Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Απρ 2011

Σε απόπειρα να ερμηνεύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα με όρους επιχείρησης προχώρησαν οι Αλεσάντρο Πασέτι και Ρόμπερτ Άρμστρονγκ, συντάκτες της στήλης “The Source” της εφημερίδας Wall Street Journal.

“Υπάρχουν δύο ειδών προβλήματα με το χρέος μιας επιχείρησης, αυτά που μπορούν να λυθούν με αύξηση εσόδων και περικοπές δαπανών και αυτά που δεν λύνονται χωρίς να υπάρξει αναδιάρθρωση" αναφέρουν οι συντάκτες, σημειώνοντας ότι εάν η Ελλάδα ήταν επιχείρηση, θα αντιμετώπιζε τη δεύτερη κατηγορία προβλημάτων.

«Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδος, σε όρους επιχείρησης, είναι οι λειτουργικές ζημίες που έχει υποστεί από βασικές δραστηριότητες» αναφέρουν, επικαλούμενοι τα 12 δισ. ευρώ που είναι το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας, εξαιρουμένων των τόκων, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών.

Με βάση τα στοιχεία, αν θεωρήσουμε ότι τα έσοδα θα ανέλθουν στα 92 δισ. ευρώ, και συνυπολογίζουμε μια αύξησή τους κατά 6% και αντίστοιχη μείωση εξόδων, τότε η Ελλάδα θα επέστρεφε σε θετικό έδαφος, ενώ το τοπίο που θα διαμορφωνόταν θα ήταν πολύ καλύτερο, εάν υπήρχε και μία μικρή ανάκαμψη της οικονομίας.

Ωστόσο, επισημαίνουν οι συντάκτες, το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδας το 2010, συμπεριλαμβανομένων των τόκων, ξεπερνά τα 25 δισ. δολάρια, γεγονός που αποδίδεται στο τεράστιο μικτό χρέος, που ξεπερνά τα 300 δισ. ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να αναζητήσει τρόπους για την αύξηση των εσόδων της κατά 12% και για τη μείωση των δαπανών της κατά το ίδιο ποσοστό.

«Ένα τέτοιο εγχείρημα, θα ήταν εφικτό για τον CEO μιας επιχείρησης», υποστηρίζουν. Ωστόσο, δεν μιλάμε για επιχείρηση, αλλά για ένα κράτος, που σημαίνει ότι εφόσον οι δαπάνες περιοριστούν κατά τέτοιο ποσοστό, τότε θα υπάρξει και ένα βραχυπρόθεσμο πλήγμα στην ανάπτυξη και κατά συνέπεια στα έσοδα.

Αν κάποιος επισημάνει ότι η «Ελλάδα Α.Ε.» βρίσκεται σε δύσκολη θέση, τότε η διατύπωσή του είναι ιδιαίτερα μετριοπαθής, εκτιμούν οι συντάκτες. Για να εξοφληθούν τα χρεολύσια, θα πρέπει να υπάρξουν ταμειακές ροές, ενώ για να τα καταφέρει η χώρα σε χρόνο 50 ετών, τότε το δημοσιονομικό πλεόνασμά της –και όχι το πρωτογενές- θα πρέπει να ανέρχεται στα 6 δισ. ετησίως και να δίδεται εξ’ ολοκλήρου για την αποπληρωμή του χρέους.

Ο συγκεκριμένος στόχος θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολος, έως και ακατόρθωτος, ακόμη κι αν υποτιμηθεί το ευρώ, ενώ οι επενδυτές δεν κρίνουν τα μέτρα της ελληνικής κυβέρνησης ως επαρκή, γεγονός που αποτυπώνεται και στην αλματώδη αύξηση των spread.

“Αν η Ελλάδα ήταν εταιρεία θα μπορούσε ίσως να βρει ένα τρόπο να επαναγοράσει το ίδιο της το χρέος και έπειτα να μηχανευτεί μια ανταλλαγή χρέους-μετοχών ή ένα παρόμοιο κόλπο” εκτιμούν οι συντάκτες, σημειώνοντας ωστόσο ότι η μέθοδος αυτή αποκλείεται, όταν μιλάμε για ένα κράτος. Κατά συνέπεια, «το ελληνικό χρέος θα παραμείνει πρόβλημα μέχρι να αναδιαρθρωθεί», καταλήγουν.

Έβλεπα το βίντεο με την ομιλία του ΓΑΠ στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο που εξακόντισε τα spreads στα ύψη…

Ένα αξιοθρήνητο ανθρωπάκι…

Πανικόβλητο…

Εκτός τόπου και χρόνου…

Ένα αξιολύπητο πολιτικό ράκος που νομίζει ότι ακόμα βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο…

Λόγος μετεξεταστέου μαθητή της δευτέρας Λυκείου με απειλές, παραινέσεις, ικεσίες, κραυγές και συνοικιακά ξεφωνητά…

Μια πολιτική φούσκα χωρίς κανένα απολύτως περιεχόμενο…

Χωρίς καμία ουσιαστική πρόταση… χωρίς ίχνος στοιχειώδους πολιτικής σκέψης…

Ρε Έλληνες, αυτό το πολιτικό ψοφίμι, αυτό το πεταμένο τσουβάλι, αυτό το περιφερόμενο κουστούμι, πώς το ανεχόμαστε;





Αποκαλυπτικά του παιχνιδιού που έχει στηθεί σε βάρος της Ελλάδας, είναι όσα λέει σήμερα η αμερικανική τράπεζα Goldman Sachs, ένας από τους παίκτες που έχουν ποντάρει στην ελληνική χρεοκοπία και πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Σύμφωνα, λοιπόν, με την τους αναλυτές της, οι ξένες τράπεζες θα επιβαρύνονταν μόλις με 13 δισ. ευρώ σε περίπτωση «κουρέματος» κατά 20%, ενώ σε περίπτωση που έφτανε το 60% του χρέους, η συνολική επιβάρυνση των τραπεζών θα έφτανε τα 40 δισ. ευρώ.

«Για τα δεδομένα του κλάδου τα ποσά αυτά είναι μικρά» εκτιμούν οι αμερικανοί αναλυτές. Προσθέτουν δε ότι με τις κινήσεις της ΕΚΤ «οι τράπεζες του πυρήνα της ευρωζώνης έχουν αποδεσμευθεί από την περιφέρεια».

«Αυτό σημαίνει ότι οι συνέπειες μιας αναδιάρθρωσης θα ήταν πιο ήπιες από ό,τι ένα χρόνο πριν» αναφέρει έκθεση της Goldman Sachs.

Με λίγα λόγια, ένα «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων αύριο το πρωί θα προκαλούσε στις ξένες τράπεζες απλό πονοκέφαλο. Το πολύ να έχαναν για ένα χρόνο τα bonus τους οι managers των τραπεζών. «Στραγάλια» είναι οι απώλειες από την ελληνική χρεοκοπία.

Σκεφτείτε τώρα ότι οι ίδιοι που κρατούν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα έχουν παίξει, έχουν ποντάρει στη χρεοκοπία. Όλο το κόλπο είναι τα cds (ασφάλιστρα κινδύνου), που έχουν εκτοξευτεί στο θεό και που θα δώσουν τεράστιες αποδόσεις μόλις η κυβέρνηση ανακοινώσει την αναδιάρθρωση. Αφήστε δε όσους έχουν ποντάρει σε πτώση του ευρώ η οποία για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την αναδιάρθρωση, θα είναι δεδομένη. Ισχυρά κεφάλαια και επενδυτικές τράπεζες τύπου Goldman Sachs έχουν βάλει τεράστια ποσά ποντάροντας σε προβλήματα στην ευρωζώνη, σε πτώση του ευρώ και σε άνοδο του δολαρίου.

Γι’ αυτό λοιπόν αυτό το ύποπτο παιχνίδι με τις συνεχείς φήμες για αναδιάρθρωση. Οι απώλειες θα είναι μικρές, τα κέρδη τεράστια για τους ξένους. Ήδη γερμανικές και γαλλικές τράπεζες συντάσσουν τους προϋπολογισμούς τους εγγράφοντας ζημιές που, όπως λένε, μπορούν να αντέξουν χωρίς κραδασμούς.

Αλίμονο στις ελληνικές τράπεζες που δε θα αντέξουν ούτε ένα «κούρεμα» 20%. Θα καταρρεύσουν αμέσως, οδηγώντας στην απόγνωση και χιλιάδες επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Οποιοδήποτε κούρεμα είναι κακό, κι όποιος λέει το αντίθετο απλά παίζει το παιχνίδι των κερδοσκόπων. Και δυστυχώς, επειδή ακριβώς τα «λεφτά είναι πολλά» η αναδιάρθρωση θα είναι αναπόφευκτη με όποιο τρόπο κι αν αυτή γίνει. Έτσι κι αλλιώς τα βάρη θα πέσουν και πάλι στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Πηγή



Τι ειναι η αναδιάρθρωση; Μην ειναι η κόλαση; Μην ειναι ο παράδεισος;
Μην είναι κάτι ανάμεσα; Ξέρει κανείς να μας πει;
Δεν μιλάει πια κανείς για τιποτα άλλο στα δελτία παρα μόνο για την επερχόμενη αναδιάρθρωση.
Κόβοντας και ράβοντάς την ανάλογα με το τι θέλει να βγεί από την κουβέντα.
Και το κοινό αποσβολωμένο προσπαθεί να βγάλει άκρη εκεί που δεν έχουν βγάλει όλοι μαζί οι εγκέφαλοι των οικονομικών επιτελείων.
Αυτό όμως που παρουσίασε ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ως "αναδιάρθρωση" στο δελτίο του ΣΚΑΙ ήταν ένα παράξενα θαμπό πράγμα που μόνο να ενημερώσει δεν είχε για σκοπό του. Και μάλιστα με εντυπωσιακά γραφικά που να πείθουν για την εγκυρότητα του εγχειρήματος. (Τί έχει να πει άραγε ο Πάσχος Μανδραβέλης που έκανε επίθεση στο Debtocracy κατηγορώντας το σχεδόν για χρήση χιτλερικών μεθόδων επειδή τόλμησε να είναι καλό αισθητικά!)
Όπως ξέρει καλά ο Μπ.Παπαδημητρίου ούτε καταστροφή είναι η "αναδιάρθρωση" ούτε σωτηρία, ούτε πτώχευση(τι σύγχυση), ούτε δύο μόνο είδη- η "φιλική" και η "εχθρική" λεει- υπάρχουν αλλά εκατοντάδες.
Ας το πάρουμε λοιπόν από την αρχή προσεκτικα και σύντομα.
Τι είναι αναδιάρθρωση χρέους;
-Αναδιάρθρωση χρέους είναι η αντικατάσταση των παλιών ομολόγων με νέα ομόλογα άλλης αξίας (μειωμένης) και άλλης ημερομηνίας λήξης.
Αυτό είναι όλο με μία φράση. Τιποτα άλλο.
Μόνο που φυσικά αυτό έχει μέσα του πολλές μα πάρα πολλές διαπραγματεύσεις.
Όπως πχ. ποιο θα είναι το ποσοστό μείωσης(κούρεμα), πόση θα είναι η οποιαδήποτε επιμήκυνση στον χρόνο αποπληρωμής κλπ'
Ας δούμε όμως λίγα σημεία για να καταλάβουμε.
-Ειναι υποχρεωτικό οτι το ποσοστό μείωσης θα είναι ιδιο-οριζόντιο κούρεμα δηλαδή- για όλους τους κατόχους παλιών ομολόγων(πχ Ταμεία Ασφαλισμένων και τράπεζες);
-Φυσικά όχι! Ειναι ενα θέμα υπο διαπραγμάτευση όπως όλα τα άλλα.
Αρα θα κλείσουν τα Ταμεία; Θα χρεωκοπήσουν;
-Οχι αν απλά τα ομόλογά τους αντικατασταθούν με νέα ίσης αξίας με αυτά που είχαν και πριν.(Απορώ γιατι όλοι από Πάγκαλο μεχρι Μπάμπη κάνουν πως δεν το ξέρουν και κουνάνε το Μπαμπούλα της χρεωκοπίας των Ταμείων σαν το πρώτο τους επιχείρημα)
Οι τράπεζες θα κλείσουν, ο κόσμος θα τρεξει πανικόβλητος να αποσύρει χρήματα;
-Γιατί να κλείσουν και γιατί να αποσυρθούν χρήματα;Μόνο αν για κάποιο λόγο κάποιοι τους βάλουν να το κάνουν για να δημιουργηθεί πανικός.
Πόσα είδη αναδιαρθρώσεων υπάρχουν;
-Ειπαμε, πάρα πολλά ανάλογα με το ποιος θα έχει πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις. Κι εκεί είναι όλο το θέμα. Γιατί βέβαια αυτή η κυβέρνηση έχει αποδείξει ότι δεν μπορεί να διαπραγματευθεί για λογαριασμό μας. Οπως επίσης δεν γίνεται να γινει διαπραγμάτευση που να εχει κάποιο "καλό" αποτέλεσμα με τον κόσμο στον καναπέ. Ειναι καθαρό...
Πόσο μπορεί να είναι το κούρεμα;
-Απο 10%(που δεν θα έχει κανένα νόημα), μέχρι 50% ή και περισσότερο αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Κι αυτό γιατι μπορεί για παράδειγμα στα ψιλά να λέει πως μετα απο 10 χρόνια το επιτόκιο θα είναι 20% με αποτέλεσμα ότι κόβεται από το κούρεμα να κερδίζεται αργότερα από το επιτόκιο.
-Υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσουν οι δανειστές σε κούρεμα π.χ.50% δηλ. να δεχτούν αντι για Χ δις να τους χρωστάμε Χ-50%;
-Οσο κι αν φαίνεται παράξενο η απάντηση είναι ΝΑΙ. Στην περίπτωση της Αργεντινής όπου το κούρεμα ήταν 75%(με πολλές υποσημειώσεις στα ψιλά γράμματα πάντως) τα 3/4 των δανειστών δέχτηκαν να συμμετάσχουν! Κι αυτό γιατί βασικά οι παλιοί δανειστές έχουν πάρει τα λεφτά τους πολλές φορές και ότι άλλο πάρουν δεν τους κάνει κακό, ενω οι νεοι το προτιμούν από το τίποτα. Επίσης είναι βέβαιο ότι οι παλιοί και οι νεότεροι κάτοχοι ομολόγων δεν θα αντιμετωπισθούν με τον ίδιο τρόπο γιατί όπως είπαμε όλα έιναι υπο δι-α-πραγ-μά-τευ-ση.
-Θα υπάρξει πανικός;
-Θα υπάρξει αναμπουμούλα ειδικά στα χρηματιστήρια, γιατί οι διαπραγματεύσεις δεν θα κρατήσουν μια μέρα. Και ως γνωστόν οι κύριοι κάτοχοι ομολόγων είναι οι μεγάλες τράπεζες. Αυτά όμως έχουν ήδη προεξοφληθεί(η ΕΤΕ π.χ. αποτιμάται λίγο πάνω από 5Ε στο ταμπλώ...πόσο πιο κάτω να πάει, προφανώς λίγο), οπότε ας μην περιμένουμε κάτι τραγικό.
-Ειστε υπέρ η κατά της "αναδιάρθρωσης";
-Απάντηση.Υπέρ ποιάς αναδιάρθρωσης; Υπέρ ποιών;
-Θα γίνει αναδιάρθρωση;
-Φυσικά και θα γίνει αφού το χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Απλά δεν έχει νόημα ένα υπέρ η ένα κατά. Μιλώντας ρεαλιστικά δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε κατι καλό από καποια αναδιάρθρωση υπό τις παρούσες συνθήκες με το λαό τόσο στη γωνία όσο αυτή τη στιγμή. Σε αυτές τις περιπτώσεις αυτοί που έχουν κάτι να χάσουν ή να κερδίσουν είναι πολλοί και αυτή τη στιγμή γυρνανε σαν γύπες πάνω από υποψήφια θύματα. Τα θύματα βέβαια είναι αυτοί που δεν ασχολούνται.
Ολα όσα συμβαίνουν φίλε αναγνώστη δεν είναι έργο στην τηλεόραση. Ειναι ή ίδια μας η ζωή. Οπότε ο καναπές είναι η κρεμάλα μας.
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τις ερωτησεις επ' άπειρο αλλά δεν υπάρχει λόγος γιατί η απάντηση είναι κυρίως μία. Ολα είναι υπο διαπραγμάτευση.
Και ξαναλέω πως είναι τραγικό να πιστέψουμε ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να διαπραγματευτεί για λογαριασμό του Ελληνικού λαού. Για λογαριασμό των Ελλ.Τραπεζών ίσως...
Αυτη την στιγμή ένα ολόκληρο πλήθος νομικών, συμβούλων, χρηματιστών και δε συμμαζεύεται ασχολείται με τις λεπτομέρειες της "αναδιάρθρωσης" που έχει πάρα πολλά πρόσωπα. Προσπαθούν να βρουν άκρη με ρυθμίσεις που έρχονται σε κόντρα με νόμους κρατών, διατάξεις του Συντάγματος, Ευρωπαικές συνθήκες κλπ.
Και βέβαια οι άνθρωποι των Γερμανών δουλεύουν για τους Γερμανούς ομολογιούχους, οι της ΕΚΤ για λογαριασμό των μεγάλων ευρωπαικών τραπεζών, και πάει λέγοντας. Οι δικοί μας όμως αξιωματούχοι νομικοί, σύμβουλοι, σοφοί κλπ. για ποιόν δουλεύουν; Ιδού η απορία.

Κι εμείς τι κάνουμε; Καθόμαστε και περιμένουμε;

Αυτή την ώρα πρέπει να μπεί ξεκάθαρα ζήτημα ανατροπής αυτής της κυβέρνησης.Για κάποιους αυτό μπορεί να είναι τελικός στόχος, για άλλους ενα ξεκίνημα ή ένας μεσοπρόθεσμος στόχος στο πλαίσιο μιας πορείας για συνολική ανατροπή.
Ομως αν θέλουμε σύντροφοι να λέμε πως είμαστε πλάι πλάι με το λαό που υποφέρει, δεν μπορεί να αδιαφορούμε για το ποιοί είναι αυτοί που αυτη τη στιγμή διαπραγματεύονται τόσο κρίσιμα ζητήματα για το μέλλον μας. Δεν είναι απλά ζήτημα αλλαγής προσώπων και δεν νομίζω ότι χρειάζονται εξηγήσεις γι αυτό.
Ενα λαικό κίνημα χτίζεται πάνω σε απλούς και κατανοητούς στόχους και τίποτα νομίζω δεν είναι πιο κατανοητό από αυτό.



‘Ένα πείραμα ευρωπαϊκής και παγκόσμιας σημασίας διεξάγεται στην Ελλάδα. Στο έδαφος μιας βαθειάς και αναμφισβήτητης κρίσης όλων των ελληνικών δομών που σοβούσε επί δεκαετίες, η χώρα δέχθηκε μια επίθεση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου και της Γερμανίας, που επιχειρούν να λύσουν εδώ πολύ γενικότερα προβλήματα, πρώτα και κύρια την παγκόσμια και ευρωπαϊκή κρίση χρέους.

Η μεθοδολογία του πολέμου κατά της Ελλάδας είναι άγνωστη παρ’ ημίν, έχει όμως εφαρμοσθεί πλειστάκις σε χώρες του τρίτου κόσμου και υπάρχει σχετικά μια πλούσια βιβλιογραφία, όπως το εξαίρετο βιβλίο της Ναόμι Κλάιν «Το δόγμα του σοκ», από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Η ελληνική ηγεσία άργησε να αντιληφθεί τι συνέβαινε, δεν οργάνωσε την άμυνα της χώρας, δεν τόλμησε να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις όπως η Κίνα και τελικώς παρέδωσε τη χώρα, δεμένη χεροπόδαρα με το μνημόνιο, στους δανειστές της. Προσπαθεί έκτοτε να παρουσιάσει την καταστροφή ως σωτηρία. Παντελώς απροετοίμαστος για όσα συμβαίνουν, ο ελληνικός λαός τελεί σε κατάσταση μαζικού τρόμου και κατάθλιψης. Οι αντιδράσεις του παραμένουν προς το παρόν σχετικά περιορισμένες.

Πόσα από όσα συνέβησαν και συμβαίνουν έτυχαν και πόσα σχεδιάστηκαν και από ποιόν; Το βέβαιο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Πρωθυπουργός δεν διέθεταν κανενός είδους μηχανισμό παραγωγής εθνικού σχεδίου και πολιτικής. Αντίθετα, ο Πρωθυπουργός έχει μια σωρεία ξένων συμβούλων για κάθε ζήτημα, συμβούλων που κυρίως απηχούν μια ορισμένη πλευρά του αμερικανικού κατεστημένου. Οι σύμβουλοι υπερτερούν απολύτως αυτών που συμβουλεύουν γιατί διαθέτουν πολύ καλύτερη εικόνα της συνολικής κατάστασης και ξέρουν τι θέλουν.

Το κείμενο που δημοσιεύουμε στη συνέχεια γράφτηκε πριν από τις δημοτικές εκλογές, αποφασίσαμε όμως να μην το αλλάξουμε, γιατί πιστεύουμε ότι τα όσα συνέβησαν έκτοτε δίνουν μια πρώτη ευκαιρία απόρριψης ή επιβεβαίωσης της ανάλυσης. Στηρίζεται στην αναπόδεικτη, αλλά πολύ πιθανή υπόθεση εργασίας ότι η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης στηρίζεται κυρίως, όπως και πολλοί άλλοι τομείς, στις κατευθυντήριες γραμμές της «Διεθνούς των Συμβούλων»

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ
Η τηλεόραση στο γραφείο μου είναι χαλασμένη εδώ και μήνες. Παρακολουθώ την επικαιρότητα κυρίως από το ραδιόφωνο, τις εφημερίδες και το internet. Νομίζω ότι από τότε που έπαψα να παρακολουθώ τηλεόραση, άρχισα να ξεπερνάω το αίσθημα κατάθλιψης που μου προκαλούσαν όσα συνέβαιναν στη χώρα μου, το μείγμα επικίνδυνης καταστροφής που μας απειλεί, αδυναμίας να την αποτρέψουμε και κάποιας ενοχής. Δεν έπαψα να στενοχωριέμαι για όσα συμβαίνουν, αλλά το μυαλό μου, χωρίς τηλεόραση, έγινε πιο ψυχρό στην αναλυτική του λειτουργία και η βούλησή μου πιο πραγματιστική.

Για κάποιο λόγο κάθησα σπίτι τις τελευταίες μέρες. Είδα όλη σχεδόν τη δίωρη συνέντευξη του Πρωθυπουργού. Μου χάλασε τη διάθεση, κάτι που, παραδόξως, δεν μου συνέβη με τον Μητσοτάκη που ακολούθησε. Με τον Παπανδρέου ένοιωσα αναγούλα, μια σχεδόν σωματική δυσφορία, με τον Μητσοτάκη οργιζόμουν κάπως, αλλά στο τέλος ήταν σαν παληά ελληνική ταινία. Ηξερα τι θα πει, προέβλεπα την οργή μου και χαμογελούσα απλώς γιατί δεν καταλάβαινε ότι έκανε μάλλον ζημιά, παρά καλό στον Παπανδρέου υποστηρίζοντάς τον.

Οι εγχώριοι προπαγανδιστές του νεοφιλελευθερισμού δεν πολυσκέφτονται. Δεν τους οδήγησε η σκέψη στα συμπεράσματά τους. Επέλεξαν τις ιδέες που ανταποκρίνονται στο συμφέρον τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι οι δέκτες της προπαγάνδας σκέφτονται διαφορετικά.

Υποθέτουμε ότι δεν συμβαίνει το ίδιο με τους εξοχώριους επικοινωνιακούς συμβούλους του Πρωθυπουργού. Αυτοί ούτε πιστεύουν τίποτα, ούτε τους ενδιαφέρει θετικά ή αρνητικά η χώρα. Ο σκοπός τους είναι α) να «πουλήσουν» το «προϊόν» Παπανδρέου, β) να πετύχει το ελληνικό «πείραμα», μεταφορά στην Ευρώπη συνταγών που δοκιμάστηκαν επανειλημμένα στη Λατ. Αμερική και αλλού.

Το ελληνικό πείραμα είναι πρωτότυπο και πανευρωπαϊκής σημασίας. Επιχειρείται κάτι πρωτοφανές στην ιστορία του αναπτυγμένου καπιταλισμού σε περίοδο ειρήνης, δηλ. η μαζική φτωχοποίηση του πληθυσμού και μιας χώρας του «πρώτου κόσμου», χωρίς να προκληθεί εξέγερση, με είδος αυτοπαραίτησης. Αυτή είναι η προτιμητέα για το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο απάντηση στη σοβαρότατη κρίση χρέους που προκάλεσε η παγκόσμια επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού. (Στην Ελλάδα μπορεί να υπάρχουν και άλλες, παράλληλες επιδιώξεις, γεωπολιτικές κ.α. ‘Όταν βρεθεί ο παπάς, θα θάψουνε πεντέξι). Δεν είναι εύκολο και το ξέρουν. Η ευστάθεια του δυτικοευρωπαϊκού καπιταλισμού, του οποίου η Ελλάδα παραμένει περιφερειακό τμήμα, στηρίζεται στην προσδοκία ασφάλειας και ευημερίας, όχι φτώχειας και καταστροφής. Το πρόβλημα που έχουν τώρα να λύσουν είναι πως θα πείσουν τον ελληνικό λαό να καθήσει ήσυχος ενώ θα καταστρέφεται.

Το επόμενο πρωί εκνευρίστηκα διαπιστώνοντας ότι παρέμενε η κακή μου διάθεση. Ο εκνευρισμός συναντήθηκε με την μισοαναπάντητη απορία που τριγυρνάει καιρό τώρα στο μυαλό μου: πως τα καταφέρνει ο Γιώργος; Πως μπόρεσε να περάσει σχεδόν αμαχητί τέτοια καννιβαλικά μέτρα; Πως ένας άνθρωπος θεωρούμενος, κατά γενική ομολογία, ότι εκπέμπει μάλλον αδυναμία παρά δύναμη, μπόρεσε να παράγει ένα τόσο δυνατό πολιτικό αποτέλεσμα;

Ρώτησα γνωστούς και φίλους πως τους φάνηκε η συνέντευξη. Βρήκα μόνο μια ξαδέρφη μου που δεν μούπε κάτι αρνητικό, περιορίστηκε να πει “τι να κάνουμε, έτσι που τα καταφέραμε”. Κι αυτή τρέμει, τη νοιώθω, ότι έχει τελειώσει και η χώρα και το κόμμα των ελπίδων και σχεδίων. Αλλά ελπίζει στο θαύμα όσο δεν βλέπει επίσημο πιστοποιητικό θανάτου. ‘Oλοι οι άλλοι μούπαν ότι βρήκαν απαράδεκτη, μη πειστική, ακόμα και αηδιαστική (!) τη δίωρη συνέντευξη. Μούκανε εντύπωση η αηδία και η βαρεμάρα που άκουσα στις αντιδράσεις: γιατί αηδιασμένοι και όχι εξοργισμένοι;

Εκαναν άραγε λάθος οι σύμβουλοι από τη Μάντισον, δεν κατάφεραν να στήσουν καλά τον Πρωθυπουργό ή, μήπως, ήταν άλλη η στρατηγική τους; Ολος ο κόσμος, πολύ περισσότερο σε περίοδο οξείας, δραματικής εθνικής κρίσης, περιμένει συνήθως να δει έναν στιβαρό Πρωθυπουργό, ή τουλάχιστον κάποιον που να προσπαθεί να δείξει στιβαρός. Κάποιον που να εμπνέει δύναμη, όχι αδυναμία, περηφάνεια, όχι μιζέρια, να κεντρίζει το ενδιαφέρον, όχι να αποκοιμίζει.

Μήπως η Μάντισον δεν έκανε λάθος; Μήπως, αντί να φτιασιδώσει την αδυναμία του Παπανδρέου, τη χρησιμοποιεί; Στους εξοχώριους δεν λείπει πείρα και φαντασία. Πάει καιρός που οι πιο καπάτσες από τις καπνοβιομηχανίες κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν ως διαφημιστικό ατού τις προειδοποιήσεις για τις φοβερές συνέπειες του καπνού! Ο μηχανισμός που εκμεταλλεύτηκαν είναι απλός στη βάση του: αν τρομάξεις έναν καπνιστή το πρώτο που σκέφτεται είναι να ανάψει τσιγάρο. Πειράματα μαγνητικής σάρωσης του ανθρώπινου εγκέφαλου, που αναφέρει ο Linostrom στο βιβλίο του για τη βιολογία της κατανάλωσης (εκδ. ¨Εσοπτρον) επιβεβαίωσαν ότι οι προειδοποιήσεις για τους κινδύνους του καπνίσματος ενεργοποιούν την περιοχή ανταμοιβής, κάνουν δηλ. τα πειραματόζωα να θέλουν τσιγάρο. Τον ίδιο μηχανισμό ανακάλυψε εμπειρικά ο Carr, ο περισσότερο γνωστός παγκοσμίως θεραπευτής από το κάπνισμα.

Γενικά μιλώντας, είναι απείρως αποτελεσματικότερο να χρησιμοποιεί κανείς την αλήθεια για να παραπλανήσει, από το να κατασκευάζει εξ υπαρχής ψεύτικη πραγματικότητα. Οποιοσδήποτε ηθοποιός, ή πολιτικός εν προκειμένω (τα δύο επαγγέλματα διαφέρουν κυρίως ως προς την ηθική συγκρότηση όσων τα ασκούν), είναι πολύ πειστικότερος παίζοντας τον εαυτό του, απότι παριστάνοντας κάτι τελείως διαφορετικό. Σε τι όμως μπορεί να ωφελήσει η αδυναμία του Πρωθυπουργού;

Το μυαλό μου ξαναγύρισε στη συνέντευξη. Ο κ. Παπανδρέου μιλούσε μονότονα επί δύο ώρες, με διαρκείς επαναλήψεις. Αυτό είναι σοβαρό μειονέκτημα για κάποιον που θέλει να πείσει τους ακροατές του με τα επιχειρήματά του ή να τους καρφώσει στο μυαλό πέντε σαφείς, κοφτές ιδέες, όπως έκανε ο πατέρας του. Αυτός που το κάνει, κινδυνεύει, αντί να προσελκύσει την προσοχή σε όσα λέει, να αποκοιμίσει τον ακροατή του.

Για να το ξανασκεφθούμε όμως μια στιγμή. Τι ακριβώς συμβαίνει σε κάποιον που κοιμάται ή μισοκοιμάται; Αδυνατίζει η διαδικασία λογικής επεξεργασίας και φιλτραρίσματος των πληροφοριών που δέχεται. Οι “φύλακες“ της συνείδησης παραμερίζουν και “ανοίγει” το υποσυνείδητο ευκολότερα στα έντονα φορτισμένα συναισθηματικά μηνύματα. Αυτό ακριβώς κάνουν όσοι ασκούν την ύπνωση, μια τεχνική από την χρήση της οποίας στη θεραπεία της υστερίας ξεκίνησε τις μελέτες του ο Φρόιντ. Δεν υπάρχει φυσικά υπνωτιστής που να βάζει αγριοφωνάρες. ¨Ολοι σιγά μιλάνε και μονότονα. Χωρίς εντατικά λειτουργούσα συνείδηση, είναι γενικά ευκολότερο να γίνουν αποδεκτά, όχι μόνο τυχόν θεραπευτικά μηνύματα, αλλά και διάφορες αντιφάσεις ή, ακόμα, καθαροί παραλογισμοί.

Είδηση, με τη δημοσιογραφική έννοια του όρου, δεν υπήρχε στη συνέντευξη, πλην μιας μάλλον αόριστα διατυπωμένης και μη δεσμευτικής απειλής για πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Ο Πρωθυπουργός περιορίστηκε να πει γνωστά πράγματα. Η “απειλή” του για εκλογές δεν διατυπώθηκε με τη δέουσα ένταση, το απειλητικό μήνυμα δεν βγήκε έντονο και σαφές από την ίδια τη συνέντευξη, αυτό έγινε με τη διαμεσολάβηση των ΜΜΕ. Από μόνο του, το δίλημμα Παπανδρέου ή εκλογές δεν ενεργοποιεί συναισθηματικά τους πολίτες. Χρησιμοποιείται για να προσφέρει ορθολογικό πρόσχημα στη λειτουργία του πραγματικού εκβιασμού που θα δείξουμε ποιος είναι. Ποιο ήταν λοιπόν το μήνυμα της συνέντευξης;

Το πρώτο μήνυμα είναι ότι δεν μπορούσες να αποφύγεις τον Πρωθυπουργό, αφού τον έπαιζαν ταυτόχρονα επί δύο ώρες όλα τα κανάλια, στη ζώνη υψηλότερης τηλεθέασης. ¨Όπως και με τα άλλα διλήμματα που συνηθίζει να θέτει στους δυστυχείς υπηκόους του, η επιλογή ήταν πάλι είτε Παπανδρέου είτε Παπανδρέου.

Το δεύτερο μήνυμα ήταν η αδυναμία του Πρωθυπουργού. Θα διερωτάσθε βέβαια: από πότε η αδυναμία ενός ηγέτη μπορεί να είναι πλεονέκτημα; Στους συμβατικούς πολιτικούς όντως, είναι πολύ σοβαρό μειονέκτημα. Δεν είναι σε αυτούς που ονομάζω γκορμπατσωφικού τύπου: ηγέτες που μπορούν να καταλύσουν αυτοκαταστροφικές διαδικασίες στις δομές των οποίων ηγούνται.
Νομίζουμε ότι είμαστε μοντέρνοι, λογικοί, αυτεξούσιοι, πολιτισμένοι, ευφυείς. Νομίζουμε επίσης ότι δεν έχουμε καμιά σχέση με τα ζώα, ούτε καν με τη γενηά των παππούδων μας. Στην πραγματικότητα, η συντριπτική πλειοψηφία των αντιδράσεών μας, των πράξεων και προτιμήσεών μας, ακόμα και των απόψεών μας είναι προκαθορισμένη και ετεροκαθορισμένη και μάλιστα με τρόπο που διαφεύγει από τον έλεγχο της συνείδησής μας. Παρά τα επιτεύγματα του τεχνολογικού μας πολιτισμού, που μας δημιουργούν την εντύπωση ότι είμαστε μικροί θεοί, παραμένουμε σε μεγάλο βαθμό προϊόντα μιας μακρότατης εξελικτικής πορείας, τα ‘συμπεράσματα’ της οποίας έχουν εγγραφεί στα κύτταρά μας και παραμένουν, ακόμα κι όταν εξαφανισθούν οι συνθήκες που τα δημιούργησαν.

Για το προϊστορικό, ζωώδες ασυνείδητό μας ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ο πατέρας, ο αρχηγός, ο φύλαρχος, με τριπλή μάλιστα έννοια: αρχηγός της χώρας, αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματός της, που οργάνωσε κάποτε τον αγώνα για ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη, αρχηγός της δυναστείας Παπανδρέου, γιος και άρα μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου. Τι θα συνέβαινε σε μια οικογένεια που βλέπει τον πατέρα, το στήριγμά της, αδύνατο σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή; Θα θελήσει να τον στηρίξει, αγνοώντας τις αδυναμίες του. Τι θα συμβεί σε έναν στρατό που ο αρχιστράτηγος εμφανίζεται αδύναμος μέσα στη μάχη; Θα τα χάσει και δεν θα ξέρει τι να κάνει. Σε κάθε περίπτωση, απέραντη θλίψη και απέραντη αποθάρρυνση θα κυριαρχήσει. Τα συναισθήματα αυτά, αν επικρατήσουν, θα οδηγήσουν τους ψηφοφόρους είτε να απόσχουν, το πιθανότερο, είτε να ξαναστηρίξουν, με βαριά καρδιά έστω, Παπανδρέου.

Η τακτική αυτή θα μπορούσε να γίνει μπούμερανγκ και να καταστρέψει τον Πρωθυπουργό σε μια περίπτωση. Αν ο Αντώνης Σαμαράς σήκωνε το γάντι και του απαντούσε: κάνε τώρα εκλογές. Οι εξοχώριοι σύμβουλοι όμως ξέρουν ότι δεν θα το κάνει. ‘Ισως καλύτερα και από τον ίδιο τον Σαμαρά.

Θα μου πείτε ίσως ότι έχω μεγάλη φαντασία. Κι ότι όλα αυτά είναι αποκυήματα της φαντασίας μου. Δεν έχω όμως μόνο εγώ φαντασία. Φαντασία έχουν και όσοι κατάφεραν τον μισό πλανήτη να πίνει Κόκα Κόλα και τον υπόλοιπο να λατρεύει ένα απωθητικό και πολύ επικίνδυνο δηλητήριο, τα τσιγάρα Μάρλμπορο.

Το τρίτο μήνυμα είναι αναμφισβήτητα το σπουδαιότερο: συγκεκριμενοποιεί και κάνει πιο απτά τα δύο προηγούμενα. Είναι η μαγική λέξη χρεωκοπία. Ο Πρωθυπουργός την επανέλαβε δεκάδες φορές, όπως ακριβώς φροντίζει η Κόκα Κόλα να περιλαμβάνει εικόνες ή υπαινιγμούς για το προϊόν της στα σήριαλ που χρηματοδοτεί.

Είναι μια τρομερή λέξη, το ισοδύναμο του θανάτου στο συλλογικό υποσυνείδητο μιας μοντέρνας δυτικής κοινωνίας, όπως η ελληνική. Αν βέβαια, όπως μας λέει συνεχώς ο Πρωθυπουργός, το πρόβλημα είναι η διεθνής εικόνα της Ελλάδας, ιδίως στις αγορές, ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε να αποφεύγει τη λέξη αυτή όπως ο διάβολος το λιβάνι. Αυτοί που του συνέστησαν να χρησιμοποιήσει όχι μία, αλλά τριάντα ή σαράντα φορές σε δύο ώρες αυτή τη λέξη, δεν έδιναν δεκάρα τσακιστή για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας. ¨Όπως άλλωστε και η Κόκα Κόλα αδιαφορεί παντελώς για την ιστορία που διαδραματίζεται στα σήριαλ, έτσι κι αυτοί αδιαφορούν παντελώς για τις ερωτήσεις της Τρέμη και τις απαντήσεις Παπανδρέου. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην ξεχνάει ο Πρωθυπουργός να μιλάει για χρεωκοπία κάθε τρία λεπτά. Και δεν το ξέχασε. Η μονοτονία εδώ έχει γίνει, όπως είπαμε, πλεονέκτημα, γιατί χαμηλώνει το βαθμό εγρήγορσης της συνείδησης και το ασυνείδητο του τηλεθεατή προσλαμβάνει πιο εύκολα το κύριο μήνυμα της συνέντευξης, που δεν είναι βέβαια Παπανδρέου ή εκλογές, αλλά Παπανδρέου ή χρεωκοπία. Μπορεί να πει ότι θέλει για τον Παπανδρέου, να βρίσκει αηδιαστική τη συνέντευξη, ή να μιλάει απαξιωτικά, αλλά το φοβερό ερώτημα “που θα βρω τα λεφτά”, “πως θα αποφύγω τη χρεoκοπία”, κυκλοφορεί κάτω από τον φλοιό του εγκεφάλου του και γι¨αυτό πιο αποτελεσματικά.

Αξίζει άλλωστε να δούμε τη λεπτή υφή του μηνύματος. Δεν είναι ότι απλώς κινδυνεύουμε με χρεωκοπία, είναι ότι χρεωκοπήσαμε ήδη, όπως υποδηλώνει η όλη περιγραφή της χώρας ως απέραντα διεφθαρμένης και αναποτελεσματικής. Το μήνυμα αποθαρρύνει, παραλύει, πανικοβάλλει, τρομοκρατεί. Δε σηκώνεσαι να κάνεις φασαρίες αν φοβάσαι ότι πέφτει το αεροπλάνο, πολύ περισσότερο αν σε έχουν πείσει ότι ήταν στην πραγματικότητα σαράβαλο. Το πολύ πολύ κάνεις τον σταυρό σου.

Η αποθάρρυνση, η ηττοπάθεια, η αίσθηση ματαιότητας είτε προκαλεί ένα κοινωνικό σύνδρομο της Στοκχόλμης, την γνωστή ταύτιση των ομήρων με τους απαγωγείς, είτε, το πιθανότερο, διευρύνει το ρεύμα της αποχής, που είναι το προϊόν της εξουδετέρωσης αντίθετων συναισθηματικών μηνυμάτων. Η φράση όλοι ίδιοι είναι, που συχνά ακούμε, δεν χρησιμοποιείται εδώ ως εργαλείο εξέγερσης, αλλά υποταγής: σηματοδοτεί παραίτηση, όχι αγώνα, προσφέρει ένα καλό, δήθεν ηρωϊκό πρόσχημα για να μη μπούμε στον δρόμο του Παπανδρέου και του μνημονίου. Το πολιτικό μήνυμα των εκλογών δεν θα κριθεί από το ποσοστό συμμετοχής, αλλά από τα σχετικά ποσοστά. Από το πολιτικό μήνυμα των εκλογών θα εξαρτηθεί η δυνατότητα της κυβέρνησης να συνεχίσει την πολιτική του μνημονίου, να επιφέρει νέα σκληρά πλήγματα στο λαό, να αντισταθεί ή να δεχθεί ασμένως τις επιταγές της τρόικας.

Το τέταρτο και πέμπτο μήνυμα, που ενισχύει αποφασιστικά το τρίτο είναι η προσλαμβανόμενη από το ασυνείδητο του τηλεθεατή ειλικρίνεια και εντιμότητα του πομπού. Ο κ. Παπανδρέου είναι αληθώς τρομαγμένος από την προοπτική μιας χρεωκοπίας, που δεν θα είναι μόνο της χώρας, αλλά και δική του. Οποιοσδήποτε στη θέση του θα ήταν τρομοκρατημένος. Είτε θα μετέτρεπε τον φόβο σε μαχητικότητα και θα απειλούσε με τα όποια πιστόλια έχει η χώρα, κάτι που μοιάζει κοντύτερα στην ψυχολογία του πατέρα του, είτε θα πήγαινε πάσο, όπως έκανε ο ίδιος. Πάντως ο φόβος του εγκρίνεται ως αυθεντικός από το ασυνείδητο του τηλεθεατή. Σε αυτόν προστίθεται και η εντιμότητα. Σκεφθείτε το, είναι σχεδόν αυτονόητο. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι το τελευταίο πρόσωπο που θάθελε να εκφράζει αμφιβολίες για τη χώρα.

Λογικά δεν έχει κανένα λογο να το κάνει. Οι τηλεθεατές είναι προετοιμασμένοι να ακούσουν βερεσέ έναν Πρωθυπουργό που τους μιλάει για ισχυρή ‘Ελλάδα, όχι όμως έναν που τους μιλάει για αδύναμη (στο σοβιετικό προηγούμενο, οι κατηγορίες κατά του κομμουνισμού, διατυπωμένες από τον ΓΓ, απέκτησαν αυτομάτως ισχύ αναμφισβήτητης αλήθειας, που δεν είχαν ασφαλώς όταν τις διατύπωνε η Φωνή της Αμερικής).

Το έκτο μήνυμα είναι οι αναφορές στη διαφθορά. Δεν έχουν να κάνουν με το υπαρκτό πρόβλημα, που, αν πιστέψουμε την έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας, επιδεινώθηκε στον ένα χρόνο διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Μέσω της αναφοράς στη διαφθορά επιδιώκεται η διάχυση των ευθυνών στην κοινωνία, ώστε να εξουδετερωθεί το αίσθημα της αδικίας, που μπορεί να προκαλέσει εξέγερση. Από την άλλη, οι αγανακτισμένοι έχουν μια ευκαιρία να ταυτισθούν με τον αδιάφθορο πρωθυπουργό. Πένθος και ενοχή ορίζουν την κατάθλιψη σύμφωνα με τους ψυχιάτρους. Ο όλος τρόπος με τον οποίο ο Πρωθυπουργός αναφέρεται σε όλα τα προβλήματα της χώρας, ως να είναι παρατηρητής και όχι ο επικεφαλής ενός κόμματος που κυβερνά επί δεκαετίες, είναι επίσης σχεδιασμένος ως αλεξικέραυνο του ιδίου από την οργή.

Αυτά είναι τα συναισθήματα που διαχέονται μαζικά από τη Διεθνή Των Συμβούλων, μέσω της ελληνικής κυβέρνησης: φόβος, παράλυση, πανικός, αποθάρρυνση, ματαίωση, πένθος, ενοχή. Για να πετύχει αυτός ο σχεδιασμός, απαραίτητος για μέτρα ακρωτηριασμού της ελληνικής κοινωνίας, καταβλήθηκε βέβαια ένα μεγάλο τίμημα: αποσυντέθηκε έτι περαιτέρω η όποια εθνική αυτοπεποίθηση, εντάθηκε η οικονομική ύφεση, καταστράφηκε η διεθνής εικόνα της χώρας.

Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στη Μάντισον και το αδιαμφισβήτητο πολιτικό ένστικτο του ελληνικού λαού.

Το δεύτερο κανονικά θα νικήσει κάποια στιγμή, όπως συνέβη στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού επί Σημίτη, στο δημοψήφισμα για το Ανάν και στην εκλογή Σαμαρά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν διαθέτει σήμερα ηγέτες έτοιμες να το εκφράσουν και ιδέες να το μορφοποιήσουν.

Ο Γιώργος Παπανδρέου υπερτερεί των πολιτικών του αντιπάλων για δύο βασικά λόγους:
  • εκμεταλλεύτηκε τα σοβαρά προβλήματα της χώρας, για να μετατρέψει τις αδυναμίες του σε πλεονεκτήματα, κάνοντας πειστικά το δικό του, πρόβλημα της Ελλάδας
  • έχει ισχυρότερο από τους αντιπάλους του συναισθηματικό κίνητρο: απειλείται ο ίδιος με χρεωκοπία, μόνο καταφύγιό του είναι το εξωτερικό, ο διεθνής παράγων, αν αποτύχει, πρέπει άρα να μείνει πάση θυσία πιστός στο πρόγραμμα. Ο φόβος της αποτυχίας είναι, σε άτομα με την ψυχολογία του, ισχυρότατο κίνητρο ψυχικής κινητοποίησης, που ενίοτε μπορεί να είναι πλεονέκτημα έναντι ασφαλέστερων ή και γενικά ανώτερων αντιπάλων. Αντίθετα με τον κ. Παπανδρέου που μπήκε στον χορό, η μεν Δεξιά φοβάται την εξουσία, η δε Αριστερά το τελευταίο που σκέφτεται είναι να τη διεκδικήσει.




Το ζήτημα δεν αφορά πλέον στα κόμματα.

Δεν αφορά στους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ.

Ούτε τις οργανωμένες μειοψηφίες, που αγωνίζονται για να διατηρήσουν προνόμια που πληρώνει ακριβά ο απλός φορολογούμενος.

Το ζήτημα αφορά στους πολίτες

Το ζήτημα αφορά στους πολλούς.

Αφορά στην Πατρίδα μας.

Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε μια, προδήλως ανίκανη και επικίνδυνη κυβέρνηση, να παίζει με τη νοημοσύνη μας;

Να ρίχνει στα ζάρια το μέλλον της χώρας και το μέλλον των παιδιών μας;

Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε τους μαθητευόμενους μάγους, που έχουν μετατραπεί σε υπαλλήλους και τροχονόμους ξένων συμφερόντων, να μας υποθηκεύουν;

«Πεδίο βολής φτηνό…»

Ό,τι δοκίμασαν απέτυχε οικτρά.

Ό,τι σχεδίασαν, βγήκε εκτός σχεδίου..

Ό,τι μας υποσχέθηκαν, ήταν ψέματα.

Η χώρα μοιάζει με καρυδότσουφλο στον ωκεανό.

Παιχνίδι στα χέρια των κερδοσκόπων.

Η Ελλάδα είναι εκτός αγορών και τα spreads «πετάνε» στις 1.140 μονάδες!

Το Χρηματιστήριο επέστρεψε στις εποχές του 1997!

Όποιος θέλει, διακινεί και ένα σενάριο που προβλέπει την καταστροφή.

Ένα ανώνυμο e-mail «τσακίζει» το τραπεζικό μας σύστημα

Έχουμε γίνει ο περίγελος των πάντων.

«Ένα πεδίο βολής φτηνό..»

Και τα ανεχόμαστε όλα αδιαμαρτύρητα….

Λίγη αξιοπρέπεια!

Η περιουσία του ελληνικού λαού απαξιώνεται, με ευθύνη της κυβέρνησης, την ίδια ώρα που τα …κοράκια στήνουνε χορό.

Και εμάς για μια ακόμα μέρα, μας σερβίρουν τις κωμικές δηλώσεις του κ. Παπακωνσταντίνου ότι το χρέος μας είναι βιώσιμο!

Ο άνθρωπος είναι εκτός τόπου και χρόνου!

Έχει καταντήσει ανέκδοτο των αγορών..

Και, όμως, ούτε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια διαθέτει για να παραιτηθεί!

Αμάν πια! Τέτοιος έρωτας με την εξουσία; Ή «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων;»

Μας αποκάλεσαν διεφθαρμένους, ανίκανους, αντιπαραγωγικούς και κοπρίτες

Μας χαρακτήρισαν τεμπέληδες.

Έφτασαν στο σημείο να κόψουν τη σύνταξη των γονιών μας.

Τώρα ξεπουλάνε και το μέλλον των παιδιών μας..

Έχουν βυθίσει έναν ολόκληρο λαό σε κατάθλιψη και ετοιμάζονται να σερβίρουν και την τελευταία δόση..

Θα τους παρακολουθούμε βουβοί και άβουλοι;

Να πειραματίζονται επάνω μας;

Χωρίς να αγανακτούμε;

Χωρίς να εκδηλωνόμαστε;

Δηλαδή, τι άλλο περιμένουμε;

Τι άλλο πρέπει να κάνουν για να τους στείλουμε στον αγύριστο;

Σε περίπτωση που δεν το έχουμε καταλάβει:

«Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί…»

Καλή Ανάσταση!

Αδέξιος Δεξιός




Στις 23 Απριλίου ο Πρωθυπουργός ανακοίνωνε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της χώρας στην Τρόικα, προαναγγέλλοντας «μία νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό».

Με την απόφαση εκείνη, ο Πρωθυπουργός διέψευδε έμπρακτα τις προεκλογικές αλλά και μετεκλογικές δηλώσεις του, ότι «Λεφτά Υπάρχουν».

Όπως, επίσης, και τις διαβεβαιώσεις ότι δεν πρόκειται να μπούμε στο ΔΝΤ.

Ο ίδιος λίγους μήνες πιο πριν (3 Ιουνίου 2009) δήλωνε κατά λέξη: «Το ΔΝΤ δεν έχει τη φήμη ούτε για την Κοινωνική Δικαιοσύνη, ούτε για την αποτελεσματικότητά του…Ουσιαστικά κόβει το μέλλον της χώρας…Ουσιαστικά καταδικάζει τη χώρα στην υπανάπτυξη σε μόνιμη βάση».

  • Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 6 Μαΐου, η συμμαχία των προθύμων υπερψήφιζε το Μνημόνιο. Ήταν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (πλην Γ. Δημαρά, Β. Οικονόμου και Σ. Σακοράφα) οι βουλευτές του ΛΑΟΣ και η Ντ. Μπακογιάννη. Την ίδια εκείνη ημέρα το spread έφτανε τις 1028 μονάδες βάσης.
  • Οι θέσεις του Προέδρου της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά δικαιώνονται στο ακέραιο. Σταδιακά μάλιστα υιοθετούνται ακόμη και από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που συνομολογούν ότι το «Μνημόνιο δεν βγαίνει» και είναι ανάγκη «να υπάρξει αλλαγή πολιτικής».
  • Από την υπογραφή του Μνημονίου έως σήμερα μεσολάβησαν 3 επικαιροποιήσεις, σε κάθε μία από τις οποίες προστίθενται νέες δεσμεύσεις και πρόσθετα επώδυνα μέτρα. Οι διαβεβαιώσεις του υπουργού Οικονομικών, τον περασμένα Μάιο, ότι «δεν θα χρειαστούν επιπλέον μέτρα» και ότι «αν χρειάζονταν αυτό θα σήμαινε αποτυχία» έχουν διαψευστεί στην πράξη και μάλιστα πολλές φορές έως τώρα.

Όλες οι εκτιμήσεις της Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ διαψεύδονται. Πέφτουν έξω σε όλα.

Η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής επιβεβαιώνεται καθημερινά αφού:

  • Η οικονομία έχει μπει σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση.
  • Το δημοσιονομικό έλλειμμα δεν αντιμετωπίζεται με βιώσιμο τρόπο.
  • Το χρέος αυξάνει και διατηρεί τη δυναμική του.
  • Ο πληθωρισμός διατηρείται σε υψηλά επίπεδα.
  • Η παραγωγική βάση συρρικνώνεται.
  • Τα λουκέτα πολλαπλασιάζονται.
  • Ο κοινωνικός ιστός αποδιοργανώνεται.
  • Μέτρα κοινωνικής προστασίας δεν λαμβάνονται.
  • Η φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίζεται
  • Οι σπατάλες συνεχίζονται.
  • Οι διαρθρωτικές αλλαγές καθυστερούν.
  • Τα μέτρα ανάπτυξης είναι ανύπαρκτα.

Όλα τα παραπάνω έχουν προκαλέσει έναν δημοσιονομικό εκτροχιασμό με την Κυβέρνηση Παπανδρέου να πέφτει έξω σε όλες τις προβλέψεις της. Συγκεκριμένα:

1ον. Τα καθαρά έσοδα αυξήθηκαν, το 2010, κατά 5,5%, έναντι στόχου στο «Μνημόνιο» για αύξηση κατά 13,7%.

Το πρώτο τρίμηνο του 2011 τα καθαρά έσοδα μειώθηκαν κατά 8%, έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση κατά 8,5%!

Παρατηρείται, συνεπώς, μία υστέρηση 2 δισ. ευρώ έναντι του ετήσιου στόχου, ή κατά 1,4 δισ. ευρώ από το στόχο που είχε θέσει η Κυβέρνηση για το τρίμηνο! Είναι μάλιστα χαμηλότερα περίπου κατά 1 δισ. ευρώ έναντι της αντίστοιχης περυσινής περιόδου!

2ον. Οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων μειώθηκαν, το 2010, κατά 12%, έναντι στόχου στο «Μνημόνιο» για μείωση κατά 4%. Μάλιστα οι δαπάνες του Προγράμματος εμφανίζονται μειωμένες κατά 55% το πρώτο τρίμηνο του έτους, έναντι ετήσιου στόχου για οριακή αύξηση κατά 0,6%!!!

Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση συνεχίζει να το χρησιμοποιεί για να καλύψει μέρος από την μεγάλη και διευρυνόμενη υστέρηση των εσόδων, στερώντας έτσι κάθε ίχνος αναπτυξιακής προοπτικής για τη χώρα.

3ον . Οι δαπάνες του Τακτικού Προϋπολογισμού είναι αυξημένες κατά 3,5% (ή κατά 538 εκατ. ευρώ) το πρώτο τρίμηνο του έτους σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο, κυρίως λόγω των, αναμενόμενα, υψηλότερων τόκων και της αδυναμίας αντιμετώπισης της σπατάλης.

Πολλά Ασφαλιστικά Ταμεία έχουν ήδη χρησιμοποιήσει μεγάλο μέρος των επιχορηγήσεών τους (π.χ. ο ΟΑΕΕ και το ΙΚΑ έχουν ήδη απορροφήσει, από το πρώτο τρίμηνο το 46,9% και το 42,4% αντίστοιχα των πόρων του 2011 και αν δεν υπάρξει νέα χρηματοδότηση θα προκύψει σοβαρό πρόβλημα μέσα στο έτος).

4ον. Η ύφεση βαθαίνει περισσότερο και διαμορφώθηκε σε υψηλότερα από τα προσδοκώμενα επίπεδα (στο 4,5% για το 2010 έναντι στόχου για 4% και αναθεωρημένου 4,2%). Να σημειωθεί ότι στο τελευταίο τρίμηνο του 2010 «έτρεχε με 6,6%! Πρόκειται για πρωτοφανή, σε ένταση και έκταση, συρρίκνωση της Ελληνικής οικονομίας, τη μεγαλύτερη από το 1975.

5ον . Το «Μνημόνιο» προέβλεπε έλλειμμα 8,1% του ΑΕΠ για το 2010. Στη συνέχεια ο στόχος αναθεωρήθηκε στο 9,4% του ΑΕΠ. Σήμερα φτάσαμε αυτός να εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί πάνω από το 10% του ΑΕΠ, παρά τη λήψη μέτρων εκτός «Μνημονίου», την περαιτέρω περικοπή του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και τη δημιουργία ενός τεράστιου «εσωτερικού χρέους», ύψους 5,4 δισ. ευρώ μόνο για το 2010.

Όμως και το πρώτο τρίμηνο του 2011 το έλλειμμα του Κρατικού Προϋπολογισμού (Τακτικού Προϋπολογισμού και Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων) παρουσιάζεται αυξημένο κατά 7,5%, έναντι ετήσιας πρόβλεψης για μείωση κατά 3,9%!

6ον. Ο πληθωρισμός «σκαρφάλωσε», το Δεκέμβριο, στο 5,2%, έναντι στόχου στο «Μνημόνιο» για 1,9% το 2010. Το μήνα Μάρτιο ο πληθωρισμός «έτρεχε» με 4,5% που είναι και ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά την Εσθονία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

7ον. Η ανεργία το 2011 κινείται πάνω από το 15%. Όπως ανακοινώθηκε επίσημα από την ΕΛ.ΣΤΑΤ. αυτή εκτινάχθηκε τον Ιανουάριο στο 15,1%.

ΜΕΤΡΑ

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ πήρε το 2010 πολλά επώδυνα μέτρα που δεν περιλαμβάνονταν στον Προϋπολογισμό του 2010, ούτε καν στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Πιο συγκεκριμένα έλαβε επιπλέον, μέτρα περίπου 13 δισ. ευρώ (1 δισ. ευρώ το Φεβρουάριο του 2010 με τις αυξήσεις της έμμεσης φορολογίας, 4,8 δισ. ευρώ το Μάρτιο στο σχετικό «πακέτο» μέτρων, 5,8 δισ. ευρώ το Μάιο με την υπογραφή του «Μνημονίου», 1 δισ. ευρώ το Νοέμβριο).

Μέτρα όπως είναι, μεταξύ πολλών άλλων:

  • Η αύξηση των συντελεστών του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ).
  • Οι απανωτές αυξήσεις του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα, τα αλκοολούχα ποτά και τον καπνό.
  • Η οριζόντια περικοπή των αποδοχών και των συντάξεων.
  • Η συρρίκνωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.
  • Η αναστολή χορήγησης της δεύτερης δόσης του επιδόματος αλληλεγγύης.
  • Η περαίωση εκκρεμών φορολογικών υποθέσεων.

Τα μέτρα όμως δεν σταματούν ούτε το 2011! Το «Μνημόνιο» προέβλεπε μέτρα 9,1 δισ. ευρώ για το 2011, ο προϋπολογισμός επιβάλλει πρόσθετα μέτρα 5,2 δισ. ευρώ, ενώ η Τρόικα, σήμερα, αναζητά νέα μέτρα 3 δισ. ευρώ, εξαιτίας του δημοσιονομικού εκτροχιασμού στους πρώτους 2 μήνες του έτους. Συνεπώς, από τα 9,1 δισ. ευρώ φτάσαμε στα 17,3 δισ. ευρώ, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη το ύψος των πρόσθετων μέτρων εξαιτίας της νέας υστέρησης των δημοσιονομικών μεγεθών του 2010.

«ΛΟΥΚΕΤΑ» ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με τη φορολογική της πολιτική και με την πρακτική του «δεν πληρώνω», τιμωρεί την επιχειρηματικότητα, αυξάνει τα «λουκέτα» στην αγορά και συντελεί στη διόγκωση της ανεργίας.

Συγκεκριμένα:

  • Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου προς τρίτους, τον Ιανουάριο, ανήλθαν στα 4,6 δισ. ευρώ, αποδεικνύοντας ότι η Κυβέρνηση έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο εσωτερικό χρέος, κηρύσσοντας ουσιαστικά μια «άτυπη» στάση πληρωμών προς ιδιώτες και επιχειρήσεις.
  • Η έκτακτη εισφορά των επιχειρήσεων έχει μονιμοποιηθεί και επηρεάζει τη βιωσιμότητα επιχειρήσεων σε περίοδο μειωμένων κερδών και περιορισμένης ρευστότητας. Αυτή διαμορφώθηκε στα 800 εκατ. ευρώ το 2010, και αναμένεται να προσεγγίσει το 1 δισ. ευρώ το 2011, παρά τη μειωμένη περυσινή, έναντι του 2009, κερδοφορία των επιχειρήσεων.

Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι, για πρώτη φορά στην ιστορία του Χρηματιστηρίου, οι ζημιογόνες επιχειρήσεις να είναι περισσότερες από τις κερδοφόρες. Μάλιστα, 265 εισηγμένες εταιρείες εμφάνισαν ζημίες ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ το 2010, έναντι κερδών ύψους 3,7 δισ. ευρώ το 2009.

Γραφείο Τύπου ΝΔ

  • Η ψήφος του βουλευτή ανήκει στον αρχηγό του κόμματός του και όχι στον λαό. Ο αρχηγός του κόμματος είναι ο ιδιοκτήτης των ψήφων των βουλευτών του λαού

Η ψήφος του βουλευτή ανήκει στον αρχηγό του κόμματός του και όχι στον λαό. Ο αρχηγός του κόμματος είναι ο ιδιοκτήτης των ψήφων των βουλευτών του λαού και ο διοικητής της διμοιρίας των βουλευτών.

Βέβαια οι συνταγματολόγοι δεν βλέπουν κανένα ασυμβίβαστο με το (μαγειρεμένο) Σύνταγμα στο σημείο αυτό. Και το κάνουν γαργάρα όλο αυτό που συμβαίνει τόσα χρόνια. Οτι δηλαδή ένας και μόνο άνθρωπος συγκεντρώνει στα χέρια του την πολιτική ισχύ όλων όσων ψήφισαν τους βουλευτές του κόμματός του. Και το χειρότερο, την κάνει και ότι θέλει αυτή την ισχύ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑ.

Ποια δημοκρατία συνέλληνά μου; Οτι και να ψηφίσουμε, την ίδια πάνω κάτω πολιτική θα πάρουμε. Ο ελληνικός λαός (όπως και άλλοι λαοί), έχει κατά καιρούς εξαντλησει όλο το μενού επιλογών που του παρουσιάζει ο κοινοβουλευτισμός. Και πάντα το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Ο λαός βαστάζος.

Μέχρι επαναστάσεις έκαναν οι λαοί στο πέρασμα της ιστορίας.

Το αποτέλεσμα; Το ίδιο (και χειρότερο).

Γιατί; Διότι πάντα λείπει η δημοκρατία. Η γνήσια δημοκρατία. Κι έτσι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έρχεται μια πολιτική ολιγαρχία στην εξουσία. Σε δύση και ανατολή. Σε φιλελευθερισμό και σε υπαρκτό σοσιαλισμό και παντού.

Κόμματα, πολίτευμα, κεντρικές επιτροπές, πολιτικά γραφεία, δήμοι, σωματεία, φυσιολατρικοί όμιλοι, όλα χρησιμοποιούν το σύστημα: αντιπρόσωποι με μακρές θητείες (δηλαδή κοινοβουλευτισμό). Και φυσικά οι αντιπρόσωποι καταλήγουν ελεγχόμενοι. Αλλος γίνεται ο ιδιοκτήτης της ψήφου του αντιπροσώπου. Ο αρχηγός.

Δεν ανήκει η ψήφος του βουλευτή στον λαό. Αλλά στο κόμμα του. Δηλαδή στον “αρχηγό” του. Τι δημοκρατία είναι αυτή;

Τι δημοκρατία έχουν τα “αριστερά” κόμματα, για παράδειγμα, όταν έχουν τον ίδιο “αρχηγό” για 100 χρόνια;

Πουθενά ο απλός άνθρωπος, ο απλός πολίτης, το απλό μέλος, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΧΥ. Πουθενά.

Και πολιτική ανισότητα = οικονομική ανισότητα.

Αντεεεεεεεεεε έλληνες. Αϊντε. Αμα δεν κάνουμε δημοκρατία (των πατέρων μας), αυτή που μας μάθανε οι δασκάλοι μας στο δημοτικό, δεν θα δούμε ποτέ προκοπή.

Δεν έχει να κάνει με τα οικονομικά συστήματα (καπιταλισμοί και σοσιαλισμοί και π.α.π.αριές) που τάχα μου, ΤΑΧΑ ΜΟΥ, έχουν εξαρχής οικονομικό σχέδιο και δόγμα να εφαρμόσουν. Τίποτα δεν έχουν. Μόνο την εξουσιομανία των ολιγαρχικών, αριστερών και δεξιών, έχουν. Που μου θέλουν και σχέδιο τώρα οι ολιγάρχες φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές και κομμουνιστές. Τρελλαμένοι εξουσιαστές είναι. Είναι βαριά αρρώστεια αυτή σας λέω. Δεν γιατρεύεται.

Η γνήσια δημοκρατία, που εγγυάται η ισότητα της πολιτικής ισχύος μεταξύ μας, ΔΕΝ έχει κανένα σχέδιο και δόγμα οικονομικό να εφαρμόσει εξαρχής. Το βρίσκει στην πορεία. Οι πολίτες ψηφίζουν κατά περίπτωση το ένα ή το άλλο μέτρο. Κι άμα πειστούν οτι πήραν μια λάθος απόφαση οικονομική, είναι πάντα στο χέρι τους να την αλλάξουν. Στο χέρι τους. ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥΣ. Όχι στο χέρι του αρχηγού με την διμοιρία των βουλευτών.

Είναι τόσο απλό. Και κρυμμένο για 23 αιώνες.

Θραξ ο Αναρμόδιος






Οι μόνοι που αρνούνται να προσαρμοστούν στις δύσκολες συνθήκες της κρίσης, είναι οι πολιτικοί. Όλοι οι άλλοι υφίστανται τις συνέπειες και προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες. Πολλοί μένουν άνεργοι, άλλοι έχουν μείωση των εισοδημάτων τους, όλοι περιορίζουν τις δαπάνες τους και μειώνουν την κατανάλωση τους. Ο καθένας – με εξαίρεση βεβαίως τους συνδικαλιστές του δημοσίου - αντιλαμβάνεται οτι χρειάζεται περισσότερη δουλειά για μικρότερη αμοιβή προκειμένου να επιβιώσει.

Οι πολιτικοί ζούν σε άλλο κόσμο. Εκτός του ότι οι δαπάνες τους δεν περιορίζονται με τίποτα, συνεχίζουν να “σφυράνε κλέφτικα” και να παίζουν προσωπικά πολιτικά παιχνίδια ελπίζοντας …σε τι;

Οτι όταν η χώρα βουλιάξει και το πολιτικό σύστημα καταρρεύσει εκείνοι θα διασωθούν και θα επανέλθουν να διοικήσουν; Μα είναι προφανές οτι αυτό αποκλείεται. Θα εξαφανισθούν όλοι μαζί και δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν στους δρόμους – απο τώρα συμβαίνει αυτό – και θα έχουν το ανάθεμα της ελληνικής κοινωνίας. Και όμως, συνεχίζουν να διαφωνούν σε όλα, να αρνούνται την πραγματικότητα και να εμποδίζουν έτσι την εξυγίανση της χώρας.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει είναι οτι τελικά, η χώρα θα επιβιώσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Οι ίδιοι όμως θα εξαφανιστούν. Εκτός αν φροντίσουν να είναι μέρος της λύσης του δράματος. Μπορούν όμως αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα να το λύσουν; Απ’ ότι φαίνεται δεν μπορούν.

Η λύση είναι ο άμεσος περιορισμός του δημοσίου τομέα. Όμως καλούνται αυτοί που τον δημιούργησαν και τον μεγένθυναν, να τον συρρικνώσουν. Δεν θα το κάνουν. Καλούνται επίσης αυτοί που απολαμβάνουν τα προνόμια απο το μέγεθος του, δηλαδή οι δημόσιοι υπάλληλοι, να τα εκχωρήσουν. Ούτε αυτοί θα το κάνουν. Δεν μπορούν οι βουλευτές απο μόνοι τους να περιορίσουν τον αριθμό τους απο 300 σε 200. Δεν μπορούν οι υπουργοί να κόψουν τις δαπάνες των υπουργείων τους. Ακόμη ζητάνε αυξήσεις, ζητάνε προσλήψεις, ζητάνε εξαιρέσεις. Δεν μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να τιμωρήσουν τη διαφθορά απο την οποία βγάζουν το παντεσπάνι τους. Δεν μπορούν οι εφοριακοί να τιμωρήσουν τους διεφθαρμένους συναδέλφους τους, ούτε οι υπάλληλοι της πολεοδομίας τους δικούς τους. Και οι μεταρρυθμίσεις δεν φέρνουν αποτέλεσμα.

Ποιά είναι η λύση λοιπόν; Δυστυχώς υπο αυτές τις συνθήκες και αφού πολιτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι δεν σοβαρεύονται, η λύση θα έρθει μέσω της καταστροφής. Θα φτάσουμε στο ναδίρ, το πολιτικό σύστημα θα διαλυθεί, η χώρα θα βρεθεί σε έκρυθμη κατάσταση και θα δημιουργηθούν νέεες πολιτικές δυνάμεις να αναλάβουν την κατάσταση.

Μέσω της κρίσης λοιπόν θα βρεθεί η λύση, εκτός αν αποφασίσουν οι πολιτικοί να παίξουν για μια φορά στην ελληνική ιστορία σωστά το ρόλο τους και να συστρατευθούν για την σωτηρία της χώρας.

Όλα δείχνουν οτι δεν θα το κάνουν.
Γ.Νικολόπουλος

Όταν ακούω ότι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ετοιμάζονται για ολιγοήμερες διακοπές καθώς, προφανώς, είναι κατάκοποι από το έργο που επιτέλεσαν, κάτι παθαίνω.

ΚΑΤΑΝΟΩ βέβαια ότι το φορτίο που σηκώνουν στις πλάτες τους είναι δυσβάσταχτο και τους έχει κόψει τη μέση. Γιατί είναι επίπονο να βάζεις την υπογραφή σου σε ένα Μνημόνιο που το ονομάζεις «λύση» των προβλημάτων της χώρας, να το φορτώνεις στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, να το πληρώνουν αυτοί πανάκριβα και να βρίσκεσαι, ένα ακριβώς χρόνο μετά, χωρίς λύση και χωρίς αύριο.

ΚΟΥΡΑΖΕΣΑΙ πολύ περισσότερο όταν γνωρίζεις -και ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του το γνωρίζουν καλά- ότι αμέσως μετά το Πάσχα θα βάλεις την υπογραφή σου σε ένα νέο Μνημόνιο που πάλι θα το ονομάσεις «λύση» των προβλημάτων της χώρας, ενώ ήδη ξέρεις ότι απλώς είναι το επόμενο πακέτο που θα πληρώσουν μισθοσυντήρητοι, συνταξιούχοι και άνεργοι, για να βρεθούν αμέσως μετά ακριβώς εδώ που βρίσκονται και τώρα, δηλαδή εκεί που βρίσκονταν και πέρυσι!

ΑΠΛΩΣ, πακέτο με πακέτο, Μνημόνιο με Μνημόνιο, το χρέος θα παραμένει στο ύψος του, εάν δεν ψηλώνει κιόλας, ενώ οι μισθοί, οι συντάξεις και οι κοινωνικές παροχές θα ψαλιδίζονται μέρα με τη μέρα και ο κοινός μας πλούτος θα βγάζει φτερά για να μεταφερθεί το ταχύτερο στα θησαυροφυλάκια των κάθε είδους επενδυτικών εταιρειών και ομίλων.

ΜΕΓΑΛΟ deal. Το χρέος αλώβητο, οι απλοί άνθρωποι βαριά λαβωμένοι, η χώρα στην εντατική που την οδήγησε το πολιτικό σύστημα και οι εκπρόσωποι αυτού ακριβώς του συστήματος αμετακίνητοι στα πόστα τους: αλλάζουν θέση και άποψη σαν το χαμαιλέοντα και κουράζονται βλέποντας όλους εμάς να προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα.

ΤΕΡΑΣΤΙΟ στοίχημα. Ολα, από την ενέργεια μέχρι τα νερά, να περάσουν το ταχύτερο στα χέρια των ιδιωτών. Και όλα, από τα νοσοκομεία μέχρι τα σχολεία, να δουλεύουν με τους κανόνες που ζητούν οι αγορές. Και το μέλλον της χώρας, δηλαδή των ανθρώπων της, να γίνει επιταγή για τους κερδοσκόπους.

ΚΟΒΟΝΤΑΣ τέτοιες επιταγές, με τόσο κόπο, ακόμη και οι γυμνασμένοι της τωρινής διακυβέρνησης κουράζονται. Γίνονται, λοιπόν, σιγά σιγά, και αυτοί κουρασμένοι σαν τους προηγούμενους. Ε, να μην πάνε κάπου να ξεκουραστούν, για να επιστρέψουν δριμύτεροι;

ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ σύγκρυο στην ιδέα της επιστροφής τους. Αν βάζουν τόσο εύκολα τόσες υπογραφές… κουρασμένοι, τι άλλο είναι πρόθυμοι να κάνουν όταν γυρίσουν ξεκούραστοι;”

Ο καθένας βλέπει πάνω από την πατρίδα μας τον ήλιο της δικαιοσύνης. Πόσοι όμως πιστεύουν ότι υπάρχει η δικαιοσύνη για μας; Ζούμε με τις ημερομηνίες του παρελθόντος: 1918, 1922, 1923, 1940, 1944, 1955, 1964, 1974 και περιμένουμε αθώα τις επόμενες. Μερικοί, βέβαια, πιστεύουν στην ελπίδα, αλλά όχι για εμάς.

Γι’ αυτόν τον λόγο, φοβούνται το μέλλον και θέλουν να ζήσουν μόνο μέσα στο παρόν, ακόμα και αν είναι ανούσιο από μόνο του. Ο ελληνισμός μπορεί να γεννήθηκε μέσα σ’ έναν τάφο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πέθανε. Η ύπαρξή του έχει επηρεάσει όλη την Ευρώπη. Διότι ο ελληνισμός έχει αξίες και ύφος που προσφέρουν στους ανθρώπους ένα δημιουργικό πλαίσιο που παράγει πολιτισμό.

Ο ελληνισμός δεν είναι μόνο ένα θύμα του παρελθόντος, είναι και μία μνήμη μέλλοντος. Ενσωμάτωσε μέσα του έννοιες ουσιαστικές, όπως η γενοκτονία, αλλά και η διασπορά.

Απέκτησε μία ιστορική οντότητα. Δεν έζησε μόνο τους θανάτους του λαού μας, θυσιάστηκε και για άλλους. Δεν έδειξε μόνο την ουσία της γνώσης, αλλά και την αναγκαιότητα της νοημοσύνης. Ο ελληνισμός δεν είναι ένα κλασικό σύστημα. Δεν είναι μόνο η φιλοσοφία. Η σοφία δεν είναι ο στόχος του. Είναι και τα μαθηματικά. Δεν επαρκούν οι αποκαλύψεις, πρέπει να υπάρχουν και ανακαλύψεις.

Κατά συνέπεια, το θέμα του δεν είναι μόνο ο Σωκράτης, αλλά και ο Αρχιμήδης. Η έρευνα συνεχίζεται. Τα αποτελέσματα είναι απλώς δεδομένα. Σημασία έχει η εξέλιξη της ανθρωπότητας. Ο ελληνισμός έχει μέλλον διότι έχει παρελθόν. Τα νοητικά του σχήματα δεν εξαντλούνται διότι είναι μια ανοιχτή δομή που ανασκευάζει συνεχώς τα δεδομένα για ν’ ανακαλύψει νέες εφευρέσεις και νέες μνήμες.

Γι’ αυτόν τον λόγο, το μέλλον του ελληνισμού σχετίζεται και με την αναγνώριση της γενοκτονίας. Διότι η προσπάθεια εξολόθρευσης του ελληνισμού ανήκει στην ιστορία του. Δίχως αυτό να σημαίνει, βέβαια, ότι ο ελληνισμός είναι μόνο ιστορία. Είναι και ουσία της ιστορίας, δηλαδή μύθος.

Είναι όμως και μέλλον της ανθρωπότητας με όλη τη σημασία της έννοιας. Τα διαχρονικά νοητικά σχήματα του ελληνισμού πρέπει να ζήσουν. Διέσχισαν τους πολιτισμούς για να βοηθήσουν την ανθρωπότητα.

Η ίδια η ιδέα της επιστήμης και της έρευνας ανήκουν σε αυτό το πλαίσιο. Κατά συνέπεια, η ιστορία της πατρίδας μας δεν είναι μόνο η δική μας. Ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα. Και αυτό ενισχύει την ιδέα ότι το μέλλον του ελληνισμού βρίσκεται στη νοόσφαιρα.

Πρέπει, λοιπόν, να υπάρξει μια στρατηγική της ανάπτυξης της μνήμης και όχι μόνο της διατήρησης. Διότι είναι με τη θυσία του ελληνισμού που γεννήθηκε η αναγέννηση. Αυτή όμως δεν είναι μόνο μία πιστή αντιγραφή της ελληνικής αρχαιότητας. Είναι περισσότερο μια προέκταση του αξιολογικού πυρήνα του ελληνισμού και σ’ αυτό το πλαίσιο ανήκει και ο ουμανισμός.

Ο αιώνας των φώτων, ο διαφωτισμός, δεν έφερε μόνο το φως εξαιτίας των μαύρων αιώνων αλλά χάρις στη θυσία του φωτός του ελληνισμού.
Το γερμανικό περιοδικό «Focus» μήνυσαν για εξύβριση, συκοφαντική δυσφήμηση και προσβολή ελληνικών κρατικών συμβόλων, έξι έλληνες δικηγόροι.

Η εισαγγελία Αθηνών όρισε στις 29 Ιουνίου για πρώτη φορά έρευνα της υπόθεσης. Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί αν θα διεξαχθεί δίκη, δήλωσε σήμερα ο Θεόδωρος Φραγκάκης, ένας από τους 6 έλληνες δικηγόρους, στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Για τον εκδότη του περιοδικού Χέλμουτ Μάρκβορτ, το φωτομοντάζ με την Αφροδίτη της Μήλου ήταν μια νόμιμη, σατιρική παρουσίαση της κατάστασης, όπως δήλωσε στο Γερμανικό Πρακτορείο από το Μόναχο. «Φυσικά και το υποστηρίζω. Ήταν τότε κάτι πρωτότυπο», είπε και πρόσθεσε ότι έμαθε για τη νομική έρευνα μετά από ερωτήσεις δημοσιογράφων. «Δεν γνωρίζω να υπάρχει κλήτευση ούτε αγωγή», δήλωσε. «Καμία ελληνική Αρχή δεν απευθύνθηκε σε μένα και ούτε οι συνάδελφοι έχουν λάβει τίποτα».

Ωστόσο, ο Μάρκβορτ είχε λάβει μετά το δημοσίευμα πολλές επιστολές διαμαρτυρίας, και από την Ελλάδα.

Τότε κάλεσε τους Έλληνες να χαλαρώσουν και τους συνέστησε να θυμηθούν τον συμπατριώτη τους, τον διάσημο σατιρικό ποιητή Αριστοφάνη, που πριν από 400 χρόνια ήταν εκείνος που επινόησε τη σάτιρα. «Τότε σατιρίζονταν φαινόμενα των καιρών και σχολιάζονταν σκληρά», δήλωσε ο Μαρκβορτ, που ο ίδιος μάθαινε έξι χρόνια Αρχαία Ελληνικά. «Και θέλω να θυμίσω στους Έλληνες ότι πρόκειται για ένα πολιτιστικό εύρημα, τη σάτιρα!».
Στοιχείο πρώτο:

Το Μάρτη του 2010, στο τελευταίο δάνειο πριν την υπαγωγή της Ελλάδας στο «μηχανισμό στήριξης» και στο μνημόνιο, το επιτόκιο εκτινάχτηκε στο 6,3%. Το τοκογλυφικό αυτό επιτόκιο αποτέλεσε και την αφορμή που επικαλέστηκε η κυβέρνηση για να καταφύγει στην «τρόικα».

Οπως δικαιολογήθηκε, το ύψος του επιτοκίου καθιστούσε πλέον επικίνδυνα ασύμφορη τη χρηματοδότηση της χώρας από τις διεθνείς αγορές. Η προσφυγή στο «μηχανισμό στήριξης» δικαιολογήθηκε με το επιχείρημα ότι η «βοήθεια» προς την Ελλάδα θα ανάγκαζε τις «αγορές» να μειώσουν τις πιέσεις και να προχωρήσουν στην αποκλιμάκωση των επιτοκίων δανεισμού.

Το αποτέλεσμα:

Στα τέλη του 2010, τα περίφημα «σπρεντς» δανεισμού της Ελλάδας έκλεισαν πάνω από τις 1.000 μονάδες βάσης. Δηλαδή εάν η Ελλάδα έβγαινε για δανεικά στις διεθνείς χρηματαγορές στα τέλη του χρόνου θα δανειζόταν με ένα επιτόκιο της τάξης του 12,7%!
Χτες μόλις τα «σπρεντς» εκτινάχτηκαν στις 1.100 μονάδες, που σημαίνει ένα επιτόκιο δανεισμού της τάξης του 14%!

Αυτές ήταν οι «ευεργετικές» συνέπειες του «μηχανισμού στήριξης» και του μνημονίου:

Από τη στιγμή που η Ελλάδα προσέτρεξε στις αγκάλες τους το αποτέλεσμα ήταν το επιτόκιο δανεισμού της χώρας να έχει υπερδιπλασιαστεί (!) σε σχέση με το ήδη ληστρικό επιτόκιο που η Ελλάδα δανειζόταν πριν καταφύγει στο «μηχανισμό» και την «τρόικα».

Στοιχείο δεύτερο:

Πέρα από τους εγχώριους τοκογλύφους, οι οποίοι τη στιγμή της εισόδου της Ελλάδας στο «μηχανισμό» κατείχαν περίπου το 30% του ελληνικού δημόσιου χρέους, μέχρι τον Ιούνη του 2010 (στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, Εκθεση Δεκέμβρης 2010) μεταξύ των διεθνών τοκογλύφων δέσποζαν οι γερμανικές (65,4 δισ. ευρώ) και οι γαλλικές τράπεζες (83,1 δισ. ευρώ).

*

Σήμερα, ένα χρόνο μετά την εφαρμογή του μνημονίου, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι τόσο οι γερμανικές όσο και οι γαλλικές τράπεζες φρόντισαν στο διάστημα που μεσολάβησε να «ξεφορτωθούν» τα ελληνικά ομόλογα.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου το «άνοιγμα» των γαλλικών τραπεζών στην Ελλάδα έχει περιοριστεί στα 13 δισ. ευρώ και των γερμανικών έχει πλέον μειωθεί στα 8 δισ. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυο μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες, η «Ντόιτσε Μπανκ» και η «Κόμερζμπανκ» κατέχουν πλέον ελληνικά ομόλογα λιγότερα του 1 και των 3 δισ. ευρώ, αντίστοιχα («Ελεύθερος Τύπος», 31/3/2011).
Ακόμα και με τις πλέον «απαισιόδοξες» εκτιμήσεις, σύμφωνα με μελέτη της «Nomura International», μια ενδεχόμενη ελληνική αναδιάρθρωση δεν θα επέφερε απώλειες μεγαλύτερες από 21,4 δισ. για τα γαλλικά συμφέροντα και 15 δισ. για τα γερμανικά... ένα κόστος απόλυτα «διαχειρίσιμο», όπως τονίζεται.

Τα παραπάνω οδηγούν στα εξαρχής γνωστά, αλλά εξόχως οφθαλμοφανή πλέον συμπεράσματα:

1) Το μνημόνιο και η είσοδος στο «μηχανισμό» δεν έγιναν για τη «σωτηρία» της Ελλάδας, αλλά για να δοθεί χρόνος στην ελληνική πλουτοκρατία και τις διεθνείς ομοούσιές της να κάνουν τα «κουμάντα» τους.

2) Στο διάστημα που μεσολάβησε, στο πλαίσιο της πολιτικής της «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», ντόπιοι και ξένοι δανειστές εξασφάλισαν τα λεφτά τους, εισέπραξαν τα επιπλέον τοκογλυφικά και τελικά πέταξαν από πάνω τους τα «σκουπίδια» του ελληνικού χρέους. Ετσι σήμερα δεν έχουν κανένα πρόβλημα, σε ένα σχέδιο γενικότερης διευθέτησης στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, να προωθούν την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, οδηγώντας την Ελλάδα από τη «συντονισμένη χρεοκοπία» στη φάση της «ελεύθερης πτώσης».

3) Στο εσωτερικό της χώρας, αντιτιθέμενες μερίδες της άρχουσας τάξης τοποθετούνται ανάλογα με τα συμφέροντά τους είτε υπέρ είτε κατά της αναδιάρθρωσης και με κριτήριο το πόσο λιγότερα ή περισσότερα θα χάσουν από την απαξίωση του κεφαλαίου που θα επέλθει από μια τέτοια απόφαση.

4) και κυριότερο: Σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός είναι ξεγραμμένος και καταδικασμένος να ζήσει σε καθεστώς είλωτα. Μέχρι να γίνει η αναδιάρθρωση θα υφίσταται τα πάνδεινα στο όνομα της «σωτηρίας» του και της «επικαιροποίησης» του μνημονίου εις το διηνεκές. Οταν και εφόσον γίνει η αναδιάρθρωση, με όποια μορφή κι αν γίνει (επιμήκυνση του χρέους, διαγραφή μέρους του χρέους που θα την επωμιστούν ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία κλπ), θα συνεχίσει να υφίσταται τα πάνδεινα, αυτή τη φορά στο όνομα του ότι η χώρα «χρεοκόπησε».

Ο χρόνος που μεσολαβεί είναι κρίσιμος. Ο ελληνικός λαός έχει μόνο μια επιλογή:

Να διαγράψει ο ίδιος από τη συνείδησή του ότι έχει την ελάχιστη ευθύνη για το χρέος της πλουτοκρατίας. Να ξεσηκωθεί, να σαρώσει τους εκμεταλλευτές του, να πάρει στα χέρια του τις υποθέσεις του, να εγκαθιδρύσει τη δική του λαϊκή εξουσία και να αρνηθεί να πληρώσει έστω και ένα ευρώ στους δυνάστες του.

Τα περιθώρια δραματικών εξελίξεων αυξάνονται. Ειδικά στην περίπτωση που και η Τράπεζα της Ελλάδος ακολουθεί, μια παρελκυστική πολιτική. Γιατί πως δικαιολογείται η τοποθέτηση Προβόπουλου ότι η αναδιάρθρωση δεν είναι ούτε αναγκαία, ούτε πιθανή την ίδια στιγμή που τα νούμερα δεν βγαίνουν και το ελληνικό χρέος δείχνει απλά μη βιώσιμο;

Τα cds και τα spreads ανεβαίνουν οι δηλώσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους σε διεθνές επίπεδο αλληλοσυγκρουόμενες και ασαφείς. Κρίσιμο το ζήτημα ότι το Βερολίνο , έστω ανεπίσημα, έχει ταχθεί υπέρ της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους τώρα και όχι το 2013. Η τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη και ομάδας βουλευτών της πλειοψηφίας, υπέρ της αναδιάρθρωσης συμπληρώνουν την εικόνα.

Το κλίμα που καλλιεργείται στα ελληνικά ΜΜΕ είναι ότι η συζήτηση περί αναδιάρθρωσης δημιουργεί πρόβλημα στα επιτόκια δανεισμού. Η αλήθεια λίγο χειρότερη. Πληροφορούμεθα ότι στους κύκλους των διεθνών αγορών και τραπεζών υπάρχει μια εκτίμηση ότι η Ελλάδα μπορεί τους επόμενους μήνες να πληρώσει στο έπακρο είτε μισθούς και συντάξεις, είτε τοκοχρεολύσια. Όχι όμως και τα δύο. Το κλίμα αυτό αναμένεται ειδικά μετά το Πάσχα να γενικευθεί και να δημιουργήσει νέες σκηνές πανικού.

Η πολιτική ηγεσία βρίσκεται στην Αμερική, όπου η γενική Συνέλευση του ΔΝΤ. Υπάρχει ένα πρόβλημα. Για μια ακόμη φορά ακολουθεί τα γεγονότα. Δεν εμπνέει ασφάλεια και σταθερότητα. Την χαρακτηρίζει ένα τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας. Οι δηλώσεις της συνήθως διαψεύδονται και οι αποφάσεις της δεν παράγουν αποτελέσματα. Από την άλλη έχει πλέον μια δραματική πραγματικότητα να αντιμετωπίσει. Ο Κ. Σημίτης έχει διαφορετική άποψη για το τι πρέπει να γίνει. Και μπορεί πολλοί να λένε τον πρώην πρωθυπουργό «Μητσοτάκη της κεντροαριστεράς» αλλά δεν είναι έτσι.

Σε αντίθεση με τη ΝΔ , στο ΠΑΣΟΚ «μνημονιακοί» και «σκεπτικιστές» είναι όλοι τους «παιδία του Σημίτη». Η περίοδος 2004-2009 δεν παρήγαγε κάτι πολύ ουσιαστικό και διαφορετικό σε επίπεδο προσώπων και πολιτικών για το ΠΑΣΟΚ και την κεντροαριστερά. Και τα όποια νέα πρόσωπα έφερε μαζί του στην εξουσία ο Παπανδρέου δεν μπορούμε να πούμε ότι αποτελούν σχολή.

«Παιδιά του Σημίτη» ή της εποχής του, πέραν των πολιτικών είναι και οι περισσότεροι τραπεζίτες, οι προβεβλημένοι οικονομολόγοι, οι τεχνοκράτες των υπουργείων. Η τοποθέτηση λοιπόν του πρώην πρωθυπουργού αλλά πολύ περισσότερο το σκεπτικό του ειδικά στα θέματα οικονομίας και ευρωζώνης, δεν μπορούν να προσλαμβάνονται με ελαφρότητα. Και αυτό άσχετα αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί του. Είναι ο αυθεντικός εκφραστής μιας προσέγγισης και μιας στρατηγικής των χώρας που μέχρι στιγμής δεν έχει επόμενη μέρα. Όλοι είτε ανήκαν στην κυβέρνηση Καραμανλή, είτε στην κυβέρνηση Παπανδρέου ακολουθούν την «πεπατημένη» που χάραξε αυτός.

Το επικίνδυνο του πράγματος είναι να κυβερνούν «τα παιδιά του Σημίτη», χωρίς να ακούν τον Σημίτη. Τα περιθώρια δραματικών εξελίξεων αυξάνονται. Ειδικά στην περίπτωση που και η Τράπεζα της Ελλάδος ακολουθεί, μια παρελκυστική πολιτική. Γιατί πως δικαιολογείται η τοποθέτηση Προβόπουλου ότι η αναδιάρθρωση δεν είναι ούτε αναγκαία, ούτε πιθανή. Την ίδια στιγμή που τα νούμερα δεν βγαίνουν και το ελληνικό χρέος δείχνει απλά μη βιώσιμο; Φυσικά ο κεντρικός τραπεζίτης ακολουθεί την προσέγγιση των βασικών μετόχων των ελληνικών τραπεζών. Αλλά γιατί οι ελληνικές τράπεζες θα καθορίσουν την επόμενη του Πάσχα, μέρα για την ελληνική οικονομία;

Η φωτοσύνθεση είναι από την εφημερίδα το "Καρφί"



«Τρομοκράτες» ενδέχεται να κρύβονται ανάμεσα στα κύματα των προσφύγων από τη βόρεια Αφρική που έχουν φθάσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά την κατάρρευση των αυταρχικών καθεστώτων στην Τυνησία και στην...Αίγυπτο και το ξέσπασμα του πολέμου στη Λιβύη, εκτιμά η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία (Europol) στην ετήσια έκθεσή της για τις τρομοκρατικές απειλές που παρουσιάστηκε την Τρίτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Σύμφωνα με στοιχεία της περασμένης εβδομάδας από την Υπάτη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), περίπου 26.500 πρόσφυγες έχουν φθάσει στη Μάλτα από τα τέλη του Μαρτίου.

«Η τρέχουσα και η μελλοντική ροή μεταναστών που προέρχονται από τη Βόρεια Αφρική μπορεί να επηρεάσει την κατάσταση ασφαλείας στην ΕΕ. Άτομα που έχουν σκοπό να προβούν σε τρομοκρατικές ενέργειες θα μπορούσαν εύκολα να εισέλθουν στην Ευρώπη ανάμεσα στους μεγάλους αριθμούς των μεταναστών» αναφέρει η Europol.

Στην περαιτέρω ανάλυσή της, η Europol συμπεραίνει ότι τα πρόσφατα γεγονότα στη Βόρεια Αφρική εξασθένισαν την Αλ Κάιντα και τους συνεργάτες της στην περιφέρεια, καταδεικνύοντας ότι οι ειρηνικές διαδηλώσεις παρά οι τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν να οδηγήσουν σε αλλαγή καθεστώτων.

«Αυτή η σαφής αντίθεση σε αυτά που η Αλ Κάιντα επέμενε ότι ήταν τα μόνα μέσα για να ηττηθούν τα οχυρωμένα καθεστώτα είναι πιθανό να αποβεί σε μια αξιοσημείωτη ανάσχεση για τις τρομοκρατικές οργανώσεις σε ό,τι αφορά την υποστήριξη (προς αυτές) και την στρατολόγηση [νέων μελών]» σύμφωνα με την έκθεση.

Πάντως αυτή η αισιόδοξη εκτίμηση μετριάζεται από την αναγνώριση ότι οι ισλαμιστές ενδέχεται να εκμεταλλευθούν τον εκδημοκρατισμό των κρατών της περιοχής για να προωθήσουν τους σκοπούς τους, ειδικά εάν η μετάβαση στη δημοκρατία αποδειχθεί δυσκολότερη του αναμενόμενου.

«Εάν οι προσδοκίες των αραβικών λαών δεν εκπληρωθούν, μια συνέπεια μπορεί να είναι η αύξηση της υποστήριξης γι' αυτές τις τρομοκρατικές οργανώσεις και μια αύξηση της ριζοσπαστικοποίησης, τόσο στη Βόρεια Αφρική (όσο) και αλλού» εκτιμά η Europol.

Συνολικά, η Ευρωπαϊκή Αστυνομική Υπηρεσία αναφέρει ότι 179 ύποπτοι ως ισλαμιστές τρομοκράτες συνελήφθησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2010, αριθμός που σηματοδοτεί αύξηση 50% σε σύγκριση με το 2009.

Σχεδόν οι μισές συλλήψεις σχετίζονταν με την προετοιμασία επιθέσεων εντός των συνόρων της ΕΕ, ενώ το 2009 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 10%. Σημειώνοντας ότι οι 20 από τις 45 τρομοκρατικές ενέργειες στις οποίες προέβησαν αριστερίστικες ή αναρχικές οργανώσεις σημειώθηκαν στην Ελλάδα, η Europol τόνισε ότι η οικονομική κρίση «συντελεί στις πολιτικές εντάσεις».

Δεν καταγράφηκαν τρομοκρατικές ενέργειες από ακροδεξιές οργανώσεις, αλλά η πιθανότητα μαζικής εισροής μεταναστών από τη Βόρεια Αφρική θα μπορούσε να δώσει την ευκαιρία στις ακροδεξιές εξτρεμιστικές οργανώσεις «να αποκτήσουν νέα ζωή, προκαλώντας πιο εκτεταμένο φόβο του κοινού όσον αφορά τη μετανάστευση» καταλήγει η Europol.




  • Αποκάλυψη: Ο Λέανδρος Ρακιντζής υποχείριο της κυβέρνησης στο σχέδιο εκποίησης της ΔΕΗ
Άλλος ένας κρίκος της αλυσίδας που θέλουν να οδηγήσει στην εκποίηση των δημοσίων αγαθών, σπάει σήμερα. Όπως άλλωστε έσπασε και η μεθόδευση με το περιβόητο δάνειο της ΓΕΝΟΠ: ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Οι “μνημονιοφάγοι” συνδικαλιστές που στηρίζουν… τους μνημονιάρχες!

Ο κύριος Λέανδρος Ρακιντζής λοιπόν ανέλαβε σε χρόνο εξπρές να συντάξει το “πόρισμα” για τις χρηματοδοτήσεις της ΓΕΝΟΠ από την ΔΕΗ και έβγαλε το επιθυμητό για την κυβέρνηση αποτέλεσμα. Όλα αυτά καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας για τέτοιου είδους πορίσματα.

Θα αντιπαρέλθουμε του γεγονότος ότι σύμφωνα με τις δικές του δηλώσεις, “Δεν είχε καμμία αρμοδιότητα να ελέγξει μία εταιρεία εισηγμένη στο χρηματιστήριο” και θα αποκαλύψουμε το μέγα σκάνδαλο που όλοι το κρύβουν ευλαβικά.

Οι ανεξάρτητες αρχές, διορίζονται με εισήγηση του αρμοδίου υπουργού και απόφαση του υπουργικου συμβουλίου. Το ίδιο ισχύει και για την ανανέωση της θητείας τους. (Ανεξάρτητες Αρχές: ΕΣΡ, συνήγορος του πολιτη, Επιτροπή ασφάλειας επικοινωνιών, προστασίας προσωπικών δεδομένων, ΑΣΕΠ)

Ο κύριος Λέανδρος Ρακιντζής διορίστηκε 14/9/2004, σύμφωνα με την ανωτέρω διαδικασία. Η θητεία τους είναι πενταετούς διάρκειας. Επακόλουθα, η θητεία του κυρίου Ρακιντζή έχει λήξει στις 14/9/2009. Άντε, επειδή ο νόμος προβλέπει μία σιωπηρή ολιγοήμερη παράταση, να έμενε μέχρι τον Οκτώβρη αφού τότε διανύαμε την προεκλογική περίοδο.

Έκτοτε, η θητεία αυτού του ανθρώπου, ΠΟΤΕ δεν ανανεώθηκε, ούτε βέβαια αντικαταστάθηκε.

ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΞΕΔΟΘΕΙ ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ για τον κύριο Ρακιντζή. Αυτή την στιγμή λοιπόν ο κύριος Ρακιντζής δεν έχει καμμία δικαιοδοσία καθότι η λειτουργία του είναι μετέωρη, παράτυπη, ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ.

Το θέμα της έκνομης αυτής κατάστασης έχει έρθει δύο φορές στην επιτροπή θεσμών και διαφάνειας της βουλής. Ο ίδιος ο πρόεδρος της επιτροπής θεσμών και διαφάνειας, το έχει θέσει στον αρμόδιο υπουργό, αλλά δεν έχει λάβει καμμία απάντηση!

Συμπερασματικά, αυτός ο άνθρωπος κάνει ελέγχους και πορίσματα χωρίς να έχει νομιμοποίηση. Άρα οι αποφάσεις του είναι παράνομες από 14/9/2009 (ή έστω από τις εκλογές) και έπειτα.

Αυτόν τον άνθρωπο τον έχει εκεί η κυβέρνηση χωρίς θητεία, χωρίς ανανέωση, χωρίς μία απλή διαδικασία νομιμοποίησης μέσω απόφασης του υπουργικού συμβουλίου!

Για ποιόν λόγο λοιπόν τον κρατά εκεί; Κάποιος κακόπιστος θα έλεγε πολύ απλά, για να τον εκβιάζει ώστε να βγάζει αρεστές για την κυβέρνηση αποφάσεις; Αφού ξέρει ότι την επόμενη ημέρα, μπορεί να πάει σπίτι του; Γι’ αυτό ο άνθρωπος που χαρακτηριζόταν “κοιμωμένη αρχή” βγάζει τις αποφάσεις σε χρόνο εξπρές και στα μέτρα της κυβέρνησης;

Μήπως ο κύριος Ρακιντζής είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση για να διευκολύνει τα άνομα σχέδια εκποίησης δημοσίου πλούτου;



Ύστερα από μήνες χαρακτηριστικής κυβερνητικής απραξίας, μάθαμε από. το πουθενά τα περί επικείμενης ιδιωτικοποίησης του ΟΔΙΕ και τα περί των Γάλλων ενδιαφερομένων!

ΠΡΙΝ καν επιλεγεί σύμβουλος και πολύ ΠΡΙΝ φυσικά προκηρυχθεί ανοιχτός διαγωνισμός (ή μήπως δεν προκηρυχθεί;), είδαμε τους Γάλλους να προβάλουν ως. αδιαφιλονίκητο φαβορί.

Τα πράγματα όμως γίνονται ακόμη πιο περίεργα, αν συνεκτιμηθούν και τα παρακάτω:

Πρώτον, όπως πληροφορούμεθα, υπήρξαν κάποιοι "πρόθυμοι" Έλληνες -και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο όπου η λέξη ιδιωτικοποιήσεις ήταν παντελώς απούσα από το κυβερνητικό λεξικό- που είχαν σπεύσει να συναντήσουν τους Γάλλους πριν κάμποσους μήνες.

Δεύτερον, το γεγονός ότι ο ΟΔΙΕ πωλείται με μπόλικο "λίπος", ενώ θα μπορούσε πρώτα να εξυγιανθεί και στη συνέχεια να ρευστοποιηθεί έναντι αυξημένου τιμήματος.

Και τρίτον ότι ακούγεται πως η πώληση του ΟΔΙΕ επισπεύδεται όπως-όπως, προκειμένου να καθυστερήσει η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ, οπότε ο "εθνικός προμηθευτής" (ε, καλά τώρα!.) να μη μείνει εκτός νυμφώνος!

Λέτε;

  • Ένα “οσκαρικό” ντοκιμαντέρ, η οικονομική κρίση, οι μοιραίες αναλογίες με την Ελλάδα και η… Χρεοκρατία

Στο επίκεντρο, το βραβευμένο φέτος με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Τσαρλς Φέργκιουσον, “Ιnside Job”, το οποίο πραγματεύεται την πρόσφατη τραπεζική κρίση των ΗΠΑ που απλώθηκε σε όλον τον κόσμο, περιλαμβανομένης της χώρας μας, και ακόμη και σήμερα, τρία χρόνια μετά, απέχουμε πολύ από το να ισχυριστούμε ότι αυτή (η μία ακόμη) καπιταλιστική κρίση βαίνει προς το τέλος της. Πρόκειται για μία ακριβή παραγωγή, χρηματοδοτημένη από τη Sony, με ισχυρούς συντελεστές (Matt Damon στην αφήγηση) και ακόμη πιο ισχυρούς “προσκεκλημένους”. Κατά συνέπεια όσοι αναμένετε μία ταξική προσέγγιση του θέματος και εκ θεμελίων αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος, απλώς προσπεράστε. Οι υπόλοιποι όμως, όσοι δηλαδή δεν έχετε ψευδαισθήσεις ότι θα μπορούσε ποτέ να προταθεί η σοσιαλιστική διέξοδος από την καπιταλιστική λαίλαπα που κατακαίει τον κόσμο σε μία αμερικανική παραγωγή, όχι μόνο μείνετε, αλλά δείτε το οπωσδήποτε.

Ο Φέργκιουσον, χρησιμοποιώντας την τακτική του Μάικλ Μουρ (αλλά όχι τις ευκολίες και τους θεατρινισμούς του), καταφέρνει να παρουσιάσει με εξαιρετικά εκλαϊκευμένο τρόπο το σκηνικό της κρίσης του 2008, συνδέοντάς τη με τις αφορμές, τους ανθρώπους και τις πολιτικές που τη δημιούργησαν. Με κοφτό μοντάζ, εξαιρετική μουσική υπόκρουση και αποτελεσματική νοηματική σύνδεση των συνεντεύξεων και των βίντεο, το “Inside Job” προσεγγίζει, όσο ελάχιστα ντοκιμαντέρ, τους ρυθμούς ενός θρίλερ. Ο δημιουργός του ρίχνει στις παγίδες που έχει έξυπνα στήσει στους οικονομικούς παράγοντες από τους οποίους παίρνει συνεντεύξεις, χρησιμοποιώντας αριστοτεχνικά την εικόνα, ώστε να γκρεμίσει εντελώς την αλαζονεία των πανίσχυρων (απο)ρυθμιστών της παγκόσμιας οικονομίας. Στελέχη τραπεζών, σύμβουλοι κυβερνήσεων και καθηγητές παγκοσμίου φήμης πανεπιστημίων, πίστεψαν ότι θα έδιναν μία ακόμη παράσταση μπροστά στην κάμερα. Βρίσκονται τελικά έκθετοι από την επιμονή του διαβασμένου συνομιλητή τους. Σκοτ Τάλμποτ (αρχιλομπίστας), Φρ. Μίσκιν (πρ. διευθυντής Ομοσπ. Τράπεζας), Ντ. ΜακΚόρμικ (γραμματέας υπ. οικ. κυβέρνησης Μπους), Τζον Κάμπελ (επικεφαλής του Τομέα Οικονομικών του Χάρβαρντ): όλοι τους τραυλίζουν, ιδρώνουν, εκνευρίζονται, βρίζουν, απαιτούν να κλείσει η κάμερα. Κι όλα αυτά με τον κινηματογραφιστή να ζουμάρει στα πρόσωπα που χάνουν το χρώμα τους μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ο Φέργκιουσον εκθέτει επιπλέον μία ντουζίνα μεγαλοπαραγόντων που δεν τόλμησαν να βρεθούν απέναντι στην κάμερά του, αρνούμενοι να συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ.

Μπαίνοντας στα ενδότερα, ο δημιουργός του “Inside Job” έχει άποψη και την κάνει ξεκάθαρη από την αρχή. Δεν αμφισβητεί το οικονομικό σύστημα, αλλά το κατεστημένο που το ρυθμίζει, ή -αν προτιμάτε- που το αποσυντονίζει. Θεωρεί ότι ο μεταπολεμικός καπιταλισμός υπήρξε άκρως αποτελεσματικός για Ευρώπη και Αμερική, όσο οι τράπεζες λειτουργούσαν με τον πρωταρχικό τους ρόλο και οι πολιτικοί ήλεγχαν την οικονομία. Με σαφέστατες κεϊνσιανές καταβολές, εντοπίζει το πρόβλημα στη διάλυση του ελεγχτικού μηχανισμού, η οποία επιτεύχθηκε με την εισβολή της Wall Street στις κυβερνήσεις Μπους και Κλίντον. Στελέχη τραπεζών, ασφαλιστικών και χρηματιστηριακών οίκων, όντας παράλληλα υπουργοί, γερουσιαστές και σύμβουλοι κυβερνήσεων, όριζαν την πολιτική που βόλευε την αδηφάγο χρηματοπιστωτική αγορά και κέρδιζαν από παντού. Ήταν τόση η επέκταση, ώστε λίγο πριν το τέλος κυριολεκτικά αφήνιασαν και άρχισαν να “σκοτώνουν” οικονομικά τους ίδιους τους πελάτες τους. Θεωρεί την αγορά παραγώγων και τα CDS ως τα απόλυτα εργαλεία καταστροφής και τον αδηφάγο πλουτισμό των στελεχών της Wall Street (τα περίφημα “Golden Boys”) ως υπαίτιο για το κραχ του 2008. Αφιερώνει ένα μεγάλο κομμάτι του ντοκιμαντέρ για να καταδείξει τις ευθύνες του καθηγητικού κατεστημένου στα πιο ισχυρά πανεπιστήμια (Χάρβαρντ, Κολούμπια, Μπέρκλεϊ κ.α.). Αναδεικνύει το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι που είναι υπαίτιοι για την κρίση, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά είτε παρέμειναν, είτε επέστρεψαν στα διοικητικά και κυβερνητικά τους πόστα δίπλα στον Ομπάμα, για να καταλήξει σε ένα πολύ συγκεκριμένο αίτημα προς τον αμερικάνικο λαό: απαιτήστε τον έλεγχο της αγοράς χρήματος, την έξοδο από τις κυβερνητικές θέσεις των ανθρώπων που προκάλεσαν την κρίση και την παραδειγματική τιμωρία τους.

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που εκτίθενται μεγαλοστελέχη όπως ο Φρέντρικ Μίσκιν (πρ. διευθυντής Ομοσπ. Τράπεζας) στο φακό του Inside Job

Όπως ανέφερα παραπάνω το “Inside Job” καταφέρνει να εκλαϊκεύσει την περιγραφή του οικονομικού συστήματος που προκάλεσε την κρίση, χωρίς να αναλώνεται σε λαϊκίστικες ευκολίες. Μπορεί να αφαιρεί στοιχεία από την ευρύτερη καπιταλιστική πραγματικότητα και να αντιλαμβάνεται την παρούσα κατάσταση ως κάτι ξεκομμένο από το σύστημα, ως προσχεδιασμένο δυστύχημα με συγκεκριμένους θύτες, ωστόσο ο θεατής εισπράττει τουλάχιστον μία άκρως ικανοποιητική καταγραφή, απόλυτα κατανοητή, χωρίς να νιώσει ηλίθιος ή χειραγωγημένος. Ο Φέργκιουσον οδηγεί σε συμπεράσματα εκμεταλλευόμενος κατά κόρον την “αντίπαλη παράταξη”, ωστόσο δεν αποφεύγει κάποια χτυπητά φάουλ. Κατ’ αρχήν φαίνεται να θεωρεί τους Ευρωπαίους πολιτικούς και γενικότερα την ΕΕ ως πολύ πιο… πολιτικούς και αποφασιστικούς από ό,τι η αμερικάνικη κυβέρνηση, κάτι που δικαιολογείται ως ένα σημείο, καθώς είναι συνηθισμένο να δημιουργούμε μύθους για το “εξωτερικό”, ειδικά όταν θέλουμε να κατακρίνουμε τα του οίκου μας. Κατά δεύτερον, σκιαγραφεί το ΔΝΤ ως το θεματοφύλακα του κεϋνσιανισμού, παρουσιάζοντάς το ως το μόνο φορέα που έκρουε έγκαιρα τον κώδωνα του κινδύνου. Περιττό να αναφέρω πόσο φτιάχνει το προφίλ του Στρος-Καν, ειδικά εν όψει εμπλοκής του στις γαλλικές εκλογές (σ.σ. κόντεψα να πιστέψω ότι είναι βέρος σοσιαλιστής). Τέλος, ο Σόρος εμφανίζεται ως ο καλός παπούλης που μεταφέρει την οικονομική του σοφία στο πόπολο. Ως ο παλαιών αρχών καπιταλιστής που “δε γνώριζε τι είναι CDS” (σ.σ. κι όμως, το δηλώνει on camera).

Εμείς και οι άλλοι

Παρακολουθώντας το “Inside Job” είναι αδύνατο να μην κάνεις παραλληλισμούς με την ελληνική πραγματικότητα, παρότι τα όσα περιγράφει λίγο έχουν να κάνουν με την οικονομική κατάσταση της χώρας μας.

Κατά την άποψή μου, ο σημαντικότερος προβληματισμός που δημιουργεί το ντοκιμαντέρ έχει να κάνει με την διαπλοκή, αλλά και ταύτιση σε μεγάλο βαθμό, του πολιτικού κατεστημένου με το οικονομικό και το πανεπιστημιακό – ειδικότερα των οικονομικών σχολών. Πρόκειται για ένα πρόβλημα με τρεις εξίσου σημαντικές απολήξεις:

(α) υποταγή της πολιτικής στην οικονομία,

(β) η εξυπηρέτηση συμφερόντων ως αναπόσπαστο τμήμα της άσκησης διακυβέρνησης και

(γ) αναγωγή του οικονομικού συστήματος σε θεόσταλτο δόγμα.

Ο Φέργκιουσον επιμένει σε πολυάριθμα τέτοια παραδείγματα, επιλέγοντας μάλιστα να επιτεθεί (και ξεφτιλίσει) ειδικά στο καθηγητικό κατεστημένο. Καθηγητές, πρυτάνεις και πρόεδροι πασίγνωστων πανεπιστημίων, όπως το Χάρβαρντ και το Κολούμπια, έχουν ταυτόχρονα τρεις εργοδότες με αντικρουόμενα συμφέροντα (κυβέρνηση, πανεπιστήμιο, ιδιωτικές εταιρείες). Αναπαράγουν μελέτες, συμβουλεύουν υπουργούς και συγγράφουν πονήματα, αυστηρά και μόνο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων. Οι ίδιοι που εργάζονται ως σύμβουλοι ασφαλιστικών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών, συμβουλεύουν ταυτόχρονα και τις κυβερνήσεις στο πώς θα τους “ελέγξουν”! Ταυτόχρονα στις σχολές αναπαράγουν το δικό τους αντίτυπο επιστήμονα στέλνοντάς το να συμβουλέψει ή ακόμη και να κυβερνήσει τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου.

Ως συνήθως, η Ελλάδα αποτελεί ένα κακέκτυπο υπό κλίμακα όλης της δυτικής παθογένειας. Ο επικεφαλής διαχείρισης του ελληνικού χρέους, Πέτρος Χριστοδούλου, υπήρξε στέλεχος επί μία δεκαετία της Goldman Sachs και της JP Morgan. Η Έλενα Παναρίτη, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υποψήφια να αναλάβει ενεργό ρόλο στο πρόγραμμα αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, υπήρξε στέλεχος του ΔΝΤ, υπεύθυνη μάλιστα για νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις κατά τη δεκαετία του ’90 στο Περού. Ο επικεφαλής του ΙΟΒΕ, Γιάννης Στουρνάρας, υπήρξε σύμβουλος (για θέματα Οικονομικής Σύγκλισης) του Σημίτη, Διευθύνων Σύμβουλος της Εμπορικής Τράπεζας και είναι ταυτόχρονα καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο επικεφαλής του ΙΣΤΑΜΕ, του σημαντικότερου κυβερνητικού think tank, Ηλίας Μόσιαλος έχει διδάξει στο LSE (στον τομέα της Υγείας) και υπάρξει ταυτόχρονα σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ο “τσάρος” της Νέας Δημοκρατίας, Γ. Αλογοσκούφης, έχει υπάρξει σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας και ταυτόχρονα καθηγητής στο Birkbeck του Λονδίνου και στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Στην Ελλάδα μάλιστα, που η διαφάνεια στα πεπραγμένα των πολιτικών βρίσκεται σε αντιστοιχία με εκείνη του… “πόθεν έσχες” τους, η διαπλοκή με τον ιδιωτικό τομέα είναι και πολυεπίπεδη και ιδιαίτερα σκοτεινή. Αν καταπιαστούμε και με τις οικογενειακές τους σχέσεις (σύζυγοι, πεθεροί, κουμπάροι κ.λπ.) η λίστα δε θα έχει τελειωμό.

Πέτρος Χριστοδούλου: Τι δουλειά έχει μία αλεπού (της GS) στο (ελληνικό) παζάρι;

Τα παραπάνω δεδομένα εξηγούν και σε μεγάλο βαθμό το ερώτημα που βασανίζει πολλούς: πώς είναι δυνατόν τόσο λαμπροί επιστήμονες με αναμφίβολη οικονομική κατάρτηση να τα κάνουν τόσο… θάλασσα; Κανείς τους δεν ξέχασε τις γνώσεις του με το που ανέλαβε κυβερνητικό θώκο ή θέση συμβούλου κυβέρνησης. Kανενός η νοημοσύνη δεν μειώθηκε με το που μετακινήθηκε στην πολιτική. Παρέμειναν ικανότατοι επιστήμονες με εξαιρετικές γνώσεις και -αρκετοί από αυτούς- με τις ίδιες υψηλές διαχειριστικές ικανότητες με εκείνες που επιδεικνύουν κατά τη διάρκεια του επαγγελματικού τους βίου στον ιδιωτικό τομέα. Και δεν ισχυρίζομαι καν ότι κατά την εμπλοκή τους με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Goldman Sachs κ.λπ. συνέβαλαν ενεργά στα κερδοσκοπικά κόλπα του “καπιταλισμού ζόμπι”, αλλά πολύ απλά ότι αποτελούν μέρος ενός ενιαίου συστήματος συμφερόντων που επιβάλλει -εκ των πραγμάτων- κοινή πρακτική και φιλοσοφία στα μέλη του. Για να απαντηθεί λοιπόν το ερώτημά σας, θα πρέπει να θέσουμε ένα δεύτερο ερώτημα:

Γιατί ένα στέλεχος των 40-50.000 ευρώ (μηνιαίως) μετακινείται σε μία θέση των 5-6.000; Λόγω πατριωτισμού; Λόγω ιδεολογίας; Λόγω αλτρουϊσμού;

Το “Inside Job” στέκεται πάρα πολύ (ίσως υπερβολικά) στους μισθούς των golden boys που είτε συμβουλεύουν την αμερικάνικη κυβέρνηση, είτε διδάσκουν στα πανεπιστήμια και ταυτόχρονα εισπράττουν παχυλότατα μπόνους από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ακόμη και ειδικοί νόμοι έγιναν για να τους εξυπηρετήσουν, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Χένρι Πόλσον, ο οποίος όταν ανάλαβε το υπουργείο οικονομικών επί Μπους έπρεπε να ρευστοποιήσει τις μετοχές του αξίας μερικών εκατοντάδων εκατομμυνερίων δολαρίων. Η κυβέρνηση Μπους όμως είχε φροντίσει να τον απαλλάξει από τους φόρους, με αποτέλεσμα να του κάνει δώρο με αυτόν τον τρόπο 50 εκατομμύρια δολλάρια. Δεν γνωρίζω το κατά πόσο οι σύμβουλοι της κυβέρνησης συνεχίζουν να πληρώνονται και πώς από τις ιδιωτικές τους συνεργασίες, αν και όλη η πολιτική ελίτ διαθέτει αξιομνημόνευτα χαρτοφυλάκια στο χρηματιστήριο. Ωστόσο, η δεδομένα υποδεέστερη διαφάνεια του ελληνικού πολιτικού συστήματος σε σχέση με το αμερικάνικο με κάνει να πιστεύω ότι η πραγματικότητα ενδέχεται να είναι και χειρότερη.

Τι δουλειά έχει εδώ η Χρεοκρατία;

Η πρόσφατη κυκλοφορία του Debtocracy, ενός ντοκιμαντέρ από την “ίδια όχθη” που πραγματεύεται πάνω-κάτω το ίδιο ζήτημα, μοιραία οδηγεί τον θεατή σε συγκρίσεις. Μπορεί να χωρίζει χάος τις δύο δημιουργίες, καθώς από τη μία έχουμε μία πανάκριβη παραγωγή χρηματοδοτούμενη από μία μεγάλη πολυεθνική και με πρόσβαση στα μεγαλύτερα κεφάλια του διεθνούς καπιταλισμού και από την άλλη μία αυτοχρηματοδοτούμενη προσπάθεια μίας χούφτας ανθρώπων σε μία μικρή χώρα της Ευρώπης, ωστόσο οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες κυρίως από ένα και μόνο απόλυτα ταυτισμένο σημείο τους. Και τα δύο ντοκιμαντέρ καταλήγουν σε μία πολύ συγκεκριμένη πρόταση που απευθύνεται στο λαό και τον καλεί να γίνει συμμέτοχος.

Τόσο ο Χατζηστεφάνου, όσο και ο Φέργκιουσον, έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο ζητούμενο στο μυαλό τους. Ο μεν ένας τη συγκρότηση της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου του χρέους, ο δε άλλος την παραπομπή των υπαίτιων σε δίκη και την κάλυψη της οικονομικής ζημιάς που οι ίδιοι δημιούργησαν. Και οι δύο καλούν τους πολίτες να στηρίξουν τα αιτήματά τους. Και οι δύο χρησιμοποιούν την έρευνά τους προκειμένου να οδηγηθούν σε αυτό το ένα συγκεκριμένο αίτημα που τους απασχολεί. Το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Φέργκιουσον ανήκει στην ίδια κατηγορία (τηρουμένων των αναλογιών) με τη “Χρεοκρατία”.

Ως εκ θαύματος, οι συνήθεις ύποπτοι “ενσωματωμένοι” κριτικοί υποδέχτηκαν το “Inside Job”, όπως ακριβώς οι δικοί μας τη “Χρεοκρατία”. Το βρήκαν μονομερές, αφελές, “κομμουνιστικό”, προπαγανδιστικό και δημαγωγικό. Καμία έκπληξη…

Η μία σημαντική -κατά τη γνώμη μου- διαφορά μεταξύ των δύο, αποτελεί η κυρίαρχη επιλογή των προσώπων όπου απευθύνθηκαν οι δύο δημιουργοί. Ενώ ο Χατζηστεφάνου καταφεύγει σε οικονομικούς αναλυτές που θα στηριξουν την άποψή του, ο Φέργκιουσον απευθύνεται και στην άλλη άποψη προκειμένου να την αποδομήσει. Είναι αλήθεια ότι τα πιο δυνατά σημεία του “Inside Job” αποτελούν οι συνεντεύξεις των Μίσκιν, Τάλμποτ, ΜακΚόρμικ και Κάμπελ, οι οποίοι λυγίζουν κάτω από την πίεση των ερωτήσεων και εκτίθενται από μόνοι τους στα μάτια του θεατή. Μπορεί ο Φέργκιουσον να κατηγορείται από τους πολέμιούς του ότι χειραγωγεί το κοινό μέσω της εικόνας τρεμάμενων στελεχών και πανεπιστημιακών που τρώνε τα λόγια τους, ωστόσο αυτό αποτελεί μία πολύ φθηνή δικαιολογία απέναντι στη συντριπιτικά ισχυρότερη πραγματικότητα. Ο Χατζηστεφάνου από την άλλη έδωσε το πάτημα στους πολέμιούς του (σ.σ. ήταν δεδομένο ότι θα αποκτούσε τέτοιους και μάλιστα πολλούς) να τον κατηγορήσουν για μονομέρεια και, γνωρίζοντας τη δουλειά του Άρη, είμαι σίγουρος ότι θα μπορούσε να τα καταφέρει ακόμη καλύτερα στο να απογυμνώσει το νεοφιλελεύθερο ιερατείο που λυμαίνεται την ελληνική οικονομία. Είθε η “Χρεοκρατία 2″ να το πετύχει…


Παρακολουθήστε online την ταινία και κατεβάστε την στον υπολογιστή σας: StageVu