Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Αυγ 2016

Η Τουρκία δείχνει ότι αποφασίζει προς τα πού θα στείλει τον στρατό της αναζητώντας μια νίκη κυριαρχίας, που τελικά θα εμπεδώσει το νέο καθεστώς Ερντογάν, μετά την εκκαθάριση του «κράτους του Γκιουλέν», που συνεχίζεται με ρυθμούς «γενοκτονίας». Οι ένοπλες δυνάμεις της διέρχονται τα σύνορα με Συρία και θα προσπαθήσουν με μεγαλύτερη «θερμή» εμπλοκή τους στα μέτωπα της Ανατολής να διασφαλίσουν τα τουρκικά συμφέροντα, πλήττοντας το Χαλιφάτο του Λεβάντε, αφενός, και τις κουρδικές δυνάμεις, αφετέρου.

Η Αγκυρα ταυτόχρονα επιχειρεί μια νέα δυναμική συμμαχία στον άξονα Ρωσία - Ιράν, που την οδηγεί σε αναθεωρητισμό και της σχέσης της με τον Ασαντ και τη Δαμασκό, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τη στρατηγική θέση της στη Δύση ως μέλος του ΝΑΤΟ. Ο βασικός άξονας πολιτικής για την Τουρκία παραμένει να μην υπάρξουν δεδομένα συγκρότησης κράτους των Κούρδων από τρία μέρη, το συριακό, το ιρανικό και το ιρακινό -που τυγχάνει όμως συμμαχός της-, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν πέρα από μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στη διάλυση της ίδιας της επικράτειας της Τουρκίας.

Με αυτά ως δεδομένα, κύριος στόχος της Τουρκίας του Ερντογάν δεν είναι επί του παρόντος η «παραδομένη» και χρεοκοπημένη Ελλάδα, την οποία μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει με τα συνηθισμένα διπλωματικά και «ψυχροπολεμικά» μέσα διεκδικήσεων σε Αιγαίο και Θράκη, ενώ μπορεί να κλιμακώσει τη διεκδικητική στάση του στο Κυπριακό, που παραμένει διεθνές πρόβλημα, άλυτο, υπό τον έλεγχο της Αγκυρας, μέσα από το καθεστώς εγγυήσεων, κατοχής και εποικισμού.

Άλλωστε, η Ελλάδα ως επικράτεια και imperium των Ελλήνων καταλαμβάνεται και αποδομείται μέσα από τον «εποικισμό των αμάχων», προσφύγων και στην πλειονότητά τους και πάλι οικονομικών μεταναστών, που εξαπλώνονται στο έδαφός της, κονιορτοποιώντας την εθνική, τη θρησκευτική και την κοινωνική συνοχή της, ενώ το καθεστώς χρεοκοπίας διαρκείας, που της έχει επιβληθεί ή, κατ' άλλους, έχει προκύψει, δεν της επιτρέπει να λογίζεται ούτε στις ευρωπαϊκές χώρες με εθνική κυριαρχία και οντότητα τέτοια που μπορούν ή δοκιμάζουν να οργανώσουν εθνική στρατηγική με γεωπολιτικές απολήξεις. Ας μην αγνοείται το γεγονός ότι η Γερμανία είναι ο «μεγάλος σύμμαχος» της Τουρκίας στην Ευρώπη και το Βερολίνο ελέγχει απολύτως μέχρι στιγμής τα δρώμενα στο εσωτερικό της Ελλάδας. Το ίδιο το εντόπιο καθεστώς διαχείρισης της Ελλάδας συνεχίζει να αντιμετωπίζει την Τουρκία με «σύνδρομο ήττας» μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και στη συνέχεια στα Ιμια και την επιβολή του καθεστώτος των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Α. Νταβούτογλου, με ειδικό απεσταλμένο, ενημερώνει το πρωθυπουργικό γραφείο της Ελλάδας για τα δεδομένα της μετά το πραξικόπημα της Τουρκίας, επιδιώκοντας τη συνέχεια του εφησυχασμού της Αθήνας επί των συμφωνηθέντων στο πάλαι ποτέ Ερζερούμ.

Η Ελλάδα, όπως αντιμετωπίζει τα πράγματα, τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μεσόγειο ή την Ασία, χάνει και αυτόν τον «γύρο» διεθνούς εμπλοκής στις εξελίξεις παραμένοντας εντός των Μνημονίων που την καταστρέφουν παραγωγικά και φτωχοποιούν τη μεγάλη μερίδα των πολιτών της. Για την Ευρώπη, που ως Ενωση δοκιμάζεται ως προς τα δημοσιονομικά και τη συνοχή της από την ελλειμματική πραγματικότητα των τραπεζών της και το Προσφυγικό, η Ελλάδα μεταβάλλεται σε μια «νήσο Ελις» για τα ευρωπαϊκά σύνορα. Ενας «ενδιάμεσος τόπος», δηλαδή, όπου πρόσφυγες και μετανάστες, ειδικά από την Ασία αλλά και την Αφρική, θα συγκεντρώνονται, θα καταμετρώνται, θα ελέγχονται, θα εκπαιδεύονται και στη συνέχεια, ανάλογα με τις βιομηχανικές ανάγκες των κύριων ευρωπαϊκών δυνάμεων, θα «απορροφώνται» ή, διαφορετικά, ανάλογα με τις εξελίξεις ανατολικά θα επιστρέφουν στις προς ανοικοδόμηση χώρες τους, καταγεγραμμένοι και χρήσιμοι εργάτες ή στελέχη των «ευρωπαϊκών εταιριών» που θα πάρουν τα συμβόλαια. Η Ελλάδα με τις παρούσες συνθήκες δείχνει «χαμένη υπόθεση» τουλάχιστον έως το 2019...

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Καραμπελιά 
Το πρώτο μέρος αυτής της εκτενούς –νέας– αναφοράς μου στη θεματική «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», που παρατίθεται  σε δύο συνέχειες (βλέπε το Α΄ Μέρος, http://ardin-rixi.gr/archives/199851) εξέτασε κυρίως τους διεθνείς παράγοντες που οδήγησαν ση μνημονιακή κρίση. Εδώ,  στο δεύτερο μέρος, συνεχίζουμε με τους εσωτερικούς και βασικά με τον λεγόμενο αντιμνημονιακό χώρο.
Όμως, απέναντι σε μία κρίση τέτοιων διαστάσεων και με αντιπάλους «παίκτες» όπως η Γερμανία, το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ, ο Σόιμπλε ή η Ντώυτσε Μπανκ, οι αντιδράσεις της ελληνικής κοινωνίας –κατ’ εξοχήν των ελίτ της χώρας, πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών– υπήρξαν όχι απλώς αναντίστοιχες ως προς την πρόκληση που αντιμετώπιζε η χώρα αλλά κυριολεκτικώς παιδαριώδεις. Επί έξι χρόνια –και ήδη διανύουμε τον έβδομο ενιαυτό– η συζήτηση δεν προσανατολίστηκε, κυριολεκτικώς ποτέ, στα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και τις στρατηγικές αντιμετώπισής τους, αλλά εγκλωβίστηκε στα πλαίσια που επέβαλαν, μεθοδευμένα και μεθοδικά, οι μεγάλες δυνάμεις και η παρασιτική δομή της ελληνικής κοινωνίας.
Γ. Η αποτυχία του αντιμνημονιακού στρατοπέδου
Η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας, και της Ελλάδας συνολικότερα, ήταν και παραμένει η παρασιτική της μετεξέλιξη, στα πλαίσια της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία έχει περιορίσει δραματικά τις δυνατότητες των επιλογών της. Αρχικώς, η είσοδος στη ζώνη του ευρώ, με την μεθόδευση μάλιστα με την οποία πραγματοποιήθηκε, ήταν απολύτως αρνητική για την ελληνική οικονομία, επιτείνοντας τα παρασιτικά χαρακτηριστικά της, και έχουμε αναφερθεί αναρίθμητες φορές σε αυτό. Όμως, αφού η ελληνική οικονομία προσαρμόστηκε –κακήν κακώς στην ευρωζώνη–  η εκ των υστέρων διάρρηξη του ομφάλιου λώρου με αυτήν, την Ε.Ε. ή τη δυτική οικονομία συνολικότερα θα προκαλούσε πολύ μεγαλύτερες καταστροφές από αυτές που θα θεράπευε και όχι μόνο από γεωπολιτική άποψη αλλά και οικονομική. Μια οικονομία «junkie», εξαρτημένη από τις διεθνείς κινήσεις των κεφαλαίων, τον υψηλό δανεισμό, και δύο εξαιρετικά διεθνοποιημένους οικονομικούς τομείς, τη ναυτιλία και τον τουρισμό, ήταν αδύνατο να απεξαρτηθεί αιφνίδια από τα βαριά ναρκωτικά στα οποία είχε εθιστεί, με κίνδυνο θανάτου, αν δεν ακολουθούσε μια στρατηγική βαθμιαίας απεξάρτησης. Και κάτι τέτοιο, στην περίπτωσή μας, θα σήμαινε μια σταδιακή αναπροσαρμογή της ελληνικής οικονομίας προς την κατεύθυνση μιας παραγωγικής αναγέννησης και απομείωσης των παρασιτικών της χαρακτηριστικών. Όμως αυτή η συζήτηση ουδέποτε διεξήχθη στην Ελλάδα, με την τιμητική αλλά ισχνή εξαίρεση του Άρδην και μιας μικρής ομάδας ανθρώπων που παθιάζονταν με την «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας. Αντίθετα, η συζήτηση εγκλωβίστηκε στο δίπολο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», με τυπικούς και επιφανειακούς όρους  και τελικά κατέληξε –όπως και ήταν αναμενόμενο– στη συντριπτική κατίσχυση των μνημονιακών.
Οι μνημονιακοί επέλεγαν τη λογική της προσαρμογής της ίδιας και απαράλλακτης παρασιτικής οικονομίας στις νέες διεθνείς συνθήκες, οι δε «συνεπείς» αντιμνημονιακοί επέλεγαν τον αιφνίδιο θάνατο της «καθολικής ρήξης». Οι «μνημονιακοί» δεν επέμεναν, π.χ., στη δομική μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου αλλά σε «επενδύσεις» που ενίσχυαν περαιτέρω την παρασιτική δομή της οικονομίας· στον τουρισμό, σχεδόν αποκλειστικά, και σε ιδιωτικοποιήσεις των μεταφορών, των επικοινωνιών, της ενέργειας, ώστε απλώς να περιοριστεί το «σπάταλο κράτος»[1]. Οι δε αντιμνημονιακοί, από την πλευρά τους, πρότειναν τα ακριβώς αντίθετα από τους «μνημονιακούς», ουσιαστικώς να παραμείνουν όλα ως είχαν και απλώς να αποκατασταθεί η αγοραστική και καταναλωτική δυνατότητα των πολιτών στην προτέρα –προ μνημονίων– κατάσταση.
Και επειδή κάτι τέτοιο ήταν ανέφικτο, αντί να στραφούν στο «αντιμνημονιακό εφικτό», δηλαδή την ταχύτερη δυνατή απαγκίστρωση από τα μνημόνια  και την έναρξη μιας πανελλαδικής προσπάθειας παραγωγικής ανασύνθεσης της χώρας, έπεσαν στην παγίδα των άσπονδων φίλων μας. Με ποιο τρόπο, λοιπόν, θα καθίστατο δυνατή η απαγκίστρωση από τα μνημόνια; Μα, με έναν τρόπο κυριολεκτικά μαγικό: Με την καθολική άρνηση του χρέους, την έξοδο από την ευρωζώνη και την υιοθέτηση της δραχμής. Έτσι, χωρίς να αλλάξει τίποτε, το κοντέρ θα μηδενιζόταν και όλα θα μπορούσαν να ξαναρχίσουν από την αφετηρία τους.
Καθόλου τυχαία δε, το αντιμνημονιακό κίνημα, αντί να στρέφεται σε πραγματικούς και εφικτούς στόχους –όπως το κούρεμα του χρέους, η άρνηση του αγγλικού δικαίου, ο συμψηφισμός με τις γερμανικές αποζημιώσεις και, προπαντός, η ενίσχυση των παραγωγικών δομών της οικονομίας–, προσανατολίστηκε τεχνηέντως σε μια ατελείωτη συζήτηση περί του «επαχθούς χρέους» και κυρίως σε μια ακατάσχετη δραχμολαγνεία. Όσο, μάλιστα, τόσο από την πλευρά των ΗΠΑ-ΔΝΤ όσο και από την πλευρά της Γερμανίας, επιδιωκόταν –ή έστω επισειόταν ως απειλή– η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, η επιστροφή στη «δραχμούλα» εμφανιζόταν, και ενίοτε με πειστικό τρόπο, ως η μοναδική πανάκεια για την ελληνική κρίση.
Οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποίησαν σε μεγάλη κλίμακα τις «διασυνδέσεις» τους με ένα τμήμα του ελληνικού κεφαλαίου που διέθετε χρήματα στο εξωτερικό, ή χρωστούσε μεγάλα ποσά, καθώς και μερικούς μπατιρημένους ή υπερφιλόδοξους μηντιάρχες και δημοσιογράφους, ώστε να συγκροτήσουν το περιβόητολόμπι της δραχμής. Αντίθετα δε, όταν άλλαξαν τα σχέδια Γερμανών και Αμερικανών, κυρίως εξαιτίας της αυξανόμενης γεωπολιτικής αστάθειας στην περιοχή, εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας από τις οθόνες και τα ερτζιανά, όπου πρωτοστατούσαν για δύο περίπου χρόνια, οι σχετικοί  δραχμο-ιππότες της Αποκαλύψεως, ή μάλλον της ελεεινής μορφής, αφήνοντας μόνο τον αγωνιστή Κουρή να συνεχίζει να «ΚΟΝΤΡΑρει» το σύστημα[2]. Ωστόσο, είχαν προλάβει να παγιδεύσουν εκατοντάδες χιλιάδες –κυριολεκτικά– συμπολίτες μας που πίστεψαν πως, υπ’ αυτές τις συνθήκες, η έξοδος από το ευρώ θα ήταν η λύση δια «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Κυρίως δε, είχαν τροφοδοτήσει, υποδόρια ή ανοικτά, τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, που πριν ανέβουν στην εξουσία έπαιζαν ανοικτά με τη σχετική ιδέα –ο μεν Καμμένος προτείνοντας την είσοδο στη «ζώνη του δολαρίου», ο δε Τσίπρας χρησιμοποιώντας τον Βαρουφάκη, τον Λαπαβίτσα, τον Λαφαζάνη και … τον Γκαλμπραίηθ, που υποστήριζαν το «εθνικό νόμισμα». Για να μην ξεχάσουμε και τις σχετικές «επιτροπές χρέους» και  άλλες συναφείς μπαρουφολογίες. Εάν σε όλα αυτά προστεθεί και η επιρροή του ΚΚΕ –σταθερά υπέρ της «προλεταριακής επανάστασης» και, εσχάτως, εκ νέου οπαδό ενός καθαρτήριου εμφυλίου–, καθώς και η απαραίτητη «Χρυσή Αυγή» –που γνωρίζει πως η έξοδος από την ευρωζώνη, στις σημερινές συνθήκες, διευκολύνει ένα οποιοδήποτε φασιστικό πραξικόπημα–, τότε, μπορούμε να αντιληφθούμε το εύρος και την ισχύ ολόκληρου του σχετικού «μετώπου».
 Έτσι, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν ένα κίνημα αντίστασης στα μνημόνια, παράλληλα με τον αναγκαίο αναπροσανατολισμό της χώρας, παρέμειναν δέσμιες της ίδιας παρασιτικής λογικής –η διαφορά βρίσκεται μόνο στη διανομή και όχι στα υλικά της πίτας– και πυροδότησαν εν τέλει, μέσω της στήριξης των απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ, την αναζωπύρωση των μνημονίων και την ολοκληρωτική εκχώρηση της χώρας στα ξένα συμφέροντα.
Όμως, για την εμπέδωση των μνημονίων και την καταστροφική εξέλιξη του αντιμνημονιακού χώρου, τεράστια υπήρξε και η ευθύνη της «πατριωτικής πτέρυγας» της Δεξιάς, που θεωρητικώς είχε τα ηνία στη Νέα Δημοκρατία, με την ομάδα Σαμαρά-Λαζαρίδη. Πράγματι, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2011, στρεφόμενη κατά των μνημονίων, η Δεξιά είχε συμβάλει στη σύμπηξη ενός ενιαίου αντιμνημονιακού μετώπου στη λαϊκή βάση, γεγονός που διαπιστωνόταν δια γυμνού οφθαλμού και στις μεγάλες συγκεντρώσεις του 2011, στις «πλατείες» της χώρας, και δυσκόλευε εξαιρετικά τις κινήσεις και τα σχέδια τόσο του ΔΝΤ όσο και των Γερμανών. Ωστόσο, με τη μεγάλη και ακατανόητη –από πρώτη άποψη, αλλά προφανώς συνδεδεμένη με τον συστημικό χαρακτήρα της, τις δουλείες της, και την έλλειψη οράματος–  στροφή του Νοεμβρίου του 2012, η ΝΔ διέσπασε αυτό το ενιαίο μέτωπο και άφησε τις λαϊκές δυνάμεις της δεξιάς στα χέρια της «Χρυσής Αυγής» και απατεώνων τύπου Καμμένου.
Διότι, ακόμα και τον Νοέμβριο του 2011, ήταν εφικτή μια στρατηγική ανατροπής των μνημονίων ή τουλάχιστον ανακοπής της περαιτέρω καθοδικής πορείας της χώρας. Ένα ελληνικό Grexit συνέχιζε να αποτελεί κορυφαίο συστημικό κίνδυνο για το ευρώ και την ευρωζώνη και η στρατηγική Σόιμπλε δεν εισακουγόταν από τους Γάλλους. Και τα πράγματα ήταν τόσο καθαρά, μετά το απονενοημένο διάβημα του ΓΑΠ στις Κάννες, ώστε μόνο δειλοί ή ελεγχόμενοι, ή και τα δύο μαζί, δεν το έβλεπαν. Το ΠΑΣΟΚ είχε ήδη αποσυντεθεί και εκλογές εκείνη τη στιγμή –αναπόφευκτες εάν τις απαιτούσε η ΝΔ– θα ανεδείκνυαν μια «αντιμνημονιακή» πλημμυρίδα με πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας και παντοδυναμία του Σαμαρά, όπως κατ’ αναλογίαν είχε συμβεί στην Ουγγαρία με τον Όρμπαν. Ωστόσο, φάνηκε, ακόμα και εδώ, πως η… Ουγγαρία διαθέτει ακόμα εθνική αστική τάξη, σε αντίθεση  με την Ελλάδα!
Δηλαδή, η καθολική αποτυχία των «αντιμνημονιακών» και η σταδιακή υποστροφή τους σε «μνημονιακούς», αρχικώς η Νέα Δημοκρατία και εν συνεχεία οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, καθώς και η έλλειψη κάποιου  σημαντικού αντίπαλου δέους –το μόνο «καινούργιο» που γέννησε η χώρα ήταν ο Σταύρος Θεοδωράκης και ο Βασίλης Λεβέντης– καταδεικνύουν πως η αρρώστια είναι πολύ βαθειά και έχει διαβρώσει σε βάθος την ελληνική κοινωνία. Κατά συνέπεια, και οι λύσεις θα καταστούν αναπόφευκτα οδυνηρότερες και δυσκολότερες.
Δ. Η υπέρβαση της αντιπαράθεσης  μνημόνιο-αντιμνημόνιο
Μετά τη στροφή της ΝΔ, τα πράγματα πήραν τον δρόμο  τους. Με το PSI, την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την καταστροφή των Ελλήνων ομολογιούχων, των ασφαλιστικών ταμείων, την υπαγωγή του χρέους στο αγγλικό δίκαιο και την είσοδο της χώρας σε ένα νέο μνημόνιο, ήδη από το Φθινόπωρο του 2012, το παιγνίδι κρίθηκε οριστικά. Η Ελλάδα δεν διέθετε πλέον τα όπλα για να αναστρέψει την μνημονιακή λαβίδα. Όπως προαναφέραμε, ένα και μόνο όπλο μετωπικής σύγκρουσης διέθετε, την έξοδο από την ευρωζώνη, όμως αυτή ισοδυναμούσε με αυτοπυροβολισμό. Και όχι μόνο εξ αιτίας των άμεσων οικονομικών συνεπειών της –βίαιη υποτίμηση, έλλειψη ειδών  πρώτης ανάγκης λόγω κατάρρευσης των εισαγωγών και διόγκωση του χρέους σε δραχμές[3]– αλλά προπαντός λόγω του τετ-α-τετ με τη νεο-οθωμανική Τουρκία, υπό τους χειρότερους δυνατούς όρους. Εάν αυτή η επιλογή αποκλειόταν, όπως εμείς είμαστε βαθύτατα πεισμένοι, τότε έπρεπε να υπάρξει μια αναπροσαρμογή των στόχων του αντιμνημονιακού κινήματος και γενικότερα των στόχων του ελληνικού λαού.
Στο Άρδην, ήδη από 2012[4] επισημαίνουμε πως η διάκριση «μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί» αρχίζει να περνάει σε δεύτερο πλάνο, μια και η άμεση διαφυγή από τα μνημόνια ήταν πλέον ανέφικτη. Αντ’ αυτού προβάλλουμε την αντίληψη μιας στρατηγικής «ανταρτοπολέμου» απέναντι στους δανειστές, επιμένοντας στη στρατηγική της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της διάσωσης του ελληνικού χαρακτήρα του τραπεζιτικού συστήματος, της επικέντρωσης στην εκπαίδευση, την καινοτομία και τον πολιτισμό, της υπεράσπισης των εθνικών δικαίων, καθώς και της εμμονής στις γερμανικές αποζημιώσεις. Η Ελλάδα, μέσα στις συνθήκες της κρίσης, έπρεπε να βάλει σε πρώτο πλάνο τον μετασχηματισμό του παραγωγικού μοντέλου της, με ανασυγκρότηση της παραγωγής μέσω της τεχνολογικής αναβάθμισης και όχι της εισαγωγής φτηνών εργατικών χεριών[5]. Επιπλέον, ήδη από το 2013, είχαμε αναπτύξει και μια εκστρατεία για μποϋκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα και απόκρουση της γερμανοποίησης  των ελληνικών επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας.
Σε αυτά τα πλαίσια, ήρθαμε σε ανοικτή αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους «Ανεξάρτητους  Έλληνες», ήδη από το Φθινόπωρο του 2014, μια και είχαμε αντιταχθεί στην «πολιτική επιτάχυνση» που θα προκαλούσε η επίσπευση των εκλογών τον Ιανουάριο του 2015. Τονίζαμε urbi et orbi, από τον Νοέμβριο του 2014, πως μια «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε δύο πιθανές επιλογές. Είτε την «κυβίστηση», μετά από τεράστιες καταστροφές όμως, όπως και έγινε τον Ιούλιο του 2015, οι οποίες θα ξανάριχναν σε ύφεση την οικονομία –που είχε όντως αρχίσει να ανακάμπτει από το καλοκαίρι του 2014–, είτε το Grexit. Γι’ αυτό και αντισταθήκαμε με όσες δυνάμεις διαθέταμε στο κοινοβουλευτικό «πραξικόπημα» των Τσίπρα-Καμμένου, και ήρθαμε σε οριστική και τελεσίδικη ρήξη μαζί τους, αρνούμενοι και κάποιες βουλευτικές έδρες, σε αντίθεση με τον παλιό φίλο μας Κώστα Ζουράρη.
Τέλος, με την αφορμή του σκανδαλώδους δημοψηφίσματος του Ιουλίου 2015, εισήλθαμε σε συνολική ρήξη με το σύνολο του «αντιμνημονιακού χώρου», που έπεσε εν σώματι στην παγίδα του ΟΧΙ, το οποίο «τσιμέντωσε» το τελικό ΝΑΙ του νεαρού ισορροπιστή και του έδωσε τη δυνατότητα να επανεκλεγεί τον Σεπτέμβριο. Παράλληλα, καταγγείλαμε την παγίδα που αντιπροσώπευε και το ΝΑΙ, που υποχρέωσε πολλούς αυθεντικούς πατριώτες να επιλέξουν την υπερψήφιση των… προτάσεων Γιουνκέρ, μπροστά στον κίνδυνο της καταστροφής ενός Grexit! Όπως τονίσαμε, μία και μόνη στάση μπορούσε να υπάρξει, η καταγγελία του δημοψηφίσματος ως αντισυνταγματικού και ψευδεπίγραφου και η άρνηση νομιμοποίησής του.
Θεωρούμε λοιπόν πως πολύ σωστά, κατά τα πρώτα χρόνια της κρίσης, είχαμε συνταχθεί με τους «αντιμνημονιακούς» πολίτες, ενάντια στους μνημονιακούς συνωμότες του ΓΑΠ και των ξένων δυνάμεων. Και αυτό διότι, όπως προείπαμε, η επιβολή των μνημονίων, και μάλιστα αυτών των μνημονίων, δεν ήταν προδιαγεγραμμένη, αλλά υπήρξε συνέπεια της εφαρμογής μιας συγκεκριμένης στρατηγικής.
Το γεγονός ότι η κρίση του παρασιτικού μοντέλου θα εκδηλωνόταν αναπόδραστα είναι κάτι στο οποίο, τουλάχιστον εγώ και το Άρδην συνολικά, αναφερόμαστε εδώ και δεκαετίες, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να αποδεχτούμε μοιρολατρικά την εφαρμογή ενός μηχανισμού δραματικής οικονομικής, γεωπολιτικής και κοινωνικής υποβάθμισης  του ελληνισμού. Διότι, σήμερα, βιώνουμε την αλλαγή «κατηγορίας» της Ελλάδας και του ελληνισμού. «Πέσαμε κατηγορία» και ίσως χωρίς δυνατότητα αναστροφής, τουλάχιστον προς το παρόν. Η αγωνία και ο σπαραγμός όσων Ελλήνων διατηρούν ακόμα κάποια στοιχεία πατριωτισμού και ευθυκρισίας, αφορμάται ακριβώς από αυτή τη διαπίστωση. Η εποχή των μνημονίων σηματοδότησε μια δραματική επιτάχυνση της παρακμής μας. Και μια επιπλέον επιβεβαίωση αυτής της αβυσσαλέας παρακμής είναι το γεγονός ότι τον αντιμνημονιακό «χώρο» ανέλαβαν να εκπροσωπήσουν ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πάνος Καμμένος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Γιάνης Βαρουφάκης! Ακριβώς αυτή η μετεξέλιξη του αντιμνημονιακού χώρου, ο οποίος απεδείχθη  ισάξιος, ως προς τις καταστροφές τουλάχιστον, με τον ΓΑΠ και την παρέα του, εξηγεί και το γεγονός ότι, από το 2014 και στο εξής, ερχόμαστε σε ευθεία αντιπαράθεση μαζί του.
Το γεγονός πως αντιταχθήκαμε τόσο στους «μνημονιακούς» όσο και τους «αντιμνημονιακούς» –οι οποίοι καθόλου τυχαία μεταλλάχθηκαν στην πλειοψηφία τους σε «μνημονιακούς»– δεν σημαίνει καθόλου την παραχώρηση κάποιας μορφής συγχωροχαρτιού στους μεν ή τους δε, αλλά την απόρριψη και των δύο, μια και θεωρούμε πως «βλάπτουν και οι δύο την Συρία το ίδιο».
[1] Ο περιορισμός του «σπάταλου κράτους» είναι προφανώς απαραίτητος, αλλά όχι με παραχώρηση στα ξένα συμφέροντα των στρατηγικών υποδομών της χώρας, αλλά με τον περιορισμό πολλών και άχρηστων κρατικών δαπανών και δομών, και προφανώς δεν μπορεί να γίνει εν μία νυκτί.
[2] Η μόνη μεγάλη δύναμη η οποία στηρίζει σήμερα –τουλάχιστον πρόσκαιρα ή έστω ως απειλή– την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι η Ρωσία, η οποία μάλιστα μετέβαλε και την πολιτική της επί του θέματος. Η Ρωσία, κατά τα πρώτα χρόνια της κρίσης, όσο διατηρούσε στενές οικονομικές σχέσεις με την ΕΕ και ιδίως με τη Γερμανία, «επένδυε» στη διατήρηση της ευρωζώνης και στην παραμονή της Ελλάδας και της Κύπρου μέσα σε αυτή, ως αντίβαρο στην αμερικάνικη πολιτική στην Ευρώπη. Αυτή η πραγματικότητα κατεδείχθη σε πάμπολλες περιπτώσεις, τόσο στην κυπριακή κρίση, όσο και τον Ιούνιο του 2015 και την αποτυχία του σχεδίου Λαφαζάνη για στήριξη στον ρωσικό δανεισμό ώστε να καταστεί δυνατή η απομάκρυνση από την ευρωζώνη. Όμως, καθώς μετά την ουκρανική κρίση το αμερικανικό σχέδιο αποκοπής της Ρωσίας από την Ευρώπη φαίνεται να υπερισχύει, αρχίζει να μεταβάλλεται, τουλάχιστον εν μέρει, και η ρωσική πολιτική. Πλέον, η αποσύνθεση της ευρωζώνης και μάλιστα στο μαλακό υπογάστριό της, την Ελλάδα –ζωτικής γεωπολιτικής σημασίας για τον έλεγχο της Ευρώπης από τις ΗΠΑ–, καθίσταται, τουλάχιστον συγκυριακά, επιλέξιμος στόχος της Ρωσίας.
[3] Χαρακτηριστικό της απάτης –ή της βλακείας– που διαπράττουν οι κήρυκες της άμεσης επιστροφής στη δραχμή είναι το ότι υποστηρίζουν πως η έξοδος από την ευρωζώνη θα συνοδευτεί με μονομερή «διαγραφή» του χρέους, αποκρύπτοντας πως, σε αυτή την περίπτωση, θα υπάρξει ένα γενικευμένο εμπάργκο έναντι της Ελλάδας, η οποία θα οδηγηθεί σε ασφυξία, μέσα σε μερικές εβδομάδες αν όχι ημέρες. Εμπάργκο στα καύσιμα, τις εισαγωγές μηχανημάτων, ανταλλακτικών, πρώτων υλών και τροφίμων. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα υποχρεωθεί ταχύτατα να δεχθεί ένα moratorium, με αναγνώριση του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το οποίο αποτιμώμενο στην υποτιμούμενη δραχμή θα διογκώνεται καθημερινά.
[4] Βλέπε σχετικό κείμενο μου της 14ης  Ιουνίου 2012, «Εκλογές 2012 , «Μνημόνιο και κρίση, αντιμνημόνιο και ανατροπή», http://ardin-rixi.gr/archives/6203, το οποίο επισημαίνει ήδη τις βασικές κατευθύνσεις του παρόντος κειμένου και πληθώρα κειμένων σε όλη την μεταγενέστερη περίοδο, όπως και το βιβλίο μου  Έξι μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, Εναλλακτικές ΕκδόσειςΑύγουστος 2015.
[5] Μια τέτοια πολιτική, η οποία ακολουθείται ήδη από τη δεκαετία του 1990, οδήγησε σε άνοδο του ποσοστού της ανειδίκευτης εργασίας, πτώση της τάσης για τεχνολογική αναβάθμιση της παραγωγής, μείωση των επενδύσεων παγίου κεφαλαίου, ακόμα και στην αγροτική παραγωγή, και σταδιακή αποδυνάμωση των μηχανισμών έρευνας και εκπαίδευσης. Αυτή η πολιτική τείνει σήμερα να ολοκληρωθεί με τη φυγή των νέων υψηλής ειδίκευσης και την τάση «αντικατάστασής» τους από μετανάστες χαμηλής ειδίκευσης. Εξάλλου, ακόμα και σήμερα, εν μέσω κρίσης, η αγροτική παραγωγή συνεχίζει να χρησιμοποιεί σε μεγάλη έκταση ξένους ανειδίκευτους εργάτες, ιδιαίτερα στη συγκομιδή των καρπών.
 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δήλωσαν ότι είναι διωκόμενοι από το καθεστώς Ερντογάν

Τρεις τούρκοι πολίτες στη Ρόδο και μία πενταμελής οικογένεια τούρκων στην Αλεξανδρούπολη εισήλθαν, χθες Τετάρτη, παράνομα στην Ελλάδα και συνελήφθησαν από τις τοπικές αρχές, σύμφωνα με πληροφορίες του Βήμα Fm 99.5

Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης δήλωσαν ότι είναι διωκόμενοι από το καθεστώς Ερντογάν και ότι η ζωή τους κινδυνεύει στη Τουρκία, ενώ προτίθενται να ζητήσουν πολιτικό άσυλο στη χώρα μας.

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας «Καθημερινή», η οικογένεια έφτασε στην Αλεξανδρούπολη πιθανότατα, με βάρκα από τον Εβρο. Με όσα έχουν γίνει γνωστά, μέχρι αυτή την ώρα, μόνο ο άνδρας έχει στην κατοχή του διαβατήριο σε ισχύ, ενώ τα διαβατήρια της συζύγου και των παιδιών τους έχουν λήξει. Κατά πληροφορίες, η οικογένεια αναμένεται να οδηγηθεί σε κέντρο φιλοξενίας.

Στην περίπτωση της Ρόδου, πρόκειται για τρεις επιχειρηματίες, οι οποίοι δεν έχει αποσαφηνιστεί πώς εισήλθαν στην ελληνική επικράτεια. Εξ αυτών, μόνο ο ένας έχει διαβατήριο σε ισχύ.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι συλληφθέντες οδηγούνται στον εισαγγελέα για παράνομη είσοδο στη χώρα και αναμένεται να καταθέσουν αίτημα για χορήγηση ασύλου, καθώς εικάζεται ότι πρόκειται για υποστηρικτές του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Πυρά δέχτηκε ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία

Εν μέσω διαδοχικών πυρών βρέθηκε δύο φορές η αυτοκινητοπομπή του ηγέτη του Ρεπουμπλικανού Λαϊκού Κόμματος (CHP) της Τουρκίας, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, στην επαρχία Άρτβιν της βορειοανατολικής Τουρκίας. Ο ηγέτης του κεμαλικού κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι καλά στην υγεία του.

Το επεισόδιο σημειώθηκε την ώρα που η αυτοκινητοπομπή με τον Κιλιτσντάρογλου βρισκόταν καθ’ οδόν από τη γειτονική επαρχία του Καρς, όπου έφτασε ο ίδιος νωρίτερα αεροπορικώς, προς την περιοχή Αρντανούτς της επαρχίας Αρτβίν, όπου θα περιόδευε.

Αμέσως η φρουρά του κ. Κιλιτσντάρογλου ανταπέδωσε στα πυρά και ακολούθησε μάχη, ενώ ζητήθηκε ενίσχυση και από στρατιωτικό ελικόπτερο. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανταλλαγής πυρών ο τούρκος πολιτικός βρήκε καταφύγιο μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Στη συνέχεια αποφασίστηκε να επιστρέψει ο Κιλιτσντάρογλου και η συνοδεία του στη γειτονική πόλη Σαβσάτ, την οποία είχε επισκεφθεί νωρίτερα και είχε εκφωνήσει λόγο. Κατά την επιστροφή του δέχτηκε και δεύτερη επίθεση και αναγκάστηκε για προστασία να μεταφερθεί με τεθωρακισμένο όχημα σε κτήριο της υπηρεσίας δημόσιων οδών.

Συνεργάτης του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου υποστήριξε πάντως ότι ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου δεν υπήρξε στόχος κάποιας επίθεσης, αλλά βρέθηκε μεταξύ διασταυρούμενων πυρών, καθώς στην περιοχή είχαν ξεσπάσει νωρίτερα συγκρούσεις μεταξύ ανταρτών και των δυνάμεων ασφαλείας. Ωστόσο, η πληροφορία αυτή δεν επιβεβαιώθηκε επισήμως.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θα εγκαταλείψουν οι ΗΠΑ τους Κούρδους;

Η απόλυτη ρευστότητα κυριαρχεί στο συριακό θέατρο επιχειρήσεων καθώς όλοι σχεδόν μάχονται με όλους. Η διαφαινόμενη κουρδική ανυπακοή μετά από την προτροπή Μπάϊντεν στην Άγκυρα περιπλέκει σοβαρώς τα δεδομένα. Οι Κούρδοι μέσω των SDF και του PYD/YPG αρνούνται να αποσυρθούν ανατολικώς του Ευφράτου. Η κατάσταση είναι συγκεχυμένη καθώς οι Τούρκοι θέτουν ως δεύτερο Αντικειμενικό Σκοπό (ΑΝΣΚ) της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου» την βίαιη εκδίωξη των τρομοκρατικών οργανώσεων – στις οποίες συμπεριλαμβάνουν κυρίως το YPG/PYD – μετά από την κατάληψη της Τζαραμπουλούς.

Γράφει ο Ιωάννης Θεοδωράτος
Δημοσιογράφος – Αμυντικός αναλυτής


Ένα πολύ σοβαρό ερώτημα έχει αναδυθεί μετά από τα πρόσφατα γεγονότα και αφορά την ίδια την επιβίωση της κουρδικής οντότητας στην Βόρειο Συρία. Η στοχοποίηση των Κούρδων αποτελεί συγκυριακό γεγονός ή απόρροια ευρύτερης συμφωνίας μεταξύ των κυρίων δρώντων; Μετά τον Άσαντ η τουρκο-συριακο-ιρανική προσέγγιση έχει ως στόχο το PYD/YPG; Οπότε οδηγούμαστε στο αμέσως επόμενο κρίσιμο ερώτημα, το οποίο αφορά τη συνενοχή ή μη ΗΠΑ και Ρωσίας.

Τα γεγονότα εξελίσσονται με ταχύτητα στην Συρία, πλην όμως εκτιμάται ότι συνιστούν αποτέλεσμα μιας ευρύτερης συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, όπου κατά την παρούσα περίοδο – συγκυριακώς και προσκαίρως, ας το τονίσουμε – κερδισμένη αποδεικνύεται η πολιτική τάση κατευνασμού του Ερντογάν μέσω της παραχωρήσεως ελεγχομένων ανταλλαγμάτων. Η Ουάσιγκτον μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου φαίνεται να υποκύπτει περίπου ως «απολογούμενη» στις πιέσεις του μαινόμενου λεκτικώς Τούρκου προέδρου, ο οποίος χρησιμοποιεί αποτελεσματικώς το ατού της γεωστρατηγικής αξίας που του προσδίδει η σημαίνουσα γεωγραφική θέση της χώρας του.

Η επίσκεψη του Αμερικανού αντιπροέδρου Μπάιντεν στην Άγκυρα συνέπεσε με την για πρώτη φορά ανάπτυξη μικρού μεγέθους τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων (σ.σ. Επιπέδου Ίλης αρμάτων, μηχανοκίνητου λόχου με ΤΟΜΠ και ΤΟΜΑ και ενός λόχου Ειδικών Δυνάμεων με την υποστήριξη UAV Bayraktar TB2) με την υποστήριξη πυροβολικού και ενός ζεύγους αεροσκαφών στο συριακό έδαφος, παρέχοντας κάλυψη σε δύναμη επιπέδου ταξιαρχίας αντικαθεστωτικών FSA (Free Syrian Army), οι οποίοι χθες το απόγευμα κατέλαβαν σύντομα και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια την στρατηγικής σημασίας πόλη Τζαραμπουλούς (ή και Γιαραμπουλούς, Jarabulus).

Ωστόσο, το πλέον σημαντικό γεγονός της ημέρας μετά από την επίθεση των συριακών δυνάμεων κατά των Κούρδων στην Χασάκα, αποτελεί το κάλεσμα του Αμερικανού αντιπροέδρου από τουρκικού βήματος, προς τους Κούρδους του YPG/PYD να αποχωρήσουν από τα εδάφη που κατείχαν πέραν της δυτικής όχθης του Ευφράτου ποταμού, το οποίο έγινε μερικώς αποδεκτό από την κουρδική ηγεσία.

Οι δυνάμεις του YPG, στρατιωτικού βραχίονος του PYD, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα εδάφη βορείως της Μανμπίτζ και ενεπλάκησαν σε μάχες με τις υπό τουρκική κάλυψη μονάδες του FSA που προέλαυναν προς νότο. Οι τουρκικές δυνάμεις σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες προσέβαλλαν με πυροβολικό τις μονάδες των SDF/YPG και η κατάσταση δείχνει ότι έχει ξεφύγει εκτός ελέγχου.

Παρά την ρευστότητα και πολυπλοκότητα, εκτιμάται πως πέντε είναι τα σημεία, μέσω των οποίων θα επιχειρήσουμε να διασαφηνίσουμε περισσότερο την ήδη περιπεπλεγμένη κατάσταση και αφορούν τις επιλογές των Αμερικανών, των Τούρκων, των Κούρδων, των Σύρων, των Ιρανών, του Daesh και των Ρώσων:

α) Οι ΗΠΑ προχώρησαν μετά από πιέσεις στην μερική ικανοποίηση του παγίου τουρκικού αιτήματος εγκαθιδρύσεως ζώνης ασφαλείας σε περιοχή της Βορείου Συρίας, ουσιαστικώς παρέχοντας κατευναστικό αντάλλαγμα προκειμένου να εξισορροπήσουν στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης διαπραγματεύσεως για το μέλλον Τουρκίας με το ΝΑΤΟ, την σκοπίμως αναπτυσσόμενη φυγόκεντρη τάση που έχει αναπτυχθεί προς την Ρωσία.

Το αίτημα-απαίτηση που διετύπωσαν οι τουρκικές αρχές υπέρ της απαγορεύσεως ενοποιήσεως των ανατολικών κουρδικών περιοχών με το ευρισκόμενο δυτικώς της Τζαραμπουλούς, καντόνι του Αφρίν εκτιμάται ότι ικανοποιείται βεβαίως κατά την παρούσα φάση, αλλά έχει επιφέρει διάσταση μεταξύ ΗΠΑ και των πλέον πιστών συμμάχων τους PYD/YPG, η οποία δείχνει να μην είναι απολύτως ελεγχόμενη.

Σημειώνεται, ότι μεταξύ των μονάδων Τούρκων και αντικαθεστωτικών συνεπιχειρούσαν και Αμερικανοί των Ειδικών Δυνάμεων, φροντίζοντας να ελέγχουν και εάν χρειαστεί να οριοθετήσουν τα όρια δράσεων των συμμάχων τους. Επίσης, η Αμερικανική Αεροπορία παρείχε την κύρια αεροπορική υποστήριξη.

Η αμερικανική δυσφορία ωστόσο συνεχίζει να υφίσταται καθώς ο «τρελός» Ερντογάν (σ.σ. Δεν πρόκειται για ψυχολογικό χαρακτηρισμό αλλά για σκακιστικό, τον οποίον ευφυώς χρησιμοποίησε ο καθηγητής της Γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην Εστία του Σαββάτου 20/08, προκειμένου να του αποδώσει ακριβοδικαίως την ιδιότητα του αναλωσίμου…) θεωρεί τον εαυτό του ικανό να συνεχίζει να προκαλεί κρίσεις μένοντας ατιμώρητος παρά τις συνεχείς νουθεσίες της υπερδυνάμεως.

Οι Αμερικανοί δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη, καθώς αναμένουν την περάτωση των διαπραγματεύσεων με τον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος επίσης συζητά υποσχόμενος μεγαλύτερες προοπτικές στρατηγικής συνεργασίας με τον Ρώσο ομόλογο του.

β) Οι Αγγλοσάξονες δηλώνουν ότι συνεχίζουν να παρέχουν υποστήριξη προς το PYD/YPG όπως δήλωσε ο Μπάιντεν με την προϋπόθεση ότι θα εγκαταλείψουν τις περιοχές που ελέγχουν δυτικώς του Ευφράτου, απόρροια νικηφόρων πολεμικών επιχειρήσεων υπό την αεροπορική κάλυψη των ΗΠΑ κατά τους τελευταίους μήνες.

Επισημαίνεται όμως, ότι σε αυτές τις περιοχές οι Κούρδοι βρίσκονταν επί κεφαλής – μετά από συνεννόηση των ΗΠΑ με την Τουρκία (σ.σ. Όπως αναφέρθη σε προηγούμενη αρθρογραφία) – και καθοδηγούσαν τις μικροτέρου μεγέθους και εμπειρίας αραβικές και άλλες δυνάμεις προσδιοριζόμενες ως SDF (Syrian Democratic Forces), ενώ η πληθυσμιακή σύνθεση ήταν περισσότερο αραβική παρά κουρδική.

Η διακοπή της υποστηρίξεως των ΗΠΑ προς τους Κούρδους αποτελεί τον κεντρικό στόχο καθώς κάθε άλλη εξέλιξη δεν ικανοποιεί την Άγκυρα, η οποία εμμένει να χαρακτηρίζει το PYD/YPG ως τρομοκράτες, εξομοιώνοντάς το με το ΡΚΚ, όπως άλλωστε έπραξε προσφάτως και η συριακή κυβέρνηση. Οι Κούρδοι έχουν επιτύχει πάρα πολλά και θα ήταν λάθος να τους αποδοθεί ο τίτλος του ηττημένου.

Επίσης, η αμερικανική προτροπή αποσύρσεως μετά από την τουρκική απαίτηση δημιουργεί ρήγμα στις μεταξύ τους σχέσεις, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την σκοπιμότητα μιας τέτοιας επιλογής. Στην παρούσα συγκυρία και με δεδομένη την αναγκαιότητα της γεωστρατηγικής χρησιμότητάς τους προκειμένου να λειτουργήσουν ως ανάχωμα τόσο κατά του Daesh, όσο και κατά του Άσαντ, κατόπιν των Αγγλοσαξονικών υποδείξεων θα πρέπει να αναμένουν την ανατολή της επόμενης ευκαιρίας, η οποία εκτιμάται ότι δεν θα αργήσει να παρουσιαστεί.

Η σταθεροποίηση των εδαφών τους ανατολικώς του Ευφράτου και στο Αφρίν, σε συνδυασμό με την αποστολή τελικής νίκης κατά του Daesh, θα συμβάλλει στην ισχυροποίησή τους. Η αποχώρηση των ενόπλων μονάδων τους από την περιοχή της Μανμπίτζ – εάν τελικώς υλοποιηθεί μέχρι τέλους, καθώς διαφαίνεται όλο και περισσότερο η άρνησή τους και η επιλογή της ενόπλου αντιστάσεως – θα αδυνατίσει σημαντικώς και θα υποβαθμίσει τις επιχειρησιακές ικανότητες των SDF, οι οποίες θα υποστούν επιθέσεις του Daesh.

Το νότιο μέτωπο προς την Αλ Μπαμπ και την Νταμπίκ συνεχίζει να συνιστά απειλή, καθώς το Χαλιφάτο ανασυγκροτείται προετοιμαζόμενο για νέες επιχειρήσεις. Ήδη τις τελευταίες 24 ώρες έχει εκδηλωθεί σοβαρή αντεπίθεση του Χαλιφάτου ανατολικώς με σημαντικά εδαφικά κέρδη στην περιοχή Σανταντί νοτίως της Χασάκα, εκμεταλλευόμενο την σφοδρή σύγκρουση μεταξύ Κούρδων και Συρίων που εξελίχθη στην προαναφερόμενη περιοχή.

γ) Η Άγκυρα επιδιώκει μια τριπλή νίκη την οποίαν και θα εκμεταλλευτεί επικοινωνιακώς. Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (Στρατός και Αεροπορία) μερικές εβδομάδες μετά από το πραξικόπημα και τις μαζικές εκκαθαρίσεις ανωτάτων και ανωτέρων στελεχών, εμφανίζονται να πραγματοποιούν μιαν επιτυχημένη στρατιωτική επιχείρηση σε έδαφος ξένης χώρας, γεγονός που βοηθά στην ανύψωση του πληγέντος ηθικού.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο η 2η Στρατιά, η οποία είχε τον έλεγχο της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου» προβάλλει την εικόνα της ετοιμότητας (σ.σ. Είχε συμμετοχή στο πραξικόπημα) και της ταχύτατης επιτυχούς μεταβάσεως στην μετά το κίνημα εποχή. Η επόμενη νίκη εστιάζεται στην συνεχιζόμενη ικανότητα προβολής ισχύος της χώρας, η οποία πολεμά εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς (Κούρδους, Γκιουλέν, Αμερικανούς και άλλους), στη θέληση της οποίας υποτάσσονται εχθροί και φίλοι, ικανοποιώντας το αλάθητο «θεόπνευστο δόγμα» του Ταγίπ Ερντογάν.

Το τρίτο διαφαινόμενο σκέλος της τουρκικής επιτυχίας αφορά στην προοπτική αναχαίτισης και τον περιορισμό της κουρδικής προελάσεως στην Βόρειο Συρία, η οποία συνιστούσε την υψηλότερη γεωστρατηγική απειλή και τον δεύτερο ΑΝΣΚ της επιχειρήσεως «Ασπίδα του Ευφράτου». Όπως έχει επισημάνει εγκαίρως σε σχετικό άρθρο προ έξι μηνών (17/02/2016) στην ιστοσελίδα geostrategy.gr ο διαπρεπής Τουρκολόγος Χρ. Μηνάγιας αναφορικώς με τις τουρκικές προθέσεις και σχεδιασμούς σε ενδεχόμενη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων στην Συρία:

«Αναλυτικότερα, το σχέδιο επιχειρήσεων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων περιλαμβάνει τα εξής: πρώτον, η Ασφαλής Περιοχή θα έχει βάθος 5-40 χλμ., μήκος περίπου 110 χλμ. και θα ορίζεται μεταξύ της δυτικής όχθης του ποταμού Ευφράτη που αποτελεί το δυτικό όριο του κουρδικού καντονιού Kobani και το ανατολικό όριο του κουρδικού καντονιού Afrin…
Σε αντίθετη περίπτωση, η τουρκική αντίδραση θα εστιάζεται, αρχικά στον έλεγχο της περιοχής με πυρά πυροβολικού (Firtina) και κατόπιν θα ακολουθήσει αεροπορική επιχείρηση εφόσον απαιτηθεί. Τέλος, εφόσον δεν επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός και οι εχθρικές δυνάμεις εξακολουθούν να παραμένουν στην περιοχή, θα διεξαχθεί επιχείρηση εισχώρησης στο συριακό έδαφος με ειδικές δυνάμεις και μηχανοκίνητες-τεθωρακισμένες μονάδες, οι οποίες μετά την εξουδετέρωση των απειλών θα επιστρέψουν στο τουρκικό έδαφος.
Δεν πρόκειται για επιχείρηση δημιουργίας Παρεμβαλλόμενης Ζώνης (Tampon Bölgesi), ήτοι εισβολή και κατοχή συριακού εδάφους, η οποία προϋποθέτει έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας, έχει μεγάλο οικονομικό κόστος, απαιτεί πολλές στρατιωτικές δυνάμεις και υπάρχει ο κίνδυνος φθοράς αυτών σε μια σύγκρουση πέραν των συνόρων με αβέβαιη έκβαση».

Τα τουρκικά σχέδια έχουν εκπονηθεί από καιρό και λαμβάνουν υπόψη όλα τα πιθανά ενδεχόμενα. Για παράδειγμα ο έλεγχος δι’ αντιπροσώπων (FSA) της Τζαραμπουλούς συνιστά το νέο πεδίο δράσεως και εφαρμογής της τουρκικής γεωστρατηγικής στην Βόρειο Συρία, αποτελώντας μοντέλο, το οποίο η Άγκυρα θα προσπαθήσει να επεκτείνει σταδιακώς και σε άλλες περιοχές.

Η εγκαινίαση μιας νέας πολιτικής προσεγγίσεως με την Συρία του Άσαντ απέδωσε καρπούς όταν ο Συριακός Στρατός και Αεροπορία προσέβαλλαν τους Κούρδους στην Χασάκα και παρά το τελικό αποτέλεσμα, φαίνεται πως λειτούργησε ως αντιπερισπασμός προκειμένου να στραφεί η προσοχή σε μια περιοχή μακριά από την προετοιμαζόμενη επιχείρηση στην Τζαραμπουλούς.

Η Τουρκία εκτός άλλων κατόρθωσε να απαλλαγεί καταβάλλοντας τίμημα από την καταδικαστέα συνεργασία της με το Daesh και ήδη προσμετρά κέρδη και ζημίες που υπέστη καθ’ όλη την μακρά περίοδο υποστηρίξεώς του. Η τουρκική επιθετική ρητορική θα συνεχιστεί και για το επόμενο διάστημα, καθώς το PYD/YPG θα συνεχίσει να υπάρχει και να επιχειρεί αμφισβητώντας εμπράκτως την τουρκική πολιτική.

Το κεντρικό ζητούμενο της νέο-οθωμανικής γεωστρατηγικής στην Συρία ήταν η μη συγκρότηση νέας κουρδικής υποστάσεως. Ακόμη και χωρίς ένωση με το Αφρίν το PYD/YPG είναι αρκετά ισχυρό και υπό αυτό το πρίσμα η πολιτική της Αγκύρας απέχει από το να στεφθεί με επιτυχία χωρίς την έγκριση και αρωγή των ΗΠΑ.

δ) Όσον αφορά την στάση της Ρωσίας εκτιμούμε ότι την χαρακτηρίζει απολύτως η φράση «Ο σιωπών δοκεί μοι συναινείν», καθώς η όποια αντίδραση στην εκ νέου δυναμική κατάλυση της συριακής κυριαρχίας ήταν εξαιρετικώς χλιαρή. Η Μόσχα επιβεβαίωσε ότι αποτελεί ενεργό μέρος του γεωπολιτικού παιγνίου και εκτιμάται ότι η τουρκική στρατιωτική διείσδυση πραγματοποιήθηκε με την έγκρισή της. Εκτιμάται, ότι στο πλαίσιο μιας τριγωνικής διαπραγματεύσεως με Άγκυρα και Ουάσιγκτον, εξασφάλισε ανταλλάγματα, καθώς επέτρεψε την ικανοποίηση τόσο τουρκικών όσο και αμερικανικών αιτημάτων.

Εντύπωση ωστόσο προκαλεί η ταχύτητα με την οποίαν ξεκίνησαν και διακόπησαν οι επιδρομές της Ρωσικής Αεροπορίας από ιρανικό αεροδρόμιο και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η προετοιμασία της επιχειρήσεως κατά της Τζαραμπουλούς. Η μετέπειτα ιρανική αντίδραση πιθανό να συνδέεται με την καθυστερημένη ενημέρωση της Τεχεράνης αναφορικώς με την μεταβολή της ρωσικής στάσεως αποδοχής της τουρκο-αμερικανικής επιχειρήσεως.

Φαίνεται ότι στο διαπραγματευτικό παζάρι των ανταλλαγμάτων το οποίο εξελίσσεται εκ παραλλήλως με Μόσχα και Ουάσιγκτον, η Άγκυρα κατόρθωσε να αποσπάσει κοινή συναινέσει των δύο, πρώτον την άδεια δημιουργίας ζώνης ασφαλείας στην Βόρεια Συρία και δεύτερον την επίτευξη πληγμάτων κατά των Κούρδων, χάρη στην εκτελεστική δράση των συριακών καθεστωτικών δυνάμεων, όπως και με την ζητούμενη υποχώρηση των κουρδικών δυνάμεων όπισθεν του Ευφράτου.

Το καθεστώς Ασσαντ, το οποίο αφού απώλεσε την εμπιστοσύνη και την κρίσιμη «ανοχή» των Κούρδων, είδε την εκ νέου κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας και την δημιουργία μιας νέας διαφορετικού «χρώματος» ζώνης στον βορρά. Η στάση των Ρώσων εκτιμάται πως έγινε αποδεκτή με δυσφορία, ενώ διαφαίνεται πως η Τεχεράνη αναβαθμίζει την παρουσία της σε όλα τα επίπεδα, καθώς θα θελήσει να προστατεύσει αποτελεσματικότερα τα γεωστρατηγικά της συμφέροντα στην Συρία.

Το Daesh βρίσκεται σε δυσχερέστατη θέση και τα περιθώρια επιβιώσεώς του στενεύουν καθημερνώς. Όμως ο θρησκευτικός φανατισμός αποτελεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο κίνητρο που θα οδηγήσει χιλιάδες μαχητές να πολεμήσουν μέχρι τέλους. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τζαραμπαλούς εγκαταλείφθηκε με επιτυχία προ αρκετών ημερών, λόγω αδυναμίας υπερασπίσεώς της και επειδή κατέστη σαφές ότι οι τζιχαντιστές θα είναι χρήσιμοι σε άλλο μέτωπο για τις επόμενες φάσεις του πολέμου.

Επιτυχία κατέγραψε και ο πρόεδρος Πούτιν, ο οποίος στο μέτρο που του αναλογεί ελέγχει τους εξαρτώμενους συμμάχους του, συνέβαλλε στην μείωση των κουρδικών προσδοκιών και συνεχίζει να παρέχει εμπράκτως επιχειρήματα στον Ερντογάν, ότι επιθυμεί ειλικρινώς – περισσότερο από τις ΗΠΑ – την εμβάθυνση και διαπλάτυνση της στρατηγικής σχέσεως μαζί του.

Η ρωσική πολιτική σκοπεύει στην πρόκληση ρηγμάτων μεταξύ Αγκύρας και Ουάσιγκτον και παραλλήλως εκτιμάται ότι διαπραγματεύεται σκληρώς αποκτώντας ανταλλάγματα σε άλλες κρίσιμες για την ρωσική γεωστρατηγική περιοχές. Η «παράνομη σχέση» με την Τουρκία και οι ανησυχητικές προοπτικές που δημιουργεί αξιοποιούνται αρίστως από τον ένοικο του Κρεμλίνου.

Συμπερασματικώς, ο «τρελός» Ερντογάν κατόρθωσε για μια ακόμη φορά να προκαλέσει, να απειλήσει και να κερδίσει κάποια οφέλη. Δεν κατήγαγε κάποια στρατηγικής σημασίας νίκη, ωστόσο ας μην διαλάθει της προσοχής μας ότι η τακτική της «ιεράς οργής» και η χρήση της Γεωγραφίας ως πειστηρίου καταναγκασμού που οδηγεί σε κατευνασμό, όχι μόνο έχει κουράσει αλλά έχει αναβαθμίσει την αγγλοσαξονική προτεσταντική διάθεση για επιβολή τιμωρίας.

Η πρόσφατη εξέλιξη στην Συρία οδήγησε σε ένα συμπέρασμα, η ισχύς του οποίου εξαρτάται ευθέως από την συνεχιζόμενη αδιατάρακτη υποστήριξη εκ μέρους των ΗΠΑ προς τον κουρδικό παράγοντα. Η πολιτική Ερντογάν έχει καταγραφεί ως υπόδειγμα διαχειρήσεως γεωστρατηγικού εκβιασμού, τον οποίον άπαντες έχουν καταγράψει και αναγνωρίζουν ότι ανέχονται μετά δυσκολίας.

Όμως τόσο η αγγλοσαξονική όσο και η ρωσική γεωστρατηγική συνεργάζονται σε αυτήν την ιδιαιτέρως ρευστή φάση παράγοντας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Οι Κούρδοι συγκροτούν το πλέον χρήσιμο γεωστρατηγικό εργαλείο νουθετήσεως του Ερντογάν.

Εκτιμούμε, ότι οι ΗΠΑ, με ή χωρίς την ρωσική ανοχή και υποστήριξη, δεν θα εγκαταλείψουν το PYD/YPG, εκτός κι αν έχουν αποφασίσει να διαπράξουν ένα κρίσιμο ιστορικό και γεωπολιτικό σφάλμα. Η κυβέρνηση Ομπάμα ας μην κλείσει τον κύκλο της επιτρέποντας την ισχυροποίηση του αναθεωρητικού νέο-οθωμανικού τέρατος. Ο κατευνασμός έχει αποδειχθεί ιστορικώς ως καταστροφή. Οι επόμενες ημέρες θα είναι αποκαλυπτικές.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πλανάται, εκπεφρασμένο ή όχι, ένα καίριο ερώτημα μέσα στο νου όλων όσων αγαπούν την ιερή αυτή πατρίδα και επιθυμούν να βγει από την παγίδα θανάτου που της έχουν στήσει: γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες στα όσα τους συμβαίνουν; Περιττό να απαριθμηθούν μία ακόμη φορά, γιατί τα γνωρίζουμε όλοι και μάλιστα από προσωπική εμπειρία.

Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Μία εξαιρετικά σημαντική αιτία της κατάστασης αυτής είναι οι πολύ επιτυχημένες μέθοδοι χειραγώγησης που εφαρμόστηκαν στην ψυχονοητική υπόσταση των Ελλήνων.

Ωστόσο, υπάρχει και μια δεύτερη , εξ' ίσου βαθιά και σημαντική αιτία στη μη αντίδραση του Έλληνα: δεν του έχει δοθεί κανένα από τα δύο στοιχεία που θα του αναπτέρωναν το ηθικό και θα του δημιουργούσαν την ανάγκη να συστρατευθεί σε έναν κοινό αγώνα προς το στόχο της εθνικής σωτηρίας και της επακόλουθης εθνεγερσίας.

Ποια είναι τα στοιχεία αυτά;

1. Το πρώτο είναι ο σχηματισμός μιας ηγετικής ομάδας, που να περιλαμβάνει κατ' αρχήν διακεκριμένες ηγετικές μορφές στον τομέα τους, που ο ελληνικός λαός γνωρίζει και εκτιμά σχεδόν στο σύνολό του - βέβαια δεν περιμένουμε να τους εκτιμούν οι κάθε είδους φιλο-κομματικοί μύωπες ή και οι ολοκληρωτικά τυφλοί κομματάνθρωποι.
Και πιο συγκεκριμένα: η ηγετική αυτή ομάδα δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει εξέχοντα πρόσωπα όπως ο κ. Β.Φίλιας, ο κ. Χ.Γιανναράς, ο κ. Γ.Κοντογιώργης, η κ. Μ.Νεγρεπόντη-Δεληβάνη, η κ. Ζωή Γεωργαντά, όπως οι κ.κ. Μαρκόπουλος, Λεοντής, Ανδριόπουλος, η κ. Ν.Βενετσάνου και άλλοι από το χώρο της μουσικής, η κ. Όλια Λαζαρίδου από το χώρο της υποκριτικής, ο κ. Δημ. Κωνσταντακόπουλος από το χώρο της δημοσιογραφίας και πάρα πολλοί άλλοι που δεν είναι δυνατόν να απαριθμήσω. Κάθε ένας από τους ως άνω σίγουρα έχει να προτείνει ευάριθμους άλλους Έλληνες, που ο ίδιος διακρίνει και εκτιμά.

Ο ηγετικός πυρήνας από “άξιους” και υπεράνω κομμάτων Έλληνες, θα είναι αναγκαίο να πλαισιωθεί (αν αυτός ο πυρήνας δημιουργηθεί το επόμενο βήμα είναι πιο εύκολο) από ανθρώπους του λαού κάθε επαγγελματικής τάξης, έντιμους, απέχοντες από κομματικές φατρίες, ειλικρινείς πατριώτες, όχι εθνικιστές -ας το κατανοήσουμε επί τέλους, ο εθνικισμός έχει αρνητική σχέση με τον πατριωτισμό.

Υπάρχουν πάρα πολλοί τέτοιοι στην ελληνική κοινωνία. Κι αν μένουν ως τώρα σε αδράνεια και σε αφάνεια είναι γιατί θεωρούν το πολιτικό σύστημα σαν τα γνωστά από την παροιμία “πίτουρα”, που αν ανακατευτούν μαζί τους, η προδιαγεγραμμένη μοίρα τους θα είναι να “τους φαν' οι κότες” ή να τους κατασπαράξουν οι αετονύχηδες της πολιτικής μας πραγματικότητας.

Θα πρέπει, όμως, να βρεθεί ένας τρόπος αυτοί όλοι, πριν ενταχθούν, να πάρουν την έγκριση της κοινωνίας που ζουν π.χ. ανακοινώσεις στον τοπικό τύπο των ονομάτων τους, ώστε αν τεκμηριωθεί από άλλο πολίτη η “αναξιότητα” κάποιου συγκεκριμένου, το όνομά του να αποσύρεται. Άλλως, θα πρέπει να τιμωρείται παραδειγματικά, δια της δικαστικής οδού, ο “διαβάλων” πολίτης. Μπορεί βέβαια να υπάρχει και άλλος τρόπος.

Χωρίς ηγεσία, ατομική ή συλλογική και στην παρούσα συγκυρία η μόνη κατάλληλη είναι η συλλογική, πώς να κινηθεί ο λαός; Ο λαός είναι σαν ένας στρατός έτοιμος για μάχη, αλλά, αν δεν υπάρχουν στρατηγοί, πώς να δώσει τη μάχη μόνος του; Πώς να δώσει μάχη, χωρίς στρατηγικούς “ηγήτορες” και στρατηγικό “σχεδιασμό”;

Η δυσκολία δημιουργίας μιας τέτοιας ηγετικής ομάδας έγκειται στο γεγονός ότι οι επώνυμοι και άξιοι πιθανόν δε θέλουν να παραμερίσουν τις τυχόν διαφορετικές τους απόψεις στο ιδεολογικό πεδίο και να αναλάβουν ομονοούσα πρακτική δράση για τη σωτηρία της πατρίδος μας. Και όμως, θα πρέπει να το αποφασίσουν, επειδή δεν υπάρχει άλλη λύση σωτηρίας της πατρίδος μας παρά μόνον η βίαιη, με πολύ αβέβαια αποτελέσματα για τη σταθερότητα και την ποιότητά τους.

Δεν έχει σημασία η ηλικία των πολιτικο-πνευματικών ηγετών που, αν πραγματοποιηθεί το εγχείρημα αυτό, θα αποτελέσουν τον ηγετικό πυρήνα. Μπορούν, αν δεν επιθυμούν πολύ ενεργές θέσεις όταν η εξουσία έρθει στα χέρια τους, να είναι εμπνευστές, σύμβουλοι και επιβλέποντες αυτών που θα κάνουν την πρακτική δουλειά για την αλλαγή της πορείας της χώρας -υπουργών και άλλων.

Ας το σκεφθούν οι κορυφαίοι μας. Είμαστε στο παρά πέντε μιας πλήρους εθνικής καταστροφής. Θα αφήσουν την πατρίδα να καταστραφεί, γράφοντας μόνον άρθρα ή δίνοντας διαλέξεις; Δεν σώζεται μόνον με άρθρα και διαλέξεις η Ελλάδα. Χρειάζεται και πρακτική-ηγετική δουλειά και ποιος άλλος μπορεί να την κάνει από αυτούς που ονομάζουμε “φυσικούς ηγέτες” του λαού;

2. Το δεύτερο στοιχείο που απαιτείται υπαινίχθη ήδη. Είναι ο στρατηγικός σχεδιασμός. Ο λαός θέλει να τον δει και να τον ακούσει αυτόν τον σχεδιασμό, πριν αποφασίσει να μπει ολόψυχα στη μάχη. Και στρατηγικός σχεδιασμός σημαίνει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και όχι ευχολόγια.

Στρατηγικός σχεδιασμός σημαίνει ένα ολοκληρωμένο, τεκμηριωμένο και αναλυτικό σχέδιο δύο φάσεων: πρώτον, σταμάτημα της καθόδου προς τον οικονομικό και πολιτισμικό Άδη, δεύτερον, ανόρθωση της Ελλάδος σε όλους τους τομείς, τον οικονομικό, τον Διοικητικό, τον προνοιακό και, βέβαια, την κορωνίδα όλων τον Πολιτισμικό και Παιδείας και τον Πολιτειακό με αλλαγή Συντάγματος, ώστε να κατοχυρωθεί με “ακαταμάχητους” θεσμούς η δημοκρατία στην Ελλάδα.

Ωστόσο, η κοινή λογική υπαγορεύει ότι ο λαός θέλει να δει και να ακούσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, κυρίως, στον οικονομικό τομέα. Για τα άλλα αποτελούν εγγύηση τα ονόματα των ηγετών και βέβαια η διακήρυξη των Αρχών τους, πνευματικών και υλικο-πνευματικών.

Δυστυχώς μέχρι τώρα, στον οικονομικό τομέα παρουσιάζονται στο λαό μόνον ευχολόγια : να βγούμε από την Ε.Ε., να βγούμε από την ευρωζώνη, να μεταβούμε σε εθνικό νόμισμα, σε παράλληλο νόμισμα, να φέρουμε επενδύσεις και άλλα τινά. Αλλά όσο ο λαός δεν βλέπει ένα ολοκληρωμένο οικονομικό στρατηγικό σχέδιο, ας μην περιμένουμε ότι θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αποφασίζει σε κάθε εκλογές να δώσει την εξουσία στον επόμενο δήμιο του. Και όσο αντέξει, εφ' όσον ο θάνατος ενός λαού είναι μια πιο αργή διαδικασία από το θάνατο ενός ανθρώπου.

Ποια είναι η λύση στο πρόβλημα αυτό, στα πλαίσια μιας καλά σχεδιασμένης πολιτικής πρότασης και ενέργειας; Είναι -κι αν σκεφθείτε κάτι καλύτερο, ας το προτείνετε- να δημιουργηθεί μία ομάδα από κορυφαίους Έλληνες οικονομολόγους, αλλά και ξένους, πλήρως ειδικευμένους, (π.χ. νομισματολόγους με εμπειρία στην αλλαγή νομίσματος και η ιδέα αυτή ανήκει στην κ. Μ. Νεγρεπόντη- Δελιβάνη*) και να εκπονήσουν όλοι μαζί αυτόν τον λεπτομερή “οδικό χάρτη” για την ελληνική οικονομία.

Η ομάδα αυτή θα πρέπει να περιλαμβάνει τους κορυφαίους Έλληνες αδέσμευτους οικονομολόγους, από την κ. Μ. Νεγρεπόντη -Δελιβάνη, ως τον κ. Σπ. Λαβδιώτη και ως την ομάδα οικονομολόγων του analyst.gr και άλλους που αυτοί οι κορυφαίοι γνωρίζουν, από την Ελλάδα και τον διεθνή χώρο.

Όλοι μαζί θα πρέπει να εκπονήσουν ένα λεπτομερές πρόγραμμα εξόδου της Ελλάδος από την κρίση, που να περιλαμβάνει τον σχεδιασμό , την εκτέλεση, τυχόν αποκλίσεις κατά την εκτέλεση και την αντιμετώπισή τους και τα αναμενόμενα αποτελέσματα με χρονικό ορίζοντα τουλάχιστον μιας διετίας-τριετίας.

Το ολοκληρωμένο σχέδιο θα πρέπει να ανέβει στο διαδίκτυο. Και μόνο απλοποιημένο, πρέπει να δοθεί, με τους πιο πρόσφορους τρόπους, στο λαό, αναφέροντας βήμα προς βήμα όλη τη διαδικασία. Ας πούμε κάπως έτσι:

Α. Προβαίνουμε σε στάση πληρωμών-ποιες οι συνέπειες αρνητικές και θετικές, ποια η αντιμετώπιση των αρνητικών.

Β. Υιοθετούμε εθνικό νόμισμα-ποιες αρχές θα καθορίσουν την ισοτιμία του, ποιες φάσεις θα διέλθει αυτή και πού αναμένεται, κατά ισχυρή πιθανότητα, βάση και του όλου προγράμματος ανάταξης της οικονομίας, να σταθεροποιηθεί. Πώς θα καλυφθούν οι άμεσες ανάγκες του λαού σε εισαγόμενα προϊόντα; Τι θα γίνουν τα εντός των οικιών ευρώ κι αν είναι αδήλωτα, πώς θα φορολογηθούν; Πόση θα είναι η άμεση επιβάρυνση για τους γονείς ανά παιδί που σπουδάζει στο εξωτερικό κι αν αποδεδειγμένα αδυνατούν να το στηρίξουν, θα μπορεί να μετεγγραφεί σε ελληνικό πανεπιστήμιο; Πώς θα γίνονται οι συναλλαγές μέχρι να κυκλοφορήσει το νέο Νόμισμα;

Όλα αυτά και πάμπολλα άλλα, όχι σκόρπια και ατάκτως εριμμένα από κάποιο πρόσωπο ή κόμμα, αλλά σε πλήρη τάξη, βάση του προγράμματος, που θα το υπογράφει ολόκληρη η επιτελική ομάδα και οι συνεπικουρούντες ξένοι οικονομολόγοι και που, φυσικά, θα αποτελεί ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Είναι αυτονόητο ότι το πρόγραμμα θα βασίζεται στα πραγματικά μεγέθη και αριθμούς της ελληνικής οικονομίας, γι' αυτό ακριβώς δε θα αποτελεί ένα ακόμα ευχολόγιο. Είναι επίσης αυτονόητο ότι θα έχει σαν εισαγωγή μια σύντομη ανατομία της παρούσας οικονομικής κατάστασης και πού αυτή οδηγείται, με μαθηματική -οικονομική!- ακρίβεια, σε όχι πολύ μακρυνό μέλλον. Ώστε ο πολίτης, με τη μέγιστη δυνατή επιστημονική εγκυρότητα, να το γνωρίζει.

Βέβαια, μια τέτοια προσπάθεια απαιτεί θυσίες. Απαιτεί μόχθο, απαιτεί φυσική παρουσία, απαιτεί βοηθούς για την πρακτική δουλειά και, για όλα αυτά μαζί, απαιτεί χρήματα. Αν οι κορυφαίοι μας οικονομολόγοι είναι αποφασισμένοι να προσφέρουν τα δύο πρώτα, τον μόχθο και τη φυσική τους παρουσία σε ενιαίο χώρο (τα e-mail δεν αρκούν) ας το δηλώσουν στον ελληνικό λαό άμα τη συστάσει της επιτελικής τους ομάδας.

Και ο ελληνικός λαός από το υστέρημά του, ας είμαστε σίγουροι γι' αυτό, θα στηρίξει οικονομικά την προσπάθεια. Αρκεί να γίνει ευρεία ενημέρωσή του και άνοιγμα λογαριασμού στο όνομα όλης της επιτελικής ομάδας. Ακόμα και οι Ομογενείς θα βοηθήσουν. (Προσοχή μόνον στο επικείμενο κούρεμα των καταθέσεων!)

Αν θέλουμε τη σωτηρία της πατρίδος μας, ας “ρίξουμε” τάχιστα στο λαό αυτά “τα δύο σχοινιά σωτηρίας”, για να πιαστεί και να ανέβει από τον βαθύ γκρεμό που τον έχουν ρίξει. Δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος πλέον για καμία καθυστέρηση. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή που περνάει την πατρίδα μας την βυθίζουν σε έναν χωρίς επιστροφή θάνατο.

Θα μείνουμε όλοι με τα γραπτά και τον υπολογιστή μας να παρακολουθούμε το χαμό της, το χαμό μας; Από όλους εμάς εξαρτάται και μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν οι γνήσιοι πνευματικοί μας ηγέτες -γιατί υπάρχουν και οι κάλπικοι, αλλά αυτοί είναι πλέον αναγνωρίσιμοι.

Όσοι “ηγέτες ΕΛΛΗΝΕΣ”, αυτοί ας προσεγγίσουν ο ένας τον άλλο. Ας πάρει έστω ένας την πρωτοβουλία να εκκινήσει τη διαδικασία. Θα αποδειχτεί πολύ πιο εύκολο, απ' όσο τώρα φαίνεται. Έτοιμος είναι ο λαός να βγει “στα μαρμαρένια αλώνια” και να παλέψει, αν του δοθούν τα δυο αυτά σχοινιά να πιαστεί, “γερά” όμως σχοινιά, για να αισθάνεται ασφάλεια και εμπιστοσύνη.

Βέβαια η προσπάθεια θα πολεμηθεί λυσσαλέα από σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο, με όλα τα όπλα της σύγχρονης προπαγάνδας, το ψέμα, τη συκοφαντία, τη διαστρέβλωση, την απαξίωση, το “θάψιμο” ή την προβολή “πληρωμένων” αρνητικών κριτικών και ό,τι άλλο. Θαρρώ ότι δεν πρέπει να υπάρξει καμία εμπλοκή των επιτελών σε τέτοιες αντιπαραθέσεις. Θα υπάρξουν πολύ θετικοί τρόποι προβολής του εγχειρήματος, με το λαό να συμμετέχει ενεργά με γεωμετρική πρόοδο. Και τότε όλα θα έχουν κριθεί!

* Την είδα στο κείμενο της κ. Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, αναρτημένο στην ιστοσελίδα της: “Σκέψεις και κρίσεις επί της τριμηνιαίας έκθεσης (Απρίλιος-Ιούνιος 2016) του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής των Ελλήνων”.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μια απορία την είχαμε. Πώς ήταν δυνατόν, σκεφτόμασταν, οι τζιχαντιστές του ISIS να πολεμήσουν ενάντια στους «προστάτες» τους Τούρκους;
Την απάντηση την πήραμε το απόγευμα της Τετάρτης. Δεν πολέμησαν.
Μετά τις 17.00 το απόγευμα και ύστερα από κάποιες εχθροπραξίες για τα «μάτια του κόσμου», οι τουρκικές δυνάμεις και οι Σύροι «μετριοπαθείς» τζιχαντιστές σύμμαχοί τους εισήλθαν στην Τζαραμπλούς ατουφέκιστοι.

Που να βρίσκονται άραγε οι χιλιάδες τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, που θα πολεμούσαν και θα πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση; Πουθενά. Εξαφανισμένοι.

Οι τζιχαντιστές άφησαν την πόλη και «εξαφανίστηκαν»

Ο τουρκικός στρατός και οι σύμμαχοί του, δηλαδή οι μισθοφόροι του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA) και άλλες ισλαμιστικές συμμορίες που συνδέονται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, την Αλ Κάιντα και τους Γκρίζους Λύκους, εισήλθαν από τις νότιες συνοικίες της πόλης δίχως να αντιμετωπίσουν καμία αντίσταση.

Τουρκόφιλοι τζιχαντιστές ανάρτησαν και στο YouTube (τόσο «χαλαρός» είναι ο πόλεμός τους) βίντεο μέσα από την Τζαραμπλούς.
Μας δείχνουν το τζαμί – ιεροδιδασκαλείο της Σαρία που χρησιμοποιούσε το Ισλαμικό Κράτος. Τριγύρω κάθονται αραχτοί στο πεζοδρόμιο. Δεν ανησυχούν για καμία αδέσποτη σφαίρα. Η «εισβολή» ήταν «μιλημένη».

Η εισβολή των Τούρκων στη Συρία έχει την κωδική ονομασία «Ασπίδα του Ευφράτη». Ξεκίνησε στις 04.00 τα ξημερώματα της Τετάρτης.
Αρχικά υποτίθεται ότι στρεφόταν αποκλειστικά ενάντια στους τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ISIS) που είχαν υπό την κατοχή τους την πόλη Τζαραμπλούς.

Την Τετάρτη οι Τούρκοι μας αποκάλυψαν τις πραγματικές τους προθέσεις. Στόχος τους είναι οι Κούρδοι.
Ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ξεκαθάρισε την Τετάρτη το πρωί ότι η επιχείριση αποσκοπεί στο να πολεμήσει τόσο το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) όσο και τις υπό κουρδική διοίκηση και αμερικανική υποστήριξη Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) που απελευθέρωσαν την πόλη Μανμπίτζ και ελέγχουν τα εδάφη γύρω από αυτήν.

Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου με τη σειρά του ζήτησε από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις να αποχωρήσουν και να πάνε πίσω ανατολικά του Ευφράτη, αλλιώς θα δεχτούν επίθεση από τους Τούρκους.
Την ίδια ώρα άλλες αναφορές λένε ότι οι Τούρκοι βομβαρδίζουν και την πόλη Αλ Μπαμπ, νοτιοδυτικά της Μανμπίτζ.

Καταλαμβάνοντας οι Τούρκοι την Τζαραμπλούς και τη Αλ Μπαμπ θα έχουν κλείσει τον δρόμο για προέλαση των Κούρδων δυτικά και στη συνέχεια θα μπορέσουν να τους επιτεθούν για να τους διώξουν στην ανατολική όχθη του Ευφράτη.

Δείτε φωτογραφίες που ανάρτησαν οι τζιχαντιστές μέσα από την Τζαραμπλούς:

Τουρκόφιλοι τζιχαντιστές βγάζουν selfie και ποζάρουν μπροστά στο ιεροδιδασκαλείο (κατηχητικό) της Σαρία

 
Τουρκόφιλος τζιχαντιστής βγάζει selfie μπροστά στο δικαστήριο (ιερά εξέταση) της Σαρία.

Κοιτώντας τις φωτογραφίες στο Twitter από την τουρκική επίθεση «βόλτα» στην Τζαραμπλούς, το συμπέρασμα είναι ένα: Περισσότερες φωτογραφίες έβγαλαν από σφαίρες που έριξαν. Εάν έριξαν και καμία σφαίρα.

Η Τζαραμπλούς παραδόθηκε από το Ισλαμικό Κράτος στον μεγάλο και πολυχρονεμένο σουλτάνο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Βενιζέλου

Λευκωσία: Τo κατοχικό καθεστώς συστηματικά και με βάση τους σχεδιασμούς που επέβαλε η Άγκυρα, προχωρεί σταδιακά στην παραχώρηση «υπηκοοτήτων» σε έποικους, επιχειρώντας να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα αλλά και να ασκήσει πίεση προς την ελληνοκυπριακή πλευρά ενόψει του νέου γύρου των συναντήσεων που αρχίζουν αυτή την εβδομάδα. Η τακτική αυτή,
όπως σημειώνουν ενημερωμένες πηγές, εντάσσεται στους σχεδιασμούς της Άγκυρας για βαθμηδόν προσάρτηση των κατεχομένων στην Τουρκία.

Οι τελευταίες κινήσεις που γίνονται στο θέμα των εποίκων πρόκειται, εν πολλοίς, για υλοποίηση της αξίωσης που διαβίβασε νωρίτερα αυτό τον χρόνο ο Τούρκος Πρόεδρος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί για «πολιτογράφηση» 26.500 Τούρκων ως «πολίτες» του ψευδοκράτους.

Ο Ερντογάν είχε διαμηνύσει προς τον Ακιντζί πως έχει χρονικό περιθώριο μέχρι το τέλος του χρόνου υποδεικνύοντας πως εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία στο Κυπριακό, θα προχωρούσε σε μαζικές παραχωρήσεις «υπηκοοτήτων». Είναι, όμως, σαφές πως υπήρξε αναπροσαρμογή τακτικής και η Άγκυρα μέσω της ψευδοκυβέρνησης έδωσε εντολή για να αρχίσει από τώρα και με αυξημένους αριθμούς η πολιτογράφηση εποίκων. Όπως δε μεταδίδεται από τα κατεχόμενα παρατηρείται συμφόρηση στο «υπουργείο» Εσωτερικών, όπου πολλοί Τούρκοι πολίτες και πολίτες τρίτων χωρών που ζουν στα κατεχόμενα, μεταβαίνουν για να υποβάλουν αίτηση.

Με βάση στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας η ψευδοκυβέρνηση χορηγεί «ιθαγένεια» του ψευδοκράτους σε 500 άτομα κάθε μήνα με αποφάσεις που λαμβάνονται από το λεγόμενο υπουργικό συμβούλιο του κατοχικού καθεστώτος και το «υπουργείο» Εσωτερικών. Παρόλο που κάποια άλλα δημοσιεύματα δίνουν μικρότερους αριθμούς είναι προφανές πως είναι δεδομένο πως υπάρχει κινητικότητα στο θέμα αυτό. Όσοι εξασφαλίζουν την περιβόητη «υπηκοότητα» βλέπουν το όνομά τους δημοσιευμένο στην «επίσημη εφημερίδα» του ψευδοκράτους. Συνεπώς δεν είναι δύσκολο να επιβεβαιωθούν οι αριθμοί.

Η κίνηση αυτή φαίνεται να γίνεται παρακάμπτοντας τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί. Η Άγκυρα έχει απευθείας κανάλι συνεννόησης επί του θέματος με τη ψευδοκυβέρνηση και δεν πρέπει να θεωρείται τυχαίο το γεγονός ότι ο ψευδοπρωθυπουργός πήγε στην Τουρκία πολύ πριν τον κ. Ακιντζί.

Στα πλαίσια των συνομιλιών, έχει συμφωνηθεί πάντως, ο αριθμός που θα έχουν τα δύο συνιστώντα κρατίδια με βάση την ιθαγένεια. Οι Ελληνοκύπριοι θα είναι 802.000 και 220.000 Τουρκοκύπριοι (μαζί με τους εποίκους ή καλύτερα με πλειοψηφία τους εκ Τουρκίας). Αυτό αφορά όσους θα έχουν την υπηκοότητα ενώ ο πληθυσμός θα είναι πολύ μεγαλύτερος. Σημειώνεται συναφώς πως τόσο ο Μουσταφά Ακιντζί όσο κι άλλοι αξιωματούχοι του κατοχικού καθεστώτος έχουν κατ΄επανάληψη αναφέρει πως δεν θα επιστρέψει κανένας στην Τουρκία.

Ο κ. Ακιντζί, έλεγε και προεκλογικά αλλά και στη συνέχεια πως οι έποικοι θα παραμείνουν καθώς δεν διαχωρίζει τους Τουρκοκύπριους από τους έποικους. Σημειώνεται πως η θέση της Άγκυρας όπως είχε μεταφερθεί νωρίτερα αυτό τον χρόνο και σε αντιπροσωπεία της ψευδοβουλής υπό την Σιμπέρ Σιμπέλ, είναι πως θα πρέπει να παραχωρηθούν οι «υπηκοότητες» αμέσως σε όσους δεν έχουν. Με βάση την ενημέρωση που έκανε στην ψευδοβουλή τότε για τις επαφές της, προκύπτει πως υπήρξαν κινήσεις προς τους Τουρκοκύπριους που ζουν στη Βρετανία για να τους παραχωρηθούν ταυτότητες.

Γραπτώς η θέση για τις 26.500

Η Λευκωσία παρακολουθεί από κοντά τα όσα διαδραματίζονται στα κατεχόμενα στο θέμα των εποίκων. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, υπάρχει έντονη ανησυχία για το γεγονός ότι αυτές οι ενέργειες γίνονται παραμονές του νέου γύρου των διαπραγματεύσεων, για τον οποίο όλοι οι εμπλεκόμενοι δίνουν σημασία και τον θεωρούν κομβικής σημασίας.

Δεν αποκλείεται δε το θέμα αυτό να εγείρει και κατά τη μεθαυριανή συνάντηση ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προς τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί. Σημειώνεται ότι στα έγγραφα στα οποία καταγράφονται συγκλίσεις και αποκλίσεις, η τουρκική πλευρά περιέλαβε αναφορά για τις 26.500 Τούρκους στους οποίους θα δοθεί «υπηκοόητα» του ψευδοκράτους σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία στο Κυπριακό μέχρι το τέλος του χρόνου.

Η υποσημείωση αυτή της τουρκικής πλευράς προκάλεσε την έντονη αντίδραση της Λευκωσίας, που έχει καταγράψει τη δική της διατύπωση, με την οποία απορρίπτει αυτή τη θέση. Όπως εκτιμάται, οι κινήσεις της τουρκικής πλευράς αφορούν και τις προσπάθειες που με εντατικό ρυθμό προχωρούν στα κατεχόμενα για ισλαμοποίηση της περιοχής.

Αυτό γίνεται με την αύξηση του τουρκικού πληθυσμού, την παράνομη παραχώρηση «υπηκοοτήτων» αλλά και την ενίσχυση του μουσουλμανικού στοιχείου στην αγορά και στην Εκπαίδευση. Αυτή η πολιτική, η οποία εφαρμόζεται από το 1974, έγινε ακόμα πιο αισθητή από 2000 και εντεύθεν. Τουρκοκύπριοι, που δεν έχουν σχέση με το παράνομο καθεστώς, καταγγέλλουν συστηματική προσπάθεια πολιτικής αποίκησης του κατεχόμενου βόρειου τμήματος της Κύπρου με στόχο την ενσωμάτωση του στην Τουρκία. Καταγγέλλουν προσπάθεια να καταστήσουν τους Τουρκοκύπριους σε μειονότητα.

Πηγή "Φιλελεύθερος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης

Στο μαρτυρικό Χαλέπι, το σύγχρονο Στάλιγκραντ, η ανθρωποσφαγή συνεχίζεται, η Ιεράπολις (Μανμπιζ) απελευθερώθηκε από τους Κούρδους της Συρίας, η Τζαραμπλούς και η Χασάκα βρέθηκαν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος από πλευράς Τουρκίας η πρώτη και από πλευράς Συριακού στρατού η δεύτερη και οι προετοιμασίες για την απελευθέρωση της Μοσούλης βρίσκονται πλέον στο τελικό στάδιο.
Και το μακάβριο θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται στην μαρτυρική Συρία και κατ’ επέκταση το Ιράκ, με ΗΠΑ και Ρωσία να επαναπροσδιορίζουν τα ενδιαφέροντά τους και την εμπλοκή τους στο σύγχρονο αυτό γεωπολιτικό σύμπλοκο της Μέσης Ανατολής, με γεωστρατηγικές κινήσεις και τακτικές που επανακαθορίζονται διορθώνοντας τα προηγούμενα λάθη σχεδιασμού των. Και από τα προηγούμενα απουσιάζει η αναφορά στην πρωτεύουσα του Ισλαμικού Χαλιφάτου (ISIS), την αρχαία Ελληνική πόλη Καλλινίκη, η σήμερα Ράκα αραβιστί, καθόσον θα είναι η τελευταία πράξη της λύτρωσης του Συριακού και Ιρακινού δράματος , με την απελευθέρωσή της και την εκδίωξη και καταστροφή του ISIS. Ναι θα πρέπει να επιδιωχθεί η πλήρης καταστροφή αυτού του Ισλαμικού καρκινώματος, γιατί περί αυτού πρόκειται. Και τότε μπορούμε να αισθανθούμε ασφαλέστεροι στην Ευρώπη και παντού και να αναφωνήσουμε πλέον “Game Over”.

Delenda est Carthago

H ιστορία διδάσκει και αποτελεί οδηγό για το παρόν και το μέλλον. Τον 2ο αιώνα π.Χ. ο μεγαλύτερος εχθρός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν η Καρχηδόνα, μια πολύ εύπορη πόλη και η εμπορική δύναμη της εποχής, που ευρίσκετο στα παράλια της Βορείου Αφρικής, στην σημερινή Τυνησία. Η Καρχηδόνα ήταν το κέντρο του αρχαίου πολιτισμού των Καρχηδονίων. Η πόλη αναπτύχθηκε από μία αποικία των Φοινίκων της πρώτης χιλιετίας π.Χ. σε πρωτεύουσα αρχαίας αυτοκρατορίας, λόγω της στρατηγικής τοποθεσίας της στη Μεσόγειο, ήταν δε η άμεση ανταγωνίστρια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ ήδη είχαν προηγηθεί δύο πόλεμοι ανάμεσα τους. Ο Έλληνας φιλόσοφος , ο μέγιστος Αριστοτέλης περιέγραψε αναλυτικά τους πολιτικούς θεσμούς της Καρχηδόνας, ενώ θεωρούσε πως η πόλη είχε μια από τις καλύτερες πολιτικές οργανώσεις στον κόσμο, μαζί με αυτές των ελληνικών πόλεων-κρατών της Αθήνας, της Σπάρτης και της Κρήτης . Όταν το 153 π.Χ. ο Ρωμαίος Συγκλητικός Μάρκος Πόρκιος Κάτων ο Πρεσβύτερος την επισκέφτηκε, διαπίστωσε την … ραγδαία ανάπτυξή της και την όλο και αυξανόμενη οικονομική ευρωστία της. Έτσι ο Κάτων αντιλαμβανόμενος πως η Καρχηδόνα με την αλματώδη ανάπτυξή της ήταν εν δυνάμει και εν εξελίξει μια ισχυρή απειλή κατευθείαν στην ίδια την ύπαρξη της Αυτοκρατορίας, επιστρέφοντας στην Ρώμη ενημέρωσε την Σύγκλητο και από τότε δεν έπαψε να τονίζει τον κίνδυνο που διατρέχει η Ρώμη. Όλες του οι αγορεύσεις στην Ρωμαϊκή Σύγκλητο, ανεξαρτήτως θέματος, ολοκληρώνονταν με τη φράση Delenda est Carthago (Η Καρχηδών πρέπει να καταστραφεί). Πράγματι τα κατάφερε, καθώς θεωρείται ο βασικός υποκινητής του Τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου(149-146 π.Χ.), που ολοκληρώθηκε με τη νίκη των Ρωμαίων, ενώ η πόλη ισοπεδώθηκε, αφανίσθηκε πλήρως και οι κάτοικοί της πωλήθηκαν ως δούλοι. Η απειλή της Καρχηδόνας εξαλείφθηκε οριστικά για την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Ουχαμπικός Iσλαμισμός. Ο «Κανίβαλος κατά του Πολιτισμού»!

Για να αντιληφθούμε, έστω και οριακά τι είναι η θρησκευτική ιδεολογία, που διακατέχει τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Χαλιφάτου, καθώς και τους άλλους των διαφόρων εξτρεμιστικών ισλαμικών οργανώσεων θα παραθέσω δύο απόψεις σημαντικών ανθρώπων, που έχουν ασχοληθεί με το Ισλάμ και είναι χαρακτηριστικές:

Κατά τον καθηγητή Οικονομικής Γεωγραφίας στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννη Μάζη, «Το Ισλάμ, ως πρωτίστως Δικαιϊκό σύστημα και δευτερευόντως Μεταφυσική, έχει τέσσερις νομικές Σχολές, ορίζοντας την κοινωνική ζωή των πιστών του επί γης. Πρόκειται για τις σχολές Χανμπάλι (Hanbali), Μαλέκι (Maleki), Σαφέι (Shafeii) και Χανάφι (Hanafi). Δεν μοιάζει με τις υπόλοιπες θρησκείες στον πυρήνα των οποίων βρίσκεται η πνευματική διάσταση της ανθρώπινης φύσης ούτε υπόσχεται, απλώς, κάποιες επιβραβεύσεις και ποινές στον άλλο κόσμο. Η προσέγγιση που μας απασχολεί, εν προκειμένω, είναι η Σχολή Χανμπάλι της οποίας απότοκος μαθητής είναι ο Μοχάμεντ Ιμπν Αμπντ αλ-Γουαχάμπ που την συνέδεσε με το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας από τη σύστασή του. Έτσι, το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας απέκτησε τον προσδιορισμό “ουαχαβιτικό” που σημαίνει ότι το νομικό σύστημα που το διέπει είναι η ερμηνεία του Μοχάμεντ Ιμπν Αμπντ αλ-Γουαχάμπ. Είναι, δηλαδή η πιο σκληρή νομική – σουνιτική ερμηνεία του Ισλάμ. … Το Ισλάμ δεν είναι μία οποιαδήποτε θρησκεία και γι’αυτό θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι Μουσουλμάνοι δράστες τρομοκρατικών χτυπημάτων δεν είναι αλλόφρονες, παρά μόνον πιστοί. Η κουλτούρα μας, αυτή των κλασικών ελληνικών οικουμενικών αξιών του Αριστοτέλη και του Διαφωτισμού, δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ούτε τι λέει το Κοράνι ούτε να αντιληφθούμε ότι τις επιθέσεις αυτές υπαγορεύουν ιερά κείμενα».

Και εδώ αποκαλύπτεται ο ένοχος ρόλος της Ουαχαμπιστικής Σαουδικής Αραβίας πίσω από την τρομοκρατική εξάπλωση του Ισλαμικού εξτρεμισμού, με λόγια και έργα. Το ISIS γιγαντώθηκε με χρήματα της Σαουδικής Αραβίας που προέρχονται από ειδικά βακουφικά φιλανθρωπικά ιδρύματα της.

Ο Σύριος ποιητής και φιλόσοφος (που φέρει το ψευδώνυμο Άδωνις), στην συζήτησή του με την Μαροκινή ψυχαναλύτρια στο βιβλίο του «Βία και Ισλάμ», μεταξύ πολλών εκρηκτικών διαπιστώσεών του γράφει και τα εξής:

«Το Ισλαμικό Κράτος είναι ο κανίβαλος που στρέφεται κατά του πολιτισμού. Τί βλέπουμε σήμερα στο Ισλαμικό Κράτος; Γυναίκες που πωλούνται σε όποιον πληρώνει καλύτερα, ξεκοιλιάσματα, αποκεφαλισμούς, ακόμα και κανιβαλισμό. Είναι απίστευτη αυτή η βαρβαρότητα. Ο άνθρωπος που αψηφά τον θάνατο –αφού τον περιμένει ο Παράδεισος– επιδίδεται σε βαρβαρότητες χωρίς να φοβάται ή να νοιώθει ενοχές. Έχει απομακρυνθεί εκ των πραγμάτων τόσο από την φύση όσο και από τον πολιτισμό. Το ISIS είναι για μένα το τέλος του Ισλάμ. Είναι η απόληξή του, βέβαια, αλλά και το τέλος του. Στο πνευματικό επίπεδο, το Ισλάμ δεν έχει τίποτε να προσφέρει σήμερα. Ούτε όραμα αλλαγής του κόσμου, ούτε σκέψη, ούτε τέχνη, ούτε επιστήμη. Η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων φράσεων σηματοδοτεί και το τέλος του.
Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι το ISIS βγαίνει νικητής στο πολιτικό και στρατηγικό πεδίο, τί θα μπορούσε να προτείνει και να προσφέρει στο πνευματικό και επιστημονικό πεδίο; Αν εξαιρέσει κανείς το χάος, δεν βλέπω κάτι άλλο. Στις περιοχές του Ιράκ που έχουν καταληφθεί από το ΙΚ τα σχολεία έχουν κλείσει, εν αναμονή ενός προγράμματος διδασκαλίας που να είναι σύμφωνο με τις επιταγές της θρησκείας. Το ISIS δεν είναι μία νέα ανάγνωση του Ισλάμ, η οικοδόμηση ενός νέου πολιτισμού ή μιας νέας κουλτούρας. Είναι το τέλος του πολιτισμού, η άγνοια, το μίσος για την γνώση, το μίσος για την ελευθερία. Και, μάλιστα, ένα τέλος ταπεινωτικό».


Αποδυνάμωση ή Καταστροφή;

Σε πρόσφατο άρθρο του (The Destruction of Islamic State is a Strategic Mistake, BESA, Aug.2), ο καθηγητής πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Μπαρ Ιλάν του Τελ Αβίβ Εφραίμ Ιμπάρ, διευθυντής του BESA (Begin-Sadat Center for Strategic Studies), αναφέρεται στο ΙSIS και θεωρεί πως είναι στρατηγικό λάθος η πλήρης καταστροφή του και ότι είναι προτιμότερη η αποδυνάμωση του. Ένα αποδυναμωμένο Ισλαμικό Χαλιφάτο που θα υφίσταται στην περιοχή, θα συγκεντρώσει τους εξτρεμιστές Ισλαμιστές εκεί και δεν θα διασπαρθούν ανά τον κόσμο με σκοπό την εκδίκηση, ενώ παράλληλα θα ασχολείται με την επικράτησή του, μαχόμενο μεταξύ άλλων εξτρεμιστών Ισλαμιστών, όπως είναι η Χεζμπολλάχ (Σιίτες Ισλαμιστές του Λιβάνου που υποστηρίζονται από το Ιράν), η Αλ Κάιντα, η Αλ Τζαμπχατ Αλ Νούσρα και άλλες Ισλαμικές Οργανώσεις (ουκ εστί αριθμός). Έτσι θα έχουμε έναν πόλεμο τριβής μεταξύ εξτρεμιστών Ισλαμιστών και η Δύση θα ηρεμήσει και θα βρει την ησυχία Αν καταστραφεί πλήρως τότε οι εκπαιδευμένοι και «μπαρουτοκαπνισμένοι» τζιχαντιστές-μέλη του θα φύγουν από την περιοχή και θα πλημμυρίσουν την Ευρώπη. Και τότε θα έχουμε ανεξέλεγκτες καταστάσεις τρομοκρατικών θανατηφόρων κτυπημάτων. Δηλαδή ο καθηγητής Ινμπάρ, ισχυρίζεται ότι καλύτερα τα «κακά παιδιά» του ISIS να σκοτώνουν τα επίσης «κακά παιδιά» των άλλων εξτρεμιστικών Ισλαμιστικών οργανώσεων για να μην ασχολούνται με τον Δυτικό κόσμο (Προφανώς λανθασμένη εκτίμηση και αποδεικνύεται από τις συνεχείς τρομοκρατικές επιθέσεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ). Ακόμη ο καθηγητής Ινμπάρ επισημαίνει ότι καταστροφή του ISIS θα σημάνει και αποδυνάμωση του Σουνιτικού Ισλάμ στην Μέση Ανατολή, με ταυτόχρονη ενδυνάμωση του Σιϊτικού Ισλάμ, άρα κυριαρχία του Ιράν, της ηγέτιδας δύναμης του Σιϊτισμού, κάτι που θα αποτελέσει ουσιαστική απειλή για το Ισραήλ, δηλαδή παρασυρόμενος από την εμμονική αντίληψη της Ισραηλινής υψηλής στρατηγικής, που θεωρεί ότι ο υπ’ αριθμόν 1 εχθρός του Ισραήλ ήταν, είναι και θα είναι το Ιράν, εκτιμά έτσι και εδώ προφανώς λανθασμένα. Ακόμη σύμφωνα με την νέα αμερικανική πολιτική το Ιράν προαλείφεται για τον νέο σύμμαχο των ΗΠΑ στην νέα Μέση Ανατολή που διαμορφώνεται, κάτι που βρίσκει εντελώς αντίθετη την Ιερουσαλήμ.

Εκτιμώ ότι ο Ινμπάρ κάνει λάθος με την άποψη της αποδυνάμωσης , αφήνοντας έτσι το ISIS με μώλωπες αντί να το καταστρέψει πλήρως, καθόσον θα παραμένει επικίνδυνο στο διηνεκές και κίνητρο για μελλοντικούς μιμητές. Ο απαράβατος κανόνας του πολιτισμένου κόσμου είναι ότι δεν συνδιαλέγεσαι με τρομοκράτες και εγκληματίες και ότι δεν μπορεί να γίνει ανεκτή η τρομοκρατία. Η κληρονομιά της 9/11 και οι συνεχιζόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις σε Παρίσι, Βρυξέλλες, Νίκαια, Μόναχο και ΗΠΑ επιβάλλουν μια πραγματικότητα και μια πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί κατά αυτών των κατά συρροή δολοφόνων. Ήδη αυτό έγινε αντιληπτό από τους κύριους «παίκτες» στο μεγάλο παιχνίδι της Μέσης Ανατολής και έτσι βλέπουμε τις ΗΠΑ, την Γαλλία, την Ρωσία και την λοιπή Ευρώπη να συντάσσονται πλέον με την άποψη, ότι πρέπει επιτέλους να τελειώσουμε με το Ισλαμικό Χαλιφάτο και τις φιλοδοξίες του ηγέτη του, του Χαλίφη Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι. (Το πραγματικό του όνομα είναι Ibrahim al-Samara’I). Θα πρέπει το τέρας που δημιούργησαν τα σκοτεινά διεστραμμένα μυαλά κάποιων ανευθυνο-υπεύθυνων της CIA, με σκοπό την πτώση του Άσαντ (και έχει ηθική υποχρέωση και ευθύνη η Αμερική), να εξαλειφθεί με συνδυασμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις και να απελευθερωθούν το Χαλέπι, η Τζαραμπλούς, η Μοσούλη, η Ράκα (Καλλινίκη) και να εκκαθαριστεί ο κόλπος της Σύρτης στην Λιβύη, όπου ευρίσκεται μεγάλος αριθμός τζιχαντιστών του ISIS.

Ο Ισλαμισμός στην μορφή που απαντάται σήμερα με τις υφιστάμενες τρομοκρατικές οργανώσεις είναι στην ουσία μια διαστροφή του Ισλάμ. Μην ξεχνάμε ότι τα τελευταία 450 χρόνια δεν υπήρξε βιαιότητα εκ μέρους των μουσουλμανικών κρατών. Το εξτρεμιστικό Ισλάμ εμφανίστηκε ιδεολογικά το 1928, με την δημιουργία των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο. Οι απόψεις δύο ιεροδιδασκάλων και θεωρητικών των Αδελφών Μουσουλμάνων του Χασάν Αλ Μπανά και του Σαίντ Κουτμπ ήταν αυτές που διαμόρφωσαν την θρησκευτική πίστη των (ακραίων) μουσουλμάνων, με αποτέλεσμα η οργάνωση των Αδελφών Μουσουλμάνων να αποτελέσει την μήτρα όλων των σύγχρονων τρομοκρατικών οργανώσεων. Έτσι την άνοιξη του 1947 ο Αιγύπτιος δάσκαλος και θρησκευτικός ακτιβιστής Χασάν αλ Μπανά πρότεινε στον τότε βασιλιά Φαρούκ την ίδρυση ενός θρησκευτικού ισλαμικού κράτους, γιατί η Δύση ήταν παρηκμασμένη. Το 1964 ο ιεροδιδάσκαλος και θεωρητικός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Σαΐντ Κουτμπ πρότεινε το Ισλάμ να ανατρέψει με πόλεμο την υπάρχουσα παγκόσμια τάξη. Η πρόταση αυτή αποτελεί το θεμέλιο της σκέψης των σύγχρονων ακραίων ισλαμιστών. Αποστολή του Ισλάμ είναι, κατά τον Κουτμπ, να αποτινάξει όλα αυτά και να τα αντικαταστήσει με την παγκόσμια εφαρμογή των δογμάτων του κορανίου. Έτσι θα λέγαμε ότι οι αντιλήψεις αυτές αποτελούν την πολεμική ιαχή των ακραίων ισλαμιστών (των τζιχαντιστών) στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής, εδώ και δεκαετίες. Δεν έχουν καμιά σχέση με την συντριπτική πλειοψηφία του μουσουλμανικού κόσμου, με το καθαρό Ισλάμ (Σουνιτικό και Σιϊτικό), με την πίστη των, με τα Ιερά Βιβλία των, με τις παραδόσεις των. Αποτελούν ακόμη και για τους μουσουλμάνους μια σοβαρή απειλή και αποδεικνύεται έτσι ότι ο χειρότερος εχθρός του Ισλάμ είναι ο Ισλαμισμός. Μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα θύματα στην Μέση Ανατολή είναι μουσουλμάνοι, που υφίστανται ακόμη και στην καθημερινή τους ζωή (σφαγές, επιθέσεις αυτοκτονίας σε Τζαμιά, αγορές κλπ) την μισαλλοδοξία και εκδικητικότητα της θρησκευτικής στρέβλωσης των φανατικών τζιχαντιστών, εκεί όπου αναπτύσσεται η έννοια του Σάλαφ, του αγνού, του σωστού Μουσουλμάνου και των περί καθαρότητας της πίστης αντιλήψεων. Σύμφωνα με την τακφιριστική ερμηνεία, ο σωστός Μουσουλμάνος προτρέπει στο “σωστό δρόμο” και τιμωρεί όσους δεν συμμορφώνονται με την προτροπή του. O ISIS, λοιπόν, δηλαδή το Ισλαμικό κράτος, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, όντας Σουνιτικό, Χανμπαλικό, Ουαχαβιτικό, Σαλαφιστικό και Τακφιριστικό κίνημα.

Επίλογος

Θα ήταν εγκληματικό και άδικο για την παγκόσμια κοινότητα να αφήσει και άλλο τους παρανοϊκούς άνδρες του Μπαγκντάντι να συνεχίζουν αυτή την απάνθρωπη «πορνογραφία του θανάτου», που δίδει ιδέες και κίνητρα σε διαταραγμένες ιδεολογικά και πνευματικά ανθρώπους να δρουν ως «μοναχικοί λύκοι» στον Δυτικό κόσμο, με τρομοκρατικές ενέργειες και με κάθε τρόπο γνωστό, άγνωστο, απίστευτο, μη προβλέψιμο (όπως στην Νίκαια της Γαλλίας). Δεν θα πρέπει να αφεθούν στο πηγάδι της λήθης οι φρικαλεότητες των τζιχαντιστών κατά λαών και θρησκευτικών κοινοτήτων στην περιοχή, όπως οι Κούρδοι, οι Γεντίζι, οι Χριστιανοί κλπ κλπ. Στην περίπτωση του ISIS, οι ηθικές επιταγές και οι ρεαλιστικοί υπολογισμοί για την αντιμετώπιση του Τέρατος δεν χρειάζεται να αντιφάσκουν μεταξύ τους. Θα έλεγα ότι συμβαδίζουν και επιβάλλεται η εφαρμογή τους για την τελική λύση. Οι ΗΠΑ, ως υπεύθυνες για το αποτυχημένο σχέδιο με την ονομασία «Αραβική Άνοιξη» και το διεστραμμένο τελικά σχέδιο της δημιουργίας του ISIS, ως σύγχρονοι Φρανκεστάιν, έχουν ηθική και «νομική» υποχρέωση όχι μόνο να ηγηθούν, αλλά και να συμμετάσχουν σοβαρά και υπεύθυνα, όπως το πράττουν τους τελευταίους μήνες, με τους συμμάχους τους στην Μέση Ανατολή, όπως οι Κούρδοι στην Συρία και στο Ιράκ και άλλοι και να εξοντώσουν το λάθος της ιστορίας, το καρκίνωμα που λέγεται ISIS. Να εξαλείψουν από την περιοχή αυτό που οι ίδιοι δημιούργησαν και έχασαν τον έλεγχο.

Το χαλιφάτο είναι καρκίνωμα, που καταστρέφει κάθε έννοια πολιτική, πολιτιστική, ηθική, θρησκευτική και έτσι πρέπει να αντιμετωπισθεί και με χειρουργικό τρόπο να αφανιστεί. Για να μην βρε μιμητές. Για να μην υπάρχει το «όραμα», ο τόπος αναφοράς, η «Γη της επαγγελίας» για τους άρρωστους ιδεολογικά, για τους διεστραμμένους ψυχολογικά, για τους επαγγελματίες της φρίκης, για τους εμπόρους της ανθρώπινης δυστυχίας. Το Χαλιφάτο θα πρέπει να πάψει να υπάρχει.

Απομένουν κάποιες σημαντικές πόλεις ακόμη. Πρώτα το Χαλέπι, όπου επιτέλους ας βοηθήσουν Ρώσοι και ΗΠΑ μαζί τον Συριακό στρατό για την κατάληψή του και να μπει ένα τέλος στην ανθρωποσφαγή. Μετά έρχεται η Μοσούλη, όπου οι προετοιμασίες για την τελική επίθεση του Ιρακινού στρατού και των Κούρδων Πεσμαργκά βρίσκονται στο τελικό στάδιο και το τέλος σε όλα έρχεται με την τελική επίθεση και την απελευθέρωση της Καλλινίκης-Ράκα. Εδώ να επισημάνουμε ότι επιβάλλεται στον Δυτικό κόσμο να αποφύγει θέσεις που υπονομεύουν την ηθική στάση και τον Δυτικό πολιτισμό. Μετά την απελευθέρωση (καταστροφή) της Ράκα (Καρχηδόνας), οι Τζιχαντιστές θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το Διεθνές Δίκαιο (και βέβαια όχι να εξανδραποδισθούν όπως τότε οι Καρχηδόνιοι) για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ας συσταθεί Ειδικό δικαστήριο, όπως στην Δίκη της Νυρεμβέργης, όπως με την πρώην Γιουγκοσλαβία το ICTY (International Criminal Tribune for Yugoslavia) και την Ρουάντα το ICTR και ας περάσουν όλοι αυτοί οι ψυχοπαθείς της διαστρεβλωμένης και άρρωστης θρησκευτικής πίστης να δώσουν λόγο στην Παγκόσμια Κοινότητα για τα εγκλήματά των, ώστε να αποδοθεί η Νέμεσις. Και μέχρι τότε ας είμαστε προετοιμασμένοι για τον θανάσιμο ρόγχο του θηρίου, που θα έχει αντίκτυπο σε πόλεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, με αθώα θύματα. Έτσι παραφράζοντας την ρήση του Ρωμαίου Συγκλητικού Κάτωνος, θα λέγαμε σήμερα DELENDA EST ISIS ή RAQAA DELENDA EST, Το ISIS πρέπει να καταστραφεί, η RAQAA πρέπει να καταστραφεί. Και επειδή δεν υπάρχει ο Ρωμαίος Κάτων σήμερα, ας γίνει συνείδηση και πολιτική των Δυτικών κρατών. Έτσι θα εξαλειφθεί η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα σήμερα.

* Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.). Tactical Intelligence School (US Army), Μεταπτυχιακό στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση, Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Πηγή AnalystsForChange


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου