Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Ιαν 2013

Νέα ήθη, νέα έθιμα ή μήπως οι κίνδυνοι της ιδεοληψίας τοποθετημένων "αρχόντων" άρχισε να μας δείχνει τα "δόντια του θηρίου";

Ένας λαός ορίζεται από τα ήθη και τα έθιμά του, τις γενικότερες κοινές συνιστώσες, την ιστορία και την παράδοσή του. Αυτά, προφανώς, αποτελούν φληναφήματα για "ταγούς" (που λίαν συντόμως θα μετατραπούν σε λαγούς) οι οποίοι αρέσκονται στο να ερεθίζουν και να πολώνουν την κοινωνία, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις προσωπικές τους ιδεοληψίες ή να ικανοποιήσουν τα "μέρη" εκείνα που τους στήριξαν και τους προώθησαν στα πολιτικά αξιώματα...

Η περίπτωση του δημάρχου των Αθηνών, είναι απολύτως χαρακτηριστική για την προκλητικότητα και την ιδιότυπη προσέγγισή του σε θέματα που έχουν ευρεία και κοινή αποδοχή από τους πολίτες. Ο βίος και η πολιτεία του συγκεκριμένου "πολιτικού ανδρός" έχουν αποτυπωθεί επί σειράς ετών, από τότε που ήταν ο εκπρόσωπος του "Συνηγόρου του πολίτη" (που δεν είδε ποτέ να παραβιάζονται δικαιώματα των γηγενών πολιτών από τους πολιτικούς, παρά μόνο δικαιώματα λαθρο-εισελθόντων...), έως και σήμερα που από τη θέση του Δημάρχου των Αθηνών εισάγει -οποτεδήποτε του δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία- και επιβάλει τις προσωπικές του αντιλήψεις (ιδεοληψίες) στο σύνολο των κατοίκων της πρωτεύουσας της χώρας.

Η τελευταία του "δημόσια πρόκληση" φέρεται να έγινε την ημέρα των Θεοφανείων, στο δημαρχείο της πόλης, όπου αρνήθηκε για λόγους πρωτοκόλλου, να ακολουθήσει το έθιμο στην κοπή της Βασιλόπιτας, όπου αρνήθηκε και επέβαλε την προσωπική του άποψη στο σύνολο των παρευρισκομένων (η δημοκρατία των ολίγων στο απώγειό της).

Διαβάζουμε λοιπόν:
"...στην τελετή που έγινε στο παλιό Δημαρχείο για την κοπή της καθιερωμένης Βασιλόπιτας ο Δήμαρχος Καμίνης ΑΡΝΗΘΗΚΕ να κόψει το κομμάτι του Χριστού παρά τις επισημάνσεις και τις παροτρύνσεις Δημοστικών Συμβούλων. Ο Καμίνης όχι μόνο αγνόησε τις φωνές αλλά επικαλέστηκε το πρωτόκολλο το οποίο όπως είπε δεν το λέει πουθενά ότι πρέπει να κόψουμε κομμάτι του Χριστού... Και προχώρησε στην κοπή της βασιλόπιτας κόβοντας το κομμάτι του Δήμου της Αθήνας...!!!"
Αυτόν τον δήμαρχο αξίζει η Αθήνα; Προφανώς όχι, αλλά το εκλογικό αποτέλεσμα μετράει...


Ο ελληνικής καταγωγής - από την Ρόδο- πρώην αρχιπράκτορας της CIA, που αποκάλυψε τα βασανιστήρια στο Γκουαντάναμο, και τώρα πάει φυλακή για 30 μήνες επειδή αποκάλυψε το όνομα άλλου πράκτορα της CIA, μιλάει για τις ειδικές αποστολές του στην Αθήνα, που είχαν σκοπό τον εντοπισμό και σύλληψη τρομοκρατών, αλλά και ''έγγραφα ελληνικού ενδιαφέροντος'' καυτών περιόδων. 

Εμφύλιος, Αποστασία,Χούντα....

 Αποκαλυπτική - και πάντα επίκαιρη και διδακτική - συνέντευξη στον Μιχάλη Ιγνατίου για το  ''Εθνος”, στην οποία είχε μιλήσει για την τρομοκρατία στην Ελλαδα,τον ΕΛΑ και τη 17Ν.

Η οργάνωση «17 Ν» δεν έχει εξαρθρωθεί, ενώ και τα μέλη του «ΕΛΑ» είναι ακόμα ελεύθερα. Ο ισχυρισμός ανήκει στον πρώην πράκτορα της CIA Τζον Κυριάκου, ο οποίος είχε σταλεί από την ηγεσία της υπηρεσίας στην Αθήνα μαζί με άλλους συναδέλφους του, έχοντας ως αποκλειστική αποστολή το κυνηγητό και τη σύλληψη των Ελλήνων τρομοκρατών. Ο Κυριάκου έγινε γνωστός στην Αμερική όταν κατήγγειλε μέσω του δικτύου ABC News τα βασανιστήρια -ειδικά τον εικονικό πνιγμό- που εφαρμόστηκαν εναντίον κρατουμένων στις απάνθρωπες φυλακές του Γκουντάναμο.

Ο Ελληνοαμερικανός πράκτορας είχε λάβει μέρος στην επιχείρηση σύλληψης του Αμπου Ζουμπάιντα, στελέχους της «Αλ Κάιντα» στο Πακιστάν και γνώριζε τους τρόπους με τους οποίους η CIA και οι άλλες υπηρεσίες εξανάγκαζαν τους συλληφθέντες να ομολογήσουν. Στη συνέντευξή του στο «Εθνος της Κυριακής» ο Κυριάκου, που έλκει την καταγωγή του από τη Ρόδο, δηλώνει ότι το 2002 η ΕΛ.ΑΣ δεν συνέλαβε όλα τα μέλη της «17 Ν», ενώ αναφορικά με τον «ΕΛΑ» υποστηρίζει ότι «η ηγεσία είναι γνωστή και δικάστηκε, αλλά τα χαμηλότερης βαθμίδας μέλη δεν έχουν βρεθεί ενώπιον του δικαστηρίου».

Στο 4ο κεφάλαιο του βιβλίου σας μιλάτε για την ανάγνωση των ελληνικών φακέλων και κάνετε λόγο για ένα «ιδιαίτερα σοκαριστικό επεισόδιο». Επίσης αναφέρετε το σχόλιο ενός συναδέλφου σας ότι όλοι μένουν άφωνοι όταν διαβάζουν τους ελληνικούς φακέλους. Τι είναι αυτό που σας προκάλεσε σοκ; Ποιος σας έδωσε αυτές τις πληροφορίες, η πρεσβεία ή η CIA;

Αυτό που μου προκάλεσε σοκ διαβάζοντας τους φακέλους για την Ελλάδα ήταν το βάθος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στην ελληνική κοινωνία. Σε αυτή τη φάση της καριέρας μου είχα ακούσει μόνο για τη «17 Νοέμβρη» και τον «ΕΛΑ». Δεν είχα ακούσει ποτέ για το Κίνημα της «20ής Οκτώβρη», της «1ης Μάη», την «Αντικρατική Πάλη» ή κάποια από τις άλλες, μικρότερες ομάδες. Και δεν είχα ακούσει ποτέ τις φήμες και τις κατηγορίες ότι όλοι, από το ΠΑΣΟΚ μέχρι την Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν αναμεμιγμένοι. Αυτό ήταν κάτι πολύ διαφορετικό απ' ό,τι συνέβαινε σε άλλες χώρες που αντιμετώπιζαν πρόβλημα κομμουνιστικής τρομοκρατίας, επειδή ο πληθυσμός αυτών των χωρών ήταν στην πλειοψηφία του εναντίον της τρομοκρατίας. Δεν ίσχυε το ίδιο στην περίπτωση του ελληνικού κοινού, τουλάχιστον μέχρι τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη. Πολλοί Ελληνες πίστευαν τότε ότι η «17 Νοέμβρη» μαχόταν για τον «απλό άνθρωπο» και έκανε επιθέσεις εναντίον των εχθρών της Ελλάδας - τους Αμερικανούς, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, την Τουρκία και τους υποστηρικτές της χούντας. Η αλήθεια ήταν ότι η «17 Νοέμβρη» ήταν απλώς μια δολοφονική εγκληματική οργάνωση και τα εγκλήματά της ήταν εναντίον του ελληνικού λαού. Επιπροσθέτως, άλλες ευρωπαϊκές χώρες είχαν σημειώσει επιτυχίες εναντίον των εγχώριων τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες», η «Action Directe» (Αμεση Δράση), η «Μπάαντερ Μάινχοφ» και άλλες. Οι πληροφορίες που περιείχαν οι ελληνικοί φάκελοι ήταν αυτό που αποκαλούμε «all source information» (ενημέρωση από κάθε πηγή). Οι πληροφορίες έρχονταν από παντού.

Μπορείτε να εξηγήσετε τι σημαίνει ότι ήταν αναμεμειγμένοι το ΠΑΣΟΚ και η Ορθόδοξη Εκκλησία;

Δεν εννοούσα ότι το ΠΑΣΟΚ και η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν αναμεμειγμένοι. Αυτό που εννοούσα ήταν ότι έγραφαν ή έπαιρναν τηλέφωνο αναπαράγοντας φήμες, και ότι ΟΛΟΙ είχαν κατηγορηθεί κάποια στιγμή. Κάποτε είχα έναν πληροφοριοδότη που μου είπε ότι η «17 Νοέμβρη» ήταν μια τρόικα υπό τη βασίλισσα Ελισάβετ, τον Ζακ Κουστό και τον Κώστα Σημίτη...

Κατά τη γνώμη σας, η Ελληνική Αστυνομία συνέλαβε όλα τα μέλη της «17Ν», του «ΕΛΑ» και των άλλων οργανώσεων;

Πιστεύω ότι η Ελληνική Αστυνομία δεν συνέλαβε όλα τα μέλη της «17 Νοέμβρη» το 2002. Ακόμη δεν έχουμε ιδέα για το ποιος δολοφόνησε τον Αμερικανό πλοίαρχο Τζορτζ Τσάντες και τον οδηγό του Νικ Βελούτσο. Ηταν ένα φρικτό έγκλημα, εν ψυχρώ, που διεπράχθη κάτω από το φως του ήλιου και κανείς δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη. Επίσης δεν ξέρουμε την ταυτότητα της «Αννας», της γυναίκας που κρατούσε τσίλιες στη δολοφονία του Ρίτσαρντ Γουέλς και που ήταν επίσης παρούσα στη δολοφονία του Ευάγγελου Μάλλιου. Ακόμη κι αν αυτοί οι άνθρωποι εγκατέλειψαν την οργάνωση τα πρώτα χρόνια ύπαρξής της, και πάλι πρέπει να λογοδοτήσουν για τα εγκλήματά τους. Ο «ΕΛΑ», είχε, πιστεύω, δεκάδες μέλη. Ερχονταν και έφευγαν κατά τη διάρκεια των ετών, συμμετείχαν σε άλλες οργανώσεις, τις εγκατέλειπαν, επέστρεφαν αργότερα. Κάποιοι ίσως ήταν ξένοι. Πιστεύω ότι έχουμε γδάρει μόνο λίγο την επιφάνεια του «ΕΛΑ». Και είναι κρίμα που ακόμη και τα μέλη του «ΕΛΑ» που έχουν ταυτοποιηθεί, όπως ο Χρήστος Τσιγαρίδας, δεν πλήρωσαν το τίμημα των εγκλημάτων τους.

Οπότε λέτε ότι τα μέλη του «ΕΛΑ» είναι ακόμη ελεύθερα, σωστά;

Πιστεύω ότι μέλη του «ΕΛΑ» είναι ακόμη ελεύθερα. Πιστεύω ότι η ηγεσία είναι γνωστή και δικάστηκε, αλλά τα χαμηλότερης βαθμίδας μέλη δεν έχουν βρεθεί ενώπιον του δικαστηρίου.

Συνεργάζονταν η «17Ν» κι οι άλλες οργανώσεις με ξένες οργανώσεις;

Πάντα πίστευα ότι η «17Ν» και ο «ΕΛΑ» συνεργάζονταν με ξένες ομάδες Συγκεκριμένα, ο Τσιγαρίδας συνεργαζόταν με τον Κάρλος το Τσακάλι. Υπάρχουν κι άλλες αποδείξεις ότι ο ΕΛΑ συνεργαζόταν με αραβικές οργανώσεις κατά καιρούς. Οι αποδείξεις, από την άλλη, για δεσμούς της «17Ν» με ξένες ομάδες δεν είναι τόσο ξεκάθαρες. Μάρτυρες είχαν πει ότι Αραβες ήταν αυτοί που είχαν τοποθετήσει τη βόμβα που σκότωσε τον Αμερικανό λοχία Ρόναλντ Στιούαρτ το 1991, αλλά ποτέ δεν καταφέραμε να διασταυρώσουμε την πληροφορία. Τίποτα σχετικό δεν ειπώθηκε στη δίκη, κι έτσι δεν είμαι ακόμα βέβαιος ότι η «17Ν» συνεργαζόταν με ξένες ομάδες.

Γιατί έθαψαν τα έγγραφα -
Η τρομοκρατία και τα στοιχεία... για την Αποστασία 
Την τριετία 1998-2000 ομάδες ερευνητών στην Ουάσιγκτον κατάφεραν για πρώτη φορά να φτάσουν κοντά στον αποχαρακτηρισμό εγγράφων που είχαν αποσταλεί από την αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας προς την Ουάσιγκτον από τον Ιανουάριο του 1965 μέχρι τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Στόχευαν ειδικά στα έγγραφα του Σεπτεμβρίου του 1965, επειδή είχαν βάσιμες πληροφορίες ότι «αναφέρονταν ονόματα και ποσά» όπως τους είχε διαβεβαιώσει μία πηγή τους. Οι ερευνητές αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες.
Η «μάχη» αυτή έληξε ως εξής: Ύστερα από απόρρητο σημείωμα του διπλωμάτη Τόμας Μίλερ, ο οποίος προειδοποιούσε ότι μερικοί πολιτικοί είναι ακόμα ζωντανοί, ο Λευκός Οίκος, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η CIA απέρριψαν τον αποχαρακτηρισμό των εγγράφων.

Στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, εσείς και ο Κόφερ Μπλακ, διευθυντής της αντιτρομοκρατικής της CIA, σχεδιάζατε να συναντηθείτε με την τότε σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, Κοντολίζα Ράις, για μια κουβέντα σχετικά με την τρομοκρατία στην Ελλάδα. Τι είχατε σχεδιάσει με τον Κόφερ να συζητήσετε με τη μετέπειτα υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ;

Ο Κόφερ Μπλακ, διευθυντής του Κέντρου κατά της Τρομοκρατίας της CIA και εγώ θα συναντούσαμε τη σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Κοντολίζα Ράις το πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Το Εθνικό Τυπογραφείο θα έδινε στη δημοσιότητα έναν τόμο με τηλεγραφήματα που ανταλλάχθηκαν μεταξύ της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα και του υπουργείου Εξωτερικών την περίοδο 1947 ως το 1969. Δεν είχαμε αντιρρήσεις για τη δημοσίευση του μεγαλύτερου μέρους των τηλεγραφημάτων, πιστεύαμε όμως ότι μερικά παρέμειναν ευαίσθητα και πως η αποκάλυψή τους ίσως έθετε σε κίνδυνο τη ζωή ορισμένων ανθρώπων. Θυμηθείτε πως η 17Ν συνέχιζε τις δολοφονίες εκείνη την εποχή και δεν θέλαμε να θέσουμε σε κίνδυνο κάποιους από τους ανθρώπους (contacts) της πρεσβείας.

Ποια ήταν η θέση των μελών της ελληνικής κυβέρνησης για την επιμονή και τις προσπάθειες των Αμερικανών για να αποκαλυφθεί ποιοι αποτελούσαν τη «17Ν»;

Από προσωπική εμπειρία θα πω ότι η ελληνική κυβέρνηση ήταν πολύ συνεργάσιμη στην έρευνα για τη «17 Νοέμβρη». Όταν εργαζόμουν στην Ελλάδα, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη λάμβανε το ζήτημα της τρομοκρατίας πολύ σοβαρά. Το είδαμε αυτό ειδικά στην προσήλωση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στην ανακάλυψη και τη διάλυση της «17Ν». Όλοι οι Ελληνες με τους οποίους συνεργαζόμουν ήταν προσηλωμένοι στην ομαδική εργασία και στο να κάνουν το σωστό. Πολλοί ένιωθαν ότι μια αποτυχία να συλληφθεί η «17 Νοέμβρη» θα αντιμετωπιζόταν ως αντανάκλαση της ελληνικής κοινωνίας, και ήταν αποφασισμένοι να εξαρθρώσουν αυτήν την εγκληματική οργάνωση. Τώρα, ορισμένες φορές είχαμε διαφωνίες με τους Ελληνες φίλους μας, αλλά αυτές οι διαφωνίες σχετίζονταν πάντοτε με τη διαδικασία και ποτέ με την ουσία. Όλοι θέλαμε το ίδιο πράγμα στο τέλος.

Για τη «νέα γενιά» -
Εγκληματική και όχι πολιτική η φύση τους
Ποια είναι η γνώμη σας για τις πιο πρόσφατες τρομοκρατικές ενέργειες στην Ελλάδα; Πρόκειται για «νέα γενιά» τρομοκρατών ή είναι μέρος της παλιάς;

Είμαι πολύ στενοχωρημένος με τις πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός έχει υπομείνει επτά δεκαετίες βίας και ξέρει πως η βία ποτέ δεν οδηγεί σε θετική αλλαγή. Σε μία δημοκρατία υπάρχουν νόμιμοι τρόποι για να αλλάξουν οι πολίτες μία κυβέρνηση και την εθνική τους πολιτική. Η διάπραξη φόνων στους δρόμους δεν είναι ένας από αυτούς τους τρόπους. Πιστεύω πως πρόκειται για μια νέα γενιά τρομοκρατών που προέρχονται από το κίνημα των αναρχικών. Όμως, όπως και η παλιά γενιά, η φύση τους είναι εγκληματική κι όχι πολιτική. Λένε πως οι πράξεις τους είναι πολιτικές, όμως θα στοιχημάτιζα πως κανένας τους δεν έχει διαβάσει ποτέ Μαρξ ή Ενγκελς ή Τρότσκι. Και κανένας τους δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις σχολές αναρχικών. Δεν έχουν γνώσεις πολιτικής θεωρίας. Πιστεύουν πως αν σπάσουν τα παράθυρα μιας επιχείρησης, αν ρίξουν μια βόμβα Μολότοφ και γράψουν το γράμμα «Α» μέσα σ’ έναν κύκλο, έχουν γίνουν αυτομάτως αναρχικοί. Για να επιστρέψουμε στις πρόσφατες δολοφονίες, πιστεύω πως πρόκειται για εγκληματικές πράξεις κι όχι πολιτικές. Πρόκειται για άσκοπες δολοφονίες και οι Ελληνες δεν θα το ανεχθούν.

Ορισμένοι Αμερικανοί, μεταξύ των οποίων και ο πρώην αρχηγός της CIA Τζιμ Γούλσεϊ, επέμεναν ότι Ελληνες κυβερνητικοί αξιωματούχοι ή πολιτικοί ήταν αναμεμιγμένοι στη «17Ν».

Πίστευα ότι ο Τζιμ Γούλσεϊ διέπραττε μεγάλο λάθος όταν έκανε εκείνη τη δήλωση. Δεν υπήρχε ποτέ απτή απόδειξη ότι οποιοσδήποτε από την ελληνική κυβέρνηση είχε σχέσεις με τη «17 Ν». Κάποιες περιστασιακές ενδείξεις μας είχαν κάνει να πιστεύουμε ότι ορισμένοι Ελληνες κυβερνητικοί αξιωματούχοι ήταν ίσως «λιγότερο εναντίον της 17 Νοέμβρη» απ' ό,τι άλλοι. Αλλά δεν υπήρξε ποτέ μια σοβαρή πληροφορία που να υπεδείκνυε ότι υπήρχε συνωμοσία μεταξύ κυβέρνησης και «17 Νοέμβρη». Πιστεύω ότι ο Γούλσεϊ είχε κακή πληροφόρηση όταν έκανε τη δήλωσή του.

Οι έρευνες - Ξέραμε για Γιωτόπουλο, όχι για Οικονόμου

Κάνετε αναφορά στο βιβλίο σας ότι κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του προέδρου Κλίντον στην Αθήνα η τότε ελληνική κυβέρνηση δεν υπέγραψε τη συμφωνία για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Αργότερα αποφάσισαν να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ, τι άλλαξε;

Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι εκείνη την εποχή, στα τέλη του 1999, η ελληνική κυβέρνηση είχε αντιρρήσεις σχετικά με αρκετά σημεία της αντιτρομοκρατικής συμφωνίας, επειδή ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης πίστευε πως αυτά τα σημεία θα έπλητταν την ελληνική κυριαρχία. Θυμάμαι πως η υπουργός Εξωτερικών, Ολμπράιτ, ήταν πολύ αναστατωμένη με αυτήν την εξέλιξη, όπως ήταν και ο πρεσβευτής Νίκολας Μπερνς. Ομως ο Λευκός Οίκος έδειξε υπομονή και προσπάθησε να καθησυχάσει τους ελληνικούς φόβους. Ημασταν αισιόδοξοι ότι η καθυστέρηση θα ήταν μικρή και ότι η ελληνική κυβέρνηση θα υπέγραφε τη συμφωνία, όπως κι έκανε λίγο αργότερα.

Ξέρατε τα μέλη της «17Ν»;

Ξέραμε τα μισά από τα μέλη της. Ξέραμε τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο, δεν ξέραμε όμως το όνομα που χρησιμοποιούσε στην οργάνωση, το «Μιχάλης Οικονόμου». Ξέραμε επίσης αρκετούς από τους υπόλοιπους, τα παλαιότερα μέλη. Μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζαμε ήταν ότι είχαμε τόσες πληροφορίες, που ήταν δύσκολο τελικά να ξεχωρίσουμε ποιοι ανήκαν στη «17Ν» και ποιοι στον «ΕΛΑ». Πολλές από τις πληροφορίες ήταν αντιφατικές. Δεν ξέραμε επίσης και πολλά από τα νεότερα μέλη της «17Ν».

Είναι κάποια από αυτά τα νεότερα μέλη ακόμα ελευθέρα; ΄Η έχουν αφομοιωθεί σε άλλες οργανώσεις;


Πιστεύω πως τα νεότερα μέλη είναι ακόμα ελεύθερα. Τώρα είναι μάλλον 30 με 40 χρόνων. Οι νεότερες οργανώσεις ακολουθούν διαφορετικές τακτικές και πιστεύω πως τα νεότερα μέλη έχουν εγκαταλείψει τον αγώνα.

Ηταν οι συλλήψεις έκπληξη για τη CIA;

Οι συλλήψεις ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για τη CIA. Οι πρώτες αναφορές που λάβαμε ήταν από τον ελληνικό Τύπο. Οταν επιβεβαιώθηκε η πληροφορία ότι η Ελληνική Αστυνομία είχε βρει τη γιάφκα της «17Ν» και είχε αρχίσει τις συλλήψεις, άνθρωποι έξω από τη CIA χοροπηδούσαν πάνω - κάτω από τη χαρά τους, φώναζαν και επευφημούσαν. Αμέσως στάλθηκαν συγχαρητήρια μηνύματα στην ελληνική κυβέρνηση. Ηταν μια ευτυχισμένη μέρα για όλους μας.

Γιατί ήταν τόσο καταλυτική η δολοφονία Μπακογιάννη στην αλλαγή της ελληνικής κοινής γνώμης;

Ο Μπακογιάννης ήταν ένας πολύ κακός στόχος για τη «17 Νοέμβρη». Ήταν δημοφιλής ως άτομο σε ολόκληρη την Ελλάδα και πέρα από τις κομματικές γραμμές. Ηταν εναντίον της χούντας. Η δολοφονία του σηματοδότησε την αλλαγή της ελληνικής κοινής γνώμης για τη «17 Νοέμβρη». Ο ελληνικός λαός ήταν οργισμένος με τον φόνο και το έλεγε στα μέσα ενημέρωσης


Πηγή εφημ. 'Έθνος"


Όταν...

1) Παραχωρείται μέρος, ή και το σύνολο, της Εθνικής Κυριαρχίας
και Ανεξαρτησίας…

2) Η Χώρα, δια της υπεύθυνης κυβέρνησης, παραιτείται του
δικαιώματος ασυλίας επί της κρατικής περιουσίας...

3) "Αξιοποιείται"/παραχωρείται/ξεπουλιέται ο Εθνικός πλούτος
(επιχειρήσεις, γη και ακίνητα, ορυκτός πλούτος κλπ)…

4) Ιδιωτικοποιείται το Κράτος (Παιδεία-Υγεία-Πρόνοια κλπ)…

5) Καταργούνται θεμελιώδη ασφαλιστικά και εργασιακά
δικαιώματα (απελευθέρωση απολύσεων, μαύρη εργασία,
κατάργηση συλλογικών συμβάσεων κλπ)…

6) Ισοπεδώνεται η μικρομεσαία τάξη…

7) Συμψηφίζονται σκάνδαλα και ευθύνες
αποσιωπούνται. Δεν τιμωρούνται…

8) Πλήττεται δραστικά η λειτουργία των Δημοκρατικών και
κοινοβουλευτικών Θεσμών. Περιορίζονται…

9) Οι άνεργοι ξεπερνούν το 1,5 εκατομμύριο,
οι άστεγοι τις 30.000 και οι αυτόχειρες τις 4.000...

...η Χώρα έχει σωθεί!

Οι εκλογές είναι μιά κάποια λύση, που όμως αν τεθούν σήμερα ως θέμα, η σημερινή κυβέρνηση θα τις απορρίψει, με το αιτιολογικό ότι θα βλάψουν την χώρα… Οξύμωρο μεν, αλλά είναι το μόνο σίγουρο πως θα συμβεί... 

Από την άλλη, όμως, οι εκλογές θα δώσουν πραγματική λύση ή θα εμφανίσουν τον επόμενο (ΗΠΑ)προωθούμενο Αλέξη, ο οποίος θα συνεχίσει το «έργο» των Παπανδρέου – Σαμαρά, μπαίνοντας στο «κυρίως πιάτο», το οποίο είναι το απόλυτο ξεπούλημα της χώρας σε εθνικό επίπεδο;

Μην ξεχνάμε πως η λέξη «έθνος» είναι απαγορευμένη (πλην ελαχίστων λαμπρών εξαιρέσεων) στον ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο προωθεί τον πολυπολιτισμό, την κατάργηση των εθνοτήτων και την υπεράσπιση των πανταχού αναξιοπαθούντων (πλην των Ελλήνων). 

Ναι, να ζητάμε, να απαιτούμε εκλογές, όταν θα είμαστε έτοιμοι σαν λαός να σταθούμε απέναντι στην ευθύνη να ορίσουμε εμείς το μέλλον της χώρας και όχι να επισημοποιήσουμε με την συμμετοχή μας την συνέχιση της σκύλευσης της πατρίδας μας, σε μία εικονική δημοκρατία...
  • Αν δεν καταγγείλουμε όλους εκείνους που χρησιμοποιούν τον όρο «ελευθεριότητα» για να ισοπεδώσουν την «ελευθερία»…
  • Αν δεν παραμερίσουμε εκείνους που χρησιμοποιούν τον όρο «απασχόληση» για να ισοπεδώσουν το αγαθό της εργασίας…
  • Αν δεν καταδικάσουμε επί της ουσίας εκείνους που παίζουν με τις λέξεις με σκοπό να παίξουν με την ζωή μας…
  • Αν δεν διαγράψουμε από την πολιτική εκείνους που πολιτεύονται αγόμενοι και φερόμενοι από ιδεοληψίες και αντιμετωπίζουν την χώρα ως βόθρο που αφήνουν τις βρωμιές τους και αποχωρούν πανευτυχείς επειδή έζησαν τον δικό τους μύθο…
  • Αν δεν ξεπεράσουμε τον κακό μας εαυτό, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε εκείνο που σήμερα ποθούμε.
  • Αν δεν ομονοήσουμε, θα είμαστε πάντα υποχείρια εκείνων που βάζουν διαφορές ανάμεσά μας  
  • Αν δεν βγάλουμε τις αλυσίδες από το μυαλό μας, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να κατακτήσουμε την ελευθερία μας.
  • Αν δεν σχεδιάσουμε το αύριο, ποτέ δεν θα ξεκινήσουμε για να το ζήσουμε και να το κατακτήσουμε…
Μπορούμε σαν λαός να ομονοήσουμε, να συζητήσουμε, να οργανωθούμε, να συνταχθούμε και στη συνέχεια να απαιτήσουμε μία Ελλάδα των Ελλήνων και όχι των τραπεζιτών, των λαμογιών και των πολιτικών μαριονετών;
Μπορούμε να αφήσουμε το «εγώ» και τα μικροσυμφέροντά μας και να εργασθούμε στο «εμείς» και το συμφέρον πρώτα της πατρίδας κι έπειτα το δικό μας;
Μπορούμε να σκεφτούμε και να σχεδιάσουμε την επόμενη ημέρα αποβάλλοντας την τρομοπροπαγάνδα των καλοθελητών (εσωτερικού και εξωτερικού) που στηρίζει μία κυβέρνηση τοποθετημένων δημίων που κόπτονται να εξυπηρετήσουν τους πάντες πλην των Ελλήνων;

Αν μπορούμε ή όποτε μπορέσουμε, να γίνουν εκλογές άμεσα, για να ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι, για να έρθει η Νέμεσις και να τιμωρηθεί η Ύβρις. Για να φύγει το γκρι και να επιστρέψουν τα χρώματα και το χαμόγελο.

Για να επανέλθει η πραγματική Δημοκρατία στην χώρα που γεννήθηκε. Από εμάς εξαρτάται και θα συμβεί μόνο όταν σε ατομικό επίπεδο ωριμάσουμε πολιτικά. Η δική μας ανικανότητα πολιτικής κριτικής (ως λαού), δίνει το ικανό άλλοθι στην συνέχιση της διακυβέρνησης της χώρας από παντελώς ανίκανους «κυβερνήτες»…

Εάν συμβούν όλα αυτά, τότε να είστε σίγουροι πως οι εκλογές θα κηρυχθούν ως... παράνομες. Μήπως αμφιβάλει κανείς;

Αν δεν σχεδιάσουμε την απόδρασή μας από την φυλακή που σήμερα βρισκόμαστε, ακόμη και αν "βγούμε στο δρόμο" θα είμαστε έρμαια των σχεδίων εκείνων που στηρίζονται στο να μας κρατάνε απομονωμένους στα αόρατα "λευκά κελιά" μας... 


Γράφει ο Φαήλος Κρανιδιώτης 

Ο ιδανικός άνθρωπος, ο πολίτης που είναι αξιότερος όλων τιμής, υπόληψης και προστασίας, για τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ «Βίλα Αμαλία» είναι Πακιστανός/Αφγανός/Σομαλός κ.λπ., gay λαθρομετανάστης, που εκτρέφει καρέτα-καρέτα, ζει σε «κοινωνικό χώρο», ήγουν κατάληψη, και πουλάει απλωμένα στη λινάτσα τα λαθραία της Καμόρα.

Αμα κατεβαίνει και στις πορείες μαζί με τους «αλληλέγγυους» εγχωρίους, κι είναι κι αυτός συλλέκτης μπουκαλιών, στουπιών, βενζίνης και έχει ρόπαλο, αντιασφυξιογόνο μάσκα και κουκούλα, τότε μιλάμε για το απόλυτο είδωλο της διαταραγμένης αριστεροσύνης, τον Ιερό Μόσχο της «Ηρωες Πολυτεχνείου Α.Ε.» αλλά και της νεοτέρας «επανάστασης», ερήμην του μικρού και αδικοχαμένου Αλέξη, που κανείς δεν τον ρώτησε για τα πλιάτσικα, τους καμένους και τους βανδαλισμούς που ενίοτε λαμβάνουν χώρα αυθαιρέτως στο ανύποπτο όνομα και στη μνήμη του.

Εκεί δίνουν τα ρέστα τους οι «σκουρλέτηδες» και η Κλάραμπελ της γνωστής προοδευτικιάς οικογενείας. Δώσε τους μειονότητα και πάρ' τους την ψυχή. Πέφτουν τ’ ανάσκελα από την έκσταση.

Αμα είσαι Ελληνας, χριστιανός ορθόδοξος, ανήκεις στη συντριπτική πλειονότητα που θέλει, φευ, τάξη και ασφάλεια, ή νόμιμος μετανάστης, που σέβεσαι τη χώρα που σε φιλοξενεί, οικογενειάρχης και δουλευτής, που δεν κλέβεις, δεν πουλάς πρέζα, γυναίκες, λαθραία, που δεν διακινείς, απαγάγεις και εκβιάζεις συμπατριώτες σου, τότε δεν έχεις τύχη. Δεν σε πιάνει το αριστερόμετρο των φασιστοειδών αντιλήψεων της Κουμουνδούρου. Είσαι μπανάλ.

Αν είσαι από τις λίγες μανάδες που ζουν ακόμη, πατέρας, σύζυγος, γιος ή κόρη αγνοουμένου στην Κύπρο, μάταια θα ψάξεις δύο λέξεις, μια εκδήλωση διαμαρτυρίας, μνήμης, από τις βαρεμένες «συνιστώσες», για τον γιο, πατέρα, σύζυγο ή αδερφό που χάθηκε πολεμώντας στην Κύπρο. Ο Αλέξης, που έχει ως γκράντε ατραξιόν στο βιογραφικό του τη συμμετοχή του στις… καταλήψεις του λυκείου του, δεν σύχναζε σε τέτοια κακά πράγματα.

Αν μάλιστα τους στριμώξεις στο τετ α τετ για το ζήτημα, αφού ξινίσουν τη μούρη τους, θα σου παίξουν στερεοφωνικά την πιο κεμαλική σοβινιστική κασέτα, επαναλαμβάνοντας ως κλισέ ένα προς ένα τα επιχειρήματα του τουρκικού ισλαμοφασισμού, με τέτοια ζέση, που θα νομίσεις ότι κατά λάθος έπιασες την παλιά ελληνόφωνη εκπομπή του «Μπαϊράκ». Πιο ντενκτασικοί και από τον Ντενκτάς, που ήδη κοχλάζει στα καζάνια της Κόλασης. Θα κάνουν συμψηφισμούς με το πραξικόπημα, με «Τουρκοκύπριους αγνοούμενους» κι όλα τα καλούδια που παπαγαλίζουν οι Τούρκοι σοβινιστές.

Τα στελέχια του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/ «Βίλα Αμαλία», της βαριάς αριστεροσύνης, από Μπουχάριν και πάνω, δεν χαράμισαν ποτέ τον επαναστατικό χρόνο τους στις διάφορες μαυροκόκκινες παραφυάδες που υπηρετούσαν ή υπηρετούν για πασέ πράγματα που αφορούν κωλοέλληνες αγνοούμενους, πρόσφυγες, γενικά το ζήτημα εισβολής και κατοχής της Κύπρου από τον τουρκικό ισλαμοφασισμό.

Τιμητική εξαίρεση, το λέω, ο Πάνος Λαφαζάνης. Μπορεί να διαφωνώ σε πολλά, λιγότερα απ’ όσα νομίζετε, αλλά ο Πάνος ήταν εκεί, παρών και στα εθνικά και δεν ήταν από τους ψωραλέους ψευτοπροοδευτικούς, που προμοτάρανε μαζί με Τούρκους ισλαμοφασίστες και Αγγλοαμερικανούς το σχέδιο απαρτχάιντ σε βάρος της Μικρής Ελλάδας του Νότου, το επαίσχυντο και ρατσιστικό Σχέδιο Ανάν. Κάτι τσανάκια, ταλιροφονιάδες, «αγωνιστές» παρά τω πλευρώ επιχειρηματιών - νταβατζήδων, τρόφιμοι του πρυτανείου της μεταπολιτευτικής παράγκας, δώσανε τα ρέστα τους. Ο Λαφαζάνης όχι. Κάτι άλλοι όμως…

Μεγαλύτερο όνειδος στη μεταπολεμική Ιστορία της Αριστεράς από τη στάση του τότε Συνασπισμού στο Σχέδιο Ανάν δεν υπάρχει. Ισως μόνο η στάση τους στο ψευτομακεδονικό, το φλερτ τους με τους επιγόνους του Ιβάν Μιχαήλοφ, του φίλου του Χάινριχ Χίμλερ, αρχηγού των SS, και του Αντε Πάβελιτς, αρχηγού των αιμοσταγών Ουστάσι, ήταν μεγαλύτερη ξεφτίλα από αυτό. Πάντα άλλωστε οι αληθινοί φασίστες τα βρίσκουν και κολεγιάζουν, στο βουνό, σε γιορτές νεολαίας στα Σκόπια ή σε πολιτικές θέσεις.

Αν δε τους ψιθυρίσεις τις δύο κακές λέξεις, Βόρειος Ηπειρος, τότε παθαίνουν σπασμούς, στραβώνει το στόμα τους και μόνο στο άκουσμα της ύπαρξης των δικαιωμάτων της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας. Ανήκουστο πράγμα να πρέπει να υπερασπιστείς, να συζητήσεις έστω, για εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες, που έχουν περάσει του Χριστού τα πάθη κάτω από τη ληστρική αλβανική εξουσία.

Είναι άτιμο και διεστραμμένο να αρνείσαι να κάνεις το καθήκον σου απέναντι στα ίδια σου τ’ αδέρφια και την ίδια στιγμή να υποκρίνεσαι τον «διεθνιστή». Πόσο μάλλον να εχθρεύεσαι τ’ αδέρφια σου, να προκρίνεις και υπηρετείς, εκ του αποτελέσματος, ξένα συμφέροντα, σε βάρος των συμφερόντων του έθνους σου. Πώς το λέει αυτό ο λαός μας, «σύντροφοι»;

Του Alexandre Latsa*
Voltaire Network 
6 Iανουαρίου 2013
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Την Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012, ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας Sali Berisha τάχθηκε δημοσίως υπέρ της χορήγησης αλβανικής ιθαγένειας σε όλους τους Αλβανούς, όπου και αν διαμένουν. Η σχετική δήλωση έγινε κατά την διάρκεια επίσκεψης του στην πόλη της Αυλώνας, όπου κηρύχθηκε η ανεξαρτησία του αλβανικού κράτους μόλις πριν από 100 χρόνια. Εκείνη την εποχή η Αλβανία είχε μόλις απελευθερωθεί από την οθωμανική κυριαρχία.

Η πρόσφατη δήλωση έγινε μετά από μια άλλη, στην οποία προέβη ο Sali Berisha από κοινού με τον ομόλογό του ηγέτη του Κοσσυφοπεδίου Hashim Thaci πριν από λίγες εβδομάδες, υποσχόμενος την ένωση όλων των Αλβανών. Η θέση αυτή ήταν καίρια, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του Κοσσυφοπεδίου σήμερα είναι αλβανικής καταγωγής, γεγονός που δεν ίσχυε παλαιότερα.

Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου του 1913, οι Σέρβοι εξακολουθούσαν να αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Το 1941, το Κοσσυφοπέδιο προσαρτήθηκε στο (ήδη) φασιστικό ιταλικό προτεκτοράτο της Μεγάλης Αλβανίας. Μετά τον πόλεμο, ο Tito απαγόρευσε την αλβανική μετανάστευση, αφού η Γιουγκοσλαβία, σύμφωνα με τον ίδιο, θα μπορούσε να είναι ισχυρή μόνο εφόσον η Σερβία ήταν όσο το δυνατόν ασθενέστερη. Το 1974, ο ίδιος ανακήρυξε το Κοσσυφοπέδιο αυτόνομη επαρχία, πράξη η οποία ακυρώθηκε από τον Slobodan Milosevic το 1989, και ενώ οι Σέρβοι δεν αποτελούσαν πλέον παρά το 15% του πληθυσμού.

Όταν το 2008, σχεδόν μια δεκαετία μετά την στρατιωτική εισβολή του ΝΑΤΟ, το Κοσσυφοπέδιο ανακήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του, ελάχιστοι πολιτικοί αναλυτές επέστησαν την προσοχή στην εμφανή «αλβανικότητα» αυτού του νέου κρατιδίου. Αντίθετα, χαιρετίστηκε το γεγονός ότι ένας δήθεν καταπιεσμένος λαός κέρδισε επιτέλους την ελευθερία του. Από τις περισσότερες χώρες της Δύσης, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αναγνώριση ήταν άμεση, χωρίς να τεθεί καν το ζήτημα της μεταχείρισης της σερβικής χριστιανικής μειονότητας και του μέλλοντος που την περίμενε, παρά το φοβερό προηγούμενο του 2004, όταν οι Χριστιανοί έγιναν θύματα ενός πογκρόμ, κατά το οποίο κάηκαν εκκλησίες και παραβιάστηκαν τα βασικότερα ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι αλήθεια ότι η Ευρώπη, ή μάλλον η Ευρωπαϊκή Ένωση, εκείνη την εποχή είχε άλλες προτεραιότητες: την επιτυχημένη οργάνωση της παρέλασης των ομοφυλοφίλων «Gay Pride» στο Βελιγράδι.

Τέσσερα μόλις χρόνια μετά την παρωδία της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, έγινε δημοσίως εμφανής η γελοιότητα της πρωτοβουλίας. Τέσσερα μόνο χρόνια χρειάστηκε ο Αλβανός Πρωθυπουργός για να αποδείξει ότι οι «εθνικιστές», όπως τους αποκάλεσαν, Σέρβοι είχαν δίκιο όταν με συνέπεια υποστήριζαν ότι δεν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους Κοσοβάρους (αφού οι πραγματικοί κάτοικοι της περιοχής του Κοσσυφοπεδίου είναι Σέρβοι) αλλά με τους Shqiptar (Αλβανούς), σε ένα νέο επεισόδιο μιας παλιάς σύγκρουσης στα Βαλκάνια που έχει φέρει πολλές φορές αντιμέτωπους εδώ και έξι περίπου αιώνες τους Ορθόδοξους Σλάβους με τους προσήλυτους «γόνους» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Τον Οκτώβριο του 1999, ο Αμερικανός στρατηγός και διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ Wesley Clark (δεξιά) συναντήθηκε με τον επικεφαλής της αποστολής του ΟΗΕ στο Κοσσυφοπέδιο, Bernard Kouchner (δεύτερος από αριστερά), και τον ηγέτη του UCK, Hashim Thaci (πρώτος από αριστερά). Σήμερα, ως πρωθυπουργός του Κοσσυφοπεδίου, ο Thaci κατηγορείται σύμφωνα με έκθεση της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για συνέργεια σε εμπορία ανθρώπινων οργάνων, τα οποία αφαίρεσαν άνδρες του UCK από Σέρβους και άλλους κρατούμενους.
Η υποστήριξη των Δυτικών στη δημιουργία του ανεξάρτητου και ισλαμοκρατούμενου Κοσσυφοπεδίου και η εχθρότητα εναντίον της Σερβίας μπορεί, εκ πρώτης όψεως, να φαίνεται εντελώς ανεξήγητη. Ωστόσο, στο διάστημα μεταξύ 1991 και 2008, οι κινήσεις των στρατηγών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους κατευθύνθηκαν βάσει ενός και μοναδικού σκεπτικού: της καταστροφής της Σερβίας, με σκοπό την αποδυνάμωσή της όσο το δυνατόν νωρίτερα και στον μέγιστο βαθμό, προτού επέλθει η αναπόφευκτη ιστορική στιγμή της επανασύνδεσής της, μέσω μιας συμμαχίας, με την Ρωσία.

Φυσικά, ήταν αναγκαίο να απονεκρωθεί συγχρόνως η Ρωσία. Εάν μεταξύ 1991 και 2000 διεξήχθη ένας πόλεμος στρατιωτικός και «μηντιακός» εναντίον της Σερβίας του Milosevic, με στόχο την εξολόθρευση της χώρας, εναντίον της Ρωσίας εξαπολύθηκε ένας οικονομικός και ηθικός πόλεμος, που βρήκε πρόσφορο έδαφος στην ηγεσία του Yeltsin. Σήμερα είναι πλέον ορατό ότι η σταυροφορία εναντίον του κομμουνιστικού κόσμου έχει μετατραπεί σε μια σταυροφορία εναντίον του Ορθόδοξου κόσμου, και κυρίως εναντίον του ισχυρότερου πόλου αντίστασης που διαθέτει η Ορθοδοξία: εναντίον της Ρωσίας.

Ο θεωρητικός και υπέρμαχος του περιορισμού της Ρωσίας στην Ευρασία, Zbigniew Brzezinski, δήλωσε σε δημόσια εμφάνισή του το 2007: 

«Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, ο κύριος εχθρός των ΗΠΑ θα είναι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία».

Σήμερα είναι δυνατή μια θεώρηση της δημιουργίας της «Μεγάλης Αλβανίας» σε αυτό ακριβώς το ιστορικό και γεωστρατηγικό πλαίσιο. Είναι σαν πετάει κάποιος στον αέρα ένα σπίρτο, με την πρόθεση να δημιουργήσει μια φλόγα που θα ξεκινήσει μια νέα πυρκαγιά στην κόλαση των Βαλκανίων. Αυτή η πυρκαγιά θα έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω αποδυνάμωση της Ευρώπης, αλλά και την εμβάθυνση της αποσταθεροποίησης του Ορθόδοξου κόσμου (Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Ελλάδας, Μαυροβουνίου, Σερβίας και άλλων χωρών) και τον περιορισμό ή και ακύρωση της προσέγγισής τους με την Ρωσία. Έμμεσα, πρόκειται για μια απόπειρα περιορισμού της επιρροής της Ρωσίας στην Ανατολική Ευρώπη και της προσέγγισής της με τη Δυτική Ευρώπη. Με τον τρόπο αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες για άλλη μια φορά επιδιώκουν να επιτύχουν τον πρωταρχικό τους στόχο: να αποτρέψουν την προσέγγιση μεταξύ της ηπειρωτικής Ευρώπης και του Καθολικού και Ορθόδοξου κόσμου.

*Ο Alexandre Latsa είναι Γάλλος δημοσιογράφος. Εργάζεται ως αρθρογράφος και ανταποκριτής του πρακτορείου RIA Novosti και στο διαδίκτυο αρθρογραφεί μέσω του ιστολογίου Dissonance. 

Διαβάστε επίσης:



Αυτή την στιγμή, ο πρόεδρος Ασάντ απευθύνει μήνυμα στον Συριακό λαό με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις:
“Οι εχθροί της Συρίας τους ονομάζουν επαναστάτες, ενώ είναι κοινοί εγκληματίες.
Δεν είναι τίποτε άλλο από τρομοκράτες της Αλ Κάιντα η οποία ιδρύθηκε και χρηματοδοτείται εδώ και δεκαετίες από δυτικό και αραβικό χρήμα.
Αυτούς πολεμάμε. Ανθρώπους που δεν είναι Σύριοι και η μόνη τους ιδεολογία είναι το “τζιχάντ”.
Δεν είναι εμφύλιος πόλεμος για αλλαγή καθεστώτος, αλλά εχθρική εισβολή εναντίον του Συριακού έθνους.
Θέλω να ευχαριστήσω την Ρωσία και την Κίνα για την εως τώρα στάση του.
Η λύση στην Συρία δεν θα είναι μόνο πολιτικές αλλαγές, αλλά και δράσεις ενάντια στην
τρομοκρατία.
Η κατάσταση στην Χομς, στην Νταράα και αλλού, βελτιώνεται χάρη στην πρόσφατη στρατηγική μας και τις πρωτοβουλίες μας για αστικό αγώνα.
Δεν θα κάνουμε διάλογο με μαριονέτες της Δύσης.
Η Συρία θα παραμείνει ελεύθερη.
Πρώτο βήμα, η εξάρθρωση των οδών χρηματοδότησης των τρομοκρατών από το εξωτερικό.
Δεύτερο βήμα η θωράκιση των συνόρων για να παρεμποδιστεί η εισβολή νέων ομάδων τρομοκρατών από το εξωτερικό.
Θα δοθεί αμνηστία υπό όρους και αποζημίωση σε όσους έχασαν τις περιουσίες τους.
Οδεύουμε προς εθνικό συμβούλιο και συνταγματικές αλλαγές. Συνομιλητές μας όλοι, εκτός από τους προδότες.

Συνεχίζει πάντα να προκαλεί ο αρχιπράκτορας Αχμέτ Μέτε, αυτή τη φορά ως ομιλητής στην Τουρκία με θέμα την…Βαλκανική Καταστροφή του 1912!
 
    Όπως θα θυμάστε, παλαιότερα είχαμε δημοσιεύσει την παρακείμενη φωτογραφία από προπέρσινη ομιλία που είχε πραγματοποιήσει ο ψευδομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε στην Σαμψούντα του Πόντου, προσκεκλημένος του εκεί παραρτήματος των Türk Ocakları (πιο γνωστών ως…Γκρίζων Λύκων).

    Τώρα λοιπόν ο Μέτε, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς τουρκοπράκτορες της Θράκης, που προφανώς δεν έχει κανένα πρόβλημα να συναγελάζεται με αυτά τα υποκείμενα (άλλωστε τον είδαμε με πόση θερμότητα είχε προ μηνών υποδεχθεί στην Ξάνθη και τον αρχιφασίστα Ντεβλέτ Μπαχτσελί), μετέχει ξανά σε ανάλογη εκδήλωση. Ο λόγος για το συμπόσιο «100 χρόνια από την Βαλκανική Καταστροφή», που όπως μας ενημερώνει το μειονοτικό περιοδικό της Κομοτηνής «Ρόντοπ Ρουζγκαρί», διοργανώνεται τις μέρες αυτές (5 και 6 Ιανουαρίου) στην Κωνσταντινούπολη (βλ. τη 2η φωτογραφία με τη σχετική αφίσα). «Στην εκδήλωση αυτή» αναφέρει ξεκάθαρα το περιοδικό, «τη Δυτική Θράκη θα εκπροσωπήσει ο μουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε».

    Όπως βεβαίως καταλάβατε, πρόκειται για το ίδιο ακριβώς γεγονός που εμείς εορτάζουμε (απελευθέρωση Ηπείρου και Μακεδονίας με τους Βαλκανικούς Πολέμους 2012-13). Ε, ο Μέτε λοιπόν θα πάει στη…Μάνα Πατρίδα του, μαζί με τους φασίστες συντρόφους του για να το…κλάψει ως «καταστροφή»! Εμείς τι να πούμε; Άφεριμ! Για μια φορά ακόμη πραγματικά άξιος ο (ούτως ή άλλως παχυλότατος «μαύρος») μισθός του…



Του Δημήτρη Καζάκη

Αν προσέξετε καλά τις «αναλύσεις» που διακινούνται για την σημερινή κρίση θα διαπιστώσετε ότι σχεδόν όλες, ανεξάρτητα από το αν φέρουν αριστερό, ή δεξιό πρόσημο, παίζουν με το γεγονός ότι η κρίση αυτή είναι παγκόσμια, διεθνής, ευρωπαϊκή και ότι άλλο θέλετε. Έξω δηλαδή από τα όρια μιας εθνικής οικονομίας. Κι επειδή κάνουν την επίσης πρωτότυπη διάγνωση ότι πρόκειται για κρίση «συστημική», καταλήγουν εύκολα στο συμπέρασμα ότι δεν έχει νόημα να την πολεμάς μέσα στα πλαίσια της εθνικής οικονομίας.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια διεθνής, παγκόσμια, ευρωπαϊκή λύση, που άλλοι την αναζητούν μέσα από την αναβάθμιση των μηχανισμών διεθνούς διακυβέρνησης, καθώς ονειρεύονται διεθνείς συνεννοήσεις για να λυθούν συλλογικά τα προβλήματα της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ άλλοι, καθ’ ότι αισθάνονται εντελώς ανήμποροι να αντιμετωπίσουν μια τέτοια πρόκληση, καταφεύγουν σε συνθήματα κενά περιεχομένου. Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, μας λένε χωρίς να μας ξεκαθαρίζουν πού ακριβώς: στον Άδη, στα Τάρταρα, ή στα μπουντουάρ της εξουσίας; Ορισμένοι άλλοι ξεθάβουν από το νεκροταφείο της ιστορίας τις πιο παρωχημένες ιδέες περί σοσιαλισμού και κομμουνισμού, που προσιδιάζουν περισσότερο σε σέχτες του 19ου αιώνα, οι οποίες ονειρεύονταν να επιβάλουν στην κοινωνία την πειθαρχία και την ισότητα ενός στρατώνα.

Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Η σημερινή παγκόσμια κρίση δεν γεννήθηκε από μια τυπική υπερπαραγωγή εμπορευμάτων, αλλά από μια ιστορικά πρωτοφανή υπερσυσσώρευση χρηματικού κεφαλαίου διεθνώς. Το διαθέσιμο κεφάλαιο που αναζητά επενδύσεις είναι 25 φορές μεγαλύτερο από την ετήσια παραγωγή του πλανήτη σε προϊόντα και υπηρεσίες. Ο τρόπος που αναζητά επενδύσεις δεν αφορά πλέον τον τυπικό κύκλο της οικονομίας. Επένδυση-Παραγωγή-Κατανάλωση. Τον έχει ξεπεράσει προ πολλού. Αναζητά κέρδος από παντού. Η ίδια η έννοια του καπιταλιστικού κέρδους έχει αλλάξει. Δεν αφορά πλέον απλά στην άντληση υπεραξίας από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης. Δεν είναι κυρίαρχη μορφή του ούτε καν το επιχειρηματικό κέρδος. Το κέρδος σήμερα εξαρτάται πρωταρχικά από τις τιμές των χρηματαγορών, δηλαδή από την υπεραξία των τίτλων που κατέχουν οι επενδυτές, είτε είναι φυσικά πρόσωπα, είτε νομικά. Κι επομένως το ζητούμενο είναι πώς θα αυξηθεί η χρηματιστική αξία των μεγάλων περιουσιών σε βάρος όχι μόνο των εργαζομένων, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η εκμετάλλευση σήμερα δεν στηρίζεται απλά και μόνο στο μονοπώλιο των μέσων παραγωγής, όπως συνέβη ιστορικά, αλλά στο μονοπώλιο του χρήματος και της κυκλοφορίας του παγκόσμια. Γι' αυτό και οι τράπεζες παίζουν αυτόν τον ρόλο σήμερα. Αποτελούν την ανώτερη μορφή "συλλογικού κεφαλαιοκράτη" σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανώτερη μορφή κι από εκείνη του κράτους. Με το μονοπώλιο του χρήματος κατορθώνουν να εκμεταλλευθούν και να εισπράξουν κέρδη από κάθε μορφή κοινωνικής δράσης. Η ίδια η καταστροφή δεν είναι απλά μια διέξοδος για το κεφάλαιο, αλλά ένα από τα πιο σημαντικά πεδία αποκόμισης πρόσθετου κέρδους. Και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ναι, όντως πρόκειται για μια παγκόσμια κρίση. Μια παγκόσμια κρίση, όπως άλλες τρεις σαν κι αυτήν στο παρελθόν (1873-1896, 1914-1948, 1975-1990, 2001 έως σήμερα). Το ιδιότυπο χαρακτηριστικό αυτών των κρίσεων δεν είναι απλά και μόνο ότι είναι παγκόσμιες, αλλά το γεγονός ότι κλονίζεται συθέμελα ολόκληρη η εσωτερική αρχιτεκτονική του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, ολόκληρη η κοινωνική του διάρθρωση που κυριαρχεί σε μια ιστορική εποχή. Κι επομένως το ίδιο το σύστημα εξωθείται - χωρίς καν να το θέλει - σε μια ολοκληρωτική μεταβολή της εσωτερικής του αρχιτεκτονικής σε παγκόσμιο επίπεδο. Μόνο που αυτό δεν γίνεται, ούτε μπορεί να γίνει αυτόματα. Μπορεί να γίνει μόνο φέρνοντας στην επιφάνεια τις εσωτερικές του συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα. Οι κρίσεις αυτές ιχνηλατούν την διέξοδό τους μέσα από περιόδους πολέμων και επαναστάσεων. Γι' αυτό και η κυρίαρχη δύναμη που καθορίζει τον τρόπο εξόδου από την κρίση δεν είναι οι αποφάσεις και οι επιλογές της εξουσίας, αλλά οι κοινωνικές αναμετρήσεις σε όλες τους τις διαστάσεις (ταξικές, εθνικές, παλλαϊκές).

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι σε καμιά από τις παγκόσμιες κρίσεις που αναφέραμε δεν υπήρξε παγκόσμια λύση. Την παγκόσμια λύση την επιδιώκει μόνο μια δύναμη, η δύναμη του κεφαλαίου και των αγορών. Και μόνο η διατύπωση ότι η κρίση είναι παγκόσμια και άρα παγκόσμια θα είναι και η λύση, αρκεί για να θέσει στην πλευρά των κυρίαρχων δυνάμεων της παγκόσμιας εξουσίας και των αγορών. Το κεφάλαιο από την εποχή της πρώτης παγκόσμιας κρίσης ξέρει μόνο έναν τρόπο να απαντά στην εσωτερική αποσύνθεση των οικονομιών που ελέγχει: με την ακόμη πιο βίαιη εξαγωγή του σε διεθνές επίπεδο, με τον αγώνα να ρίξει όλα τα τείχη και τα σύνορα που εμποδίζουν την ελεύθερη κίνησή του σε βάρος των λαών και των χωρών παγκόσμια. Η εσωτερική αυτή τάση του κεφαλαίου γέννησε τους πιο καταστροφικούς πολέμους στην ανθρώπινη ιστορία.

Αντίθετα, οι λαοί σε κάθε ιστορική περίοδο αναζητούσαν την επιβεβαίωση της δικής τους αυτοδιάθεσης. Οι λαοί και οι εργαζόμενοι δεν εξαρτώνται από το άνοιγμα των διεθνών αγορών. Αντίθετα ο έλεγχος της εθνικής οικονομίας είναι ο μόνος που μπορεί να τους εξασφαλίσει καλύτερους όρους ζωής και δουλειάς. Μόνο έτσι μπορούν να αντιπαρατεθούν με το κεφάλαιο και την εξουσία του παγκόσμια. Ο εργάτης, ο εργαζόμενος, τα λαϊκά στρώματα που ζουν από την δουλειά τους, δεν έχουν κανέναν άλλο τρόπο να προστατευθούν από την ασυδοσία του κεφαλαίου, εκτός από το να διεκδικήσουν για τον εαυτό τους την χώρα τους, την πατρίδα τους και το κράτος που αντιστοιχεί στα πιο άμεσα και ζωτικά τους συμφέροντα. Χωρίς την κατοχύρωση της δική του εθνικής κυριαρχίας δεν μπορεί κανένας λαός να αντισταθεί στην διεθνή επέλαση των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Στην πολεμική ιαχή του κεφαλαίου που σε κάθε τέτοια κρίση γίνεται όλο και πιο απειλητική, κάτω τα σύνορα, ανοίξτε τις αγορές και τις οικονομίες, οι λαοί πάντα διεκδικούσαν την δική τους κυριαρχία πάνω στον τόπο τους, διεκδικούσαν την δική τους λευτεριά ως προοίμιο της πανανθρώπινης λευτεριάς. Σε κάθε μεγάλη ιστορική εξόρμηση του μεγάλου κεφαλαίου για την επιβολή νέων όρων και ορίων στην παγκόσμια οικονομία, οι λαοί απαντούσαν πάντα με την έξαρση των δικών τους εθνικών και δημοκρατικών κινημάτων. Στην κραυγή του κεφαλαίου για νέες αγορές και ανοιχτά σύνορα, που τα διεκδικούσε είτε με την πολιτική των κανονιοφόρων, είτε με την εξαγορά δια του χρηματιστηρίου, οι λαοί απαντούσαν πάντα με το Patria o Muerte! Ή κατά το ελληνικότερο Ελευθερία ή Θάνατος! Όσο το κεφάλαιο και οι χρηματαγορές θα κυριαρχούν στην παγκόσμια οικονομία, η πατρίδα για τους κατατρεγμένους, καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους λαούς του πλανήτη δεν θα έχει ολοκληρώσει το ιστορικό της τραγούδι.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Στην παγκοσμιοποίηση των αγορών που επιβάλλει με βίαιο και συχνά πολεμικό τρόπο το κεφάλαιο και το δικό του διεθνές σύστημα διακυβέρνησης, η μοναδική προοδευτική απάντηση από την σκοπιά των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού είναι μία και μόνη: Εθνική αυτοδιάθεση και λαϊκή κυριαρχία με εθνικοποίηση των όρων και των κορυφών της οικονομίας σε κάθε χώρα με πρωταγωνιστή τον ίδιο τον εργαζόμενο λαό. Η παγκόσμια λύση για τον λαό περνά αναγκαστικά, υποχρεωτικά μέσα από την εθνική αυτοδιάθεση και την ελευθερία όλων των λαών της υφηλίου και όχι από το άνοιγμα των συνόρων και των αγορών στα μεγαλύτερα αρπακτικά που γέννησε η ιστορία του πλανήτη.

Αυτό λοιπόν που χρειάζεται σήμερα δεν είναι να κατανοήσει ο λαός τις αιτίες και τον μηχανισμό της παγκόσμιας κρίσης. Αλλοίμονο, αν ήταν αυτό το προαπαιτούμενο για κάθε μεγάλο παλλαϊκό κίνημα. Εδώ δεν μπορούν να τα κατανοήσουν ούτε καν οι επίδοξοι θεωρητικοί του κινήματος. Αυτό που χρειάζεται είναι να επενδύσουμε στις δημοκρατικές προσδοκίες του λαού που τέτοιες κρίσεις φέρνουν με ορμητικό τρόπο στην επιφάνεια και να τον οργανώσουμε για την μεγάλη μάχη. Γιατί, όπως έχει αποδείξει και η ιστορία, μέσα απ' αυτού του είδους τις κρίσεις μπορείς να βγεις είτε με γενικευμένη κοινωνική εξέγερση, δηλαδή με επανάσταση, είτε με επικράτηση της πιο μαύρης αντίδρασης. Μέσος δρόμος δεν μπορεί να υπάρξει.