Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Αυγ 2016

Γράφει ο Παναγιώτης Μαυροειδής

Ο ΕΝΦΙΑ λοιπόν έμεινε απείραχτος. Όπως έμεινε ακέραιο και το δημόσιο χρέος και πειθήνια η εξυπηρέτησή του. Υποσχέσεις για κατάργηση και διαγραφή αντίστοιχα που έγιναν καπνός όπως και αυτές για αύξηση του κατώτατου μισθού, αφορολόγητο στα 12.000 και άλλες πολλές.

Δε χρειάζεται μεγαλύτερη συζήτηση πάνω σε αυτά. Λένε ότι σε ένα περιβάλλον που λένε ψέματα σχεδόν όλοι, το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτά γίνονται πιστευτά, αλλά αντίθετα, ότι κανείς ή σχεδόν κανείς δεν έχει πλέον όρεξη να ακούσει ή να συζητήσει οτιδήποτε.

Η ιστορική εγκληματική ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ακριβώς εδώ: Ενώ τα καταφέρνει απείρως καλύτερα από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να κάνει τη βρομοδουλειά της λαϊκής αφαίμαξης, ταυτόχρονα δημιουργεί το περιβάλλον του μεγάλου κινδύνου για απόλυτη απαξίωση όχι απλά της αριστερής πολιτικής, αλλά και κάθε έννοιας λαϊκής πεποίθησης ότι με τον αγώνα υπάρχει η ελπίδα για το καλύτερο.

Μέσα σε τούτη την αχλή, ξεφεύγουν κάποια πράγματα πιο σημαντικά από τα αυτονόητα και τα εύπεπτα μοιρολόγια.

Πρώτο: η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ ήταν ένα από τα τιμήματα της παραμονής στην ευρωζώνη και της επιλογής της μη-ρήξης, καθώς ρητά απαιτήθηκε από το Τρίτο Μνημόνια η είσπραξη ακριβώς 2,65 δις από την πληρωμή του φόρου-λαιμητόμου.

Δεύτερο: Μαζί με τη διατήρηση του ΕΝΦΙΑ, χάρη σε αυτή, αλλά και της αύξησης των έμμεσων φόρων όπως ο ΦΠΑ, δεν υπάρχει «ανάγκη» καμίας αύξησης φορολόγησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας της αστικής τάξης, της εκκλησίας ή των εφοπλιστών.

Τρίτο: Η φοροκαταιγίδα δεν έχει μόνο «εισπρακτικό» χαρακτήρα, ούτε «στερείται ορθολογισμού», όπως πλειοδοτεί σε μπαρουφολογίες η μνημονιακή αντιπολίτευση απέναντι στην μνημονιακή κυβέρνηση. Αντίθετα, μέσω της δήμευσης ή αχρήστευσης ή μετατροπής σε βάρος αντί για τελευταίο αποκούμπι της λαϊκής κατοικίας, δημιουργούνται οι όροι για «αγορά κατοικίας», πάντα σε συνδυασμό και με την παράδοση των «κόκκινων δανείων» στους διάφορους «γύπες». Πρόκειται για μέτρα βίαιης επιτάχυνσης στη διαμόρφωση ενός γενικευμένου, καθολικού καπιταλισμού σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, αυτό που στη μασκαρεμένη γλώσσα τους ονομάζουν «λειτουργία συνθηκών αγοράς».

Τέταρτο:
Η διατήρηση του ΕΝΦΙΑ όπως και το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών δεν είναι «η συμφορά που μας έφερε η «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση», αλλά το αποτέλεσμα της κίνησης από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακριβώς πάνω στις στρωμένες ράγες που έχουν στήσει οι διαδοχικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Δικός τους νόμος ήταν ο ΕΝΦΙΑ. Αλλά και τον αλά ΣΥΡΙΖΑ ΕΝΦΙΑ τον έχουν επίσης υιοθετήσει και εγκρίνει στη Βουλή το περυσινό καλοκαίρι, σε εκείνη την αμίμητη εκδήλωση δουλοφροσύνης προς την τρόικα με 222 ψήφους υπερ στο Τρίτο Πεντακομματικό Μνημόνιο (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ).

Πέμπτο (και ίσως πιο πικρό): Ήταν έκπληξη η αθέτηση της κατάργησης του ΕΝΦΙΑ από τον ΣΥΡΙΖΑ; Δεν ήταν! Το ίδιο το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για «κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και αντικατάστασή του με άλλο δίκαιο νόμο που θα αντιμετώπιζε και το θέμα της φορολόγησης της μεγάλης περιουσίας». Ε, όταν μεγάλο εισόδημα κατά ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι κινείται πάνω από τα 12.000 ευρώ, γιατί να μην είναι πολυτέλεια πλουσίων και ένα διαμέρισμα ή μια δεύτερη καλύβα; Όταν όμως γινόταν αυτή η συζήτηση, τόσοι μα τόσοι ΣΥΡΙΖΟπληκτοι μιλούσαν για «Κασσάνδρες», και «σεχταριστές», που «δεν τρώγονται με τίποτα…».

Τώρα οι ίδιοι όταν τους συναντάς συζητούν μόνο για τον καιρό ή για τη δουλειά και τα παιδιά. Ο λογαριασμός όμως, οικονομικός και πολιτικός, είναι βαρύτατος, όπως βαριές και ασήκωτες αποδείχτηκαν και οι διεσταλμένες αυταπάτες για τον δήθεν εύκολο κυβερνητικό δρόμο της «άμεσης ανακούφισης» μέσα από το «σύμφωνο συμβίωσης» με την ΕΕ και την αστική τάξη στην Ελλάδα.

Πηγή "Παντιέρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κυβέρνηση και το υπουργείο Εξωτερικών τηρούν προσεκτική σιωπή ως προς τις επαφές με την Τουρκία από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου έως σήμερα. Ορθώς πράττουν, επειδή τα ελληνικά συμφέροντα θα είναι τα πρώτα που θα θιγούν από περιττές διαρροές ή από φλυαρίες άσχετων δημοσιολογούντων, όταν υφίσταται απειλή μιας -ανά πάσα στιγμή- επικίνδυνης κλιμάκωσης των διμερών σχέσεων ή των ισορροπιών Αγκυρας - Ε.Ε.

Η Ν.Δ. ακολουθεί, επίσης, υπεύθυνη στάση, καθώς άλλωστε έχει εξαιρέσει, ντε φάκτο, τα θέματα εξωτερικής πολιτικής από την αντιπολιτευτική ατζέντα της. Αντιμετωπίζει δε τον κίνδυνο να μη διαθέτει σε λίγο καιρό κανένα μείζον πεδίο κριτικής κατά της κυβέρνησης. Εχει ήδη εξαιρέσει, από τον Μάρτιο, το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό και ταυτόχρονα δεν μπορεί να αποβάλει τη σκληρή «μνημονιακή» εικόνα της, αν και η κυβέρνηση Τσίπρα έχει υπογράψει χειρότερη συμφωνία με τους δανειστές.

Ωστόσο το δυσάρεστο (και επικίνδυνο) στοιχείο είναι ότι, δυστυχώς, η Αθήνα έχει περιορισμένες επιλογές, καθώς ο πρόεδρος Ρ. Τ. Ερντογάν διατηρεί πρωτοβουλία κινήσεων έναντι της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε -επιπλέον των απειλών για το Μεταναστευτικό- έχει ανοίξει, σύμφωνα με εγκυρότατες πληροφορίες ξένων διπλωματικών πηγών, πλήθος θεμάτων που σοκάρουν τις Βρυξέλλες και τους ισχυρότερους εταίρους μας. Ο κ. Ερντογάν ανοίγει με αποφασιστικότητα όσα και όποια θέματα προτιμά, ενώ ο Γάλλος πρόεδρος Φρ. Ολάντ και η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ είναι αναποφάσιστοι ακόμα και ως προς τον χρόνο ανακοίνωσης των εκ νέου υποψηφιοτήτων τους (ή μη) στις εκλογές του 2017.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο Τούρκος πρόεδρος αιφνιδιάζει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις από την αφετηρία των συνομιλιών που θα κρίνουν τις σχέσεις Αγκυρας - Ε.Ε. και την πιθανή πλημμυρίδα νέων μεταναστών. Ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η σλοβακική προεδρία ανέμεναν ότι ο υπουργός Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου θα συνεισέφερε σε μόνο μία γενική και θεωρητική συζήτηση κατά το άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ε.Ε. την Παρασκευή και το Σάββατο, ο πρόεδρος Ερντογάν στέλνει τελικά ως εκπρόσωπό του τον επικεφαλής διαπραγματευτή Ομέρ Τσελίκ, ώστε να μπει «κατευθείαν στο ψητό». Το εξίσου σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο κ. Τσελίκ (εκτός από αρμόδιος υπουργός για τις σχέσεις με Ε.Ε.) είναι ένας από τους πιο στενούς συμβούλους του προέδρου Ερντογάν εδώ και χρόνια και κατά καιρούς απεσταλμένος του για εμπιστευτικές συνομιλίες με ξένους πολιτικούς (μεταξύ αυτών ορισμένοι Ελληνες στο παρελθόν).

Η σκληρή διαπραγματευτική γραμμή Ερντογάν προς την Ε.Ε. αρχίζει, ως συνήθως, από το οικονομικό και την υπόσχεση βοήθειας 3 δισ. ευρώ. Η Αγκυρα, αφενός, δεν αρκείται σε αυτό το ποσό και, αφετέρου, θέλει να ανατρέψει τους συμφωνηθέντες όρους, υποστηρίζοντας ότι η ίδια μετρά τι έχει πληρωθεί και όχι τη δόση που θα λαμβάνει κάθε φορά που υλοποιεί κάποια από τις δεσμεύσεις της.

Παράλληλα, η τουρκική πλευρά εισάγει μια «πονηρή» διατύπωση έναντι της ευρωπαϊκής απαίτησης αλλαγής της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας που εφαρμόζεται επί δικαίους και αδίκους. Προτείνει, αντί της υποχρέωσης αλλαγής που έχει τεθεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την κατάργηση της βίζας, να συμφωνηθεί ρήτρα μελλοντικής αναθεώρησης του νόμου, αν και όποτε οι συνθήκες ωριμάσουν. Ασφαλώς, στοιχειώδης εμπειρία παρόμοιων διαπραγματεύσεων και του ιστορικού υποσχέσεων της Τουρκίας, ειδικά επί Ερντογάν, προδικάζει ότι ο νόμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Πρόκειται ωστόσο για αριστοτεχνική μετάθεση της ευθύνης επιβίωσης της συμφωνίας του Μαρτίου από την πλευρά της Αγκυρας προς την Ε.Ε., η οποία θα πρέπει να ζυγίσει μεταξύ της απειλής νέων ροών μεταναστών και της απαίτησης της επικράτησης κράτους δικαίου στην Τουρκία.

Η Αγκυρα απαιτεί ταυτόχρονα έναρξη συζητήσεων για τα κεφάλαια 23 και 24 των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων (θεμελιώδη δικαιώματα και θέματα δικαιοσύνης - ασφάλειας, αντιστοίχως) που είχαν ανοίξει το 2006 και «πάγωσαν» τον Δεκέμβριο του 2009. Δεν πολυεπέμεναν εφτά χρόνια, αλλά το απαιτούν τώρα που οι διώξεις, οι απολύσεις και οι απειλές είναι καθημερινές!

Αλέξανδρος Τάρκας
Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ο Max Keiser είναι ένας ρηξικέλευθος, αντί συστημικός, εκτός κλασικής γραμμής Αμερικανός δημοσιογράφος που ζει στο Λονδίνο και μαζί με τη σύζυγό του Stacy Herbert παρουσιάζει μια εικονοκλαστική, δυναμική οικονομικού περιεχομένου εκπομπή πολύ υψηλών τόνων στο Ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι παγκόσμιας εμβέλειας ‘RT’ (RUSSIA-TV).

Ο Keiser έχει τη δική του εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό του Λονδίνου και αρθρογραφεί στο γνωστό δημοσιογραφικό οργανισμό Huffington post

Κατά γενική ομολογία ΟΛΕΣ οι εκπομπές του Max Keiser και της συζύγου του Stacy Herbert είναι επιθετικές, δυναμικές, αναλυτικές και τεκμηριώνονται με σχετικά δημοσιευμένα στοιχεία σε έγκυρες πηγές και ΜΜΕ.

Η τελευταία του εκπομπή με προβλημάτισε ιδιαίτερα καθώς αναφέρεται στις λεγόμενες ‘Κεντρικές Τράπεζες’ και τους ‘Κεντρικούς Τραπεζίτες’ και λέει πολλά ανατρεπτικά και πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τον ρόλο τους στα Διεθνή Οικονομικά δρώμενα…

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην εκπομπή στην οποία σας παραπέμπω στον Κορυφαίο Τραπεζίτη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Mario Draghi.

Καθώς εμείς οι Έλληνες έχουμε εξοικειωθεί με το όνομα του Mario Draghi, του Ιταλού που έχει τεθεί επικεφαλής της ‘Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας’ από τον Νοέμβριο του 2011 διαδεχόμενος τον μέχρι τότε Διοικητή της Jean-Claude Trichet, η εκπομπή που γίνεται στα αγγλικά έχει ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ¨

Καλώ την προσοχή σας στο 8 λεπτό της εκπομπής και για τα επόμενα 5 λεπτά όπου ο κ Keiser αποκαλύπτει ότι ο κ Draghi αποφάσισε να «δανείσει’ 16 (ΔΕΚΑΕΞΙ) δισεκατομμύρια ευρώ σε 2 μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες που ασχολούνται στον τομέα της ενέργειας ουσιαστικά τυπώνοντας ‘νέο χρήμα’…

Ο Keiser επιτίθεται με πρωτοφανή σφοδρότητα στον Draghi αποκαλώντας τον «ανήθικο και ηλίθιο αμοραλιστή, που ελπίζει ότι όταν οι πραγματικότητες που δημιουργεί με τις αποφάσεις του γίνουν…ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, αυτός θα έχει πεθάνει και δεν θα τις δει…»

Εάν ΔΕΝ μπορείτε να καταλάβετε την εκπομπή στα αγγλικά ζητήστε από ένα δικό σας άνθρωπο να σας μεταφράσει τουλάχιστον το κομμάτι από το 8 μέχρι το 12 λεπτό…

Αξίζει τον κόπο να δούνε την εκπομπή οι Έλληνες και οι Ελληνίδες που ΔΕΝ συμπαθούν τον κ Draghi…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Χώρα βαθιά τριχοτομημένη, χώρα λαβωμένη και επικίνδυνη

Γράφει ο Τάκης Χατζηγεωργίου

Δύο μήνες πριν την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο με τiτλo «Είναι ο Ερντογάν σε κίνδυνο ή η Τουρκία;», (Φιλελεύθερος, 10 Απριλίου 2016). Δεν ήταν βέβαια κάποια προφητεία, ήταν το αποτέλεσμα μιας σχεδόν καθημερινής πληροφόρησης που οδηγούσε στο συμπέρασμα πως η Tουρκία ήταν (είναι ακόμα) ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί.

Σήμερα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Είναι μια χώρα βαθιά διχασμένη (τριχοτομημένη θα μπορούσα να πω), πράγμα που δεν προοιωνίζει τίποτα καλό.
Μια χώρα σε τόσο βαθιά νερά δεν μπορεί παρά να βγει λαβωμένη. Σίγουρο κτύπημα θα είναι ένα βαθύ ρήγμα στην οικονομία. Απ’ εκεί κι εμπρός, όμως, υπάρχουν απειλές για τη σταθερότητα της χώρας, απειλές που αγγίζουν κατά την κρίση μου και αυτήν ακόμα την κυριαρχία της χώρας. Έχω γράψει πολλές φορές, μετά από αλλεπάλληλες επισκέψεις στη νοτιοανατολική χώρα, πως η Τουρκία αντιμετωπίζει ένα βαρύ καρδιακό πρόβλημα. Ονομάζεται κουρδικό.

Παίζω ίσως λίγο με τις λέξεις, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή. Λύσεις υπάρχουν, όμως ο Τούρκος ηγέτης, το τουρκικό πολιτικό σύστημα, η ιστορία ενός αιώνα τουρκικής πολιτικής που έλεγε “ένα κράτος, ένας λαός”, δεν επιτρέπουν εύκολα αλλαγή πορείας. Πολλοί ηγέτες έπεσαν θύματα της ιστορίας που τους κυβερνούσε, παρά να γράψουν οι ίδιοι ιστορία. Το σύστημα είναι πάντα πιο δυνατό από τα μέρη που το αποτελούν. Λύσεις, όμως, εξακολουθούν να υπάρχουν και δεν είναι άλλες από τον πλήρη εκδημοκρατισμό και την παράδοση όλων των δικαιωμάτων σε όλους τους κατοίκους της χώρας. Ο δρόμος προς την Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήταν ως προς αυτό πολύ υποβοηθητικός.

Όμως ο κ. Ερντογάν χάθηκε μέσα στο παρελθόν και στην αγωνία του, τον τρόμο θα έλεγα, μη διαμελισθεί η χώρα. Και ο τρόμος δεν είναι ποτέ καλός οδηγός. Οι ηγέτες δεν τρομοκρατούνται. Μπροστά λοιπόν σ’ αυτό τον φόβο ξεκίνησε έναν αγώνα κατά πάντων. Με αποτελέσματα ορατά από χιλιάδες μίλια. Τρομοκρατικές επιθέσεις, εκατοντάδες νεκροί σχεδόν κάθε μήνα, σφοδρές συγκρούσεις με το ΡΚΚ. Κρίση στα σύνορα με τη Συρία αλλά και με την ίδια τη Συρία, για να απαριθμήσω μόνον μερικά. Και όλα αυτά γιατί ο Πρόεδρος Ερντογάν αντί να κοιτάζει μπροστά κοιτάζει πίσω.

Άποψη μου είναι πως σε τίποτε δεν θα έβλαπτε την Τουρκία η μετεξέλιξη της, σε ένα νέο Ηνωμένο Βασίλειο. Αναφέρομαι στην Αγγλία, τη Σκωτία και την Ουαλία. Δεν μίκραναν οι χώρες αυτές από τη συνύπαρξη. Μάλλον μεγάλωσαν. Αντ’ αυτού ο πρόεδρος Ερντογάν κινείται ακριβώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στην ενσωμάτωση διά της βίας, αλλά και διά της υπέρτατης βίας που είναι ο χρόνος. Είμαι όμως της άποψης πως το κουρδικό ζήτημα είτε θα οδηγήσει σε μια μεταστροφή της Τουρκίας σε μια μεγάλη ανοιχτή δημοκρατία, είτε θα την οδηγήσει στον διαμελισμό. Και το πρώτο μεν το βλέπω μακρινό, το δε δεύτερο πιθανό μεν αλλά μέσα από νέο ποταμό αίματος.

Οι δε Αμερικάνοι; Μπορεί να μην εργάζονται για τον διαμελισμό της Τουρκίας, αλλά λίγες αμφιβολίες έχω πως θα καλωσόριζαν μια τέτοια εξέλιξη. Η κατάτμιση χωρών της περιοχής είναι άλλωστε πλέον ιστορικό γεγονός. Και επειδή η Τουρκία δεν είναι ούτε Ιράκ, ούτε Συρία, ούτε Λιβύη, δεν επιχειρούν μεν αυτό που επιθυμούν αλλά και δεν εμποδίζουν εξελίξεις που οδηγούν προς τα εκεί. Η αρχική δήλωση Αμερικάνου αξιωματούχου ο οποίος μιλώντας για το πραξικόπημα, αναφέρθηκε σε “εξέγερση” νομίζω πως δεν λέει απλώς πολλά, λέει τα πάντα.

Τι γiνεται με εμάς, ως προς αυτή την Τουρκία! Ως προς αυτόν τον ξένο; Αυτό είναι το μέγα ερώτημα. Πολλοί ίσως σκεφτούν “ας περιμένουμε τις εξελίξεις στην Τουρκία”! Με λίγα λόγια ας περιμένουμε τον διαμελισμό της. Μπαίνω σ’ αυτό το θέμα γιατί ακούω πολλούς να το συζητούν, να το σκέφτονται. Δεν πιστεύω σ’ αυτή την προοπτική. Δεν πιστεύω ότι πρέπει εμείς να κάνουμε αυτό το οποίο καταγγέλλουμε όταν το κάνουν άλλοι. Γιατί ακόμα και αν είναι κοντά μια τέτοια πιθανότητα, που δεν τη βλέπω στο ορατό μέλλον, (τραυματικών δηλαδή εμπειριών μέσα στην Τουρκία), ουδείς γνωρίζει τι θα σημαίνει αυτό για μας, ή τι αντάλλαγμα θα πάρει στην Κύπρο ως χρύσωμα του χαπιού για δικά της πιθανά τραύματα.

Η κλεψύδρα του Κυπριακού (όπως το ξέρουμε ώς σήμερα) τελειώνει σύντομα. Να έχουμε υπομονή, να δούμε τι πραγματικά σκέφτεται η Τουρκία στο θέμα των εγγυήσεων, και του στρατού, να δούμε όλες τις πτυχές της λύσης και τότε να αποφανθούμε. Και αφού αυτό είναι στο σύντομο μέλλον, δεν χρειάζονται πρόωρες εξαγγελίες. Για μένα είναι φανερό, πως ανεξάρτητα από τις “ήπιες” αν μπορώ να τις χαρακτηρίσω έτσι, δημόσιες τοποθετήσεις Τούρκων αξιωματούχων για το θέμα των εγγυήσεων, θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε την πραγματικότητα στην πράξη. Κι αυτό γιατί διεθνής συμφωνία που παρέχει δικαιώματα επί άλλου κράτους δύσκολα εγκαταλείπεται.

Επιπρόσθετα όμως θέλω να καταγράψω κάτι. Γιατί θέλουμε λύση του Κυπριακού; Ο καθείς έχει τον δικό του λόγο. Μιλώντας όμως για μένα, η λύση ήταν και είναι πόθος, γιατί θέλω να δω ξανά τη συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Δεν αιθεροβατώ για να μην βλέπω πως ο νόστος της επιστροφής έχει φτάσει στο ναδίρ.

Βασανίζομαι λοιπόν γιατί να υποστηρίξω κάτι αν δεν κουβαλεί μαζί του αυτό που για μένα ήταν και είναι το πρωτεύον. Η συμβίωση! Προφανώς είναι πρωτεύουσας σημασίας και η ασφάλεια, η ειρήνη, η οικoνομία, η ευημερία. Αλλά δεν θέλω όλα αυτά να σημαίνουν νομιμοποίηση του εμείς απ’ εδώ και αυτοί απ’ εκεί.

Η λύση λοιπόν θέλω απλώς να ξέρω αν θα φέρνει μαζί της και τη βαθμιαία, την αργή, την με την πάροδο των ετών, την σε κάποιο ικανό βάθος, συνύπαρξη. Αλλοιώτικα δεν το θέλω. Και σ’ αυτό μπορεί να παίξουν μεγάλο ρόλο οι παράμετροι της λύσης. Αλλά μεγαλύτερο ρόλο θα παίξει η παιδεία μετά την λύση. Ως προς αυτό όμως, φωνή μεγαλινάρισσα βοά μόνη, στο βάθος της Σαχάρας.

Ο Τάκης Χατζηγεωργίου είναι ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ
Πηγή ΜIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η καγκελάριος παραδέχεται σε συνέντευξη ότι η Γερμανία άφησε στο παρελθόν τη διαχείριση του προσφυγικού στα χέρια χωρών στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ και ότι αντιστάθηκε στην αναλογική κατανομή προσφύγων.

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την, ιστορική πια φράση, της Άγκελα Μέρκελ "θα τα καταφέρουμε", στο απόγειο της προσφυγικής κρίσης το καλοκαίρι του 2015, η καγκελάριος παραδέχεται σε συνέντευξή της στην Suddeutsche Zeitung εμμέσως πλην σαφώς λάθη και παραλείψεις στη διαχείριση του προσφυγικού: "Το 2004-2005 άρχισαν να έρχονται πολλοί πρόσφυγες στην Ευρώπη και εμείς αφήσαμε την Ισπανία και άλλες χώρες στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ να διαχειριστούν την κατάσταση. Και ναι, και εμείς αντισταθήκαμε τότε σε μια αναλογική κατανομή προσφύγων. Μετά τους πολλούς πρόσφυγες που ήρθαν στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Γιουγκοσλαβία, ήμασταν ευτυχείς ότι τώρα άλλες χώρες αντιμετώπιζαν, πρωτίστως, το ζήτημα. Δεν μπορώ να το αρνηθώ αυτό".

Συνεχίζοντας την "αυτοκριτική" της στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης από γερμανικής και ευρωπαϊκής πλευράς, η Άγκελα Μέρκελ υπογραμμίζει ότι "χρειάζονται επιμονή και αντοχές για να βρεθεί μια λειτουργική και δίκαιη ευρωπαϊκή λύση στο προσφυγικό. Για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν δώσαμε τη δέουσα προσοχή στο ζήτημα. Αυτό ισχύει και για την προστασία των εξωτερικών συνόρων της ζώνης Σένγκεν. Και η Γερμανία δεν ήταν οπαδός μοντέλων, όπως για παράδειγμα της Frontex, που περιορίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών-μελών. Αντ΄ αυτού λέγαμε ότι διαχειριζόμαστε το προσφυγικό στα αεροδρόμιά μας, μιας και η Γερμανία δεν διαθέτει εξωτερικά σύνορα, ελπίζοντας ενδόμυχα ότι το πρόβλημα δεν θα φθάσει σε μας. Δεν γίνεται όμως έτσι".

"Η Γερμανία θα παραμείνει Γερμανία"

Σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τους πολίτες στη Γερμανία που ανησυχούν για το αν η χώρα είναι σε θέση να διαχειριστεί και να ενσωματώσει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες η καγκελάριος τονίζει: "Η Γερμανία θα παραμείνει Γερμανία, με όλα αυτά που εκτιμάμε και αγαπάμε στον τόπο μας. Μεταπολεμικά, ωστόσο, η Γερμανία άλλαζε συνεχώς. Η αλλαγή δεν είναι κάτι κακό, είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής".

Απαντώντας σε ερώτημα σχετικά με τα πρόσφατα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Γερμανία, τα οποία πολλοί συνδέουν άμεσα με τα κύματα προσφύγων, η γερμανίδα καγκελάριος τόνισε ότι: "Είναι κατανοητή η ανησυχία μετά τις επιθέσεις στο Άνσμπαχ, το Βίρτσμπουργκ και νωρίτερα στη Γαλλία και στο Βέλγιο. Δεν παραβλέπουμε το γεγονός ότι μεταξύ των προσφύγων υπάρχουν κάποιοι που δεν ήρθαν εδώ με αγαθές προθέσεις. Είναι όμως λάθος η άποψη ότι η τρομοκρατία ήρθε στη χώρα με τους πρόσφυγες. Προϋπήρχε σε διαφορετικές μορφές και με πολλούς εν δυνάμει τρομοκράτες που επιβάλλεται να παρακολουθούμε".

Suddeutsche Zeitung / Στέφανος Γεωργακόπουλος

Πηγή Deutsche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ενδιαφέρον είχε η δήλωση του ιατρού κ. Μουζάλα που καλεί τη ΝΔ να απαντήσει αν “…θεωρεί έγκλημα τη φιλοξενία προσφύγων και υπακούει σε ακραίους κύκλους της ευρωπαϊκής Δεξιάς…” Στη δήλωση του κ. Μουζάλα ας απαντήσει η ΝΔ. Αυτό παραμένει παγερά αδιάφορο για τους πολίτες. Ωστόσο, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα λόγου ειδικά για θέματα που άπτονται την ασφάλεια των παιδιών του. Ακόμη και ανώνυμα.

Γράφει ο… ΜΙΝΩ(ΤΑΥΡΟ)Σ

Ποιος θα τολμήσει άλλωστε να αμφισβητήσει το δικαίωμα του ανώνυμου λόγου; Τότε θα πρέπει να αμφισβητηθεί και το δικαίωμα της μυστικής-ανώνυμης ψήφου στις εκλογές. Εθνικό έγκλημα σίγουρα δεν είναι να φιλοξενείς πρόσφυγες οι οποίοι έχουν πράγματι την ανάγκη του Ελληνικού λαού. Ουδέν μεμπτόν επί αυτού.

Εθνικό έγκλημα είναι όμως να κλείνεις τα μάτια στους κινδύνους και να επιμένεις να φιλοξενήσεις μεταξύ των αθώων προσφύγων και άλλους «πρόσφυγες», ενώ ταυτόχρονα δεν έχει χαραχθεί αξιόπιστη και σαφή πολιτική ασφάλειας και ελέγχου των «προσφύγων» που έρχονται με κίνδυνο να εισέλθουν μαζί με τους αθώους πρόσφυγες και άλλοι «πρόσφυγες» όπως πχ. μέλη του αυτοαποκαλούμενου ως ισλαμικού κράτους.

Η πλήρης αποτυχία ελέγχου αυτών των «προσφύγων», τους οποίους μάλιστα κάποιοι θέλουν να φιλοξενήσουμε σε ανοικτές δομές (!!!), ανησυχεί τον κόσμο. Η αποτυχία καθίσταται μάλιστα αυταπόδεικτη μετά την ενημέρωση της «απόβασης» μεγάλου αριθμού ξένων ειδικών που μας ήρθαν προς αναζήτηση τζιχαντιστών… Κάνουμε λάθος; Κατά συνέπεια, η μη συνειδητοποίηση των συνεπειών αυτής της αποτυχίας, ΝΑΙ, αποτελεί Εθνικό έγκλημα.

Στη συνέχεια, και ως απόρροια του παραπάνω, εθνικό έγκλημα είναι να κλείνεις τα μάτια και να επιμένεις να φιλοξενήσεις τους «πρόσφυγες» κοντά σε εθνικές στρατιωτικές δομές στην Κρήτη οι οποίες αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της Εθνικής Ασφάλειας της χώρας και του Αιγαίου πελάγους. Δεν είναι μόνο οι συμμαχικές στρατιωτικές δομές: Ας θυμηθούν παρεμπιπτόντως ορισμένοι -τάχα ανίδεοι- ότι στην Kρήτη βρίσκονται και οπλικά συστήματα τα οποία αποτελούν βασικά εργαλεία υπεράσπισης του γεωστρατηγικού χώρου του Αιγαίου…

Εθνικό έγκλημα είναι να κλείνεις τα μάτια και να επιμένεις να φιλοξενήσεις «πρόσφυγες» οι οποίοι μέχρι και πριν λίγο καιρό έστελναν «μηνύματα» από τα παράλια της Λιβύης αναρτώντας εμετικές-απειλητικές φωτογραφίες που συνοδεύουν το σχόλιο…

Εθνικό έγκλημα είναι να αγνοεί κάποιος το βαθύτερο μήνυμα που ίσως στέλνουν «ορισμένοι» εδώ και πολύ καιρό αναρτώντας τέτοιες φωτογραφίες στο διαδίκτυο: αυτές οι είναι τραβηγμένες από τα παράλια της Λιβύης. Στο βάθος της θάλασσας, ναι, μακριά στον ορίζοντα, βρίσκεται η Κρήτη.

Πόσοι από αυτούς στις φωτογραφίες θα φιλοξενηθούν άραγε ως «πρόσφυγες» στην Κρήτη, σε ανοικτές δομές (!!!), εξαιτίας της αποτυχημένης χάραξης πολιτικής ελέγχου και ασφάλειας; Αυτό τρομάζει τον κόσμο. Κι αν δεν ανησυχούσαν όλοι εκτός από εμάς, δεν θα μας ερχόντουσαν ξένοι «κηδεμόνες» να κάνουν τη δουλειά που δεν μπορούν να κάνουν διαλυμένες και ανεπαρκώς χρηματοδοτούμενες, εκτός από την πολιτική άλωση που έχουν υποστεί, κρίσιμες υπηρεσίες. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανόητα ψευδοϊδελογήματα.

Εθνικό έγκλημα είναι να κλείνεις τα μάτια στην αποτυχημένη χάραξη πολιτικής και να αγνοείς τους πολύπλευρους Εθνικούς κινδύνους αναζητώντας μόνο φτηνές κομματικές δικαιολογίες οι οποίες οδηγούν σε στυγνό διχασμό τους Έλληνες πολίτες.

Όμως εθνικό έγκλημα είναι και το να αγνοεί κάποιος το γεγονός πως ξαφνικά βρέθηκαν Σύροι «πρόσφυγες» οι οποίοι ομιλούν «Κρητικά» και οι οποίοι δηλώνουν «Κρήτες». Μέγιστο εθνικό έγκλημα είναι να αγνοεί κάποιος τις έμμεσες και άμεσες συνέπειες αυτού.

Ας ρωτήσουν οι συστηματικώς αφελείς ειδικούς επί αυτών των θεμάτων αυτών, τα οποία σίγουρα δεν είναι θέματα κατάλληλα για τηλεοπτικά μαγκαζίνο και ψευδοσυγκινητικές ανοησίες κάποιων γελοίων ψευδοϊδεολόγων, αριστερών και δεξιών, οι οποίοι τελευταία έχουν ανακαλύψει πολλά κοινά τους σημεία, κυρίως την αγάπη και τον εθισμό τους στον έλεγχο του μεγάλου φέουδου, του κράτους, συνασπιζόμενοι εναντίον όσων απειλούν να τους πάρουν το αγαπημένο τους παιχνίδι από τα χέρια, αν δεν τους το πήραν ήδη. Από αυτούς λοιπόν, είναι δυνατόν να περιμένουμε λύσεις; Ξυπνάτε Έλληνες…

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το καραγκιοζιλίκι που διεξάγεται από χθες "κεκλεισμένων των θυρών" με καμιά τριανταριά μαντραχαλαίους εσώκλειστους, με καλτσοσώβρακα και ξηρά τροφή τριών ημερών, που λέγαμε και στον στρατό, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τοπού ακριβώς είμαστε.
Το κιτς όλων των απολυταρχικών-δικτακτορικών πολιτευμάτων είναι εδώ.
Απ' τον Κιμ μέχρι τον Ίντι Αμίν Νταντά και απ' τους συνταγματάρχες μέχρι την "πρώτη φορά τόσο ακροδεξιά"όλοι παρόντες.

Το κυριότερο όμως είναι αυτό: Αφήνει παγερά αδιάφορο τον λαό.
Όλοι πιά ξέρουν και καταλαβαίνουν πως πρόκειται για μιά μάχη εξουσίας με την παραεξουσία.
Μία μάχη βουβαλιών στον βάλτο της παραπληροφόρησης, της προπαγάνδας και της ψεύτικης και κατασκευασμένης είδησης.
Και όταν τα βουβάλια παλεύουν στον βάλτο, τα βατράχια τί κάνουν;
Φεύγουν παραπέρα για να μη ποδοπατηθούν, και σπάνε πλάκα με τα βουβάλια που σπάνε τα κέρατά τους για την κυριαρχία τού βάλτου.

Η κυβέρνηση έχει στήσει όλο αυτό το πανηγυράκι τάχα για το αδιάβλητο της υπόθεσης και για το "καλό του λαού".
Άλλωστε διαχρονικά, όλες οι βρωμιές και τα εγκλήματα της εξουσίας, για το καλό του λαού γίνονται. Όχι μόνον εδώ. Παντού.
Ξέρει ο λαός πως η μάχη κάποτε θα τελειώσει και το μόνο που θ' αλλάξει στην μαφία των ΜΜΕ θα είναι οι  "νονοί".
Και πάλι τα μνημόνια θα έχουν υποστηρικτές και προπαγανδιστές και πάλι η λάσπη και ο κατατρεγμός όσων σκέπτονται καθαρά και αρνούνται να γίνουν δωσίλογοι θα εξακολουθήσει αμείωτη.
Αυτή τη φορά όχι από δεξιούς και πασοκικούς διαπλεκόμενουςαλλά από αριστερούς και πασοκικούς διαπλεκόμενους. 
(Το ΠαΣοΚ είναι παντού και πάντα. Αυτό κυβερνάει και σήμερα.  Με άλλον αρχηγό. Το πραγματικό, αληθινό, πολιτικά εγκληματικό ΠαΣοΚ είναι σήμερα μέσα στο κυβερνών κόμμα. Κάτι απομεινάρια που φαίνονται στην Βουλή να κρατούν το όνομα και την σφραγίδα, είναι όσοι είναι αρκετά ηλίθιοι ώστε να μην μπορούν να εκμεταλλευτούν το νέο πεδίο αρπαχτής και ρεμούλας που ξανοίγεται μπροστά τους και που λέγεται "αριστερή διακυβέρνηση")

Θα προκύψουν νέα κανάλια, νέα ονόματα, νέα διαπλοκή.
Τρέμε λαέ.
Καινούργια λαίλαπα θα ενσκήψει.
Για το καλό σου όμως!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Παλαιότερα στα ορυχεία έπαιρναν καναρίνια για να προειδοποιούν τους μεταλλωρύχους για διαρροή επικίνδυνων αερίων. Μόλις το πουλί έδειχνε σημάδια ταραχής όλοι γνώριζαν πως κάτι δεν πάει καλά. Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται η ίδια εντός ορυχείου, μέσα στη δίνη της οικονομικής και μεταναστευτικής κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό, για πρώτη φορά, ζητήθηκε η εφαρμογή του αντιρατσιστικού νόμου που είχε ψηφισθεί το 2014 κατά ενός Έλληνα πολίτη, που έχει μάλιστα θεσμική θέση.

Της Μαρίας Πολυζωΐδου
Πηγή The Gatestone Intsitute


Η κυβέρνηση συνασπισμού Τσίπρα – Καμμένου ζήτησε από τον εισαγγελέα Χίου την άσκηση δίωξης κατά του μητροπολίτη Χίου, Μάρκου Βασιλάκη, ο οποίος τόλμησε να πει πως οι μετανάστες που πλημμυρίζουν το νησί είναι λαθρομετανάτες και όχι πρόσφυγες από την Συρία.

Η Χίος είναι το πέμπτο μεγαλύτερο ελληνικό νησί και απέχει μόλις 3,5 ν.μ. από την Τουρκία. Έτσι είναι πολύ εύκολη η πρόσβαση σε αυτό προσφύγων και μεταναστών από την Τουρκία. Η Χίος έχει επίσης δεχτεί μεγάλο βάρος από τις μεταναστευτικές ροές. Ήδη υπάρχουν στο νησί πάνω από 3.000 μετανάστες και αναμένονται και άλλοι.

Φαίνεται πως η κυβέρνηση πιστεύει πως η λύση στο μεταναστευτικό πρόβλημα είναι η άσκηση δίωξης στον μητροπολίτη Χίου, για «ρατσιστικό μίσος», παραβιάζοντας το συνταγματικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου. Ο γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Κώστας Παπαϊωάννου ζήτησε την άσκηση δίωξης στο μητροπολίτη.

Είναι όμως ο μητροπολίτης Μάρκος φανατικός χριστιανός ή μήπως νεοναζί; Μήπως επέλεξε να κλείσει τις πόρτες των εκκλησιών σε πρόσφυγες και μετανάστες; Προσπάθησε μήπως να στρέψει τους κατοίκους του νησιού εναντίων αυτών; Κάθε άλλο. Ο μητροπολίτης Μάρκος είναι κάτοχος διδακτορικού τίτλου. Από την αρχή δεν της μεταναστευτικής κρίσης άνοιξε όλες τις εκκλησίες του νησιού για να φιλοξενηθούν πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Κάθε διαθέσιμος χώρος διατέθηκε για τη φροντίδα αυτών.

Ο ίδιος αγωνίστηκε για την συγκέντρωση τροφίμων, ενδυμάτων και υποδημάτων διαθέτοντάς τα σε πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες. Το έργο του μιλά μόνο του για αυτόν. Αν δε ο μητροπολίτης ήταν τόσο άθλιος γιατί ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε μαζί του τον Νοέμβριο του 2015 για να συζητήσει το μεταναστευτικό και δεν εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του;

Τότε γιατί ο επίσκοπος Μάρκος προκάλεσε την οργή της κυβέρνησης ώστε αυτή να του επιτεθεί με τέτοιον τρόπο; Ο Μάρκος είπε την αλήθεια. Είπε ότι όσοι έρχονται στην Ελλάδα είναι παράνομοι μετανάστες και όχι πρόσφυγες. Είναι ψέμα αυτό;

Όπως αναφέρει το Λιμενικό Σώμα, στην περίοδο Ιουλίου Αυγούστου 2016, από τα 1.950 άτομα που εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα από την Τουρκία, μόλις 500 ήταν πρόσφυγες από την Συρία και όλα τα υπόλοιπα ήταν λαθρομετανάστες. Το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής επίσης παραδέχεται ότι το 50-70% των εισερχομένων στην Ελλάδα ατόμων είναι παράνομοι μετανάστες προερχόμενοι από 77 χώρες!

Αν είναι «ρατσιστικό έγκλημα» ένας πολίτης να εκφράζει με ακρίβεια τα ποσοστά προσφύγων και μεταναστών που εισέρχονται στη χώρα, τι άλλο θα επακολουθήσει; Μήπως η «Αστυνομία της Σκέψης»; Ο πραγματικός λόγος για τη δίωξη του μητροπολίτη Μάρκου φαίνεται πως είναι ο φόβος της κυβέρνησης για κατάρρευση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας για το μεταναστευτικό και η συνεπακόλουθη «πλημμύρα» ανθρώπων τους επόμενους μήνες.

Η κυβέρνηση, σύμφωνα με στελέχη της αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να ελέγξει τη λαθρομετανάστευση και έτσι προτιμά να επιβάλει απαγορεύσεις και να περιορίζει την ελευθερία του λόγου σε όποιον αντιδρά. Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι αριστερή και η επίσημη ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει τα ανοιχτά σύνορα.

Εκκλησιαστικοί κύκλοι πιστεύουν επίσης, πως η κυβέρνηση στοχοποιεί την Εκκλησία σε μια προσπάθεια υπονόμευσης των χριστιανικών θεμελίων της ελληνικής κοινωνίας και το πέρασμα σε μια «μη χριστιανική εποχή». Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πάντα χριστιανοφοβικό.

Όταν λοιπόν ένας ιεράρχης με προσφορά στους πρόσφυγες και τους μετανάστες διώκεται κατ’ αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία θα πρέπει να αναρωτιέται για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό. Αν ο μητροπολίτης Μάρκος είναι το καναρίνι της ελευθερίας του λόγου, τότε οι διώξεις ανθρώπων που έχουν άποψη διαφορετική του ΣΥΡΙΖΑ στο μεταναστευτικό θα συνεχιστούν.

Αν όμως η κυβέρνηση θεωρεί πως με τις διώξεις θα τρομοκρατήσει όποιον αντιτίθεται σφάλει. Η κυβέρνηση μπορεί να τρομοκρατήσει τον μητροπολίτη Χίου στιγματίζοντάς τον ως ρατσιστή. Υποχρεώθηκε μάλιστα να διευκρινίσει πως για αυτόν όλοι οι άνθρωποι αποτελούν εικόνα του Θεού και πως το μόνο που εξέφρασε ήταν η νομική διαφορά μεταξύ πρόσφυγα και μετανάστη.

Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τρομάξει την οργισμένη πλειοψηφία των Ελλήνων. Σε μια χώρα που υποφέρει επτά χρόνια από την οικονομική κρίση και που κάθε δήμος οφείλει να φροντίσει 1.000 μετανάστες, είτε το θέλει είτε όχι, σε μια χώρα που βλέπει τους μετανάστες να συγκρούονται μεταξύ τους, με τους Έλληνες πολίτες και την αστυνομία, σε μια χώρα που παρουσιάστηκαν 61 κρούσματα ελονοσίας και 12 Δήμοι τέθηκαν σε καραντίνα λόγω του μεταναστευτικού και όπου οι πωλήσεις όπλων αυξάνονται καθημερινά, το τελευταίο που χρειάζεται είναι η κατάργηση των συνταγματικών δικαιωμάτων των πολιτών.

Η βία και η κοινωνική αναταραχή θα είναι το επόμενο στάδιο του ελληνικού δράματος το οποίο θα έχει κακό τέλος. Στην Ελλάδα, το «ορυχείο» της ευρωζώνης, το καναρίνι φαίνεται πως πέθανε.

Εάν αυτό σηματοδοτεί την απαρχή της κατάργησης θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων όπως η ελευθερία του λόγου θα είχε ως συνέπεια την εγκαθίδρυση στην Ελλάδα μιας «τουρκικού τύπου δημοκρατίας», όπως αυτής του Ερντογάν, ο οποίος μετατρέπει τη χώρα του σε ισλαμικό χαλιφάτο.

Αυτό θα ήταν πολύ θλιβερό να συμβεί στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Τουρκικό άρμα μάχης μεταφέρεται κοντά στα τουρκοσυριακά σύνορα, στο πλαίσιο της επιχείρησης "Ασπίδα του Ευφράτη"

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Σε όλες τις Σχολές Πολέμου διδάσκουμε ότι το πρώτο βήμα στη στρατηγική είναι η προσεκτική αξιολόγηση των στόχων. Το δεύτερο βήμα είναι να καθοριστεί το είδος των στόχων που θα πρέπει να επιδιωχθούν. Και τα δύο βήματα απαιτούνται για τη διαμόρφωση αποτελεσματικών στρατηγικών με εύλογες πιθανότητες για την επίτευξη των πολιτικών στόχων.

Βασικές αρχές για Στρατηγική σχεδίαση

Ο στρατηγικός θεωρητικός Καρλ φον Κλάουζεβιτς έχει προσφέρει τα μέγιστα στο θέμα αυτό, καθόσον συνέδεσε τον πόλεμο με την πολιτική. Ο Κλάουζεβιτς υποστηρίζει ότι η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους πρέπει να διέπεται από την επιδίωξη των ορθολογικών στόχων. Η αξία για έναν πολιτικό στόχο καθορίζεται από το χρονικό διάστημα εμπλοκής και τους διατιθεμένους πόρους που είναι πρόθυμοι να επενδύσουμε για να επιτευχθεί ο στόχος. Αυτό, θα μου πείτε ότι είναι πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη, αλλά εξακολουθεί να είναι μια εξαιρετική καθοδήγηση.

Έτσι το πρώτο βήμα για τον προσδιορισμό των εθνικών συμφερόντων ασφαλείας είναι να μετρήσουμε τη σημασία του πολιτικού στόχου και τα έξοδα (τους διατιθεμένους πόρους) που συνδέονται με την επίτευξη αυτού του στόχου. Αυτό επιτρέπει στους φορείς λήψης αποφάσεων να παίρνουν λογικές αποφάσεις σχετικά με την κατανομή των διατιθεμένων πόρων. Η ποιοτική κατηγοριοποίηση των πολιτικών στόχων και των συμφερόντων εθνικής ασφάλειας ενισχύει την ικανότητά τους να κάνουν ορθολογικές επιλογές.

Χρησιμοποιώντας αυτή τη λογική ως θεμέλιο, η στρατηγική θα πρέπει να βασίζεται στην αξία του κάθε πολιτικού στόχου και θα κριθούν από τους πόρους και τις θυσίες που απαιτούνται για την επίτευξή του. Τέλος ο Clausewitz καταλήγει, «τη στιγμή που η δαπάνη της προσπάθειας υπερβαίνει την αξία του πολιτικού στόχου, ο στόχος πρέπει να ακυρωθεί[...].» Με άλλα λόγια, η αξία κάθε πολιτικού στόχου μετράται σχετικά με το κόστος.

Εφαρμογή Κλαουζεβιτσιανής θεώρησης στην πολιτική των ΗΠΑ

Ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ θα πρέπει να αντιμετωπίσει εκτός της σκληρής πραγματικότητας του πολέμου, ένα κουρασμένο παγκόσμιο κοινό, μια αμφιλεγόμενη εσωτερική πολιτική, την άνιση οικονομική ανάπτυξη, και έναν κόσμο στον οποίο η επιρροή της Αμερικής φαίνεται να ξεθωριάζει. Ανεξάρτητα από το ποιος θα κερδίσει τις εκλογές το Νοέμβριο, η νέα διοίκηση θα αναγκαστεί να θέσει προτεραιότητες και να επικεντρώσει την προσοχή στους περιορισμένους πόρους για τις σοβαρές προκλήσεις της εξωτερικής πολιτικής που αντιμετωπίζει αυτή τη χώρα.

Είναι σίγουρο ότι θα απαιτηθεί να ληφθούν πολύ δύσκολες αποφάσεις σχετικά με τη διατήρηση, επέκταση, ή αθέτηση δεσμεύσεων. Η νέα διοίκηση θα ασχοληθεί με θέματα σχετικά με τη μείωση των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν, τη διατήρηση των υποχρεώσεων στο Ιράκ, και τα θέματα της ασφάλειας στη θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η νέα διοίκηση των ΗΠΑ πρέπει συνεχώς να αξιολογεί το κόστος, τους κινδύνους και τα πιθανά οφέλη που συνδέονται με τα ανταγωνιστικά συμφέροντα που αντιμετωπίζει αυτή τη χώρα. Ορισμένες υποχρεώσεις φαίνεται να τους αποδίδουν πολύ λίγο κέρδος για να δικαιολογήσουν το βάρος της συντήρησής τους και τους διατιθεμένους πόρους που απαιτούνται. Άλλες αξιολογούνται πιο σοβαρές. Κάποιες συνεχίζουν να τους απασχολούν περισσότερο από τη χρησιμότητά τους, με αποτέλεσμα να μεταγγίζονται πόροι από άλλες πιο πιεστικές δεσμεύσεις. Η απόρριψη βαρών καθίσταται αναγκαία όταν μια μεγάλη δύναμη βρίσκεται σε ένα τεντωμένο σχοινί που είναι έτοιμο να σπάσει.

Η Τουρκία δεν έχει καμία πρόθεση να καταπολεμήσει την ISIS στη Συρία

Οι Τούρκοι προφανώς ξέρουν ότι έχουν κάνει λάθος. Άρχισαν την εισβολή στη Συρία καθώς είχαν την πολιτική στήριξη των ΗΠΑ. Από την πλευρά των ΗΠΑ, εκτιμάται ότι είναι μια κίνηση να εγκαταλείψουν οποιαδήποτε διαδικασία ανάμιξής τους, καθώς αυτή είναι μια επιχείρηση όπου προφανώς υπάρχει σαφής παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Συρίας. Οι Τούρκοι επίσης ισχυρίζονται, ότι είχαν ενημερώσει τη Μόσχα και είχαν την πλήρη συνεργασία με το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι αληθές, καθώς τους επετράπη η εισβολή με σκοπό να επιτεθούν μόνο στην ISIS και ότι δεν θα ενοχλούσαν τους Κούρδους. Στη συνέχεια, έγινε σαφές ότι η εισβολή είναι απλά, μια αντικατάσταση της ISIS με μια άλλη δύναμη που πιστεύουν ότι πρόκειται να είναι πιο ικανή στην καταπολέμηση των Κούρδων από ότι ήταν η ISIS, αλλά στην τελική είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Σχέσεις Άγκυρας- Ουάσινγκτον

Υπάρχουν αναφορές ότι η Ουάσινγκτον βοηθά την Άγκυρα. Τώρα με αυτή τη μη εξουσιοδοτημένη επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” εναντίον δήθεν της Daesh ή των Κούρδων καλύτερα, που η Ουάσιγκτον ταυτόχρονα βοηθάει τους Κούρδους στην καταπολέμηση της Daesh σε άλλα μέτωπα, εκτιμάται ότι περιπλέκονται τα πράγματα σε όλο αυτό το τοπίο, και δημιουργείται ένα τέλμα εκεί στη Συρία ιδιαίτερα για την Τουρκία. Δεν νομίζω ότι κανείς λέει την αλήθεια σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Αυτή η επιχείρηση ξεκίνησε με μια σειρά από ψέματα. Οι Τούρκοι πιστεύω ότι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα. Πιστεύουν ότι έπεισαν τους Ρώσους ότι είναι ο νέος παίκτης στο μπλοκ κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας. Από την άλλη μεριά με κινήσεις εκφοβισμού προς τους Αμερικανούς τους κατηγόρησαν για συνενοχή στο πραξικόπημα, που είτε είναι αλήθεια ή όχι, όμως τώρα σε μια προεκλογική περίοδο οι ΗΠΑ θέλουν να αποτραβηχτούν.

Συμπεράσματα

Πέντε χρόνια μετά τον τρομακτικό συριακό εμφύλιο πόλεμο, ξεκαθαρίζει το τοπίο για τους λόγους του “ποτέ και του γιατί” η Δύση δεν μπορεί να επιλύσει τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Από την αρχή, υπήρχε μια προφανής έλλειψη ισορροπίας μεταξύ της δέσμευσης που φαίνεται από τους υποστηρικτές του συριακού καθεστώτος και την αμφιθυμία των υποστηρικτών της αντιπολίτευσης. Η ενίσχυση μιας υπάρχουσας κυβέρνησης, η οποία έχει χαρακτηριστεί βάναυση και αντιλαϊκή, ήταν πολύ πιο απλή από την προώθηση εναλλακτικών λύσεων που δεν μπορούσε να εκτελέσει, ούτε η Τουρκία ούτε τα αραβικά κράτη, χωρίς σοβαρή βοήθεια από τη Δύση και ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ. Από τότε, η άνοδος του ISIS το 2013 και μετά τη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας το 2015 έχουν αυξηθεί εκθετικά οι κίνδυνοι που αντιτίθενται με το καθεστώς του Άσαντ.

Σε αυτή την περίπλοκη κατάσταση η Τουρκία εκτέλεσε στρατιωτική εισβολή εναντίον της Συρίας. Πρώτον, δεν θα κάνει περίπατο αλλά γνωρίζει ότι θα υποστεί πολύ σοβαρές απώλειες. Δεύτερον, καθώς η κυβέρνηση της Άγκυρας, εκτιμά ότι είναι κατάλληλος ο χρόνος για να πραγματοποιήσει μια τέτοια κίνηση η στρατιωτική εκστρατεία της Τουρκίας μέσα στο συριακό έδαφος δεν θα εγείρει μόνο τις αναμνήσεις των γειτονικών λαών με τις βαθιές και άλυτες διαφωνίες, αλλά πρωτίστως θα αποκρουστεί από τους υποστηρικτές της που επιχειρούν στην περιοχή. Τρίτον, οποιαδήποτε προσφορά από την Τουρκία που θα τροφοδοτεί την αβεβαιότητα στη Συρία και την περιοχή, πιστεύω ότι θα είναι το αίτιο που θα αναφλέξει μια τεράστια πυρκαγιά που θα καταπιεί πρώτιστα την Τουρκία.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Δεν ξέρει κανείς τι είναι πιο τραγικό: ο ίδιος ο ξυλοδαρμός του διευθυντή της Τροχαίας Αθηνών στο κέντρο της πόλης από αγνώστους την ώρα που εκείνος βρισκόταν στο δρόμο, στο καθήκον του – και όχι στο γραφείο του όπως ανέτως θα μπορούσε, ή η λίαν χλιαρή, έως ανύπαρκτη, αντίδραση της κυβέρνησης που έκανε σαν να μην είδε και να μην άκουσε το γεγονός; Αντίδραση ένοχη αλλά και γεμάτη… υποσχέσεις για όσους θέλουν να διαλύσουν ό,τι ελάχιστο έχει απομείνει πια όρθιο από την έννοια ευνομούμενη πολιτεία στην Ελλάδα.

Η κυβέρνηση θα έπρεπε από το πρώτο κιόλας λεπτό να είχε κινήσει γη και ουρανό και να είχε εξαντλήσει την πλήρη ισχύ των μηχανισμών που διαθέτει προκειμένου να βρει και να συλλάβει αυτούς που διέπραξαν το χτύπημα κατά του αξιωματικού -το οποίο δεν αφορά μόνον το ίδιο το πρόσωπο αλλά και ότι αυτό αντιπροσωπεύει. Όμως, αδράνησε πλήρως.

Αν μετά από γεγονότα σαν αυτό η κυβέρνηση φαντάζεται ότι είναι δυνατόν οι πολίτες να έχουν αίσθημα ασφάλειας, γελιέται οικτρά. Κι αν φαντάζεται ότι αυτό είναι δευτερεύον, γελιέται ακόμα περισσότερο. Σε περίπτωση πάντως που τα μέλη της επιθυμούν να κατανοήσουν το τι ακριβώς συνέβη, ας τολμήσουν να κινηθούν για λίγο και εκείνοι μόνοι τους, χωρίς τους «στρατούς» που τους φυλάνε, εκεί που περπάτησε χωρίς φύλαξη – την οποία ανέτως θα μπορούσε ασφαλώς να διαθέτει – ο ευσυνείδητος αξιωματικός.

Πάντως, λογική εξήγηση για τη στάση της κυβέρνησης σε αυτό το γεγονός, δεν υπάρχει. Εκτός πια κι αν… φυλάει τις δυνάμεις που θα έπρεπε να ρίξει σε αυτόν τον αγώνα – γιατί σε άνισο αγώνα έχουν εξελιχθεί όλα αυτά – για να τις χρησιμοποιήσει σε… 90 ημέρες από τώρα, όταν, όπως έχει προαναγγείλει η υπουργός προπαγάνδας, θα πρέπει να πέσει το σήμα των σταθμών που δεν έλαβαν άδεια μετά τη διαδικασία παρωδία δημοκρατίας που τελειώνει σήμερα το πρωί για τις τηλεοπτικές άδειες.

Δηλαδή, τι εννοεί η κυβέρνηση; Ότι μετά θα στείλει τα ΜΑΤ και θα κλείσουν σταθμούς που επί χρόνια εκπέμπουν, αν αυτοί – όποιοι κι αν είναι – επιχειρήσουν να συνεχίσουν;

Αυτό το ενδεχόμενο θα έπρεπε, πολύ απλά, να το βγάλει από το μυαλό της.

Αν, φυσικά, διαθέτει τέτοιο…

Πηγή "Το Βήμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου