψίας τελείωσε, αλλά δεν μπορεί να ανανεωθεί διότι υπάρχει εμπλοκή με την εισαγωγή τους. Το αποτέλεσμα είναι οι ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια, οι οποίοι πρέπει να υποβληθούν σε βιοψία προκειμένου να καθοριστεί στη συνέχεια η θεραπεία τους, να περιμένουν να βρεθεί βελόνα βιοψίας από άλλο νοσοκομείο! Ήδη υπάρχει μικρή λίστα αναμονής ασθενών, ενώ η διοίκηση του νοσοκομείου προσπαθεί να βρει λύση με τις ξένες εταιρίες που διακινούν αυτό το αναλώσιμο υλικό.

Είδος εν ανεπαρκεία το χαρτί τουαλέτας και οι σύριγγες στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας

Οι σύριγγες είναι το πιο δυσεύρετο υλικό στο νοσοκομείο Λάρισας. Το προσωπικό αποδύεται καθημερινά σε αγώνα δρόμου για να εξασφαλίσει μερικές σύριγγες, και συνήθως με τον όρο ότι θα είναι «δανεικές». «Από την περασμένη εβδομάδα έχουμε μόνο 50άρες σύριγγες με τις οποίες μπορείς να διαλύσεις φάρμακα, αλλά όχι να κάνεις αιμοληψίες. Φανταστείτε τον ασθενή να περιμένει και το νοσηλευτή να ψάχνει τα ντουλάπια και τελικά να του λέει ότι πρέπει να τις αγοράσει…» λέει ο κ. Κώστας Νιανιόπουλος, εκπρόσωπος των νοσηλευτών του νοσοκομείου στην ΠΑΣΥΝΟ. Προβλήματα καταγράφονται συνεχώς και στην τροφοδοσία των κλινικών με χαρτί τουαλέτας αλλά και με γάζες.

ΚΑΤ: Αναλώσιμα με το… δελτίο

Ακόμη και η πιο απλή νοσηλευτική πράξη γίνεται άθλος για το προσωπικό του ΚΑΤ, καθώς τα περισσότερα αναλώσιμα υλικά δίδονται με το… σταγονόμετρο. Σύριγγες, συσκευές ορού για τη χορήγηση ενδοφλέβιας θεραπείας, αποστειρωμένα δοχεία για συλλογή ούρων, γάζες, αντισηπτικά έχουν εκλείψει από τις αποθήκες των κλινικών με αποτέλεσμα η ευθύνη για την προμήθειά τους να μετακυλύεται στους ασθενείς. «Εμείς τους ενημερώνουμε ότι δεν μπορούμε πχ να τους αλλάξουμε συσκευή ορού για το φάρμακο ή να τους δώσουμε ουροσυλλέκτη για καλλιέργεια ούρων, και οι ασθενείς πράττουν ό,τι νομίζουν. Άλλοι διαμαρτύρονται στη διοίκηση, άλλοι όχι, στο τέλος όλοι πάνε να αγοράσουν ό,τι λείπει» λέει νοσηλεύτρια του νοσοκομείου. Δυσλειτουργίες από τις ελλείψεις υλικών καταγράφονται και στα χειρουργεία: δεν υπάρχουν καλύμματα για τα χειρουργικά τραπέζια αλλά και αποστειρωμένες ιατρικές μπλούζες μιας χρήσεως για τους χειρουργούς. Αλλά και οι ασθενείς που θα χρειαστούν ράμματα Νο 2 είναι άτυχοι, διότι η προμήθειά τους έχει διακοπεί και ως εκ τούτου χρησιμοποιούνται ό,τι ράμματα είναι διαθέσιμα, παρότι εγκυμονεί ο κίνδυνος να σπάσουν.

Η παρουσία του επίτιμου αρχηγού ΓΕΣ Φραγκούλη Φράγκου στο τιμόνι του υπουργείου Εθνικής Άμυνας απέδειξε ότι είναι ο καταλληλότερος άνθρωπος στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία για να ηγηθεί πολιτικά των Ενόπλων δυνάμεων.

Ο κ. Φράγκος μπορεί να δώσει τη δυναμική που χρειάζεται το Ελληνικό στράτευμα και να ανταποκριθεί και στην πιο δύσκολη αποστολή.

Δεν πρέπει σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία να επικρατήσουν κομματικά κριτήρια αλλά μόνος γνώμονας πρέπει να είναι η Εθνική Ασφάλεια. Το βιογραφικό του κ. Φράγκου και η παρουσία του τις τελευταίες εβδομάδες στην ηγεσία του ΥΕΘΑ καταδεικνύουν την ανάγκη για επιλογές προσώπων που βάζουν πάνω απ’ όλα το συμφέρον της χώρας. Η εξαιρετική του παρουσία μαζί με τον υπηρεσιακό υπουργό Εξωτερικών κ. Πέτρο Μολυβιάτη στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο, αποτελεί αδιάψευστη μαρτυρία και των πολιτικών ικανοτήτων του.

Η σωστή εθνική επιλογή, ιδιαίτερα στη δύσκολη σημερινή κατάσταση είναι η παραμονή του Φραγκούλη Φράγκου στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας.


Toυ Martin Wolf

«Παντρέψου γρήγορα, για να έχεις όλο τον καιρό να το μετανιώσεις με την ησυχία σου» λέει μία ρήση. Πριν από δύο δεκαετίες, οι εταίροι της Γερμανίας με ορμητικό πάθος παρέσυραν -ορισμένοι λένε ότι την εκβίασαν- την πιο ισχυρή οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου να θυσιάσει τη νομισματική της ανεξαρτησία. Όπως, όμως, σημειώνει και ο Giuseppe di Lampedusa στον «Γατόπαρδο» στον δικό του άρρητο γάμο, «η φωτιά και οι φλόγες κρατούν για έναν χρόνο. Οι στάχτες για μία τριακονταετία». Τώρα είναι η περίοδος της στάχτης για την ευρωζώνη.

Οι επικεφαλής των κυβερνήσεων των 20 ισχυρότερων κρατών που δεν προέρχονται από την ευρωζώνη πρέπει να νιώθουν σαν σύμβουλοι γάμου που προσπαθούν να συμφιλιώσουν ένα ζευγάρι με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες και αξίες σε μία ευτυχή συμβίωση. Οαπρόσεκτος δανεισμός προ του 2007 επέτεινε τον κίνδυνο. Αυτή η απροσεξία, σε συνδυασμό με την αντίληψη ότι στο γάμο όλοι είναι ίσοι, κατέστησε την κρίση ακόμη δυσχερέστερη.
Όσοι πέτυχαν έναν τρόπο ζωής πιο ακριβό από όσο μπορούσαν να αντέξουν μέσω του δανεισμού αναγκάζονται τώρα να αποδεχθούν μία απότομη βουτιά στη φτώχια. Και βεβαίως αντιδρούν σε αυτήν την αλλαγή.

Οι Έλληνες, οι πιο δυστυχείς από όλους, φαίνεται πως διάλεξαν μία κυβέρνηση κομμάτων με κάπως μικρότερη αντίδραση ως προς το συμφωνηθέν πρόγραμμα, από ό,τι άλλες πολιτικές παρατάξεις. Ο Αντώνης Σαμαράς καιροσκοπικά αντιδρούσε στη λιτότητα όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ενώ το κόμμα του, η Νέα Δημοκρατία, φέρει την πλήρη ευθύνη για τη διαχείριση προ της κρίσης. Ακόμη περισσότερα προβλήματα πρέπει να αναμένονται στο μέλλον. Ο Αλέξης Τσίπρας του ακροαριστερού ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε το 27% των ψήφων. Με χαρά θα εκμεταλλευθεί την αυξανόμενη λαϊκή οργή από τη θέση της αντιπολίτευσης.

Η Ισπανία ελπίζει για πακέτο 100 δισ. ευρώ για τις τράπεζές της. Θα πρόκειται, όμως, για ένα πακέτο που θα ευνοήσει τους πιστωτές των τραπεζών εις βάρος της πιστοληπτικής αξιολόγησης της κυβέρνησης. Με τα τρέχοντα επιτόκια δανεισμού, είναι θέμα χρόνου μέχρις ότου η χώρα ζητήσει οικονομική στήριξη. Και μάλιστα λόγω αυτής θα εξαντλήσει τους διαθέσιμους πόρους της ευρωζώνης. Υπάρχει επίσης ο κίνδυνος μία υπερήφανη χώρα να οδηγηθεί σε πλήρη υποταγή, με τρομακτικά αποτελέσματα για τη σταθερότητα.

Τα δημοσιονομικά ελλείμματα της Ιταλίας είναι μικρότερα από τα ισπανικά. Το πρόβλημα της αναχρηματοδότησης του χρέους, όμως, είναι μεγαλύτερο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η Ιταλία χρειάζεται νέα χρηματοδότηση ισάξια με το 28,7% του ΑΕΠ της για το 2012, ποσοστό πολύ υψηλότερο από το 20,9% που είναι οι φετινές ανάγκες της Ισπανίας. Επιπλέον, η κυβέρνηση Monti αναμένεται να αποχωρήσει από την ηγεσία τον επόμενο χρόνο. Παραμένει μυστήριο ποιος θα ακολουθήσει.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να προστεθεί η απόκλιση των απόψεων ως προς την οικονομική πολιτική ανάμεσα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Η κοινοβουλευτική νίκη του Francois Hollande θα εντείνει την κατάσταση. Η επερχόμενη διαμάχη ως προς το τι ακριβώς συνεπάγεται η αναπτυξιακή στρατηγική, αν και είναι αναγκαία, κινδυνεύει να βγει εκτός ελέγχου.

Γιατί, λοιπόν, κάποιος να θεωρεί ότι αυτός ο δύσκολος γάμος θα κρατήσει; Γιατί το θέλουν οι περισσότεροι πολίτες της ευρωζώνης, θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Γιατί ο κόσμος δικαίως φοβάται τις επιπτώσεις του διαζυγίου, είναι η πιο ισχυρή απάντηση.

Καθώς περνά ο καιρός, η οικονομική πολιτική γίνεται όλο και περισσότερο εθνική υπόθεση. Οι οικονομίες, όμως, έχουν μεγάλη αλληλεξάρτηση. Η σημερινή Ε.Ε., άλλωστε, χτίστηκε γύρω από το ευρώ. Δεν μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι αυτή η ολοκλήρωση θα επιβιώσει μετά τη διάσπαση. Είναι βέβαιο ότι θα φανερώσει καταπάτηση των συνθηκών.

Ο γάμος μπορεί να ήταν ανόητος. Το διαζύγιο, όμως, είναι τρομακτικό. Με βάση αυτήν, την εκτίμηση θα πρέπει να αξιολογήσουμε τις απόψεις του κυρίαρχου εταίρου: της Γερμανίας.

Σύμφωνα με μία μετάφραση που έλαβα από τη γερμανική πρεσβεία, η επιφυλακτική καγκελάριος Angela Merkel είπε στην Bundestag την προηγούμενη εβδομάδα ότι θα ήθελε να πει «σε όλους όσοι θέλουν να πείσουν τη Γερμανία ότι χρειάζονται ευρωομόλογα, ταμεία σταθερότητας, ευρωπαϊκό σύστημα εγγύησης καταθέσεων και πολλά ακόμη δισεκατομμύρια ευρώ: ναι, η Γερμανία είναι ισχυρή». Επίσης: «Είμαστε πεπεισμένοι ότι η Ευρώπη είναι το πεπρωμένο μας και το μέλλον μας, αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι η ισχύς της Γερμανίας δεν είναι απεριόριστη». Επιπλέον: «Πέρα από το γεγονός ότι αυτές οι φαινομενικά απλές προτάσεις… είναι συνταγματικά ανέφικτες, είναι επίσης εντελώς αντιπαραγωγικές. Θα καταστήσουν τη μετριότητα το σημείο σύγκρισης για την Ευρώπη. Σε αυτήν την περίπτωση, θα αναγκαστούμε να εγκαταλείψουμε τον στόχο μας για διατήρηση της ευημερίας εν μέσω διεθνούς ανταγωνισμού».

Σε όλα αυτά πρόσθεσε:
«Το δημοσιονομικό σύμφωνο είναι το πρώτο βήμα προς τον συνδυασμό μεγαλύτερης ενότητας με μεγαλύτερο έλεγχο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και θα είναι βασικό να παραιτηθούν οι εθνικές εξουσίες μόνο όταν είναι σαφές ότι θα υπάρξει ανεξάρτητη εποπτεία των ευρωπαϊκών θεσμών».
Εν κατακλείδι, σημείωσε τρία βασικά σημεία: Πρώτον, ότι η Γερμανία δεν θα τυπώσει νέο χρήμα. Δεύτερον, ότι όλοι στην ευρωζώνη πρέπει να γίνουν σαν τη Γερμανία και, τρίτον, πως μόνο εάν υπάρξουν ισχυροί κανόνες και αξιόπιστοι έλεγχοι σε ευρωπαϊκό επίπεδο ίσως η Γερμανία αποφασίσει να παραδώσει περισσότερο την εθνική της κυριαρχία.

Αυτές οι θέσεις εγείρουν σημαντικά ερωτήματα: Υπάρχει ο χρόνος που χρειάζεται γα να επιβληθούν αυτοί οι νέοι κανόνες και οι διαδικασίες όταν υφίστανται τεράστιες εσωτερικές ανισορροπίες, μεγάλες αποκλίσεις στην ανταγωνιστικότητα και ασφυκτικές δημοσιονομικές πιέσεις; Επιπλέον, η Γερμανία έχει κάποια ευελιξία σε αυτές τις θέσεις που αφορούν εν μέρει τη σύνεση, εν μέρει το σύνταγμα και εν μέρει την ηθική; Εκτιμώ πως όχι.

Όποιες κι αν είναι, όμως, οι απαντήσεις, γεγονός είναι πως η προσέγγιση της Γερμανίας συνεπάγεται συνεχιζόμενη σκληρή λιτότητα στις ευάλωτες χώρες και, κατά πάσα πιθανότητα, μέτρια ανάπτυξη στην ευρωζώνη. Έτσι, όμως, εξασφαλίζεται η επιστροφή των πολιτικών και οικονομικών κρίσεων, ακόμη κι αν επιβιώσει η ευρωζώνη. Εάν οι σύμβουλοι γάμου αναρωτηθούν γιατί θα πρέπει να τα υπομείνουν όλα αυτά, η απάντηση είναι σαφής: αυτήν τη φορά, η Γερμανία θέλει να εξασφαλίσει ότι οι εταίροι της θα συμπεριφερθούν κατά τα δικά της πρότυπα.

Μπορώ να δω πέντε πιθανά σενάρια:

Το πρώτο είναι εκείνο ενός ευτυχούς γάμου με τους όρους της Γερμανίας, αλλά μετά από μία περίοδο επώδυνων προσαρμογών.
Το δεύτερο είναι ένας δυστυχισμένος γάμος, που θα κρατήσει επειδή το διαζύγιο είναι πολύ δαπανηρό.
Το τρίτο είναι ένας αμοιβαίος συμβιβασμός, κατά τον οποίο τα κράτη του Βορρά θα αποκτήσουν λίγο πιο νότια συμπεριφορά και τα κράτη του Νότου θα αποκτήσουν λίγο πιο βόρειες συνήθειες.
Το τέταρτο είναι εκείνο της μερικής διάσπασης, όπου τα εναπομείναντα μέλη θα οδηγηθούν σε ένα από τα τρία προαναφερθέντα σενάρια.
Τέλος, το πέμπτο είναι η πλήρης διάσπαση.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως η Γερμανία δεν θα έχει την ευρωζώνη που θέλει εύκολα ή γρήγορα. Εάν αποτραπεί η μερική ή η συνολική διάσπαση, τότε η περίοδος των δυσκολιών θα είναι μακρά και επώδυνη. Η κρίση της ευρωζώνης πιθανότατα θα εξελιχθεί σε μακρά σαπουνόπερα - εάν δεν εξελιχθεί σε τραγωδία.