Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Οκτ 2011


  • Η 48-ωρη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ της επόμενης Τετάρτης και Πέμπτης (19 και 20 Οκτ. 2011) πρέπει να γίνει ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Τους πήρε δυο βδομάδες στην ΓΣΕΕ, μετά την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων να αποφασίσουν επιτέλους να κηρύξουν μια 24-ώρη γενική απεργία, και κάτω από την πίεση της ΑΔΕΔΥ να την κάνουν 48-ωρη.

Τέτοια ετοιμότητα συνδικαλιστική.

Δεν είναι βέβαια άξιο απορίας όλο αυτό που γίνεται με τις κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, μια και ξέρουμε ποιον και τι υπηρετούν οι ηγεσίες τους.

Αν είχαμε αληθινό συνδικαλισμό δεν θα τολμούσε κανείς υπουργός-νομοθέτης-τρόϊκα να σκεφτεί καν να αγγίξει εργασιακές συμβάσεις. Εχουμε συνδικαλισμό “για τα μάτια” δηλαδή. Να χαμε να λέγαμε.

Λέμε στον κόσμο εμείς οι ιστολόγοι “μην πληρώνετε το χαράτσι των ακινήτων”, αυτό που εισπράτεται μέσω της ΔΕΗ, και τα άλλα χαράτσια, και καλά κάνουμε. Αλλά ουσιαστικά αυτός που μας διαβάζει, σ’ αυτή την διαλυμένη κοινωνία, καταλαβαίνει πως αν αποφασίσει να ΜΗΝ πληρώσει, είναι ουσιαστικά μόνος του. Καλείται μόνος του να τα βγάλει πέρα από κει και μετά.

Και δεν κάνουμε το πιο απλό: ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΜΕ επιτέλους ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ. Διαρκείας. Η οποία, αναγκαστικά σχεδόν, θα φέρει ως έναν βαθμό τουλάχιστον και μια ενότητα και συμπαράταξη, που τόσο έχουμε ανάγκη.

Ναι, είναι γνωστό πως στις απεργίες (γενικές, ξεγενικές) εκείνοι που απεργούν, για μια σειρά από λόγους, είναι οι υπάλληλοι του δημοσίου τομέα. Και ελάχιστοι θαρραλέοι από τον ιδιωτικό.

Και οι του ιδιωτικού ΔΕΝ τολμούν φυσικά να απεργήσουν, κι έχουν και το δίκιο τους, διότι την επομένη θα βρουν κλειστή την πόρτα της εργασίας τους.

Ομως αν είχαμε ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ, πόσο θα χρειαζόταν για να αρχίσουν να παίρνουν μέρος στην απεργία αυτή ΚΑΙ οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα; Τρεις μέρες; Πέντε;

Ε, στο τέλος, δηλαδή σε καμμιά βδομαδούλα, θα είχαμε όχι μόνο ξεφορτωθεί την κυβέρνηση, αλλά έτσι συνασπισμένοι και ενωμένοι ως λαός, θα είχαμε βρει και τι να κάνουμε για μετά.

Ας κάνουμε λοιπόν όχημά μας αυτή την 48-ωρη και ας την μετατρέψουμε σε ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ.

Εμπρός, ας συζητήσουμε τους τρόπους που μπορεί να γίνει αυτό.

Θραξ ο Αναρμόδιος



Το “δόγμα Νταβούτογλου” καταρρέει, μαζί και η προσπάθεια της Αγκυρας να διεκδικήσει περιφερειακό ρόλο και ηγετική θέση στον μουσουλμανικό κόσμο καθώς λειτουργεί ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας σ’ ολόκληρη την περιοχή.

Με “μετέωρο βήμα” που οδηγεί στην αποσταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου μοιάζει η εξωτερική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Ερντογάν στην προσπάθειά της να διεκδικήσει περιφερειακό ρόλο και ηγετική θέση στον μουσουλμανικό κόσμο. Μέσα σε μερικούς μήνες που ακολούθησαν τη θριαμβευτική επανεκλογή του κ. Ερντογάν, το δόγμα του κ. Νταβούτογλου περί “μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες” έχει εξελιχθεί σε πολιτική “προβλημάτων και εκτόξευσης απειλών με όλους τους γείτονες”, με τρόπο που δημιουργεί συνθήκες αποσταθεροποίησης σε μια περιοχή η οποία μετά την Αραβική Ανοιξη μοιάζει ήδη με πυριτιδαποθήκη.

Το Ιράν και η Αρμενία

Ο κ. Ερντογάν έχει πετύχει το ακατόρθωτο: βρίσκεται σε σύγκρουση ταυτόχρονα με (τους παραδοσιακούς αντιπάλους της Μ. Ανατολής) Ισραήλ και Συρία, ενώ τώρα κλονίζεται και η σχέση της Αγκυρας με το Ιράν.

Οι σχέσεις με την Αρμενία είναι στο σημείο μηδέν και η υπόθεση της Γενοκτονίας προσφέρει την ευκαιρία όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και στη Γαλλία να “καθίσει” στο σκαμνί της Ιστορίας την Τουρκία, αμαυρώνοντας έτσι το προφίλ που επιχειρεί να δημιουργήσει για τη χώρα του ο Τ. Ερντογάν.

Οι Κούρδοι συνεχίζουν τα αναβαθμισμένα χτυπήματα στο εσωτερικό της Τουρκίας, υποχρεώνοντας τον κ. Ερντογάν να εξαπολύει αεροπορικές επιθέσεις σε προπύργια του PKK εντός του ιρακινού εδάφους, την ώρα που οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν για ολιγωρία και για αδράνεια απέναντι στην “τρομοκρατία”.

Το “κήρυγμά” του στις χώρες της Βόρειας Αφρικής να ακολουθήσουν το “κοσμικό” μοντέλο της Τουρκίας εξόργισε όχι μόνο τις μοναρχίες του Κόλπου αλλά και το ίδιο το Ιράν, ενώ στην επίσκεψή του στη Λιβύη κατηγόρησε τη Βρετανία και τη Γαλλία ότι επιτέθηκαν στη χώρα επειδή είχαν οικονομικά συμφέροντα, αποκρύπτοντας, βεβαίως, ότι και ο ίδιος ήταν προσωπικός φίλος του Καντάφι και η τουρκική εταιρεία πετρελαίου ΤΡΑΟ έχει εξασφαλίσει σημαντικά συμβόλαια για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων.

Η αντιπαράθεση της Τουρκίας με το Ιράν έχει σοβαρές διαστάσεις. Η Τεχεράνη επέλεξε να παρέμβει με δήλωση όχι πολιτικού, αλλά ανώτατου στρατιωτικού αξιωματούχου, του στρατηγού Ραχίμ Σαφαβί, στρατιωτικού συμβούλου του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Ο Ιρανός στρατηγός χαρακτήρισε το μήνυμα που έστειλε ο κ. Ερντογάν στις αραβικές χώρες “απρόσμενο και αδιανόητο” και κατηγόρησε την Τουρκία ότι εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα υπονομεύοντας τον Σύρο πρόεδρο Ασαντ και αποδεχόμενη την εγκατάσταση στο έδαφός της των συστημάτων ραντάρ της νατοϊκής αντιπυραυλικής ασπίδας τα οποία η Τεχεράνη θεωρεί ότι στρέφονται εναντίον του Ιράν.

Κόντρα και με τη Ρωσία

Η Τουρκία του κ. Ερντογάν όμως βρίσκεται σε σύγκρουση και με τη Ρωσία, όχι μόνο λόγω της εγκατάστασης του νατοϊκού αντιπυραυλικού συστήματος, αλλά και με την ευθεία αντιπαράθεση που επέλεξε στο θέμα της προμήθειας του φυσικού αερίου από την Gasprom, που οδήγησε τελικά στη διακοπή της παροχής φυσικού αερίου από τη Ρωσία.

Παρά το γεγονός ότι η συναίνεση της Τουρκίας στην εγκατάσταση του νατοϊκού ραντάρ στο έδαφός της αποτέλεσε το “διαβατήριο” για την αποκατάσταση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, η αντιπαράθεση με το Ισραήλ και η επιθετική στάση εναντίον της αμερικανικής εταιρείας Noble Energy, που πραγματοποιεί τις γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, υψώνουν ένα ακόμη ιδιαίτερα κρίσιμο εμπόδιο στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ


Σε δύο δόσεις αναμένεται να πραγματοποιηθεί η διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης για την Ελλάδα. Όπως συμφώνησαν Γαλ­λία και Γερμανία, ο απώτερος στόχος είναι κοινός: Συνολικό κούρεμα έως 50%-60% του χρέους με αντάλλαγμα την άρση της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας, την πλήρη εποπτεία της λειτουργίας της χώρας από την Ε.Ε. και τη μεταφορά όλης (ανεξαιρέτως) της κρατικής περιουσίας σε ευρωπαϊκό όργανο που θα αναλάβει την πώλησή της, την εκμετάλλευση και τη συνδιαχείρισή της, ώστε να διασφαλίζονται οι δανειστές μας και τα συμφέροντά τους έως ότου ξαναβγούμε στις αγορές.

Η Ε.Ε. θα συνεχίσει τις παροχές δα­νείων, ώστε να εξυπηρετούνται οι παλαιότεροι τόκοι και οι υποχρεώσεις της χώρας μας προς τους δανειστές. Όσον αφορά τα ενδότερα, δηλαδή τις υποχρεώσεις του κράτους προς τους πολίτες (μισθοί, συντάξεις), θα πρέπει να αναλάβει η κυβέρνηση να τα βγά­ζει μόνο μέσω φόρων. Αυτή είναι η συ­νταγή για την οποία έχει ενημερωθεί ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικο­νομικών.

Βεβαίως, υπάρχουν δύο τεχνικά προβλήματα:

1. Η ψήφιση του EFSF από το σλοβα­κικό Κοινοβούλιο, η οποία αναβλήθη­κε για τον Δεκέμβριο. Η χώρα βρίσκε­ται σε πολιτική κρίση και είναι αβέβαιο τι θα γίνει. Σε αυτή την περίπτωση, οι ορέξεις όλων, και ειδικά των Γαλλογερμανών, παγώνουν, γιατί απαιτείται ομοφωνία για την επικύρωση των αυξημένων αρμοδιοτήτων του προσωρι­νού μηχανισμού. Εάν δεν υπάρξει, τότε κούρεμα και νέο δάνειο πάνε περίπατο μέχρι νεωτέρας.

2. Οι γαλλικές τράπεζες πρέπει να ξεφορτώσουν ελληνικά ομόλογα, ώστε να μην εκτεθούν στο μεγαλύτερο κού­ρεμα. Μέρκελ και Σαρκοζι ψάχνουν φόρμουλες για πίστωση χρόνου κα­θώς στις μεταξύ τους συνομιλίες κανέ­νας δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη της Ελλάδας ή του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και των ασφαλιστικών τα­μείων, που φαίνεται πως θα χτυπηθούν ανελέητα.

Με την... ψιλή

Γι’ αυτό τον λόγο, η άποψη που επι­κρατεί μέχρι τώρα, είναι ένα αυξημένο κούρεμα στο πλαίσιο εθελοντικής βά­σης του PSI, με όσες τράπεζες το επιθυμούν, ώστε να αποφευχθεί πιστωτι­κό γεγονός.

Παράλληλα εξετάζεται η εκχώρηση ενός συμπληρωματικού δανείου προς την Ελλάδα από τον EFSF με αποκλει­στικό σκοπό να επαναγοράσουμε κρατικά μας ομόλογα από την αγορά. Θα ξεφορτώσουν αυτοί για να φορτωθού­με εμείς.

Εν τω μεταξύ θα προχωρούν οι διεργασίες, ώστε να μπει σε εφαρμογή πρόωρα ο μόνιμος μηχανισμός ESM, ο οποίος προβλέπει την ελεγχόμενη πτώχευση μιας χώρας όπως η Ελλάδα. Η Γερμανία αισιοδοξεί ότι αυτό μπορεί να γίνει μέχρι το επόμενο καλοκαίρι και τότε θα μπορεί να γίνει ένα επιπρόσθε­το κούρεμα στο ελληνικό χρέος που θα αγγίξει το 60%. Μέχρι τότε οι ποινές της Οικονομικής Διακυβέρνησης θα έχουν τεθεί σε εφαρμογή και έτσι η ελ­ληνική τύχη θα βρίσκεται εξολοκλήρου στα χέρια της Γερμανίας και των άλλων σκληροπυρηνικών χωρών.

Παιχνιδάκι...

Όπως αναφέρουν κοινοτικά στελέχη στο «Π», η έκτη δόση έπρεπε να είχε δοθεί στην Ελλάδα. Όμως το προσφι­λές παιχνίδι του εκβιασμού θα ολοκληρωθεί μόνο με την ψήφιση όλων των επαχθών μέτρων από τη Βουλή, ώστε να είναι διασφαλισμένο το πογκρόμ μέ­χρι το 2015. Ο Ε. Βενιζέλος φαίνεται να συμφωνεί με την τακτική αυτή, αφού μοιάζει να μην μπορεί πλέον να ελέγξει ούτε τους δικούς του βουλευτές.

Αυτό όμως που δεν λέει ούτε ο Βε­νιζέλος ούτε ο Παπανδρέου είναι η νέα απαίτηση της τρόικας και των δανειστών να μεταβιβαστεί όλη η κρατική περιουσία σε ευρωπαϊκό ταμείο πριν από την εκ­χώρηση του νέου δανείου. Η καινούρ­για απαίτηση έχει κυρίως να κάνει με το γεγονός ότι τα λεφτά που θα χρει­αστούμε θα είναι περισσότερα από τα 109 δισ. ευρώ.

Όλες οι αστοχίες της κυβέρνησης έφεραν σιγά - σιγά την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Και είναι απορίας άξιο γιατί δεν αντιδρά το Μαξίμου και δέχεται αδιαμαρτύρητα να ζήσει η Ελ­λάδα μόνο απ’ όσα θα βγάζει το κράτος από τους φόρους. Κάτι τέτοιο δεν μπο­ρεί να λειτουργήσει και διαφαίνεται από την πολιτική που ακολουθήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια:

Η ελληνική κυβέρνηση εξήγγειλε και ψήφισε για το 2011 οικονομικά μέτρα συνολικού ύψους 23 δισ. ευρώ, με σκοπό το δημοσιονομικό έλλειμμα να μειωθεί από τα 24,2 δισ. το 2010 στα 18,7-19,7 δισ. το 2011. Δηλαδή, η κυβέρνηση πήρε μέτρα που αντιστοι­χούν στο 10% του ΑΕΠ, προκειμένου να μειώσει το έλλειμμα μόνο κατά 2% του ΑΕΠ.

Κάτι αντίστοιχο αναμένεται να συμβεί και το 2012, έτος για το οποίο προβλέπονται μέτρα ύψους 11,1 δισ. ευρώ, με στόχο το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης να υποχωρήσει κατά 1,7 δισ. ευρώ (στα 14,6 δισ.).

Αντίθετη πορεία

Αυτά τα νούμερα περιλαμβάνονται στην τελευταία έκθεση της Τράπεζας Πειραιώς. Οι αναλυτές της έφεραν αντίστοιχα παραδείγματα για το πώς αντέδρασε η Γερμανία όταν βρέθηκε σε ύφεση και η ανεργία εκτοξεύθηκε:

Όταν το 2009 το Βερολίνο είδε το γερμανικό ΑΕΠ να συρρικνώνεται κατά 5,1%, η ανεργία παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη, κανένας νέος φόρος δεν επιβλήθηκε και οι δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν σημαντικά για να στηρί­ξουν την οικονομία.

Συνεπώς, θα διερωτηθεί κάποιος, πώς είναι δυνατόν ακόμα και τώρα που συζητείται η ελεγχόμενη χρεοκο­πία, η κυβέρνηση να συζητά οικονομι­κό μοντέλο που είναι αποδεδειγμένα ανέφικτο;

Η απάντηση βρίσκεται στο εξής: Ποι­ος θα αναλάβει όταν μια χώρα, που έχει χρεοκοπήσει, έχει εκχωρήσει την περι­ουσία της για να πληρώσει το παλαιό και νέο χρέος και δεν μπορεί να βρει χρήματα για να πληρώσει τις λειτουργικές της δαπάνες; Σίγουρα όχι η Ε.Ε.

Πηγή


  • Ωμές παρεμβάσεις στα εσωτερικά της Ελλάδας σηματοδοτούν την απόλυτη απώλεια εθνικής κυριαρχίας, που επέτυχε η κυβέρνηση Παπανδρέου σε δύο μόλις χρόνια και χωρίς να χάσει την εξουσία!!!
Οριστικά έχουν αποφασίσει οι Ευρωπαίοι –ουσιαστικά οι Γερμανοί (αφού αυτοί έχουν τον πρώτο και τελευταίο λόγο)– να χρεοκοπήσουν την Ελλάδα! Να προκαλέσουν το περιβόητο «πιστωτικό γεγονός», σύμφωνα με εκτιμήσεις (και πληροφορίες) έγκυρων διεθνών οικονομικών και χρηματιστηριακών κύκλων.

Η Ελλάδα, όπως τονίζουν, θα είναι το πρώτο υποψήφιο θύμα...

Ζούμε, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, που έχουν πρόσβαση στα τεκταινόμενα και στις συζητήσεις που γίνονται πίσω από τις κλειστές πόρτες, τον πιο ακραίο-ρευστό μήνα από το 1949!

Η γραμμή απέναντι στην Ελλάδα είναι να μας βγάλουν από την Ευρωζώνη τους επόμενους τρεις μήνες, ολοκληρώνοντας το σχέδιό τους σε διάστημα δώδεκα μηνών. Αν θέλει η Ελλάδα, λένε, μπορεί να παραμείνει, αρκεί να μη μας ενοχλεί. Κι ας πεθάνει... Τόσο ωμά και αδίστακτα λειτουργούν οι... συνεταίροι μας οι Γερμανοί. Που θα προσπαθήσουν να πείσουν όλους τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς ότι η Ελλάδα αποτελεί πληγή, που θα πρέπει να αποκοπεί! Για να μη μεταδοθεί και γίνει γάγγραινα σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης. Και ως θεραπεία έχουν αποφασίσει να ενισχύσουν το Ταμείο EFSF με χρηματοδότηση 1,3 τρισ. (!), προκειμένου να παρθούν ριζικά μέτρα.

Όλο το παιχνίδι που γίνεται είναι να αποκτήσει η Γερμανία τον απόλυτο έλεγχο της Ευρωζώνης! Με την Αμερική να έχει οριστικά την... εποπτεία και για 15 χρόνια να μην απειλείται...

Η Κίνα θα έχει σειρά στη συνέχεια... Να κλείσουν οι δρόμοι του... μεταξιού.

Παράδοση της Ελλάδας...

Μέχρι να οριστικοποιηθούν οι προϋποθέσεις για δημιουργία «πιστωτικού γεγονότος» στην Ελλάδα οι πιέσεις θα συνεχιστούν. Και μάλιστα σε αφόρητο βαθμό. Θα απαιτήσουν τελεσιγραφικά οι προϋπολογισμοί του 2012 και του 2013 να ψηφιστούν με 180 ψήφους, ζητώντας να ψηφίσει και ο Σαμαράς. Θα βάλουν το μαχαίρι στον λαιμό σε όλα τα κόμματα! Διαφορετικά θα μας αφήσουν στην τύχη μας...

Απούσα η Ελλάδα

Σ' όλα αυτά τα τεκταινόμενα όπου άλλοι αποφασίζουν για τη χώρα μας η Ελλάδα είναι κυριολεκτικά απούσα...

Δεν είναι τυχαίο αυτό που έλεγε πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος των κυβερνήσεων του Ανδρέα, ότι ευρωπαίοι πρωθυπουργοί έχουν να δουν έλληνα πρέσβη εδώ και (κρατηθείτε) ΔΩΔΕΚΑ μήνες!

Περίεργος ο ρόλος του Παπαδήμου...

Στο μεταξύ πολλά σχόλια και ερωτήματα προκαλεί η στάση του εκπροσώπου της κυβέρνησης, του πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Λουκά Παπαδήμου, στις συγκλονιστικές συζητήσεις που γίνονται για το αύριο της Ελλάδας.

Συγκεκριμένα ενώ ο γερμανός υπουργός Οικονομικών κ. Σόιμπλε έχει πειστεί ότι πρέπει να γίνει «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων κατά 50% και η Μέρκελ το έχει αποδεχθεί, με τον Σαρκοζί να προβάλει κάποιες αντιστάσεις, ο Τρισέ, ο επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου IIF, Τσαρλς Νταλάρα, και οι τράπεζες είναι αντίθετες. Και έχει ταυτιστεί μαζί τους ο κ. Παπαδήμος.

Έγκυροι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες της χώρας μας διερωτώνται με ποιον τελικά είναι ο κ. Παπαδήμος, με τις ευρωπαϊκές τράπεζες ή με την Ελλάδα; Ο πρωθυπουργός έχει απάντηση;

  • Μεγάλα διεθνή ΜΜΕ άσκησαν εντονότατη κριτική στην Αγκυρα για την προσπάθειά της να εμποδίσει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της Κύπρου

Κορυφαίοι ειδικοί για θέματα υδρογονανθράκων παγκοσμίως δηλώνουν ότι πιθανότατα το κοίτασμα στο «Οικόπεδο 12» να ξεπεράσει και το γιγαντιαίο ισραηλινό κοίτασμα Λεβιάθαν ακόμη και κατά 50%

Σε νέα φάση εισέρχεται η διαδικασία έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς η Κύπρος, έχοντας όπως όλα δείχνουν εξασφαλίσει πρόσβαση σε ένα τεράστιο κοίτασμα φυσικού αερίου στο Οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ, προετοιμάζεται να αδειοδοτησει δυο ακόμη Οικόπεδα για τα οποία έχει εκδηλωθεί ενδιαφέρον από τη ρωσική GASPROM και τη γαλλική CDF Suez.

Η Τουρκία έχοντας χάσει την πρώτη μάχη, καθώς το γεωτρύπανο όχι μονο εγκαταστάθηκε αλλά έχει προχωρήσει σε γεώτρηση πέραν των 2.200 μέτρων κάτω από τον βυθό, με τελικό στόχο τα 4.000 μέτρα, έχει επιλέξει την πιο ήπια αντίδραση, αυτή της αποστολής στην περιοχή του ερευνητικού σκάφους Πίρι Ρεις το οποίο όμως αντιμετωπίζει και σοβαρά τεχνικά προβλήματα.

Το Πίρι Ρεις πρέπει σύντομα να επιστρέψει στη βάση του στη Σμύρνη για αλλαγή μηχανής, τη στιγμή που η Τουρκία δεν έχει ακόμη εξασφαλίσει ερευνητικό σκάφος το οποίο θα μπορούσε να συνεχίσει τις παράνομες έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Μέχρι και τα ξημερώματα του Σαββάτου το τουρκικό ερευνητικό σκάφος έπλεε σε περιοχές μεταξύ της πλατφόρμας “Ομηρος” και της Λεμεσού, αν και τόσο η Κύπρος όσο και το Ισραήλ απέφευγαν να απαντήσουν στην πρόκληση αυτή , μια και η γεώτρηση έχει δημιουργήσει τετελεσμένο το οποίο δεν μπορεί εύκολα να ανατραπεί από την Αγκυρα.

Προβληματισμός

Με έναν από τους κορυφαίους ειδικούς για θέματα υδρογονανθράκων παγκοσμίως, τον κ. Μ. Οικονομίδη (Energy Tribune), να δηλώνει ότι πιθανότατα το κοίτασμα στο “Οικόπεδο 12″ να ξεπεράσει και το γιγαντιαίο ισραηλινό κοίτασμα Λεβιάθαν ακόμη και κατά 50%, είναι προφανές ότι η Τουρκία έχει πολλούς ακόμη λόγους για να επιχειρήσει να αποτρέψει την ολοκλήρωση των κυπριακών ερευνών.

Η κυπριακή κυβέρνηση πάντως δεν μπορεί να μη λάβει υπόψη της ότι μεγάλα διεθνή ΜΜΕ ,που συνήθως είναι επικριτικά προς την Κύπρο (Financial Times, Wall Street Journal κλπ.), άσκησαν εντονότατη κριτική στην Τουρκία για την προσπάθειά της να εμποδίσει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων του νησιού, κάτι που δείχνει το γενικότερο διεθνές κλίμα το οποίο πάντως δεν είναι ευνοϊκό για την Τουρκία.

Οι επιλογές της Τουρκίας πάντως προβληματίζουν όχι μόνο την Αθήνα και τη Λευκωσία αλλά και την υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς κάθε ημέρα που περνά επιβεβαιώνεται ότι η κυβέρνηση Ερντογάν απομακρύνεται συνεχώς από την Ευρώπη και η χώρα του αποκτά προσανατολισμό όλο και περισσότερο στραμμένο προς την Ανατολή, σνομπάροντας την ήδη “προβληματική” ευρωπαϊκή προοπτική.

Πηγή



  • Η Ευρώπη εκβιάζει και λεηλατεί τους πολίτες της, έχοντας «εκποιήσει» ήδη τη Δημοκρατία - προωθώντας την κεντρική διακυβέρνηση των επί μέρους κρατών, από μία μη εκλεγμένη και ανεξέλεγκτη εξουσία, υπάλληλο των τραπεζών
Μπορεί κανείς για κάποιο συγκεκριμένο, μικρό χρονικό διάστημα, να διαχειριστεί το σύνολο των πολιτών μίας χώρας, σαν να πρόκειται για ηλιθίους – ορισμένους από αυτούς, ίσως για πάντα. Εν τούτοις, είναι αδύνατον να τα καταφέρει με όλους και για μεγάλο χρονικό διάστημα
(A. Lincoln).


Ανάλυση


Έχουμε την άποψη ότι, ο χρόνος των αριθμών, όπως και των «ψυχρών» οικονομικών αναλύσεων, έχει πλέον παρέλθει – πόσο μάλλον όταν οι περισσότεροι οικονομολόγοι είναι πλέον πεπεισμένοι ότι, ο πλανήτης δεν διοικείται πια από τους πολιτικούς, αλλά από τις τράπεζες στο παρασκήνιο, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ελεγχόμενα (η πρώτη επαρχία της Ευρώπης των Τραπεζών), ενώ η παγκόσμια οικονομία θα συνεχίσει την πτωτική πορεία της, η οποία ουσιαστικά διευκολύνει την «απορρόφηση» των αδύναμων χαμένων, από τους ισχυρούς κερδισμένους.


Το γεγονός πως τόσο οι περισσότεροι πολιτικοί, όσο και αρκετοί δημοσιογράφοι, έχουν περιέργως διαφορετική άποψη, οφείλεται πιθανότατα στο ότι κερδίζουν προσωπικά από τις «θέσεις» τους αυτές – στην ιδιοτέλεια τους δηλαδή, εάν όχι στη δειλία τους να παραδεχθούν δημόσια την αλήθεια.


Ένας επόμενος πιθανός λόγος, είναι η έλλειψη οικονομικών γνώσεων, όσον αφορά τόσο τους πολιτικούς, όσο και κάποιους δημοσιογράφους, οι οποίοι πιστεύουν ακόμη στα κενά λόγια των πολιτικών – μία αρκετά ανησυχητική, εάν όχι «τρομακτική» διαπίστωση.


Διαφορετικά είναι αδύνατον να εξηγήσουμε, ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, πως είναι δυνατόν να ακούει κανείς ότι, μία ενδεχόμενη διαγραφή χρέους ύψους 50%, θα μειώσει μόλις κατά 25-30 δις € το χρέος μας, ενώ θα υποθηκεύσει τη χώρα, ή ότι έχουμε λάβει 55 δις € από την Τρόικα, με κόστος άνω των 500 δις € για την Ελλάδα (χρηματιστήριο, ακίνητα, ελλείμματα, νέοι φόροι, μειώσεις μισθών κλπ.) και να επιμένει ότι πρέπει να ακολουθούμε πιστά τα διάφορα μνημόνια; (Σημείωση: Η διαγραφή του 50% των χρεών θα ήταν μόλις 25-30 δις €, επειδή θα εξαιρούνταν τα δάνεια της ΕΚΤ, της Τρόικας, τα έντοκα γραμμάτια κλπ., ενώ θα επιβαρυνόταν και οι δικές μας τράπεζες – ένα μηδαμινό ποσόν, σε σχέση με τα 360 δις € του δημοσίου χρέους).


Ένας τελευταίος, πολύ πιο ανησυχητικός λόγος, θα μπορούσε να είναι το ότι απλά εκτελούν εντολές, ευρισκόμενοι στην έμμισθη υπηρεσία της λέσχης του διαβόλου ή άλλων ισχυρών οργανώσεων της ελίτ – η οποία, εάν δεχθούμε τις διαπιστώσεις των ειδικών, αποσκοπεί στη δημιουργία μίας σκιώδους, παγκόσμιας διακυβέρνησης.


Στα πλαίσια αυτά, φαίνεται ότι η παγκόσμια ελίτ, σε αντίθεση με την πολιτική, έχει ένα συγκεκριμένο σχέδιο, το οποίο περιγράφεται από πολλούς σαν τη «νέα τάξη πραγμάτων». Στο σχέδιο αυτό μάλλον προβλέπεται η κατάργηση των επί μέρους κρατών, των εθνικών νομισμάτων, καθώς επίσης των τοπικών κυβερνήσεων – με τη σταδιακή αντικατάσταση τους από ένα παγκόσμιο κράτος, με μία παγκόσμια διακυβέρνηση, καθώς επίσης με ένα παγκόσμιο νόμισμα, «απόγονο» του ευρώ και υπό την «αιγίδα» του δολαρίου.


Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς εδώ τι αλήθεια σημαίνει ένα παγκόσμιο νόμισμα, όπως και αν αυτό αποκαλεστεί. Κατά την άποψη πολλών, διευκολύνει απλούστατα τη δικτατορία των αγορών, με ηγέτη τις «συστημικές τράπεζες», τις οποίες θα διασώζουν συνεχώς τα κράτη, με τα χρήματα των φορολογουμένων τους – μία πανέξυπνη, έμμεση επί πλέον φορολόγηση και ένα ενδεχόμενο, το οποίο δεν είναι ίσως τόσο μακρινό, όσο νομίζουμε (η πολιτική λιτότητας, καθώς επίσης η νέα αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης εκ μέρους της Γερμανίας, παρά την οικονομική της ευμάρεια, ενισχύει τη θέση μας).


Συνεχίζοντας, ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι κάθονται μπροστά από τις τηλεοράσεις τους, εκθέτοντας τον εαυτό τους στην πλύση εγκεφάλου κάποιων διατεταγμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης, βρίζοντας για το ότι όλα γίνονται ακριβότερα, ενώ οι μισθοί τους μειώνονται και η φορολόγηση τους αυξάνεται, παράλληλα με το άγριο κυνήγι της εξουσίας για την είσπραξη όλο και περισσότερων φόρων (στόχος η φοροδιαφυγή, για την κάλυψη των εσόδων που λείπουν από τα κράτη, λόγω της νόμιμης φοροαποφυγής των πολυεθνικών), συνεχίζουν να καταθέτουν τα χρήματα τους στις τράπεζες και να ψηφίζουν τους γυμνούς βασιλείς τους.


Άλλοι πάλι, όπως εμείς, αναφέρονται στο στόχο της δημιουργίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, χωρίς να γνωρίζουν ότι, οι Η.Π.Α. ήταν το αποτέλεσμα ενός τετραετούς, αιματηρού εμφυλίου πολέμου, οι αιτίες του οποίου επικεντρώνονταν στις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαφορές μεταξύ των Βορείων και των Νοτίων Πολιτειών – μία κατάσταση, η οποία δεν διαφέρει σημαντικά από τα γεγονότα που βιώνουμε σήμερα στην Ευρώπη.


Μία Ευρώπη η οποία διοικείται προφανώς από τις τράπεζες και όχι από τα κράτη – γεγονός ολοφάνερο στη Γερμανία, η οποία ακολουθεί καταρχήν τις προσταγές του Ελβετού J.Ackermann, διευθυντή μίας μη γερμανικής τράπεζας (Deutsche Bank), στη συνέχεια των μεγαλοβιομηχάνων και στο τέλος την A.Merkel. Μία Ευρώπη η οποία εκβιάζει και λεηλατεί τους πολίτες της, ακολουθώντας πιστά τις εντολές των τραπεζιτών. Μία Ευρώπη, η οποία έχει «εκποιήσει» ήδη τη Δημοκρατία ενώ σχεδιάζει, εντός «κεκλεισμένων θυρών», την ένωση της – την κεντρική διακυβέρνηση ουσιαστικά των επί μέρους κρατών, από μία μη εκλεγμένη και ανεξέλεγκτη εξουσία, η οποία θα εκτελεί πειθήνια τις εντολές του χρηματοπιστωτικού κτήνους.


ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ


Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, στο σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι «υποχρεωτικό» να υπάρχουν κερδισμένοι και χαμένοι – ολόκληρα κράτη ή απλοί άνθρωποι, οι οποίοι χάνουν κάποια χρονική στιγμή τα πάντα, για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι άλλοι άνθρωποι ή τα άλλα κράτη, όπως συμβαίνει γενικότερα στη Φύση. Αυτό ακριβώς αποκαλείται «ανταγωνισμός», έτσι λειτουργεί η ελεύθερη αγορά (η κεντρικά κατευθυνόμενη αγορά δυστυχώς δεν λειτούργησε καθόλου), ενώ από αυτήν ακριβώς την ανταγωνιστικότητα κρίνεται το βιοτικό επίπεδο ατόμων και κρατών.


Σύμφωνα τώρα με αυτό το απλουστευμένο, βασικό αξίωμα του καπιταλισμού, εντός τη Ευρωζώνης η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είναι οι μέχρι στιγμής χαμένοι – γεγονός «υποχρεωτικό», αφού διαφορετικά δεν θα μπορούσε να επιβιώσει η Γερμανία ή η Γαλλία. Η διαδικασία δε θα συνεχισθεί (ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη), με επόμενους υποψήφιους την Ιταλία, την Ισπανία και το Βέλγιο, έως εκείνη τη στιγμή κατά την οποία θα αναδειχθεί ο τελικός νικητής – όπως ακριβώς συμβαίνει και στις επιχειρήσεις, όπου η μεγαλύτερη κλείνει τις μικρότερες ή τις απορροφάει, με τελικό στόχο τη μονοπώληση της αγοράς.


Περαιτέρω, αν και είναι εύλογο να είμαστε εντελώς αντίθετοι με το γεγονός αυτό, οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι, το σύστημα μας έτσι λειτουργεί (η Φύση επίσης) - ενώ μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταφέρει να βρούμε κάποιο άλλο, εξίσου αποδοτικό. Όπως έχουμε αναλύσει δε, η εναλλακτική επιλογή μας, ο σοσιαλισμός, αφενός μεν κατέρρευσε, αφετέρου μετεξελίχθηκε στον απολυταρχικό καπιταλισμό – αφού δυστυχώς δεν τον διαδέχθηκε ο πραγματικός κομμουνισμός, όπως υπέθεταν καλοπροαίρετα οι «εμπνευστές» του (άρθρο μας).

Υπάρχει όμως ακόμη μία σημαντική «λεπτομέρεια», η οποία είναι καθοριστική για το σύστημα: η αδυναμία των κερδισμένων να εισπράξουν τα δάνεια, με τα οποία έχουν «πλημμυρίσει» τους χαμένους - με στόχο την ανάπτυξη (ισχύ), μέσα από πώληση των προϊόντων τους, στο δρόμο για την τελική νίκη. Στα πλαίσια αυτά, οι κερδισμένες χώρες της Ευρωζώνης, μη έχοντας ακόμη δικό τους μηχανισμό είσπραξης χρεών, θεώρησαν σκόπιμο να δώσουν την εντολή στο ΔΝΤ – στον «μπράβο» ουσιαστικά των διεθνών τοκογλύφων.


Όπως όμως συμβαίνει και στον «οικονομικό μικρόκοσμο», ο «μπράβος» θέλησε να εκμεταλλευθεί για τον εαυτό του την ευκαιρία – με αποτέλεσμα να εισβάλλει σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, προσπαθώντας να θέσει υπό την ηγεμονία της πατρίδας του, της υπερδύναμης (την οποία, ως γνωστό, διοικεί το Καρτέλ και η χρηματοπιστωτική μαφία), μικρά και μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη, τράπεζες, υγιείς κοινωφελείς επιχειρήσεις ή άλλους οργανισμούς.


Η μέθοδος τώρα που χρησιμοποίησε το ΔΝΤ, ξεκινώντας την «εκστρατεία» του από την Ελλάδα, δεν ήταν η καθιερωμένη (ένα οικονομικό σοκ δηλαδή), επειδή η χώρα μας δεν ήταν δικός του οφειλέτης, αλλά ούτε και ο τελικός στόχος του – ήταν απλά ο «Δούρειος Ίππος», για την εισβολή του στην Ευρωζώνη.


Ειδικότερα, το «οικονομικό σοκ» λειτουργεί με βάση την εικασία ότι, οι άνθρωποι μπορούν να προβάλλουν αντίσταση σε τμηματικές αλλαγές (για παράδειγμα, στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων) αλλά, εάν συμβούν ταυτόχρονα δεκάδες αλλαγές προς κάθε κατεύθυνση, μέσα σε ένα χρονικό διάστημα που δεν ξεπερνάει τις πρώτες εκατό ημέρες από το ξεκίνημα της εφαρμογής του προγράμματος, τότε εδραιώνεται ένα αίσθημα ματαιότητας και ο πληθυσμός περιέρχεται σε κατάσταση αδράνειας – οπότε μπορεί να αποδεχθεί τα πάντα, χωρίς να αντιδράσει η/και να επαναστατήσει.


Επειδή όμως το ΔΝΤ δεν εφάρμοσε την καθιερωμένη στρατηγική του, η χώρα μας βρήκε το χρόνο να αντιδράσει και να εμποδίσει σε κάποιο βαθμό τις αλλαγές – με αποτέλεσμα να αποτύχει μέχρι στιγμής το πρόγραμμα «διάσωσης» της, η λεηλασία της καλύτερα, καθώς επίσης να κινδυνεύουν πλέον σοβαρά τα χρήματα των έμμεσων εντολέων του ΔΝΤ και δανειστών της. Στα πλαίσια αυτά το «Ταμείο», έχοντας ήδη πετύχει το δικό του στόχο (την εισβολή στη ζώνη του ευρώ), είναι «υποχρεωμένο» να εφαρμόσει άλλες μεθόδους – έτσι ώστε να μην αυτοαναιρεθεί και να μην εκτεθεί στα «μάτια της Ευρώπης».


Συνεχίζοντας, αν και δεν γνωρίζουμε φυσικά τι έχει αποφασισθεί, πιθανολογούμε ότι έχει επιλεχθεί ο δρόμος της σταδιακής απορρύθμισης, με επόμενο στάδιο την κατάρρευση της Ελλάδας – κρίνοντας από αυτά που συμβαίνουν σήμερα, χωρίς φυσικά να είμαστε απολύτως βέβαιοι. Ιστορικά τουλάχιστον, τα νέα μέτρα που σχεδιάζεται να εφαρμοσθούν στην Ελλάδα, μοιάζουν με τα όσα έχουν διαδραματισθεί στη Βολιβία – δολοφονικά «μέτρα» λιτότητας εν μέσω κρίσης, τα οποία τότε είχαν χαρακτηρισθεί ως «ο κόσμος ενός τρελού επιστήμονα, πιστού μαθητή των παιδιών του Σικάγου, ο οποίος προκαλεί εσκεμμένα μία ύφεση».


Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, «η περίπτωση της Βολιβίας αποτέλεσε ένα πρότυπο για ένα νέο, εξωραϊσμένο είδος αυταρχισμού, για ένα πολιτικό πραξικόπημα, το οποίο πραγματοποίησαν πολιτικοί και οικονομολόγοι με κουστούμια και όχι αξιωματικοί με στρατιωτικές στολές – όλα αυτά με τη φανταχτερή συσκευασία ενός δημοκρατικού καθεστώτος» (σε αντίθεση με τη Χιλή, όπου η εφαρμογή της ίδιας οικονομικής πολιτικής έγινε με τη βοήθεια ενός αμιγούς δικτατορικού καθεστώτος).


Η ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ


Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εάν συνειδητοποιήσει κανείς τον καταιγιστικό ρυθμό, με τον οποίο αναδύονται στην επιφάνεια μυστικά έγγραφα, συνωμοτικά και μη, από εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικές εκπομπές κλπ., έγγραφα τα οποία καταγγέλλουν κυρίως πολιτικούς και επιχειρήσεις, κατηγορώντας τους τεκμηριωμένα για απάτες, εθνική μειοδοσία, προδοσίες και διάφορα άλλα, μάλλον θα τρομοκρατηθεί – αρκεί να έχει τη λογική για να κατανοήσει ότι, αυτή η ξαφνική πλημμύρα εγγράφων, η οποία δεν είναι δυνατόν να μην είναι κατευθυνόμενη, εξυπηρετεί συγκεκριμένους, σκοτεινούς προφανώς σκοπούς.


Ουσιαστικά, «αποδομείται συλλογικά» η ηγεσία του τόπου, τόσο η πολιτική, όσο και η οικονομική, ενώ απορυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό η κοινωνία, οδηγούμενη μονοδρομημένα στην ολοκληρωτική κατάρρευση της, με τη δική της συνδρομή – γεγονός που θα έχει πολύ πιο οδυνηρά αποτελέσματα από τη στάση πληρωμών ή από κάποιας άλλης μορφής χρεοκοπία. Ίσως οφείλουμε να αναφέρουμε εδώ πως, παρά το ότι οι πολιτικοί είναι αυτοί που ευθύνονται τα μέγιστα για την κατάσταση της χώρας μας, δεν είναι σήμερα οι πρώτης προτεραιότητας «εχθροί» μας – αφού απλά ακολουθούν εντολές, εκβιαζόμενοι ενδεχομένως, ενώ αποτελούν το στόχαστρο, την ασπίδα δηλαδή, η οποία καλύπτει τους πραγματικούς «συνωμότες», εισπράττοντας τα «εκδικητικά βέλη» και την οργή μας.


Περαιτέρω, την ίδια στιγμή επιβάλλεται στην Ελλάδα ένα νέο πρόγραμμα εξαντλητικής λιτότητας, το οποίο είναι αδύνατον να έχει ποτέ επιτυχία – γεγονός, για την κατανόηση του οποίου δεν απαιτούνται πλέον εξειδικευμένες οικονομικές γνώσεις. Τα έσοδα μειώνονται, οι δαπάνες αυξάνονται, το ΑΕΠ συρρικνώνεται ραγδαία, η ανεργία εξακοντίζεται στα ύψη, μαζί με τις τιμές των βασικών ειδών διατροφής, το χρηματιστήριο καταρρέει, η εγκληματικότητα διογκώνεται, η λαθρομετανάστευση επίσης κοκ.


Εκτός όλων αυτών των «δεινών», επιταχύνεται η μείωση των ονομαστικών και πραγματικών εισοδημάτων των πολιτών, μέσω της υψηλότερης φορολογίας και των χαμηλότερων μισθών, σε επίπεδα που ποτέ πριν δεν έχουν αποδεχθεί οι κοινωνίες, χωρίς να βγουν μαζικά στους δρόμους – χωρίς να εξεγερθούν δηλαδή, βυθίζοντας τη χώρα τους στην ολοκληρωτική αναρχία και στο απύθμενο χάος, όσο φοβισμένοι ή/και δειλοί να είναι.


Άλλωστε φαίνεται ήδη ότι, οι συνεχείς απεργίες έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό «αδρανοποιήσει» την οικονομική ζωή της χώρας – συμβάλλοντας τα μέγιστα με τα σειρά τους στο κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, στην εξαθλίωση των πόλεων, στη φτώχεια, στους εμφυλίους πολέμους κοινωνικών ομάδων με διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ τους και στη ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης.


Επομένως, φαίνεται ότι δρομολογείται η απορρύθμιση και η κατάρρευση της Ελλάδας, με στόχο να ανέλθει «πραξικοπηματικά» στην εξουσία μία κάποια «ομάδα σωτηρίας», η οποία θα εξασφαλίζει τα ξένα συμφέροντα - ενώ, εάν τελικά αποτύχει το σημερινό «εγχείρημα», δεν μπορεί παρά να γίνει χρήση πολύ πιο δραστικών μεθόδων-σοκ, «τύπου» Ιράκ ή πρώην Γιουγκοσλαβίας (ενδεχομένως με τη βοήθεια της Τουρκίας).


Ίσως λοιπόν να είναι αυτός ο λόγος, για τον οποίο οι Έλληνες παραμένουν «σιωπηλοί» και δεν εξεγείρονται μαζικά, εναντίον αυτής της απίστευτης κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Πιθανόν δηλαδή να έχουμε παρεξηγήσει εμείς την «άνανδρη αποστασιοποίηση» τους και να διαισθάνονται, ανεξάρτητα από το εάν το γνωρίζουν ή όχι, που ακριβώς θα τους οδηγούσε η «επανάσταση», στην οποία τους εξωθεί καθημερινά η σκιώδης εξουσία – οπότε την αποφεύγουν, μέχρι να καταλάβουν ποιες είναι οι σωστές κινήσεις, με τις οποίες θα κερδίσουν ξανά τη χώρα τους (για παράδειγμα, επιδρομή στις τράπεζες, μαζική αποχή από τους χώρους εργασίας, πολιτική ανυπακοή, συλλογικές αγωγές εναντίον όλων όσων ζημίωσαν την πατρίδα μας, όπως η Goldman Sachs, το ΔΝΤ, η Τρόικα, τα γερμανικά περιοδικά που μας διέσυραν, ο πρόεδρος του Eurogroup με το γνωστό «the game is over» μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες κλπ.).


Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ


Όπως διαπιστώνεται, οι «ασύμμετρες απειλές» για τη χώρα μας αυξάνονται ραγδαία («ασύμμετρες» θεωρούνται αυτές που επικεντρώνονται στα αδύναμα σημεία ενός στόχου) – ενώ χρησιμοποιούμαστε ακόμη και εμείς οι ίδιοι στην όλη διαδικασία.


Στα πλαίσια αυτά, οι αναφορές στην έξοδο της Ελλάδας από το χώρο του ευρώ εκ μέρους μας, μάλλον επιδεινώνουν αθέλητα τα προβλήματα μας – αφού η συμμετοχή στο κοινό νόμισμα είναι ουσιαστικά το μοναδικό όπλο μας, απέναντι στους πάσης φύσεως εισβολείς (ειδικά απέναντι στους «μπράβους» των τοκογλύφων, ενώ πιθανότατα δεν θέλουμε να γίνουμε Κούβα ή Β. Κορέα).


Η Ελλάδα, μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, διέθετε μία σχετικά εύρυθμη οικονομία, πριν ακόμη υιοθετήσει το κοινό νόμισμα - οπότε είχε τη δυνατότητα να επιβιώσει. Έκτοτε όμως, οι καταστάσεις έχουν αλλάξει δραματικά, αφού έχουμε σπαταλήσει πάρα πολλά χρήματα, έχουμε υπερχρεωθεί με μηδενική ρευστότητα, δεν έχουμε καμία πρόσβαση στις αγορές, η χώρα μας έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου «αποβιομηχανοποιηθεί» και παράγει ελάχιστα προϊόντα - γεγονός που της έχει στερήσει πλέον αρκετά από τα πλεονεκτήματα που διέθετε. Παράλληλα, είναι στο στόχαστρο όλων των μεγάλων δυνάμεων, καθώς επίσης των διεθνών κερδοσκόπων, ενώ δεν είναι φυσικά σε θέση να τους αντιμετωπίσει «μετωπικά».


Ουσιαστικά δηλαδή, όταν αναφερόμαστε σε «μονομερή» έξοδο από το Ευρώ και επιστροφή στη δραχμή, αναπολούμε ρομαντικά το παρελθόν και το τότε βιοτικό μας επίπεδο, όπως αναπολεί κάποιος τα παιδικά του χρόνια, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι, οι συνθήκες έχουν αλλάξει ριζικά και πως θα ήταν μάλλον αδύνατον να επιβιώσουμε, με την υποτίμηση που θα ακολουθούσε (50-90%) - η οποία θα εξακόντιζε το εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στα ύψη, θα μείωνε τις αμοιβές σε επίπεδα εξαθλίωσης, όπως επίσης όλες τις αξίες (ακίνητα κλπ.). Παράλληλα, θα ήταν πολύ δύσκολο να ανταπεξέλθουμε με τον πληθωρισμό, με την αδυναμία εισαγωγών (κυρίως ενέργειας και πρώτων υλών), οι οποίες απαιτούν «σκληρό νόμισμα», με την ανεργία και με τόσα άλλα, τα οποία είναι αδύνατον να προβλέψουμε με κάποια σχετική ασφάλεια.


Τέλος ας μην ξεχνάμε ότι, η ανεργία ύψους 30%, ο υπερπληθωρισμός και η ύφεση, καθώς επίσης μία γενικευμένη οργή για αυτό που φάνταζε ως μία παγκόσμια συνωμοσία εις βάρος της χώρας, ήταν αυτό που αποτέλεσε γόνιμο έδαφος για την ανάληψη της εξουσίας από το ναζισμό στη Γερμανία – ένα «δίδαγμα» της Ιστορίας, το οποίο δεν θα έπρεπε να υποτιμάμε.


Στη λογική αυτή ίσως θα έπρεπε να υποπτευθούμε πως, όταν μία κυβέρνηση, η οποία έχει πλέον χάσει την αξιοπιστία της ακόμη και από τους ίδιους τους εκλογείς της, τοποθετείται «θορυβωδώς» υπέρ ενός θέματος, δεν μπορεί παρά να επιδιώκει το αντίθετο. Απλούστερα, μήπως η κυβέρνηση προσπαθεί, έντεχνα και έμμεσα, ακολουθώντας προφανώς οδηγίες, να μας πείσει ότι πρέπει να επιστρέψουμε στη δραχμή, ισχυριζόμενη το αντίθετο; Δηλαδή, ότι θα ήταν έγκλημα η αποχώρηση μας από το χώρο του Ευρώ, όπως ανακοινώνει συνεχώς και με κάθε ευκαιρία ο υπουργός οικονομικών; Άλλωστε, ήδη πολλοί από εμάς συζητούν ότι, για να ισχυρίζεται αυτή η κυβέρνηση πως πρέπει να μείνουμε στο ευρώ, σημαίνει το αντίθετο: ότι η δραχμή είναι η λύση μας!


Ολοκληρώνοντας, όλοι όσοι επιζητούν καλοπροαίρετα την επιστροφή μας στη δραχμή, τη συνδέουν με την άρνηση πληρωμής του χρέους (δυστυχώς μόνο του δημοσίου, χωρίς να υπολογίζουν το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος, το οποίο είναι ένα τουλάχιστον ανάλογο πρόβλημα). Ακόμη όμως και αν καταφέρναμε να «ελέγξουμε» το ιδιωτικό εξωτερικό χρέος, αμφιβάλλουμε σοβαρά, σε σχέση με το εάν οι «μπράβοι» των τοκογλύφων θα επέτρεπαν την αθέτηση της πληρωμής του δημοσίου χρέους, χωρίς να εξαπολύσουν εναντίον μας τα υπόλοιπα, πολύ πιο καταστροφικά όπλα τους – όπως έχει συμβεί σε αρκετές άλλες περιοχές του πλανήτη (ειδικά σε μία χώρα, με μεγάλο ορυκτό πλούτο και με τη δική μας γεωπολιτική θέση).


ΕΠΙΛΟΓΟΣ


Κατά την άποψη μας, η μοναδική εναπομένουσα λύση για την πατρίδα μας δεν είναι άλλη, από την άμεση στάση πληρωμών - η οποία ουσιαστικά σημαίνει την υπαγωγή της στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα (την προστασία δηλαδή της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, από το δικαίωμα στην εθνική κυριαρχία).


Εάν η απόφαση αυτή δρομολογηθεί γρήγορα, όσο δηλαδή η Ελλάδα είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει το μοναδικό διαπραγματευτικό της χαρτί, το ότι αποτελεί δηλαδή, ως μέλος της Ευρωζώνης, μία τεράστια, βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οποία απαιτεί χρόνο για να εξουδετερωθεί (περί τους έξι μήνες ακόμη), τότε υπάρχει ελπίδα για το μέλλον των παιδιών μας – διαφορετικά, δεν θα μας μείνει απολύτως τίποτα, χωρίς φυσικά να αποφύγουμε την τελική χρεοκοπία και τη δραχμή, στην οποία θα οδηγηθούμε πάμπτωχοι, λεηλατημένοι και εξαθλιωμένοι.


Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ (έτσι ώστε να κατανοήσουμε το μέγεθος της Ελληνικής βόμβας και να πεισθούμε) ότι, οι αμερικανικές τράπεζες έχουν επενδύσει σε ομόλογα των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου, καθώς επίσης των τραπεζών τους, περί τα 147 δις $. Εν τούτοις, υπολογίζουν τις πιθανές ζημίες τους, λόγω παραγώγων, εγγυήσεων και άλλων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, στα 641 δις $ - στο πενταπλάσιο δηλαδή ενώ, σε περίπτωση χρηματοπιστωτικού κραχ στην Ευρωζώνη, πάνω από 1 τρις $ (σχεδόν στο δεκαπλάσιο). Το γεγονός αυτό ενισχύει τη θέση μας, σύμφωνα με την οποία η ενδεχόμενη στάση πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας, ύψους άνω των 500 δις € (εξωτερικό χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό), θα κόστιζε στο σύστημα τα δεκαπλάσια – περί τα 5 τρις €.


Συνεχίζοντας, αφού δηλώσουμε στάση πληρωμών, φυσικά πριν από τη λήξη των ομολόγων (πριν από την επίσημη χρεοκοπία δηλαδή, η οποία υπολογίζεται για το Μάρτιο του 2012), τότε θα πρέπει να διαπραγματευθούμε ψύχραιμα με τους δανειστές μας, επιδιώκοντας τη μείωση των επιτοκίων δανεισμού μας στο 1,5% - καθώς επίσης την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων μας, για μία χρονική περίοδο 40-50 ετών, έντιμα και χωρίς καμία διαγραφή (ο δυνατός δεν χρειάζεται προφανώς να είναι έντιμος για να επιβιώσει, ενώ ο αδύναμος είναι μάλλον υποχρεωμένος). Όσον αφορά τις υπόλοιπες ενέργειες και κάποια από τα μέτρα που θα έπρεπε να υιοθετήσουμε, ευρίσκονται αναλυτικά στο άρθρο μας «Λιτότητα, δραχμή ή αναδιάρθρωση;».


Φυσικά πρέπει να παραμείνουμε εντός της Ευρωζώνης (τουλάχιστον έως τη στιγμή που τυχόν θα εγκαταλειφθεί από όλα μαζί τα κράτη), απαιτώντας να αντιμετωπισθούμε όπως ακριβώς η Γερμανία το 1953 και διεκδικώντας ενεργά τις γερμανικές επανορθώσεις – επίσης ευρωπαϊκές παραγωγικές επενδύσεις, οι οποίες θα δημιουργούσαν νέες θέσεις εργασίας, αυξάνοντας τις εξαγωγές, το ΑΕΠ και την ανταγωνιστικότητα μας.


Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 15. Οκτωβρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com


  • Το μόνο που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι η σωτηρία του “συστήματος ΠΑΣΟΚ”

Σύμφωνα με το άρθρο 6, παρ. 1, 2 & 4 και το άρθρο 7, παρ. 7 του νομοσχεδίου σχετικά με την βαθμολογική κατάταξη και εξέλιξη, οι δημόσιοι υπάλληλοι που θα προσληφθούν ή θα μεταταχθούν Θα έχουν ως ελάχιστο χρόνο για την προαγωγή τους στον Α” καταληκτικό βαθμό τα παρακάτω έτη:

Απόφοιτοι ΠΕ της Ε.Σ.Δ.Δ. και της Ε.Σ.Τ.Α, Κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος, Κάτοχοι μεταπτυχιακού, Κατηγορία ΠΕ, Κατηγορία ΤΕ: σε 10,5 έτη σε 12 έτη σε 16 έτη σε 18 έτη σε 20 έτη αντίστοιχα

Επισημαίνεται ότι αυτοί είναι οι ελάχιστοι χρόνοι, καθώς δημιουργείται μια βαθμολογική πυραμίδα με ποσόστωση κατά την προαγωγή. Ο ανωτέρω χρόνος αναμένεται να αυξηθεί στους απλούς πτυχιούχους με τα λιγότερα προσόντα (ειδικά για τους βαθμούς Α” και Β”).

Η σκοπιμότητα της κατά τα ανωτέρω αύξησης του ελάχιστου χρόνου για την προαγωγή σε σχέση με τα ισχύοντα έχει δημοσιονομικό χαρακτήρα και δεν προάγει την αξιοκρατία και την ποιότητα στη δημόσια διοίκηση (ο υπογράφων το νομοσχέδιο Αντιπρόεδρος και Υπουργός Οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλος, είναι ένας εξαίρετος επιστήμονας με διδακτορικό δίπλωμα που εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής πανεπιστημίου λίγο μετά τα τριάντα του (30) χρόνια, αλλά για να γίνει Προϊστάμενος Τμήματος ή Δ/νσης σε οποιαδήποτε άλλη θέση στο Δημόσιο Θα πρέπει με τις νέες ρυθμίσεις να έχει ξεπεράσει τα σαράντα – 40 και εάν ήδη υπηρετούσε τα πενήντα – 50).

Η κατάταξη, όμως, των υπηρετούντων υπαλλήλων δεν Θα γίνει με βάση τους ανωτέρους ήδη αυξημένους χρόνους, αλλά με ένα ιδιαίτερο. παράλογο και αναξιοκρατικό σύστημά. γεγονός που αποτελεί διάκριση σε βάρος των υπηρετούντων υπαλλήλων και αναιρεί την προϋπόθεση της ισονομίας. Κι αυτό γίνεται σκοπίμως, επειδή εάν εφαρμόζονταν οι χρόνοι προαγωγής του άρθρου 7, πολλοί απόφοιτοι της ΕΣΣΔ, διδάκτορες και μεταπτυχιακοί που διορίστηκαν με το ΑΣΕΠ θα κατατάσσονταν στους Α” και Β” βαθμούς (παρά την αύξηση τουρ ελάχιστου χρόνου προαγωγής) και Θα μονοπωλούσαν τις Θέσεις των Προϊσταμένων.

Το επαίσχυντο άρθρο 28

Με το πρόσχημα ότι οι υπηρετούντες υπάλληλοι δεν είχαν ποσόστωση κατά την προαγωγή τους, γίνεται το ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ και εντελώς αυθαίρετα και αναξιοκρατικά, χωρίς δηλαδή να υπολογίζονται οι μεταπτυχιακές σπουδές (παρά μόνο εάν οι υπάλληλοι διανύουν τη δοκιμαστική τους υπηρεσία), οι υπάλληλοι ΠΕ και ΤΕ κατατάσσονται στους βαθμούς ως εξής:

α) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι τρία (3) έτη, στο Βαθμό ΣΤ

β) συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι εννέα (9) έτη, στο Βαθμό Ε,

γ) συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι δεκαπέντε (15), στο Βαθμό Δ

δ) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας μέχρι είκοσι τρία (23) έτη για την ΠΕ κατηγορία και είκοσι πέντε (25) έτη για την ΤΕ κατηγορία, στο βαθμό Γ.

ε) με συνολικό χρόνο πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας περισσότερο από είκοσι τρία (23) έτη για την ΠΕ κατηγορία και είκοσι πέντε (25) έτη για την ΤΕ κατηγορία, στο βαθμό Β.

Το ότι η επίκληση της ποσόστωσης είναι προσχηματική αποδεικνύεται από το ότι:

1. Σύμφωνα με την ποσόστωση και τη βαθμολογική πυραμίδα που δημιουργείται με τις ρυθμίσεις του άρθρου 7, παρ. 6, στον Α” βαθμό φθάνει περίπου το 8,5°/ο των υπαλλήλων, ενώ στο άρθρο 28 υπάρχουν μόνο λίγες εκατοντάδες Γενικών Δ/ντων (<1 %).

2. Δεν υπάρχει ποσόστωση για τη μετάβαση από το ΣΤ’ βαθμό στον Ε βαθμό αλλά η χρονική διάρκεια των δύο (20 ετών του άρθρου 7 αυξάνεται αυθαίρετα σε τρία (3) έτη στο άρθρο 28.

3. Σύμφωνα με την την ποσόστωση και τη βαθμολογική πυραμίδα που δημιουργείται με τις ρυθμίσεις του άρθρου 7, παρ. 6, από τον Ε” βαθμό στον Δ” βαθμό προάγεται το 90% των κρινόμενων υπαλλήλων μετά από τέσσερα (4) χρόνια (ΠΕ), αλλά στο άρθρο 28 η διάρκεια προαγωγής υπολογίζεται στα έξι (6) έτη που ισοδυναμεί με απόρριψη του 90°/ο (ακριβώς το αντίστροφο) των κρινόμενων για μία φορά κ.ο.κ.

4. Δεν μειώνεται ο χρόνος για την κατάταξη σε βαθμό κατά έξι (6) έτη για τους κατόχους διδακτορικού και κατά δύο (2) έτη για τους κατόχους μεταπτυχιακού σύμφωνα με τον εισαγωγικό τους βαθμό. Το χειρότερο σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι αυτή η ρύθμιση υπήρχε στο σχέδιο που δημοσιεύθηκε στο Διαδίκτυο και έχει μείνει ξεχασμένη και στην αιτιολογική έκθεση (άρθρο 28) που υπάρχει στην ιστοσελίδα της Βουλής. Γνώριζαν, λοιπόν, ότι έπρεπε να γίνει αυτή η μείωση, αλλά τελικά αποφάσισαν να μην την κάνουν γιατί φοβόντουσαν τους διδάκτορες του ΑΣΕΠ και με Γ” βαθμό και γι” αυτό τους έριξαν στον Δ” βαθμό.

Από όλα τα ανωτέρω γίνεται αντιληπτή η αυθαιρεσία και η σκοπιμότητα της κατάταξης του άρθρου 28, η οποία, όμως, δημιουργεί δύο μέτρα και δύο σταθμά μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και παραβιάζει τη θεμελιώδη αρχή της ισονομίας, καθιστώντας το νομοσχέδιο αντισυνταγματικό (παρότι υπογράφεται από καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου).

Με αυτή την παράλογη και αυθαίρετη κατάταξη. με υπερβολικά μεγάλους και πρωτοφανείς για το ελληνικό δημόσιο χρόνους προαγωγής. επιτυγχάνεται (με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια):

1. Ο αποκλεισμός (σε συνδυασμό με το άρθρο 10, παρ. 5 που παρατίθεται παρακάτω) όλων των διορισθέντων του ΑΣΕΠ από τις Θέσεις ευθύνης εφόσον υπάρχουν αρχαιότεροι υπάλληλοι, αφού όλοι οι διορισθέντες του ΑΣΕΠ υποβιβάζονται κατά δύο με τρεις βαθμούς και «τσουβαλιάζονται» στους βαθμούς ΣΤ, Ε και Δ. Το όριο των δεκαπέντε (15) ετών για τον Δ” βαθμό μόνο τυχαίο δεν είναι (1996 — 2011), όπως δεν είναι τυχαίο και το όριο των είκοσι τριών (23) ετών για αυτούς που Θα πάρουν τον βαθμό Β” και θα έχουν προτεραιότητα για τις Θέσεις ευθύνης, καθώς πρόκειται για όσους διορίστηκαν πριν το Νοέμβριο του 1988 (το βαθύ ΠΑΣΟΚ). Επισημαίνεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που διορίστηκαν πριν το 1981, είτε συνταξιοδοτήθηκε, είτε βγαίνει στην εργασιακή εφεδρεία (οι πιο πολλοί έχουν αναγνωρίσει προϋπηρεσία ή έχουν πληρώσει τη στρατιωτική τους Θητεία).

2. Η μισθολογική μείωση μετά τη σύνδεση του μισθού με το βαθμό (άρθρα 12 -13) επιβάλλεται κυρίως στους διορισθέντες του ΑΣΕΠ, οι οποίοι χάνουν 200 με 1000 € μηνιαίως λόγω του υποβιβασμού 2 ή 3 βαθμών, ενώ αντιθέτως όσοι διορίστηκαν πριν το Νοέμβριο του 1988 και έχουν το βαθμό Β” έχουν ασήμαντες απώλειες και εάν γίνουν Προϊστάμενοι θα έχουν και αύξηση του μισθού τους. Δεν είναι τυχαίο ούτε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό της αύξησης του μισθού είναι της τάξης του 20% και γίνεται από τον Γ” στον Β” βαθμό (άρθρο 13. παρ. 3), ούτε ότι αυξήθηκαν υπερβολικά τα επιδόματα της Θέσης ευθύνης (άρθρο 18).

Η δήθεν ευνοϊκή μεταβατική διάταξη του άρθρου 28, παρ. 6 (φωτογραφίζει τους διορισθέντες του ΑΣΕΠ) ότι «οι υπάλληλοι πον, κατά την ημερομηνία δημοσίευσης του παρόντος νόμου. πληρούσαν τις προϋποθέσεις επιλογής σε θέση προϊσταμένου οργανικής μονάδας οποιουδήποτε επιπέδου σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 84 του Ν.3528/2007

Διατηρούν το δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας για την πλήρωση των θέσεων ευθύνης, για χρονικό διάστημα δύο (2) ετών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, ανεξάρτητα από το βαθμό στον οποίο κατατάσσονται με τις διατάξεις του άρθρου». ακυρώνεται από τις διάταξη του άρθρου 10, παρ. 5 που προβλέπει ότι θα έχουν δικαίωμα επιλογής μόνο εάν δεν υπάρχουν αρχαιότεροι υποψήφιοι του Γ” και του Β’ βαθμού. Εάν πραγματικά ήθελαν να είναι ευνοϊκή η διάταξη, θα έπρεπε να διατυπώσουν την έκφραση διαφορετικά και συγκεκριμένα ότι «διατηρούν το δικαίωμα υποβολής υποψηφιότητας και επιλογής, ανεξάρτητα από το βαθμό των άλλων συνυποψηφίων και από το βαθμό στον οποίο κατατάσσονται με τις διατάξεις του παρόντος άρθρου ».

Για την κατάληψη θέσης Προϊσταμένου (άρθρο 10) ισχύουν τα παρακάτω:

«1. Υπάλληλοι, οι οποίοι έχουν προαχθεί στο Βαθμό Α έχουν δικαίωμα επιλογής για θέσεις ευθύνης: α) οργανικής μονάδας επιπέδου Γενικής Διεύθυνσης, εφόσον σωρευτικά: αα) έχουν επιτύχει στην υλοποίηση της στοχοθεσίας, σε ποσοστό τουλάχιστον 90°/ο κατά τα δύο (2) τελευταία έτη πριν από την επιλογή, ββ) έχουν ασκήσει καθήκοντα προϊσταμένου οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης, γγ) ανήκουν στην κατηγορία προσωπικού ΠΕ β) οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης ή Τμήματος, εφόσον σωρευτικά: αα) έχουν επιτύχει στην υλοποίηση της στοχοθεσίας, σε ποσοστό τουλάχιστον 90°/ο κατά τα δύο (2) τελευταία έτη πριν από την επιλογή, ββ) έχουν ασκήσει καθήκοντα προϊσταμένου οργανικής μονάδας επιπέδου Τμήματος, εφόσον πρόκειται να επιλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης και γγ) ανήκουν στις κατηγορίες προσωπικού ΠΕ ή ΤΕ.

2. Υπάλληλοι, οι οποίοι έχουν προαχθεί στο Βαθμο Β έχουν δικαίωμα επιλογής για θέσεις ευθύνης: α) οργανικής μονάδας επιπέδου Γενικής Διεύθυνσης ή Διεύθυνσης εφόσον, σωρευτικά: αα) έχουν επιτύχει στην υλοποίηση της στοχοθεσίας, σε ποσοστό τουλάχιστον 90% κατά τα δύο (2) τελευταία έτη πριν από την επιλογή, ββ) έχουν ασκήσει καθήκοντα προϊσταμένου οργανικής μονάδας επιπέδου Τμήματος εφόσον πρόκειται να επιλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης και Διεύθυνσης εφόσον πρόκειται να επιλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Γενικής Διεύθυνσης, γγ) ανήκουν στην κατηγορία προσωπικού ΠΕ εφόσον πρόκειται να επιλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Γενικής Διεύθυνσης και κατηγορίες προσωπικού ΠΕ ή ΤΕ εφόσον πρόκειται να επλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης β) οργανικής μονάδας Επιπέδου Τμήματος, εφόσον, σωρευτικά: αα) έχουν επιτύχει στην υλοποίηση της στοχοθεσίας, σε ποσοστό τουλάχιστον 90% κατά τα δύο (2) τελευταία έτη πριν από την επιλογή και ββ) ανήκουν στις κατηγορίες προσωπικού ΠΕ ή ΤΕ ή ΔΕ.

3.Υπάλληλοι, οι οποίοι έχουν προαχθεί στο Βαθμό Γ έχουν δικαίωμα επιλογής για θέσεις ευθύνης οργανικής μονάδας επιπέδου Τμήματος ή Διεύθυνσης εφόσον, σωρευτικά: α) έχουν επιτύχει στην υλοποίηση της στοχοθεσίας, σε ποσοστό τουλάχιστον 90°/ο κατά τα (2) τελευταία έτη πριν από την επιλογή, β) ανήκουν στις κατηγορίες προσωπικού ΠΕ ή ΤΕ – ΔΕ εφόσον πρόκειται να επιλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Τμήματος και ΠΕ ή ΤΕ εφόσον πρόκειται να επιλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής -επιπέδου Διεύθυνσης και γ) έχουν ασκήσει καθήκοντα προϊσταμένου Τμήματος εφόσον πρόκειται να επιλεγούν ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης.

4.Υπάλληλοι, οι οποίοι έχουν προαχθεί στο Βαθμό Δ έχουν δικαίωμα επιλογής για Θέσεις ευθύνης οργανικής μονάδας επιπέδου Τμήματος εφόσον σωρευτικά: α) έχουν επιτύχει στην υλοποίηση της στοχοθεσίας, σε ποσοστό τουλάχιστον 90°/ο κατά τα δύο (2) τελευταία έτη πριν από την επιλογή, β) ανήκουν στις κατηγορίες ΠΕ ή ΤΕ ή ΔΕ

5.Υπάλληλοι, οι οποίοι επιλέγονται ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Τμήματος και ανήκουν σε βαθμό κατώτερο του Βαθμού Γ, με την τοποθέτησή τους κατατάσσονται στο Βαθμό Γ. Υπάλληλοι, οι οποίοι επιλέγονται ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Διεύθυνσης και ανήκουν σε βαθμό κατώτερο του Βαθμού Β, με την τοποθέτησή τους κατατάσσονται στο Βαθμό Β. Υπάλληλοι, οι οποίοι επιλέγονται ως προϊστάμενοι οργανικής μονάδας επιπέδου Γενικής Διεύθυνσης και ανήκουν σε βαθμό κατώτερο του Α, με την τοποθέτησή τους κατατάσσονται στο Βαθμό Α.

α) Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν υποψήφιοι με τις προϋποθέσεις που ορίζονται στην παράγραφο 1 β), δικαίωμα επιλογής για Θέσεις προϊσταμένων Διευθύνσεων έχουν και υπάλληλοι με Βαθμό Β. Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν υποψήφιοι με τις προϋποθέσεις που ορίζονται στην παράγραφο 2 α), δικαίωμα επιλογής για θέσεις προϊσταμένων Διευθύνσεων έχουν και υπάλληλοι με Βαθμό Γ, που έχουν συμπληρώσει ελάχιστο χρόνο υπηρεσία στο Βαθμό αυτό δύο (2) έτη.

β) Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν υποψήφιοι με τις προϋποθέσεις που ορίζονται στην παράγραφο 2 β), δικαίωμα επιλογής για θέσεις προϊσταμένων Τμήματος έχουν και υπάλληλοι με Βαθμό Γ. Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν υποψήφιοι με τις προϋποθέσεις που ορίζονται στην παράγραφο 3 δικαίωμα επιλογής για θέσεις προϊσταμένων Τμήματος έχουν και υπάλληλοι με Βαθμό Δ, που έχουν συμπληρώσει ελάχιστο χρόνο υπηρεσία στο Βαθμό αυτό δύο (2) έτη. Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν υποψήφιοι με τις προϋποθέσεις που ορίζονται στις παραγράφους 1-4 του παρόντος άρθρου, τότε μπορούν να είναι υποψήφιοι υπάλληλοι με τον αμέσως κατώτερο βαθμό κατά περίπτωση και εφόσον δεν υπάρχουν ούτε οι ανωτέρω, τότε υπάλληλοι με τον αμέσως μετά από αυτόν κατώτερο βαθμό».

Επιπροσθέτως, ο υπάλληλος που θα διοριστεί μετά τη Ψήφιση του νομοσχεδίου έχει δικαίωμα να αναγνωρίσει μέχρι επτά (7) έτη προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα για βαθμολογική και μισθολογική του ένταξη σύμφωνα με το άρθρο 6, παρ. 4 του κατατεθέντος νομοσχεδίου, αλλά ο ήδη διορισμένος υπάλληλος δε δικαιούται τη ρύθμιση αυτή. Αυτή η καταφανώς άδικη αντιμετώπιση του υπηρετούντος υπαλλήλου είναι τυχαία ή σκόπιμη; Μήπως το δικαίωμα της αναγνώρισης της επταετούς προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα σχεδιάστηκε σκόπιμα, για να ωφεληθούν οι «αρεστοί» που Θα μεταταχθούν (άρα διοριστούν) από τα υπό κατάργηση ΝΠΙΔ και συνεπώς, γι’ αυτό είναι «απαγορευμένο» για όσους αξιοκρατικά διορίστηκαν μέσω ΑΣΕΠ;

Τέλος, είναι αξιοσημείωτο ότι δεν προβλέπεται καμία μισθολογική διαφοροποίηση μεταξύ πανεπιστημιακών σχολών 4-ετούς, 5-ετούς ή 6-ετούς διάρκειας σπουδών, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα (το εισαγωγικό μισθολογικό κλιμάκιο είναι αντίστοιχα το 18°, 17° και 16°).

Από όλα τα ανωτέρω συνάγεται ότι η τοποθέτηση στη Θέση Προϊσταμένου των παλιών κομματικών του φίλων (με αύξηση του μισθού τους κατά εκατοντάδες ευρώ) είναι το νέο ρουσφέτι του ΠΑΣΟΚ (αφού δε μπορεί να διορίσει τα παιδιά τους) και θα οδηγήσει τη δημόσια διοίκηση στην ΑΝΑΞΙΟΚΡΑΤΊΑ και στην ΠΑΣΟΚΟΚΡΑΤΙΑ.

Το σημαντικότερο είναι ότι όλα αυτά δεν είναι επιταγές της Τρόικα και είναι η μεγαλύτερη. ίσως. μέχρι σήμερα απόδειξη ότι η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι αμετανόητη και αδιόρθωτη. δεν την ενδιαφέρει πραγματικά η σωτηρία της πατρίδας αλλά του συστήματος – ΠΑΣΟΚ και η μόνη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει στον τόπο είναι η παραίτησή της.

Πηγή


  • Παρότρυνση στην Ε.Ε. να κηρύξει την Ελλάδα σε καθεστώς χρεοκοπίας απηύθυνε ο υπουργός Οικονομίας των Σκοπίων. Επικαλούνται τις οικονομικές απώλειες από τους κλειστούς τελωνειακούς σταθμούς.

Σε καθεστώς χρεοκοπίας ζητά να κηρυχτεί το ταχύτερο δυνατό η Ελλάδα από την ΕΕ ο υπουργός Οικονομίας των Σκοπίων.

Ο Σκοπιανός υπουργός, όπως μεταδίδει το πρακτορείο Dow Jones Newswires, επικαλέστηκε το κλείσιμο των τελωνειακών σταθμών για τα οχήματα εξαιτίας της απεργίας που ξεκίνησαν σήμερα Σάββατο οι τελωνειακοί, η οποία ωστόσο κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική.

“Η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα χάος και είναι φανερό πως η Ευρώπη έχει αποτύχει έως τώρα να βρει μία καλή λύση”, δήλωσε σε δημοσιογράφους ο υπουργός Οικονομικών.

Εκτίμησε μάλιστα πως η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι σίγουρη.

Πηγή



Θέλω τα βιβλία μου

Κ. υπουργέ είμαι η 12χρονη Μαρία φέτος είμαι μαθήτρια της Α’ γυμνασίου. Θέλω να διδαχθώ την δική σας παιδεία όταν ήταν ΕΛΛΗΝΑΣ υπουργός στο δικό σας πόστο.

Θέλω την ιστορία του τόπου μου !

Θέλω να μου διδάξουν οι δάσκαλοι μου όπως διδαχθήκατε κι εσείς για τις επαναστάσεις, για τις νίκες και τον ηρωισμό του ελληνικού έθνους των προγόνων μου…

Θέλω την γεωγραφία μου και τον χάρτη της Ελλάδος μου οριοθετημένο…

Θέλω να διδαχθώ την φιλοσοφία, την ρητορία, την μυθολογία των Αρχαίων Ελλήνων.

Γιατί Κ. υπουργέ με θέλετε αγράμματη;

Γιατί Κ. υπουργέ ενώ εσείς διδαχθήκατε στο σχολείο σας άλλα πράγματα εμάς μας τα αλλάζετε λόγω της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων που εσείς επιλέξατε;

Ποιόν ρωτήσατε Κ. υπουργέ; μόνο τον εαυτό σας;

Εμένα όχι;

Από που πήρατε αυτό το δικαίωμα;

ΔΕΝ με νοιάζει Κ. υπουργε το χρέος που εσείς σκοπίμως δημιουργήσατε για δικούς σας συμφεροντολογικούς λόγους…

Εμένα με σεφτήκατε ;

Υπολογίσατε ότι εγώ με την γέννηση μου και όλα τα παιδάκια χρωστάμε στο κράτος 30.000 ευρώ;

Θέλω το σχολείο μου!!!

Με τις καλύτερες προδιαγραφές και τους δασκάλους μου χαρούμενους στην τάξη και όχι προβληματισμένους από τις τεράστιες περικοπές μισθών που τους κάνετε.

Το δικό σας χρέος δεν θα το πληρώσουν οι δικοί μου δάσκαλοι ούτε εγώ να το πληρώσετε εσείς και οι 300 εκλεγέντες της βουλής.

Τα c.d και τις φωτοτυπίες να τα δώσετε στο δικό σας παιδί…

ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ!!!

Υ/Γ: Ευχαριστώ την γιαγιά μου για την φιλοξενία στην ιστοσελίδα της.

Με εκτίμηση κ. υπουργέ της διαφθοράς και τις ΔΕΚΑΡΑΣ.

Πηγή


Δεν ήταν δικοί σας πρόγονοι. Γι’ αυτό μην τρέξετε τις επόμενες ημέρες να βγάλετε από τα κομματικά σας μπαούλα τις γαλανόλευκες και μην γυαλίζετε τους ιστούς. Μην ψάχνετε τα πρωτόκολλα για το πού θα καθίσει ο καθένας από εσάς στις δεξιώσεις που θα χλαπακώσετε τόσο όσο θα έφθανε να ταϊστεί ο πληθυσμός της Αθήνας για όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Μην κάνετε τον κόπο να μάθετε παπαγαλία τον λόγο που θα σας γράψουν (για άλλη μια φορά) για το τι ήταν το «ΟΧΙ» γιατί αυτή η λέξη δεν μαθαίνεται. Αυτή την λέξη καλά θα κάνετε να μην την ακουμπήσετε ούτε με ένα από τα δειλά και τιποτένια κύτταρα του εγκεφάλου σας. Αυτή την λέξη δεν την αξίζετε. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε ούτε και οι παραπέρα. Καλύτερα μάλιστα στις δημόσιες υπηρεσίες το τριήμερο του «εορτασμού» η σημαία να είναι μεσίστια. Θρήνο να ορίζει και όχι γιορτή διότι την χώρα αυτή που σας κανάκεψε χρόνια τώρα την έχετε ξεφτιλίσει.

Το «Όχι» δεν πρέπει να το ξεστομίσουν για πολλοστή φορά οι Yes men.
Για ποιο «Όχι» θα μιλήσετε;
Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Νέας Μακεδονίας;
Για τον γεωγραφικό προσδιορισμό της Θράκης και του Αιγαίου;
Για το «yes» στο σχεδίου Ανάν ή στα μπακαλόχαρτα του Αλμούνια;
Για το "yes" στο Μνημόνιο και όσα ακολούθησαν;

Οι πρόγονοι που είπαν «Όχι» δεν γέννησαν παιδιά που λένε συνεχώς «Ναι».
Γιατί εκείνο το «Όχι» δεν το είπαν πολιτικοί.
Οι πολιτικοί το ’40 το είπαν και το ’44 το ξείπαν.

Για να μην αναφέρουμε τους πολιτικούς «άνδρες» της Ελλάδας επί γερμανικής κατοχής.

Το «Όχι» για τους Έλληνες κρατάει 69 χρόνια αλλά οι πρόγονοι τους οποίους εσείς μιμείστε το πωλούσαν φθηνά ανάλογα με το τι θα κονομούσαν στην κάθε θητεία τους.

Κανένας νοήμων Έλληνας δεν ζήτησε τα τραβηγμένα προς δεξιά και βόρεια σύνορά του πίσω, αλλά κανένας επίσης από αυτούς δεν ανέχεται άλλο ζόρισμα στην αξιοπρέπειά του. Τι νομίζετε ότι είναι το όνομα και το σύνορο; Είναι αυτό που δεν πρόκειται κανένας Yes man να καταλάβει: Συναισθηματικός προσδιορισμός.

Άντε λοιπόν να γιορτάσετε την 4η Ιουλίου της mama America, την 21η Απριλίου των ηλιθίων, την 4η Αυγούστου των ναζιστοθρεμένων, την 25η Οκτωβρίου των «καλός ο κομμουνισμός αλλά το μπρέργκερ καλύτερο» και οι οικολόγοι να μαζέψετε μαργαρίτες μέχρι το Διεθνές Δικαστήριο να ορίσει ημέρες εορτασμού μειονοτήτων Ελλάδας.

Ανδρείκελα δεκαετίες ολόκληρες είσαστε που αλλάζετε κουστουμάκι ανάλογα με τους προσωπικούς σας ήρωες (που δυστυχώς για εσάς) ούτε ένας δεν υπήρξε Έλληνας.
Ούτε ένας δεν τόλμησε να πει «Όχι».