Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Ιαν 2013


Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης

Τα πραγματικά αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης, αλλά και της πολιτικής των μνημονίων που ακολούθησαν και ακολουθούν οι κυβερνήσεις των Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά τα τρία τελευταία χρόνια, είναι αυτά που δεν θα δείτε, πιθανόν, σε κανένα μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο, δεν θα ακούσετε, πιθανόν, από κανένα «μεγάλο» ραδιοφωνικό σταθμό, δεν θα διαβάσετε, πιθανόν, σε καμία μεγάλη, πανελλαδικής κυκλοφορίας εφημερίδα.

Και δεν αναφέρομαι στις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας, που έχουν ξεπεράσει πλέον τις 3.000 από την αρχή της κρίσης, στη χώρα μας.
Αναφέρομαι στους θανάτους από παθολογικά αίτια, στα ψυχολογικά νοσήματα, στην επιδείνωση της υγείας των πολιτών λόγω κακής διατροφής, αλλά και τις μειωμένες γεννήσεις και τις αποβολές που παρατηρούνται διαρκώς αυξανόμενες, το ίδιο χρονικό διάστημα.

Όπως επισημαίνουν διεθνώς αναγνωρισμένοι καθηγητές καρδιολογίας, η οικονομική κρίση βλάπτει σοβαρά την υγεία.

Η καρδιά δεν αντέχει το συνεχές στρες που δημιουργούν τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και πολλοί συνάνθρωποί μας καταρρέουν, μην αντέχοντας την ξαφνική μείωση του βιοτικού τους επιπέδου και την απώλεια της περιουσίας τους.

Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στην Αθήνα στα πλαίσια του 27ου Διεθνούς Συνεδρίου Κλινικής Καρδιολογίας από τον καθηγητή Καρδιολογίας κ. Χριστόδουλο Στεφανάδη, τους επίκουρους καθηγητές κ.κ. Κ. Τούτουζα και Κ. Τσιούφη, και τους καρδιολόγους κ.κ. Γ. Ανδρικόπουλο και Δ. Ρίχτερ, είναι άκρως αποκαλυπτικά.

Όπως τόνισαν οι έγκριτοι καθηγητές, σε όποια χώρα εμφανίστηκε η οικονομική κρίση, δημιούργησε πολλά προβλήματα υγείας στους κατοίκους της και μείωσε σημαντικά το προσδόκιμο ζωής. Η οικονομική κρίση στις ΗΠΑ την περίοδο 1929-1937 οδήγησε σε 20% αύξηση των θανάτων από στεφανιαία νόσο. Στη Ρωσία την εποχή του μετακομμουνισμού και των ιδιωτικοποιήσεων, για κάθε ιδιωτικοποίηση που γινόταν ο ανδρικός πληθυσμός της επίμαχης περιοχής εμφάνιζαν αύξηση θνησιμότητας τα επόμενα δύο χρόνια κατά 13% κυρίως λόγω της μαζικής ανεργίας που ακολουθούσε. Στην Αργεντινή την εποχή της μεγάλης κρίσης, η ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα αυξήθηκε σημαντικά στα καρδιαγγειακά νοσήματα : διπλασιάστηκαν οι θάνατοι λόγω εμφράγματος (6.9% έναντι 2.9% για το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου).

Ο Διευθυντής της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής της Ευρωκλινικής Αθηνών, κ. Δ. Ρίχτερ ανέφερε ότι «Δεν έχουμε ακόμη στατιστικά για την Ελλάδα αλλά δεν προβλέπεται να είναι ενθαρρυντικά. Σε όλες τις χώρες σε οικονομική κρίση επιδεινώνεται η ποιότητα διατροφής και αυτό σε συνδυασμό με το αυξημένο άγχος/ κατάθλιψη και τα αυξημένα ποσοστά καπνίσματος οδηγεί σε αυξημένη καρδιαγγειακή».

Ακόμη, ανεξέλεγκτες είναι οι διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο των θανάτων από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις στα νοσοκομεία, με πάνω από 2.200 ασθενείς να πεθαίνουν κάθε χρόνο. Η εξάπλωσή τους οφείλεται σε ελλιπή μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.
Η Ελλάδα βρέθηκε στο μικροσκόπιο του Ευρωπαϊκού κέντρου Λοιμώξεων, έπειτα από επίσκεψη του επικεφαλής του κέντρου, Μάρκ Σπένγκερ και τετραμελούς επιτροπής. Μετά την αυτοψία τους σε νοσοκομεία του ΕΣΥ, ο Σπένγκερ δήλωσε στο Reuters:

«Με τα νοσοκομεία να αντιμετωπίζουν ελλείψεις σε βασικά είδη, το επίπεδο της νοσοκομειακής φροντίδας στην Ελλάδα έχει πέσει και η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο εξάπλωσης ασθενειών. Είδα μέρη όπου η οικονομική κρίση δεν επιτρέπει την αγορά ακόμα και βασικών ειδών, όπως τα γάντια, οι ποδιές και τα πανάκια με οινόπνευμα».

Οι περικοπές στο προσωπικό και στους πόρους των νοσοκομείων καθιστούν πιο δύσκολη την εφαρμογή των κανόνων υγιεινής και ελέγχου των ασθενειών, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Η Ελλάδα»

Ο Juio Frenk Πρώην υπουργός Υγείας του Μεξικού, Πρόεδρος του Carso Health Institute της Πόλης του Μεξικού και Πρύτανης της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Harvard από τον Ιανουάριο 2009, αναφέρει : «Σε προηγούμενες οικονομικές κρίσεις, μια συχνή αντίδραση πολλών κυβερνήσεων ήταν η περικοπή των δαπανών για την υγεία. Ωστόσο, οι περικοπές αυτές εξασθενούν το σύστημα υγείας και προσθέτουν μια κρίση υγείας που μπορεί να έχει ακόμη πιο μακροχρόνιες επιπτώσεις από ό,τι η οικονομική κρίση. Επομένως, το βασικό μήνυμα πρέπει να είναι ότι το χειρότερο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να μειώσει τον προϋπολογισμό για την υγεία
Η προηγούμενη εμπειρία έχει δείξει ότι οι περικοπές προϋπολογισμού είναι πολύ καταστροφικές για την υγεία των ατόμων και των πληθυσμών. Σε οικονομικά δύσκολους καιρούς, επιδημιολογικές μελέτες τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες δείχνουν αύξηση των ασθενειών και των θανάτων στις πιο ευαίσθητες ομάδες - τους φτωχούς, τους ηλικιωμένους και τα μικρά παιδιά. Σύμφωνα με μια προσεκτική ανάλυση του David Cutler του Πανεπιστημίου του Harvard, της Felicia Knaul του Μεξικανικού Ιδρύματος Υγείας και συνεργατών τους, εκτιμάται ότι 7.000 θάνατοι μικρών παιδιών και 20.000 θάνατοι ηλικιωμένων μπορούν να αποδοθούν στην οικονομική κρίση του 1995 στο Μεξικό.
Πώς αντιμετωπίζεις τον διαβήτη αν δεν μπορείς να πληρώσεις τη θεραπεία; Πώς ανιχνεύεις έγκαιρα τον καρκίνο του μαστού, σε πρώιμα στάδια, αν δεν μπορείς να πληρώσεις για μαστογραφία; Πώς αποφεύγεις τη δια βίου αναπηρία σε ένα νεογέννητο αν η μητέρα δεν μπορεί να βρει κατάλληλες υπηρεσίες για ασφαλή εγκυμοσύνη και τοκετό; Ενώ οι επιπτώσεις μιας οικονομικής κρίσης μπορεί να είναι βραχύβιες, οι επιπτώσεις μια κρίσης στην υγεία θα συνεχίζονται και θα συνεχίζονται. Ο διαβητικός που μένει χωρίς θεραπεία μπορεί να τυφλωθεί ή να χάσει το πόδι του. Ο καρκίνος του μαστού που ανιχνεύεται σε πιο προχωρημένο στάδιο μπορεί να μη θεραπεύεται. Το παιδί που μένει ανάπηρο δεν μπορεί να ανακτήσει τις ικανότητες που έχασε.»

Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, προκύπτει αύξηση του ποσοστού των παλίνδρομων κυήσεων από 2% στο 4% τα δύο τελευταία χρόνια, ενώ δεν παρατηρείται ανάλογη αύξηση των γεννήσεων.

Οι γεννήσεις στην Ελλάδα για το 2011 ήταν 106.777, ενώ οι θάνατοι ήταν 110.729 !

Όπως είναι γνωστό, ο αριθμός των παιδιών που γεννά μία γυναίκα κατά την διάρκεια της ζωής της αποτελεί ένα σημαντικό δείκτη που ονομάζεται «δείκτης γονιμότητας». Ο δείκτης αυτός, για να αντιπροσωπεύει την ομαλή αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους, πρέπει να είναι πάνω από τον μαγικό αριθμό αναπαραγωγής που είναι 2,1.

Στην Ελλάδα ο δείκτης γονιμότητας είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός, κυμαινόμενος γύρω στο 1,39, και για τις αμιγώς Ελληνίδες υπηκόους ίσως και κάτω από το 1, που κατατάσσει την Ελλάδα στην 199η θέση επί 220 χωρών.

Η υπογεννητικότητα στη χώρα μας σε συνδυασμό με την αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης οδηγεί όχι μόνο στην μείωση του μεγέθους του πληθυσμού, αλλά και σε δημογραφική γήρανση, με όλα τα επακόλουθα για την κοινωνική και οικονομική ζωή της χώρας.

Τα παραπάνω στοιχεία, παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο συνέντευξης τύπου που διοργάνωσε η Β´ Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και όπως επεσήμαναν οι ειδικοί, έχουν άμεση σχέση με την οικονομική κρίση και με τους προβληματισμούς των ζευγαριών για την δημιουργία οικογένειας στην σημερινή κοινωνία.
Επίσης, όπως διαπίστωσαν σε έρευνα που πραγματοποίησαν, γιατροί της Β’ Πανεπιστημιακής Κλινικής του Αρεταίειου Νοσοκομείου, κατακόρυφη είναι και η αύξηση που παρουσιάζουν οι αποβολές λόγω της κρίσης, οι οποίες έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί τα τελευταία δύο χρόνια.

Η εργασιακή ανασφάλεια, το άγχος των οικογενειακών βαρών, οι μειώσεις σε μισθούς και οι αυξήσεις σε φόρους και προϊόντα, είναι οι βασικές αιτίες του φαινομένου.

Για όλα αυτά, γι’ αυτούς τους θανάτους, γι’ αυτές τις αγέννητες ψυχές, γι’ αυτή την εγκληματική δημογραφική πολιτική που, με κάθε βεβαιότητα, θα οδηγήσει στο προσεχές μέλλον στην εξαφάνιση των Ελλήνων ως λαού και ως έθνους, πρέπει επιτέλους να πάρουν το λόγο οι πολίτες.

Να πάρουν το λόγο και ν’αποδώσουν ευθύνες, γι’ αυτά τα διαρκή εγκλήματα, σε όλους εκείνους που οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή.



 
Χρέη που δεν είναι δυνατόν να πληρωθούν, δεν θα πληρωθούν - αν και δεν θέλει να το καταλάβει κανείς, όπως για παράδειγμα οι αγορές, το ΔΝΤ και η Γερμανία. Όσο πιο γρήγορα λοιπόν περιοριστεί, ελαφρυνθεί, μειωθεί ίσως το βάρος αυτών των χρεών, όπως το απόλυτο ύψος τους, οι δόσεις αποπληρωμής ή/και τα επιτόκια, τόσο λιγότερο οδυνηρή θα είναι η κοινωνική έκρηξη που υποχρεωτικά θα ακολουθήσει - γεγονός που αναλύσαμε οικονομικά, στο πρόσφατο άρθρο μας (η αποφυγή του χάους).

Αναλυτικότερα, η δυναμική των ιδιωτικών και δημοσίων χρεών, όπως αυτών της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ελλάδας, της Μ. Βρετανίας, των Η.Π.Α., της Ιαπωνίας, καθώς επίσης όλων των άλλων υπερχρεωμένων κρατών, έχει ημερομηνία λήξης - είτε το αποδεχόμαστε, είτε όχι.

Επομένως, εάν δεν ακολουθήσουν σημαντικές, ριζικές αλλαγές, όπως το πάγωμα μέρους των πιστώσεων με τη βοήθεια των κεντρικών τραπεζών ή κάποιες ανάλογες, θα ενταθεί ο ρυθμός του καθοδικού σπειροειδή κύκλου - η κατάρρευση δηλαδή.

Τελικός προορισμός του δε θα είναι οι καταστροφικές εκρήξεις ωμής βίας σε πολλές μαζί περιοχές του πλανήτη - όπου η βία εμφανίζεται συνήθως ξαφνικά, απρόοπτα και απρόβλεπτα.

Ας μην ξεχνάμε πως η βία (συνήθως πηγάζει από τη φτώχεια, την ανέχεια, τον εξευτελισμό και την εξαθλίωση, τα οποία μεταλλάσσονται σταδιακά σε επικίνδυνο μίσος), μπορεί να προκληθεί σκόπιμα, εσκεμμένα - μέσα από τη χειραγώγηση ενός καταρρακωμένου πλήθους, το οποίο έχει χάσει όλες του τις ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον.

Ειδικότερα, εάν τυχόν δημιουργηθούν ομάδες, οι οποίες θα μπορέσουν να κατανοήσουν την τρομακτική δύναμη, καθώς επίσης την "ζωώδη" επιρροή της βίας, είναι πολύ εύκολο να χαθεί ο έλεγχος - με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και αιματηρές εξεγέρσεις, οι οποίες θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, εάν όχι αδύνατον να ελεγχθούν.

Συνεχίζοντας, όσον αφορά την Ελλάδα, όπως επίσης τον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο, αργά ή γρήγορα οι πολίτες θα καταλάβουν ότι η διάσωση τους, έτσι όπως τους παρουσιάστηκε, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα - αφού ουσιαστικά διασώθηκαν εκείνες οι τράπεζες των βορείων χωρών, οι οποίες είχαν δανείσει αφειδώς και ανεύθυνα χρήματα στο Νότο.

Την ίδια στιγμή, απαιτήθηκαν και συνεχίζουν να απαιτούνται τέτοιου είδους ανταλλάγματα από τις ελλειμματικές αυτές χώρες (πολιτική λιτότητας, μειώσεις ονομαστικών αμοιβών, τεράστια φορολόγηση, διωγμοί, δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας κλπ.), τα οποία είναι αδύνατον ποτέ να τις οδηγήσουν στην έξοδο από την κρίση.

Πόσο μάλλον στην έξοδο από αυτήν την κρίση, η οποία θεωρητικά χαρακτηρίζεται ως ύφεση (recession), ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μία μακροπρόθεσμη "καθίζηση" της οικονομίας (depression) - για μία βαριά οικονομική κατάθλιψη δηλαδή, όπως θα λέγαμε με όρους ανθρώπινης ψυχολογίας.

Τα εκατομμύρια άνεργοι, καθώς επίσης οι συνεχιζόμενες χρεοκοπίες τόσο κάποιων μεγάλων, όσο και σχεδόν του συνόλου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων δημιουργούν πληγές, οι οποίες πολύ δύσκολα επουλώνονται στη χρονική διάρκεια μίας γενιάς - όσο και αν δεν θέλουμε καθόλου να το πιστεύουμε.

Σε τελική ανάλυση λοιπόν είναι φανερό ότι, πρόκειται για μία "τιμωρητική ενίσχυση" των χωρών του Νότου, η οποία θα επιβραδύνει μεν, αλλά δεν θα σταματήσει την πορεία τους προς την απόλυτη καταστροφή - ιδίως επειδή οι υποσχέσεις για ανάπτυξη είναι κενές περιεχομένου.

Ειδικότερα, όλες αυτές οι συνεχείς ανοησίες περί προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, οι οποίες θα μπορούσαν να αντιστρέψουν την τάση, σταθεροποιώντας τις οικονομίες, με επόμενο στάδιο την ανάπτυξη, αργά ή γρήγορα θα πάψουν να πείθουν και να "παράγουν" ψευδείς ελπίδες για το μέλλον.

Το ίδιο θα συμβεί και με τις αποκρατικοποιήσεις - ο στόχος των οποίων δεν είναι ασφαλώς η ανάπτυξη, αλλά η αποκαθήλωση, καθώς επίσης η δολοφονία του κοινωνικού κράτους.

Ολοκληρώνοντας, χωρίς να ανήκουμε στους οπαδούς του Keynes (επειδή δεν θεωρούμε πως το κράτος μπορεί να επεμβαίνει εξυγιαντικά στην οικονομία σε περιόδους μεγάλων κρίσεων, αφού κάτι τέτοιο απαιτεί ικανότατους πολιτικούς, τους οποίους δυστυχώς σπάνια διαθέτει μία χώρα) ή του Marx (απαιτούνται εξαιρετικά ώριμες κοινωνίες, οι οποίες σήμερα μάλλον δεν υπάρχουν), δεν πιστεύουμε ούτε στις θεωρίες της νεοφιλελεύθερης σχολής του Μ.Friedman ή στις ηπιότερες του F.Hayek - οι οποίες ουσιαστικά Θεοποιούν την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Κατά την υποκειμενική μας άποψη, όσο οι πολίτες δεν συμμετέχουν ενεργά στην οικονομική και λοιπή διαχείριση των κρατών τους (άμεση δημοκρατία), ψηφίζοντας οι ίδιοι τους νόμους και επιλέγοντας κάθε φορά εκείνη την εκτελεστική εξουσία, η οποία θα μπορεί να εφαρμόζει ορθολογικά τα κατάλληλα μέτρα (τα οποία διαφέρουν από χώρα σε χώρα, καθώς επίσης από εποχή σε εποχή), δεν πρόκειται να υπάρξει ελπιδοφόρο μέλλον.
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Τεκτονικό πολιτικό σεισμό προκάλεσε ο πρωτοσέλιδος κεντρικός τίτλος στο φύλλο του Δεκεμβρίου της «Μοντ Ντιπλοματίκ», της κατεξοχήν εφημερίδας της γαλλικής διανόησης. Σεισμό όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Πολιτική ταραχή προκάλεσε και στο Βερολίνο. «Η Ευρώπη αντιμέτωπη με τη γερμανική ηγεμονία», ήταν ο σοκαριστικός τίτλος. «Από την αλληλεγγύη στην επικυριαρχία», υπογράμμιζε ο υπέρτιτλος, μη αφήνοντας κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Το κείμενο εμπρηστικό: «Θα δεχθεί η Γαλλία τόσο εύκολα να υποβιβαστεί στο καθεστώς που είχε η Βαυαρία στους κόλπους του Δεύτερου Ράιχ;», αναρωτιόταν ρητορικά ο αρθρογράφος. «Αναρωτιέται κανείς πόσο θα διαρκέσει η γαλλική αυτοϋποταγή χωρίς την παραμικρή αντίδραση», συνέχιζε προκλητικά.

«Ο Σόιμπλε απαιτεί ώθηση για την Ευρώπη - Αμεση εκλογή προέδρου, αποδυνάμωση των επιμέρους κρατών», διαλαλούσαν οι κεντρικοί πρωτοσέλιδοι τίτλοι της «Φράνκ­φουρτερ Αλγκεμάινε», της σοβαρότερης εφημερίδας της γερμανικής πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ, στο φύλλο της προπαραμονής των Χριστουγέννων. Ηταν ουσιαστικά η απάντηση του Βερολίνου.

Συρρίκνωση της κυριαρχίας των κρατών της Ευρώπης ευαγγελίζεται ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. «Εντελώς κυρίαρχα είναι ακόμη τα κράτη-μέλη στις Βρυξέλλες. Δεν μπορεί όμως να συνεχίσει να είναι αυτός ο δρόμος στο διηνεκές», τονίζει χωρίς περιστροφές ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας στη συνέντευξή του. «Επιθυμώ μια μέρα να αποκτήσουμε μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση... ή έναν Ευρωπαίο πρόεδρο που θα εκλέγεται άμεσα από τον λαό», διακήρυξε ο Σόιμπλε και πρόσθεσε με νόημα: «Φυσικά αυτό θα συνεπιφέρει μια απώλεια εξουσίας στο επίπεδο των κρατών-μελών!». Εδώ βρίσκεται όλη η πολιτική ουσία.

Πυρ κατά Βερολίνου ακριβώς για το θέμα αυτό εξαπολύει η «Μοντ Ντιπλοματίκ» - το θέμα της εθνικής κυριαρχίας. Αρχίζει με τη χώρα μας: «Στην Ελλάδα, ένα καθεστώς που επιβλήθηκε από το Βερολίνο, το Παρίσι και τις Βρυξέλλες υποδούλωσε τη χώρα και την οδήγησε σε κατάσταση που θυμίζει εκείνη της Αυστρίας το 1922, όταν τοποθετήθηκε στη Βιέννη από την Αντάντ ένας ύπατος αρμοστής για να διοικεί την οικονομία της χώρας προς όφελος της Αντάντ», υπογραμμίζει η γαλλική εφημερίδα. Δεν αρκείται όμως μόνο σ' αυτό. Καταγγέλλει έμμεσα την κυβέρνηση Μέρκελ ότι έδρασε υπονομευτικά για να ανατρέψει τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η οποία αντιστεκόταν στη γερμανική πολιτική. «Στην Ιταλία, η εσωτερική διάβρωση και οι εξωτερικές παρεμβάσεις συνδυάστηκαν για να αντικαταστήσουν μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση με μια κυβέρνηση ''τεχνικών'' χωρίς προσφυγή σε εκλογές», επισημαίνει η «Μοντ Ντιπλοματίκ».

Αποσταθεροποίηση στην ΕΕ προκαλεί η γερμανική πολιτική, ισχυρίζονται οι Γάλλοι. «Η Γερμανία, επικεφαλής ενός μπλοκ μικρών βόρειων κρατών, επέβαλε στις χώρες του Νότου δρακόντεια προγράμματα λιτότητας, αδιανόητα για τους δικούς της πολίτες ... Κάτω από αυτήν την πίεση, οι κυβερνήσεις των μικρών χωρών της ΕΕ κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα. Στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ισπανία τα καθεστώτα που ασκούσαν την εξουσία στην αρχή της κρίσης σαρώθηκαν, όταν έγιναν εκλογές που έφεραν διαδόχους έτοιμους να αυξήσουν τη δόση του δραστικού φαρμάκου», γράφει η γαλλική εφημερίδα.

Φυγόκεντρες τάσεις αναφορικά με το ευρώ εξαιτίας της γερμανικής πολιτικής διαπι?στώνει σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» και ο νομπελίστας Αμερικανός οικονομο?λόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς. «Οι σημερινοί μηχανισμοί (της Ευρωζώνης) δεν είναι βιώσιμοι», δηλώνει απερίφραστα.
Ναι ή όχι στο ευρώ; Ο Στίγκλιτς είναι προβληματισμένος. «Η έξοδος από το ευρώ θα είχε πολύ μεγάλο κόστος. Αν όμως η Ευρώπη δεν αλλάξει πορεία, τότε και η παραμονή στο ευρώ έχει μεγάλο κόστος. Αν δεν γίνει κάτι, το κόστος θα αυξάνει και ο υπολογισμός για το εάν μια χώρα θα είναι καλύτερα εντός ή εκτός ευρώ ίσως αλλάξει», απάντησε.
Εφυγε ο κ. Βενιζέλος απ’ το Υπουργείο Οικονομικών και πήρε τη λίστα μαζί του!!!

Κι ύστερα, όταν «έσφιξαν τα γάλατα», την έστειλε στον κ. Σαμαρά πεσκέσι. Θεσμικά πράγματα. Βεβαίως ο κ. Σαμαράς δεν άνοιξε το «παγιδευμένο δεματάκι», αλλά το πάσαρε αρμοδίως στον εισαγγελέα.

Παρά ταύτα, σήμερα ο κ. Σαμαράς υπερασπίζεται τον κυβερνητικό του συνέταιρο, Βενιζέλο, τον οποίον καταγγέλλει ακόμα κι ο κυρ Πάγκαλος. «Ομορφος κόσμος ηθικά, αγγελικά πλασμένος» που έλεγε και ο ποιητής, πριν να βελτιωθεί αυτός ο κόσμος ακόμα περισσότερο.

Η υπόθεση Παπακωνσταντίνου βγάζει στο φως ένα αξεδιάλυτο κουβάρι τη γνωστή διαπλοκή όπου εμπλέκονται πολιτικοί, συγγενείς, κολλητάρια, κόμματα, δημοσιογράφοι, ΜΜΕ, με μαύρο χρήμα, off shore, ΜΚΟ, διασυνδέσεις με ξένα κέντρα, άσκηση επιρροής σε κρίσιμους τομείς όπως η Παιδεία και η εξωτερική πολιτική, με εμπόρους όπλων, δάνεια, θέσεις σε ΔΣ κρατικών εταιρειών, σχέσεις με κρατικοδίαιτες ιδιωτικές εταιρείες, ένας «θαυμαστός γενναίος κόσμος» ο κόσμος του εκσυγχρονισμού, ο κόσμος του Γιωργάκη, όπου, όποιο σκάνδαλο κι αν ανοίξεις, μέσα θα βρεις ΜΚΟ, offshore, διαύγεια, τυχάρπαστους τύπους, τυχοδιώκτες κι όλα τα άλλα λουλούδια του συστήματος. Τα άνθη του σοσιαλισμού και του νεοφιλελευθερισμού.

Αίφνης νομική σύμβουλος στο ΤΑΙΠΕΔ η κυρία Ελένη Παπακωνσταντίνου – εκεί που κόβεται η χώρα σε φιλέτα! – τυχαίο;

Εμποροι όπλων, εξαδέλφες, μίζες οπλικών συστημάτων, Υπουργός Οικονομικών ο ένας, Αμύνης ο άλλος, άκρες της μιας κυρίας με το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ, μαραζωμένα τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, αεροπλάνα που δεν πετάνε, υποβρύχια που γέρνουν και στο τέλος, ως αποτέλεσμα, ένα στράτευμα που διαθέτει βενζίνη μόνον για τα ποδήλατα.
  
Κι όμως ο λαμπρός αυτός κόσμος έχει αξιοθαύμαστη δικτύωση.

Διαθέτει πλάτες που ανοίγουν όλες τις πόρτες.

Κι εσένα ο υιός σου μνέσκει άνεργος. Διότι «μαζί τα φάγατε»! Μαζί με τον αξιότιμο κύριο Ρωσσώνη (της εξαδέλφης Μαρίνας), μαζί με τον Γιωργάκη που σε έλεγε διεφθαρμένο και τεμπέλη, μαζί με τον κ. Παπακωνσταντίνου που αποκάλεσε τη χώρα «Τιτανικό» και την «έβγαλε» απ’ τις αγορές, για να τη σκλαβώσουν στα Μνημόνια, αυτός κι όλο μαζί το παρεάκι όσων ακολούθησαν, Σαμαράς – Βενιζέλος – Κουβέλης.

Εκατομμύρια τα Ευρώ σε Ιδρύματα (και πάντα σε ΜΚΟ) κι εσύ, αν πεις κρυώνω, είσαι λαϊκιστής και θα σε βάλει στη θέση σου το όποιο Mega, σκάσε και κρύωνε, σκάσε και πλήρωνε, για να θρέψεις τους λογαριασμούς όχι μόνον της Λίστας Λαγκάρντ, αλλά μιας ολόκληρης κάστας που ζει σε πενήντα τέτοιες λίστες κι απομυζά τη χώρα χρόνια τώρα. Διότι «σόι πάει το βασίλειο»

Ο παππούς Παπακωνσταντίνου, δωσίλογος και γερμανοντυμένος, γνωστός στην εποχή του ως «μποτάκιας», πήρε άδεια απ’ την «κυβέρνηση» Τσολάκογλου για εκμετάλλευση ηλεκτρικού σταθμού (τον οποίον αργότερα εθνικοποίησε μέσω ΔΕΗ ο πρεσβύτερος Κωνσταντίνος Καραμανλής) (σημείωσις: Ω ναι! οι...ιδιωτικοποιήσεις ανθούσαν κι επί Κατοχής!) – όμως θα παραδεχθώ ότι δεν υπάρχει «οικογενειακή ευθύνη» (παρά μόνον στη ναζιστική ιδεολογία και πρακτική), συνεπώς δεν φταίει ο κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου για τις βρωμοδουλειές του δωσίλογου και γερμανοντυμένου παππού του. Φρόντισε να έχει ο ίδιος τις ίδιες εαυτού ευθύνες για την υπαγωγή της Ελλάδας σε μια νέα κατοχή.

(Δεν πρόκειται περί τραγικής ειρωνείας, αλλά λογικής αλληλουχίας).
Μέρκελ – Παπακωνσταντίνου.
Μέρκελ – Βενιζέλος.
Μέρκελ – Σαμαράς.
Μέρκελ – Κουβέλης,
αυτός ο «θαυμαστός κόσμος», ο «όμορφα κι αγγελικά πλασμένος» ο «νόμιμος και ηθικός», αυτός ο «χορός των καταραμένων» που «υμνεί της πατρίδας τον χαμό» με ψεύτικα λόγια, με δουλικές συνθήκες (όπως τα Μνημόνια), με αποτρόπαιους εφαρμοστικούς «νόμους», αυτοί που έχουν κάνει τη διάκριση ανάμεσα σε πολιτικές και ποινικές ευθύνες τσιγαρόχαρτο ή μάλλον, συγκοινωνούν δοχείο, αυτοί που έσπρωξαν το ένα τρίτον του εργατικού δυναμικού στην ανεργία, αυτοί που κλείνουν μαγαζιά και σπίτια, αυτοί που διέσυραν και σκλάβωσαν τη χώρα, οι ίδιοι που ακόμα χαλκεύουν δεσμά για το μέλλον, οι ίδια που χαμογελούν στις κοσμικές φωτογραφίες, που έχουν βίλες (με μισθό βουλευτή μόνον για τους κηπουρούς τους), αυτοί που βγαίνουν στις οθόνες μας, μας κοιτούν ανερυθρίαστοι στα μάτια και μόνον μαλάκες δεν μας λένε, τι ευθύνες έχουν;

Τι ευθύνες έχει η πολιτική Στουρνάρα για τις αυτοκτονίες που συνεχίζονται; Τι ευθύνες έχουν αυτοί που δεν πιάνουν το λαθρεμπόριο καυσίμων και βάζουν τον κοσμάκη να πληρώσει την ανικανότητα ή τον δόλο τους;

Ποιος ευθύνεται για έναν πολίτη (δηλαδή εκατομμύρια πολιτών) που είναι σήμερα 25-30 χρονώ και σε δέκα χρόνια θα του έχει «φύγει» η ζωή με άλλο τρένο;

Που κατοικούν αυτές οι ευθύνες;

Μόνον στη Λίστα Λαγκάρντ ή και στα Πρωθυπουργικά γραφεία; Δεν ήξερε τίποτα ο κ. Καραμανλής, παρά μόνον να αποκαλεί «αρχιερέα της Διαπλοκής» τον κ. Σημίτη, για να κάνει στη συνέχεια η Ν.Δ. ακριβώς τα ίδια με τον σημιτισμό; Ο οποίος τώρα μάλιστα μεταμορφίζεται σε Στουρνάρα! Μεταμορφίζεται και επανέρχεται στο στρατηγικό (τρομάρα του) σχέδιο Σαμαρά για αναδιάταξη των «αστικών δυνάμεων» της χώρας.

Ποιων «αστικών δυνάμεων»; των εφοπλιστών που δεν δίνουν δίφραγκο για την Ψωροκώσταινα; Των Τραπεζιτών που τη βυζαίνουν; Των κομπραδόρων που βγάζουν μίζες απ’ τα οπλικά συστήματα; Των φοροφυγάδων; - ποιων «αστικών δυνάμεων»;
  
Η φάρσα έχει λάβει τέλος! Ολοι αυτοί οι καλοί σοσιαλιστές, Γιάννος, Ακης, Γιωργάκης, Πάγκαλος, Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου, Λοβέρδος, Σημίτης και λοιποί ερίτιμοι, έφαγαν τα ψωμιά της χώρας έως ψίχουλου.

Το ίδιο και οι νεοφιλελεύθεροι, Μητσοτάκης, Ντόρα, Καραμανλής, Αλογοσκούφης, Σαμαράς κι άλλοι ων ουκ έστιν αριθμός – πιράνχας.

Ή θα αλλάξει σελίδα η Ελλάδα, έστω με κόπους, ρίσκα και θυσίες, ή αυτοί οι τύποι θα της γράψουν την τελευταία σελίδα. Σε έναν πρόχειρο τάφο (χαμηλού κόστους), με ένα άδοξο επιτύμβιο, πείτε το επίγραμμα: Ενθάδε κείται η Ελλάς, εκτός Λίστας Λαγκάρντ – άστεγη στα στερνά της η φτωχοπουτάνα...


Του Στάθη από enikos, μοντάζ Γρέκι
Από σόι γερμανοτσολιάδων τα δήθεν «τζάκια» Παπακωνσταντίνου 
 
Η οικογένεια του πρώην υπουργού Οικονομικών, ο οποίος σήμερα είναι υπόλογος για την αλλοίωση της αρχικής λίστας Λαγκάρντ, απολάμβανε προνομιακής μεταχείρισης από την κατοχική κυβέρνηση των δωσίλογων. Οι Παπακωνσταντίνου αποκτούσαν οικονομική ισχύ σε μια κυριολεκτικά ισοπεδωμένη Ελλάδα ενώ παράλληλα άρχισαν να εμπλέκονται ενεργά και στην πολιτική. 
Οι ίδιοι άνθρωποι του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος του κ. Παπακωνσταντίνου, αυτοί που θα του άνοιγαν τον δρόμο για τη δική του πολιτική σταδιοδρομία, κάποτε υμνούσαν δημοσίως τη διορισμένη από τους Γερμανούς κυβέρνηση Τσολάκογλου. 
Αρκετά μέλη της άκουσαν το «εις θάνατον» στα μεταπολεμικά Ειδικά Δικαστήρια Δωσίλογων.

Το ρεύμα της Κατοχής
Βίοι παράλληλοι, μεταφορικά, ανάμεσα στον Γεώργιο Τσολάκογλου και τον κ. Παπακωνσταντίνου: κατά κάποιον τρόπο και οι δύο διεκπεραίωσαν την παράδοση της Ελλάδας στους Γερμανούς. Ο μεν Τσολάκογλου το έκανε κατά κυριολεξία το 1941, ο δε κ. Παπακωνσταντίνου ήταν ο κατ’ εξοχήν αρμόδιος από τους υπουργούς της κυβέρνησης ΓΑΠ να διαπραγματευτεί τους όρους υποτελείας της Ελλάδας στον σύγχρονο οικονομικό επεκτατισμό της Γερμανίας.
Πριν από 70 περίπου χρόνια, ο Τσολάκογλου, με τις ευλογίες των Γερμανών κατακτητών, παραχωρούσε επιχειρηματικά προνόμια στον παππού του υπουργού που σήμερα κατηγορείται ότι «μαγείρεψε» τη λίστα Λαγκάρντ. 
Ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, όπως είναι γνωστό, ήταν θείος του πρώην υπουργού και πατέρας των εξαδέλφων του, τα ονόματα των οποίων αφαιρέθηκαν από την πρωτότυπη λίστα με τους κατόχους λογαριασμών στην τράπεζα HSBC. 
Ο μέντορας του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου ήταν ο Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ο δωσίλογος υπουργός Οικονομικών, υπεύθυνος για τα περιβόητα «κατοχικά δάνεια». Ιστορικές συμπτώσεις, που μοιάζουν απίστευτες και θυμίζουν σενάριο κυνικού πολιτικού δράματος, επιβεβαιώνουν με τον πλέον εμφατικό τρόπο το ρητό ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται, πότε σαν φάρσα και πότε σαν τραγωδία». 
Κι όμως, αυτή είναι η αλήθεια και ο συγγραφέας Δημοσθένης Κούκουνας προσφέρει όλη την απαραίτητη τεκμηρίωση με τα ντοκουμέντα που παραθέτει στο βιβλίο του «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ερωδιός.

Τον Πέτρο Δούκα, πρώην:
• Βουλευτή της Περιφέρειάς μας, της Περιφέρειας Αττικής,
• Υφυπουργό Οικονομικών και Εξωτερικών,
• Πρόεδρο του Δ.Σ. της Netmed N.V. (Όμιλος Συνδρομητικής Τηλεόρασης Nova, Filmnet, Supersport),
• Πρόεδρο του Δ.Σ. της Ericsson Hellas,
• Πρόεδρο του Δ.Σ. της ΑΓΕΤ Ηρακλής,
• Πρόεδρο του Δ.Σ. της Capital Partners Α.Ε.,
• Αναπληρωτή Πρόεδρο του Δ.Σ. (Co-Chairman of the Board of Directors) της PepsiCo-Ivi Hellas,
• Οικονομικό Σύμβουλο της EFG-Eurobank-Ergasias Bank, της Village Roadshow Hellas, της Merrill Lynch International (Λονδίνο) και της Sanwa Bank (Λονδίνο),
και νυν:
• Μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Διοίκησης Επιχειρήσεων (Ε.Ε.Δ.Ε.),
• Πρόεδρο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Γκολφ,
• Μέλος του Δ.Σ. (Έφορος) του Anatolia College,
• Μέλος του Δ.Σ. και της Εκτελεστικής Επιτροπής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής»,
• Μέλος του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου.
(Τα στοιχεία αυτά βρέθηκαν από το Facebook) 

Δεν ξέρουμε αν τον θυμάται η μάνα του και το υπόλοιπο σόι του. Φαίνεται όμως ότι από την ανάγκη του να επανέλθει στην επιφάνεια κάνει την εξής φοβερή πρόταση στον πρόλογο μιας κουραστικής και μάλιστα κακογραμμένης νεοφιλελεύθερης έκθεσης ιδεών.
ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΑΚΡΙΒΩΣ:
"...ΙΙ. ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΩ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 'ΔΩΡΕΑΝ' ΕΡΓΑΣΙΑΣ// ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Όλοι οι άνεργοι να κληθούν να δουλέψουν όπου τους χρειάζεται η Πολιτεία, η Τοπική Αυτοδιοίκηση και ο Ιδιωτικός Τομέας. Από το να μαζεύουν ελιές (χιλιάδες τόνοι παραμένουν αμάζευτες), ή άλλα αγροτικά προϊόντα, να καθαρίσουν τις παραλίες ή δρόμους, να φυτέψουν δένδρα, να κάνουν βοηθητικές εργασίες σε τεχνικά έργα.
Ταυτόχρονα, να ζητηθεί από τις επιχειρήσεις αν θα τους ενδιέφεραν κάποιοι εργάτες, ή υπάλληλοι για 3 μήνες εντελώς δωρεάν!....
Ακόμα και οι τελειόφοιτοι του Γυμνασίου και οι Πρωτοετείς και Δευτεροετείς των ΑΕΙ, κλπ., να εργάζονται το καλοκαίρι 5 βδομάδες αντίστοιχα με τους ανέργους, σε αντίστοιχες εργασίες!..."
Αυτός ο άνθρωπος, Δρ. Οικονομίας, ήταν μέλος κυβέρνησης ευρωπαϊκής χώρας!!! Της δικής μας χώρας.

Ταξιαρχίες εργασίας ονομάζει ο πρώην υφυπουργός της ΝΔ την δουλεία.
Τι προτείνει; Να δουλεύουν οι άνεργοι τζάμπα, χωρίς μισθό. Σιγά σιγά, τζάμπα στο τζάμπα, δουλεία τη δουλεία κάτι θα παραχθεί και θα πάρει τα επάνω της η παραγωγή, βιομηχανική, εφοπλιστική, κατασκευαστική.
Έτσι οι σύγχρονοι δούλοι και με τον νόμο να βοηθήσουν αυτούς τους κακόμοιρους επιχειρηματίες.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε κάτι τέτοιο και το χειρότερο είναι ότι αρχίζουμε να το συνηθίζουμε, να μην εξοργιζόμαστε και να μην αντιδρούμε.
Οι απόψεις του Δούκα διατυπώνονται με την ίδια μέθοδο που πέρασαν τα μνημόνια. Θα καταργήσουν τον 13ο και 14ο μισθό έλεγαν τα κανάλια της εξαπάτησης το 2009. Το κατάφεραν το 2013. Το ίδιο έκαναν με τα χαράτσια, την εφορία, τα εργατικά δικαιώματα που κατάργησαν.
Διατυπώνουν απόψεις ακραίες για να μας μπολιάζουν με αυτό που θέλουν να εφαρμόσουν μελλοντικά.
Ο Καρατζαφέρης ήταν ο 1ος που διατύπωσε αυτήν την άποψη. Είχε πει ότι πρέπει να δουλεύουμε 6ημέρες και το μεροκάματο της 6ης ημέρας να πηγαίνει για εθνικό σκοπό. Ο εθνικός σκοπός προφανώς θα είναι να μην χρεώνονται οι επιχειρηματίες μεροκάματα και ασφάλιση.
Οι απόψεις του Δούκα είναι ενέσεις απαξίωσης της αξίας της εργασίας. Είναι ενέσεις απαξίωσης της ίδιας της ζωής μας. Ο Λοβέρδος είχε πει για τους συνταξιούχους «Δεν πεθαίνουν κιόλας» ήρθε η ώρα που αυτοκτονούν οι συνταξιούχοι γιατί δεν μπορούν να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή. Τα παραδείγματα απαξίωσης του Ανθρώπου είναι δεκάδες.
Θα πληθαίνουν οι φωνές τους όσο δεν ακούγεται η δικιά μας φωνή. Η δικιά μας φωνή δεν μπορεί να ακουστεί στις τηλεοράσεις γιατί η τηλεόραση δεν έχει αυτιά. Έχει μόνο φωνή, την φωνή των επιχειρηματικών και κρατικών εργοδοτών της.

Τι δήλωσε η Ελληνίδα ποιήτρια σε συνέντευξη που παραχώρησε στην International Herald Tribune
Η Κική Δημουλά φιλοξενείται στο εξώφυλλο της  International Herald Tribune, την παγκόσμια, έντυπη έκδοση των New York Times.
Αφορμή για το αφιέρωμα στην Ελληνίδα ποιήτρια είναι η έκδοση ποιημάτων της στα αγγλικά από το πανεπιστήμιο Yale.

“Σκοτάδι και χάος”
Όταν ο δημοσιογράφος της ζήτησε, μεταξύ άλλων, να περιγράψει την κατάσταση στην Ελλάδα, η 81χρονη ποιήτρια είπε χαρακτηριστικά: “Σκοτάδι και χάος”.
“Η κ. Δημουλά μπορεί να έχει μια τάση προς τη δραματοποίηση αλλά οι λέξεις της είναι πάντα διαλεγμένες σωστά και με προσοχή”, αναφέρει ο Rachel Donadio, συντάκτης του κειμένου.
“Η ποίησή της είναι λιτή, με βαθιά νοήματα, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς, μετατρέπει το καθημερινό σε κάτι μεταφυσικό, έχει ως πηγή έμπνευσης ζητήματα όπως αυτά του χρόνου και της μοίρας τα οποία τα κάνει τελείως δικά της, και έχει κερδίσει πιστούς αναγνώστες στην Ελλάδα” αναφέρει στη συνέχεια η Herald Tribune και επικαλείται τα λόγια του Νίκου Δήμου.
“Πρόκειται για την καλύτερη Ελληνίδα ποιήτρια μετά την Σαπφώ”. “Είναι επίσης η πρώτη εν ζωή ποιήτρια που περιλαμβάνεται στην σειρά Ποίησης του γαλλικού εκδοτικού οίκου Gallimard”, συμπληρώνει ο συντάκτης.
“Το προηγούμενο φθινόπωρο, κυκλοφόρησε από το Πανεπιστήμιο του Yale μια νέα συλλογή επιλεγμένων ποιημάτων της με τον τίτλο ”The Brazen Plagiarist”, σε μετάφραση των Cecile Margellos και Rika Lesser. Είναι η πρώτη κυκλοφορία ποιημάτων της Δημουλά στα αγγλικά μετά από δύο δεκαετίες”.
Η επόμενη ερώτηση του δημοσιογράφου, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η κ. Δημουλά δε μιλά αγγλικά.
“Ήμουν τεμπέλα”, λέει ευθαρσώς και παραδέχεται ότι ανησυχεί για την ακριβή μετάφραση των ποιημάτων της στην αγγλική. Η ανησυχία της αυτή αποτυπώνεται και στον πρόλογο της νέας συλλογής της, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι δεν είναι σίγουρη “για το αν η γέφυρα από τη μία γλώσσα στην άλλη είναι αρκετά γερή”. “Αλλά η γέφυρα και η ίδια η ποιήτρια είναι πολύ γερές και οι δύο”, συμπληρώνει η εφημερίδα.
“Πατρίδα μου είναι η γλώσσα”, δηλώνει η ίδια παρακάτω και δεν παραλείπει να σχολιάσει την έτερη εργασία της στα νιάτα της. Όντας τραπεζικός επί σειρά ετών, κάνει αναδρομή στο παρελθόν της και ανακαλώντας στη μνήμη της την τραπεζική καθημερινότητα της, λέει αφοπλιστικά. “Ήταν μια φυλακή, ειδικά την περίοδο της δικτατορίας”.

Όσο για το σήμερα; Η ποιήτρια πιστεύει πως τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα.
“Πιστεύω πως τα πράγματα μπορούν να γίνουν χειρότερα κι απ’ ότι ήταν την περίοδο της Χούντας. Επί Χούντας υπήρχε αυστηρή επιτήρηση και διώκονταν οι αριστεροί. Σήμερα διώκονται όλοι”.

Η ίδια αναφέρει μάλιστα, πως έχει υποστεί μειώσεις στη σύνταξη της, όπως το σύνολο των Ελλήνων συνταξιούχων. “100 άνθρωποι έκαναν κατάχρηση εξουσίας και τώρα πληρώνουμε όλοι”, δηλώνει σχετικά.

Ποιον πολιτικό παρακολουθεί περισσότερο; “Βλέπω ειδήσεις και ενημερώνομαι, ακούω όλους τους πολιτικούς λόγους, ιδίως όμως του κ. Βενιζέλου. Είναι πολύ προσεκτική και καλά δομημένη η κάθε του ομιλία. Εξετάζω την ποιότητα, όχι την αξιοπιστία των λόγων του”, λέει και ο δημοσιογράφος ρωτάει. “Πιστεύετε πως λέει αλήθειες”; Η απάντηση της κ. Δημουλά είναι μονολεκτική. “Όχι”.

Εν συνεχεία, ο συντάκτης κάνει ιδιαίτερη μνεία και στις εκδόσεις Ίκαρος, τον εκδοτικό οίκο που επιμελείται και κυκλοφορεί επί σειρά ετών το έργο της κ. Δημουλά και των μεγαλύτερων Ελλήνων ποιητών, αναφέροντας ότι, όπως πολλά βιβλιοπωλεία και εκδοτικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα, και ο Ίκαρος δίνει τον δικό του αγώνα για επιβίωση εν μέσω κρίσης.

Τέλος, η ποιήτρια μιλάει και για το ίδιο της το έργο.
“Μισώ να ξαναδιαβάζω τα ποιήματα μου”, λέει. “Είμαι μητριά των ποιημάτων μου, τα αντιμετωπίζω αποστασιοποιημένα. Γενικά είμαι πεσιμίστρια. Ο πεσιμισμός είναι η βαθύτερη αγάπη για τη ζωή. Οι αναγνώστες μου λένε πως το έργο μου είναι μια παρηγοριά για αυτούς.
Αναρωτιέμαι όμως. Πως μπορώ να τους παρηγορήσω από τη στιγμή που η ίδια είμαι απαρηγόρητη;”, δηλώνει, κλείνοντας με το όνειρο της. “Θέλω να μετατρέψω την πραγματικότητα σε κάτι το λιγότερο πραγματικό”.

Γράφει ο Begar 

Κατά την τελευταία διετία έχω βαρεθεί να ακούω και να διαβάζω απόψεις οι οποίες συνοψίζονται λίγο πολύ στα παρακάτω:
- Οι κυβερνώντες είναι επίορκοι. Καταστρατηγούν το Σύνταγμα.
- Τι κάνει ο στρατός, τι περιμένουν οι αξιωματικοί;
- Γιατί οι αστυνομία δεν συντάσσεται με τους διαδηλωτές;
- Οι ένστολοι είναι πραιτωριανοί του συστήματος...
και άλλα αστεία πράγματα.

Για να το κλείσουμε το θέμα, επειδή έχει λάβει διαστάσεις γελοιότητας, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τα παρακάτω:
1. Ο ένστολος είναι κοινός θνητός, με τα ίδια ακριβώς προβλήματα, που έχει ο κάθε άλλος πολίτης: Πρέπει να φάει, να πληρώσει ενοίκιο, φόρους, στεγαστικό δάνειο, να αντιμετωπίσει τις μειώσεις στο μισθό του κ.λ.π
2. Ο  ένστολος έχει μόνο δύο επιλογές:
α. Να υπακούει στις εντολές της ιεραρχίας και κατ' επέκταση στις νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις, όπως το Σύνταγμα και οι νόμοι ορίζουν.
β. Να στασιάσει και προβεί σε πραξικόπημα.

Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει.
Το πρώτο γίνεται αυτή τη στιγμή, δηλαδή υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους.
Το δεύτερο, που περιμένουν ορισμένοι, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, δεν πρόκειται να συμβεί.

Όσοι περιμένουν να εμφανιστούν κορόϊδα, τα οποία θα φορτωθούν στην πλάτη τους και θα ξεπλύνουν τις αμαρτίες των πολιτικών, που διαπράχθησαν εδώ και 40 χρόνια, πλανώνται πλάνην οικτρά. Δεν υπάρχει ένστολος, που να προτίθεται να του φορτώσουν στην πλάτη τη χρεωκοπία της χώρας και να βγάλει λάδι τους πολιτικούς και στο τέλος ο Έλληνας πολίτης να τον κατηγορήσει από πάνω ότι έβαλε τη χώρα στο γύψο.

Κλείνοντας, παραθέτω μια εύστοχη φράση που άκουσα από κάποιον:
Ο Έλληνας, θυμάται και ζητά τη βοήθειά του Θεού και του στρατιωτικού στις δύσκολες στιγμές, όταν όλο τον υπόλοιπο καιρό τους βρίζει.



Η αρχή της νέας χρονιάς φέρνει ευχές και ελπίδες για το ¨αύριο¨, οι οποίες περνούν μέσα από τις εμπειρίες και τις προσδοκίες μας. Μας δίνει την δυνατότητα της εσωτερικής ανασκόπησης και της χάραξης πορείας, με δεδομένες τις αρχές και τις αξίες μας – κάτι απαράβατο.

Το πολιτικό σύστημα που επιβάλλει τους κανόνες λειτουργίας, ευελπιστούμε να μας επιδεικνύει σεβασμό και να τηρεί εκ μέρους του τις συνταγματικές και νομικές υποχρεώσεις του, όπως έχει την ίδια απαίτηση και από εμάς.

Η πραγματικότητα; Τελείως διαφορετική.

Είμαστε στην πέμπτη χρονιά ύφεσης, οι φόροι πάσης φύσεως αυξάνονται, οι περικοπές στις αποδοχές συνεχίζονται και η εθνική κυριαρχία είναι ¨κάτι συζητήσιμο¨. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών ανταποκρίνεται στα όποια μέτρα, ακούσια και εκούσια, με αποτέλεσμα πλέον ο κίνδυνος για την ίδια την διαβίωση να είναι υπαρκτός.

Το κράτος μας αντιμετωπίζει σαν «αριθμούς», στους οποίους αντιστοιχεί ένα ποσό φόρου. Σαν «είλωτες» που θα εργαζόμαστε μόνο για την καταβολή εισφορών. Σαν «τίποτα» που δεν έχουμε κανένα δικαίωμα. Σαν «ανέντιμους» που κλέβουμε συστηματικά. Σαν «απάτριδες» που μας υποθηκεύει το εθνικό μέλλον. Ήρθε η ώρα να κάνουμε και πάλι αισθητή την παρουσία μας και να τονίσουμε «είμαι έντιμος»! Όλα αυτά τα χρόνια εργαζόμαστε, πληρώνουμε τους φόρους μας, δημιουργούμε στην ζωή μας και δεν έχουμε κλέψει κάποιον. Είμαστε Έλληνες, με ό,τι αυτό σημαίνει και σημαίνει πάρα πολλά για τους περισσότερους. Δεν υπάρχει περίπτωση, να απολογηθούμε για την εντιμότητά μας και μάλιστα σε αυτούς οι οποίοι δεν είναι έντιμοι και μέσω της όποιας πολιτικής δύναμης εκ της θέσεώς τους ασκούν όχι πολιτική προνοίας αλλά π..νείας.

Έχω αναφερθεί και πάλι, στο ότι η στάση μας δεν μπορεί να είναι παθητική. Δεν μπορεί να συμβιβαζόμαστε μέσα στον ¨κύκλο¨ που μας έχουν τοποθετήσει. Δεν μπορεί να αντιμετωπίσουμε αυτή την λαίλαπα με τα συνήθη μέτρα αντίστασης. Δεν μπορεί να μας στερούν το προσωπικό και εθνικό μας μέλλον. Δεν μπορεί να συνεχίζεται η ίδια άρρωστη κατάσταση.

Αν πάρουμε απόφαση, ότι δεν έχουμε τίποτα –γιατί εκεί θα μας φτάσουν όλους πολύ σύντομα– τότε θα καταλάβουν, ότι η εντιμότητα μας και το περί δικαίου αίσθημά μας υπερτερεί της όποιας σκοπιμότητάς τους και το καβούκι τους δεν είναι από ατσάλι αλλά από τσόφλι και σπάει εύκολα.

Γράφει ο Κώστας Χαρδαβέλλας


Μου προκαλεί αηδία και οργή το γεγονός ότι μία ολόκληρη παράταξη (το ΠΑΣΟΚ) και τα κορυφαία στελέχη του, με μία απέραντη υποκρισία και με σαφή έλλειψη γενναιοφροσύνης, προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από ένα πολιτικό πτώμα (Γ. Παπακωνσταντίνου) στο μείζον σκάνδαλο με τη λίστα Λαγκάρντ...

Συμφωνώ απόλυτα να πεταχτεί στην πυρά, αφού προηγουμένως τον περάσουν από το κρεβάτι του Προκρούστη, ο Γ. Παπακωνσταντίνου (εφόσον αποδειχτούν όλα αυτά που τον κατηγορούν σήμερα).

Ο άνθρωπος αυτός εγκλημάτησε σε βάρος της πατρίδας του, των συμπολιτών του, μας εξευτέλισε και διεθνώς πέραν της ζημίας που προκάλεσε στην εθνική οικονομία με τη λαθροχειρία στη λίστα Λαγκάρντ (εφόσον ξαναλέω αποδειχτούν όλα αυτά).

Όλοι οι άλλοι όμως της τότε κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου που σήμερα δηλώνουν έκπληκτοι για την ύπαρξη της λίστας, όλοι αυτοί μέσα από το ΠΑΣΟΚ που σαν νεόκοποι Κιγκινάτοι κουνούν το δάχτυλο και καταγγέλλουν ότι δήθεν λαϊκίζουν όσους βάζουν τώρα στο κάδρο της ενοχής και τον τότε πρωθυπουργό και τον κ. Βενιζέλο, δεν ήξεραν τίποτα και είναι αθώοι του αίματος του ελληνικού λαού που πλήρωσε και πληρώνει το μέγα σκάνδαλο με τη λίστα;
Δηλαδή, ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ήρθε η λίστα στην Ελλάδα, αφού την περιφέρανε σε πρεσβείες, ΕΥΠ, ΣΔΟΕ και υπουργείο Οικονομικών, δεν είναι γελοίο να μας λέει τώρα, σαν ένα φοβισμένο κουνάβι: «να γίνει πλήρης έρευνα και όλα στο φως». Γιατί τώρα όλα στο φως και τότε όλα στο σκοτάδι; Αυτό είναι ένα κρίσιμο ερώτημα για τον κ. Παπανδρέου.

Και ο κ. Βενιζέλος, που πήρε τη λίστα και την πήγε στο σπίτι του, δηλαδή την έκρυψε οίκοθεν, επίσης είναι άμοιρος ευθυνών για το «πνίξιμο» αυτού του σημαντικού στοιχείου που θα μπορούσε η εκμετάλλευσή του να προσφέρει στη χώρα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από αυτά που έχουν κλέψει οι φοροφυγάδες, και άρα να μην πληρώνει με το αίμα του και συχνά με τη ζωή του τις τρύπες του προϋπολογισμού ο Έλληνας των 500 ευρώ το μήνα;

Δεν υπάρχει ούτε καν ένδειξη ότι ο κ. Βενιζέλος έβγαλε, έσβησε, παρανόμησε αλλάζοντας έστω και ένα γράμμα από τη λίστα Λαγκάρντ. Δεν έχει ποινική ευθύνη, αλλά έχει τεράστια πολιτική ευθύνη. Γιατί έκρυψε τη λίστα και δεν την παρέδωσε αμέσως στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ή τους Οικονομικούς Εισαγγελείς;

Αυτό είναι το κρίσιμο ερώτημα για τον κ. Βενιζέλο. Όλα τα άλλα, περί σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων σκοτεινών πολιτικών δυνάμεων να ενοχοποιήσουν τον ίδιο για τη λίστα Λαγκάρντ, ώστε να πετύχουν πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι ανοησίες και πολιτική ακροβατισμοί που αγγίζουν τα όρια της γελοιότητας.
Ή δεν ήξερε τίποτα ο γίγαντας Θόδωρος (ένας είναι ο Θόδωρος) που ήταν αντιπρόεδρος της τότε κυβέρνησης και τώρα δηλώνει πως δεν γνώριζε τίποτα περί λίστας και μάλιστα κατακεραυνώνει τους πρώην συντρόφους και συνδαιτυμόνες του στη νομή της εξουσίας, ότι δεν έκαναν αυτό που πρέπει στο θέμα της λίστας.

Και όλοι οι άλλοι οι «κηπουροί» και λοιποί συγγενείς της τότε κυβέρνησης Παπανδρέου, επίσης δεν είχαν πάρει χαμπάρι ότι κυκλοφορεί από υπουργείο σε σπίτια, σε ΣΔΟΕ και σε ΕΥΠ αυτή η καυτή λίστα Λαγκάρντ;

Οι πρωτοκλασάτοι εκείνης της εποχής, οι εκ δεξιών του Γιωργάκη, όπως ο αδέκαστος κ. Ραγκούσης που κουνάει τώρα το δάχτυλο στον Βενιζέλο από την Πάρο, ο κ. Χρυσοχοΐδης, ο τότε πρόεδρος της Βουλής κ. Πετσάλνικος, η παιδική χαρά του τότε πρωινού καφέ στο Μέγαρο Μαξίμου (Γερουλάνος, Πεταλωτής, Δρούτσας και λοιποί συγγενείς) και αυτοί δεν γνώριζαν τίποτα;

Αν δεχθούμε αυτά που λένε τώρα όλοι οι προηγούμενοι, «δεν ήξερα, δεν είδα, δεν άκουσα τίποτα», τότε ή έχουμε να κάνουμε με πολύ μαλάκες πολιτικούς ή με ανίκανους και επικίνδυνους ανθρώπους ή με πανηλίθιους που δεν καταλάβαιναν τι συμβαίνει γύρω τους.

Επειδή όμως τους γνωρίζω όλους και κανένας από τους προηγούμενους χαρακτηρισμούς δεν τους ταιριάζει, για μένα η απάντηση είναι μία: όλοι έκαναν και τότε και τώρα ότι δεν ξέρουν, δεν είδαν, δεν έμαθαν τίποτα, με στόχο να προστατεύσουν τις «κολώνες» του πολιτικού συστήματος γενικότερα και του ΠΑΣΟΚ ειδικότερα, που υπάρχουν μέσα στη λίστα Λαγκάρντ (εκδότες, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, τραπεζικοί) που είναι ανοιχτοί φορολογικά και δεν πρέπει να ελεγχθούν.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για την τεράστια πολιτική ευθύνη των «παλικαριών» του ΠΑΣΟΚ που κρύβονται τώρα πίσω από το πολιτικό πτώμα του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.



Η είδηση:  Έκτακτη παροχή 100 εκατ. ευρώ στους δικαστές
«Τροπολογία με την οποία αποδεσμεύεται η έκτακτη παροχή ύψους 100 εκατ. ευρώ προς τους εν ενεργεία δικαστές, κατέθεσε η κυβέρνηση σε νομοσχέδιο που ψηφίζεται την ερχόμενη εβδομάδα στη Βουλή.
Στην ουσία πρόκειται για μια από τις βασικές δεσμεύσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, Αντώνη Ρουπακιώτη, προς τους δικαστές προκειμένου οι δεύτεροι να σταματήσουν τις κινητοποιήσεις.
Έστειλα την είδηση σε φίλη νομικό, με το πειραχτικό σχόλιο «οι εξουσίες τελικά τα βρίσκουν…»
Μου απάντησε, μάλλον ενοχλημένη:
«Αυτά τα χρωστάει το Δημόσιο από το 2010 (δυνάμει νόμου του 2008 που έδωσε ως έκτακτη παροχή τα αναδρομικά που είχαν κερδίσει στο Μισθοδικείο). Είναι τα παλιά αναδρομικά, για τα οποία αναβάλει τις δόσεις επειδή δεν έχει λεφτά. Για τις περικοπές Στουρνάρα οι δικαστές θα κάνουν νέες αγωγές στο Μισθοδικείο».
Δεν απάντησα στην αγαπημένη φίλη με το ερώτημα εάν είναι νόμιμο ή ηθικό να πληρώνονται δημόσιοι λειτουργοί για περιόδους κατά τις οποίες δεν παρέχουν έργο. Είχε ήδη απαντήσει σε αυτό ανώνυμα έγκυρος νομικός.
Ούτε της υπενθύμισα ότι το Μισθοδικείο συγκροτείται από δικαστές, που δικάζουν οι ίδιοι τον εαυτό τους, προνόμιο ασύλληπτο για τους κοινούς θνητούς.
Της αφιέρωσα μια ιστορία ενός Έλληνα κυρίου Κόϊνερ – κατά κόσμον Κώστα.
Ο Κ. είχε την τύχη να είναι κύριος ενός ακινήτου. Το 2006-7 τμήμα του ακινήτου κηρύχτηκε απαλλοτριωτέο για εκτέλεση δημόσιου έργου.
Ο πρωτόδικος καθορισμός τιμής μονάδος, με βάση την οποία θα αποζημιωνόταν για την απαλλοτριούμενη ιδιοκτησία του, έγινε με απόφαση του 2009.
Ο Κ. για να εισπράξει την αποζημίωση όφειλε να αναγνωριστεί δικαστικά δικαιούχος. Υπέβαλε αναγνωριστική αγωγή το 2009. Η δικάσιμος προσδιορίστηκε για το 2011.
Όταν επήλθε η δικάσιμος ζητήθηκε αναβολή από το Δημόσιο και προσδιορίστηκε νέα για την Άνοιξη του 2012, η οποία με τη σειρά της λόγω αποχής των δικηγόρων αναβλήθηκε για το καλοκαίρι του 2013.
Εν τω μεταξύ, το Δημόσιο, κατά πάγια τακτική, είχε ασκήσει έφεση στην πρωτόδικη απόφαση. Το Εφετείο, για καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος, είχε προσδιοριστεί για τις αρχές του 2012, περίοδο όπου οι δικαστές δεν συμμετείχαν πλήρως στα καθήκοντα τους.
Οι εφέτες εισήλθαν στην αίθουσα, δήλωσαν ότι δεν δικάζουν, εκφώνησαν τις υποθέσεις ομαδικά, έδωσαν αναβολές και αποχώρησαν. Η υπόθεση του Κ. πήγε τον Φεβρουάριο του 2014.
Εάν λοιπόν το ερχόμενο καλοκαίρι τελικά εκδικαστεί η αναγνωριστική αγωγή, ο Κ. θα αναμένει απόφαση γύρω στις αρχές του 2014.
Εάν τότε γίνει και το Εφετείο, θα αναμένει την απόφασή του τουλάχιστον ένα χρόνο μετά.
Τότε, Άνοιξη του 2015, Θεού θέλοντος, θα μπορεί να εισπράξει οριστικά τα όποια χρήματα για την απαλλοτριωμένη ιδιοκτησία του, ήδη 9 χρόνια δεσμευμένη.
Οι δικαστές απαίτησαν και έλαβαν αναδρομικά αποδοχές που «τούς χρωστάνε».
Στον Κ. χρωστάνε μια δικαστική απόφαση.
Θα του δικαστεί υπερημερία για την είσπραξη της αποζημίωσης, από το 2012, τουλάχιστον, οπότε έπρεπε να εισπράξει μέχρι το 2015 οπότε και θα εισπράξει;
Επαναλαμβάνω, Θεού θέλοντος.
Μην συγχέουμε την λειτουργία και το παραγόμενο έργο με την ανθρώπινη ποιότητα και την επιστημονική αρτιότητα των δικαστικών λειτουργών που είναι αμφότερες σε υψηλά επίπεδα.
Σημείωσα στην φίλη ότι πολλές φορές όσοι ζουν εντός μιας κάστας κινδυνεύουν από το να αναγιγνώσκουν τον κόσμο και την πραγματικότητα με φίλτρο τους εσωτερικούς κώδικες της κάστας.
Οι δικαστές δεν είναι αργόσχολοι επιδοτούμενοι που καλλιεργούν την «Τέχνη για την Τέχνη».
Μ’ άλλα λόγια, δεν εκδίδουν αποφάσεις επειδή έτσι πρέπει τυπικά αλλά για να καθορίσουν κρίσιμα ζητήματα αναφορικά με ζωές ανθρώπων.
Και συνηθέστατα το απείρως κρισιμότερο:
Για να δώσουν τροπή προς μια ή άλλη κατεύθυνση σε ζωές ανθρώπων.
Και σε αυτό ύψιστο ρόλο διαδραματίζει η χρονική συγκυρία.
Ο Κ. για παράδειγμα, μπορεί, ο μη γένοιτο, αύριο να ασθενήσει βαριά και να χρειάζεται επειγόντως τα χρήματα που δικαιούται.
Βαρύ σαφώς και αφοριστικό, αλλά η επώδυνη πραγματικότητα είναι ότι για τον μέσο άνθρωπο η Δικαιοσύνη σήμερα δεν λειτουργεί.
Συνεπώς καταβολές για κάτι ανύπαρκτο δεν νομιμοποιούνται.
Ως γνωστόν, όταν πληρώνεται κάτι ανύπαρκτο είναι ή ελεημοσύνη ή αντιπαροχή.
Ίσως βέβαια ο κ. Στουρνάρας να είναι ελεήμων.
Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται

Προφήτης
Η χώρα χρειάζεται τους ικανούς και τολμηρούς, που θα την σώσουν

Ανοιχτή επιστολή
Προς Ναυάρχους, Αντιναυάρχους (ε.α) και όλο το Στρατιωτικό προσωπικό της χώρας

Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Αγαπητοί, (τώρα, μετά την αποστρατεία σας) συμπολίτες μου,

Διαβάζω με μεγάλο ενδιαφέρον τις ανοιχτές επιστολές σας προς το καθεστώς πολιτικό σύστημα, το οποίο τώρα κατακεραυνώνετε (και πολύ καλά κάνετε), αποδίδοντάς του την ενοχή που έχει στο τεράστιο και ασυγχώρητο έγκλημα που (με την φτωχοποίησή της) έχει διαπράξει εναντίον της κοινωνίας μας, μέσα στην οποία ζείτε κι εσείς.

Γνωρίζοντας προσωπικά το υψηλό δημοκρατικό φρόνημα κάποιων από εσάς, θέλω να πιστεύω ότι τα δάκρυά σας για τη χανόμενη καθημερινώς όλο και περισσότερο, Δημοκρατία, (με φυσικό επακόλουθο και την απώλεια μέρους του “αξιόμαχου” των Ενόπλων Δυνάμεων), δεν είναι κροκοδείλια, για να κρύψουν το μόνο παράπονο που ίσως (στην πραγματικότητα) έχετε, από τη μείωση του μισθού σας.

Παίρνω σαν αδιαμφισβήτητο δεδομένο πως πριν απ' όλα, αγαπάτε την Πατρίδα, Ελεύθερη και ευνομούμενη, μέσα στη Δημοκρατία που αυτή γέννησε.

Πιστεύω πως δεν στερείσθε της κοινής λογικής που έχει αντιληφθεί ότι μία πολιτική και οικονομική οικογενειοκρατία (γνωστή σε κάθε Έλληνα με τα ονοματεπώνυμά της) σφετερίζεται τη νομιμοποίηση που παρέχουν οι δημοκρατικές διαδικασίες προκειμένου να κυβερνά τη χώρα προς ίδιον (και των πατρόνων της) συμφέρον, μην ορρωδούσα ακόμη και στην παράδοση του πλέον “ζωτικού εθνικού χώρου” της, αυτού της Εθνικής της Οικονομίας, σε αλλότριες δυνάμεις, αντίπαλες και εχθρικές (όπως είναι παντού και πάντα τα συμφέροντα δανειστή και ανήμπορου να εξοφλήσει έγκαιρα, δανειζόμενου).

Φαντάζομαι πως συντάσσεστε με την κοινή λογική που λέει πως κανένα κόμμα (ούτε, βέβαια, και αυτό που ιδρύθηκε συγκεντρώνοντας τους απόστρατους συναδέλφους σας) δεν είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από τα αδιέξοδα στα οποία την έχει οδηγήσει η καταστροφική “κομματοκρατία”, οριζόμενη σαν “η πολιτική νοοτροπία και πρακτική που προτάσσει πάντοτε το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος”.

Φαντάζομαι, λοιπόν, πως έχετε αντιληφθεί ότι, ήδη, η Ελληνική κοινωνία έχει εμπλακεί σε έναν ακήρυχτο και αφανή πόλεμο, με νεκρούς, ψυχικά τραυματίες, διαλυμένες οικογένειες, άστεγους, κατεστραμμένες περιουσίες και άλλα πολλά, που πάλι είναι λίγα, μπροστά στην σχεδιασμένη επιστημονικά και ήδη εκτελούμενη ολοσχερή απογύμνωση της χώρας από τον (τεράστιο) πλούτο της, που είναι πλούτος της κάθε Ελληνικής οικογένειας και είναι το κύριο στοιχείο που μπορεί να στηρίξει την ανόρθωση της ερειπωμένης Οικονομίας μας στο εγγύς μέλλον.

Μέσα, λοιπόν, στη δύνη αυτού του ακήρυκτου και καταστροφικού πολέμου, ήρθε η ώρα να φανεί το κατά πόσο τα “δάκρυά” σας είναι αληθινά για την καθημερινά τραυματιζόμενη Δημοκρατία και την καθημερινά αυξανόμενη κατοχή της Ελληνικής κοινωνίας από αυτές τις “μαύρες” και ύπουλα δρώσες δυνάμεις.

Ήρθε η ώρα να δούμε, εμείς οι πολίτες, το κατά πόσο είσαστε προασπιστές αυτών στα οποία ορκίζεστε αναλαμβάνοντας καθήκοντα, ή είσαστε απλώς ένστολοι δημόσιοι υπάλληλοι (όπως σας αποκάλεσε ο κ. Θ.Πάγκαλος, τότε, με την “κρίση”στα Ίμια) ικανοί μόνο για τελετουργικούς τεμενάδες στην πολιτική ηγεσία, όποια κι αν είναι αυτή, έστω και αν ενεργεί εις βάρος του “κυρίαρχου λαού”, έστω κι αν σφετερίζεται τη δημοκρατική νομιμότητα για να επιβάλλει τα συμφέροντα μίας (φανερής, πλέον) Ολιγαρχίας, αντιθέτων προς τα εθνικά συμφέροντα.

Ήρθε η ώρα να αποδείξετε στην κοινωνία ότι ο εξοπλισμός σας και η μισθοδοσία σας από το υστέρημα του λαού, όλα αυτά τα χρόνια, δεν πήγε χαμένη, αλλά άξιζε, διότι τον προστατεύει από την ύπουλη εχθρική επίθεση που δέχεται.

Δεν σας ζητείται, βέβαια, να κάνετε κάποιο πραξικόπημα.

Σας ζητούμε να σταθείτε μαζί και δίπλα στον λαό που, την Πρωτομαγιά του 2013, στον Μαραθώνα, κάνοντας χρήση του άρθρου 120 του Συντάγματος και υπακούοντας στην υποχρέωση κάθε Έλληνα πολίτη που πηγάζει από την παρ. 4 αυτού, θα απαιτήσει μόνο ένα πράγμα: την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Με άλλα λόγια, σας ζητούμε να σταθείτε στο πλευρό της νομιμότητας, απέναντι στους σφετεριστές της Δημοκρατίας που, αφού έχουν καταστρέψει βαθύτατα την κοινωνία, την καταδικάζουν (με τις κοινωνιοκτόνες συμφωνίες των “Μνημονίων”) σε μία πολυετή αιχμαλωσία στα σχέδια των πατρόνων/δανειστών τους, από την οποία φαίνεται ότι δεν θα μπορέσει να σηκώσει κεφάλι, ποτέ.

Σας ζητούμε να σταθείτε στο πλευρό της πραγματικής (και όχι ψευδεπίγραφης) Δημοκρατικής νομιμότητας και για έναν ακόμη, πολύ σημαντικό λόγο: Το ετοιμόρροπο καθεστώς πολιτικό σύστημα, προκειμένου να σώσει το τομάρι του, είναι ικανό να οδηγήσει ακόμη και σε μία εμφύλια σύγκρουση, προκειμένου να θολώσει τα ίχνη της ενοχής του από το έγκλημα της πλήρους οικονομικής καταστροφής με ένα άλλο έγκλημα, εντονώτερο και οδυνηρότερο, ώστε να παρουσιασθεί ως σωτήρας, για να “αποκαταστήσει την ομαλότητα”....
Ήδη τροφοδοτείται επικίνδυνα η αντιπαλότητα των άκρων του πολιτικού φάσματος, όπως βλέπουμε όλοι μας. Τό έργο το έχουμε ξαναδεί και κάθε remake του είναι εφιαλτικό.
Ο μόνος τρόπος να σταματήσει αυτό το εγκληματικό ενδεχόμενο, είναι η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΑΣ ΚΡΑΤΑΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, στην οποία ο λαός , χωρίς τους ενδιάμεσους χονδρεμπόρους της βούλησής του, θα είναι πράγματι κυρίαρχος.

Αυτό και μόνον αυτό επιδιώκει η “επιχείρηση Μαραθών 2013” (www.2013marathon.org) που δεν είναι κάποια πολιτική Κίνηση ή Κίνημα, κόμμα ή απόκομμα, σκέψη ή απερισκεψία, αλλά αποτελεί το ραντεβού των Ελλήνων ΑΑΑ (Ανεξάρτητοι, Ακομμάτιστοι, Αποφασισμένοι) με την Ιστορία, τη Δημοκρατία και την Ελευθερία.

Tην πρόθεσή σας να συστρατευτείτε με την υπερασπιζόμενη τη Δημοκρατία κοινωνία, θα πρέπει να την κάνετε γνωστή, ΤΩΡΑ. Μέσα στις επόμενες λίγες μέρες.

Αυτή η απλή πράξη σας (που θα δημοσιοποιηθεί, ούτως ή άλλως) θα σας κατατάξει στη μία ή στην άλλη κατηγορία:
• Σ' αυτούς που είναι βολεμένοι στο καθεστώς σύστημα της κομματοτρεφόμενης και κομματοτρέφουσας Ολιγαρχίας που παρουσιάζεται ως Δημοκρατία, καλυμμένη από τα χρυσοπληρωμένα (από τον ανυποψίαστο λαό) πυκνά πέπλα της προπαγάνδας της, ή

• Σ' αυτούς που είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν για την ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ υπακούοντας στο Σύνταγμα, για την τήρηση του οποίου έχουν ορκισθεί.

Και, ας μην ξεχνά ο καθ' ένας μας ότι, "ο σιωπών δοκεί συναινείν".

Περιμένουμε με την ελπίδα να δούμε να έρχονται στον ιστορικό Μαραθώνα, “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι”, οι σύγχρονοι συμπολεμιστές του Αισχύλου, του Κυναίγυρου, του Μιλτιάδη.

Εμείς, θα είμαστε εκεί... www.2013marathon.org και θα περιμένουμε να δούμε αν η Ελλάδα συνεχίζεται ή έχει πνιγεί στη μιζέρια τού (επιστημονικά εκτελούμενου) εξανδραποδισμού της.