Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Φεβ 2011

Η διαχείριση της δημόσιας περιουσίας είναι ένα διά παραλείψεως έγκλημα διαδοχικών κυβερνήσεων. Ακραίο παράδειγμα, τα ολυμπιακά ακίνητα. Ο ελληνικός λαός τα χρυσοπλήρωσε, αλλά όταν τα φώτα των Αγώνων έσβησαν η κυβέρνηση Καραμανλή τα άφησε να λεηλατηθούν και να ρημάξουν. Την ίδια εγκληματική στάση τήρησε και η κυβέρνηση Παπανδρέου. Το ζήτημα της δημόσιας περιουσίας εισέβαλε στη δημοσιότητα με τη γνωστή συνέντευξη της τρόικας. Το ύφος ανθυπάτου και η ωμότητα των τριών σοκάρισαν την κοινή γνώμη. Αποδείχθηκε, όμως, ότι όσα είπαν είχαν συμφωνηθεί με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου και είχαν την έγκριση του πρωθυπουργού. Και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Η συνταγή της τρόικας είναι γνωστή, έστω και αν ξεδιπλώνεται σταδιακά. Μετά τις οριζόντιες περικοπές μισθών, συντάξεων και δαπανών, ήταν δεδομένο πως θα ερχόταν η σειρά της δημόσιας περιουσίας. Στόχος των δανειστών δεν είναι η επιβεβλημένη αξιοποίησή της. Στόχος τους είναι η μαζική εκποίηση, που, λόγω και των συνθηκών διεθνούς κρίσης, ισοδυναμεί με ξεπούλημα. Αυτό όχι μόνο δεν τους ενοχλεί, αλλά το επιδιώκουν. Πρώτον, για εισπρακτικούς λόγους. Δεύτερον, επειδή θεωρούν ότι μόνο εάν υπάρξουν συνθήκες ξεπουλήματος δημοσίων επιχειρήσεων και εκτάσεων (σε συνδυασμό με το χαμηλό κόστος εργασίας) θα προσελκυσθεί διεθνές επενδυτικό ενδιαφέρον. Αυτή είναι η μονοδιάστατη και αφόρητα δογματική εκδοχή των δανειστών για την ανάπτυξη!

Η τρόικα θα ζητούσε έτσι κι αλλιώς την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Πολύ περισσότερο, όμως, τώρα, που η πολιτική του Μνημονίου αποδεικνύεται αδιέξοδη. Είναι προφανές ότι για να αποτραπεί η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας θα χρειαστεί πρόσθετη στήριξη. Πριν συζητήσουν τους όρους με τους οποίους θα τη δώσουν, οι δανειστές απαιτούν από το ελληνικό κράτος να αποδείξει ότι έχει προηγουμένως «ξεζουμιστεί».

Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας πρέπει κατά κανόνα να γίνει με μορφές μακροχρόνιων μισθώσεων για επιχειρηματική εκμετάλλευση. Θα ήταν ανόητο, όμως, να αποκλεισθεί ως θέμα αρχής η πώληση. Περιουσιακά στοιχεία, που δεν υπάρχει πολιτική ή κοινωνική σκοπιμότητα να βρίσκονται στην ιδιοκτησία του κράτους, θα έπρεπε να πωληθούν ακόμα κι αν δεν βρισκόμασταν σε κρίση. Aλλο αυτό όμως, και άλλο η μαζική εκποίηση, όπως αυτή που υπαγόρευσε η τρόικα και έσπευσε να αποδεχθεί ο υπουργός Οικονομικών με την έγκριση του πρωθυπουργού.

Η υπόθεση αυτή επαναβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση έχει ουσιαστικά παραδοθεί άνευ όρων στους δανειστές. Ενώ θα έπρεπε να είχε προ πολλού εκπονήσει ένα αναπόφευκτα επώδυνο, αλλά αποτελεσματικό εθνικό σχέδιο ανάταξης της οικονομίας και στη βάση αυτού να διαπραγματεύεται μαζί τους, το μόνο που κάνει είναι να σερβίρει στον ελληνικό λαό τα μέτρα που της υπαγορεύει η τρόικα.

Και, βεβαίως, τα σερβίρει με διαδοχικά εκβιαστικά διλήμματα. Με το (υπαρκτό) φόβητρο της χρεοκοπίας, επιβάλλει μονόδρομους, οι οποίοι όχι μόνο ακυρώνουν την πολιτική, αλλά και ανακυκλώνουν το αδιέξοδο.
Πρωτοφανής είναι η κρίση που έχει ξεσπάσει στις σχέσεις μεταξύ των Τουρκοκυπρίων και της τουρκικής κυβέρνησης. Η πολιτική θύελλα που προκάλεσαν η τεράστια διαδήλωση 40.000 Τουρκοκυπρίων στις 28 Ιανουαρίου εναντίον της πολιτικής λιτότητας που επιχειρεί να επιβάλει στα Κατεχόμενα η κυβέρνηση Ερντογάν, ο σαφής αντιτουρκικός χαρακτήρας ορισμένων πανό και η βίαιη αντίδραση του εμβρόντητου Τούρκου πρωθυπουργού με επιθέσεις κατά των «αχάριστων» Τουρκοκυπρίων και κατηγορίες ότι μεταβλήθηκαν σε όργανα των Ελληνοκυπρίων(!), συνεχίζει να μαίνεται.

Αναμένεται μάλιστα κλιμάκωσή της ύστερα από ένα δεκαήμερο, καθώς στις 2 Μαρτίου έχει προγραμματιστεί νέο συλλαλητήριο. Στο μεταξύ η Αγκυρα καταβάλλει πυρετώδεις προσπάθειες να αποσυρθούν από τη Συνδικαλιστική Πλατφόρμα που διοργανώνει τη συγκέντρωση οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που ανήκουν στα κύρια τουρκοκυπριακά κόμματα που μέχρι τώρα συνεργάζονταν αρμονικά με τις τουρκικές δυνάμεις κατοχής.

Αιτία η λιτότητα
Οι διαμαρτυρίες των Τουρκοκυπρίων προκλήθηκαν από την απόπειρα της κυβέρνησης Ερντογάν να επιβάλει δραστικές περικοπές στον προϋπολογισμό του τουρκοκυπριακού κατεχόμενου ψευδοκράτους. Ο προϋπολογισμός για το 2011 είναι 2,5 δισ. τουρκικές λίρες (γύρω στο 1,2 δισ. ευρώ) και από αυτά το 1 δισ. λίρες το δίνει η Αγκυρα. Προ μηνών η κυβέρνηση Ερντογάν ανακοίνωσε την πρόθεσή της να περικόψει το ποσό αυτό κατά περίπου 30%!

Οι Τουρκοκύπριοι εξεγέρθηκαν. Υστερα από 37 χρόνια κατοχής έχουν συνηθίσει να ζουν παρασιτικά εις βάρος του τουρκικού προϋπολογισμού, απολαμβάνοντας εισοδημάτων υψηλότατων και φυσικά εντελώς δυσανάλογων προς τις δυνατότητες της τουρκοκυπριακής οικονομίας. Οι κυβερνήσεις της Αγκυρας για πολιτικούς λόγους επιδιώκουν οι μισθοί των Τουρκοκυπρίων να μην είναι εντελώς μηδαμινοί συγκρινόμενοι με τους μισθούς των Ελληνοκυπρίων - ιδίως από τότε που η επικοινωνία των δύο τμημάτων της Κύπρου, των ελεύθερων και των κατεχόμενων περιοχών, έγινε πιο εύκολη και μπόρεσαν πολλοί Τουρκοκύπριοι να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι το βιοτικό επίπεδο των Ελληνοκυπρίων.

Αυτό όμως έχει οδηγήσει στο να είναι οι μισθοί των Τουρκοκυπρίων δημοσίων υπαλλήλων υπερδιπλάσιοι εκείνων των Τούρκων ομολόγων τους, προκαλώντας δικαιολογημένες και κλιμακούμενες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Οι Κεμαλικοί
Στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας των Τουρκοκυπρίων κατά της πολιτικής του Ερντογάν έχουν βάλει το χεράκι τους και οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τούρκου πρωθυπουργού. Από τη φύση του το τουρκοκυπριακό πολιτικό κατεστημένο ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένο με τον τουρκικό στρατό και τους πολιτικούς εκπροσώπους του, τους κεμαλιστές. Ιδίως η τουρκοκυπριακή Δεξιά, από την οποία προέρχεται και ο ηγέτης του ψευδοκράτους Ντερβίς Ερογλου, ουδέποτε τα πήγε καλά με τον Ερντογάν. Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω ήταν το συλλαλητήριο της 28ης Ιανουαρίου να οργανωθεί από 26 τουρκοκυπριακά συνδικάτα, με τη στήριξη όλων των πολιτικών κομμάτων.

Οργή Ερντογάν
Ο παλλαϊκός χαρακτήρας του συλλαλητηρίου επέτρεψε την εμφάνιση και διάφορων αριστερών πολιτικών ομάδων, οι οποίες με τα πανό τους προχώρησαν σε πρωτοφανείς πολιτικές προκλήσεις προς την Αγκυρα, με την ανοχή των τουρκοκυπριακών αρχών. «Αυτή η χώρα είναι δική μας, εμείς θα τη διοικήσουμε», «Αγκυρα, δεν θέλουμε ούτε τα λεφτά σου ούτε το «πακέτο» σου, ούτε τους δημόσιους υπαλλήλους σου», «Αγκυρα, μάζεψε τα χέρια σου από πάνω μας», «Αντε φύγετε από εδώ!», έγραφαν χαρακτηριστικά μερικά μόνο από τα πανό που πανικόβαλαν και εξόργισαν την τουρκική κυβέρνηση. Υπήρχαν μάλιστα και δύο πανό που έφεραν από τη μία πλευρά τη σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας και από την άλλη συνθήματα κατά των μέτρων λιτότητας, της Τουρκίας και του Ερντογάν! Η τουρκοκυπριακή ηγεσία έκανε λόγο για «προβοκάτορες» και «προδότες», αλλά το κακό είχε γίνει.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας στους Τούρκους δημοσιογράφους που τον συνόδευαν σε ταξίδι του στο Κιργιζιστάν, αφού χαρακτήρισε «προβοκατόρικες» και «υποκινούμενες από τους Ελληνοκύπριους» τις διαδηλώσεις των Τουρκοκυπρίων, εξερράγη: «Λένε να φύγει η Τουρκία. Ποιος είσαι, ρε φίλε; Εγώ έχω νεκρούς και τραυματίες στρατιώτες εκεί... Εχω στρατηγικό συμφέρον. Οποιο είναι το στρατηγικό συμφέρον της Ελλάδας στην Κύπρο, το ίδιο έχει και η Τουρκία», δήλωσε οργισμένος, προσθέτοντας ότι η Τουρκία είναι αυτή που συντηρεί οικονομικά το κατοχικό ψευδοκράτος.

Η Αγκυρα απαιτεί
Ο Ερντογάν πήρε τηλέφωνο τον Ερογλου και απαίτησε να προσαγάγει σε δίκη όσους φώναζαν συνθήματα κατά της Τουρκίας, επιδεικνύοντας «μηδενική ανοχή» απέναντί τους. «Η Αγκυρα περιμένει ευαισθησία από τις αρχές της ΤΔΒΚ», δήλωσε ο Ομέρ Τσελίκ, αντιπρόεδρος του κόμματος του Ερντογάν. «Καμία διοίκηση της ΤΔΒΚ δεν μπορεί να παραβλέψει ενέργειες εναντίον της Τουρκικής Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού μας. Αν τις παραβλέψει, αν δεν λάβει μέτρα, αυτό θα σημαίνει ότι τις προστατεύει», πρόσθεσε. Μια μέρα αργότερα ήταν η σειρά του Τούρκου υπουργού Τζεμίλ Τσιτσέκ, αρμόδιου για θέματα Κύπρου να προχωρήσει σε επίθεση εναντίον των Τουρκοκυπρίων ηγετών.

«Οι επικεφαλής της διαδήλωσης σχετίζονται με την ελληνοκυπριακή πλευρά και γνωρίζουμε ότι πριν από τη διαδήλωση συνομίλησαν με αυτή» ισχυρίστηκε και συνέχισε: «Στη διαδήλωση εκείνη δεν υπήρχαν σημαίες της ΤΔΒΚ και της Τουρκίας, αλλά υπήρχε η ελληνοκυπριακή σημαία. Κανείς δεν αντέδρασε. Μεταδόθηκε απευθείας από την επίσημη κρατική τηλεόραση της ΤΔΒΚ. Στη διαδήλωση προσέβαλαν την Τουρκία με χαρακτηρισμούς όπως εισβολέας και εγκληματίας πολέμου. Οι διαδηλωτές είπαν ό,τι ήθελαν, αλλά δεν αντέδρασαν σε αυτό ούτε οι παλιοί ούτε οι νέοι αξιωματούχοι της ΤΔΒΚ... Μας έχει λυπήσει το γεγονός ότι σιώπησαν παλιοί και νέοι αξιωματούχοι της ΤΔΒΚ», τόνισε.

Η πολιτική διάσταση Τούρκων - Τουρκοκυπρίων είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

MAZIKOΣ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ-Μειοψηφία οι Τουρκοκύπριοι!
Το οικονομικό είναι η σοβαρότερη, όχι όμως και η μοναδική αιτία της δυσαρέσκειας των Τουρκοκυπρίων. Το πρόβλημα των Τούρκων εποίκων έχει προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις και ενοχλεί πολλαπλά τους γηγενείς Τουρκοκύπριους.

Οι Τουρκοκύπριοι υπολογίζονται σε περίπου 85.000 άτομα, όταν ο επίσημος πληθυσμός στα Κατεχόμενα ανέρχεται σε 220.000 κατοίκους. Στην πραγματικότητα όμως ο πληθυσμός ανέρχεται σε 250.000 άτομα, σύμφωνα με τους μετριότερους υπολογισμούς, ενώ ακούγονται και γράφονται εξωφρενικά νούμερα από τουρκοκυπριακές πηγές -ότι δηλαδή έχουν ξεπεράσει τις 350.000! Οι Τουρκοκύπριοι δηλαδή αποτελούν μόλις το ένα τρίτο, ίσως και το ένα τέταρτο του πληθυσμού του παράνομου ψευδοκράτους.

Αυτό έχει τουλάχιστον δύο συνέπειες: Πρώτον, οι Τουρκοκύπριοι βλέπουν να μειώνεται δραστικά το πραγματικό ποσό που εισπράττουν αυτοί από την επιχορήγηση της Αγκυρας. Δικαίως διαμαρτύρονται ότι ολοένα και περισσότερο τα χρήματα της Τουρκίας πηγαίνουν για τη συντήρηση των Τούρκων εποίκων και των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στα Κατεχόμενα.

Δεύτερον, η κοσμοσυρροή των εποίκων σταδιακά εκτοπίζει τους Τουρκοκύπριους από τις θέσεις - κλειδιά στην οικονομία του ψευδοκράτους. Τα τελευταία μάλιστα χρόνια υπήρξε ραγδαία επιχειρηματική διείσδυση από την Τουρκία, η οποία όξυνε αυτές τις αντιθέσεις Τουρκοκυπρίων - Τούρκων.

Φτάσαμε στο σημείο ακόμη και ο Σερντάρ Ντενκτάς, ο γιος του Ραούφ Ντενκτάς και αρχηγός δεξιού τουρκοκυπριακού κόμματος, να ζητά να διενεργηθεί απογραφή του πληθυσμού στο ψευδοκράτος και να ληφθούν μέτρα τερματισμού της ανεξέλεγκτης μετακίνησης Τούρκων στην κατεχόμενη Κύπρο.

Αρχίζει η άτυπη τουρκική συγκυριαρχία, ελέω πολιτικής ανεπάρκειας, ηλιθιότητας ή...;

Ολέθριο σφάλμα του Πρωθυπουργού στη Θράκη, ο οποίος στα πλαίσια εκκίνησης της προεκλογικής περιόδου από την πλέον ευαίσθητη περιοχή της χώρας, εξήγγειλε κατά την επίσκεψή του στο ακριτικό Δημάριο της Ξάνθης, ότι οι προφορικές εξετάσεις των οδηγών θα γίνονται πλέον και στην Τουρκική Γλώσσα, ενώ και στα Κέντρα Εξυπηρέτησεις Πολιτών (ΚΕΠ) θα προσληφθούν υπάλληλοι που θα γνωρίζουν Τουρκικά!!!
Κρατικές δηλαδή υπηρεσίες, μέσα στο ελληνικό έδαφος, θα συναλλάσονται με τους Έλληνες πολίτες στην τουρκική γλώσσα και όχι στην μόνη επίσημη μέχρι τώρα ελληνική, αλλάζοντας δεδομένα και ισσορροπίες, προσφέροντας γόνιμο έδαφος στην προπαγάνδα του Προξενείου και της Άγκυρας!
Για πρώτη επίσης φορά, εξαγγέλεται, ότι Κρατικές Εξετάσεις, όπως είναι οι Εξετάσεις Οδήγησης, δεν θα γίνονται στα Ελληνικά, αλλά στα Τουρκικά, που σημαίνει ότι παραβιάζεται η μοναδικότητα της Ελληνικής Γλώσσας, όταν αυτή έχει να κάνει με Έλληνες Πολίτες καιαναγνωρίζεται έτσι και η τουρκική σαν κρατική γλώσσα συναλλαγών, δηλαδή σαν ντε φάκτο επίσημη κρατική γλώσσα, παράλληλη με την Ελληνική!
Το χειρότερο είναι, πως ο Πρωθυπουργός πήγε σε Πομακοχώρι, όχι σε "τουρκοχώρι" και αντί να μιλήσει τους Πομάκους, τους ακραιφνείς, ορεισίβιους Έλληνες της Ροδόπης και την Πομακική Διάλεκτο, εκείνος του μίλησε για την ξένη προς εκείνους Τουρκική Γλώσσα!!!
Την ώρα που καταπιέζονται και τρομοκρατούνται οι Πομάκοι από τους ανθρώπους της Άγκυρας, ο Έλληνας Πρωθυπουργός, πήγε πάνω στα Πομακοχώρια, κρατώντας όχι την "ελληνική σημαία", αλλά την "τουρκική"! Μιλώντας όχι για "Ελλάδα", αλλά για "Τουρκία"!
Σαν να λέει σε Έλληνες Πολίτες, απογόνους των θρυλικών Αγριάνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου"μάθετε Τουρκικά και εμείς εδώ είμαστε, θα διορίζουμε τουρκόγλωσσους να σας καταλαβαίνουν"...
Σαν να τους αναγνωρίζει έτσι πως είναι "Τούρκοι"!!!
Αντί να τους ενθαρρύνει να μάθουν Ελληνικά, αντί να ζεστάνει τις καρδιές τους πως είναι Έλληνες, αντί ζητήσει συγνώμη για τον παραμελισμό των Πομάκων, αντί να ανακοινώσει πως στα σχολεία θα μπει η Πομακική Διάλεκτος και να βγει η αυθαίρετη και ξενική Τουρκική Γλώσσα, εκείνος ενθάρρυνε, έσπρωξε όλη τη Θράκη να μάθει Τουρκικά, μια και αυτά πλέον θα αναγνωρίζονται σε ΚΕΠ και Εξετάσεις Οδήγησης για αρχή...
Όπως λέει και το ρητό "οι μεγάλες ανοησίες, ξεκινούν από πολλές μικρές"...
Και φαίνεται πως έχουν ήδη ξεκινήσει...



Των Michael Hudson και Jeffrey Sommers
για το ιστολόγιο Dissident Voice

"Ακολουθήστε το παράδειγμα της Λετονίας", συνιστούν οι τραπεζίτες και ο οικονομικός τύπος στις κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, και τώρα και της Ισπανίας. "Γιατί δεν κάνετε και εσείς ό,τι έκανε η Λετονία; Να θυσιάσετε τις οικονομίες σας για να αποπληρώσετε τα χρέη που συσσωρεύσατε τις ευφορικές μέρες της χρηματοπιστωτικής φούσκας;" Η απάντηση στο ερώτημά τους είναι απλή: "Δεν μπορούν. Εκτός αν συναινέσουν σε μια οικονομική, δημογραφική και πολιτική κατάρρευση που θα επιδεινώσει την θέση τους ακόμη περισσότερο".

Δεν πάει ούτε χρόνος που οι ιθύνοντες αναγνώρισαν το γεγονός ότι οι δεκαετίες κατά τις οποίες εφαρμόστηκε ο νεοφιλελευθερισμός ευθύνονται για την καταστροφή της οικονομίας των ΗΠΑ και αρκετών ευρωπαϊκών χωρών. Χρόνια ολόκληρα απορρύθμισης, κερδοσκοπίας και έλλειψης επενδύσεων στην πραγματική οικονομία των χωρών αυτών τους άφησαν με μια αυξανόμενη ανισότητα και μικρό δείκτη ζήτησης στην κατανάλωση, με εξαίρεση ο,τιδήποτε χρηματοδοτούνταν καθώς το χρέος αυξανόταν. Και όμως, ο οικονομικός τύπος και οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί πέρασαν στην αντεπίθεση, χρησιμοποιώντας τις "Τίγρεις της Βαλτικής" ως υποδειγματικά πεδία για την αντιμετώπιση των συνεπειών από την εφαρμογή κεϋνσιανών πολιτικών για τις δημόσιες δαπάνες και από το μοντέλο της Κοινωνικής Ευρώπης που οραματίστηκε ο Ζακ Ντελόρ.

Οι αναλυτές θεώρησαν τα αποτελέσματα των εκλογών του Οκτωβρίου στη Λετονία ως δικαίωση της αποτελεσματικότητας της πολιτικής λιτότητας για την επίλυση της οικονομικής κρίσης. Το κοινότυπο σχόλιο, όπως μας παρουσίασε σε πρόσφατο αφιέρωμά του το περιοδικό The Economist, είναι ότι ο ολιγόλογος και έντιμος πρωθυπουργός της Λετονίας, Βάλντις Ντομπρόφκσις, κέρδισε την επανεκλογή του τον Οκτώβριο, παρόλο που είχε επιβάλει τα σκληρότερα φορολογικά μέτρα και μέτρα λιτότητας που εγκρίθηκαν ποτέ σε καιρό ειρήνης στη χώρα αυτή, διότι το "ώριμο" εκλογικό σώμα συνειδητοποίησε ότι ήταν απαραίτητα, "αγνοώντας τη συμβατική σοφία" και στηρίζοντας με την ψήφο τους μια κυβέρνηση λιτότητας.

Η Wall Street Journal, για παράδειγμα, έχει δημοσιεύσει αρκετά άρθρα που προωθούν αυτή την άποψη. Πρόσφατα, ο Τσαρλς Ντόξμπερι υποστήριξε την εσωτερική υποτίμηση της Λετονίας και τη στρατηγική λιτότητας ως το ιδανικό μοντέλο που θα πρέπει να εφαρμόσουν όσες χώρες της Ευρώπης ενδέχεται να αντιμετωπίσουν παρόμοια κρίση στο μέλλον. Η άποψη που προβάλλεται συνήθως είναι ότι η ελεύθερη πτώση της οικονομίας της Λετονίας (η πιο μεγάλη που παρατηρήθηκε παγκόσμια από την κρίση του 2008 και μετά) έχει επιτέλους ανακοπεί, και ότι η ανάκαμψη, αν και προς το παρόν εύθραυστη και μικρή, βρίσκεται σε εξέλιξη.

Η άποψη αυτή βρίσκει σύμφωνους και τους τραπεζίτες, που αποζητούν να αποτρέψουν την χρεωκοπία λόγω ιδιωτικού και δημόσιου χρέους, ευελπιστώντας ότι η πολιτική λιτότητας μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική ανάκαμψη. Αλλά, δυστυχώς, το μοντέλο της Λετονίας δεν είναι δυνατόν να αναπαραχθεί. Η Λετονία δεν διαθέτει εργατικό κίνημα, και έχει ελάχιστη πείρα στον ακτιβισμό, ο οποίος στην χώρα αυτή συνίσταται αποκλειστικά σε διεκδικήσεις εθνοτικών ομάδων. Είναι επίσης σημαντικό να λάβουμε υπ' όψιν ότι, σε αντίθεση με τις απόψεις που μας διοχετεύει ο τύπος, οι πολιτικές λιτότητας στην Λετονία δεν είναι καθόλου δημοφιλείς. Ο προεκλογικός αγώνας των κομμάτων εστίασε σε εθνικά ζητήματα και όχι στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την οικονομική πολιτική. Οι Λετονοί - που απαρτίζουν την πλειοψηφία των πολιτών - ψήφισαν υπέρ των "εθνικών" κομμάτων της Λετονίας (κυρίως νεοφιλελεύθερων), ενώ η διόλου ευκαταφρόνητη μειοψηφία του 30%, που αποτελεί τον ρωσόφωνο πληθυσμό, ψήφισε, σε ανάλογο πνεύμα, υπέρ του δικού της κόμματος, που κλίνει προς την κεϋνσιανή φιλοσοφία.

Είκοσι χρόνια μετά την ανεξαρτησία της χώρας, οι επιπτώσεις του μεταναστευτικού ρεύματος από την Ρωσία προς τη Λετονία επί σοβιετικής εποχής ακόμη καθορίζουν την πρόθεση ψήφου. Επομένως, εάν άλλες οικονομίες δεν διαθέτουν παρόμοια πρότυπα εθνοτικής διαίρεσης ως παράγοντες αντιπερισπασμού και απροσανατολισμού της κοινής γνώμης, τότε οι πολιτικοί ηγέτες που επιδιώκουν μια πολιτική λιτότητας παρόμοιου τύπου με της Λετονίας θα είναι καταδικασμένοι σε εκλογική ήττα.

Ενώ η οικονομική κρίση ήταν αρκετά βαθιά ώστε να βγάλει ακόμη και τον αποπολιτικοποιημένο πληθυσμό της Λετονίας στον δρόμο τον χειμώνα του 2009, αμέσως μετά, οι περισσότεροι Λετονοί επέλεξαν τον δρόμο της μικρότερης δυνατής αντίστασης: πήραν απλά τον δρόμο της μετανάστευσης. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας δημιούργησε δημογραφικές απώλειες που υπερβαίνουν τις απελάσεις του Στάλιν στη δεκαετία του 1940 - αν και χωρίς τις ανθρώπινες απώλειες που προκάλεσαν οι τελευταίες. Καθώς οι περικοπές της κυβέρνησης στην εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη και άλλες βασικές κοινωνικές υποδομές απειλούν να υπονομεύσουν τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη, οι νέοι της χώρας επιλέγουν να μεταναστεύουν παρά να υποφέρουν σε μια οικονομία που δεν τους παρέχει θέσεις εργασίας. Ως αποτέλεσμα, πάνω από 12% του συνολικού πληθυσμού, καθώς και ένα πολύ μεγαλύτερο ποσοστό του εργατικού δυναμικού της χώρας, εργάζεται σήμερα στο εξωτερικό.

Επιπλέον, τα παιδιά (όσα λίγα υπάρχουν, αφού οι γάμοι και οι γεννήσεις συνεχώς μειώνονται) έχουν μείνει πίσω στην πατρίδα τους ορφανά, με αποτέλεσμα οι δημογράφοι να αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να επιβιώσει η μικρή αυτή χώρα. Έτσι, αν δεν βρεθούν άλλες καταρρακωμένες οικονομίες στην Ευρώπη, με πληθυσμούς που υπερβαίνουν κατά πολύ τα 2,3 εκατομμύρια της Λετονίας, που να μπορούν να βρουν ξένες αγορές εργασίας να δεχθούν τους άνεργους που προέκυψαν λόγω των νέων δημοσιονομικών λιτότητας, αυτή η εναλλακτική λύση για έξοδο από την κρίση δεν θα είναι πλέον διαθέσιμη.

Ο προβλεπόμενος δείκτης ανάπτυξης της Λετονίας για το 2011 (3,3 %) αναφέρεται ως άλλη μια απόδειξη της επιτυχίας αυτού του μοντέλου λιτότητας, αφού έχει σταθεροποιηθεί η κρίση χρέους και το χρόνιο εμπορικό έλλειμμα μέσω ενυπόθηκων δανείων σε ξένο νόμισμα. Αν λάβουμε υπ' όψιν την πτώση του ΑΕΠ κατά 25% κατά τη διάρκεια της κρίσης, θα χρειαστεί μια δεκαετία για να αποκατασταθεί το ποσοστό ανάπτυξης ώστε να επανέλθει στα μεγέθη που βρίσκονταν το 2007 η οικονομία της Λετονίας. Και διερωτώμαστε: Είναι, άραγε, μια τέτοια "αναμέτρηση με τον Χάρο" αρκετά ελκυστικό πρότυπο για άλλα κράτη μέλη της ΕΕ που διέρχονται περίοδο οικονομικής κρίσης;

Και όμως, παρά τις καταστροφικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της, η "νεοφιλελεύθερη" τραυματική εμπειρία της Λετονίας δεν παύει να εξιδανικεύεται από τον οικονομικό τύπο και τους νεοφιλελεύθερους πολιτικούς, που επιδιώκουν να εφαρμόσουν πολιτικές λιτότητας στις δικές τους οικονομίες. Πριν από την παγκόσμια κρίση του 2008, οι "Τίγρεις της Βαλτικής" αποθεώνονταν ως η εμπροσθοφυλακή των οικονομιών ελεύθερης αγοράς της "Νέας Ευρώπης". Οι επικριτές αυτού του οικονομικού "θαύματος", που χτίστηκε με δάνεια σε ξένο νόμισμα, που ουσιαστικά χρηματοδοτούσαν την οικοδομική κερδοσκοπία και τις εξαγορές που έγιναν με κέρδη από ιδιωτικοποιήσεις, είχαν απορριφθεί ως αντιδραστικοί. Χωρίς να χάσουν καιρό, οι επικριτές των επικριτών διαφήμισαν την πολιτική λιτότητας που ακόμη εφαρμόζεται στην Λετονία ως πρότυπο για άλλα κράτη.

Η εναλλακτική λύση που επιλέχθηκε στην περίπτωση της Λετονίας εξυπηρετεί διάφορους στόχους. Πρώτον, τα παπαγαλάκια του οικονομικού τύπου, που μπορούν να πουλούν το παραμύθι που προπαγανδίζει την αναδιάρθρωση και την αντίληψη ότι η λιτότητα φέρνει ευημερία. Δεύτερον, την Κεντρική Τράπεζα της Λετονίας (για τις νεοφιλελεύθερες απαιτήσεις της οποίας ακόμη και το ΔΝΤ έχει εκφράσει ανησυχίες), που θέλει να κάνει μια κούρσα νίκης, αποποιούμενη τις ευθύνες για πολιτικές που προκάλεσαν τεράστια δεινά στον λαό της Λετονίας. Και τρίτον, τους νεοφιλελεύθερους της Ουάσιγκτον και της ΕΕ, που επιθυμούν να δουν και άλλες χώρες να υιοθετούν την λετονική εκδοχή του κινέζικου αποικιοκρατικού μοντέλου της "ανοιχτής πόρτας" σε συνδυασμό με ένα εξαθλιωτικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας. Η στάση ανοχής στην οικονομική διείσδυση είναι ο πυλώνας αυτού του μοντέλου, και οι χώρες της Βαλτικής προσφέρονται για τέτοιες "παρτίδες τζόγου", μιας και έχουν "ρέντα", ανεξάρτητα από το αν και κατά πόσο οι οικονομικές πολιτικές τους εξυπηρετούν τις ανάγκες των λαών τους.

Δεδομένης της γεωγραφικής εγγύτητας της Λετονίας με την Λευκορωσία, ίσως να είναι διαφωτιστική μια σύγκριση των τρόπων με τους οποίους οι νεοφιλελεύθεροι έχουν αξιολογήσει τις ίδιες τις οικονομίες τους. Το 2008 και 2009, η Λετονία υπέστη την μεγαλύτερη οικονομική κατάρρευση που γνώρισε ποτέ ευρωπαϊκή χώρα, με συνεχιζόμενους διψήφιους δείκτες ανεργίας. Η οικονομία της δεν θα παρουσιάσει καθόλου αυξητικές τάσεις πριν κλείσει το τρέχον έτος (2011), και η μέτρια ανάπτυξή της πιθανόν να εξακολουθήσει να συνοδεύεται από διψήφιους δείκτες ανεργίας. Ένα τεράστιο τμήμα του πληθυσμού της έχει εγκαταλείψει τη χώρα, αφήνοντας πολλά παιδιά είτε με συγγενείς είτε μόνα τους, να βιοπαλεύουν. Η γειτονική Λευκορωσία, αντίθετα, η οποία διαθέτει κάποια από τα γεωγραφικά πλεονεκτήματα της Λετονίας (λιμάνια και ακτές), έχει κατά κεφαλήν ΑΕΠ που δεν υστερεί κατά πολύ της Λετονίας. Η Λευκορωσία είχε σημειώσει ένα διψήφιο δείκτη ανάπτυξης πριν από την κρίση και διατήρησε την οικονομία της σε ικανοποιητικούς αυξητικούς ρυθμούς κατά τη διάρκεια της κρίσης, αντί να καταρρεύσει από ένα 25% που μάστιζε την περίοδο εκείνη την Λετονία. Επίσης, στην Λευκορωσία ο συντελεστής GΙΝΙ (ή συντελεστής ανισότητας) κυμαίνεται στα ίδια περίπου επίπεδα με της Σουηδίας, ενώ στην Λετονία ο ίδιος δείκτης πλησιάζει περισσότερο τα αυξανόμενα επίπεδα ανισότητας που χαρακτηρίζουν σήμερα τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ωστόσο, η νεοφιλελεύθερη Λετονία έχει χαρακτηριστεί ως επιτυχημένο μοντέλο, ενώ αντίθετα η Λευκορωσία ως αποτυχία. Το "World Factbook" της CIA υπενθυμίζει στους αναγνώστες του ότι οι οικονομικές επιδόσεις της Λευκορωσίας σημειώθηκαν "παρά την τροχοπέδη μια ανευέλικτης και κεντρικά κατευθυνόμενης οικονομικής πολιτικής". Αυτός είναι ο συνήθης χαρακτηρισμός που αποδίδεται στην Λευκορωσία. Αλλά οφείλει κανείς να διερωτηθεί σε ποιο βαθμό η επιτυχία της αυτή αντανακλά τον κεντρικό σχεδιασμό της. Η Λετονία έχει παράσχει περισσότερες πολιτικές ελευθερίες προς τους διαφωνούντες, αλλά η Λευκορωσία έχει τελικά μικρότερη οικονομική ανισότητα και εξωτερικό χρέος.

Από ιστορική άποψη, δεν υπήρξε ποτέ οικονομία που να μην ήταν ουσιαστικά μικτή. Εμείς δεν υπεραμυνόμαστε του συντρόφου Λουκασένκο και της πολιτικής της καταστολής που εφαρμόζεται στη Λευκορωσία. Εμείς απλά δεν πρόκειται να πάμε στο αντίθετο άκρο, δηλαδή να χαιρετίσουμε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της Λετονίας. Μπορεί κανείς να προσάψει διάφορα αρνητικά στοιχεία στο πολιτικό σύστημα της Λευκορωσίας, χωρίς να αναγνωρίσει απαραίτητα την κοινοβουλευτική ολιγαρχία που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής ζωής της Λετονίας. Ωστόσο, είτε δείχνουν απώλειες είτε νίκες τα δύο οικονομικά συστήματα, για τον Δυτικό τύπο και στους πανεπιστημιακούς κύκλους, η Λετονία και οι άλλες πεινασμένες "Τίγρεις της Βαλτικής" θα παραμένουν έτσι και αλλιώς οι νικητές, ενώ η Λευκορωσία πάντα θα ανακηρύσσεται ο χαμένος στις οικονομικές επιδόσεις, ανεξάρτητα από τα όποια επιτεύγματά της. Και να ψάξετε, δεν πρόκειται να βρείτε μια ορθολογιστική θεώρηση των δύο οικονομιών που να εξετάζει αντικειμενικά σε ποιούς τομείς σημειώνουν επιτυχία και πού παρατηρούνται ελλείψεις (ακόμη και σε πίνακες ανά τομέα) και που να αναζητεί διδάγματα που ενδέχεται να προκύψουν από μια τέτοια έρευνα. Διότι στη συγκεκριμένη περίπτωση οι οικονομικές συγκρίσεις γίνονται με καθαρά πολιτικά κριτήρια.

Πρόθεσή μας δεν είναι να ρίξουμε ευθύνες στον λαό της Λετονίας για το σκληρό νεοφιλελεύθερο πείραμα στο οποίο έχει υποβληθεί, ή να αμφισβητήσουμε την παγκόσμια κοινότητα των υπεύθυνων χάραξης πολιτικής, διανοούμενων και κάποιων μελών της ελίτ της Λετονίας που εξακολουθούν να εμμένουν στην εφαρμογή αυτής της αποτυχημένης πολιτικής ή ακόμη και την συνιστούν σε άλλες χώρες ως πορεία ανάπτυξης και όχι ως οικονομική και δημογραφική αυτοκτονία. Ο λαός της Λετονίας υπέστη μεγάλα δεινά κατά τους δύο Παγκοσμιους Πολέμους και δύο περιόδους κατοχής, τους οποίους ακολούθησε ο νεοφιλελευθερισμός, που διέλυσε την βιομηχανία της και την βύθισε όλο και πιο βαθιά στο χρέος - και μάλιστα χρέος σε ξένο νόμισμα - από τότε που ανεξαρτητοποιήθηκε, το 1991. Ο νεοφιλελευθερισμός έχει συμβάλει σε μια φτώχεια τόσο βαθιά ώστε να προκαλέσει μια βιβλικών διαστάσεων έξοδο από τη χώρα. Ο χαρακτηρισμός αυτής της τραγωδίας ως "θετικό οικονομικό βήμα" και "νίκη της οικονομικής λογικής" θυμίζει τον χαρακτηρισμό που έδωσε ο Τάκιτος στις στρατιωτικές νίκες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, μέσα από τα λόγια του Κέλτη φύλαρχου Κάλγακου, πριν από τη μάχη του Όρους Γκραούπιους: "Κατασκευάζουν μια έρημο και την αποκαλούν ειρήνη".

Στα αρκετά χρόνια που και οι δύο επισκεπτόμαστε την Λετονία, έχουμε δει έναν εργατικό και πολυτάλαντο λαό, με πολλούς πολίτες που διαθέτουν ακεραιότητα χαρακτήρα, παρά το γεγονός ότι η χώρα τους είναι βυθισμένη στη διαφθορά. Στόχος μας, με αυτό το άρθρο, είναι να εξηγήσουμε γιατί το αποτυχημένο "μοντέλο της Λετονίας" πρέπει να θεωρηθεί ως παράδειγμα προς αποφυγή για άλλες χώρες, και όχι ως μια πολιτική που θα πρέπει να επιβληθεί στην δύσμοιρη Ιρλανδία, ή την Ελλάδα, ή άλλες ευρωπαϊκές χώρες στο μέλλον. Στην πραγματικότητα, έχουμε και οι δύο εργαστεί για να ενθαρρύνουμε μια ανατροπή της πολιτικής κατάστασης στην Λετονία. Άλλωστε, αυτό που στις μέρες μας διακυβεύεται είναι το μέλλον της ευρωπαϊκής κοινωνικής δημοκρατίας και η συνέχιση της ειρήνης σε μια ήπειρο που, επί μια χιλιετία πριν από τη δεκαετία του 1950, μαστίζονταν αδιάκοπα από πολέμους.

Το πρόβλημα είναι ότι οι οικονομικές δυσκολίες της Ευρώπης δεν είναι ριζωμένες μόνο στην ασυδοσία, όπως γενικά ισχυρίζονται οι δημοσιογράφοι και πολλοί πολιτικοί. Το χρέος είναι αποτέλεσμα ρηγμάτων στην διαρθρωτική δημοσιονομία, την οικονομία και την φορολογική πολιτική, ρηγμάτων που αποτέλεσαν μέρος του σχεδιασμού της μετασοβιετικής Ευρώπης. Με λίγα λόγια, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ανέπτυξε ποτέ βιώσιμους μηχανισμούς για τη μεταφορά κεφαλαίων από τις πλουσιότερες οικονομίες της στις φτωχότερες χώρες, και ιδιαίτερα στην ακριτική περιφέρεια.

Το οικονομικό μοντέλο Μπρέτον Γουντς, που εμφανίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν μια απόπειρα για ένα πιο λειτουργικό σύστημα δανειοδότησης για την ανοικοδόμηση των ισοπεδωμένων ευρωπαϊκών χωρών, που προέβλεπε μεταφορές κεφαλαίων μεταξύ της εξαθλιωμένης από τον πόλεμο Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. To Σχέδιο Μάρσαλ, συνοδευόμενο από τον έλεγχο των κεφαλαίων και των δημοσίων επενδύσεων για την ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης και της νομισματικής ανεξαρτησίας, επέτρεψε στις εθνικές οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης να κάνουν εισαγωγές από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με παράλληλη αξιοποίηση της δικής τους εξαγωγικής ικανότητας και βελτίωση του βιοτικού επιπέδου τους. Το σύστημα αυτό δεν ήταν τέλειο, αλλά η επιθυμία των Δυτικοευρωπαίων να αποφύγουν την ύφεση και τον πόλεμο που σημάδεψε το πρώτο μισό του αιώνα (και τις κλιμακούμενες ανησυχίες για τον Ψυχρό Πόλεμο) είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη των οικονομιών της Δυτικής Ευρώπης και την προετοιμασία του εδάφους για την "Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση".

Η μεταψυχροπολεμική περίοδος, που άρχισε το 1991, αντανακλά παρόμοια πρότυπα υπανάπτυξης ως αποτέλεσμα των σχέσεων μεταξύ των πλουσίων χωρών της Δυτικής Ευρώπης και των φτωχότερων της Ανατολικής και της Νότιας Ευρώπης. Σε αντίθεση με ό, τι έγινε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν τέθηκαν σε εφαρμογή οι απαραίτητες δομές για να καταστούν οι οικονομίες των δεύτερων αύταρκεις. Ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε στο εξωτερικό χρέος των χωρών αυτών, κυρίως μέσω ενυπόθηκων δανείων, χωρίς να υπάρχει μέριμνα για την εξεύρεση των μέσων για την αποπληρωμή τους.

Σήμερα, τα πλουσιότερα κράτη της ΕΕ έχουν μετατραπεί σε κατασκευαστές κέρδους "προστιθέμενης αξίας". Η επέκταση της ΕΕ πριν από είκοσι χρόνια χαρακτηρίστηκε από: (1) την άνοδο των εξαγωγών και των τραπεζικών δανείων από τα κράτη αυτά προς τις χώρες που σήμερα αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση και (2) την άνοδο των επιπέδων του χρέους, λόγω των ιδιωτικοποιήσεων δημοσίων οργανισμών, χωρίς την επιβολή προοδευτικής φορολογίας εισοδήματος, αλλά με επιβολή ελάχιστου φόρου ακίνητης περιουσίας, πράγμα που συνέβαλε σημαντικά στο να παρατηρούνται τοπικές "φούσκες" στον χώρο της αγοράς ακινήτων. Οι χώρες της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης έχουν χρηματοδοτήσει τα εμπορικά ελλείμματά τους κατά την τελευταία δεκαετία κυρίως μέσω δανείων από σουηδικές, αυστριακές και άλλες τράπεζες, δανείων έναντι ακινήτων και έργων υποδομών, που πωλήθηκαν και μεταπωλήθηκαν, οδηγώντας σε μια αύξηση της μόχλευσης του χρέους. Επομένως, δεν έχει εξασφαλιστεί ένας τρόπος αποπληρωμής του χρέους, αλλά αντίθετα παρατηρείται μια διαρκώς διογκούμενη "φούσκα" στην αγορά ακινήτων, που διαιωνίζει τον εξωτερικό δανεισμό προκειμένου να καλυφθούν τα κενά από τα χρόνια εμπορικά ελλείμματα και την φυγή των κεφαλαίων.

Τα κράτη της Βαλτικής έχουν τελικά μετριάσει τα χρέη τους, όχι μέσω μιας αύξησης στην παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών, αλλά μέσω της εξαθλίωσης των λαών τους. Οι νεοφιλελεύθεροι σχεδιαστές αυτών των πολιτικών έχουν μειώσει τους δείκτες κατανάλωσης, όχι για να δημιουργηθούν κεφάλαια για επενδύσεις, αλλά για να αποπληρώσουν τα χρέη τους προς τις τράπεζες. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο επέλεξαν να προσαρμοστούν στην παύση των εισροών κεφαλαίων από ξένες τράπεζες, τώρα που η φούσκα στην αγορά ακινήτων έχει στερέψει (η ίδια φούσκα που είχε επικροτηθεί όταν η αγορά ακινήτων έκανε τις τράπεζες πλουσιότερες). Οι τραπεζίτες και ο οικονομικός τύπος ισχυρίζονται ότι το πρόγραμμα λιτότητας που θα ξεπληρώσει τα χρέη τις τράπεζες είναι η μόνη σωστή πορεία, δίχως να παραδέχονται ότι βυθίζει την χώρα σε ένα βούρκο από χρέη προς δανειστές που δεν νοιάζονται πολύ για τον τρόπο με τον οποίο θα αποπληρωθούν τα δάνεια - με συρρίκνωση της οικονομίας, μετανάστευση ή με αυξανόμενες πιέσεις εις βάρος των εργαζομένων.

Η φορολογικές επιβαρύνσεις σήμερα πέφτουν όλο και περισσότερο στους ώμους των εργαζομένων, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό, τι στη Δυτική Ευρώπη πριν από εξήντα χρόνια, κατά την περίοδο της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης. Σήμερα οι συναλλαγές βάσει "εμπιστευτικών πληροφοριών" και η χρηματιστηριακή απάτη είναι ευρέως διαδεδομένες. Επίσης, το χρέος για τους "συμβαλλόμενους" ήταν τότε εξασφαλισμένο με εισόδημα στα δικά τους νομίσματα. Τότε οι τράπεζες απλώς δάνειζαν έναντι ακινήτων και δημόσιων υποδομών που υπήρχαν ήδη και όχι έναντι κεφαλαίων για την αύξηση της παραγωγής και πραγματικές επενδύσεις. Σε αντίθεση με τα δάνεια από μία κυβέρνηση σε άλλη, που προέβλεπε το Σχέδιο Μάρσαλ, η εστίαση της ΕΚΤ στην τραπεζική δανειοδότηση απλά προκάλεσε μια φούσκα στην αγορά ακινήτων. Έτσι τα χρέη τους αυξήθηκαν χωρίς να αυξηθεί η προσοδοφόρα ικανότητά τους σε ξένο συνάλλαγμα. Έτσι, ήταν αναπόφευκτο να καταρρεύσει αυτός ο πύργος από τραπουλόχαρτα.

Όταν θεμελιώθηκαν οι οικονομικές σχέσεις μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, η θεωρία του εμπορίου της ελεύθερης αγοράς έπαιρνε για δεδομένο ότι οι άμεσες επενδύσεις και ο τραπεζικός δανεισμός θα εξασφάλιζαν το απαιτούμενο κεφάλαιο ώστε να βοηθηθούν οι φτωχότερες περιφέρειες της Ευρώπης να καλύψουν τη διαφορά. Η υπόθεση αυτή αποδείχθηκε ατυχής. Οι τράπεζες δάνειζαν έναντι ακινήτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων που υπήρχαν ήδη, διογκώνοντας τις τιμές τους με την πίστωση. Ακριβώς αυτό το "χρέος λόγω χρέους" και τα άλλα σχετικά επακόλουθα της στενόμυαλης αυτής οικονομικής φιλοσοφίας θα πρέπει να είναι σήμερα το ζητούμενο.

Οι ρυθμίσεις αυτές εξυπηρέτησαν τους κυριότερους εξαγωγείς της ΕΕ, αλλά δεν ανέπτυξαν μια σταθερότητα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που να βασίζεται σε μια πιο ευρεία οικονομική ανάπτυξη. Χωρίς την διαφαινόμενη απειλή πολέμου ή την πολιτική απειλή από τη Ρωσία, οι πλουσιότερες χώρες της Ευρώπης άσκησαν πιέσεις για απελευθέρωση του εμπορίου και μια σειρά ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες επιτάχυναν την αποβιομηχάνιση του πρώην σοβιετικού μπλοκ. Στη συνέχεια, τα κράτη-μέλη της Νότιας Ευρώπης έγιναν δεκτά στην ευρωζώνη, η οποία διέθετε ένα ισχυρό νόμισμα και αυστηρά όρια στις κρατικές δαπάνες, πράγμα που εμπόδισε τις χώρες αυτές να αναπτύξουν τις βιομηχανίες τους με τον τρόπο που είχαν κάποτε την ευκαιρία να το πράξουν η Δυτική Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Η κατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε να διαρκέσει πολύ, αφού οι Ανατολικές χώρες "ανακατασκευάστηκαν" με τέτοιο τρόπο ώστε να εξαρτώνται από τις εισαγωγές και να είναι οικονομικά εξαρτώμενες από τη Δύση. Έγιναν περισσότερο αποικίες παρά εταίροι. Και όπως σε όλες τις αποικιακές περιοχές, η ένταξη στη Δύση έγινε ταυτόσημη με τη φυγή κεφαλαίων, καθώς η δημόσια περιουσία πωλούνταν με πίστωση και τα όποια έσοδα μεταφέρονταν έξω από τα κλεπτοκρατικά και ολιγαρχικά καθεστώτα των χωρών της μετασοβιετικής και της Νότιας Ευρώπης. Το συνάλλαγμα για την αποπληρωμή δανείων στις τράπεζες ερχόταν με την μορφή άλλων δανείων, που οδηγούσαν σε περαιτέρω "φούσκες" - ο κλασικός ορισμός του συστήματος Ponzi. (Το σύστημα Ponzi είναι ένα παράνομο επενδυτικό σχήμα που περιλαμβάνει την πληρωμή απόδοσης σε επενδυτές από τα χρήματα που πληρώνονται από μεταγενέστερους επενδυτές, αντί από τα καθαρά κέρδη που συγκεντρώνονται από πραγματικές πωλήσεις. Η λέξη Ponzi προέρχεται από τον Charles Ponzi που έκανε γνωστά αυτού του τύπου τα συστήματα.) Στην περίπτωση αυτή, οι ευρωπαϊκές τράπεζες έπαιξαν το ρόλο των νεοεισερχομένων στο σύστημα, οργανώνοντας τις μετασοβιετικές οικονομίες. Η όλη διαδικασία έμοιαζε με την αποστολή ενός μηνύματος με πολλαπλούς παραλήπτες που καλούνταν με τη σειρά τους να το προωθήσουν σε άλλους, και παρείχαν τα χρήματα ώστε να διατηρηθεί η συνεχιζόμενη αυξητική τάση.

Το πρόβλημα ήταν ότι η πίστωση παρατάθηκε όσο χρειάστηκε για να ανατροφοδήσει την αγορά ακινήτων και να χρηματοδοτήσει την εξαγωγή εμπορευμάτων από την εξαρτώμενη από τις εξαγωγές Δυτική Ευρώπη (με τα πλεονάσματα στις καλλιέργειές της λόγω της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής της ΕΕ) στην αποβιομηχανοποιημένη και γεωπονικά καθυστερημένη Νότια και Ανατολική Ευρώπη. Η πυραμίδα του διευρυνόμενου χρέους αναγκαστικά κατέρρευσε, αφού δεν τέθηκε σε εφαρμογή κάποιο αποτελεσματικό σύστημα αποπληρωμής του.

Υπήρχε μια αόριστη ελπίδα ότι θα γινόταν τελικά μια ευθυγράμμιση στα επίπεδα της οικονομικής ανάπτυξης σε ολόκληρη την ΕΕ, με το μάταιο σκεπτικό ότι ο τραπεζικός δανεισμός και οι εξαγορές από ξένους επενδυτές θα οδηγούσαν σε μεγαλύτερη ομοιογένεια και όχι σε οικονομική πόλωση. Το πρόβλημα ήταν ότι η ΕΕ αντιμετώπιζε τα νέα μέλη της ως αγορές για τις υπάρχουσες τράπεζες και για τους εξαγωγείς (αλλά και ως χωματερές για τα γεωργικά πλεονάσματα της), αντί να βοηθά αυτά τα νέα μέλη να γίνουν οικονομικά αυτάρκη και να οργανώσουν δικά τους βιώσιμα εθνικά χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Δεδομένων των περιορισμών που επιβάλλει το ευρώ στα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, είναι ευνόητοι οι λόγοι για τους οποίους οι χώρες-δανειστές και οι τράπεζες της ΕΕ θέλουν να επιλυθεί αυτή η κρίση με "εσωτερική υποτίμηση": Η αποπληρωμή του χρέους πραγματοποιείται με μείωση των μισθών, των δημοσίων δαπανών και του βιοτικού επιπέδου. Πρόκειται για το παλιό δόγμα λιτότητας του ΔΝΤ που απέτυχε στον Τρίτο Κόσμο και όλα δείχνουν ότι θα επαναληφθεί στην ΕΕ χωρίς καμμία παραλλαγή. Η πολιτική της ΕΕ φαίνεται να συνίσταται στην επιλογή της διάσωσης των τραπεζών από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, που καλούνται να πληρώσουν για πολλές παλιές αμαρτίες, για να μην οδηγηθούν στην πτώχευση οι ίδιες οι τράπεζες.

Έχουν, άραγε, συνειδητοποιήσει η Ελλάδα και η Ιρλανδία, και από τώρα και στο εξής ίσως και η Ισπανία και η Πορτογαλία, ακριβώς τι μοντέλο τους ζητείται να μιμηθούν; Όλα δείχνουν πως η μόνη πολιτική που διαθέτει η ΕΕ είναι αυτή που απαιτεί από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους να διασώσουν τις τράπεζες αντι να πληρώσουν οι τελευταίες για τις παλιές τους ατασθαλίες και να οδηγηθούν σε πτώχευση. Πόσο από το "φάρμακο" που υποχρεώθηκε να πάρει η Λετονία μπορούν να αντέξουν οι χώρες αυτές; Και όταν οι οικονομίες τους συρρικνωθούν και ο δείκτης ανεργίας χτυπήσει κόκκινο, πού θα μεταναστεύσουν οι εργαζόμενοί τους;

Χωρίς δημόσιες επενδύσεις, πώς θα μπορέσουν οι χώρες αυτές να γίνουν ανταγωνιστικές; Η παραδοσιακή οδός υπαγορεύει την παροχή δημόσιων υποδομών σε τιμές κόστους ή με την μορφή επιδοτήσεων από μικτές οικονομίες. Αλλά εάν οι κυβερνήσεις συνεχίσουν την "πορεία εξόδου τους από το χρέος", όπως οι ίδιες την αποκαλούν, ξεπουλώντας αυτές τις υποδομές σε αγοραστές (με πίστωση της οποίας τα επιτόκια εκπίπτουν του φόρου) και οι αγοραστές αυτοί χτίζουν σταθμούς διοδίων για να χαρατσώνουν τους πολίτες, οι οικονομίες αυτές θα συρρικνωθούν ακόμη πιο γρήγορα και θα αδυνατούν όλο και περισσότερο να αποπληρώσουν τις οφειλές τους. Και τότε θα δούμε τις "καθυστερήσεις" να κλιμακώνονται σε μια γραφική καμπύλη ανατοκισμού.

Είναι προφανές ότι οι χώρες-δανειστές και οι τράπεζες της ΕΕ προσπαθούν να επιλύσουν την κρίση με τον λιγότερο δαπανηρό τρόπο. Η καλύτερη ελπίδα, ισχυρίζονται, δεδομένης της αδυναμίας που έχουν οι χώρες που πλήττονται από την κρίση να κάνουν υποτίμιση στο νόμισμά τους, είναι η "εσωτερική υποτίμηση" (δηλαδή η λιτότητα), σύμφωνα με το πρότυπο της Λετονίας, ώστε τραπεζίτες και ομολογιούχοι να πληρωθούν μέσω δανείων από την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Το πρόβλημα είναι η λιτότητα που επιβάλλεται λόγω των επιπέδων του χρέους. Αν οι μισθοί (και ως εκ τούτου, οι τιμές) πέσουν, το βάρος του χρέους, που ήδη έχει αγγίξει ιστορικά ρεκόρ, θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο. Είναι ακριβώς αυτό που συνέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν το επίπεδο των τιμών έπεσε για να "αποκατασταθεί" ο χρυσός στην τιμή του κατά την προεμφυλιακή περίοδο, πριν κάνει την εμφάνισή του το δολάριο όπως το ξέρουμε. Ο υποψήφιος για την προεδρία Ουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν επέκρινε την θυσία της εργατικής τάξης και την "σταύρωσή της πάνω στον σταυρό του χρυσού", όπως δήλωσε χαρακτηριστικά το 1896. Πρόκειται για το ίδιο πρόβλημα που αντιμετώπισε η Αγγλία μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Γάνδης με την λήξη των Ναπολεόντειων πολέμων το 1815. Εκτός από τη δυστυχία και τα ανθρώπινα δράματα πολλαπλασιάζονται στην πορεία, η πολιτική δημοσιονομικής και μισθολογικής λιτότητας είναι οικονομικά αυτοκαταστροφική. Θα δημιουργήσει ένα φαύλο κύκλο ζήτησης και θα καταβαραθρώσει τις οικονομίες της ΕΕ, οδηγώντας τες σε παρατεταμένη ύφεση.

Το βασικό πρόβλημα είναι κατά πόσο είναι επιθυμητό για τις οικονομίες να θυσιάσουν την ανάπτυξή τους και να επιβάλλουν την ύφεση, χαμηλώνοντας το βιοτικό επίπεδο, προς όφελος των δανειστών τους. Σπάνια στην ιστορία έχει παρατηρηθεί κάτι παρόμοιο, με εξαίρεση ίσως κάποιες φάσεις της ιστορίας κατά τις οποίες υπήρξε μια εντατικοποίηση του ταξικού πολέμου. Τι θα κάνουν, λοιπόν, οι Λετονοί, οι Έλληνες, οι Ιρλανδοί, οι Ισπανοί και άλλοι Ευρωπαίοι, όταν η εργατική τους τάξη "σταυρωθεί" από την "εσωτερική υποτίμηση" και διοχετευθεί η αγοραστική τους δύναμη στην πληρωμή ξένων δανειστών;

Αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι ένα "κουμπί επαναφοράς" για την οικονομική και δημοσιονομική φιλοσοφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο τρόπος με τον οποίο θα διαχειριστεί η Ευρώπη την κρίση αυτή ίσως να προσδιορίσει εάν η ιστορία της θα ακολουθήσει την ειρηνική πορεία του αμοιβαίου κέρδους και της ευημερίας που οραματίζονται τα φοιτητικά εγχειρίδια της οικονομολογίας, ή τον φαύλο κύκλο της λιτότητας που έχει καταστήσει τους σχεδιαστές πολιτικής του ΔΝΤ τόσο απεχθείς στους λαούς των χρεωμένων χωρών.

Αυτός είναι ο δρόμος που προτίθεται να ακολουθήσει η Ευρώπη; Αυτό ήταν το πεπρωμένο του οράματος του Ζακ Ντελόρ για μια "κοινωνική Ευρώπη"; Και αυτό ήταν που προσδοκούσαν οι πολίτες της Ευρώπης, όταν οι χώρες τους υιοθέτησαν το ευρώ;

Υπάρχει μια εναλλακτική λύση, φυσικά. Να δεχθούν οι δανειστές στην κορυφή της οικονομικής πυραμίδας να υποστούν κάποιες απώλειες. Μόνο έτσι θα αποκατασταθούν οι συντελεστές εισοδήματος και πλούτου στα προηγούμενα χαμηλότερα επίπεδα που βρίσκονταν πριν από μια ή δύο δεκαετίες. Εάν αυτό τελικά δεν γίνει, η Ευρώπη θα οδηγηθεί σε μία κατάσταση που δεν θα διαφέρει πολύ από την εποχή των επιδρομών των Βίκινγκς ανά την Ευρώπη πριν από μία χιλιετία, όταν οι εισβολείς έκαναν κατάσχεση των γαιών και επέβαλλαν φόρους πάλι με τη μορφή παραχώρησης γαιών, κατασκευάζοντας από το μηδέν ένα νέο είδος διεθνούς οικονομικής τάξης. Ακριβώς όπως και σήμερα βλέπουμε να επιβάλλονται οικονομικές επιβαρύνσεις στα πλαίσια μιας μεταμοντέρνας νεοφεουδαρχίας, που απειλεί να υποχρεώσει την Ευρώπη να επιστρέψει σε άλλες, παλιότερες και πρωτόγονες εποχές.

Ήταν λίγο πριν από το τελευταίο φως μιας σχετικά ήρεμης βραδιάς του Σεπτέμβρη του 1982. Μέσα σ' ένα C-130 βρισκόμουν στον αέρα, "φασκιωμένος" μέσα στην εξάρτηση του αλεξιπτώτου μου, με το όπλο στο πλευρό μου, ένα "σπαστό" FN PARA 7,62 χιλ. και με το Μπέργκεν μου αγκιστρωμένο ανάμεσα στα πόδια μου, μαζί με την ομάδα μου. Ήμουν ομαδάρχης της 1ης Ειδικής Ομάδας του Ειδικού Τμήματος Αλεξιπτωτιστών (1ης ΕΟ/ΕΤΑ)! Το σκεφτόμουν με μεγάλη ικανοποίηση! Ήμουν στο ΕΤΑ!

Μερικές εβδομάδες πριν, είχα αναλάβει καθήκοντα, προερχόμενος από την Γ' Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών. Για μένα ήταν κάτι που περίμενα και το ποθούσα! Δεν πήγαν χαμένοι κάτι μήνες που προηγήθηκαν με εντατική εκπαίδευση στη Γερμανία, στο "Διεθνές Σχολείο Περιπόλων Μακράς Ακτίνας Δράσεως" (International Long Range Reconnaissance Patrol School, ILRRPS). Μόλις επιστρέψαμε, 4 τον αριθμό, νεαροί καταδρομείς, ο Ταγματάρχης, επιτελής του 3ου Γραφείου της ΔΕΔ τότε και γενναίος πολεμιστής στην Κύπρο το '74, αμέσως μου είπε δείχνοντάς με το δάκτυλο, "εσύ κύριε... ετοιμάσου για το ΕΤΑ. Θα πας τώρα στη Μοίρα σου στο νησί και θα ακολουθήσει η διαταγή τοποθέτησης..". Στη συνέχεια μας παρουσίασε στον Στρατηγό όπως συνηθίζεται.




Όταν παρουσιάσθηκα στο ΕΤΑ, ο Λοχαγός διοικητής του Τμήματος, με το αρειμάνιο μουστάκι, με δέχθηκε εγκάρδια και με ενημέρωσε για τα νέα μου καθήκοντα. Γνωριζόμασταν από παλιά και είχαμε κάτι κοινό. Την εκπαίδευση στο ILRRPS. Μιλούσαμε την "ίδια γλώσσα"! Τότε είχε πρωτοξεκινήσει η εκπαίδευση στη Γερμανία και είχε αρχίσει η προσπάθεια βελτίωσης της εκπαίδευσης και εξειδίκευσης στον τομέα της ειδικής αναγνώρισης, ιδιαίτερα για το προσωπικό του ΕΤΑ.

Οι καλύτεροι εκπαιδευτές ειδικών δυνάμεων, ενός, από τους καλύτερους στρατούς στον κόσμο, οι SAS, μας δίδαξαν πολλά σε όλο σχεδόν το φάσμα των ειδικών επιχειρήσεων. Εκπαίδευση απαιτητική, σκληρή, με αυστηρή αξιολόγηση στο κάθε τι. Αναγνώριση υλικού, εγκατάσταση παρατηρητηρίου, τακτική περιπόλων, ενέδρες, ταχεία καταρρίχηση, αεροκίνητες επιχειρήσεις, επιβίωση διαφυγή, καταστροφές, προσανατολισμός και τήρηση κατευθύνσεως, CQB, ήταν κάποια από τ' αντικείμενα που κάναμε τότε, με πολλές ασκήσεις. Ομάδες εθνικές, σχεδόν απ' όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ συμμετείχαν στο σχολείο και η εκπαίδευση έπαιρνε "χρώμα" συναγωνισμού μερικές φορές. Πραγματικά μία πολύ καλή εκπαίδευση! Ας μη μακρηγορήσω όμως άλλο γι' αυτό.

Τότε το ΕΤΑ, ήταν ένας Λόχος στην ουσία, εντεταγμένος στη Σχολή Αλεξιπτωτιστών. Έξι ομάδες ενεργές και οι υπόλοιπες επιστρατευόμενες. Κάθε ομάδα είχε 2-3 μόνιμους και οι υπόλοιποι έφεδροι. Αλλά τι έφεδροι! Υπαξιωματικοί από τις Μοίρες Αλεξιπτωτιστών, με πολλά άλματα, άριστη επίδοση στην ειδικότητά τους, καλογυμνασμένοι, άριστοι σκοπευτές, εθελοντές, διαλεγμένοι από τον διοικητή του ΕΤΑ! Μάλιστα! Τότε, ο διοικητής διάλεγε τους κομάντος για το Τμήμα, όπως οι διοικητές των Μοιρών επέλεγαν τους υποψήφιους υπαξιωματικούς τους από τους καλύτερους καταδρομείς της μονάδας. Η θητεία όμως, ήταν 24 μήνες και μπορούσαν να γίνουν αυτά.

Όσο για εκπαίδευση, δεν "παιζόμασταν" με τίποτα! Πολλά χιλιόμετρα τρέξιμο, πολύωρες πορείες, βολές, καταστροφές, με κάθε λεπτομέρεια ασκήσεις τοπογραφίας, διαβιβάσεις, πολλά, πάρα πολλά άλματα, πρώτες βοήθειες, επιβίωση, ορεινός αγώνας, χειμερινή διαβίωση ,αμφίβια εκπαίδευση και οτιδήποτε άλλο είχε το "μενού" των οδηγιών εκπαίδευσης της ΔΕΔ. Ειδικά η εκπαίδευση των διαβιβάσεων γινόταν επί ένα μήνα και τότε είχαμε τα μόρς. Όλοι έπρεπε να "πιάνουμε" τουλάχιστον 80 γράμματα το λεπτό, αν θέλαμε να σταθούμε μέσα στην ομάδα μας.

Οι ασκήσεις, αλλά κυρίως οι αναγνωρίσεις συνεχείς! Να φαντασθείτε ότι οι 7 μήνες τον χρόνο, ήταν "έξω" από την έδρα μας. Τη μεθόριο, από το άκρο δυτικό στην Ήπειρο, μέχρι το ανατολικότερο σημείο του Έβρου την είχαμε "περπατήσει" κατά διαστήματα και ξέραμε και το μικρότερο μονοπάτι.




Η πόρτα του C-130 άνοιξε και ο load master έδειξε με νεύμα ότι είχαμε χρόνο 10 λεπτά. Το αεροπλάνο ήταν γεμάτο αλεξιπτωτιστές, ομάδες του ΕΤΑ και της 1ης ΜΑΛ, δεν ήμασταν μόνοι! Κάποιοι θα έπεφταν μαζί μας, και οι άλλοι σε άλλη ζώνη ρίψεως ανατολικότερα! Συμμετείχαμε σε άσκηση ειδικών δυνάμεων μεγάλης κλίμακας στη βόρειο Ελλάδα! Ο δροσερός νυκτερινός αέρας μας κτύπησε στο πρόσωπο. Οι αρχηγοί ρίψεως, ξεκίνησαν την διαδικασία, το κόκκινο φως σε λίγο έγινε "πράσινο" συνοδευόμενο από διαπεραστικό ήχο, από αυτούς που "σπάνε" τα νεύρα. Είχα ήδη φτάσει πρώτος στην πόρτα, κοίταξα από πίσω την ομάδα, και ευχαρίστως, έσπρωξα τον εαυτό μου στο κενό, για να ηρεμήσω από το θόρυβο. Ο αέρας από το πέσιμο με κτύπησε απότομα ανάμεικτος με καυσαέρια από το αεροπλάνο, μέχρι τη στιγμή που με το..."104", όπως όλοι οι αλεξιπτωτιστές μετράνε από μέσα τους,άνοιξε ο θόλος με ένα καθησυχαστικό θρόισμα.

Αισθάνθηκα πιο ήρεμος, και άρχισα να κοιτάω γύρω μου, για να εντοπίσω τους άνδρες της ομάδας μου αλλά και τον αμυδρό φωτισμό της ζώνης, Μαύρο σκοτάδι, απελευθέρωσα το φόρτο μου που κρεμάστηκε λίγα μέτρα πιο κάτω και περίμενα το χτύπημά του στο έδαφος, για να ετοιμαστώ για προσγείωση. Με έκπληξη άκουσα παφλασμό νερού και πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσω, βρέθηκα μέσα στα νερά ενός... οριζώνα! Εκεί πέσαμε όλοι και γίναμε μούσκεμα! Τα δύσκολα τώρα άρχιζαν. Αποστολή: Διείσδυση σε εχθροκρατούμενη περιοχή, εγκατάσταση παρατηρητηρίου, συλλογή πληροφοριών και διαβίβαση στη βάση! Αυτό σήμαινε νυκτερινή κίνηση για 70 χιλιόμετρα, σε 2 νύκτες και στη συνέχεια οργάνωση του παρατηρητηρίου, σε μία διάβαση, κάπου στα βορειοανατολικά. Μη βλέπετε που τα λέω αόριστα! Δεν έχουν νόημα τα τοπωνύμια, αλλά είχαμε κάνει πολύ καλή προετοιμασία και είχαμε απομνημονεύσει σχεδόν τα πάντα! Έτσι δούλευε το σύστημα. Δεν είχαμε τότε GPS και όλα γίνονταν με χάρτη και πυξίδα.

Βρεγμένοι, τακτοποιήσαμε το φόρτο, ελέγξαμε τον οπλισμό και τα υλικά μας, ιδιαίτερα τον ασύρματο
που ήταν αδιαβροχοποιημένος... ως ΒΟΕ, και γρήγορα απομακρυνθήκαμε από το σημείο, αφού παραδώσαμε τα αλεξίπτωτα σε εκπροσώπους της κοντινής Μοίρας Καταδρομών, που είχε αναλάβει την οργάνωση της ζώνης και θέματα ασφαλείας. Άσκηση ήταν! Μετά από λίγο σταματήσαμε για επανέλεγχο, προσανατολισμό, και αναφορά, όλα τυποποιημένα. όλοι γνώριζαν τις διαδικασίες και τα καθήκοντά τους. Ο ανιχνευτής μπροστά, πίσω ο ομαδάρχης , παραπίσω ο διαβιβαστής, ο νοσοκόμος, ο καταστροφέας, ο βοηθός ομαδάρχη. Σηματοδοσία σε κάθε περίπτωση, στις στάσεις ασφαλείας, ο καθένας έπαιρνε τον τομέα του, σε χαρακτηριστικά σημεία γινόταν επαλήθευση και καθορίζονταν σημεία ανασυγκρότησης σε περίπτωση αποκάλυψης, κίνηση με εγρήγορση, γιατί ξέχασα να πω, ότι ο "εχθρός" ήταν αυτή η βόρεια Μοίρα Καταδρομών που είχε τη φήμη και εξακολουθεί να την έχει, των "ζόρικων" κομάντος.

Ξέραμε ότι μας ψάχνουν και σε οποιαδήποτε στραβοτιμονιά θα είχαν μεγάλη χαρά να μας πιάσουν σαν "λάφυρο πολέμου". Τα καταφέραμε όμως! Περάσαμε απαρατήρητοι, κινούμενοι πάντα μακριά από δρόμους διαλέγοντας κυρίως αντερείσματα και εκμεταλλευόμενοι το πλήθος των ατραπών που υπήρχαν και όλα τα "διαβολορέματα" όνομα και πράγμα! Η εκπαίδευσή όμως, μας είχε προσθέσει την αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να εκτελέσουμε αυτό που μας ζητήθηκε να κάνουμε. Δοκιμάζαμε τις ικανότητές μας και το ξέραμε. Δεν υπήρχε διαχωρισμός μονίμων και εφέδρων Ήμασταν ένα! Μας ένωνε η εμπιστοσύνη στις ικανότητες του ενός προς τον άλλον, η φιλία και ο αλληλοσεβασμός. Οι βαθμοί ήταν προσθετικοί στην ιεραρχία. Πιο πολύ όμως μέτραγαν οι ικανότητες και δεν μπορούσε να σταθεί κάποιος στο τμήμα, μόνο γιατί ήταν βαθμοφόρος. Αν δεν ήσουν "καλός" έπρεπε να φύγεις!

Και η ομάδα μου ήταν πολύ καλή! Ο ανιχνευτής μου ένας Κρητικός, άνθρωπος του βουνού που με κλειστά μάτια έβρισκε μονοπάτια! Ο διαβιβαστής μου , "μαρκόνι" σκέτο, με 110 γράμματα το λεπτό, από το Γαλαξίδι, ο νοσοκόμος μου Μακεδόνας, άριστος γνώστης, ο καταστροφέας Πειραιώτης γεννημένος για την.. καταστροφή και ο βοηθός μου "βατράχι" από τη Δράμα δεξί μου χέρι! Είχαμε από παντού εκπροσώπηση. Σημασία όμως είχε ότι μπορούσα να συνεννοηθώ με τα μάτια μαζί τους και "δεθήκαμε" σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Την δεύτερη νύκτα, γύρω στις 3 το πρωί, φτάσαμε στον προορισμό μας και στήσαμε το παρατηρητήριο. Περνούσαν από τον δρόμο αμάξια στρατιωτικά και πολιτικά και έπρεπε να αναφέρουμε κάθε κίνηση. Αυτό κάναμε! Ο ασύρματος λάμβανε από την βάση, όποτε τον ανοίγαμε. Η βάση "μιλούσε" συνεχώς, προς κάθε κατεύθυνση. Εμείς παίρναμε αυτό που μας ενδιέφερε και δίναμε πολύ γρήγορα, αυτά που είχαμε. Ποτέ δεν ξεπερνούσαμε το λεπτό, γιατί θα μας εντόπιζαν. Να γιατί έπρεπε να γνωρίζουμε τα μορς και πολλά γράμματα το λεπτό! Τα μηνύματα κρυπτογράφονταν, μετατρέπονταν σε ομάδες γραμμάτων και έφευγαν. Όλοι έπρεπε να ξέρουν την διαδικασία μέσα στην ομάδα. Δεν μας πήραν ποτέ "μυρωδιά". Μόνο ο Λοχαγός ήξερε, που είχε έλθει κατόπιν ραντεβού, να μας δει.

Η άσκηση κράτησε μία εβδομάδα για να ακολουθήσει κάποια άλλη και μετά άλλη. Εμείς , γινόμασταν όλο και πιο "κολλητοί". Και όταν ερχόταν ο καιρός του αποχαιρετισμού, είτε με απολύσεις είτε με μεταθέσεις, ανταλλάσαμε τηλέφωνα, διευθύνσεις και προσπαθούσαμε να διατηρούμε επαφή, ακόμη μέχρι και σήμερα! Οι δεσμοί των καταδρομέων είναι ισχυροί. Μέσα σε τέτοια τμήματα είναι ισχυρότεροι.

Θυμάμαι πως διαμορφώθηκε το σημερινό έμβλημα του ΕΤΑ! Ο Λοχαγός, ένας αψύς, σκληρός κομάντος ήθελε μέσα σε όλα τ' άλλα να δημιουργήσει και ένα ξεχωριστό σήμα για το Τμήμα. Είχαμε βγάλει το σχολείο ILRRPS,αυτός είχε κάνει και εκπαιδευτής εκεί και υιοθέτησε τον αετό, που είχε σαν σήμα το σχολείο, προσαρμόζοντας τον με το αλεξίπτωτο ελευθέρας πτώσης. Το έμβλημα "έπιασε" και διατηρήθηκε μέχρι σήμερα.

Πέρασαν τα χρόνια, αλλά παρακολουθούσα πάντα την εξέλιξή του Τμήματος, από όποια θέση και αν ήμουν. Το Τμήμα μεγάλωσε, έγινε μονάδα ανεξάρτητη, με μόνιμο πλέον προσωπικό, με το καλύτερο υλικό που υπάρχει, με εμπειρία στον αέρα στη θάλασσα και στην ξηρά, με εκπαίδευση και συνεργασία με άλλες ειδικές δυνάμεις του κόσμου. Είναι οι εκλεκτοί των εκλεκτών. Από εκεί πέρασαν στελέχη που έγραψαν ιστορία στο χώρο των ειδικών δυνάμεων. Ξέχασα να πώ ότι είναι και οι... νονοί της Ζ' ΜΑΚ. Παλιά στελέχη του ΕΤΑ ήταν οι περισσότεροι, που ήλθαν και στελέχωσαν την Μοίρα και μαζί αρχίσαμε να εκπαιδεύουμε τους νέους.
Ναι, ήταν οι Αετοί.

Και όπως συνήθιζε να μου λέει ο ανιχνευτής μου ο Κρητικός:
"Μόνο φτερά των αετών βρίσκεις μετά τις μπόρες, γιατί εκείνα τα πουλιά πετούνε τέτοιες ώρες".

Έτσι είναι το ΕΤΑ!

Ανιχνευτής

Πριν από λίγες ημέρες, υπόθεση κατασκοπείας εμφανίστηκε στο Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, όπου υπήρξε διαρροή εγγράφων που αφορούν την εθνική ασφάλεια. Ο υπεύθυνος - διαβαθμισμένος υπάλληλος κυκλοφορεί ελεύθερος, ενώ έχει διαταχθεί ένορκη διοικητική εξέταση (ΕΔΕ) για το συγκεκριμένο θέμα.
Σε μία άλλη περίπτωση, ανώτερος υπάλληλος της ΕΥΠ τέθηκε σε διαθεσιμότητα επειδή βρέθηκαν στον φοριαμό του γραφείου του έγγραφα της αρμοδιότητάς του...! Φαίνεται πως η έννοια της δίκαιης παρέμβασης - έρευνας, μάλλον δεν υφίσταται πλέον, ενώ οι καταγγελίες που δεχόμαστε γύρω από τις αλλαγές που έχουν επέλθει στο εσωτερικό ευαίσθητων υπηρεσιών της χώρας, ορίζονται από "συνδικαλιστές" και αρεστούς του εκάστοτε υπουργού...
Πόλεμος έχει ξεσπάσει μεταξύ της σημερινής διοίκησης της ΕΥΠ και του πρώην Διοικητή Κοραντή. Αιτία η απάντηση του Ραγκούση σε ερώτηση που είχε καταθέσει ο Κοραντής για το θέμα Χρυσοχοϊδη-Wikiliks προς GAP.
Άρχισαν να βγαίνουν τ’ άπλυτα στη φόρα.
Ο Κοραντής αφήνει υπονοούμενα γι’ αυτούς που είχαν κατηγορηθεί για την υπόθεση των Πακιστανών, ότι δηλαδή ήταν άνθρωποι του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι έχουν αξιοποιηθεί στο έπακρον σήμερα. Πιο συγκεκριμένα ο κ. Δικόπουλος είναι Διοιηκητής της Κρατικής.
Ο κ. Τζοϊτης έγινε Διοικητής της Αντιτρομοκρατικής ενώ δύο ακόμη από τα στελέχη που είχαν κατηγορηθεί το μεν ένα επελέγη τμηματάρχης νευραλγικότατου τμήματος αν και είναι από τους πιο νέους και υπηρετεί ακόμη στο εξωτερικό.
Ο άλλος επελέγη πρόσφατα χωρίς να έχει τα απαιτούμενα προσόντα, για νεοσύστατη θέση Δυτικοευρωπαϊκής πρωτεύουσας, φωτογραφικά κομμένη και ραμμένη στο… ύψος του!!!

Μετά από αυτά εγώ μένω με μία απλή απορία: Είναι δυνατόν άνθρωποι χωρίς προσόντα, κομματικά δεσμευμένοι και χωρίς ίχνος εθνικοφροσύνης, να προσλαμβάνονται σε τέτοιες ευαίσθητες εθνικά υπηρεσίες; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ποιός θα μας προστατεύσει από τους υποτιθέμενους προστάτες μας;
  • Σε τάγματα εφόδου κατοχικής δύναμης έχει μετατραπεί η Αστυνομία, με σκοπό την τρομοκράτηση των πολιτών και την επιβολή παράνομων αποφάσεων

Από αυτή τη διμοιρία των ΜΑΤ, οι μισοί πρέπει να αποστρατευθούνε. Και πρώτοι πρώτοι ο διμοιρίτης της και ο επικεφαλής διοικητής.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Για το πολίτευμα. Για τη δημοκρατία. Για τον έλληνα. Για τον άνθρωπο.

Αν αυτό το “πράγμα” είναι αστυνομία τότε πως είναι δηλαδή ο στρατός κατοχής;


Και μετά από αυτού του είδους την αστυνομική συμπεριφορά ποιο είναι το επόμενο στάδιο που πρέπει να περιμένουμε από τη ελληνική αστυνομία και τις δυνάμεις της; Θα αρχίσει να πλατσικιολογεί κιόλας; Να λεηλατεί περιουσίες μήπως; Να επιτάσσει σαν κατοχικός στρατός;

Κύριοι αυτοί οι αστυνομικοί είναι εχθρός του λαού και της πατρίδας. Εχθρός της ελλάδας μεγάλος είναι αυτοί οι αστυνομικοί. Δεν μας χρειάζονται άλλο οι “υπηρεσίες” τους. Να τους ξεκουράσετε.

Ρε πάτε καλά; Ρε είστε με τα σωστά σας; Εχει αναρωτηθεί κανένας από τους σοφούς επιτελείς της ελληνικής αστυνομίας τι επικίνδυνος δρόμος είναι αυτός και τι επικίνδυνες απαντήσεις μπορεί να πάρει, εξαιτίας της οργής και της αγανάκτησης, μια τέτοια συμπεριφορά; Μα τόσο πολύ σας κόβει;

Και φτάνει πια με το ανέκδοτο για τους “ενσυνείδητους” αστυνομικούς. Φτάνει. Είναι σαν τους “έντιμους πολιτικούς” κάτι. Σαν τον κ. Απ. Κακλαμάνη. Που 40 χρόνια πολιτικός δεν είδε και δεν άκουσε για την ανομία και την διαφθορά.

Ποιοι “ενσυνείδητοι” αστυνομικοί; Εδώ δεν έχει μείνει τίποτε. Οχι Σύνταγμα. Ούτε 20-1, ούτε 20-2, ούτε 20-42. Ούτε όρκος στην πατρίδα, ούτε τίποτε έχει μείνει. Και αυτοί οι “ενσυνείδητοι” αστυνομικοί δεν έχουν πάρει ακομα χαμπάρι τίποτε, να βγουν να το καταγγείλουν; Ναι, να καταγγείλουν συναδέλφους τους που παρανομούν μπροστά στα μάτια τους. Ποια η διαφορά δηλαδή ανάμεσα σε έναν αστυνομικό που έτσι βαριά παρανομεί και σε έναν οποιοδήποτε άλλο πολίτη;

Πότε κατήγγειλαν οι “ενσυνείδητοι” τέτοιους αστυνομικούς που παρανομούν μπροστά στα μάτια τους; Πότε; Ε, λοιπόν, η ενσυνειδησία τους είναι ανάλογης “αξίας” με την εντιμότητα του κ. Κακλαμάνη.

Οσο έχετε τέτοιους αστυνομικούς στο σώμα κ.κ. της αστυνομίας, δεν σας ταιριάζει το εθνόσημο που φοράτε. Να το βγάλετε να μη μας ντροπιάζετε κιόλας.

Που φοράτε το εθνόσημο και καμαρώνετε κιόλας ότι τάχα μου υπηρετείτε τον λαό και την κοινωνία αυτής της πατρίδας. Τζάμπα το φοράτε το εθνόσημο. Μας ντροπιάζετε. Να το βγάλετε. Αλλο πράμα υπηρετείτε σεις. Οχι εμάς.

Και τζάμπα και το μεροκάματο που σας δίνουμε.

Διαβάστε και το σχόλιο που συνοδεύει το φιλμάκι να φρίξετε.

“Τα γεγονότα αυτά δεν είναι από άλλη χώρα. Εδώ στην Ελλάδα του 2011, στην Κερατέα της Αττικής 8-2-2011

Ο νεαρός συνελήφθη «στο σωρό» λίγα μέτρα από την πόρτα του σπιτιού του, δεν φορούσε κουκούλα και κακοποιήθηκε βάναυσα από θρασύδειλους ένστολους που προσβάλουν το σώμα της αστυνομίας.

Σύμφωνα με καταγγελία συγγενικών του προσώπων οι αστυνομικοί του έσπασαν το χέρι και τελικά με καθυστέρηση δύο ημερών και με αφόρητους πόνους, τον πήγαν στο νοσοκομείο ενώ το σπάσιμο στο κόκαλο είχε ήδη αρχίσει να «θρέφει» στραβά!”

Θραξ ο Αναρμόδιος

Διαβάζουμε στο Έθνος» το εξής εκπληκτικό κείμενο.

«Για τους επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου τα τελευταία κρούσματα ασυνεννοησίας που ήρθαν να προστεθούν στην κρίση με την τρόικα αναδεικνύουν και τα κενά στην επικοινωνιακή πολιτική. Αλλά και στη συνοχή της κυβέρνησης, καθώς οι περισσότεροι υπουργοί συμπεριφέρονται περισσότερο ως μονάδες παρά ως «παίχτες μια ομάδας που δίνει έναν κρίσιμο αγώνα».

Για το δεύτερο ο Γ. Παπανδρέου θα κάνει σε όλους για ακόμη μία φορά συστάσεις. Δεν αποκλείει και αλλαγές προσώπων που έχουν δείξει αδυναμία συνεργασίας. Για το πρώτο, όμως, είναι υποχρεωμένος να βρει μια πρακτική λύση, ώστε η κυβέρνηση να μην τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.

Το πολυπρόσωπο επιτελείο του πρωθυπουργού λειτουργεί παραλυτικά, αφού κάθε δράση ή αντίδραση πρέπει να περάσει από πολλά στάδια μέχρι να φτάσει στα χέρια του Γ. Παπανδρέου και περισσότερο στη δημοσιότητα. Και την ίδια ώρα «φεύγουν» από τα υπουργικά γραφεία δράσεις για τις οποίες δεν έχει υπάρξει συνεννόηση, ούτε προετοιμασία για τον χειρισμό τους έναντι των κομμάτων της αντιπολίτευσης, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος και της κοινής γνώμης.

Το θέμα θα αποτελέσει αντικείμενο συνεργασιών του πρωθυπουργού με συνεργάτες του αμέσως μόλις επιστρέψει από τις ευρωπαϊκές του υποχρεώσεις. Αναβολή δεν μπορεί να πάρει, καθώς η κυβέρνηση θα πρέπει να διαχειριστεί τις θετικές ή αρνητικές εξελίξεις στη σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου και, το κυριότερο, στην επόμενη επίσκεψη της τρόικας στην Αθήνα τον ερχόμενο Μάιο. Γιατί η τέταρτη δόση ίσως αποδειχθεί παιχνιδάκι μπροστά στην πέμπτη, που είναι κρίσιμη, έστω και αν αφορά σε μικρότερο ποσό».

Τη λύση στο πρόβλημα θα δώσει αυτός που το δημιούργησε. Εντοπίζεται λοιπόν το ζήτημα στο πολυπρόσωπο επιτελείο του Πρωθυπουργού, το οποίο έχει τη δική του ιεραρχία, ως παραπυραμίδα στην ιεραρχία της κυβέρνησης.

Είκοσι χρόνια στην εξουσία, στο ΠΑΣΟΚ τώρα αναζητούν τους τρόπους συνεννόησης του πρωθυπουργικού γραφείου με την Κυβέρνηση.

Και δεν τους πειράζει το πρόβλημα αυτό καθ’ αυτό, αλλά το γεγονός ότι βγήκε στην επιφάνεια. Όσο κρύβονται τα προβλήματα κάτω από τα χαλιά δεν υπάρχει θέμα. Μετά το μπαράζ κυβερνητικών αστοχιών (συνέντευξη τρόικας, ημιυπαίθριοι, κλειστά επαγγέλματα κτλ) της τελευταίας εβδομάδας, το Μαξίμου θέλει «ομαδικό παιχνίδι». Τι σημαίνει αυτό;

Υποτελείς κυβερνητικοί παράγοντες στα στελέχη του πρωθυπουργικού γραφείου;

Συνυπευθυνότητα και άρα μη καταλογισμός ευθυνών;

Άμεση ενημέρωση της τρόικας για όλα τα θέματα;

Άγνωστο. Μάλλον η διαχείριση των εντυπώσεων τους ενδιαφέρει και μόνο αυτή.

Τους δίνουμε την πρακτική λύση: υπάρχει ένα νομοσχέδιο πχ που προτείνει κάποιος Υπουργός. Εγκρίνεται από το πρωθυπουργικό γραφείο, στη συνέχεια από την Κοινοβουλευτική Ομάδα , το Υπουργικό Συμβούλιο, το Πολιτικό Γραφείο, τις νομαρχιακές επιτροπές και τον γραμματέα του κόμματος , περνά στην Τρόικα που το ξαναγράφει όπως θέλει και επιστρέφει στα πάτρια εδάφη για την τελικά έγκριση του από τον prime minister, ο οποίος έχει εξασφαλίσει τη συναίνεση των κοινωνικών φορέων μέσω της διαβούλευσης. Με αυτή την απλή διαδικασία θα κυβερνηθεί η χώρα. Αν παρατηρηθούν δυσλειτουργίες θα δημιουργήσουμε μια επιτροπή που θα επεξεργασθεί τη δουλειά 90 ομάδων εργασίας και θα εισηγηθεί τη λύση στο αρμόδιο Ινστιτούτο. Τελικά θα χρηματοδοτήσουμε μια ΜΚΟ και θα λυθούν όλα μας τα προβλήματα.

Ποιο ομαδικό παιχνίδι; Έχει εκχωρηθεί η διακυβέρνηση της χώρας, τουλάχιστον όσον αφορά την οικονομική, εξωτερική, αναπτυξιακή πολιτική και εδώ τσακώνονται για αρμοδιότητες νομάρχη, που ούτε αυτές δεν έχουν. Τώρα αν η ποινή για τη μη ακύρωση εισιτηρίου, θα είναι πταίσμα ή πλημμέλημα είναι αρμοδιότητα της εθνικής μας κυβέρνησης. Μεγαλεία.

Αλλά ξέχασα. Ο ρόλος της τρόικας είναι συμβουλευτικός. Απλά, αν δεν κάνεις αυτός που θέλουν επακριβώς δεν βλέπεις το ευρώ τους ούτε ζωγραφιστό…

Μικρός Οδυσσέας



Εδώ και δύο μήνες πηγαίνω σχεδόν κάθε βράδυ στο μπλόκο της Κερατέας. Μου έχει γίνει κάτι σαν εξάρτηση. Και όχι μόνο σε μένα. Αλλά και στη φίλη μου που με «συνοδεύει», και στα ΚΑΠΗ της περιοχής που μαζεύονται γύρω από τη φουφού του «Άπαρτου Κάστρου», όπως ονομάζεται το στέκι που έχουν χτίσει με ξύλα και λαμαρίνες οι οικοδόμοι της Κερατέας, και στους νέους που έχουν αντικαταστήσει τα μπαράκια και τις καφετέριες με μια βόλτα στο μπλόκο, και στις γυναίκες που μέχρι χθες το επάγγελμά τους ήταν «οικιακά» και «μητέρες», και στους παππούδες που πηγαίνουν στο μπλόκο με τα εγγόνια τους το απόγευμα…

Το μπλόκο της Κερατέας έχει γίνει κάτι σαν το παλιό «νυφοπάζαρο» στην πλατεία του χωριού. Κάτι σαν κοινωνικός μαγνήτης. Όταν πηγαίνω εκεί, νιώθω ανάμεικτα συναισθήματα. Φόβο. Γιατί σε απόσταση 20 μέτρων είναι τα ΜΑΤ, εν πλήρη εξαρτύσει, και μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιτεθούν με δακρυγόνα, με βόμβες κρότου-λάμψης, με κανόνια νερού ή με πλαστικές σφαίρες. Νοσταλγία. Γιατί θυμάμαι τα νιάτα μου στη θρυλική κατάληψη του Πολυτεχνείου. Και βέβαια, συγκίνηση. Και βέβαια, ελπίδα. Ότι αυτό που έγινε κάποτε, μπορεί να ξαναγίνει. Διαφορετικά, όμως το ίδιο.

Οι άνθρωποι στο μπλόκο της Κερατέας είναι ευτυχισμένοι. Είναι πάλι όλοι μαζί. Οι μανάδες μπαίνουν μπροστάρησσες για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τις συλλήψεις -που αισίως έχουν ξεπεράσει τις 40. Οι παπάδες τις περιοχής, μόνο το ράσο τούς ξεχωρίζει από τον οποιονδήποτε. Οι γέροι κάθονται γύρω από τον μεγάλο πάγκο και συζητάνε. Για τον αγώνα, για το τι είπαν τα μίντια και η Τζάκρη και ο Ραγκούσης, τι έγραψαν οι εφημερίδες. Είναι και πάλι ζωντανοί, πιο ζωντανοί από ποτέ.

Πριν από την εισβολή στην πόλη, συνηθίζαμε να βολτάρουμε με τη φίλη μου στον μπαρουτοκαπνισμένο δρόμο, γεμάτο καμένα λάστιχα και βαρέλια με φωτιές. Και να θυμόμαστε τα παλιά. Εγώ το Πολυτεχνείο και τη Νομική, εκείνη τους εργατικούς αγώνες των Λαυριωτών. Τώρα δεν μπορούμε πια. «Απαγορεύεται». Τα ΜΑΤ έχουν έρθει πιο κοντά μας. Τόσο, που ο εχθρός έχει γίνει «φίλος». Οι γυναίκες τούς πλησιάζουν και τους λένε να τις αφήσουν να βολτάρουν στον δρόμο, τον δημόσιο δρόμο. Όχι, «απαγορεύεται». Γίνονται «τζαρτζαρίσματα». Σκάνε δυναμιτάκια. Ακούγονται θόρυβοι. Μπορεί να είναι δακρυγόνα. Μπορεί μολότοφ. Φόβος. Για τραυματίες, ακόμα και για νεκρούς. Αλλά μαζί και νοσταλγία, και ελπίδα, ότι μπορεί να γίνει πάλι κάτι τόσο μεγάλο, όπως παλιά. Και τότε δεν υπάρχει φόβος. Δεν απορώ πια για τη γενναιότητα των γέρων και των μανάδων της Κερατέας. Δεν σκέφτομαι τη βία. Δεν ακούω τις εκρήξεις και τις φωνές. Ο αγώνας αυτός «είναι ιερός». Μαγνήτης. Φάρος.

Μια κοινωνία που παλεύει χωρίς να στηρίζεται πουθενά. Ούτε σε «νόμους», ούτε σε «σωτήρες», ούτε σε «κόμματα». Με την προδοσία και τη συκοφαντία πίσω από την πλάτη της. Μια κοινωνία που αυτοοργανώνεται. Που αυτοπροστατεύεται. Με αλληλεγγύη ο ένας για τον άλλον. Με την αμετάκλητη απόφασή της να πάρει τα πράγματα στα χέρια της αναβιώνοντας παλιές, ξεχασμένες αξίες. Μια κοινωνία με θύματα. Τραυματισμούς, προπηλακισμούς, εισβολές σε σπίτια, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις νέων παιδιών, κακουργιοδικεία. Μια κοινωνία που έχει ξεπεράσει το δίλημμα της «βίας» ή της «μη βίας». Πιστή στον σκοπό της, να πάρει την ελευθερία των αποφάσεων στα χέρια της.

Και ο φόβος; Και η βία; Τίποτα.

Γιατί ο δρόμος της επανάστασης είναι μονόδρομος.

Και δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα.


Να ανοίξουν αμέσως τα σύνορα προς την ΕΕ για τους μετανάστες…

Η συνεχιζόμενη απεργία πείνας των αλλοδαπών στο κτίριο Υπατία θέτει την κυβέρνηση προ νέων ευθυνών και αργά ή γρήγορα θα την αναγκάσει να πάρει αποφάσεις. Ήδη άρχισαν να παρατηρούνται συμπτώματα στην υγεία των αλλοδαπών και ήδη ομάδα καλλιτεχνών (και αργότερα και άλλων), ξεσηκώνονται και ζητούν λύση. Και η λύση που ζητούν αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι άλλη από την νομιμοποίησή τους.

Η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο δίλημμα. Αν ικανοποιήσει τα αιτήματα των μεταναστών, τότε θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και μετά δεν θα μπορεί να αρνηθεί σε κανέναν αλλοδαπό παρόμοιο αίτημα, αν δεν θέλει να δει τις πανεπιστημιακές σχολές να καταλαμβάνονται, από ομάδες αλλοδαπών. Αν αντίθετα αρνηθεί, θα καταρρεύσει κάτω από τη διεθνή κατακραυγή, σε περίπτωση πιθανών θανάτων από την απεργία πείνας.

Μέχρι στιγμής, όλοι μας σιωπούμε και στρουθοκαμηλίζουμε, σφυρίζοντας αδιάφορα, αλλά το πρόβλημα είναι εδώ. Περίπου δυο εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες είναι αυτή τη στιγμή στη χώρα μας και καθημερινά αυξάνονται. Όλοι αυτοί παρακολουθούν ποια θα είναι η εξέλιξη στο κτίριο Υπατία, για να δράσουν ανάλογα.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της Παγκοσμιοποίησης, οπαδοί της οποίας είναι το νέο ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του κ. Παπανδρέου. Μια ιδεολογία την οποία ξεκίνησαν οι ΗΠΑ, μαζί με τους διεθνείς τοκογλύφους, για να διαλύσουν τα εθνικά κράτη και να…. απλώσουν ευκολότερα την παγκόσμια κυριαρχία τους, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού μπλόκ. Στα πλαίσια αυτής της παγκοσμιοποίησης, ολόκληροι λαοί εξαναγκάζονται με εξωτερικές επεμβάσεις (πολέμους, ανατροπές καθεστώτων, οικονομική εξαθλίωση κ.λ.π.) και στη συνέχεια ενθαρρύνονται και διευκολύνονται να μεταναστεύσουν, με στόχο τη διάλυση των οργανωμένων εθνικών κρατών και τη δημιουργία ενός πολυπολιτισμικού παγκόσμιου χυλού, με μόνο κοινό συνδετικό κρίκο την οικονομική εκμετάλλευση. Στο παιχνίδι αυτό της παγκοσμιοποίησης δεν είναι αμέτοχη και η ΕΕ. Απεναντίας, βοήθησε με κάθε τρόπο τα σχέδια των ΗΠΑ. Τώρα όμως η ΕΕ, παριστάνει την αδιάφορη σε όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας και μάλιστα μας κατηγορεί και από πάνω ότι δεν χορηγούμε άσυλο.

Όμως, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που καταφθάνουν στη χώρα μας και ειδικά σήμερα, παρόλη την οικονομική μας κρίση, πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν έχουν στόχο να παραμείνουν εδώ, αλλά θέλουν να πάνε σε όλη την Ευρώπη. Εμείς πιστοί στη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ, η οποία έγινε επί ημερών υπουργίας και πάλι του κ. Παπανδρέου, δεν ανοίγουμε τα σύνορα για να συνεχίσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι το ταξίδι τους για το εσωτερικό της ΕΕ. Αλλά τους κρατάμε εδώ φυλακισμένους, μετατρέποντας τη χώρα σε ένα τεράστιο γκέτο, όπου οι άνθρωποι αυτοί περιφέρονται εξαθλιωμένοι, με αποτέλεσμα την αύξηση της εγκληματικότητας, την εξαθλίωση και του γηγενούς πληθυσμού και τη διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Θα πρέπει λοιπόν άμεσα η κυβέρνηση (τώρα θα πείτε ποια κυβέρνηση;), να θέσει στην ΕΕ το εξής δίλημμα: Είτε θα αναλάβει άμεσα η ΕΕ όλους αυτούς τους εξαθλιωμένους ανθρώπους, είτε η Ελλάδα θα ανοίξει τα σύνορα, θεωρώντας πλέον ότι δεν την δεσμεύει η συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ. Η Ιταλία πίεσε και πέτυχε την υποστήριξη της ΕΕ για τους Τυνήσιους μετανάστες.

Τώρα αμέσως..


Και όμως, υπάρχει και μία ακόμη λύση, που παύει οποιοδήποτε εκβιαστικό δίλημμα προς την κυβέρνηση και την πληθυσμιακή, κοινωνική και οικονομική δομή της χώρας: Να εφαρμοστεί ο νόμος. Έτσι απλά...
  • Πόσο σύμπτωση μπορεί να είναι και τι άραγε "προδίδει" η κατασκευή από το ίδιο δικηγορικό γραφείο στο Λονδίνο, του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο και του Μνημονίου της Ελλάδας;
  • Πόσο σύμπτωση μπορεί να έχουν δύο "σχέδια" που βλάπτουν και αποπειρώνται να σκλαβώσουν τον Ελληνισμό και παράγονται από τους ίδιους ανθρώπους;
Τι κοινό μπορεί να έχουν το ιμπεριαλιστικό σχέδιο Ανάν και το επαίσχυντο Μνημόνιο; Τελικά σύμφωνα με ρεπορτάζ του Γιάννη Κορωναίου στο περιοδικό «Επίκαιρα» (17-23.02.2011), έχουν τον ίδιο συντάκτη!
Πρόκειται, για τη δικηγορική φίρμα, Slaughter and May του Λονδίνου, η οποία έχει πάνω από 1160 «συνεργάτες» σε όλο τον κόσμο! H Slaughter and May, έχει στο πελατολόγιό της, τους ισχυρότερους εκπροσώπους του αγγλοαμερικανικού κεφαλαίου, διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οίκους, διεθνείς τράπεζες (πχ Deutsche Bank κλπ) ενώ τη δεκαετία του '80 και του ΄90 είχε κομβικό ρόλο στις αποκρατικοποιήσεις της Μεγάλης Βρετανίας (British Airways κλπ).
Συγκαταλέγεται στις 5 μεγαλύτερες νομικές εταιρίες του Λονδίνου, που αποτελούν το λεγόμενο "Μαγικό Κύκλο" (Magic Circle), το ισχυρότερο νομικό λόμπι του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 2010, βραβεύτηκε ως η καλύτερη δικηγορική εταιρεία της χρονιάς...
Όπως προκύπτει από έγγραφο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με ημερομηνία 01.12.2010 (το οποίο αναρτήθηκε στη «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» και μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ), το συγκεκριμένο γραφείο, ανέλαβε τόσο τη σύνταξη του Μνημονίου όσο και της δανειακής σύμβασης ύψους € 80 δις της Ελλάδας με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης! Τα υπόλοιπα €30 από τα € 110 δις των τροϊκανών δανείων, εκταμιεύθηκαν ως γνωστόν από το ΔΝΤ!
Σημειώνεται πως η δανειακή σύμβαση παρόλο που φέρει ημερομηνία 08.05.2010, δεν έχει μπει προς συζήτηση ούτε στις Επιτροπές ούτε πολύ περισσότερο στην Ολομέλεια της Βουλής, καθώς για κάποιο λόγο η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου το αποφεύγει! Μάλιστα, κατατέθηκε στη Βουλή στις αρχές Ιουνίου!!!
Σύμφωνα, με το επίμαχο έγγραφο, που φέρει την υπογραφή του Προέδρου του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, κ. Φωκίωνα Γεωργακόπουλου, η αμοιβή της Slaughter and May, ανέρχεται σε € 64.633,37 για τις εργασίες της από 02.05.2010 έως και τον Ιούνιο, ενώ το σχετικό τιμολόγιο «κόπηκε» με εντολή του ιδίου στις 03.05.2010 (ημέρα υπογραφής του Μνημονίου)!

Προκύπτουν, λοιπόν εύλογα ερωτηματικά...
Πώς προετοιμάστηκαν, τόσο το Μνημόνιο όσο και η δανειακή σύμβαση σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα 1 και 5 ημερών αντίστοιχα; Μήπως τελικά κάποιοι διεθνείς και εγχώριοι κύκλοι είχαν καταρτίσει τα σχετικά κείμενα και τα είχαν ήδη έτοιμα, πολύ πριν την υπαγωγή της Ελλάδας στο Μνημόνιο και απλά ανακοινώθηκαν οι σχετικές αποφάσεις στον ελληνικό λαό;
Γιατί, η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, δεν ανέθεσε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους τη σύνταξη ή έστω τη γνωμοδότησή του τόσο επί του Μνημονίου όσο και επί της δανειακής σύμβασης; Θέλησε με αυτό τον τρόπο να αποφύγει μια πιθανή άρνηση του ΝΣΚ, να συναινέσει στις τροϊκανές επιταγές;
Θέλησε μήπως η Κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο, να αποφύγει μια σύγκρουση του ΝΣΚ με το ΣτΕ, που θα είχε αλυσιδωτές αντιδράσεις στο νομικό και πολιτικό σύστημα; Αρκετοί έγκριτοι νομικοί, έχουν υποστηρίξει πως το ΣτΕ, παρόλο που το επιθυμεί, θα ήταν πολύ δύσκολο να στηρίξει νομικά τη συνταγματικότητα της δανειακής σύμβασης, εφόσον αυτή φυσικά είχε κυρωθεί από τη Βουλή και είχε ισχύ νόμου!
Ας μην ξεχνάμε, πως η επαίσχυντη εισήγηση του ΣτΕ, που βγάζει «λάδι» το Μνημόνιο, στηρίζεται στο σκεπτικό πως το Μνημόνιο δεν αποτελεί διεθνή σύμβαση!

Τελικά, είναι πολλά τα λεφτά και πρέπει να γίνουν πολύ βαθιές -μέσα στη γη- φυλακές για να φιλοξενήσουν κάποιους...
Το ρητό «όταν σπέρνεις ανέμους θερίζεις θύελλες» πιθανά θα επαληθευτεί αν κάποιος απ’ τους απεργούς πείνας χάσει τη ζωή του εξ’ αιτίας της αδυναμίας των κυβερνώντων να δώσουν μια κάποια λύση στο πρόβλημα που προέκυψε με συμπαιγνία ΠΑΣΟΚ και μερικών ανεγκέφαλων που μετακίνησαν την ομάδα των λαθρομεταναστών απ’ την Κρήτη στην Νομική.
Παρακολουθώ το θέμα απ’ την αρχή και διαπιστώνω ότι παίχτηκαν αλλά και εξακολουθούν να παίζονται βρώμικα πολιτικά παιγνίδια με πρωταγωνιστές κάποιους λαθρομετανάστες και συνεπίκουρους πολλούς «ανθρωπιστές» από διάφορους πολιτικούς χώρους.
Έχει υπολογίσει κανείς απ’ αυτούς τους πολιτικούς «τζογαδόρους» τι θα επακολουθήσει αν ένας απ’ τους απεργούς πείνας χάσει τη ζωή του;
Αυτοί που σκηνοθέτησαν και εκτέλεσαν αυτό το σχέδιο για να εκβιάσουν την Ελληνική κοινωνία ψάχνουν να βρουν λύση στο πρόβλημα; ή επιδιώκουν τον θάνατο κάποιου δύστυχου λαθρομετανάστη για να επιτύχει ο εκβιασμός;
Υπάρχει κανείς που δεν έχει πειστεί ότι το καλοσκηνοθετημένο και καλοεκτελεσμένο σχέδιο αποτέλεσε και αποτελεί προσπάθεια εκβιασμού των Ελλήνων για να αποδεχτούν κάτω από πιέσεις (ας περιμένουμε να δούμε ποιες και από πού) την παραμονή και νομιμοποίηση όλων των λαθρομεταναστών με καταστροφικές συνέπειες για τον κοινωνικό ιστό;
Υπάρχει κανείς που να πιστεύει τις ψευτοδικαιολογίες των όσων υπεύθυνων και ανεύθυνων πραγματοποίησαν μια μεταφορά με πλοίο της γραμμής τόσων πολλών ανθρώπων χωρίς κανείς να αντιληφθεί το παραμικρό;
Έχει κανείς απ’ τους κυβερνώντες υπολογίσει την αντίδραση των υπόλοιπων λαθρομεταναστών αν «χτυπάω ξύλο» έχουμε θάνατο κάποιου λαθρομετανάστη στην Υπατία;
Ποιον εξυπηρετεί ένας πιθανός νεκρός λαθρομετανάστης;
Σίγουρα δεν εξυπηρετεί αυτόν που ήρθε απ’ την άλλη άκρη της γης για να βρει εδώ στην Ελλάδα το θάνατο από απεργία πείνας που κάποιοι τον συμβούλεψαν να κάνει για να πετύχουν τα δικά τους σχέδια που τελικά θα αποβούν σε βάρος του Ελληνικού λαού.
Όλη η θολοκουλτουριάρικη ελίτ περιμένει να συμβεί ένας τέτοιος θάνατος για να ξεσπαθώσει εναντίον των Ελλήνων που δεν συμφωνούν με τη νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών.
Θα ακουστούν πάλι τα «κοσμητικά» επίθετα που κατά κόρον χρησιμοποιεί «περιλούζοντας» κάθε πολίτη που αντιδρά και δεν θέλει την αλλοίωση του Ελληνικού έθνους ούτε την ισλαμοποίηση της πατρίδας μας ούτε την δημιουργία «εκ του μη όντος» μειονοτήτων και γκέτο στις πόλεις και τα χωριά.
Η κυβέρνηση συνεπικουρούμενη και από κόμματα της αντιπολίτευσης ισχυρίζεται σαν νέος Ηρακλής ότι θα πραγματοποιήσει τον «άθλο» της εξεύρεσης 50 δις ευρώ σε λίγα χρόνια και είναι κατά γενική ομολογία ανίσχυρη να επιλύσει το πρόβλημα στην Υπατία. Μήπως; λέω μήπως; το αφήνουν να εξελιχτεί σε τραγωδία; Ποιον θα ωφελήσει μια τέτοια κατάληξη;
Η χειρότερη εξέλιξη εκτός βέβαια του τυχόν θανάτου κάποιου δύστυχου λαθρομετανάστη θα είναι η μαζική «Ελληνοποίηση» κάθε αλλοδαπού που είναι σήμερα στην Ελλάδα χωρίς καμία προϋπόθεση ούτε καν εθνική (βέβαια η λέξη εθνική είναι κατακριτέα σήμερα). Σε αυτή την περίπτωση θα έχουμε επέλαση ορδών λαθρομεταναστών απ’ τα μεσογειακά Αραβικά κράτη που ως γνωστό σήμερα γίνεται χαμός με ότι αυτό σημαίνει.
Ακόμη χειρότερη κατάληξη θα είναι ο ξεσηκωμός των υπόλοιπων λαθρομεταναστών οι οποίοι ας σημειωθεί είναι ήδη οργανωμένοι.
Συνδέεται αυτή η εξέλιξη με τις ασκήσεις του στρατού για αντιμετώπιση οργισμένου πλήθους;
Επειδή η μια διάψευση διαδέχεται την άλλη και τελικά όσα διαψεύδονται πραγματοποιούνται δεν ξέρουμε τι, πότε και ποιον να πιστέψουμε. Η επικρατούσα σύγχυση δημιουργεί και σενάρια που μοιάζουν με επιστημονικής φαντασίας, ζώντας όμως στην Ελλάδα τη χώρα που μπορεί να συμβεί και το ποιο τρελό, καλό θα είναι να παραμένουμε σε εγρήγορση.
Παλιά καραβάνα στο στήσιμο εξεγέρσεων και αντικυβερνητικών εκδηλώσεων, ο Μουαμάρ Καντάφι, κατάλαβε πως πρέπει να χτυπήσει το "κακό" στη ρίζα, πριν αυτό γιγαντωθεί και του πάρει το... κεφάλι.
Έτσι, λειτουργώντας με βασική λογική, προχώρησε στο αυτονόητο, κατεβάζοντας τους διακόπτες πρόσβασης της Λιβής στο διαδίκτυο και επιβεβαιώνοντας με αυτόν τον τρόπο πως ο μεγάλος εχθρός των σύγχρονων εξουσιών είναι η επικοινωνία μεταξύ των πολιτών. Μάλιστα, η άμεση επικοινωνία και η -σε μηδενικό χρόνο- μεταφορά της πληροφορίας, καθιστούν σχεδόν αδύνατη την αντιμετώπιση κινημάτων - εξεγέρσεων των πολιτών, αφού το διαδίκτυο φροντίζει για την μεταξύ τους συνεννόηση σε χρόνους μικρότερους από όσο χρειάζονται οι δυνάμεις καταστολής για να κινηθούν.
Έτσι, η πρόσβαση στο διαδίκτυο διακόπηκε κατά την διάρκεια της χθεσινής νύχτας στην Λιβύη, όπου το καθεστώς προσπαθεί να εμποδίσει τους αντικυβερνητικούς διαδηλωτές να οργανωθούν και να επικοινωνούν μεταξύ τους, ανακοίνωσε η εταιρεία συστημάτων ασφαλείας, Arbor Networks, η οποία εδρεύει στις ΗΠΑ.
«Η Λιβύη διέκοψε απότομα την πρόσβαση στο internet στις 02:15 ώρα Ελλάδος και Λιβύης», ανέφερε η Arbor Networks, προσθέτοντας ότι οι διαδικτυακές συνδέσεις παρουσίαζαν ήδη σοβαρά προβλήματα κατά την διάρκεια της Παρασκευής .
Μεγάλες διαδηλώσεις κατά του Μοάμαρ Καντάφι έχουν οργανωθεί αυτές τις ημέρες μέσω της ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης Facebook.
Σαράντα έξι άνθρωποι έχουν βρει το θάνατο τις τελευταίες 72 ώρες στη Λιβύη, σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Διεθνής Αμνηστία.
  • Του Θανάση Νικολαΐδη
ΕΧΕΙ εργαζόμενους και εναερίτες η ΔΕΗ, στρατιά διοικητικών, συμβούλια και επιτροπές. Διαθέτει προέδρους με το χιλιαρικάκι τους ημερησίως στη τσέπη, οδηγούς διευθυνόντων συμβούλων των 150.000 ευρώ το χρόνο και σου στέλνει και το «χαρτί» φορτωμένο με τα χαράτσια του. Υπέρ δήμων για τις «αναθέσεις», με το αζημίωτο κάποιων… δραστήριων δημάρχων. Υπέρ «εργαζομένων» στην ΕΡΤ, που δεν λένε να λιγοστέψουν. Καιρός να πληρώνουμε μέσω της ΔΕΗ και για τους συγγενείς πολιτικών που «εργάζονται» στη βουλή…
ΑΠΕΝΑΝΤΙ στη ΔΕΗ στήθηκε η ΓΕΝΟΠ των «αγωνιστών». Με συνδικαλιστές μπροστάρηδες που βάζουν τις φωνές για να τρομάξεις, μη τους ψάξεις μη τους δεις τι κάνουν και πώς σκέφτονται. Κατέβαζαν διακόπτες και φάνταζαν μπαμπούλες που σε ρίχνουν στο σκοτάδι ή σου καταστρέφουν την περιουσία. Μέχρι που έναν-έναν του έβγαλε στον αφρό η κρίση. «Εκτέλεσε» τον έναν τους ο Μ. Τριανταφυλλόπουλος, αλλά περίσσεψαν οι άλλοι. Με τις κραυγές και τα πανό, με τα ‘μοβόρικα πως «δεν θα κατεβάσουμε διακόπτες, αυτήν τη φορά. Θα τους ξηλώσουμε!». Την περιουσία του… μπαμπά τους πάει να πει, που τη μασουλάνε με τέχνη, αργά, μεθοδικά (συνδικαλιστές, συμβούλια, πρόεδροι) κι άσε του «μαύρους» στα λιγνιτωρυχεία και τους εναερίτες. Για αυτό και θα πούλαγαν τη μάνα τους για πόστο και «προσφορά» στον συνδικαλισμό. Με παραμάγαζα μέσα στη συντεχνία τους και δάνεια υπέρ εργαζομένων και σε τσέπες φαρδιές.
ΤΟΥΣ ζήτησαν στοιχεία και να δεις που δεν θα τα παρουσιάσουν. Πού πήγε ο παράς που τους πληρώνουμε, τι δήλωσαν στην εφορία και πόσο ειλικρινείς είναι στο «πόθεν έσχες» αυτοί οι… σκληροί του «θα περάσουν πάνω απ’ τα πτώματά μας»; Σκληροί, όσο τους «παίρνει». Με τη μονιμότητα και το χάϊδεμα των κυβερνήσεων μη τα χαλάσουν με τους συνδικαλιστάρες και κατεβάσουν τους διακόπτες. Μη χαθεί η ψήφος 22.000 εργαζομένων (και όχι μόνο) της προνομιακής μεταχείρισης.
ΠΡΙΝ «ξηλώσουν τους διακόπτες», να τους προλάβουμε. Ρίξαμε μια ματιά στο λογαριασμό για το «κινητό» και το «σταθερό» μας. Οι μεγαλοετερείες της τηλεφωνίας είναι ιδιωτικές και ο ανταγωνισμός ρίχνει τις τιμές και βελτιώνει το «προϊόν». Αν, λοιπόν, αύριο σου πουλάνε ρεύμα ιδιώτες, δεν ήρθε δα η συντέλεια του κόσμου. Με τη φορά των πραγμάτων και τη σοσιαλιστική ιδέα πνιγμένη στα βαθιά του καπιταλισμού μην έχεις απαιτήσεις, μην επιμένεις περίεργα με έμμονες ιδέες. Δώσε γερή κλωτσιά στα μονοπώλια και τη δεύτερη και πιο γερή στα παλικάρια που σε απειλούν εκ του ασφαλούς. Πριν σου «ξηλώσουν τους διακόπτες».
  • Έλληνες, γρηγορείτε!
  • Δεν αρκούν οι μαχόμενες εξυπνάδες εκτόνωσης, διόδια και τα ρέστα…

Tα πράγματα είναι γνωστά. Για πρώτη φορά από τότε που ιδρύθηκε, -αν ιδρύθηκε ποτέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία- το κράτος της νεότερης Ελλάδας, οι Έλληνες ξέρουν τόσα πολλά, -σχεδόν όλα…- για τα τεκταινόμενα και τα συμβαίνοντα που σχετίζονται με τη μοίρα τους και την παραπέρα ζωή τους σ αυτή τη χώρα και κατ επέκταση σ αυτό τον πλανήτη.

Ξέρουν ποιο είναι το παγκόσμιο παιχνίδι της Εταιρίας που κανοναρχεί τις τύχες της υδρογείου και αποπειράται να βάλει κάτω από το δολοφονικό της σχέδιο όλες τις χώρες.

Ξέρουν ποιο είναι το παράρτημά της εδώ στην Ελλάδα αφού η Εταιρία έχει διορίσει εδώ τον δικό της Υπάλληλο.

Ξέρουν ότι οι «ελεύθερες εκλογές», κατευθύνονται μέσα από πλύση εγκεφάλου από τις μονάδες εκείνες των Μέσων που επηρεάζουν την κοινή γνώμη και δημιουργούν επίσης την κατάλληλη πλατφόρμα για την εισαγωγή του τρόμου και του πανικού στο ομαδικό υποσυνείδητο, ώστε εύκολα οι μάζες να κατευθυνθούν προς την ζητούμενη διεύθυνση εξουσίας.

Ξέρουν επίσης ότι σε σχέση με το διαφημιζόμενο παραμύθι περί αλλαγής και αποτοξίνωσης από τη διαφθορά και άλλα τέτοια «ηχηρά παρόμοια» πως έγραφε και ο Κωνσταντίνος Καβάφης, είναι άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε και να πετάμε τη μπάλα έξω για καθυστέρηση.

Οι Υπάλληλοι της Εταιρίας, κρατούν για προσωπική τους χρήση το δικαίωμα να διορίζουν τους δικούς τους, να τρωγοπίνουνε εις υγείαν του κορόιδου και να ξεσκίζονται στις σπατάλες και σε βυζαντινού τύπου ταξίδια και λούσα, βολεύοντας τις γκόμενες ή τους γκόμενους τους, ταχτοποιώντας τους σφουγγοκωλάριους τους και αρπάζοντας απ όπου μπορούνε ότι περισσεύει από τη μεταφορά των κεφαλαίων απ την τσέπη του λαού στις τσέπες της Εταιρίας.

Ξέρουν επίσης οι Έλληνες ότι τα μεγάλα τζάκια, οι μεγαλοφραγκάτοι του τόπου εξακολουθούν να κυβερνούν ουσιαστικά, ερχόμενοι απευθείας οι ίδιοι σε επαφή με την μητρική Εταιρία, μιας και η Εταιρία βρίσκει σ αυτούς νοικοκυρεμένες παρτίδες, και άνετο και σωστό μοίρασμα των χρημάτων.

Οι μεγαλοεπιχειρηματίες της Ελλάδας δεν κάνουν αστεία με την Εταιρία η οποία βλέπει ότι ο Υπάλληλος είναι κουτσό άλογο τελικά και ούτε Γενικό Γραμματέα θα τον κάνουνε όπως του τάξανε στο ξεκίνημα,ούτε τίποτε ιδιαίτερο.

Μόλις μπει οριστικά το νερό στ αυλάκι, μόλις εκποιηθούνε τα φιλέτα είτε σε δημόσιες επιχειρήσεις, είτε σε νησιά είτε ακόμα-ακόμα και σε πνευματικό έμψυχο υλικό, (αφού η Εταιρία κάνει κι άλλη δουλειά εδώ μέσα στήνοντας και το παραμάγαζο της «Νέας Ιστορίας» και της ιδεολογικής της βάσης), τότε ο Υπάλληλος θα εξωπεταχτεί διακριτικά.

Θα αποσυρθεί στην ώρα του και αν μεν είναι καλό παιδί και δε μιλήσει, θα κουτσοβολευτεί κάπου στον πλανήτη με τα κερδισμένα του, αν όμως πάει να το παίξει και καλά «κάποιος», μαύρο φίδι που τον έφαγε το φουκαρά..

Όλα αυτά τα ξέρουν οι Έλληνες και καθημερινά τα κουβεντιάζουνε. Παράλληλα οι υπηρεσίες, οι τράπεζες και οι επιφορτισμένοι με το ψάξιμο της τσέπης τους, έχουν πείσει τον Υπάλληλο και κάποιους απ τους άλλους δίπλα του, ότι εδώ υπάρχει ακόμα «λίπος», υπάρχει ψαχνό.

Ότι οι Έλληνες τρώνε από τα έτοιμα και θα τη βγάλουνε για κάνα χρόνο ακόμη το πολύ, μέχρι να τα φτύσουνε οριστικά. Και μέχρι τότε εκτός από κλαδικές απεργίες κι αυτές για ξεκάρφωμα από τους παραϋπάλληλους εργατοπατέρες, η μεγάλη μάζα δεν θα ξεσηκωθεί πριν φτάσει στα όρια της πείνας. Πριν κινδυνέψει το θρυλικό «γάλα των παιδιών τους».

Όλα αυτά και πολλά ακόμη πλάγια και ύποπτα και πονηρά τα ξέρουν οι Έλληνες.
Δώσανε κι ένα πρώτο μήνυμα με την αποχή στις δημοτικές εκλογές.
Αλλά εκεί βλέπετε, όσοι ψηφίσανε, είτε βολεμένοι απ' το καθεστώς, είτε αναμένοντες να ξαναβολευτούν, είτε ανειδοποίητοι είτε και εντελώς αμόρφωτοι, φτιάξανε μια στοιχειώδη μάζα εκλογικού σώματος, απολύτως μειοψηφούσα βεβαίως, αλλά και η Αμερική με το 22% των αμερικανών κυβερνιέται..

Εξ άλλου το παιχνίδι με τη γλώσσα και τη διάλυση του πολιτισμικού ιστού αρχίζει να αποδίδει. Μαζί με την γλωσσική πρόσμιξη σε βαβελικό επίπεδο με τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών, μιλιούνται αυτή την ώρα στην Ελλάδα περίπου… 120 διαφορετικές γλώσσες, με κυρίαρχες φυσικά τις δέκα περίπου απ' αυτές!

Και ποια γιαγιούλα τώρα απ' τη Θράκη καταλαβαίνει τι σημαίνει «σπρεντς» και αναδιάρθρωση και επιμήκυνση, και πώς θα μπει στο Ιντερνέτ να κάνει φορολογική δήλωση ή να τσεκάρει τους καταλόγους της «διαφάνειας» που προβάλουν οι κομπιναδόροι υπουργοί του Υπάλληλου..

Αστεία πράγματα, καλαμπούρια κυριολεκτικά..
Οπότε, τι μένει άλλο από το να περιμένουμε, έτσι δε δείχνει το πράγμα;
Να περιμένουμε στημένα «θερμά επεισόδια» με τους Τούρκους; Ή να εκποιηθούν εν μια νυκτί τα φιλέτα μας; Να περιμένουμε να φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο, ενώ έχει φτάσει κιόλας ο κόμπος στο χτένι;

Οι διάφορες αμυντικές κινήσεις του σημερινού ΄Ελληνα, είναι ακόμη εφευρήματα στο επίπεδο της μαχόμενης εξυπνάδας και τίποτε άλλο. Τα διόδια, κάποιες διαδηλώσεις και τα ρέστα.

Μόνο ένα μένει: Ένα τεράστιο βουβό λαϊκό κίνημα διαμαρτυρίας με τεράστιες διαδηλώσεις χωρίς πανό, χωρίς συνθήματα, χωρίς πάσες για προβοκάτσιες και μπάχαλα και ήρωες με το στανιό.

Αν το καταλάβουμε αυτό, θα υπάρξει ελπίδα να σταματήσουμε τον κατήφορο.
Αν όχι, θα μας πιάσουν για μια ακόμα φορά κορόιδο οι ψευτοσύμμαχοι και θα κάνουν τη δουλειά τους στην πλάτη μας.

  • Θα μας φάνε την πατρίδα,
  • θα τη μοιράσουν μεταξύ τους,
  • θα μας πετάξουν στα όρια της φτώχειας
  • και όταν θα αποφασίσουμε να αμυνθούμε
  • δεν θα μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας,
  • δεν θα ‘χουμε ρεύμα στο σπίτι μας
  • και νερό στις βρύσες μας,
  • δεν θα ‘χουμε φάει, δεν θα ‘χουμε κουράγιο,
  • ναι, ακριβώς έτσι.

Κατηγορείστε με για λαϊκισμό και κινδυνολογία.
Πέστε ότι θέλετε, ξεσπάστε επάνω μου.
Μόνο κάντε μου μια χάρη: Κόψτε και κρατείστε αυτή την επισήμανση. Για να έχω ήσυχη απέναντι σας, τη συνείδησή μου, ότι υπήρξα κι εγώ ένας απ όσους, σας ειδοποίησαν κάποτε...