Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Φεβ 2013


Πριν λίγο καιρό ζήσαμε το τραγελαφικό σκηνικό στη βουλή, να τσακώνονται οι πολιτικοί για το αν υπάρχουν ποινικές ευθύνες του Κυρίου Βενιζέλου για την λίστα Lagarde. Σύμφωνα με την συμπολίτευση, οι ευθύνες του Κυρίου Βενιζέλου ήταν καθαρά πολιτικές, ενώ για ποινικές δεν υπήρχαν στοιχεία. Η πραγματικότητα είναι ότι όντως έτσι ήταν τα πράγματα, κι ο Κύριος Βενιζέλος δεν είχε ποινικές ευθύνες οπότε δεν υπήρχε περίπτωση το δικαστήριο να τον καταδικάσει. Όμως αναρωτιέται κανείς, οι πολιτικές ευθύνες δεν θα έπρεπε να είναι αιτία για να καταδικαστεί κάποιος πολιτικός; Ο Αριστοτέλης (και η λογική) για το θέμα αυτό μας λέει ότι η πολιτική ευθύνη είναι περισσότερο κολάσιμη απ’ ότι η ποινική, διότι στην πρώτη περίπτωση βλάπτεις πολλούς ενώ στην δεύτερη μιλάμε για ένα ατομικό παράπτωμα το οποίο μπορεί να μην βλάψει και κανέναν. Οπότε η πολιτική ευθύνη πρέπει να δικάζεται.

Η αντιπροσώπευση έχει ως βασικό χαρακτηριστικό (όπως λέει και η ίδια η λέξη) ότι κάποιος κάνει εξ ονόματος σου μια λειτουργία-πράξη επειδή δεν μπορείς να την κάνεις ο ίδιος. Σε περίπτωση που ο εντολοδόχος δεν πράξει αυτό για το οποίο τον έχεις ορίσει, αυτόματα περνάει από δίκη για παράβαση καθήκοντος. Αν προσέξουμε θα δούμε ότι χωρίς να βλάψει τον λαό ο αντιπρόσωπος καταδικάζεται, φανταστείτε λοιπόν τι θα συμβεί αν βλάψει τον κιόλας. Ο Κύριος Βενιζέλος (όπως παραδέχονται και στο κόμμα του) παραβίασε το καθήκον του, πέρασε από δίκη γι αυτό; Όχι. Η αιτιολογία που δίνεται από τους πολιτικούς είναι ότι αν η πολιτική ευθύνη ποινικοποιηθεί τότε θα αρχίσουν να «σφάζονται» οι πολιτικοί μεταξύ τους και θα στέλνουν ο ένας στον άλλο σε προανακριτικές. Αυτή όμως η αιτιολογία δεν πείθει. Αν ξαναδωθεί η αρμοδιότητα στους δικαστές (δηλαδή κατάργηση της ασυλίας και των παραλειπομένων), δεν θα υπάρχει αυτό το πρόβλημα. Πώς όμως τιμωρούνται οι πολιτικοί για τυχόν πολιτική τους ευθύνη; Σύμφωνα με τους πολιτικούς θα τους τιμωρήσει ο λαός στις επόμενες εκλογές με την ψήφο του (εκεί μπαίνει και το θέμα του κατά πόσο ελεύθερη είναι η ψήφος μας και το πρόβλημα των περιορισμένων επιλογών που μας δίνονται να επιλέξουμε). Η πραγματικότητα είναι ότι δεν θα τιμωρηθούν ποτέ πραγματικά με το τρέχον νομικό πλαίσιο.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της αντιπροσώπευσης είναι ότι σε περίπτωση που ο αντιπρόσωπος θεωρηθεί ανεπαρκής ή ύποπτος για ποινικό αδίκημα μπορεί ο εντολέας να πάρει την εντολή του πίσω και να ορίσει κάποιον άλλο για εντολέα. Στο σημερινό μας πολίτευμα η κυβέρνηση λαμβάνει «εντολή» να κυβερνήσει για 4 χρόνια, κατά τα οποία μπορεί να κάνει ότι θέλει, δηλαδή αν θέλει μπορεί να μην τηρήσει ούτε μία απ τις δεσμεύσεις. Ο λαός στο διάστημα αυτό δεν να αντιδράσει (πέρα από απεργίες, που συνήθως δεν έχουν και αποτέλεσμα). Η τιμωρία, λένε, θα έρθει από τον λαό στις επόμενες εκλογές, μέρχι τότε απλά θα περιμένουν. Αυτό φυσικά ακούγεται παράλογο και παρανοϊκό, κι όμως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας και στην Ευρώπη γενικότερα. Από κει και πέρα τίθεται και το θέμα κατά πόσο τα κόμματα μπορούν να σταθούν σε ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα.

Αυτό που μπορούμε να πούμε σίγουρα, είναι ότι όσο το πολίτευμα δεν γίνεται πραγματικά αντιπροσωπευτικό ο Ελληνικός λαός θα οργίζεται περισσότερο και η οργή του μπορεί να οδηγήσει σε χαοτικές επιλογές και στα άκρα. Μόνη λύση για την αποφυγή τους είναι η εγκαθίδρυση της αντιπροσώπευσης στην χώρα και φυσικά κατ επέκτασην να δικαστούν όσοι έχουν πολιτικές ευθύνες για την κρίση στην χώρα. Γιατί η κρίση στη χώρα είναι πρωτίστως πολιτική και μετά οικονομική.




Έντεκα ολόκληρα χρόνια αντί να κόβουμε και να ελέγχουμε το νόμισμα της χώρας μας, το εισάγουμε σαν δάνειο από την Ε.Ε.
Ναί αγαπητοί μου φίλοι, το ευρώ το αγοράζουμε!!!

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα χρόνια είμαστε στο έλεος της ευρωπαϊκής τράπεζας που εκδίδει το ευρώ και περιμένουμε απ΄αυτήν να δώσει στις τράπεζες το ρευστό, το οποίο χρεώνεται ως οφειλή του δημοσίου και αναγράφεται ως δημόσιο χρέος!!!

Kαι πρίν βέβαια η κεντρική τράπεζα της Ελλάδας ήταν εξαρτώμενη από τους τοκογλύφους δανειστές στους οποίους ανήκει οπότε ήλεγχαν έμμεσα την δραχμή που κοβόταν στο Νομισματοκοπείο.

Εδώ και έντεκα χρόνια όμως, οι τοκογλύφοι ελέγχουν άμεσα την ρευστότητα και όποτε θέλουν, όπως τώρα, κλείνουν την στόφιγγα και μένουμε χωρίς ρευστό χρήμα.

Αυτοί τότε, αφού μας γδάρουν με απάνθρωπα μέτρα, μας δανείζουν το ρευστό που πάει στις τράπεζες (αυτή είναι η περίφημη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών) και έτσι αυτό το χρήμα που πρίν το 2002 κόβαμε εμείς (και απλώς η Τράπεζα της Ελλάδος έπαιρνε το ποσοστό της για την διακίνησή του) τώρα το χρωστάμε 100% στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα και άρα είναι δημόσιο χρέος!!!

Η λύση είναι απλή!
  • Κρατικοποίηση εδώ και τώρα της Τράπεζας της Ελλάδος και κοπή της Νέας Δραχμής που θα ελέγχεται 100% από το Ελληνικό κράτος.
  • Αναγραφή στους κρατικούς ισολογισμούς των γερμανικών αποζημιώσεων και κυρίως της οφειλής του αναγκαστικού κατοχικού χρέους της Γερμανίας πρός την Ελλάδα.
  • Λογιστικός έλεγχος του χρέους και διαγραφή όλου του παράνομου μέρους του, που προήλθε από μετακύλιση (και άρα μετατροπή) του χρέους των τραπεζών σε δημόσιο χρέος και απαίτηση επιστροφής όσων χρημάτων έχουμε πληρώσει πέραν των νομίμων.
  • Δίκη και τιμωρία όλων των δωσίλογων που ενήργησαν προς όφελος των τοκογλύφων "δανειστών" και εζημίωσαν την Ελλάδα!
Tου Δ. Τσιριγώτη 

Μην ξανακούσω κακό για τη κρίση. Η κρίση είναι φίλη μας. Θέλει το καλό μας. We love crisis. Ζήτω η κρίση. Το μόνο που φοβάμαι είναι  μην τελειώσει νωρίς τώρα που  αρχίζουμε και καταλαβαίνουμε την αξία της. Ας δούμε μαζί τα πολλά θετικά της σημεία.

Με τη κρίση ήρθα επιτέλους  σε επαφή με το αρχαιοελληνικό μου πνεύμα. Τελικά ότι έχασα σε χρήμα το κέρδισα σε χρόνο. Από πότε που έμεινα άνεργος έχω όλο τον ελεύθερο χρόνο για να συναντιέμαι με τους φίλους μου (επίσης άνεργους  επιστήμονες)  και να φιλοσοφούμε όπως κάνανε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Τέρμα οι πρόχειρες συζητήσεις για τη πανάθα  και για γκόμενες. Τώρα στοχαζόμαστε μόνο πάνω σε σημαντικά θέματα.  Χτες για να καταλάβετε, κάναμε φύλλο και φτερό το Κεφάλαιο του Μαρξ επί 7 συνεχόμενες ώρες.

Χάρη στη κρίση και στο γυναικάκι μου, που έκανε τη κρίση ευκαιρία, το φαγητό μετατράπηκε  από ανάγκη σε πραγματική απόλαυση. Το γυναικάκι μου ανήγαγε το φαγητό από απλή εφαρμογή σε πειραματισμό  και ανακάλυψη. Κάθε μέρα μας περιμένει μια καινούργια έκπληξη. Πλέον δεν τρώμε ποτέ το ίδιο φαγητό. Αυτή τη βδομάδα, για να καταλάβετε, έφτιαξε λαδερά αλάδωτα, ότι-περισσευόπιτα , σούπα"λέμονο" (το πειραγμένο αυγολέμονο χωρίς αυγά) και  ρεβυθοφασολάδα. Το φαγητό έχει πάρει άλλη διάσταση για μας: από συνήθεια έγινε περιπέτεια. Έτσι όπως συνδυάζονται τέλεια όλες αυτές οι γεύσεις νιώθουμε σαν να έχουμε κάθε μέρα "μπουφέ" στο σπίτι μας. Δηλαδή τρώμε σαν τους αρχόντους.

Η κρίση μου υπενθύμισε  τις πραγματικές αξίες της ζωής. Ότι σημασία έχουν τα άυλα και τα καθημερινά απλά πράγματα. Μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά. Υπάρχει τίποτα πιο συγκινητικό από δυο κοιλιές που γουργουρίζουν δίπλα-δίπλα;

Ευχαριστώ τη κρίση γιατί αναθέρμανε την ερωτική μου ζωή. Λένε ότι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα. Ε, λοιπόν, η κρίση τον ξαναζωντανεύει. Ο πολύς ελεύθερος  χρόνος  από τη μία και η αναγκαστική μείωση της  διασκέδασης, λόγω οικονομικής στενότητας,  από την άλλη ανοίγουν το δρόμο  στον έρωτα και του δίνουν πίσω τη χαμένη του αίγλη και δόξα. Αφήστε που μάλλον έτσι θα λυθεί και το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας: που λεφτά για αντισύλληψη, οπότε "να μας ζήσει βρε"!

Με τη κρίση ανέκτησα το χαμένο μου κύρος. Μέχρι τώρα με φωνάζανε σκορποχέρη και επιπόλαιο  γιατί δεν έβαζα τίποτα στην άκρη. Τώρα που όλοι χάσανε αυτά που είχανε μαζέψει με φωνάζουν απλά  διορατικό.

Η κρίση με έμαθε να προσέχω την υγεία μου. Δεν διανοούμαι  να αρρωστήσω πλέον και αυτό το σκεπτικό δουλεύει ξέρετε. Προχτές με έπιασε ένας ξαφνικός πόνος στη μέση αλλά χάρη στο γυναικάκι μου αμέσως μου πέρασε. Στο αχ που έβγαλα γύρισε και μου έριξε μια τέτοια ματιά που αν μιλούσε θα έλεγε "μην τολμήσεις ούτε να το σκεφτείς". Και αμέσως μου πέρασε... (η σκέψη). Ο πόνος μου πέρασε μόνος του μετά από δυο βδομάδες. Γι αυτό σας λέω όλα στο μυαλό μας είναι. Είναι τυχαίο το ότι  όταν ήμουν ασφαλισμένος όλο αρρώσταινα;
Επίσης χάρη στη κρίση έκοψα το κάπνισμα και έκοψα και  το ποτό .Ελάττωσα το ξενύχτι (δεν έχει νόημα  χωρίς τσιγάρο και ποτό ).Προσέχω τη διατροφή μου (το κρέας κομμένο έτσι και αλλιώς).Περπατάω πολύ περισσότερο  αφού η βενζίνη έγινε είδος πολυτελείας και πέρα το ότι έχω αδυνατίσει 15 κιλά έχω σφίξει και από πάνω. Ειδικά  η γαμπίτσα  έχει γίνει πέτρα. Αυτό που βλέπω είναι ότι σε λίγο καιρό θα έχουμε γίνει ένας λαός κομψός και fit.

Με τη κρίση ξεπέρασα πολλούς φόβους που είχα. Όλα αυτά που φοβόμουνα μην μου συμβούν  τα έπαθα όλα. Τελικά καταλήγω ότι μάλλον τσάμπα αγχωνόμουν τόσα χρόνια. Τώρα αισθάνομαι  σαν να μου  έκαναν μια  ψυχοθεραπεία δώρο. Μεγάλο πράγμα να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου. Ξαναγύρισε το χαμόγελο και το τραγούδι στα χείλη μου.  Τα  top  3 τραγούδια που με εκφράζουν αυτή τη περίοδο είναι αυτά που λένε (δεν θυμάμαι τους τίτλους): 
1)ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό 
2)κουφάλα νεκροθάφτη δεν θα πεθάνουμε ποτέ και 
3)και όμως είμαι ακόμα εδώ…

Η κρίση μου υπενθύμισε ότι η Ελλάδα δεν είναι μόνο Δύση αλλά και Ανατολή.  Είχαμε ξεχάσει ότι η χώρα μας είναι το   σταυροδρόμι. Η  κρίση  οργάνωσε για μένα  ένα ταξίδι στη μνήμη στα βάθη της Ανατολής. Κακώς ξεχνάμε και αυτή μας την πλευρά.  Εμείς, στο σπίτι μας, ξαναθυμηθήκαμε πολλές από τις ανατολίτικες συνήθειες που μου είχε περιγράψει  η γιαγιά μου από τη Σμύρνη. Πουλήσαμε το καναπέ του  σαλονιού και στρώσαμε κιλίμια στο πάτωμα. Εκεί μαζευόμαστε κάθε βράδυ και βλέπουμε όλα τα τούρκικα σήριαλ και ο νους μας ταξιδεύει… Και καμιά φορά  που οι θύμισες μας κυριεύουν, το γυναικάκι μου μερακλώνει.  Σηκώνει  μπλουζίτσα  να φανεί η κοιλίτσα, βάζει φερετζέ και αρχίζει τα τσιφτετέλια το χανουμάκι μου.

Η κρίση με έκανε να αποκτήσω οικολογική συνείδηση: Δεν ρυπαίνω πλέον με το αυτοκίνητο (φέτος παρέδωσα  πινακίδες). Επίσης αφού δεν καταναλώνω πολλά δεν έχω και πολλά σκουπίδια. Τέλος επειδή ελάττωσα το μπάνιο σε μια φορά κάθε δεκαπέντε βοηθάω να λυθεί και το πρόβλημα της λειψυδρίας που είναι, όσο και να  πεις, μεγάλο.

Η κρίση μου έδωσε ενεργητικότητα και ζωντάνια. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μουροχαυλίαση με έπιανε παλιά που είχαμε θέρμανση στο σπίτι .Ένα σβήσιμο, μια διάθεση για  τίποτα, μια ραστώνη. Σαν μεξικάνος άραζα όλη μέρα. Ενώ τώρα ντούρασελ. Στασιό δεν έχω. Περίεργο όμως πράγμα το κρύο να κάνει το αίμα μου να βράζει, ενώ η ζέστη το πάγωνε.

Η κρίση μου υπενθύμισε την ξεχασμένη αξία της οικογένειας. Από τότε που τα πεθερικά μου ήρθαν να μείνουν στο σπίτι μας  νιώθω αυτή τη θαλπωρή της γεμάτης οικογένειας. Και  είναι αυτή η διάθεση για  το μοίρασμα που με κάνει να νιώθω έτσι. Στο κάτω-κάτω  δυο μεγάλοι άνθρωποι  τι θα τις κάνανε τις δυο συντάξεις που παίρνουν; Να φανταστείτε ότι, εντελώς αυθόρμητα, άρχισα να φωνάζω τη πεθερά μου "μάνα". Ειδικά τις πολύ κρύες μέρες  που πρέπει να ανάψουμε το τζάκι, μαζευόμαστε και οι επτά στο σαλόνι και εγώ συγκινούμαι γιατί μου θυμίζει τη "στιά" στο σπίτι του παππού μου στο χωριό όταν ήμουνα μικρός. Τόσο κοντά όσο τώρα, είναι αλήθεια, δεν είχε έρθει ποτέ η οικογένειά μου.

Χάρη στη κρίση αγάπησα επιτέλους εμένα το Δημήτρη. Σταμάτησα να ασχολούμαι συνέχεια με τις ανάγκες των άλλων. Μην έβλεπα αδύναμο ή αναξιοπαθούντα έτρεχα αμέσως να βοηθήσω. Τώρα δεν μου καίγεται καρφάκι. Και δεν χαλιέμαι  άμα ακούσω για καμία μεγάλη  συμφορά που συνέβη στο κόσμο.  Πλέον  κοιτάζω πάνω από όλα το Δημητράκη και αυτό ένας ψυχολόγος θα το έλεγε μεγάλη κατάκτηση.

Λόγω της κρίσης η εργασία ,επιτέλους ,πήρε την θέση που της αξίζει. Ανακηρύχτηκε ως το υπέρτατο αγαθό που φυσικά δεν αξίζει να το έχει ο καθένας. Σήμερα αυτός που έχει εργασία θεωρείται φτασμένος. Ένας φίλος μου που έχει εργασία, μάλιστα, το εκμεταλλεύεται  δεόντως για να ρίχνει γκόμενες. Αμολάει την ατάκα: "έχω και δουλειά, πάμε μια βόλτα"; Πιάνει σχεδόν πάντα .Ειδικά στις άνεργες καμία δεν του ξεφεύγει. Αφήστε που έχει αλλάξει η ευχή στο τσούγκρισμα των ποτηριών: Δεν λέμε πια "υγεία".  Τώρα, πλέον, λέμε "δουλειά και υγεία" (με αυτή τη σειρά).

Χάρη στη κρίση ζούμε μια πολύ έντονη περίοδο κοινοκτημοσύνης και μοιράσματος με μια ταυτόχρονη υποβάθμιση της αξίας του χρήματος. Τι να πρωτοπώ εδώ; Ας πω αρχικά για τις διακοπές. Παλιά ήθελα αρκετά χρήματα κυρίως για τη διαμονή. Τώρα  δεν ξοδεύω μία: Ανταλλάσουμε  με τους 4-5 φίλους που ζούνε σε άλλες πόλεις τα σπίτια μας για την περίοδο των διακοπών. Μάλιστα με κάποιους που πήγαν μετανάστες στο εξωτερικό έχουμε πλέον και παραπάνω προορισμούς. Ένα είδος  δωρεάν  time –sharing δηλαδή. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα αγαθά. Με το φίλο μου το Φαίδωνα ανταλλάσουμε εφημερίδες (αθλητική με πολιτική).Η γυναίκα μου ανταλλάσει ρούχα και στολίδια με τις  φίλες  της, τη Λιάνα και τη Γωγώ. Και όλα αυτά επαναλαμβάνω εντελώς δωρεάν. 
Επίσης απολαμβάνω δωρεάν τη φροντίδα των κοινωνικών παντοπωλείων, κοινωνικών ιατρείων και φαρμακείων και τα δωρεάν γεύματα του δήμου που ανήκω. Μία ,καλώς εννοούμενη, επίθεση αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας χάρη στη κρίση.  Καλά λένε ότι για όλα τα δεινά του κόσμου φταίει  το πού…..κο το χρήμα. Εμείς περνάμε καλύτερα ενώ ουσιαστικά το έχουμε καταργήσει. Ο φίλος μου ο Νίκος που είναι αριστερός έχει, βέβαια, άλλη εντύπωση και αναρωτιέται  τι σόι καπιταλισμός είναι αυτός που δεν χρειάζεται το χρήμα και που μας μετατρέπει σιγά -σιγά σε κάτι ανάμεσα σε χίπηδες  και  κομμουνιστές.

Η κρίση με βοήθησε να βρω  το στυλ που ταιριάζει στο σπίτι μου. Μετά από μελέτη κατέληξα  στο minimal style .Μεγάλη κουβέντα αυτή που λένε οι ξένοι :"less is more". Λατρεύω τους γυμνούς τοίχους του σπιτιού μου, τα ελάχιστα έπιπλα. Ζήτω η επανάσταση του απέριττου.

Η κρίση με βοήθησε να βρω  το στυλ μου και στο ντύσιμο και μάλιστα χωρίς να αγοράζω ρούχα. Κατάλαβα ότι αυτό που μετράει είναι τα αξεσουάρ παρά τα  ρούχα. Γιατί τα αξεσουάρ είναι αυτά που τραβάνε τα βλέμματα . Οπότε  παίζοντας λίγο με τους συνδυασμούς των ρούχων και αγοράζοντας μόνο  κανένα αξεσουάρ που και που ανανεώνεται το ντύσιμο μου. Πριν μια εβδομάδα αγόρασα ένα φουλάρι από "μαυρούλη" και γυαλιά ηλίου από "ασπρούλη" και άλλαξα τελείως το look μου με 7 ευρώ συνολικά. Βέβαια η κρίση με βοήθησε να είμαι μέσα στη μόδα. Παλιά με φωνάζανε λέτσο γιατί δεν πέταγα ποτέ ένα ρούχο και ας ήταν φθαρμένο, ξεβαμμένο και σχισμένο. Τώρα που στη μόδα ήρθαν  αυτά με φωνάζουν fashion leader και fashion icon. Πάντα ήμουν πιο μπροστά από τη εποχή μου αλλά τώρα ήρθε και  η αναγνώριση.

Η κρίση με βοήθησε να προσανατολιστώ πολιτικά. Ψηφίζω αυτούς που μου υπόσχονται διάρκεια και παράταση της κρίσης. Επιτέλους έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας σε αυτό το τόπο με ξεκάθαρο πλάνο. Βέβαια με ανησυχεί  πολύ η άνοδος το αριστερού χώρου που εκμεταλλεύεται  τη  γκρίνια και την αχαριστία μεγάλης μερίδας του κόσμου, και ζητάει να δοθεί ένα τέλος στη κρίση. Ας ελπίσουμε ότι θα επικρατήσουν οι γνώμες της σύνεσης  και του ορθολογισμού. Μόνο που σκέφτομαι ότι η κρίση μπορεί να τελειώσει κάποια στιγμή , με πιάνει η άλλη κρίση. Ότι και να συμβεί πάντως εγώ θέλω να ζήσω τη κρίση και όσο κρατήσει.



Προσωπικά δεν δίνω δεκάρα για το αν οι πιτσιρικάδες-κλώνοι της τρομοκρατίας είναι «καλά παιδιά» ή «παιδιά καλών οικογενειών». Όχι τουλάχιστον ως προς τον τρόπο σύλληψής τους. Για τις συνθήκες κράτησης και τις ποινές που θα εκτίσουν, να το συζητήσουμε. Αφού πρώτα ξεκαθαρίσουμε κάτι.

ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ βγάζει το θυμό του, τον καταπιεσμένο ανδρισμό του ή απλά την εγκληματική του φύση κρατώντας στα χέρια ένα καλάσνικοφ και απειλώντας αθώους ανθρώπους είναι εξ ορισμού επικίνδυνος. Και αδίστακτος, όπως φάνηκε από την εκτέλεση του άτυχου ταξιτζή στην Πάρο.

ΓΙΑ ΜΕΝΑ, εικοσάχρονος ή εξηντάχρονος, μορφωμένος ή αγράμματος, gay ή straight, φασίστας ή αναρχικός, χορτοφάγος ή κανίβαλος, ο οπλοφόρος που ληστεύει, στρέφει την κάννη σε ανυπεράσπιστο κόσμο και παίρνει ομήρους πρέπει να λογίζεται ως κοινός εγκληματίας και να αντιμετωπίζεται με την πιο δυναμική μέθοδο καταστολής. Την ώρα της εξουδετέρωσής του, προέχει η ζωή του διερχόμενου πολίτη, του αστυνομικού φρουρού της τάξης και τελευταία έρχεται η δική του. Για μετά, έχει ο Θεός…

Η ΠΟΙΝΙΚΗ δικονομία έχει μπόλικες δικλίδες για να αναγνωρίσει κίνητρα, πλάνες, θυμούς, πολιτικά «πιστεύω» και οτιδήποτε άλλο μπορεί να λειτουργήσει ως «ελαφρυντικό» μιας ακραίας παραβατικής συμπεριφοράς. Και σε αυτήν ακριβώς τη φάση καλείται η Δημοκρατία να αποδείξει ότι δεν τιμωρεί ακόμη και τους πιο ορκισμένους εχθρούς της αυστηρότερα από ειδεχθείς εγκληματίες, που αποτελούν ενδεχομένως μεγαλύτερο κίνδυνο για το κοινωνικό σύνολο.

ΑΣ ΕΡΘΟΥΜΕ τώρα και στο συγκεκριμένο. Αν τα «πυροβολημένα» πιτσιρίκια έφαγαν ξύλο στη διάρκεια της προσπάθειας εξουδετέρωσής τους, δεν στεναχωριέμαι καθόλου. Σε τέτοιες στιγμές η αδρεναλίνη «χτυπάει» κόκκινο κι ας μην ξεχνάμε ότι κουβαλούσαν έναν όμηρο, ο οποίος θα μπορούσε εύκολα να έχει την τύχη του αδικοχαμένου ταξιτζή. Αν αντιθέτως έφαγαν κάποιες χωροφυλακίστικες «ανάποδες» την ώρα της κράτησής τους, καλό θα ήταν να γίνει έρευνα για να διαπιστωθεί ποιο… όργανο επέδειξε τέτοιο «υπερβάλλοντα» ζήλο. Και ασφαλώς να υπάρξουν οι δέουσες πειθαρχικές ή και ποινικές κυρώσεις.

ΜΕΘΟΔΟΙ «Γκουαντάμο», όπως βλακωδώς ειπώθηκε, σαφώς και δεν χρησιμοποιήθηκαν. Γιατί αν είχαν χρησιμοποιηθεί, δεν θα φαινόταν ούτε τρίχα πειραγμένη απ’ το κεφάλι τους και αυτοί θα ένιωθαν ότι είχαν περάσει ξυστά σε μετωπική με το θάνατο… Συνεπώς δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί το μαυρισμένο μάτι του σαλταρισμένου πιτσιρικά γίνεται ανατολικό ζήτημα επί μία εβδομάδα…

ΕΧΩ ΠΕΙΣΤΕΙ πλέον ότι η οικονομική κρίση ενισχύει τις τάσεις παραλογισμού που ανέκαθεν υπήρχαν σε αυτή τη χώρα. Θέλουμε να απαλλαγούμε από το Μνημόνιο και τη δυστυχία μας μέσω αντάρτικου πόλεων… άγουρων «Τουπαμάρος»; Αν ναι, ας πάρουμε όλοι από ένα καλάσνικοφ να τους βοηθήσουμε. Αν όχι, ας αφήσουμε επιτέλους την κακοπληρωμένη Aστυνομία μας να κάνει τη δουλειά της, ψιθυρίζοντας και μια προσευχή γι’ αυτούς τους ανθρώπους που διακινδυνεύουν με αυταπάρνηση τη ζωή τους στους δρόμους.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ δεν γίνεται με ληστείες, γκαζάκια και ασυνάρτητες προκηρύξεις μετεφηβικής οργής. Και ασφαλώς για την κατάντια μας δεν φταίνε οι «μπάτσοι». Μπορεί να βολεύονται με τη θεωρία αυτή κάποιοι σκληροί ποινικοί, πιθανότατα και αλλοδαποί, που έχουν «λουκιάσει» τα «μωρά» της τρομοκρατίας σ’ αυτά τα ρηχά ιδεολογήματα. Ιδεολογήματα πρωτόγονα, που εκτρέφονται στις άγριες κερκίδες των ελληνικών γηπέδων, στα πανεπιστήμια, συχνά πυκνά και στα ίδια μας τα σχολεία, πυροδοτώντας το μίσος μιας μερίδας της νεολαίας για τον ανώνυμο φρουρό της τάξης.

ΚAKA TA ΨΕΜΑΤΑ, ΟΜΩΣ. Για τις μέρες Κατοχής (κυριολεκτικά και μεταφορικά) που ζει η πατρίδα δεν φταίνε οι «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Άλλοι είναι οι πραγματικοί βασανιστές μας και τρίβουν τα χέρια τους όταν βλέπουν την ελληνική κοινωνία να τρώει τις σάρκες της. Και τα παιδιά της…

ΥΓ.: Η «ευχάριστη έκπληξη» αυτής της κυβέρνησης δεν είναι κατ’ ανάγκην ο πρωθυπουργός. Ο Νίκος Δένδιας είναι, που τελικά αποδεικνύεται ότι κάνει καλά τη δουλειά του. Σε τέτοιο σημείο που προκαλεί εκνευρισμό… αριστερά και δεξιά του.

Δημοσιεύεται στον “Τύπο της Κυριακής”
Τα όσα σημαντικά συμβαίνουν γύρω μας είναι αποκαλυπτικά:

1) Η Κρίση στην Ευρώπη είναι συστημική.
Την αφορά και συνολικά και την κάθε χώρα χωριστά.
Δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα, ούτε μεταδόθηκε από αυτήν.

2) Οι όποιες προσπάθειες γίνονται για την αντιμετώπισή της, καθορίζονται/αποφασίζονται/επιβάλονται κυρίως από τη Γερμανία, με πιστό (και αδύναμο) συνεργάτη τη Γαλλία.

Οι ευρωπαϊκοί Θεσμοί (Κομισιόν, κοινοβούλιο κ.λ.π.) παραμερίζονται,υποβαθμίζονται ή πατρονάρονται από τον Άξονα.
Στην ουσία καταλύονται.

Οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της ΕΕ αποδεικνύονται ανίσχυρες, υπάκουες και αδύναμες να υπερασπιστούν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Υποτάσσονται, από πρόθεση ή φόβο ή αδυναμία, στις γενικές νεοφιλελεύθερες επιλογές του Άξονα και του ιερατείου των Βρυξελλών.
Αρνούνται να συστήσουν μπλοκ κοινών στόχων και συμφερόντων.

Οι ευρωπαϊκοί Λαοί... παύουν να υπάρχουν!
Απογοητευμένοι, φοβισμένοι και παγιδευμένοι... με ανύπαρκτα μαζικά κινήματα, με σαφή έλλειψη αξιόμαχων/δημοκρατικών/ προοδευτικών ηγεσιών...
υπάρχουν μόνο ως... Αποδέκτες Βαρβαρότητας.

3) Τις συνέπειες της Κρίσης καλούνται να πληρώσουν και πάλι οι Λαοί, καταδικασμένοι σε διαρκή και άγρια Λιτότητα.
Το Κεφάλαιο παραμένει αλώβητο, σταθερά προσανατολισμένο στα Κέρδη του, διευκολυνόμενο από τις κυρίαρχες, ευρωπαϊκές και εθνικές, οικονομικές και πολιτικές επιλογές.
Το συνεχώς συρρικνούμενο Κοινωνικό Κράτος πνέει τα λοίσθια.

4) Οι ευρωπαϊκές συνθήκες τίθενται υπό αίρεση.
Η αλλαγή/προσαρμογή τους στις γερμανικές επιδιώξεις μοιάζει άμεση, αναπόφευκτη και καταστροφική για τους υπόλοιπους.

5) Η Δημοκρατία αμφισβητείται ευθέως.

6) Τα "προγράμματα διάσωσης" σε Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, αλλά και τα "μέτρα" που λαμβάνονται στις περισσότερες χώρες, αφορούν στην ίδια συνταγή:
Δραστική μείωση εισοδημάτων. 
Περικοπή κοινωνικών δαπανών.
Πλήρη ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων. 
Κατάργηση δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
Επείγουσες Ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων.
"Αξιοποίηση" δημόσιου Πλούτου κ.λ.π... κ.λ.π.
Στην Ελλάδα, μέσα από την παραπάνω συνταγή και υπό καθεστώς συνεχών απειλών και εκβιασμών, βιώνουμε μία άπιαστη σωτηρία.

Υπάρχει Διέξοδος; Λύση;
ΑΣΦΑΛΩΣ υπάρχει!!
Αρκεί να μην τις αναζητήσουμε σε "ηγέτες" και "σωτήρες".
Πριν την ζητήσουμε από τους ευρωπαϊκούς Λαούς...
Πριν την ζητήσουμε από τους υπόλοιπους Έλληνες...
Να την απαιτήσουμε από τους Εαυτούς μας...
Γιατί... οι τύχες μας είναι στα Χέρια μας.


  • Το κράτος της συγκάλυψης είναι εδώ, υπάρχει και ενίοτε φιμώνει και επιχειρεί να τρομοκρατήσει όποιον τολμήσει να... καταγγείλει κάποιο από τα στελέχη του
Λαυράκι και από την Κωνσταντοπούλου κατά την εξέταση Στασινόπουλου: Ο διευθυντής που ανέφερε την εμπλοκή της μητέρας του τ. πρωθυπουργού… μετατέθηκε!

Παρά τις απειλές και το θηριώδες σύστημα διαπλοκής που ξεσηκώθηκε μετά την αποκάλυψη του Στέλιου Στασινόπουλου για τον περιβόητο λογαριασμό – μαμούθ, ο διοικητής του ΣΔΟΕ όχι μόνο δεν έκανε πίσω, αλλά επανήλθε με νέες αποκαλύψεις.
“Δεν ήταν ούτε κουτσομπολιό, ούτε αστείο όπως προσπαθούν κάποιοι να το παρουσιάσουν. Δεν θα πήγαινα στον Πεπόνη για “καλαμπούρια”. Γιατί αυτό έπραξα, μετά την επίμαχη συζήτηση. Πήγα απ’ ευθείας στον Πεπόνη και το κατέθεσα! Το έκανα για να τον βοηθήσω στην έρευνα του, για να προχωρήσει παρακάτω”.

Στην επισήμανση ότι ο κύριος Λέκκας που έκανε την αποκάλυψη τα πήρε όλα πίσω, ο ισχυρός άνδρας του ΣΔΟΕ ήταν κάθετος: “Ήμασταν 6 άτομα στην σύσκεψη και όλοι ακούσαμε το ίδιο πράγμα”. Να σημειωθεί ότι το ίδιο είχε υποστηρίξει και ο διευθυντής ισχυρών υποθέσεων του ΣΔΟΕ, κύριος Ευάγγελος Καραμάνος που επίσης δεν έχει πάρει λέξη πίσω.

“Εμείς ψάχνουμε ως ΣΔΟΕ και θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από τον λογαριασμό, μέχρι να το βρούμε”.

Πέραν της Κυριακάτικης Δημοκρατίας που έχει την είδηση πρωτοσέλιδο, μία ομερτά επικρατεί για αυτή την αποκάλυψη αλλά και για ένα άλλο λεπτό σημείο, αρκετά συναφές:
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, άρπαξε την ευκαιρία και ρώτησε τον κ. Στασινόπουλο για το που βρίσκεται τώρα ο κύριος Νικόλαος Λέκκας, ο άνθρωπος που έκανε την επίμαχη αναφορά στην κυρία Παπανδρέου και μετά προσπάθησε να ανασκευάσει. 
Η απάντηση Στασινόπουλου ήταν άκρως αποκαλυπτική:
“Έχει μετάθεση (!!) αλλά είναι ακόμα στην υπηρεσία αφού έχει πάρει αναρρωτική άδεια! Μετατίθεται στην Α’ εφορία Αθηνών. Δεν γνωρίζω τον λόγο (!!), δεν κάνω εγώ τις μεταθέσεις”!

Η βουλευτής επέμεινε, ρωτώντας εάν υπάρχει δυσαρέσκεια για το πρόσωπο του κυρίου Λέκκα.
“Όχι από εμένα”, ήταν η σιβυλλική απάντηση του Στασινόπουλου.

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί μαζί με τον Πεπόνη, έχουν μπει στο στόχαστρο… 
Ας κρατήσουν μέχρι τέλους.



  • Διαρροές απορρήτων εγγράφων με παραλήπτη τον Γιώργο Παπανδρέου
  • Βαρύτατες καταγγελίες για στελέχη του ΠΑΣΟΚ στη δίκη υψηλόβαθμου στελέχους της ΕΥΠ
Στις δικαστές αίθουσες έχει μεταφερθεί ο πόλεμος που μαίνεται εδώ και τουλάχιστον τέσσερα χρόνια στο εσωτερικό της ΕΥΠ, με περίεργες υποθέσεις κατασκοπίας, σκοτεινούς χειρισμούς κρίσιμων επιχειρησιακών θεμάτων έως και διαρροές εγγράφων προς τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Παπανδρέου, την περίοδο που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης!

Του Μανώλη Σταυρακάκη

Δεν έχει προηγούμενο στα ιστορικά χρονικά της ΕΥΠ, υψηλόβαθμο στέλεχός της να αποκαλύπτει, απολογούμενο ενώπιον του Δ’ Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την Τρίτη το μεσημέρι για τα αδικήματα (απάτη και πλαστογραφία) που κατηγορήθηκε και για τα οποία αθωώθηκε τελικά, ότι είχε πέσει σε δυσμένεια από την κυβέρνηση Παπανδρέου, όταν αρνήθηκε να ενδώσει σε πιέσεις υψηλόβαθμων κυβερνητικών παραγόντων για την ακύρωση συγκεκριμένων έργων και επιχειρήσεων (όπως για το γνωστό GIS με το ρωσικής προέλευσης λογισμικό, υπόθεση που πρόσφατα ασχολήθηκε ο «Επενδυτής»), όταν επίσης αρνήθηκε να εκτελέσει συγκεκριμένες παράνομες εντολές και κυρίως όταν (παρ’ ότι ο ίδιος συνδικαλιστής, φίλα προσκείμενος στο ΠΑΣΟΚ) σταμάτησε, όταν την ανακάλυψε, την διαρροή άκρως απορρήτων εγγράφων της υπηρεσίας του, που απευθύνονταν προσωπικά στον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, σε υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης και στον ίδιο τον πρόεδρό της, Γιώργο Παπανδρέου.

Επωνύμως

Ο ίδιος, κατονόμασε στο δικαστήριο το ανώτατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, στο οποίο αναφερόμαστε, γεννώντας εύλογα το ερώτημα αν ο εισαγγελέας της έδρας θα διαβιβάσει πλέον τα πρακτικά της δίκης για περαιτέρω διερεύνηση στη Βουλή, καθώς γίνονται αναφορές και στους πολιτικούς προϊσταμένους της ΕΥΠ εκείνη την περίοδο.
Το όλο θέμα προσλαμβάνει άλλη διάσταση, καθώς επίσης έχουν προηγηθεί οι αποκαλύψεις των τηλεγραφημάτων (wikileaks) περί διαρροών απορρήτων πληροφοριών προς ξένους παράγοντες, χωρίς να έχει δοθεί καμία πειστική απάντηση από την πλευρά των κυβερνώντων, πολύ –δε- περισσότερο της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτή την εβδομάδα κατατέθηκε στη Βουλή ερώτηση προς τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Νίκο Δένδια, και τον υπουργό Δικαιοσύνης, Αντώνη Ρουπακιώτη, από τη βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Σταυρούλα Ξουλίδου, η οποία ζητά εξηγήσεις για την «εξομολόγηση» του τότε πρέσβη των ΗΠΑ Τσαρλς Ράις, ότι ελπίζει σε διαρροές πληροφοριών από δυσαρεστημένους ΠΑΣΟΚους υπαλλήλους της ΕΥΠ, οι οποίοι είναι «επιρρεπείς» σε διαρροές…

Στο ακροατήριο

Το υψηλόβαθμο στέλεχος της ΕΥΠ είχε καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου, λόγω της υπηρεσιακής του ανάμιξης στην δημιουργία δικτύου συλλογής πληροφοριών στο εξωτερικό (υπόθεση λειτουργίας κολεγίου).
Τόσο η εισαγγελέας της έδρας, όσο και ο πρόεδρος του δικαστηρίου, έπειτα από πολύωρη ακροαματική διαδικασία, έκριναν ότι δεν προέκυψαν σε κανένα στάδιο της δικαστικής διερεύνησης στοιχεία ικανά να θεμελιώσουν τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν ως προϊσταμένου στη Διεύθυνση Κατασκοπίας.
Στο δικαστήριο αποδείχθηκε ότι η επίμαχη επιχειρησιακή δράση με την εμπλοκή του κολεγίου, αφορούσε νόμιμη εκπαιδευτική δομή, ότι οι σπουδές που παρείχε αναγνωρίστηκαν από κρατικά πανεπιστημιακά ιδρύματα χωρών της Ε.Ε. και δεν είχε μάλιστα καμία σχέση με το οίκημα ασφαλείας, που διατηρούσε η ΕΥΠ στην περιοχή. Μάλιστα, κανένα στέλεχος της υπηρεσίας δεν ήταν μέλος του εταιρικού – ιδιοκτησιακού του σχήματος.

Μάρτυρες υπεράσπισης ήταν ανώτατα και ανώτερα, πρώην και νυν στελέχη της ΕΥΠ, όπως –μεταξύ άλλων- οι Ι. Κοραντής (πρώην διοικητής) και Π. Αλυφαντής (πρώην υποδιοικητής). Όλοι οι μάρτυρες κατέθεσαν ότι ο κατηγορούμενος διώχθηκε από την τότε κυβέρνηση, επειδή αρνήθηκε να συμμορφωθεί σε εντολές επιζήμιες για τη χώρα, επιρρίπτοντας τις ευθύνες αντιθέτως στον τότε διοικητή της ΕΥΠ κ. Κ. Μπίκα και στον πολιτικό του προϊστάμενο Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, οι οποίοι –όπως ειπώθηκε στη δίκη, με αναφορές και στα περίφημα τηλεγραφήματα των πρέσβεων των ΗΠΑ στην Αθήνα- ασπάζονταν ό,τι τους υπαγόρευε η αμερικανική πρεσβεία και δίωκαν με ανυπόστατες και γελοίες κατηγορίες όσους υπαλλήλους δεν ήταν επιθυμητοί στους ίδιους!

Ο συνήγορος του κατηγορουμένου, Γεώργιος Παπατσώρης, ο οποίος χειρίζεται υποθέσεις και άλλων στελεχών της ΕΥΠ με ανοικτές δικαστικές υποθέσεις, δήλωσε ότι οι κατηγορίες κατά στελεχών που δεν συνεργάστηκαν με την προηγούμενη διοίκηση, καταρρίπτονται η μία πίσω από την άλλη και ότι όλα τα στελέχη της ΕΥΠ, τα οποία διώκονται αδίκως και με αστείες κατηγορίες, θα προβούν σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για την αποκάλυψη της αλήθειας και προκειμένου να φέρουν ενώπιον της Δικαιοσύνης τους υπεύθυνους, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται…

Πηγή εφημ. «Επενδυτής»

Γιατί τίποτε στην "υψηλή" πολιτική δεν γίνεται τυχαία...


Ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, David Cameron, σε ομιλία του στις 23 Ιανουαρίου δεσμεύτηκε να διενεργήσει δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσα σε διάστημα δυόμισι ετών από τις επόμενες γενικές εκλογές του 2015 (ήτοι έως τα τέλη του 2017).

Σε έκθεσή της με ημερομηνία 5 Φεβρουαρίου 2013 η Credit Agricole αναλύει το σκεπτικό πίσω από την προαναγγελία της πρόθεσης του Cameron να διενεργήσει δημοψήφισμα, αλλά και να ξεκινήσει με την Ε.Ε. διαπραγματεύσεις προκειμένου να… επαναπατρίσει αρμοδιότητες από τις Βρυξέλλες στο Λονδίνο.

Όπως σχολιάζει η C.A., στο ενδεχόμενο αποχώρησης της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε. διαφαίνονται αρνητικές συνέπειες και για τις δύο πλευρές, ενώ αρνητικές επιπτώσεις αναμένεται να υπάρξουν και για την Ευρωζώνη, της οποίας η Βρετανία δεν αποτελεί μέλος, οι οποίες έχουν να κάνουν περισσότερο με την ηγετική θέση της χώρας στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Από την άλλη πλευρά, σχολιάζει η CA, αν πράγματι κερδίσει τις εκλογές του 2015 το Συντηρητικό Κόμμα του David Cameron και αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «κρατήσει» τη Μ. Βρετανία εντός της Ε.Ε., η παραμονή της αυτή πιθανότατα δεν θα αμφισβητηθεί ξανά για δεκαετίες.

Η πραγματική ουσία των διαπραγματεύσεων που προαναγγέλλει ο Cameron παραμένει άγνωστη προς το παρόν, αναφέρει η έκθεση, καθώς η βρετανική κυβέρνηση διεξάγει ακόμα έλεγχο των αρμοδιοτήτων που θέλει να επαναπατριστούν από τις Βρυξέλλες στο Λονδίνο.

Το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούσε να ζητήσει τον επαναπατρισμό αρμοδιοτήτων σε τομείς όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αστυνόμευση, τα μέτρα ποινικού δικαίου κ.ά. Αν και οι βραχυπρόθεσμες συνέπειες από την πολιτική της βρετανικής κυβέρνησης φαίνονται περιορισμένες, η αυξημένη αβεβαιότητα μέχρι να πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα θα μπορούσε να επηρεάσει Ηνωμένο Βασίλειο αρνητικά, σε επίπεδο assets και εισροών κεφαλαίων. Αλλά, αν υποτεθεί ότι στο δημοψήφισμα οι ψηφοφόροι θα προτιμήσουν να παραμείνουν στην ΕΕ, μια τέτοια έκβαση θα αποσαφηνίσει τη θέση της χώρας μια για πάντα και θα βελτιωθεί η «ορατότητα» για τις επόμενες δεκαετίες.

Ο David Cameron περιέγραψε το όραμά του για το μέλλον της Ε.Ε. και το ρόλο του Ηνωμένου Βασιλείου. Έβαλε την ενιαία αγορά στο επίκεντρο της Ε.Ε., σε αντίθεση με το ενιαίο νόμισμα. Η διεύρυνση και η ομαλή λειτουργία της ενιαίας αγοράς είναι τα προαπαιτούμενα για την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. Μάλιστα ο Βρετανός πρωθυπουργός παρουσίασε πέντε αρχές που θα πρέπει να ακολουθούνται από την Ε.Ε.: ανταγωνιστικότητα, ευελιξία, περισσότερες εξουσίες στα εθνικά κοινοβούλια, δημοκρατική λογοδοσία και δικαιοσύνη.

Ωστόσο, η ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς θα πρέπει να είναι η κινητήρια δύναμη για όλα αυτά, κάτι που θα επιτευχθεί με την επέκτασή της στις υπηρεσίες, την ενέργεια και την ψηφιακή τεχνολογία, αλλά και με τη μικρότερη γραφειοκρατία και με την απαλλαγή των μικρότερων εταιρειών από τις ευρωπαϊκές οδηγίες.

Ο Cameron υποστήριξε ότι η Ε.Ε. θα πρέπει να λειτουργεί με την ταχύτητα και την ευελιξία ενός δικτύου, όχι ενός μπλοκ, και ότι αυτή η ευελιξία και συνεργασία θα αποτελέσει έναν πολύ ισχυρότερο συγκολλητικό παράγοντα, σε σχέση με τον καταναγκασμό από το κέντρο. Η πολυμορφία των διαφόρων κρατών μελών θα πρέπει να γίνεται σεβαστή, υποστήριξε, τονίζοντας ότι η πλήρης εναρμόνιση δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί, απλά επειδή οι χώρες είναι διαφορετικές.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός εξέφρασε, βέβαια, σαφή προτίμηση για την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο καλύτερος τρόπος για να διαπραγματευτεί μια νέα συμφωνία θα ήταν μέσα από μια νέα Συνθήκη που θα θεσπίζει αλλαγές τόσο για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης όσο και για την προστασία των συμφερόντων των χωρών της Ε.Ε. που βρίσκονται εκτός ευρώ.

Η στρατηγική του David Cameron δεν στερείται σημαντικών κινδύνων, υπογραμμίζει η Credit Agricole. Όσα ανέφερε εμπεριέχουν τον κίνδυνο η χώρα να συρθεί στο δρόμο της εξόδου από την Ε.Ε., αν οι νέες ρυθμίσεις δεν είναι σύμφωνες με τις απαιτήσεις του Συντηρητικού Κόμματος.

Οι Βρετανοί θα μπορούσαν, τελικά, να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη επιλογή μεταξύ την εξόδου από την Ε.Ε. και μιας νέας συμφωνίας που ουσιαστικά δεν θα τους αρέσει. Η Γερμανία και η Σουηδία, για παράδειγμα, έχουν εμφανιστεί ξεκάθαρα αντίθετες με κάθε συμβιβασμό, δηλώνοντας ότι αν η Βρετανία διαπραγματευτεί μια νέα συνθήκη θα μπορούσε να ανοίξει το «Κουτί της Πανδώρας», στο βαθμό που το κάθε κράτος-μέλος θα προσπαθήσει να αποκτήσει τη δική του «νέα συμφωνία».

Ακόμα και η κυβέρνηση του Barack Obama εξέφρασε ανησυχία για οποιαδήποτε συζήτηση της Βρετανίας μπορεί να οδηγήσει τη χώρα έξω από την Ε.Ε.

Γιατί λοιπόν ο David Cameron υπόσχεται ένα δημοψήφισμα σχετικά με τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ε.Ε. σε αυτό στάδιο; H Credit Agricole εκτιμά ότι οι λόγοι είναι κυρίως πολιτικοί: όσα λέει, στοχεύουν στο να ευχαριστήσουν τους ευρωσκεπτικιστές του Συντηρητικού Κόμματος.

Ωστόσο, δηλώνοντας ότι προτιμά η Βρετανία να παραμείνει στην Ε.Ε., ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως υπέρμαχος της Ευρώπης, πιστεύει ότι το εθνικό συμφέρον της Μεγάλης Βρετανίας εξυπηρετείται καλύτερα μέσα σε μια ευέλικτη, ευπροσάρμοστη και ανοικτή Ευρωπαϊκή Ένωση - και ότι μια τέτοια Ευρωπαϊκή Ένωση καλύτερη αν συμμετέχει σε αυτή και η Βρετανία.

Ένας άλλος λόγος για την απόφαση του David Cameron να προτείνει δημοψήφισμα θα ήταν να προσελκύσει μέρος των υποστηρικτών του Κόμματος της Ανεξαρτησίας (UKIP). Τα ποσοστά του UKIP, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, έχουν ενισχυθεί τον τελευταίο χρόνο, με αποτέλεσμα να διεκδικεί με αξιώσεις τη θέση του τρίτου πιο δημοφιλούς κόμματος της χώρας και να απειλεί σοβαρά τις πιθανότητας του Συντηρητικού Κόμματος να κερδίσει την πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές. 

Για τι είδους Ένωση θα μπορούσαν να κληθούν να επιλέξουν οι Βρετανοί; Η αυξανόμενη απογοήτευση για δαπάνες που δεν σχετίζονται άμεσα με το εμπόριο, όπως η συνεισφορά του Ηνωμένου Βασιλείου στον προϋπολογισμό της Ε.Ε., καθώς και για την απώλεια εθνικού ελέγχου πάνω σε κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις που επηρεάζουν τη βρετανική κοινωνία, έχει οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού των πολιτικών να προτείνει εναλλακτικές λύσεις σε σχέση με την πλήρη συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε.

Αυτές οι εναλλακτικές λύσεις περιλαμβάνουν:

- τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο – η «Νορβηγική επιλογή»

- μια διμερή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου - η «Ελβετική επιλογή»

- μια νέα τελωνειακή ένωση με την Ε.Ε. - η «τουρκική επιλογή»

- έναν ξεκάθαρο διαχωρισμό – η «επιλογή WTO» (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου») 

Ο David Cameron εξέφρασε την άποψη ότι ούτε η «νορβηγική επιλογή» ούτε η «ελβετική επιλογή» είναι κατάλληλες για το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Νορβηγία βασίζεται σε τεράστια ενεργειακά αποθέματα και ταυτόχρονα δεν έχει λόγο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Και η Ελβετία πρέπει να διαπραγματεύεται την πρόσβαση στην ενιαία αγορά για κάθε τομέα ξεχωριστά.

Η διαπραγμάτευση μιας νέας σχέσης με την Ευρώπη, εκτός των πλαισίων των Συνθηκών της Ε.Ε., εγκυμονεί απρόβλεπτους πολιτικούς και οικονομικούς κινδύνους και θα παρουσιάσει αντίστοιχες δυσκολίες όπως αν η χώρα επαναδιαπραγματευόταν τους όρους συμμετοχής της στην Ε.Ε., ενώ θα παρέμενε μέλος της.

Οι συνέπειες ενδεχόμενης εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ε.Ε. έχουν συζητηθεί ευρέως και όλοι συμφωνούν ότι θα ήταν καταστροφική για τη χώρα, πολιτικά και οικονομικά. Όχι μόνο θα χάσει την ικανότητα επιρροής στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Ε.Ε., αλλά ταυτόχρονα η επιρροή της στη διεθνή σκηνή είναι βέβαιο ότι θα φθίνει σε σχέση με την συμμετοχή της σε μια ενιαία ευρωπαϊκή διπλωματική οντότητα. Ο Βρετανός πρωθυπουργός τόνισε, και αυτό είναι χαρακτηριστικό, ότι «είναι επίσης λογικό να συνεργαζόμαστε με τους γείτονές μας για να μεγιστοποιήσουμε την επιρροή μας στον κόσμο και να προβάλλουμε τις αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας».

Εάν το Ηνωμένο Βασίλειο έφευγε από την Ε.Ε., χωρίς προηγούμενη εξασφάλιση τελωνειακών συμφωνιών, η χώρα θα μπορούσε να δει κάποιες κατηγορίες εξαγωγών της να αντιμετωπίζουν σχετικά υψηλούς δασμούς, αλλά και την πρόσβαση στην αγορά υπηρεσιών να περιορίζεται. Οι ευρωπαϊκές αγορές αντιστοιχούν στο 50% σχεδόν του συνολικού εμπορίου του Ην. Βασιλείου και των ξένων επενδύσεων. Αποτελούν σημαντική πηγή εσόδων, δημιουργώντας εισόδημα 1.100-3.300 στερλινών ετησίως ανά βρετανικό νοικοκυριό.

Οκτώ από τις δέκα μεγαλύτερες αγορές των βρετανικών εξαγωγών βρίσκονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Περίπου 3,5 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο συνδέονται με την εξαγωγή αγαθών και υπηρεσιών προς την Ε.Ε.

Η ενίσχυση της διαδικασίας οικονομικής ολοκλήρωσης εντός της Ε.Ε. και η περαιτέρω απελευθέρωση του εμπορίου υποστηρίζονται σθεναρά από τη Βρετανία, ήδη από την ίδρυση της ενιαίας αγοράς. Αλλά το παράδοξο σήμερα είναι ότι οι λόγοι για τη δυσαρέσκεια των Βρετανών είναι πάνω απ’ όλα πολιτικοί: υπερβολικό κόστος, υπερβολική γραφειοκρατία, υπερβολική ανάμιξη σε θέματα εθνικής αρμοδιότητας.

Όπως σχολιάζει η Credit Agricole, το έλλειμμα βρετανικής συμμετοχής στην ευρωπαϊκή πολιτική ένωση, η οποία απαιτεί όλο και μεγαλύτερες παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας, βρίσκεται στην καρδιά της πραγματικής σύγκρουσης της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.


Μέχρι πότε τα έρημα ντουβάρια και οι μωροφιλοδοξίες κακοδόξων «οικουμενιστών» επισκόπων δίχως ποίμνιο θα μπαίνουν στη ζυγαριά των διαπραγματεύσεων σε ισότιμη μοίρα με την τύχη ολόκληρης της Θράκης; Επιτέλους, είναι ίδιο το διακύβευμα;
 
    Η θέση μας για τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης είναι γνωστή και από παλαιότερα. Επειδή προσωπικά δεν τρέφουμε την παραμικρή εκτίμηση στους σύγχρονους νεοταξίτες, νεοεποχίτες και τουρκόφιλους ρασοφόρους του Φαναρίου, που δυστυχώς προσβάλλουν αδιαλλείπτως εδώ και πολλά χρόνια την ένδοξη ιστορία και την τεράστια πνευματική παρακαταθήκη του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου (από το οποίο κάποτε πέρασαν γιγάντιες μορφές σαν τον Γρηγόριο Θεολόγο, τον Ιωάννη Χρυσόστομο, τον Φώτιο και τόσους άλλους), δεν μας ενδιαφέρει καθόλου η επαναλειτουργία μιας Σχολής για την οποία είμαστε απολύτως βέβαιοι πως θα λειτουργήσει κατά τις διεγνωσμένες σκέψεις και τις σεσημασμένες πλέον διαθέσεις όλων αυτών των κακοφρόνων και πλανεμένων, δηλαδή ως άντρο κακοδοξίας και ως εκκολαπτήριο νέων στρατιών από αθεολόγητους «θεολόγους», δηλαδή στην ουσία εκπροσώπους της γνωστής πανθρησκειακής πνευματικής κοπριάς.
    Αυτό όμως είναι ασφαλώς το ελάχιστο, στην προκείμενη περίπτωση. Γιατί ακόμη κι αν τίποτε απ’ όλα αυτά δεν ίσχυε και το Πατριαρχείο μας ήταν επανδρωμένο από πραγματικούς ορθόδοξους κληρικούς κι όχι από άτομα σαν τον θλιβερό Βαρθολομαίο και την αιρετική παρέα του, ακόμη και τότε το να γίνει συζήτηση περί ανοίγματος της Σχολής της Χάλκης – και σε σχέση εννοείται με τα απαιτούμενα από τουρκικής πλευράς ανταλλάγματα – θα έπρεπε να είναι εντελώς απαράδεκτο, ακόμη και ως απλή σκέψη.  
Γιατί ασφαλώς τα απαιτούμενα (κατοχύρωση εκλογής μουφτήδων και ιμάμηδων – και ίσως όχι μόνο) είναι τεράστιας σημασίας για το μέλλον ολόκληρης της Θράκης (όπως και της συνέχισης εν τέλει ακόμη και της εθνικής μας κυριαρχίας σε αυτήν) και γι’ αυτό είναι φυσικό να απασχολούν τόσο έντονα την κυβέρνηση Ερντογάν (σ.σ. στη 2η φωτογραφία τον βλέπετε σε παλαιότερη συνάντησή του με τους ψευδομουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής, αλλά και με τους λοιπούς εκπροσώπους του τουρκικού “δυτικοθρακιώτικου αλυτρωτισμού”)
Και φυσικά ουδεμία σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα τόσο τρομακτικής βαρύτητας απαιτούμενα με ελάσσονος σημασίας θέματα, όπως η επαναλειτουργία μιας σχολής ή η οποιαδήποτε άλλη δήθεν «παραχώρηση» της σημερινής Τουρκίας προς τα θλιβερά λείψανα μιας από καιρό εξοντωμένης, ξεκληρισμένης και παντελώς ασήμαντης μειονότητας.

    Και για να μην έχετε καμία αμφιβολία για το πώς η Τουρκία σκέφτεται να χρησιμοποιήσει την…πομφόλυγα της Χάλκης για να πετύχει σε αντάλλαγμα τεράστιας πραγματικά σπουδαιότητας δεδικασμένα στη Θράκη, δείτε παρακάτω τι γράφει ο Τούρκος αρθρογράφος Ντενίζ Ζεϊρέκ σε πρόσφατο κείμενό του στην εφημερίδα της Τουρκίας «Radikal» (μετάφραση από το tourkikanea.gr), αμέσως μετά τη συνάντηση των Σαμαρά και Ερντογάν στο Κατάρ. Το κείμενο έχει τίτλο «Η μπάλα στον Σαμαρά για τη Χάλκη», εμπλέκει μέσα θέματα που απασχολούν την Τουρκία (και κυρίως αυτό με την «τροπολογία για τους ιμάμηδες») και δείχνει με σαφήνεια ποιες είναι οι τουρκικές προσδοκίες:

    «Η θεολογική σχολή της Χάλκης μετά την συνάντηση Ερντογάν-Σαμαρά, είναι πάλι στην επικαιρότητα. Το γενικό κλίμα στην Άγκυρα είναι πως το θέμα μπορεί να λυθεί με μια κουβέντα του πρωθυπουργού. Αλλά για αυτό αναμένεται να γίνει πρώτα ένα βήμα από την Ελλάδα.
    Την ώρα που στην Ελλάδα θα γινόταν οι διορισμοί των θρησκευτικών λειτουργών και δασκάλων της Τουρκικής μειονότητας, επανήλθε στην Τουρκία το θέμα της θεολογικής σχολής της Χάλκης. Η συνάντηση του πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αντώνη Σαμαρά, γέννησε προσδοκίες για αμοιβαία βήματα. Στα τελευταία 10 χρόνια δεκάδες μέθοδοι συζητήθηκαν σχετικά με το πώς μπορεί να ανοίξει, αλλά η εφαρμογή οποιασδήποτε από αυτές εξαρτάται από την εντολή ¨Λύστε το¨ του πρωθυπουργού. Πολιτική βούληση αποτελεί να μην γίνει μονόπλευρο βήμα για όσο δεν σταματά η Ελλάδα τις παραβιάσεις δικαιωμάτων κατά των Τούρκων της Δυτικής Θράκης.
    Ο πρωθυπουργός Ερντογάν μετά από την συνάντηση στο Κατάρ με τον Σαμαρά ανέφερε πως αν δοθεί οικοδομική άδεια, η Τουρκία μπορεί να κατασκευάσει τζαμί στην Αθήνα λέγοντας πως ¨Αρκεί οι μουσουλμάνοι που πάνε στην Αθήνα για τουρισμό κλπ. να μπορούν να βρουν ένα χώρο να προσευχηθούν. Ο κ. Σαμαράς έδειξε θετική προσέγγιση. Πέρασε ήδη είπαν το θέμα από την βουλή. Συμφωνήσαμε δηλαδή πως με βήματα αμοιβαίας καλής θέλησης μπορεί να προκύψουν λύσεις¨ και είπε πως αυτή η συμφωνία μπορεί να υπάρξει και σχετικά με τη θεολογική σχολή της Χάλκης
    Το θέμα της Χάλκης περιλαμβάνεται σε όλες τις ¨εκθέσεις προόδου¨ που συντάσσει η Ε.Ε. για την Τουρκία από το 1999… Παρόμοια αναφέρεται και στην ετήσια έκθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ΗΠΑ, ενώ αποτελεί μόνιμα θέμα στην ατζέντα των συναντήσεων της Τουρκίας με κυβερνώντες των ΗΠΑ και της Ε.Ε. Όσο και αν η τουρκική πλευρά περίπου 10 χρόνια τώρα λέει πως ¨βλέπει το θέμα ως πρόβλημα Τούρκων πολιτών¨ και ότι ¨εργάζεται για την επίλυση του¨, βήμα σχετικό δεν έχει γίνει. Δεν έχει ξεκαθαριστεί καν αν το θέμα είναι νομικό ή συνταγματικό. Άλλοτε λέγεται πως χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση, άλλοτε πως με αλλαγή στον νόμο του ΥΟΚ μπορεί να ανοίξει η σχολή και άλλοτε πως δεν χρειάζεται τίποτε από αυτά. Όσο και αν οι ανηρτημένες στην ιστοσελίδα του υπουργείου Εξωτερικών δηλώσεις εκπροσώπων του υπουργείου ή αρμόδιων υπουργών αναφέρουν πως η Τουρκία δεν συναρτά την επίλυση θεμάτων πολιτών της με την αρνητική στάση της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκική μειονότητα Δυτικής Θράκης, διπλωματικές πηγές υποστηρίζουν πως στην κορυφή του κράτους κυριαρχεί η άποψη πως ¨Δεν γίνεται χωρίς βήμα από την Ελλάδα¨. Ανώτατος αξιωματούχος σχολίασε πως ¨ Όσο και αν υποστηρίζεται πως εάν η Τουρκία κάνει βήμα την ώρα που η Ελλάδα διατηρεί την στάση των διακρίσεων σε βάρος των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, αυτό θα προκαλέσει μεγάλη απογοήτευση στην Τουρκική Κοινότητα Δυτικής Θράκης, εάν η πολιτική εξουσία αποφασίσει σχετικά, η θεολογική σχολή μπορεί να ανοίξει σε 1-2 εβδομάδες. Αλλά και η αντίδραση της αντιπολίτευσης στην Τουρκία και η πιθανή αντίδραση των Τούρκων της Δυτικής Θράκης θα φέρουν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Είναι ανάγκη η Ελλάδα να δώσει σήματα συνεργασίας. Η κατασκευή του τζαμιού στην Αθήνα είναι σημαντική, αλλά όρο αποτελεί η αλλαγή της πολιτικής στο θέμα διορισμού μουφτήδων.
    Τώρα τι θα γίνει;
    Η γενική άποψη στην Άγκυρα είναι πως μόλις ο Ερντογάν δώσει εντολή ¨λύστε το¨, το ΥΟΚ και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας με βάση και τις εργασίες που έχουν κάνει μέχρι τώρα μπορούν σύντομα να παρουσιάσουν τη σχετική τροπολογία, και μετά την ψήφιση της στη βουλή, η σχολή θα μπορεί να λειτουργήσει σαν κολλέγιο. Αλλά ο Ερντογάν δεν πρόκειται δώσει αυτήν την εντολή αν δεν κάνει πρώτα βήμα η Ελλάδα».
    Το κείμενο αποδίδει αναμφίβολα την πραγματικότητα ως προς τις τουρκικές θέσεις και φυσικά ως προς τη σπέκουλα που επιχειρεί τα τελευταία χρόνια (και θα συνεχίσει φυσικά να επιχειρεί) η Τουρκία πάνω σε ένα ζήτημα που κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει την παραμικρή διαπραγματευτική ισχύ. Και πόσο μάλλον βέβαια τώρα, δηλαδή σε μια στιγμή που έχει ήδη κερδηθεί θεωρητικά μια μάχη στο θέμα του διορισμού των ιμάμηδων και είναι προφανές πως ενδεχόμενη ελληνική παλινωδία και υπαναχώρηση, πριν αλέκτωρ λαλήση, θα ισοδυναμεί με διπλή ήττα και θα αποτελεί πλέον ξεκάθαρα de facto τεκμήριο συγκυριαρχίας με την Τουρκία στην ελληνική Θράκη. 
Ας το προσέξει καλά αυτό η ελληνική πλευρά, που όσο κι αν – μετά από μια μακρά περίοδο ενδοτισμού και υπό το κράτος και των πρόσφατων μνημονίων – δείχνει να πάσχει από αμβλυμμένη εθνική συνείδηση, αλλά και από κουρελιασμένη εθνική αξιοπρέπεια, ελπίζουμε κάποια αντανακλαστικά αυτοσυντήρησης να της έχουν ακόμη απομείνει. 

Ας τελειώνουμε λοιπόν μια και καλή με το δήθεν «ζήτημα της Χάλκης»! Πρόκειται κυριολεκτικά για μία γελοιότητα που πρέπει να σταματήσει, ειδικά όσο θα συνδέεται με τόσο σημαντικά θέματα, όπως το ίδιο το μέλλον της Θράκης. Τα δύο θέματα δεν μπορούν να συγκριθούν, ούτε να μπουν μαζί στη ζυγαριά. Πολύ απλά, δεν είναι ίδιο το διακύβευμα! 
Επιτέλους, ποιοι είναι αυτοί που τολμούν με τέτοιους άθλιους τρόπους να παίζουν εν ου παικτοίς;

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Συνεχίζονται οι τουρκικές προκλήσεις σχετικά με το κυρίαρχο καθεστώς των ελληνικών νησιών στο Αιγαίο, με την διαφορά ότι τώρα τα «παράνομα κατεχόμενα» από την Ελλάδα νησιά, σύμφωνα με τους Τούρκους, έγιναν δεκαέξι, δηλαδή αυξηθήκαν από τα τρία που διεκδικούσαν πριν λίγες μέρες.

Την σκυτάλη των τουρκικών προκλήσεων πήρε τώρα ο Kamer Genç, βουλευτής του Λαϊκού κόμματος της τουρκικής αντιπολίτευσης, της περιοχής του Tunceli. Ο εν λόγω
Τούρκος βουλευτής σε δηλώσεις που έκανε στην μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα, Vatan, υποστήριξε ότι η Ελλάδα κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και όλων των διεθνών συνθηκών, έχει εισβάλει και κατέχει παράνομα περί τα δεκαέξι νησιά του ανατολικού Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου. Τα νησιά αυτά, σύμφωνα με τις τουρκικές απόψεις, ανήκουν δικαιωματικά στην Τουρκία. Μάλιστα ο Kamer Genç επικαλείται τις συνθήκες της Λοζάννης, του 1923, καθώς και την συνθήκη των Παρισίων, του 1947, για να δικαιολογήσει τις τουρκικές απόψεις, χωρίς βέβαια να μας εξηγεί από που βγάζει αυτά τα αυθαίρετα συμπεράσματα γιατί οι συνθήκες αυτές έχουν καθαρίσει με σαφή τρόπο την ελληνικότητα αυτών των νησιών.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Τούρκο βουλευτή, τα νησιά Kouyn, Hurşıt, Fornoz, Eşek, Nergizçik, Bulamaç, Kalolimnos, Keçi, Sakarcılar Koçbaba, Ardacık, δηλαδή τα νησιά, Οινούσσες, Φιμενα, Φούρνοι, Αγαθονήσι, Άρκη, Φαρμακονήσι, Καλόλημνος, Πλατιά, Κυρά Παναγιά, Γυαλί, Σύρνα και τα ανήκοντα στην ανατολική Μεσόγειο, νότια της Κρήτης, (εκεί που τελευταία έχουν ανακαλυφθεί τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα), Gavdos, Dhia, Dionısades, Gaidhouronisi, Koufonisi, Γαύδος, Δία, Διονισιάδες, Γαιδουρονήσι, Κουφονήσι, κατέχονται παράνομα από την Ελλάδα

Μάλιστα ο Kamer Genç ισχυρίζεται ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει στα χέρια της πρόσφατες μελέτες που αποδεικνύουν την παράνομη ελληνική κατοχή αυτών των νησιών και ότι τα νησιά αυτά ανήκουν δικαιωματικά στην Τουρκία. Απευθυνόμενος δε στον Τούρκο πρωθυπουργό, Ταΐπ Ερντογάν, ζητά να μάθει τι ενέργειες έχει κάνει στις συνομιλίες του με τους Έλληνες για να διεκδικήσει την τουρκική κυριαρχία αυτών των νησιών.

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι οι Τούρκοι στήνουν μια «πολύ ωραία ατμόσφαιρα» στο επικείμενο ταξίδι του κ Σαμαρά στην Άγκυρα, που θα γίνει στις 4 Μαρτίου, στα πλαίσια του «Συμβούλιου Ελληνοτουρκικής Συνεργασίας».

Κατά τα άλλα ο Ερντογάν διεκδικεί, όπως αναφέρουν τα τουρκικά ΜΜΕ, και το… βραβείο Νόμπελ ειρήνης, προς μεγάλη ζήλεια του δικού μας, του ΓΑΠ. Εμείς όμως, μην τυχόν και χάσουμε κάποιο επεισόδιο από τα τουρκικά σήριαλ.