Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Φεβ 2016

  • Προσλήψεις, προσλήψεις… προσλήψεις παντού!
  • Λεφτά για προσλήψεις υπάρχουν, καλά να είναι οι συντάξεις που κόβονται
  • Προσλήψεις στην Υγεία, σειρά παίρνουν Άμυνα και Θ.Β. (ΕΥΠ)...
  • Το καθεστώς Τσιπραμμένου στήνει την δική του μυστική υπηρεσία!
Γράφει ο Γιάννης Ρουμπαλέξης

Όργιο προσλήψεων σε όλο «το μήκος και το πλάτος» του δημοσίου τομέα στήνει η συγκυβέρνηση της αριστεροδεξιάς στην Ελλάδα, σε μια επέλαση για τον έλεγχο του κράτους από τα «δικά μας παιδιά», σε μια απόδειξη ότι «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας.

Δεν έμεινε τίποτε όρθιο. Όλοι τους δηλώνουν ότι «μην κάνετε έτσι ρε παιδιά, μετακλητοί είναι», σε μια απάντηση που συνιστά τεράστια απάτη σε όσους γνωρίζουν στοιχειωδώς τα του δημοσίου. Δηλαδή, πέραν της κυνικής αδιαφορίας για το ποιος πληρώνει αυτούς τους μετακλητούς, η απάτη συνίσταται στο ότι τα παράθυρα στη νομοθεσία για τη μονιμοποίηση αυτού του κομματικού στρατού, παραμένουν ορθάνοιχτα…

Διότι φυσικά και αυτοί εδώ οι κυβερνώντες, δεν είχαν καμία διάθεση να σουλουπώσουν την κατάσταση, ενώ η επαναστατική τους διάθεση εξαντλείται εκεί που ξεκινά η ανάγκη να πιάσουν τα πόστα και να βολευτούν οι κομματικοί φίλοι. Σήμερα μόλις εφηύραν άλλο τέχνασμα να βολέψουν κομματικούς κολλητούς, αφού σύμφωνα με ρεπορτάζ του Αλέξανδρου Διαμαντή για το liberal.gr αφού «μέσω διάταξης την οποία είχε εισάγει στο ‘παράλληλο πρόγραμμα’ που ψηφίστηκε σήμερα από την Βουλή... με το άρθρο 61 η κυβέρνηση θεσπίζει τους ‘Διαμεσολαβητές Υγείας’, οι οποίοι ‘θα ορίζονται από τον Υπουργό Υγείας’.

Τους νέους πραιτωριανούς του καθεστώτος στον τομέα της υγείας τους ορίζει ως πρόσωπα «εγνωσμένου κύρους και εμπειρίας που ανήκουν ή προέρχονται από την τοπική κοινωνία ή τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού». Κι επειδή στον υπουργό δεν φθάνουν τόσοι διορισμοί αφού φαίνεται πως οι «Διαμεσολαβητές Υγείας» είναι λίγοι, κατασκεύασαν και τους «Συντονιστές Υπηρεσιών Υγείας», τους οποίους ορίζει ο υπουργός της -δικιάς μας- Υγείας ως «επαγγελματίες της Υγείας που ασχολούνται με την κοινοτική ή τη δημόσια υγεία και υπηρετούν σε φορείς ή μονάδες του Πρωτοβάθμιου Εθνικού Δικτύου Υγείας, των Νοσοκομείων του ΕΣΥ καθώς και άλλων υπηρεσιών του δημοσίου…»!

Κι αν νομίζετε ότι «έδεσε το γλυκό» και κάπου εδώ τελειώνουν οι προσλήψεις, μάλλον κάνατε λάθος! Οργιάζει η φημολογία πλέον για επικείμενους διορισμούς στο υπουργείο Άμυνας για να φτιάξει ο πολυπράγμων υπουργός Π. Καμμένος, δική του «υπηρεσία Θ.Β.» αφού δεν του κάνει η υπάρχουσα της ΕΥΠ, διότι αυτήν την ελέγχει κατ’ αποκλειστικότητα το δίδυμο Τσίπρα - Παππά, ενώ και στην τελευταία, δηλαδή στην ΕΥΠ, τρομαγμένοι υπάλληλοι μιλάνε πλέον ανοιχτά ότι πολλοί θα διωχθούν προς κάποιες υπηρεσίες του δημοσίου και για τη θέση τους προορίζονται 200 νέοι σκληροί κομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ… Ήδη οι πρώτες "δοκιμαστικές" έγιναν με δύο μικρούς διαγωνισμούς τον περασμένο Ιούλιο και τον περασμένο Σεπτέμβριο...

Και όποιος δεν πρόλαβε να το φανταστεί, ναι και αυτοί με νόμιμες και διαφανείς διαγωνιστικές διαδικασίες θα προσληφθούν!
Πως μπορεί να αμφιβάλλει κανείς που θα έχει διαβάσει ή απλά θα γνωρίζει όσα αναφέρθηκαν παραπάνω;
Και όπως θα απαντούσε σε παλιότερους πιο πετυχημένους ρόλους από αυτόν του κομματικού και στρατευμένου γελωτοποιού της κακιάς ώρας ένας Λάκης: νταξ…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν βιάζεται το ΝΑΤΟ να αναλάβει δράση 
για την ανακοπή των "προσφυγικών" ροών 
από την Τουρκία στην Ελλάδα

Δεν βιάζεται το ΝΑΤΟ να ξεκινήσει τις περιπολίες στο Αιγαίο και ακολουθεί το τουρκικό “γιαβάς-γιαβάς”. Όπως προκύπτει από το κείμενο συμπερασμάτων των Ευρωπαίων ηγετών οι περιπολίες του ΝΑΤΟ θα ξεκινήσουν από τις 29 Φεβρουαρίου.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ , θα περιπολούν στο Αιγαίο από το βόρειο άκρο της Λέσβου έως την περιοχή νότια της Κω (ενώ ήδη άρχισαν να εμφανίζονται βάρκες με λαθρομετανάστες σε Καστελλόριζο και... στο Θρακικό Πέλαγος βόρεια της Λήμνου και ανατολικά της Σαμοθράκης).

Από αυτά τα πλοία, εννέα θα ανήκουν στον ελληνικό στόλο, ενώ ισάριθμα αναμένεται να διαθέσει και η Τουρκία.

Την ίδια περίοδο και στην ίδια περιοχή θα περιπολούν επιπλέον και 11 πλοία της FRONTEX.

Τα ελληνικά πλοία θα επιχειρούν στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, τα νατοϊκά θα επιχειρούν ανατολικά από τα ελληνικά νησιά, ενώ τα τουρκικά πλοία θα έχουν ως περιοχή ευθύνης τα τουρκικά παράλια.

Και τα Δωδεκάνησα; Εκεί το ΝΑΤΟ δεν πλησιάζει! Και με αυτό τον τρόπο "σιγοντάρει" (ημιεπίσημα πλέον) το γκριζάρισμα των Δωδεκανήσων που επιδιώκει η Τουρκία.
Τις περιπολίες θα τις κάνει το Πολεμικό Ναυτικό και το Λιμενικό.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το εν ψυχρώ άδειασμα της κυβέρνησης Άσαντ από την Ρωσία οδηγεί σε δύο συμπεράσματα:
1) Η Ρωσία έχει αποδεχθεί ότι ο κύκλος ζωής της δυναστείας Άσαντ έχει κλείσει
2) Υπάρχει άτυπη συμφωνία επ’ αυτού με την αμερικανική κυβέρνηση, αλλά μένει να ξεκαθαρίσουν και να συμφωνηθούν σημαντικά εκκρεμή ζητήματα.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Η Συρία του αύριο σίγουρα θα διαφέρει από την Συρία του χθες και σαν γεωγραφικό αποτύπωμα και εθνολογικά/θρησκευτικά. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά ο πολιτικός κυνισμός εξευτελίζει όλες τις ηθικές αρχές που μεγαλόστομα μηρυκάζουν όλοι οι πολιτικοί όταν μιλάνε. Με αυτό δεν αναφέρομαι ειδικά στην Ρωσία αλλά στο σύνολο των εμπλεκομένων άμεσα η έμμεσα χωρών στην συριακή κρίση.

Κανείς δεν νοιάζεται για τους λαούς αν δεν νοιαστούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, κανείς δεν δίνει δεκάρα για τις σφαγές τις καταστροφές και τους εκτοπισμούς. Η απόλυτη υποκρισία ήταν όταν η Μέρκελ (η παράληψη της προσφώνησης Κυρίου η Κυρίας για τους πολιτικούς είναι ηθελημένη και εσκεμμένη) δάκρυσε για το πνιγμένο παιδάκι στο Αιγαίο.

Αν είναι δυνατόν, αν εκείνη την ώρα ήμουν μπροστά της θα την σκαμπίλιζα και ας πήγαινα φυλακή, διαβεβαιώνω ότι δεν θα υπήρχε πιο χαρούμενος… κατάδικος στον κόσμο από μένα. Λες και η άθλια αγνοούσε το δράμα της Συρίας εδώ και τρία χρόνια και των προσφύγων της, που σωρευόντουσαν στα σύνορα της Τουρκίας, λες και αγνοούσε τους αναρίθμητους σφαγιασμένους, εκτοπισμένους και συντετριμμένους αυτούς ανθρώπους και το δράμα τους μέχρι εκείνη την στιγμή.

Οι πολιτικοί του σήμερα έχουν πλέον εξελιχθεί σε εμετικές καρικατούρες των πολιτικών του παρελθόντος. Πολύς κόσμος στην Ελλάδα είναι θυμωμένος με τον Όρμπαν από την Ουγγαρία, αλλά και με τις υπόλοιπες χώρες τις Ανατολικής Ευρώπης.

Εγώ είμαι λιγότερο θυμωμένος μαζί τους και περισσότερο θυμωμένος με τους υπόλοιπους καραγκιόζηδες της Ευρώπης που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το δράμα στην Συρία διαβάζοντας συγχρόνως της δημοσκοπήσεις για να προσαρμόσουν το ύφος τους μπρος στις κάμερες. Πάρτε το παράδειγμα της Αυστρίας, που αποδεικνύει ότι είναι χειρότερο πολιτικό μπάχαλο ακόμα κι από εμάς.

Πόσο ξετσίπωτος πρέπει να είσαι σαν χώρα και σαν πολιτική ηγεσία, για να βγαίνει τη μία ημέρα ο Υπουργός Εξωτερικών και να προτρέπει της δυτικές Βαλκανικές χώρες να κλείσουν τα σύνορά τους στους πρόσφυγες, μετά από μία εβδομάδα να βγαίνει ο Καγκελάριος της Αυστρίας και να αδειάζει τον υπουργό του των Εξωτερικών, ότι δήθεν είναι ανεπίτρεπτα και αντιευρωπαϊκά πράγματα αυτά και τέλος, στην Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος προχτές (ΕΛΚ), ο Αντικαγκελάριος της Αυστρίας να επαναλαμβάνει τις θέσεις του Υπουργού Εξωτερικών.

Αν μη τι άλλο, ο Όρμπαν και οι συν αυτώ δεν κρύβονται, είναι ένα μάτσο βόδια και μάλιστα υπερήφανοι που είναι βόδια και δεν νοιώθουν καν την ανάγκη να το κρύψουν, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα. Αλλά αρκετά είπαμε για την εμετική Ευρώπη της οποίας δυστυχώς είμαστε μέλος και ας γυρίσουμε στα δικά μας.

Η γειτονιά μας κάθε μέρα γίνεται και πιο ασταθής, παλιοί εθνικισμοί σε συνδυασμό με την θρησκευτική μισαλλοδοξία κινδυνεύουν να ξαναβάλουν φωτιά στα Βαλκάνια. Η Τουρκία (που φαίνεται βέβαιο) αν χάσει το παιχνίδι στη Συρία και το Κουρδικό βγει εκτός ελέγχου, θα στραφεί δυτικά, στον άξονα Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος. Κανείς δεν δείχνει από τους μεγάλους παίκτες να ξορκίζει αυτό το ενδεχόμενο, κάποιοι μάλιστα έχουν πάρει θέσεις για το νέο μοίρασμα της πίτας στη γειτονιά μας.

Ποιος θα την πληρώσει; Αρκετοί και δυστυχώς ανάμεσα σε αυτούς που θα την πληρώσουν πιθανότατα, αν όχι σίγουρα, θα είμαστε κι εμείς. Αγαπητοί φίλοι θυμηθείτε τα λόγια μου, αν δεν μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου κανείς δεν πρόκειται να σε βοηθήσει. Σκεφτείτε το παράδειγμα της Συρίας, κανείς δεν φανταζόταν το σημερινό δράμα 5 χρόνια πριν.

Ένα παραπλήσιο σενάριο με αυτό της Συρίας θα μπορούσε να γίνει και εδώ στην γειτονιά μας, μπορεί εμείς να μην ήμαστε μία χώρα με πολλές εθνότητες ούτε θρησκευτικά διαιρεμένη, αλλά πιστέψτε με, όταν αρχίζει η αποσταθεροποίηση και «πάρουν φωτιά τα τόπια» που έλεγαν οι παλαιοί, όλα αυτά γίνονται δευτερεύοντα και τριτεύοντα.

Το πρωτεύων σήμερα είναι να προστατεύσουμε την ύπαρξή μας, τα οικονομικά όπως κι αν ονομάζονται, όσο σημαντικά και να είναι δεν είναι τόσο σημαντικά όσο η ίδια η ύπαρξή μας. Με ανησυχεί βαθύτατα ότι οι Έλληνες αντιμετωπίζουν σήμερα τα πάντα ωφελιμιστικά – συμφεροντολογικά και αγνοούν ξεροκέφαλα και με εμμονή τους κινδύνους που μας τριγυρίζουν.

Το μέλλον με φοβίζει πολύ. Δεν υπάρχουν πια σταθερές αναφορές. Δεν υπάρχει πια άσπρο-μαύρο. Υπάρχουν μόνο πολλοί τόνοι του γκρίζου και είναι αυτή η ασάφεια που με φοβίζει όσον αφορά το μέλλον μας σαν Ελλάδα και ως Έλληνες.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι αθέατες πλευρές μιας ανθρωπιστικής κρίσης

Του Θανάση Τζιούμπα

Ενώ τα γαλανά νερά του Αιγαίου καθημερινά γεμίζουν νεκρά κορμιά κι απομεινάρια του νέου «συνωστισμού» (όπως θα γράψει η Ρεπούση του μέλλοντος), στην Ελλάδα ζούμε το θέατρο του παραλόγου: Μετανάστες και πρόσφυγες που «λιάζονται», που «εξαφανίζονται» (Χριστοδουλοπούλου). Σύνορα θαλάσσια «που δεν υπάρχουν» (Τσίπρας). Επαναπροωθήσεις (push back) που «είναι παράνομες» (Μουζάλας). Κι όταν μια κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως ΜΚΟ, τότε οι ΜΚΟ συμπεριφέρονται ως κυβερνήσεις!

Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είδαν μια απόβαση ακτιβιστών και «ακτιβιστών». Η ανύπαρκτη ελληνική πολιτεία υποκαταστάθηκε από έναν αστερισμό ΜΚΟ κάθε είδους, που ανέλαβαν τη διαχείριση του προβλήματος σε όλα τα επίπεδα: από αυτό της έρευνας και διάσωσης ως τη στέγαση, τη σίτιση, την υγειονομική περίθαλψη. Αναφέρεται ο αριθμός 100, μόνο για τη Λέσβο. Και δεν μιλάμε για τις γνωστές ΜΚΟ, ελληνικές και διεθνείς, που όποια ιδεολογική θέση κι αν έχει κάποιος για την φύση τους δεν μπορεί να αγνοήσει το έργο που προσφέρουν. Αλλά για ένα ετερόκλητο πλήθος το οποίο αγνοεί επιδεικτικά την ιθαγενή νομιμότητα και με σημαία το δίκαιο του μετανάστη ή του πρόσφυγα αλωνίζει με πλωτά σε (επιτηρούμενες κατά τα άλλα) παραμεθόριες περιοχές, συνοδεύει τα φουσκωτά και τις βάρκες των προσφύγων / μεταναστών στην «ασφάλεια» του ευρωπαϊκού εδάφους, στήνει τις δικές του εγκαταστάσεις όπου ορίζει ποιος μπορεί και ποιος όχι να εισέλθει.
Στα «εκατό λουλούδια που ανθίζουν» στις αμμουδιές των νησιών δεν λείπουν και τα τοξικά.

Μια από τις ΜΚΟ λέγεται «One Nation», με έδρα την Αγγλία. Συνεργάζεται με το ΙΗΗ, την τουρκική οργάνωση που έχει κατηγορηθεί από τους Κούρδους της Συρίας ότι εφοδιάζει με όπλα τους ισλαμιστές υπό τον μανδύα της ανθρωπιστικής βοήθειας. Στον λογότυπό της κυριαρχεί ένα χέρι με υψωμένο αντίχειρα, που, όλως τυχαία, είναι και το σήμα των μαχητών του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Στην ιστοσελίδα τους συναντά κανείς βίντεο όπου συνοδεύουν βάρκες βάζοντας τους επιβάτες να κραυγάζουν «ο θεός είναι μεγάλος» και να προσεύχονται μόλις φτάσουν στην ακτή. Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι στους πονηρούς καιρούς μας το «αλλάχουακμπαρ» είναι σαν να λεν απλά «δόξα τω θεώ, σωθήκαμε». Και βέβαια, όταν προσφέρουν νερό, πρέπει κάποιος να το πάρει με το δεξί του χέρι.

Στην ίδια ιστοσελίδα εμφανίζονται μέλη της «One Nation» να συνυπάρχουν πάνω στο ίδιο σκάφος με μέλη της δανέζικης «Team humanity». Είναι μία από τις δύο οργανώσεις (η άλλη είναι η ισπανική Proemaid ) που μέλη τους είχαν κατηγορηθεί με (υπερβολική νομικά) κατηγορία ως λαθροδιακινητές, όταν ρυμουλκούσαν βάρκες με μετανάστες, χωρίς αυτές ή οι επιβαίνοντες σε αυτές να κινδυνεύουν, ενώ ήταν παρόν σκάφος του Λιμενικού Σώματος. Για την ιστορία αναφέρουμε ότι στην δίκη παρέστησαν ως μάρτυρες υπεράσπισης οι βουλευτές Γιώργος Πάλλης και Βασιλική Κατριβάνου και ο Πάνος Λάμπρου, μέλος της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα με δημοσίευμα (Ριζοσπάστης, 6/12/2015), μια ΜΚΟ που ονομάζεται WAHA έχει αναρτήσει διαφημιστικό πανό στο περιφερειακό Κέντρο Υγείας της Μυτιλήνης. Το WAHA έχει ως βάση τη Γαλλία. Δραστηριοποιείται στο Αφγανιστάν, τη Νιγηρία, το Καμερούν, την Αιθιοπία, την Κένυα, τη Σενεγάλη, το Σουδάν, τη Ζάμπια, τη Σομαλία, την Τανζανία, το Μπενίν, τη Γουινέα και την Υεμένη. Έχει στήσει κέντρα υγείας σε πολλές από αυτές τις χώρες και χρηματοδοτείται από ιδιωτικές δωρεές ή από τη φιλανθρωπία και επίσης συνεργάζεται με την αεροπορική εταιρεία ETIHAD. Από τον Οκτώβριο του 2015 η WAHA έχει επεκταθεί στα Βαλκάνια, στη Σερβία, την Κροατία, την ΠΓΔΜ και τη Σλοβενία.

Θυμίζουμε ότι τα ΗΑΕ παρενέβησαν έμμεσα στον πόλεμο της Υεμένης για λογαριασμό της Σαουδικής Αραβίας. Έναν πόλεμο που στα θύματά του περιλαμβάνονται και οι εγκαταστάσεις των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, που επανειλημμένα βομβαρδίστηκαν με πολλά θύματα. Τα ΗΑΕ, μαζί με τη Σαουδική Αραβία, προωθούν τώρα ένα σχέδιο χερσαίας επέμβασης στη Συρία ώστε να αντιστρέψουν την δυσμενή για τους ισλαμιστές κατάσταση που προκάλεσε η ρωσική ανάμειξη.

Υπάρχει και η ΜΟΑS. Διαθέτει ένα υπερσύγχρονο σκάφος (TOPAZ RESPONDER ) που η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2015, έχει μήκος 51 μέτρα και πλάτος 13 μέτρα. Η ΜΟΑS ιδρύθηκε «όταν 31χρονος Αμερικανός επιχειρηματίας βρισκόταν μαζί με τη σύζυγό του και την κόρη του σε μία κρουαζιέρα τριών εβδομάδων και είδαν στη θάλασσα ένα μπουφάν. Ο καπετάνιος τους πληροφόρησε ότι ίσως ήταν από τα ναυάγια που γίνονται στην περιοχή με θύματα πρόσφυγες».

Το πλοίο επιχειρεί υποτίθεται σε συνεργασία με τις ελληνικές αρχές κάνοντας διασώσεις. Και λέμε υποτίθεται, καθώς έχει καταγραφεί μήνυμα μέσω τουίτερ (hashtag #agathonisi) του Βρετανού δημοσιογράφου Πάτρικ Κίνσγκλεϊ της Γκάρντιαν, ο οποίος βρίσκεται πάνω στο σκάφος όπου γράφει:
“Είμαστε αγκυροβολημένοι στο Αγαθονήσι. Τα σκάφη των προσφύγων να κατευθυνθούν σε αυτά τα δύο φώτα (εννοεί του σκάφους) καθώς είναι τα μόνα που φαίνονται από το νησί”. Οδηγίες προς ναυτιλλομένους, δηλαδή.

«Μ»ΚΟ που χρηματοδοτούνται από τις κυβερνήσεις

Υπάρχει και μια άλλη ΜΚΟ στη Μυτιλήνη, η οποία λειτουργεί υπό τον τίτλο «Δανικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες» (Danish Refugee Council, (DRC). Αυτή η οργάνωση συνεργάζεται με τη WAHA στο πρόγραμμα στα Βαλκάνια. Είναι μια «Μ»ΚΟ που συνεργάζεται πλήρως με τις επίσημες κυβερνήσεις και άλλους εθνικούς οργανισμούς και η κύρια πηγή χρηματοδότησής της είναι το υπουργείο της Δανίας, η ΕΕ και ο ΟΗΕ, παράλληλα με δωρεές και χορηγούς.

Και δεν ήταν δυνατόν να λείπουν κι οι αντεξουσιαστές. Κατέλαβαν το παλιό κτήριο του Εργατικού Κέντρου Μυτιλήνης για να στεγάσουν πρόσφυγες. Επίσης, Βρετανοί πολίτες με ιδιοκτησίες στον Μόλυβο άνοιξαν τα οικόπεδα και τα ακίνητά τους στους πρόσφυγες οργανώνοντας παράλληλα διαδικτυακές καμπάνιες συγκέντρωσης χρημάτων (προφανώς ως ανταμοιβή για τα φιλάνθρωπα αισθήματά τους). «Εθελοντής» στην Πέτρα, σε συνεργασία με ΜΚΟ, σκέφτηκε ότι θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για τα δουλεμπορικά που καταφθάνουν από τις απέναντι ακτές, να δημιουργήσει αποβάθρα για να δένουν χωρίς προβλήματα οι διακινητές! Με γενικό μήνυμα, «ας φτιάξουμε μία αποβάθρα για τους πρόσφυγες», στα αγγλικά, ο «εθελοντής» καλεί τον κόσμο να ενισχύσει οικονομικά την πρωτοβουλία και μάλιστα ήδη έχει συγκεντρώσει κάτι παραπάνω από 3.000 ευρώ!
Προσθέστε και το σμήνος των ηθοποιών, Κινέζων αντικαθεστωτικών και μύριων άλλων, που έρχονται να φωτογραφηθούν σε μια περιοχή που έγινε «trendy» και «must» και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Αυτό το χάος έχει ενοχλήσει ακόμη και τον Μουζάλα, που έφτασε να δηλώσει: «Θα σταματήσει όλη αυτή η ιστορία, το ότι η Μυτιλήνη έχει γίνει ένας τόπος για περίεργους, όπου όποια στιγμή θέλουν έρχονται και φεύγουν».

Ο ρόλος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης

Είναι κοινός τόπος σε όσους ασχολήθηκαν με τους πρόσφυγες η έκπληξη των τελευταίων για τις συνθήκες και την αντιμετώπισή τους στον «ευρωπαϊκό παράδεισο». Οι άνθρωποι αυτοί πλήρωσαν και κινδύνεψαν έχοντας μια μαγική εικόνα για το τι θα βρουν, ειδικά για τη Γερμανία. Κι αυτό δεν είναι μόνο αποτέλεσμα του μάρκετινγκ των εμπόρων φουσκωτών μιας χρήσης. Υποστηρίζεται από μια επίμονη και καλά οργανωμένη προβολή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και ειδικά στο τουίτερ, το οποίο για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες είναι εργαλείο επιβίωσης. Μέσω αυτού ενημερώνονται για τις διαδρομές, τους διακινητές, τα νέα από οικεία πρόσωπα. Πώς βγήκε προς τα έξω ότι η Γερμανία ήταν ο παράδεισος για όσους φεύγουν από τη Συρία και άλλες περιοχές συγκρούσεων;

Ο Βλαντιμίρ Σάλακ στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, ανέπτυξε το Σύστημα Ανάλυσης Περιεχομένου του Διαδικτύου για το τουίτερ (Scai4Twi).
Έκανε μια μελέτη σε πάνω από 19.000 πρωτότυπα τουίτ που σχετίζονται με τους πρόσφυγες.

Η μελέτη του έδειξε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των τουίτ ονομάζουν τη Γερμανία ως την καλύτερη χώρα στην Ευρώπη που καλωσορίζει πρόσφυγες.
Η μελέτη του Σάλακ ανακάλυψε ότι το 93% όλων των τουίτ για τη Γερμανία περιλάμβαναν θετικές αναφορές για την φιλοξενία και την γερμανική πολιτική για τους πρόσφυγες. Μερικά δείγματα από τα τουίτ:

• Γερμανία Ναι! Αριστεροί έκαναν γκράφιτι με σπρέι στο τρένο που έλεγαν: “Καλώς ήρθατε, πρόσφυγες” στα αραβικά
• Υπέροχοι άνθρωποι – βίντεο Γερμανών υποδέχεται πρόσφυγες από τη Συρία στην κοινότητά τους
• Σεβασμός! Οι οπαδοί του ποδοσφαίρου λένε “Καλώς ήρθατε, πρόσφυγες”, σε όλα τα γήπεδα της Γερμανίας.
• Αυτό το τρένο με αραβικό γκράφιτι τρέχει στη Δρέσδη και υποδέχεται τους πρόσφυγες: (Ahlan wa Sahlan – ένα θερμό καλωσόρισμα).
• “Αγαπάμε τη Γερμανία!” κλαίνε με ανακούφιση πρόσφυγες στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου.
• Χιλιάδες καλωσορίζουν πρόσφυγες στη Γερμανία – Sky News της Αυστραλίας

Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των τουίτ “Η Γερμανία καλωσορίζει πρόσφυγες”, δεν προέρχονται από τη Γερμανία, αλλά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο Σάλακ ανέλυσε 5.704 πρωτότυπα τουίτ που περιέχουν το χάσταγκ “#RefugeesWelcome” και το όνομα της χώρας που τους καλωσορίζει. Έδειξε ότι σχεδόν το 80% του συνόλου των τουίτ ισχυρίζονταν ότι η Γερμανία ήταν η πιο φιλόξενη χώρα στην Ευρώπη. Η δεύτερη πιο φιλόξενη χώρα που βρέθηκε ήταν η Αυστρία με 12%.

Ωστόσο, η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι εκείνα τα τουίτ, ”Η Γερμανία σας καλωσορίζει”, δεν προέρχονταν από το εσωτερικό της Γερμανίας.
Πάνω από το 40% του συνόλου των τουίτ προέρχονταν από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο ή την Αυστραλία. Μόνο το 6,4% προερχόταν από το εσωτερικό της Γερμανίας.

Και ο πανταχού παρών κύριος Σόρος

Ο Σόρος είναι γνωστός από παλιά. Από τη δράση του μέσω ΜΚΟ για την αποδόμηση των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, για την υποκίνηση και ενίσχυση των «πολύχρωμων επαναστάσεων», για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, για τον ρόλο που έπαιξαν οι ελεγχόμενες από αυτόν οργανώσεις στη Λιβύη και, βέβαια, τη δαιμονοποίηση του καθεστώτος Άσαντ και τη στήριξη των δυνάμεων που μεταβάλλουν τη Συρία σε ερείπια και ανοιχτό τάφο. Φυσικά, δεν θα μπορούσε να μην παρέμβει και στο προσφυγικό.

Μιλώντας σε διεθνές φόρουμ για το μέλλον της Ευρώπης, ο περιβόητος χρηματιστής ανακοίνωσε την ίδρυση ταμείου αλληλεγγύης με στόχο την οικοδόμηση σπιτιών αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες και μετανάστες που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνη στη χώρα μας.

Το ταμείο, στο οποίο κατέθεσε ήδη ο ίδιος σεβαστό χρηματικό ποσό, έχει την έδρα του στη Σουηδία, με πρωτοστάτη το ίδρυμα Ραούλ Βάλενμπεργκ. «Ο στόχος μου είναι διπλός», είπε. «Πρώτον, να δείξουν οι Ευρωπαίοι αλληλεγγύη προς τους Έλληνες και δεύτερον να δείξουν οι Έλληνες αλληλεγγύη στους ξένους».

Με τα χρήματα του νεότευκτου ταμείου θα μπορούσαν να χτιστούν σπίτια αλληλεγγύης ή να ενοικιαστούν ήδη υπάρχοντα. Έτσι θα μπορούσε να μπει κάποιο φρένο στη συντελούμενη ανθρωπιστική καταστροφή. Τα χρήματα του ταμείου, συνέχισε ο κύριος Σόρος, θα δοθούν σε ελληνικές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίες προσφέρουν ήδη βοήθεια τόσο σε ντόπιους όσο και σε ξένους. Ο «φιλάνθρωπος κερδοσκόπος» δεν χάνει ευκαιρία να υπαγορεύσει στους Ευρωπαίους την πάγια θέση του για την παγκοσμιοποίηση και τα εθνικά κράτη: «Οι πρόσφυγες είναι το αγαθό που πρέπει να προστατευτεί, τα σύνορα είναι το πρόβλημα», είχε δηλώσει πρόσφατα.

«Μια οραματική ιδέα», ήταν η φράση με την οποία συνεχάρη αμέσως μετά τον κ. Σόρος ο πρώην πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου, που δεν χάνει τέτοιες κοσμικές συνευρέσεις.

Ο ανθρωπισμός, που αρχίζει στην οριογραμμή και τις ακτές και εξαντλείται στις νέες Αμυγδαλέζες, τον οποίο φυτεύει μια κυβέρνηση που λειτουργεί ως ΜΚΟ (κι όχι ως κυβέρνηση ενός κράτους και μιας κοινωνίας), μεταβάλλεται στο αντίθετό του, αποτελώντας παραπλήρωμα μιας γραμμής παραγωγής προσφυγιάς, κινδύνων και ανθρώπινου πόνου. Ανθρωπισμός είναι να κλείσουν οι θαλασσινοί δρόμοι του θανάτου κι όχι απλά να περιθάλψουμε τους επιζήσαντες. Και, πάνω απ’ όλα, ανθρωπισμός είναι να δράσουμε πολιτικά, για να σταματήσουν πόλεμοι όπως αυτός της Συρίας, που ξεκίνησε και συντηρείται από τους ίδιους που γέμισαν τη θάλασσα με πνιγμένα παιδιά, χρησιμοποιώντας τα ως όπλο σε έναν ασύμμετρο πόλεμο για το ιμπεριαλιστικό και οθωμανικό όραμα των «μηδενικών προβλημάτων».

Ρήξη φ. 120
Πηγή "Άρδην"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Καθώς η κρίση στις σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας συνεχώς κλιμακώνεται, χώρες μέλη του ΝΑΤΟ προειδοποίησαν την Άγκυρα ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο που θα προκληθεί από την τουρκική κυβέρνηση.

Τον Νοέμβριο η Τουρκία κατέρριψε ένα ρωσικό βομβαρδιστικό πάνω από τον εναέριο χώρο της Συρίας, ισχυριζόμενη ότι το ρωσικό αεροσκάφος παραβίασε για κάποια δευτερόλεπτα τον εναέριο χώρο της Τουρκίας.

Αν και πολλοί φοβήθηκαν ότι εξαιτίας αυτής της τουρκικής προβοκατόρικης ενέργειας θα ακολουθούσε πολεμική απάντηση από τη Ρωσία, η Μόσχα διατήρησε την ψυχραιμία της, αν και επέβαλλε βαρύτατες κυρώσεις στην Τουρκία και οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών είναι πλέον ψυχροπολεμικές.

Η Τουρκία τώρα φαίνεται ότι επιδιώκει πάλι να προκαλέσει παγκόσμιο πόλεμο, δηλώνοντας ότι επιθυμεί να εισβάλει στη Συρία μαζί με τη Σαουδική Αραβία, για να πολεμήσουν δήθεν ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, ενώ ο στόχος των δύο σουνιτικών κρατών είναι η ανατροπή του προέδρου Άσαντ και η μετατροπή της Συρίας σε τουρκο-σαουδοαραβικό προτεκτοράτο.

Η Τουρκία νομίζει ότι την «παίρνει» ένας πόλεμος με τη Συρία, ακόμα ίσως και με τη Ρωσία, επειδή ως μέλος του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με το άρθρο 5 της συνθήκης της Συμμαχίας, εάν ένα μέλος του ΝΑΤΟ δεχθεί επίθεση όλα τα υπόλοιπα είναι υποχρεωμένα να το συνδράμουν στρατιωτικά.

Ωστόσο, το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν «καλύπτει» και τις προβοκάτσιες των Τούρκων στη Μέση Ανατολή, ούτε και τα όνειρα του Ερντογάν για αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Για αυτό και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στέλνουν ξεκάθαρα μηνύματα στους Τούρκους ότι δεν ενδιαφέρονται καθόλου να συμμετάσχουν σε έναν πόλεμο που θα προκαλέσει η Τουρκία.

«Το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό του να συρθεί σε μια πολεμική κλιμάκωση με τη Ρωσία ως αποτέλεσμα των πρόσφατων εντάσεων μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν μιλώντας στο Der Spiegel.

Ο ίδιος μάλιστα έσπευσε να αποσαφηνίσει ότι το άρθρο 5 ισχύει μόνο όταν ένα κράτος μέλος δέχεται επίθεση, βρίσκεται δηλαδή σε άμυνα.

Και οι Γερμανοί φαίνεται όμως να συμφωνούν με τον υπουργό Εξωτερικών του Λουξεμβούργου.

«Δεν πρόκειται να πληρώσουμε το τίμημα ενός πολέμου που θα τον έχουν ξεκινήσει οι Τούρκοι», δήλωσε Γερμανός διπλωματούχος που δεν κατονομάζεται στο ρωσικό Sputnik.

Την Παρασκευή ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ τόνισε την ανάγκη να αποφευχθεί πάση θυσία ένας πόλεμος μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας.

«Υπάρχει ο κίνδυνος ενός πολέμου μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας», είπε σε συνέντευξή του σε γαλλικό ραδιόφωνο.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Των Stefan Wagstyl και Duncan Robinson
Επιπλέον ρεπορτάζ του Jim Brunsden
Financial Times


Η Αγκελα Μέρκελ ήλπιζε ότι η Σύνοδος Κορυφής για το προσφυγικό θα προσέφερε τουλάχιστον μια εικόνα ευρωπαϊκής ενότητας απέναντι στην μεταναστευτική κρίση.Αν’ αυτού τελείωσε με αταξία. Το αυστριακό πλάνο να μπει όριο στις αιτήσεις ασύλου, μόλις 80 την ημέρα, άφησε την καγκελάριο απομονωμένη, η Ελλάδα απείλησε ως απάντηση να μπλοκάρει τη συμφωνία για το Brexit και οι ηγέτες είναι περισσότερο διχασμένοι από ποτέ απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση της ΕΕ εδώ και δεκαετίες.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες, από το Βερολίνο ως τη Βιέννη και την Αθήνα αυτοσχεδιάζουν και βάζουν στο τραπέζι συχνά αντικρουόμενες πολιτικές. Η Μέρκελ αιφνιδίασε και το ίδιο το επιτελείο της όταν απαίτησε μια ακόμα Σύνοδο για την προσφυγική κρίση στις 6 Μαρτίου, ακριβώς πριν τις κρίσιμες τοπικές εκλογές στη Γερμανία (13 Μαρτίου) και προτού η Ανοιξη εκτοξεύσει τον αριθμό των προσφύγων που περνούν το Αιγαίο.

Οι αφίξεις προσφύγων αυξήθηκαν, με περισσότερες από 4.800 στην Ελλάδα από την Τουρκία την Τρίτη, ένας ρυθμός που δεν είναι μακριά από την κορύφωση του περασμένου φθινοπώρου, με μέση άφιξη 7.000 ατόμων τη μέρα.

Ένα μεγάλο «απόθεμα» δημιουργείται στην διαδρομή των Δυτικών Βαλκανίων, όπου «άτακτα» κράτη έπρεπε να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν την άφιξη περισσότερων του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων από την έναρξη της κρίσης το 2015. Σε ιδιωτικές συζητήσεις, αισιόδοξοι προηγουμένως αξιωματούχοι αρχίζουν να απελπίζονται με τις ανησυχίες να μεταφέρονται σε μια πιθανή ανθρωπιστική καταστροφή στα νοτιοανατολικά σύνορα της Ευρώπης. Ενας ευρωπαίος ηγέτης είπε: «Είναι σοβαρή η κατάσταση».

Η Μέρκελ ακόμα στηρίζει τη συμφωνία με την Άγκυρα για να εξασφαλίσει τα ευάλωτα ελληνοτουρκικά σύνορα. Όπως είπε η καγκελάριος τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής: «είναι απαραίτητο δεδομένου ότι πρέπει επειγόντως να προχωρήσουμε γρηγορότερα». Αλλά «κακή τύχη» χτύπησε και αυτό το σχέδιο. Ο τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου ακύρωσε το ταξίδι στις Βρυξέλλες για να συζητήσει το προσφυγικό λόγω μιας βομβιστικής επίθεσης στην Αγκυρα.

Μετά από θυελλώδη συζήτηση, μια κουρασμένη Μέρκελ έδειξε τη θετική πλευρά των πραγμάτων στην συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε ξημερώματα Παρασκευής, τονίζοντας τις προσπάθειες που έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες για να εμπλακεί ο τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν και να ενισχυθούν οι άμυνες της Ελλάδας στη θάλασσα με την ανάπτυξη νατοϊκών σκαφών.

Εν τω μεταξύ η Βιέννη κατηγορείται ότι παραβιάζει τους διεθνείς νόμους, περιλαμβανομένης της συνθήκης της Γενεύης για τους πρόσφυγες, βάζοντας νέες αμφισβητήσεις στους ήδη οριακά εφαρμοζόμενους κανόνες για το άσυλο. «Οι συνθήκες είναι σαν τις νεράιδες. Αν σταματήσεις να πιστεύεις σε αυτές πεθαίνουν», δήλωσε η Elizabeth Collett, διευθύντρια του ινστιτούτου μεταναστευτικής πολιτικής.

Ωστόσο η κοινή γνώμη στην Αυστρία στηρίξει την κίνηση του καγκελαρίου Werner Faymann, με την εφημερίδα Der Standard να τον υπερασπίζεται την Παρασκευή γράφοντας ότι οι Βρυξέλλες έβαλαν αυτογκόλ κριτικάροντας τη Βιέννη.

Η Μέρκελ που σπάνια ασκεί δημόσια κριτική στους εταίρους της δήλωσε ότι «εξεπλάγη» από τον Faymann. Ιδιωτικά οι γερμανοί αξιωματούχοι είναι έξαλλοι γιατί ένας παλιός σύμμαχος «έσπασε τις γραμμές».

Οι Βρυξέλλες απελπισμένα προσπάθησαν να επιβάλουν στα κράτη-μέλη τους κανόνες, με μικρή, όμως, επιτυχία. Τα κράτη-μέλη συμφώνησαν να μοιραστούν 160.000 πρόσφυγες από την Ιταλία και την Ελλάδα αλλά λιγότεροι από 600 μετακινήθηκαν. Ενώ ορισμένοι ηγέτες, όπως ο Ούγγρος πρωθυπουργός Viktor Orban διαφώνησε ανοικτά, άλλοι όπως η Μαδρίτη και το Παρίσι απλά αποτραβήχτηκαν.

Αφού οι ηγέτες πέρασαν ώρες επιπλήττοντας τους Αυστριακούς, ο Orban επαίνεσε το σχέδιο, χαρακτηρίζοντάς το «μια καλή ιδέα». Είχε στήριξη. Ενώ η δημοτικότητα της Μέρκελ μειώνεται σε επίπεδα που δεν είχε δει από το ναδίρ της ευρωπαϊκής κρίσης, ο Orban παραμένει δημοφιλής και κερδίζει τον θαυμασμό των σκεπτικιστών στο εξωτερικό, περιλαμβανομένης της Γερμανίας.

Αν η ΕΕ έχει μικρή επιρροή στα μέλη της, έχει ακόμα μικρότερη σε αυτούς πέραν των συνόρων της. Η συμφωνία με την Τουρκία, που περιλαμβάνει βοήθεια 3 δισ. ευρώ και άλλα δώρα για την Αγκυρα σε αντάλλαγμα την μείωση των ροών δεν έχει ακόμα οδηγήσει σε περιορισμό των αφίξεων.

Οχι μόνο η μοίρα των προσφύγων αλλά επίσης η ενότητα της ζώνης ελεύθερης μετακίνησης Σενγκεν, ακόμα και της ίδιας της Ευρώπης είναι σε κίνδυνο, όπως τόνισε ο ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντζι. Σχολιάζοντας μια ακόμα κίνηση της Αυστρίας να επιβάλει περιορισμούς στο Brenner, ένα κρίσιμο πέρασμα στις Αλπεις δήλωσε: «Δεν μπορούμε να φανταστούμε το κλείσιμο του Brenner, το οποίο πραγματικά και συμβολικά είναι ένα από τα μεγάλα στοιχεία της ευρωπαϊκής ενότητας».

Αλλά οι σύμμαχοι της Μέρκελ φθίνουν. Μετά από μια πρώτη υποχώρηση από τις προσπάθειες όλα τα κράτη μέλη να εμπλακούν στην υποδοχή προσφύγων μειώνοντας έτσι το βάρος για Γερμανία, Σουηδία, Αυστρία και λίγες ακόμα, τις τελευταίες εβδομάδες έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στην λεγόμενη «συμμαχία των προθύμων», χώρες που μπορούν να πάρουν πρόσφυγες κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, μειώνοντας ουσιαστικά την παράνομη ροή από το Αιγαίο και αντικαθιστώντας τη με νόμιμες μετακινήσεις απ΄ ευθείας από την Τουρκία.

Ακόμα και αυτή η ιδέα φθίνει. Όπως είπε ο αυστριακός αντικαγκελάριος Reinhold Mitterlehner: «Ο καθένας μπορεί να συμπεράνει ότι η ‘συμμαχία των προθύμων’ σε αυτή τη μορφή ξεκάθαρα δεν υπάρχει πλέον».

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Τα αυταρχικά καθεστώτα δεν σέβονται τους νόμους, δεν συμβουλεύονται κανέναν και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να εποπτεύει ή να αντισταθμίζει τις ενέργειές τους. Αυτός είναι  ο λόγος που είναι τόσο επιρρεπή στα λάθη. Τα αυταρχικά καθεστώτα που δρουν με βάση τη φόρμουλα δοκιμάζω  - και - αποτυγχάνω, στο τέλος πάντα καταρρέουν. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα ανά τον κόσμο. Φαίνεται πως αυτός είναι ο δρόμος προς τον οποίο κατευθύνεται το καθεστώς Ερντογάν […]Τα αυταρχικά καθεστώτα των οποίων η πολιτική ισχύς είναι λιγοστή στο εσωτερικό συχνά επιδιώκουν τη διεξαγωγή επεισοδιακών στρατιωτικών επιχειρήσεων ώστε να φαίνονται επιτυχημένα. Αυτές οι επιχειρήσεις μπορούν να διεξαχθούν στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Αυτήν τη στιγμή η Άγκυρα επιδιώκει και τα δύο».
Αυτά γράφει σε άρθρο του στην αγγλόφωνη έκδοση της εφημερίδας «Ζαμάν» ο τούρκος ακαδημαϊκός, δημοσιογράφος και συγγραφέας Τζενγκίζ Ακτάρ, κάνοντας λόγο για παταγώδη αποτυχία της τουρκικής κυβέρνησης όσον αφορά την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί.

Σημείο αναφοράς, τουλάχιστον επίσημα, της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας - σημειώνει ο Ακτάρ - είναι η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, γενικά, και ειδικότερα «η μάχη κατά της τρομοκρατίας των Κούρδων». Την ίδια ώρα, ωστόσο, η Άγκυρα εμφανίζεται ιδιαίτερα ασαφής όσον αφορά την πάταξη συγκεκριμένων τρομοκρατικών ομάδων όπως το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) στο Ιράκ και τη Συρία και οι κλώνοι του, πολεμώντας, ωστόσο, τους Κούρδους της Συρίας - το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και τη συγγενή οργάνωση Δημοκρατικό Κογκρέσο της Συρίας.
«Η Τουρκία είναι μέλος της διεθνούς συμμαχίας κατά του ISIS αλλά την ίδια ώρα, οι Λαϊκές Μονάδες Προστασίας - η στρατιωτική πτέρυγα του PYD - τις οποίες πολεμά η Τουρκία αποτελούν την μοναδική ένοπλη χερσαία δύναμη που μάχεται με επιτυχία κατά του ISIS. Υπό αυτήν την έννοια η Τουρκία παρέχει έμμεση στήριξη προς το ISIS», 
αναφέρει ο Ακτάρ, με αποτέλεσμα 
«κανένας να  μην λαμβάνει σοβαρά την μάχη της Άγκυρας κατά όλων των μορφών τρομοκρατίας».
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αντιπαράθεση της Άγκυρας με τη Ρωσία υπονομεύει και τις προσπάθειες της Δύσης να αντισταθμίσει τις όποιες ενέργειες του Κρεμλίνου στη Συρία, τότε είναι ξεκάθαρο πως η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας όσον αφορά την αντιμετώπιση της  τρομοκρατίας έχει αρνητικές συνέπειες όχι μόνον για την ίδια αλλά και για τους δυτικούς συμμάχους της και για το μέλλον της Συρίας..
«Το καθεστώς Ερντογάν βούτηξε στον βάλτο της Μέσης Ανατολής με μηδενικές γνώσεις και καμία εμπειρία […] Και μην υπολογίζοντας την έλλειψη γνώσεων και εμπειρίας του Υπουργείου Εξωτερικών σε αυτά τα ζητήματα, δύσκολα μπορεί να βρει κανείς άτομα στην πρωτεύουσα της Τουρκίας που μιλάνε αραβικά. Αυτές οι ελλείψεις πολλαπλασιάστηκαν από την πανταχού παρουσία της Εθνικής Οργάνωσης Πληροφοριών (MIT) όσον αφορά τη χάραξη της (εξωτερικής) πολιτικής. Προσθέτοντας σ' αυτούς τους περιορισμούς την στρατιωτική της εξάρτηση από τις ΗΠΑ και τη Δύση, το μόνο που πραγματικά απομένει για την Άγκυρα είναι η ρητορική και οι απειλές», 
 επισημαίνει ο Ακτάρ, υπογραμμίζοντας ότι το μόνο αναπάντητο ερώτημα αφορά το πώς θα επιδράσει αυτή χαοτική κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας, ειδικά, όταν τα σύνορα με τη Συρία τεθούν ξανά υπό έλεγχο και οι τζιχαντιστές από την εμπόλεμη χώρα καταφύγουν στην τουρκική επικράτεια.
Πηγή "Το Βήμα"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ρωσία εκφράζει τη «θλίψη» της για την απόρριψη εκ μέρους του ΣΑ του ΟΗΕ του σχεδίου απόφασης που κατέθεσε για τον τερματισμό των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Συρία, ανακοίνωσε σήμερα ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.

«Δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τη θλίψη μας για την απόρριψη του σχεδίου απόφασης», τόνισε ο Πεσκόφ, υπογραμμίζοντας πως η Ρωσία θα συνεχίσει την πολιτική της, η οποία αποσκοπεί στην «εξασφάλιση της σταθερότητας και της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας».

Ο ίδιος πρόσθεσε πως η Μόσχα προτίθεται να συνεχίσει να συνδράμει τη Δαμασκό να πολεμήσει τους «τρομοκράτες» στη Συρία.

«Η Ρωσία θα εξακολουθήσει την πολιτική γραμμή που αποσκοπεί στην προσφορά συνδρομής και βοήθειας προς τις συριακές ένοπλες δυνάμεις στην επίθεσή τους κατά των τρομοκρατών», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο Πεσκόφ, την ώρα που η Δύση και η Άγκυρα κατηγορούν τη Μόσχα ότι στο στόχαστρό της έχει βάλει τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης στον Μπάσαρ αλ Άσαντ και την καλούν να διακόψει τους βομβαρδισμούς.

Το Κρεμλίνο εξέφρασε σήμερα την ανησυχία του για τους βομβαρδισμούς της Τουρκίας στο έδαφος της Συρίας, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες ενέργειες κλιμακώνουν την ένταση στη συνοριακή γραμμή των δύο χωρών.

“Το Κρεμλίνο ανησυχεί για την ενισχυόμενη ένταση στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας,” δήλωσε ο Ντμίτρι Πέσκοφ, εκπρόσωπος του προέδρου Πούτιν, στη διάρκεια τηλεδιάσκεψης με τους δημοσιογράφους. 'Σε γενικές γραμμές η Ρωσία πιστεύει ότι ο βομβαρδισμός περιοχών της Συρίας, με πυρά πυροβολικού, είναι απαράδεκτος,” τόνισε ο Ρώσος αξιωματούχος.

Η κατάσταση στη συνοριακή γραμμή της Τουρκίας με τη Συρία κλιμακώνεται επικίνδυνα τις τελευταίες ημέρες, ιδίως, μετά την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση της Τετάρτης, κοντά στο τουρκικό Γενικό Επιτελείο, στην Άγκυρα.

Η Ρωσία ενισχύει με υπερσύγχρονα μαχητικά τη βάση της στην Αρμενία

Η Ρωσία έχει ενισχύσει τη στρατιωτική βάση που διατηρεί στην Αρμενία με τέταρτης γενιάς μαχητικά αεροσκάφη κι ένα υπερσύγχρονο ελικόπτερο, μεταδίδουν σήμερα ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων επικαλούμενα σχετικές πληροφορίες των ενόπλων δυνάμεων.

Τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη Mig 29 κι ένα ελικόπτερο Mi-8MT θα σταθμεύουν και θα επιχειρούν πλέον στη βάση κοντά στο Ερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας, μεταδίδει το πρακτορείο Ιντερφάξ. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι πρώτες δοκιμαστικές πτήσεις από τη βάση τούτη θα ξεκινήσουν τον Μάρτιο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σ΄ ένα μόνο 24ωρο Λιμενικό και Πολεμικό Ναυτικό επενέβησαν σε 47 διαφορετικά περιστατικά έρευνας και διάσωσης στις θαλάσσιες περιοχές Λέσβου, Σάμου, Φαρμακονησίου, Κω και Μεγίστης!
2.252 πρόσφυγες πέρασαν σ΄αυτά τα νησιά!

Το σοβαρό μέτωπο, όμως, είναι το Καστελλόριζο.
Τα όσα αναφέρει ο βουλευτής της ΝΔ Βασίλης Κικίλιας σε ερώτησή του στη Βουλή είναι ενδεικτικά:

Τις τελευταίες μέρες η τοπική κοινωνία του Καστελλόριζου δοκιμάζεται από την αθρόα προσέλευση μεταναστών – προσφύγων στο νησί. Σύμφωνα με μαρτυρίες τοπικών παραγόντων και κατοίκων του νησιού, ο αριθμός των προσφύγων τείνει να είναι τριπλάσιος από αυτόν των μόνιμων κατοίκων. Ο αριθμός των μεταναστών – προσφύγων που βρίσκονται στο Καστελλόριζο φτάνει τους 740 συνολικά, όταν το σύνολο των μονίμων κατοίκων δεν ξεπερνά τους 250.

Καθημερινά υπολογίζεται ότι καταφθάνουν στο νησί 80-100 άτομα από τα τουρκικά παράλια. Οι υπηρεσίες ταυτοποίησης και επιτήρησης του νησιού – μόλις 6 αστυνομικοί και 4 λιμενικοί – αδυνατούν να επιτελέσουν σωστά το έργο τους, εφόσον οι αφίξεις των μεταναστών έχουν ξεπεράσει κάθε εκτίμηση. Πρωτόγνωρες καταστάσεις παρατηρούνται τόσο στους χώρους φιλοξενίας, όσο και στο ιατρείο του νησιού που εφημερεύει καθημερινά με δύο αγροτικούς γιατρούς περιθάλποντας εκατοντάδες μετανάστες σε μια μέρα. Το σκηνικό συμπληρώνεται με ανεπαρκείς δομές της Πολιτείας να στεγάσει ακόμα και τους ίδιους τους αστυνομικούς στο νησί, καθώς μαρτυρίες αναφέρουν πως δύο από τους έξι αστυνομικούς μένουν μέσα στο αστυνομικό τμήμα σε άθλιες συνθήκες.

Οι πρόσφυγες εφόσον ταυτοποιηθούν αναχωρούν για την Αθήνα με τα δρομολόγια της γραμμής που κατά κανόνα είναι δύο φορές την εβδομάδα, αλλά λόγω των καιρικών συνθηκών το τελευταίο διάστημα πραγματοποιείται δρομολόγιο κάθε επτά η δεκαπέντε μέρες, ανεβάζοντας τον αριθμό των προσφύγων σε δυσανάλογα μεγέθη για τη δυνατότητα φιλοξενίας του νησιού.

Ερωτάται ο αρμόδιος Υπουργός;

Ποια η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης στις εθνικά ευαίσθητες περιοχές των συνόρων της χώρας; Τι μέτρα έχουν ληφθεί προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφάλεια σε ένα νησί τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας, όπως το Καστελλόριζο;
Τι μέτρα προτίθεται να πάρει η κυβέρνηση προκειμένου να μεταφερθούν έγκαιρα οι πρόσφυγες από το νησί;
Ποιες ενέργειες έχει κάνει η κυβέρνηση προκειμένου να διασφαλίσει την τακτικότερη σύνδεση του νησιού με την Αθήνα, κυρίως τώρα που το νησί βιώνει πρωτόγνωρες καταστάσεις;
Τι μέτρα έχουν ληφθεί για την ενίσχυση των αστυνομικών δυνάμεων στο νησί;

Πηγή Militaire

Έκαναν το Καστελλόριζο hotspot!

Κι ενώ στην κυβέρνηση παλεύουν για να ολοκληρώσουν τα hotspots στα νησιά, οι διακινητές και οι πρόσφυγες, ανενόχλητοι βρήκαν νέα δίοδο στο Καστελλόριζο, όπου τις τελευταίες ημέρες αποβιβάστηκαν περίπου 900 άτομα!

Οι πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται στο Καστελλόριζο έφτασαν περίπου τους 900 (εκ των οποίων πάνω από 300 είναι γυναικόπαιδα), ενώ οι κάτοικοι αυτή την εποχή δεν ξεπερνούν τους 250. Ταυτόχρονα, ελάχιστος είναι ο αριθμός των λιμενικών και αστυνομικών που υπηρετούν στο νησί. Υπάρχει χώρος φιλοξενίας των προσφύγων, που έχει διατεθεί από τον δήμο, αλλά βρίσκεται στα όριά του.

Σύμφωνα με πληροφορίες του Αθηναϊκού Πρκατορείου, στην τουρκική πόλη Κας, που βρίσκεται απέναντι από το Καστελλόριζο, έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες πρόσφυγες που περιμένουν να περάσουν στο ακριτικό νησί, ενώ έχουν συνταχθεί ακόμα και λίστες αναμονής.

Την ίδια ώρα, τα Κέντρα Καταγραφής Προσφύγων (hotspot) σε Λέσβο και Χίο, παρότι λειτουργούν άψογα (σύμφωνα με τις Αρχές) έχουν ήδη γεμίσει από πρόσφυγες, καθώς οι ροές προς τα συγκεκριμένα νησιά είναι υψηλότατες. Στη Λέσβο τις τελευταίες δύο ημέρες έφτασαν πάνω από 3.000 πρόσφυγες και μετανάστες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με νέες ανησυχίες μετά τη βομβιστική επίθεση που σημειώθηκε στην Άγκυρα και, ανέδειξε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Σύμφωνα με το CNBC, οι ειδικοί ανησυχούν πως η κυβέρνηση του Recep Tayyip Erdogan, έχει εγκλωβιστεί στην αδυναμία της να προβεί στις αναγκαίες οικονομικές διαθρωτικές μεταρρυθμίσεις, στην αναζωπύρωση των συγκρούσεων με τους Κούρδους μαχητές, στην αυξανόμενη απειλή του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) και στην άνευ προηγουμένου προσφυγική κρίση – σε συνδυασμό με το συριακό πόλεμο που βρίσκεται στο κατώφλι της. 

Πληθώρα εχθρών 

Η Άγκυρα αντιμετωπίζει αυξανόμενο αριθμό εχθρών εντός και εκτός συνόρων. Η Τουρκία, η οποία εκτιμάται πως έχει τον 10ο μεγαλύτερο στρατό παγκοσμίως, δεν μάχεται μόνο κατά του ΙΚ πλάι στις δυνάμεις του διεθνούς συνασπισμού, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με τις Κουρδικές Μονάδες Λαϊκής Προστασίας (YPG) στη Βόρεια Συρία και το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK) στο Ιράκ.

Η κατάρρευση της κατάπαυσης του πυρός με το PKK μετά από μια διετή περίοδο σχετικής ειρήνης είχε ως αποτέλεσμα την έξαρση της βίας, των επιθέσεων και την επιβολή αυστηρότερων μέτρων καταστολής από την κυβέρνηση. Το PKK, το οποίο μάχεται για την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν, έχει αναγνωριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από την Τουρκία και τους δυτικούς συμμάχους της καθώς έχει κατηγορηθεί για πολλαπλές επιθέσεις.

Ωστόσο, η Τουρκία κατηγόρησε για τις επιθέσεις που σημειώθηκαν την Τετάρτη στην Άγκυρα το YPG, την κουρδική οργάνωση της Συρίας την οποία η Τουρκία προσπαθεί να κατατάξει στον κατάλογο των διεθνών τρομοκρατικών οργανώσεων. Μέχρι στιγμής οι προσπάθειες αυτές είναι άκαρπες μιας και το YPG βοηθά τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του ΙΚ στη Συρία. Παράλληλα, κάποιοι εκτιμούν ότι οι χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στη Συρία έχουν ως σκοπό εν μέρει να εξαλείψουν την υποτιθέμενη κουρδική απειλή.

Εν τω μεταξύ, το ΙΚ είναι υπεύθυνο για επιθέσεις που συγκλόνισαν την παγκόσμια κοινή γνώμη τους τελευταίους μήνες, όπως για την επίθεση στην Άγκυρα τον Οκτώβρη που προκάλεσε το θάνατο σε περισσότερα από 100 άτομα και για εκείνη στην Κωνσταντινούπολη τον Ιανουάριο που κόστισε την ζωή σε 10 τουρίστες.

Οι προσπάθειες εξάλειψης της κουρδικής απειλής ενδέχεται να απομονώσουν περαιτέρω την Τουρκία από τους γείτονες της, ωστόσο, «η Τουρκία αδιαφορεί παντελώς», δήλωσε ο συμπρόεδρος της εταιρείας ανάλυσης πολιτικού κινδύνου Teneo Intelligence, Wolfango Piccoli.

Προτεραιότητες της τουρκικής κυβέρνησης είναι η υποταγή των Κούρδων ανταρτών, η αποπομπή του καθεστώτος του Assad και η παρεμπόδιση της ανάπτυξης αυτόνομων κουρδικών περιοχών στη Βόρεια Συρία, πρόσθεσε. Με απλά λόγια, η ανησυχία για τυχόν περιθωριοποίησή της «δεν είναι μέρος της εξίσωσης», δήλωσε ο Piccoli. 

Η διαμάχη με τη Ρωσία 

Υπάρχει μια μάχη γοήτρου ανάμεσα στο Ρώσο πρόεδρο Vladimir Putin και τον Recep Tayyip Erdogan που εντάθηκε μετά από την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού τον περασμένο Νοέμβριο, το οποίο φέρεται να αγνόησε τις προειδοποιήσεις μετά την είσοδό του στον τουρκικό εναέριο χώρο.

Οι εντάσεις μεταξύ των πρώην συμμάχων έχουν επίσης επιδεινωθεί έπειτα από την επίσημη παρέμβαση της Ρωσίας στο συριακό πόλεμο το Σεπτέμβριο, που είχε σαν στόχο να στηρίξει το καθεστώς Assad.

Η Ρωσία έχει περιορίσει από τότε τον τουρισμό της στην Τουρκία, έχει βάλει εμπάργκο στις εισαγωγές γεωργικών προϊόντων του πρώην εμπορικού της εταίρου και έχει επιβάλει αυστηρότερα κριτήρια στις βίζες επηρεάζοντας, ακόμα περισσότερο, την τουρκική οικονομία.

«Οι σχέσεις μεταξύ Putin και Erdogan δεν φαίνεται να αναθερμαίνονται», δήλωσε στο cnbc ο επικεφαλής της Verisk Maplecroft, Anthony Skinner. «Η Ρωσία απολαμβάνει να πιέζει την Τουρκία μέσω της Συρίας», συμπλήρωσε ο ίδιος. 

Οι οικονομικές επιπτώσεις 

Ίσως το πιο ανησυχητικό για τους επενδυτές, είναι οι επιπτώσεις στην τουρκική οικονομία από όλες αυτές τις πιέσεις. Αν και η Άγκυρα έχει υποβαθμίσει την επίδραση των ρωσικών κυρώσεων, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης εκτιμά πως η διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών θα μπορούσε να μειώσει κατά 0,4% την ανάπτυξη της τουρκικής οικονομίας, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος της προσφυγικής κρίσης.

Οι εκτιμήσεις της κυβέρνησης για την ανάπτυξη έχουν ήδη περικοπεί τόσο για το 2015 όσο και για το 2016 κατά 1% στο 3% και 4% αντίστοιχα, με τους αναλυτές να προειδοποιούν πως η πορεία της Τουρκίας δεν είναι βιώσιμη καθώς υπάρχουν δυνητικά μεγαλύτερα προβλήματα να λυθούν.

«Αυτή την στιγμή, η οικονομική ζημιά που προκαλείται από τη μείωση των τουριστών, τις επιπλοκές όσον αφορά το εμπόριο με την Ρωσία, είναι αναμφισβήτητα σοβαρή, ωστόσο, μπορεί να απορροφηθεί όσο οι τιμές του πετρελαίου παραμένουν χαμηλές».

«Ωστόσο, το πιο σημαντικό είναι πως όλα αυτά αποσπούν την προσοχή της Τουρκίας από το να προχωρήσει σε σημαντικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις – το PKK, η Συρία, η προσφυγική κρίση, η Ρωσία – δεν της αφήνουν ενδιαφέρον, χρόνο ή περιθώριο να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται ώστε να ξαναμπεί σε λειτουργία η αναπτυξιακή μηχανή», δήλωσε ο Piccoli.
«Όλες αυτές οι προκλήσεις αυξάνονται».

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ΑΟΖ, το ΝΑΤΟ και το Αιγαίο Αρχιπέλαγος

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Ακόμα θυμάμαι την μοναδική αλλά σημαντική ήττα μας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1973-1982). Σε μια συνεδρίαση της 2ης Επιτροπής που η συζήτηση αφορούσε στην έννοια του «Αρχιπελαγικού Κράτους», ο αρχηγός της Ελληνικής αντιπροσωπείας, ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος έλαβε το λόγο για να εξηγήσει την ελληνική λέξη Αρχιπέλαγος.

Μέσα σε απόλυτη σιγή, ο Σταυρόπουλος εξήγησε εκείνη την ημέρα ότι η λέξη «αρχιπέλαγος» είναι ελληνική λέξη και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε στην ιστορία για να περιγράψει το Αιγαίο! Μετά, συνέχισε λέγοντας ότι η Ελλάδα, με βάση αυτό το ιστορικό γεγονός, δικαιούται να χαρακτηριστεί, στη νέα Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας, σαν Αρχιπελαγικό Κράτος.

Δυστυχώς, η συζήτηση που ακολούθησε για αρκετές ημέρες δεν έφερε αποτέλεσμα για την ελληνική πρόταση και έτσι η νέα Σύμβαση (UNCLOS) αναγνωρίζει ως αρχιπελαγικά κράτη μόνο τα κράτη που αποτελούνται αποκλειστικά από νησιά. Εάν τότε, είχε επικρατήσει η άποψη μας, τα πράγματα θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικά στο Αιγαίο. Έτσι η UNCLOS αναγνωρίζει μόνο πέντε κράτη σαν αρχιπελαγικά. Αυτά είναι η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, οι Μπαχάμες, τα νησιά Φίτζι και η Παπούα Νέα Γουινέα.

Το Άρθρο 47 της UNCLOS ορίζει τα Αρχιπελαγικά Κράτη ως εξής:
Για τους σκοπούς της παρούσας Σύμβασης:
  1. A) “Αρχιπελαγικό Κράτος είναι ένα Κράτος που αποτελείται εξ ολοκλήρου από ένα ή περισσότερα συμπλέγματα νησιών και συμπεριλαμβάνει ενδεχομένως και άλλα νησιά,
  2. B) «Αρχιπέλαγος είναι σύνολο νησιών, συμπεριλαμβανομένων και τμημάτων νησιών, τα παρακείμενα ύδατα και τα λοιπά φυσικά στοιχεία , τα οποία είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους ώστε να αποτελούν ουσιαστικά μια αδιαίρετη γεωγραφική, οικονομική και πολιτική ενότητα, ή τα οποία θεωρούνται ιστορικά ως μια ενότητα.
Είναι σαν να περιγράφει το Αιγαίο Αρχιπέλαγος!

Από την Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 μέχρι το 1973, το Αιγαίο Πέλαγος ελέγχετο και κυριαρχείτο, από στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική άποψη, από την Ελλάδα.  Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, η Τουρκία ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την κατάσταση και ποτέ δεν αμφισβήτησε το υπάρχον νομικό καθεστώς.  Αυτή η κατάσταση άλλαξε  δραματικά το 1973, όταν ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου έξω από την νήσο  Θάσο από την αμερικανική εταιρεία Oceanic Exploration.
Εκείνη την περίοδο, βασικά για λόγους πολιτικής εσωτερικής κατανάλωσης, οι δικτάτορες που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1967 μέχρι το 1974, ανακοίνωσαν ότι τα κοιτάσματα ήταν μεγάλης εμπορικής αξίας, χωρίς να αντιληφθούν τις διεθνείς επιπτώσεις αυτής της πράξης τους. Η Τουρκία αμέσως αντέδρασε και την 1η Νοεμβρίου 1973 έδωσε στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων TRAO δικαιώματα εξερεύνησης υδρογονανθράκων στο Ανατολικό Αιγαίο, σε μία περιοχή που ξεκάθαρα επικάλυπτε της περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας των νησιών Λήμνου, Σαμοθράκης, Αγίου Ευστράτιου, Λέσβου και Χίου.

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της ελληνοτουρκικής διένεξης που έχει σχέση με τη θέση της CIA για το Αιγαίο Πέλαγος. Μία απόρρητη έκθεσή της, που συντάχθηκε το 1984 με την ονομασία «Μνημόνιο», και έχει αποχαρακτηριστεί χάρη στις ενέργειες του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου, καλύπτει όλα τα θέματα ελληνοτουρκικών διαφορών, όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από τα 6 στο 12 ν.μ., τον εναέριο χώρο, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και την στρατικοποίηση μερικών ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Στις 31 σελίδες αυτού του μνημονίου γίνεται μια προσπάθεια από την CIA να είναι ουδέτερη σ’ αυτή την πολύ σημαντική διένεξη για την Αμερική αλλά δεν κρύβει την αντιπάθειά της προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, αφού σε ορισμένα σημεία αναφέρει:
«Η προκλητική ρητορική του Έλληνα Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και, πιο πρόσφατα, η Τουρκοκυπριακή ανακήρυξη ανεξαρτησίας τον Νοέμβριο του 1983 έχουν κάνει στριφνές τις ήδη επιδεινούμενες σχέσεις μεταξύ της Αθήνας και της Άγκυρας και έχουν ουσιαστικά εξαφανίσει τις βραχυπρόθεσμες προοπτικές για πρόοδο στα θέματα του Αιγαίου.» Σ’ ένα σημείο παρακάτω η έκθεση αναφέρει: «Παρότι δεν υπάρχει κανείς στην ελληνική κυβέρνηση που να επιθυμεί σύγκρουση με την Τουρκία, ο Παπανδρέου και ορισμένοι σύμβουλοι του, με τις άστατες προσωπικότητες τους, έχουν την τάση να αντιδρούν έντονα σε τεταμένες καταστάσεις. Ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Καραμανλής και Έλληνες αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων έχουν συμβουλεύσει για την ανάγκη αυτοσυγκράτησης σε τέτοιες στιγμές και έτσι έχει αποφευχθεί ρήξη στο Αιγαίο. Αλλά ο Παπανδρέου, μερικές φορές, παίρνει σημαντικές αποφάσεις χωρίς να τους συμβουλευτεί. Αλλά ενώ ο Πρόεδρος και ανώτατοι αξιωματικοί συμμερίζονται πολλές από τις ανησυχίες του Παπανδρέου για τις πιθανές Τουρκικές απειλές, τείνουν να δίνουν μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι αυτός στον στην απειλή του Συμφώνου της Βαρσοβίας και στη στρατιωτική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ». Η έκθεση καταλήγει με την εξής διαπίστωση: «Οι προσδοκίες για μια σημαντική πρόοδο προς επίλυση των διενέξεων στο Αιγαίο δεν ήταν ποτέ μεγάλες. Πιστεύουμε ότι η ατμόσφαιρα για εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις έχει επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω της σκληρής στάσης του Παπανδρέου εναντίον της Τουρκίας.» 
Όσον αφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας οι συντάκτες της έκθεσης προσπαθούν να κρατήσουν μια ουδέτερη θέση και αποφεύγουν να ασχοληθούν με την έννοια της ΑΟΖ, αλλά προχωρούν και σε μια πολύ σημαντική και κρίσιμη διαπίστωση, ότι δεν υπάρχουν σημαντικές ποσότητες υδρογονανθράκων στο Αιγαίο Πέλαγος. Από ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, αυτή η αμερικανική θέση δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα.

Το θέμα που συμφωνούν απόλυτα με την Τουρκία είναι αυτό της επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ., γιατί όλα τα στενά μεταξύ της Μεσογείου και των Δαρδανελίων θα εξαφανίζονταν, εάν η Ελλάδα αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Βέβαια αναφέρουν ότι η Ελλάδα, βάσει του της UNCLOS III, έχει μεν δικαίωμα χωρικών υδάτων πλάτους 12 ν.μ., αλλά δεν μπορεί να κλείσει με αυτή την ενέργεια θαλάσσιους διαδρόμους. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι κανόνες της αβλαβούς διέλευσης δεν δημιουργούν προβλήματα στα τουρκικά πλοία και η ίδια, που διαθέτει έναν ογκώδη εμπορικό στόλο, δεν έχει κανένα συμφέρον να περιορίσει την ελευθερία των θαλασσών. Η Αμερική υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει διαδρόμους των στενών της για να διέρχονται τα πλοία, διότι το Αιγαίο, βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας δεν είναι ένα αρχιπέλαγος και η Αμερική δεν απορρίπτει το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει στενά.

Βέβαια, η έκθεση αναφέρει ότι η Τουρκία για πολλά χρόνια τώρα έχει προειδοποιήσει την Ελλάδα ότι η αύξηση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο θα αποτελέσει casus belli, αλλά οι Αμερικανοί δεν παίρνουν θέση σε αυτό το θέμα. Τέλος, αυτό το μνημόνιο της CIA στην σύνοψη των θέσεών του σημειώνει:
“Έτσι, ενώ η διένεξη ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι πιθανότερο να απορρέει από μια στρατιωτική σύγκρουση στη Κύπρο, θα μπορούσε να επεκταθεί στο Αιγαίο και πιθανώς στην Θράκη – μόνο και μόνο γιατί οι Έλληνες αναγνωρίζουν το ευκρινές στρατιωτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας σε μια σύγκρουση που θα περιοριζόταν μόνο στο νησί (Κύπρο). Οι Έλληνες θα διαθέτουν μια μικρή υπεροχή σε εναέριες εμπλοκές στο Αιγαίο και θα κρατήσουν τις θέσεις τους στη θάλασσα. Στα σύνορα με την Θράκη, η δύσκολη μορφολογία του εδάφους θα αντισταθμίσει την υπεροχή της Τουρκίας σε στρατό ξηράς και ο πόλεμος εκεί μάλλον θα τελειώσει με στασιμότητα.»
Το μόνο που έχει αλλάξει, από τότε, στις αμερικανικές θέσεις είναι το γεγονός ότι η ισορροπία δυνάμεων  ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία έχει μεταβληθεί σταδιακά από το 2012 σε βάρος της Ελλάδας, λόγω της οικονομικής κρίσης στην πατρίδα μας.

Όλοι πιστεύουν ότι η ξαφνική εμφάνιση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο  προήλθε από την πρωτοβουλία της Καγκελαρίου Μέρκελ να συναντήσει τον Ερντογάν και να αποφασίσουν να φέρουν το ΝΑΤΟ  σαν αστυνόμο στην περιοχή. (Αφού το δέχθηκαν όλοι , συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας). Αναμφίβολα, η Καγκελάριος δεν ανέλαβε αυτή την πρωτοβουλία μόνη της. Είχε ήδη ενημερώσει την Ουάσιγκτον και πήρε το πράσινο φως από τον Λευκό Οίκο,  πριν κατευθυνθεί στην Άγκυρα.

Έτσι η ανάμειξη του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, εάν και οι προσφυγικές ροές το απασχολούν τρομερά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φιλοτουρκική χειρονομία των συμμάχων μας του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως είναι γνωστόν, με απόφαση του ΝΑΤΟ από το 1960 ταυτίζονται τα θαλάσσια κα εναέρια σύνορα των κρατών-μελών. Δηλαδή, οι επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο θα σέβονται μόνο τα 6 από τα 10 μίλια του ελληνικού εναερίου χώρου.

Το πιο κρίσιμο σημείο αυτής της συμφωνίας είναι η σιωπηρή εξαίρεση της Δωδεκανήσου από τις περιπολίες του ΝΑΤΟ μια και την θεωρεί αποστρατικοποιημένη περιοχή. Κύριος στόχος της Τουρκίας, βέβαια, ήταν και είναι το Καστελόριζο, γιατί, δεκαετίες τώρα, ξεκίνησε ατέρμονες επαφές με την Ελλάδα, που έχουν ξεπεράσει τις 50, για το Αιγαίο. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις  συμμετείχαν στις συζητήσεις για το Αιγαίο και φυσικά δεν συζητούσαν ποτέ το Καστελόριζο, διότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στην γεωγραφική περιοχή του Αιγαίου αλλά της Ανατολικής Μεσογείου.

Έτσι, το ΝΑΤΟ, ασπαζόμενο αυτή τη θέση, έχει αφήσει απροφύλακτο το Καστελόριζο και ο Σουλτάνος βρήκε την ευκαιρία να διοχετεύσει τους πρόσφυγες και  στις ακτές του Καστελόριζου , με αποτέλεσμα σήμερα οι πρόσφυγες είναι τριπλάσιοι από τους κατοίκους του θρυλικού νησιού μας. Τώρα που έληξε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, αντί να υπάρξει μια απόφαση,  η κυρία Μέρκελ αποφάσισε να συγκληθεί μια  νέα σύνοδος κορυφής στις 6 Μαρτίου για να είναι παρών και ο κ. Νταβούτογλου.

Αυτή την περίοδο, δεν έχουμε αντιληφθεί ότι το μείζον θέμα για μας δεν είναι το προσφυγικό ή η οικονομία αλλά η πιθανή κατάρρευση των συνόρων μας και, δυστυχώς, δεν υπάρχει ένας Ανδρέας Παπανδρέου που θα μπορέσει να μας οδηγήσει μακριά από αυτή την επικείμενη καταστροφή.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως είχε προειδοποιήσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που ήταν ο νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:
«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:
  • στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
  • στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
  • στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.
Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»
Ο Κύπριος δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος, σ’ ένα άρθρο του στην εφημερίδα Φιλελεύθερος στις 12 Οκτωβρίου 2014, σχετικά με την παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ εξηγεί:
“Είναι σαφές πως η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να χοντρύνει το παιχνίδι αξιοποιώντας τις εξελίξεις στην περιοχή, θεωρώντας πως αποτελεί ευκαιρία για να δημιουργήσει τετελεσμένα στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιδίωξη της τουρκικής πλευράς είναι ο διαμοιρασμός του φυσικού αερίου είτε με λύση του Κυπριακού είτε χωρίς. Τούτο θα επιτευχθεί, αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, επιστρατεύοντας ένα πιεστικό δίλημμα, το οποίο θα θέσουν οι Τούρκοι προσεχώς προς τη Λευκωσία: Είτε θα τα χάσετε όλα είτε θα πάρετε τα μισά (έμφαση δική μου). 
Υποψιάζομαι ότι το ΝΑΤΟ δεν ήρθε στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος για να μας προστατεύσει από τους πρόσφυγες. Ήρθε, για να πει στον  Αλέξη, που σίγουρα, δεν είναι Ανδρέας, ότι έφτασε η ώρα να τα βρεις με τη Τουρκία, διαφορετικά: «είτε θα τα χάσεις όλα, είτε θα πάρεις τα μισά.» Να υπενθυμίσουμε, απλώς, στους πάντες ότι Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μείζον πρόβλημα για την περιοχή

Του Άκη Κοσώνα

Η Τουρκία είναι μια αποσταθεροποιημένη χώρα. Είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά χτυπιέται από ποικιλώνυμες ομάδες και οργανώσεις, παραμένοντας η ίδια κομμάτι ενός μεταβαλλόμενου παζλ.

Η απόφαση να φανεί η χώρα ως όαση σταθερότητας και ανάπτυξης στην περιοχή μοιάζει να έχει αλλάξει (προς χάρη άλλων συμφερόντων της, έτσι όπως τα εκτιμά η κυβέρνησή της) ή να έχει πάει στην άκρη από την επιλογή της να αναμειχθεί σε πολλά ανοιχτά μέτωπα.

Η Τουρκία του Ερντογάν εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια θέλησε να παίξει έναν ρόλο τοπικής υπερδύναμης και σε κάποιο βαθμό το κατόρθωσε, βγάζοντας κι ένα πρόσωπο αρκετά σύγχρονο και δημοκρατικό: Σταμάτησε τότε τις μάχες με τους Κούρδους του βόρειου Ιράκ και της συνοριακής της ζώνης με το Ιράκ, μπήκε σε διάλογο μαζί τους με αποτέλεσμα ακόμα και ο φυλακισμένος στο Ιμραλί ηγέτης τους, Αμπντουλάχ Οτσαλάν να κινείται σε κατεύθυνση ειρήνης και εξεύρεσης λύσης.

Συγχρόνως, ο τότε πρωθυπουργός και σημερινός Πρόεδρος παραδεχόταν δημόσια σε ομιλίες του (κάνοντας το κεμαλικό κατεστημένο να ανατριχιάζει) ότι η Τουρκία δεν φέρθηκε καλά σε μειονοτικές ομάδες και πληθυσμούς με καταγωγή από άλλη χώρα, λέγοντας ότι αυτό πρέπει να αλλάξει. Η κοινωνική του πολιτική συγκέντρωνε την αποδοχή μεγάλης πλειοψηφίας, όπως και η επίτευξη στόχων για την ανάπτυξη. Πρόβλημα εκλογικών επιδόσεων είχε πάντα η κυβέρνηση και το κόμμα του σε περιοχές που συνορεύουν με Ευρώπη. Σμύρνη και παράλια, Κωσνταντινούπολη. Αλλά κι αυτό δεν ήταν τέτοιο που να αμφισβητεί τη δυναμική του.

Τα προβλήματα άρχισαν από την εποχή που ο Τούρκος ηγέτης θέλησε να αναδειχθεί σε άτυπο αλλά ουσιαστικό ηγέτη του ακέφαλου (από πλευράς ευρύτερα αποδεκτών ηγετών) μουσουλμανικού κόσμου που γνώριζε συνεχώς ήττες, πότε από το Ισραήλ, πότε από μεγάλες δυνάμεις που έπνιγαν, νωρίς ή αργά, εξεγέρσεις με μουσουλμανική ή όχι ταυτότητα. Έτσι κι αλλιώς πολύς κόσμος σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της βόρειας Αφρικής ένιωθε χωρίς ηγεσία μετά τα γεγονότα στην Αίγυπτο, τον πόλεμο στη Συρία, την κόλαση στο Ιράκ και την εκτέλεση του Σαντάμ Χουσέιν, τη διάλυση της Λιβύης και το σχεδόν λυντσάρισμα του Μουαμάρ Καντάφι. Η κίνηση αυτή του Ταγίπ Ερντογάν απέφερε αρχικά οφέλη για την εικόνα του και την Τουρκία, αφού με τις φραστικές του επιθέσεις κατά του Ισραήλ συσπείρωσε σημαντικό κομμάτι του μουσουλμανικού κόσμου.

Στη συνέχεια όμως, οι εξελίξεις σε γειτονικές της Τουρκίας χώρες ανάγκασαν την ίδια να πάρει θέση, άρα να χρεωθεί ή να πιστωθεί γεγονότα που δρούσαν καταλυτικά για τις αξίες του μουσουλμανικού κόσμου και των δογμάτων του. Η εμφάνιση και ισχυροποίηση των τζιχαντιστών, οι φρικαλεότητες που διέπραξαν, επιβάρυναν τη θέση της Τουρκίας στο βαθμό που της αποδόθηκε πειστικά, στενή ή κοντινή σχέση με τους φανατικούς ισλαμιστές. Η προσπάθεια διάλυσης της Συρίας (όσο κι αν η Τουρκία την ενέκρινε διότι έτσι ήλπιζε ότι θα ανατρεπόταν το εχθρικό προς αυτήν καθεστώς Άσαντ) επιδείνωσε την κατάσταση. Ανάγκασε πληθυσμούς της χώρας όπως οι Κούρδοι, που ζούσαν έως τώρα ειρηνικά με τους άλλους μειονοτικούς πληθυσμούς της Συρίας αλλά και τους αυτόχθονες Σύρους, να στραφούν σε διεκδικήσεις εδαφών που θα τους διασφάλιζαν νέα πατρίδα στην υπό διαμελισμό όπως φαινόταν Συρία. Έτσι η Τουρκία βρέθηκε να πολεμά Κούρδους όχι μόνο στο βόρειο Ιράκ, αλλά και στη βόρεια Συρία, με αποτέλεσμα τα νότια σύνορά της, από (σχεδόν) τα ανατολικά παράλια της Μεσογείου έως τα σύνορα με το Ιράν να είναι σε εμπόλεμη κατάσταση!

Είναι εύκολο και σχεδόν αναμενόμενο, ο πόλεμος να μεταφέρεται στο εσωτερικό της χώρας, εκεί που δεν υπάρχουν ταραχές αλλά κυριαρχεί η ομαλότητα. Πότε στην Άγκυρα και πότε στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός ο πόλεμος, ο ιδιότυπος, άναρχος και απρόβλεπτος, δεν αντιμετωπίζεται. Τώρα η Τουρκία γίνεται και επίσημα μέρος των προβλημάτων στα οποία αναμείχθηκε.

Ο Άκης Κοσώνας είναι δημοσιογράφος. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα και το Παρίσι. Εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης στο περιοδικό «Αντί» (1983-1987) και στις εφημερίδες Μεσημβρινή, Απογευματινή, Έθνος, Βήμα, Καθημερινή. Έκανε για πολλά χρόνια ραδιόφωνο στον Αθήνα 9.84, του οποίου ήταν ιδρυτικό στέλεχος. Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ και Γ.Γ. του ΕΟΤ. Εργάστηκε στο ΑΠΕ (1996-2015), έχοντας την ευθύνη των εκδόσεων του πρακτορείου. Αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Αγορά».
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Μπουράκ Μπεγκντίλ

Μετά την τολμηρή ρωσική εμπλοκή στην Συρία υπέρ του Άσαντ και του σιιτικού μπλοκ οι περιφερειακές σουνιτικές δυνάμεις, η Τουρκία και η σύμμαχός της Σαουδική Αραβία νιώθουν ότι δεν είναι πλέον ικανές να επηρεάσουν τις εξελίξεις στον εκεί πόλεμο υπέρ των διαφόρων ισλαμικών ομάδων που μάχονται κατά του καθεστώτος.

Τούρκοι και Σαουδάραβες, μετά από μακρόχρονες διαπραγματεύσεις, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να εμπλακούν σε έναν μεγαλύτερες έντασης πόλεμο στην Συρία. Η απόφαση αυτή περικλείει κινδύνους για τη Δύση, βασικότερος των οποίων είναι η περαιτέρω εμπλοκή της Ρωσίας και του Ιράν που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναμέτρηση Ρωσίας-ΝΑΤΟ.

Μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24, η Μόσχα αξιοποίησε το γεγονός για να ενισχύσει την στρατιωτική της παρουσία στην Συρία, πλήττοντας και τους «μετριοπαθείς ισλαμιστές». Αυτοί είναι οι ισλαμιστές που μάχονται κατά του Άσαντ και υποστηρίζονται από την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ. Η Μόσχα προχώρησε ακόμα και στην ανάπτυξη προηγμένων αντιαεροπορικών πυραύλων S-400.

Φοβούμενες ότι η Ρωσία θα καταστρέψει τα σχέδια τους για την εγκατάσταση σουνιτικού καθεστώτος στην Συρία, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία δηλώνουν τώρα έτοιμες να προκαλέσουν τον συνασπισμό Ρωσίας, Άσαντ και σιιτών από το Ιράν και Λίβανο.

Όπως πάντα ο Τούρκος πρωθυπουργός Νταβούτογλου χρησιμοποίησε επιθετικό τόνο. «Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά οι πανίσχυρες σοβιετικές δυνάμεις μπήκαν στο Αφγανιστάν και πως βγήκαν», είπε. «Το ίδιο θα συμβεί και τώρα στην Συρία», κατέληξε. Με άλλα λόγια ο Νταβούτογλου λέει στους Ρώσους: «Φύγετε από την Συρία γιατί ερχόμαστε». Οι Ρώσοι δεν απάντησαν καν, φυσικά. Απλώς συνέχισαν να βομβαρδίζουν.

Η Τουρκία συνεχίζει να απειλεί ότι θα επαυξήσει τον στρατιωτικό της ρόλο στην Συρία. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ακντογκάν δήλωσε πως η Τουρκία δεν θα παραμείνει πλέον στην άμυνα, βλέποντας τα εθνικά της συμφέροντα να τίθενται υπό αμφισβήτηση από τις εξελίξεις στην Συρία.

«Μπορεί μια ομάδα να παίζει πάντα αμυντικά και να κερδίζει; Δεν μπορεί να κερδίσει τίποτα και ίσα-ίσα κινδυνεύει να χάσει τα πάντα. Υπάρχουν δυναμικές εξελίξεις στην περιοχή και πρέπει να αναγνωστούν με τον κατάλληλο τρόπο. Κάποιος πρέπει να υποχωρήσει μέσω του φόβου», είπε.

Είναι λοιπόν η Τουρκία μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ που βαδίζει σε πόλεμο για να εξυπηρετήσει τους σεχταριστικούς, σουνιτικούς της στόχους; Και οι Σαουδάραβες θα ακολουθήσουν; Αν οι σουνιτική συμμαχία δεν μπλοφάρει, τότε οι κινήσεις της μπορούν να εκληφθούν ως σημάδια αυτού που θα εξελιχθεί στο πιο αιματηρό κεφάλαιο του πολέμου δι’ αντιπροσώπων που διεξάγεται στην Συρία.

Τα σημάδια αυτά είναι ξεκάθαρα. Πρώτον η Σαουδική Αραβία έστειλε αεροσκάφη της στο Ιντσιρλίκ για να συμμετάσχουν, όπως ανακοινώθηκε, στις επιχειρήσεις στην Συρία. Δεύτερο και πιο ανησυχητικό, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου, δήλωσε πως Τουρκία και Σαουδική Αραβία θα μπορούσαν να εμπλακούν σε επιχειρήσεις στο συριακό έδαφος.

Δήλωσε ακόμα πως οι δύο χώρες μελετούσαν εδώ και καιρό μια χερσαία επέμβαση στην Συρία, αλλά δεν έχουν αποφασίσει ακόμα. Το πρόσχημα θα είναι η συμμετοχή στον αγώνα κατά του ΙΚ, αλλά στην πραγματικότητα για να ενισχύσουν τους σουνιτικές ομάδες που μάχονται εκεί.

Αντίθετα Σαουδάραβες αξιωματούχοι δηλώνουν πιο ξεκάθαρα τις προθέσεις της χώρας τους και εμφανίζονται πιο σίγουροι ότι θα υπάρξει επέμβαση στην Συρία σε συνεργασία με την Τουρκία. Ένας από αυτούς, μάλιστα, δήλωσε πως τις επόμενες ημέρες θα συναντηθούν Τούρκοι και Σαουδάραβες στρατιωτικοί για να καταλήξουν στις λεπτομέρειες, την σύνθεση των εμπλεκόμενων δυνάμεων και τον ρόλο των δυνάμεων κάθε χώρας.

Ο Άσαντ από την πλευρά του δηλώνει πως κάθε απόπειρα εισβολής θα θεωρηθεί επιθετική κίνηση και θα αντιμετωπιστεί με τα όπλα. Η Δύση θα πρέπει να προβληματιστεί καθώς Τουρκία και Σαουδική Αραβία, δύο σημαντικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ αποφασίζουν να πολεμήσουν εναντίον διαφόρων αντιπάλων στο συριακό έδαφος, τις δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ, τους τζιχαντιστές, τις διάφορες σιιτικές ομάδες και κυρίως τη Ρωσία, μόνο και μόνο για να υποστηρίξουν τους «μετριοπαθείς ισλαμιστές». Μια τέτοια κίνηση ίσως αποτελεί την αφετηρία μια μεγαλύτερης της υφιστάμενης καταστροφής στην Συρία, που θα διαρκέσει 10-15 χρόνια.

Ο σουνιτικός τυχοδιωκτισμός πιθανότατα θα υποχρεώσει το Ιράν να εντείνει την στρατιωτική του παρουσία στην Συρία και θα προκαλέσει νέα ένταση μεταξύ Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας και του κατά βάση σιιτικού Ιράκ και πιθανώς θα αποσταθεροποιήσει άλλα μεσανατολικά θέατρα, όπου ο σουνιτικός άξονας Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Κατάρ μπορεί να εμπλακεί σε νέους πολέμους δι’ αντιπροσώπων με τον σιιτικό άξονα και τη Ρωσία.

Οι ΗΠΑ πρέπει να σκεφτούν δύο φορές αν θα επιτρέψουν στους σουνίτες συμμάχους τους να εμπλακούν με τους σιίτες αντιπάλους τους. Ένας τέτοιος πόλεμος ίσως να μην έχει νικητές και να προκαλέσει τεράστιες καταστροφές και μεγάλες απώλειες. Η εμπλοκή του σουνιτικού άξονα δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος αντιμετώπισης της Ρωσίας στην Ανατολικό Μεσόγειο και σίγουρα δεν εξυπηρετεί τα αμερικανικά συμφέροντα.

Τουρκία και Σαουδική Αραβία δεν διαθέτουν την αναγκαία ισχύ για να πλήξουν τα ρωσικά συμφέροντα. Ίσως λοιπόν η πρόκληση να αποτελεί μια ρωσική παγίδα, με τη Μόσχα να ελπίζει πως οι αντίπαλοί της θα πέσουν σε αυτή.

Burak Bekdil is an Ankara-based Turkish columnist writing for Hürriyet Daily News and a Fellow at the Middle East Forum. He has covered Turkey for the U.S. weekly Defense News since 1997. Previously, Bekdil worked as Ankara Bureau Chief for Dow Jones Newswires and CNBC-e television. He contributes to annual national defense sector reviews for anti-corruption institutions like Transparency International and Global Integrity. James Cuno, art historian and President of the J. Paul Getty Trust, describes Bekdil as “a frequent critic of Prime Minister Recep Tayyip Erdogan.” In 2001, a Heavy Crimes Court in Ankara sentenced Bekdil to a suspended, 20-month prison sentence for his column in which he had satirised corruption in the judiciary.

Gatestoneinstitute
Πηγή ΜItgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δρ. Αυγουστίνου (Ντίνου) Αυγουστή 

Οι τουρκικοί βομβαρδισμοί στην Συρία αποτελούν τις τελευταίες σπασμωδικές-απέλπιδες προσπάθειες ενός λαβωμένου θηρίου που βρυχάται έτοιμο να παραδοθεί στο πεπρωμένο του! Και όταν το θηρίο βρυχάται, είναι πάντα εξαιρετικά επικίνδυνο…

Ποια είναι όμως τα πραγματικά αίτια αυτής της αχαρακτήριστης συμπεριφοράς της Άγκυρας που τείνει να ανατρέψει όλα τα μέχρι σήμερα δεδομένα και να οδηγήσει σε απρόβλεπτες-καταστροφικές συνέπειες ολόκληρο τον πλανήτη; Ήδη όλοι άρχισαν να μιλούν για το ενδεχόμενο ακόμη και ενός τρίτου παγκόσμιου πόλεμου!

Η Τουρκία, χωρίς ίχνος υπερβολής, άρχισε να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της, αφού η άτυπη σύμπραξη ανάμεσα στους Κούρδους και τους Ρώσους (που εδώ και μήνες πλήττουν τις θέσεις των Σύρων αντικαθεστωτικών και των τζιχαντιστών), σε συνδυασμό με την αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη (και η συμφωνία στο συριακό μεταξύ Η.Π.Α.-Ρωσίας), επέτρεψαν στους Κούρδους της Συρίας, να έχουν ήδη υπό τον έλεγχο τους, ένα μεγάλο μέρος στα βόρεια της χώρας κατά μήκος της μεθορίου με την Τουρκία. Στόχος τους είναι η σύνδεση ανάμεσα στα τρία κουρδικά «καντόνια» -Αφρίν και Κομπάνι, στην επαρχία του Χαλεπίου, και Τζαζιρέ, στην επαρχία Χασακέ- και η αυτονομία των κουρδικών περιοχών κατ’ εικόνα του ιρακινού Κουρδιστάν.

Σύμφωνα με τον ειδικό για την Συρία Γάλλο γεωγράφο Φαμπρίς Μπαλάνς, οι Κούρδοι, οι οποίοι προωθήθηκαν απωθώντας τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους, ελέγχουν πλέον το 14% του συριακού εδάφους, κάτι που αντιστοιχεί σε 26.000 Km2 (τετρ. Χλμ), έναντι 9% το 2012. Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι Κούρδοι αντάρτες ελέγχουν ακόμα τα τρία τέταρτα των 800 συνολικά χιλιομέτρων της τουρκοσυριακής μεθορίου. Συνέπεια όλων αυτών, η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί δεδομένο ότι η αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη θα επιτρέψει στους Κούρδους της Συρίας να επεκτείνουν κι άλλο την επιρροή τους. Και τότε ασφαλώς τα πράγματα θα είναι μη ανατρέψιμα για την Άγκυρα.

Πανικοβλημένη από τις κινήσεις αυτές, η Τουρκία, η οποία επένδυσε πολλά στην υποστήριξη προς τη συριακή αντιπολίτευση (αντικαθεστωτικούς και ISIS) εναντίον του καθεστώτος Άσαντ, βομβαρδίζει εδώ και εβδομάδες τις κουρδικές θέσεις στη βόρεια Συρία. Κάτι που προκαλεί τη σφοδρή αντίδραση των Ρώσων, αλλά και την μη αναμενόμενη για πολλούς έντονη δυσαρέσκεια της Ουάσινγκτον, η οποία θεωρεί ότι οι Κούρδοι είναι απολύτως απαραίτητοι στην εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους. Είναι η πρώτη φορά ίσως, που οι Η.Π.Α. (ο πιο πιστός έως σήμερα σύμμαχος της Άγκυρας), εγκαταλείπουν φανερά την Τουρκία.

Το σκηνικό τρόμου για την Άγκυρα, συμπληρώνεται με τις πρόσφατες σημαντικές ιστορικές τριμερείς συναντήσεις υψηλού επιπέδου μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου και Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, οι οποίες φαίνεται να επέφεραν σημαντικές συμφωνίες που αλλάζουν άρδην τα μέχρι στιγμής πολιτικό-γεωστρατηγικά και ενεργειακά δεδομένα στην περιοχή. Η Τουρκία χωρίς καμιά δόση υπερβολής βρίσκεται στη δυσκολότερη φάση της ιστορικής πορείας της μετά την μετεξέλιξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στο σημερινό κοσμικό κράτος (κοσμικό Ισλάμ στην πραγματικότητα) του πατερούλη Κεμάλ Ατατούρκ (Μουσταφά Κεμάλ Πασά). Του γνωστού σφαγέα του Ελληνισμού τον οποίο (για να μαθαίνουμε και λίγο ιστορία) ο Ελευθέριος Βενιζέλος με επιστολή του, ημερομηνίας 12 Ιανουαρίου 1934, προς την Σουηδική Ακαδημία, πρότεινε για το Νόμπελ Ειρήνης! 

Ερώτηση: Η Τουρκία που επιδιώκει λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στην Κύπρο, όπου οι Τούρκοι Κύπριοι αποτελούν το 18% του συνολικού πληθυσμού της Μεγαλονήσου, γιατί δεν αποδέχεται την ίδια μορφή λύσης στη δική της επικράτεια, όπου οι Κούρδοι πολίτες της, αποτελούν το 25% του πληθυσμού της; 

Επαλήθευση: Έγραψα παλιά και ο επαναλαμβάνω ξανά: «Ο χρόνος δεν λειτουργεί σε βάρος μας! Ο χρόνος είναι μαζί μας». Οι τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις στο συριακό και νέες συμμαχίες που διαμορφώνονται επιβεβαιώνουν πλήρως αυτήν την άποψη … Μοναδικοί σύμμαχοι πλέον για την Τουρκία είναι τα ακραία καθεστώτα της Σαουδικής Αραβίας, του ΙΡΑΚ, άντε και του Λιβάνου… 

Υπενθύμιση: Δηλώσεις Πούτιν κατά την ετήσια ομιλία του για την κατάσταση του έθνους: «Η Τουρκία θα μετανιώσει περισσότερο από μια φορά» για την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού κοντά στην τουρκο-συριακή μεθόριο.
  • Εκπαιδευτικός στο ΤΕΙ Λάρισα –  Από το Μονάγρι Λεμεσού – a.avgoustis@hotmail.com
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σωτήρη Σέρμπου  

Ας επιχειρήσουμε μια συνοπτική περιδιάβαση στις δύσβατες ευρωπαϊκές διαδρομές όπου διασταυρώνονται οι δρόμοι της πολιτικής οικονομίας με εκείνους των διεθνών σχέσεων. Όλοι γνωρίζουμε πως για περισσότερο από μια δεκαετία ισχυρά παγιωμένα συμφέροντα που προσδιόρισαν τα οικονομικά μοντέλα στην Ευρώπη αναπτύχθηκαν τόσο στις πλεονασματικές (πιστωτές), όσο και στις ελλειμματικές οικονομίες (χρεώστες).

Εξέλιξη που επέτρεψε σοβαρότατες μακροοικονομικές ανισορροπίες μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης και είχε ως επακόλουθο την εσφαλμένη διαίρεση ανάμεσα σε οικονομίες πιστωτές και οικονομίες χρεώστες. Η επικράτηση αυτής της διαίρεσης έναντι της υιοθέτησης μιας συγκροτημένης πανευρωπαϊκής πολιτικής ως απάντηση στην κρίση χρέους, πέρα από τη διατήρηση συστημικής αστάθειας, δομικών αδυναμιών και έλλειψης εμπιστοσύνης, εισήγαγε και στοιχεία γεωπολιτικής αβεβαιότητας.

Ειδικότερα, εξαιτίας του ρήγματος ανάμεσα σε πιστωτές και χρεώστες, όχι μόνο διαταράχθηκαν οι οικονομικές σχέσεις στην Ευρώπη, αλλά και επαναπροσδιορίστηκαν οι ενδοευρωπαϊκοί συσχετισμοί ισχύος. Προλειαίνοντας το έδαφος για την παρουσία γεωπολιτικών διλημμάτων, με αντίκτυπο τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α. Η αυξανόμενη ανησυχία αναφορικά με τις στρατηγικές επιπτώσεις της κρίσης χρέους στην Ευρώπη από κοινού με τη γεωπολιτική αναγκαιότητα διατήρησης της ευρωατλαντικής κοινότητας ενιαίας και συντονισμένης υπαγόρευσαν την ανάγκη ενεργούς παρέμβασης της Ουάσινγκτον στα ευρωπαϊκά δρώμενα.

Απορρίπτοντας την επανεξισορρόπηση της Ευρωζώνης. Τι συμβαίνει μετά;

Όσο η Ευρώπη αποτυγχάνει να ξεπεράσει την κρίση χρέους, τόσο η παγκόσμια οικονομία θα αδυνατεί να ανακάμψει. Αυτό που έπεται περιλαμβάνει την ομολογία μιας άβολης αλήθειας ως προς το κυρίαρχο οικονομικό παράδειγμα της Ευρωζώνης και αποκαλύπτει το ελάττωμα της οικονομικής σκέψης των πιστωτών τα προηγούμενα έξι χρόνια. Με άλλα λόγια, το εξαγωγικό μοντέλο των πιστωτών δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς το καταναλωτικό μοντέλο των χρεωστών. Και αυτό διότι, αν και πρόκειται για δύο διαφορετικά μοντέλα, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πολύ απλά, το ένα δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς το άλλο, αν καταστραφεί το ένα καταστρέφεται και το άλλο και ούτω καθεξής. Από τη στιγμή όμως που οι πιστωτές αποδέχθηκαν τη δημοσιονομική πειθαρχία (ευρωπαϊκός νότος, Ανατολική Ευρώπη), η αναπόφευκτη συνέπεια είναι πως το μοντέλο ανάπτυξης της Γερμανίας στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον είναι απλά ανέφικτο.

Παρόλα αυτά, τα παγιωμένα συμφέροντα που έχουν διαχρονικά προσδιορίσει το μονόπλευρο εξαγωγικό μοντέλο της Γερμανίας έχουν αποκρούσει την αλλαγή στρατηγικής και το πολλά υποσχόμενο άλμα προς το εμπρός. Αυτό της υιοθέτησης επεκτατικών πολιτικών τόνωσης της εσωτερικής ζήτησης. Ως εκ τούτου, οι προοπτικές οικονομικής ανάκαμψης της Ευρωζώνης παραμένουν ανησυχητικά ζοφερές. Ταυτόχρονα, ακόμα κι αν μια περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσης χρέους έχει αποφευχθεί, η απουσία της γερμανικής επανεξισορρόπησης ανοίγει τον δρόμο στο βασικό σενάριο όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση εγκλωβίζεται σε μία περίοδο διαρκούς αναιμικής ανάπτυξης και παρατεταμένης στασιμότητας. Ένα σενάριο που ενσωματώνει όλους τους κινδύνους για την Ευρώπη, την παγκόσμια οικονομία και φυσικά τη διεθνή πολιτική.

Πώς αντιδρούν οι ΗΠΑ σε μια τόσο ανησυχητική κατάσταση;

Η γερμανική πολιτική είναι κυριολεκτικά αντίθετη από εκείνη της Αμερικής για το τι χρειάζεται να γίνει ώστε όχι μόνο να αποφύγουμε μια νέα οικονομική κρίση στην Ευρώπη, αλλά και να ενισχύσουμε την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας μέσω της αναζωογόνησης που θα προσφέρει μια οικονομικά εύρωστη Ε.Ε. Ως μη μέλος της Ε.Ε., η επιρροή των Η.Π.Α. στο σκέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής είναι ξεκάθαρα περιορισμένη. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως από την αρχή της κρίσης η Ουάσινγκτον φρόντισε να προσεγγίσει το Βερολίνο και να επισημάνει τα όσο διακυβεύονται τόσο για την ευρωατλαντική όσο και για την παγκόσμια οικονομία. Υπογραμμίζοντας την πιεστική ανάγκη αναθεώρησης του αναπτυξιακού μοντέλου της Γερμανίας προκειμένου να αντιμετωπιστεί το ακανθώδες ζήτημα των μακροοικονομικών ανισορροπιών στο εσωτερικό της Ευρωζώνης. Άλλωστε, η αναγνώριση του προνομιακού ρόλου της Γερμανία εκ μέρους της Αμερικής ως τον ηγετικό παράγοντα που μπορεί να σταθεροποιήσει την Ευρωζώνη, να «ξεκλειδώσει» την ευρωπαϊκή οικονομία και να επανεκκινήσει έναν ενάρετο κύκλο ανάπτυξης πηγαίνει χέρι - χέρι με την αποδοχή εκ μέρους του Βερολίνου μιας περισσότερο ισορροπημένης προσέγγισης σε σχέση με τα ενδογενή αίτια της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, ούτως ώστε να αποτραπεί ο επόμενος γύρος μιας βαθύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Η κατάρρευση της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς;

Παρόλα αυτά, αν η επιλογή ενός περισσότερο διευρυμένου επιμερισμού των βαρών ανάμεσα σε πιστωτές και χρεώστες δεν κερδίσει έδαφος, μοιραία θα προσεγγίσουμε το κρίσιμο και χωρίς επιστροφή σημείο. Σ’ εκείνη της αποφασιστικής σημασίας κατάσταση, ακόμα κι αν ο μεγάλος πιστωτής (Γερμανία) είναι διατεθειμένος να προχωρήσει σε στροφή πολιτικής 180ο υπό την ομπρέλα μιας επεκτατικής στρατηγικής που θα αναζωογονήσει τη στάσιμη οικονομία της Ευρωζώνης, οι χρηματοδοτικές ικανότητες της Γερμανίας θα είναι ανεπαρκείς για να φέρουν εις πέρας ένα τέτοιας κλίμακας μέγα-σχέδιο. Με τον Ευρωπαϊκό Νότο να παραμένει εγκλωβισμένος σε μια παρατεταμένη περίοδο παγιωμένης ύφεσης, οι χώρες χρεώστες θα παραμένουν παγιδευμένες σε περιβάλλον αναιμικής ανάπτυξης όπου δεν θα καταφέρνουν να διατηρούν διαχειρίσιμα πλεονάσματα προκειμένου να ξεπληρώνουν το χρέος τους προς τους πιστωτές. Σε μια τέτοια συνθήκη, το ειδικό οικονομικό βάρος της ίδιας της Γερμανίας δεν θα είναι πλέον σε θέση να ανταποκριθεί στην ανάγκη διοχέτευσης τεράστιων πόρων ώστε να καθησυχάσει τους αυξανόμενους φόβους των διεθνών αγορών εξαιτίας της αναβάθμισης των κινδύνων πτώχευσης των εξουθενωμένων χρεωστών. Τα ποσά που θα απαιτηθούν για τέτοιου μεγέθους ρυθμίσεις θα είναι απλά μη διαθέσιμα.

Τελευταίο, αλλά διόλου αμελητέο, όταν μιλάμε για την οικονομία, είναι οι προσδοκίες που διαμορφώνουν το περιβάλλον και την ψυχολογία των αγορών. Αν η στροφή πολιτικής δεν αποδώσει καρπούς στη Νότια Ευρώπη, οι κυβερνήσεις των χωρών του μεσογειακού νότου θα αντιμετωπίσουν πολύ μεγάλες δυσκολίες για να παραμείνουν αγκυροβολημένες στο λιμάνι της Ευρωζώνης/Ε.Ε. και θα επιλέξουν την έξοδο από αυτήν. Θα γλιτώσουν από την επιβληθείσα λιτότητα του Βερολίνου, αλλά θα συσπειρώσουν τις υπόλοιπες χώρες. Τότε, τα ζητήματα ασφάλειας θα αποκτήσουν κεντρικό ρόλο και η πόρτα για την εισαγωγή προστατευτικών πολιτικών θα είναι πλέον ορθάνοικτη. Η κατάρρευση της εσωτερικής αγοράς θα είναι απλώς θέμα χρόνου.

Η εναλλακτική: Το γεωπολιτικό όραμα της Μεσευρώπης (Mitteleuropa)

Με τη γεωπολιτική να λειτουργεί ως μεσοπρόθεσμη στρατηγική και θεωρώντας πως είναι σε γνώση του μεγάλου πιστωτή ένα τέτοιο αναπόφευκτο σενάριο, υπάρχει εναλλακτική στρατηγική για το Βερολίνο; Κι αν η Γερμανία, μία εξ ορισμού προσεκτική και χαμηλού ρίσκου χώρα, εξετάσει την εφεδρική επιλογή της «πτώσης προς τα πίσω»; Έχοντας ακόμα χρόνο ώστε να προλάβει άνευ προηγουμένου γεγονότα, αποφασίσει την αποχώρηση της από την Ευρωζώνη, προκειμένου να επιτρέψει την εξοικονόμηση των διαθέσιμων πόρων της ώστε αυτές να διοχετευτούν στην υπηρέτηση του γεωπολιτικού οράματος της Μεσευρώπης. Κοινώς, της γερμανικής αποκλειστικής κυριαρχίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη (ΚΑΕ).

Στην περίπτωση που η Γερμανία αρνηθεί να βαδίσει ένα τέτοιο επικίνδυνο μονοπάτι γεμάτο από προβλήματα ασφάλειας, το μόνο διαθέσιμο εργαλείο πολιτικής για να διατηρήσει το μονοδιάστατο οικονομικό μοντέλο της εξαγωγικής ανάπτυξης προϋποθέτει την επιδίωξη μιας συνολικότερης στρατηγικής προσέγγισης που θα περιλαμβάνει τη θέσπιση μιας ενισχυμένης σχέσης με τη Ρωσία. Από κοινού με την αμιγώς οικονομική προσέγγιση που βασίζεται στον εμπορικό ρεαλισμό. Αναγνωρίζοντας δηλαδή τα οφέλη προώθησης ενός γερμανορωσικού άξονα που θα επιτρέψει να δοθεί μεγαλύτερη ώθηση στις γερμανικές εξαγωγές εξαιτίας των συσσωρευμένων παθογενειών της μη-εκσυγχρονισμένης ρωσικής οικονομίας. Από την άλλη πλευρά, οι Η.Π.Α. θα δράσουν αποφασιστικά προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν έναν τόσο σοβαρό παράγοντα κινδύνου που θα επιφέρει σωρεία στρατηγικών εμπλοκών συνολικά για την πολιτική της στην Ευρασία.

Λαμβάνοντας υπόψη τη μεθοδολογία που ακολουθήθηκε, η οικονομική και χρηματοδοτική επανεξισορρόπηση της Ευρώπης προσεγγίζεται ως μεσοπρόθεσμος στόχος και περιλαμβάνει γεωπολιτικές επιπτώσεις για όλους τους εμπλεκόμενους δρώντες. Συγκεκριμένα, είναι πολύ χρήσιμο να «ρίξουμε φως» στο εάν και κατά πόσο η κρίση στην Ουκρανία και η στρατηγική σημασία της ευρύτερης Ευρώπης σηματοδοτούν την αλλαγή γεωπολιτικής τακτικής εκ μέρους των Η.Π.Α. Προκειμένου προοδευτικά να σφυρηλατηθεί μια λειτουργική ισορροπία δυνάμεων που κρατά την Ευρώπη ενωμένη και ικανή να διατηρεί την αργή αλλά με ώθηση στην περαιτέρω ολοκλήρωση κατεύθυνση της. Μάλιστα, μια τέτοια συνθήκη θέτει τα θεμέλια για τη διαμόρφωση ενός συνεργατικού μοντέλου θετικού αθροίσματος που συνάδει με τα στρατηγικά συμφέροντα όλων των κύριων παικτών της ευρωατλαντικής κοινότητας. Ως επακόλουθο του κεντρικού ρόλου της Γερμανίας και δυνητικό παράγοντα κινδύνου στο σημερινό ευρωπαϊκό περιβάλλον οικονομίας και ασφάλειας, ο σχεδιασμός πολιτικής εκ μέρους του Βερολίνου τοποθετείται ως ακρογωνιαίος λίθος στο πλαίσιο εκπόνησης της προαναφερθείσας μεσοπρόθεσμης στρατηγικής.

Ο ρόλος της Γερμανίας

Το μέγεθος της ρωσικής αγοράς για την υποδοχή των γερμανικών εξαγωγών από κοινού με τη μεσοπρόθεσμη ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία είναι στοιχεία που αναδεικνύουν την ισχυρή διαπραγματευτική θέση της Μόσχας έναντι του πιο αδύναμου και ευάλωτου Βερολίνου. Με το ευρωπαϊκό σχέδιο να διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού πώς μέσω της Ουκρανίας ο Πρόεδρος Vladimir Putin (φωτ. δεξιά) εμπλέκει τη Ρωσία σε μια γενικότερη στρατηγική «διαίρει και βασίλευε». Προσμένοντας και επενδύοντας στη βήμα - βήμα υποχώρηση της ενοποιητικής διαδικασίας εξαιτίας της προοδευτικής αποδόμησης που θα επιφέρει ο αντίκτυπος της κρίσης χρέους στην Ε.Ε. Εν πολλοίς, η μακροχρόνια γεωπολιτική στρατηγική του Κρεμλίνου προάγει την επιδίωξη μιας λιγότερο ενωμένης και περισσότερο κατακερματισμένης Ευρώπης. Με την Ε.Ε. να ταλαιπωρείται από ένα σχίσμα εξαιτίας του οποίου μπορεί και να μη συνέλθει ποτέ, η Ρωσία θα επιχειρήσει να κερδίσει έδαφος τόσο μέσω της ανάπτυξης μιας γαλλορωσικής σχέσης που θα αναχαιτίζει την αμερικανική επιρροή, όσο και μέσω ενός γερμανορωσικού άξονα που θα επιτρέπει στη Γερμανία να διαδραματίσει έναν ολοένα και πιο ισχυρό ρόλο στη Μεσευρώπη.

Προκειμένου να αποφευχθεί μια επικίνδυνη κλιμάκωση των διλημμάτων ασφαλείας στην Ευρώπη εξαιτίας του αυξανόμενου ανταγωνισμού δυνάμεων, ο κομβικός ρόλος της Γερμανίας για την αντιμετώπιση των ευρωπαϊκών ζητημάτων οικονομίας και ασφάλειας δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αγνοηθεί. Κι αυτό διότι συνιστά σοβαρό παράγοντα κινδύνου για τους μακροχρόνιους στόχους της αμερικανικής στρατηγικής στην Ευρασία. Αν η διαδικασία περαιτέρω ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης καθυστερήσει ή, ακόμα χειρότερα, εκτροχιαστεί, οι Η.Π.Α. θα χρειαστεί να προχωρήσουν σε ανάσχεση της γερμανικής ισχύος και αποτροπής της συμμαχίας Γερμανίας - Ρωσίας. Με τη ρίζα του προβλήματος να εντοπίζεται ξεκάθαρα στο Βερολίνο, η κρίση στην Ουκρανία σηματοδοτεί την ανατροπή μιας τέτοιας πιθανότητας, με τη Γερμανία να παραμένει προσδεδεμένη στο ευρωπαϊκό άρμα.

Ο αντίκτυπος της ουκρανικής κρίσης

Τα γεωπολιτικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη ως απόρροια της κρίσης στην Ουκρανία επιτρέπουν στις Η.Π.Α. να ακολουθήσουν μια στρατηγική εξισορρόπησης της γερμανικής ισχύος, προκειμένου το Βερολίνο να συνεισφέρει ενεργά και προπάντων εποικοδομητικά τόσο στη διασφάλιση του μέλλοντος της Ε.Ε., όσο και της παρουσίας της Ευρώπης στο νέο υπό διαμόρφωση περιβάλλον ασφάλειας. Ως προς αυτό, η ουκρανική κρίση δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για την επανενεργοποίηση του γαλλογερμανικού άξονα και σταδιακά επανεκκινεί τη διαδικασίας μιας περισσότερο λειτουργικής και συνεκτικής Ε.Ε. Ομοίως, διευκολύνονται περαιτέρω οι γερμανικές προσπάθειες για κοινή δράση στο πλαίσιο επιδίωξης ενός γεωπολιτικού ρόλου συμβατού με τις προαναφερθείσες ευρωατλαντικές αντιλήψεις.

Φωτ.: 04/06/2015 -  Μαρίνκα - Ουκρανία
Ουκρανoί φιλορώσοι μαχητές περιπολούν μπροστά σε ένα σπίτι που έχει υποστεί καταστροφές

Ως αποτέλεσμα των διλημμάτων ασφαλείας που έθεσαν στο τραπέζι οι Η.Π.Α., το Βερολίνο ενώνει δυνάμεις με την Ουάσινγκτον για την αντιμετώπιση της ρωσικής επιθετικότητας. Αναμφισβήτητα, χωρίς την αμερικανική υποστήριξη και της εγγυήσεις που αυτή παρέχει στα προβλήματα ασφαλείας της Ευρώπης, ο γεωπολιτικός ρόλος της Γερμανίας στην ΚΑΕ τίθεται εν αμφιβόλω.

Ο δεύτερος παράγοντας που συνέβαλε στην άσκηση επιπλέον πίεσης στη γερμανική πολιτική έναντι της Ρωσίας σχετίζεται με τις ισχυρές αντιδράσεις εκ μέρους των χωρών της ΚΑΕ για την απόκρουση της ρωσικής επιθετικότητας (με την αναβαθμισμένη γεωπολιτικά Πολωνία να τίθεται επικεφαλής αυτής της προσπάθειας). Σε αντίθετη περίπτωση, το Βερολίνο θα αναλάμβανε το ρίσκο απάλειψης του οράματος της Μεσευρώπης. Σε κάθε περίπτωση, οι χώρες της ΚΑΕ έχουν παραμείνει καχύποπτες και ποτέ δεν ενέκριναν την υπαγωγή τους στην απόλυτη επικυριαρχία της Γερμανίας. Άλλωστε, έχοντας υπόψη τα όσα διακυβεύονται εξαιτίας της αυξανόμενης ρωσικής αυτοπεποίθησης και του εντεινόμενου κινδύνου για την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής, η Γερμανία είναι ανήμπορη να τις υπερασπιστεί από μόνη της. Τέλος, οι χώρες της ΚΑΕ δεν επιθυμούν να αποκλειστούν από σειρά κρίσιμων πολιτικών διαπραγματεύσεων που θα ακολουθήσουν μεταξύ Η.Π.Α. και Γερμανίας για το περιφερειακό σύστημα ασφαλείας και να αναθέσουν έναν τέτοιο ρόλο αποκλειστικά στη Γερμανία.

Το Βερολίνο «κλειδωμένο» στο ευρωατλαντικό μέτωπο

Με βάση τα παραπάνω, σχετικά με την πολιτική της Γερμανίας ως προς τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία εκ μέρους της Δύσης, είναι γεγονός ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν πλέον να αποδεσμευτούν από το πλαίσιο που διαμορφώθηκε. Πέρα από να προσπαθούν να διαδραματίσουν μια διαλλακτική στάση, φορώντας το «καπέλο» του γεφυροποιού μέσω της ανάμιξης τους σε ωφέλιμες διπλωματικές πρωτοβουλίες για την αποφυγή ενός νέου γύρου κλιμάκωσης στην ουκρανική κρίση. Αν το Βερολίνο αποφασίσει να «σπάσει» το ευρωατλαντικό μέτωπο, θα καταβάλει υψηλό τίμημα με ορατό τον κίνδυνο να χάσει έδαφος στην ΚΑΕ. Τούτου λεχθέντος, δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως στο τέλος οι Γερμανοί τάχθηκαν εναντίον των Ρώσων και μάλιστα υπερακόντισαν.

Την ίδια στιγμή, ούτε η Ρωσία άσκησε ισχυρή πίεση στη Γερμανία, θέτοντας της ένα δίλημμα το οποίο –επί του παρόντος τουλάχιστον– η Μόσχα δεν επιθυμεί να διατυπώσει. Προχωρώντας σε μία τέτοια κίνηση, η Ρωσία αναλαμβάνει το ρίσκο να χάσει εκ νέου. Εξάλλου, ο Πρόεδρος Putin είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να επιλέξει έναν επωφελέστερο μελλοντικά χρόνο, ευελπιστώντας τότε να καταφέρει καίριο πλήγμα που θα διασπάσει τη δυτική συμμαχία. Εκ παραλλήλου, παρά τις όποιες αντιδράσεις, δεν υπάρχουν ενδείξεις σθεναρών πιέσεων στο εσωτερικό της Γερμανίας που θα ανάγκαζαν την κυβέρνηση να αποσύρει την υποστήριξη της στο ζήτημα των ρωσικών κυρώσεων. Μολονότι κάποιας μορφής ειδική σχέση μεταξύ Βερολίνου και Μόσχας θα εξακολουθήσει να υφίσταται, το πραγματικό διακύβευμα ήταν πάντα να απομειωθούν οι μελλοντικές προοπτικές της.

Εν κατακλείδι, επιλέγοντας μια πολιτική ισορροπίας δυνάμεων στην Ουκρανία, η αμερικανική στρατηγική αποτρέπει ένα πιθανό μελλοντικό άνοιγμα της Γερμανίας στη Ρωσία, «κλειδώνει» τη Γερμανία στο ευρωατλαντικό μέτωπο και καθίσταται ρυθμιστής της ευρωπαϊκής πολιτικής του Βερολίνου. Με τον κίνδυνος ατυχήματος να ελλοχεύει, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως οι Η.Π.Α. ξεδιπλώνουν την πολιτική τους από απόσταση και εκ του ασφαλούς. Ταυτόχρονα, οι καταγραφόμενες ζημιογόνες επενέργειες αυξανόμενου ευρωσκεπτικισμού, λαϊκίστικου αυταρχισμού και δηλητηριώδους εθνικισμού δεν έχουν επαρκώς αντιστραφεί προκειμένου να αποτραπούν τα συμπτώματα μιας Ευρώπης σε αποσυναρμολόγηση. Στο τέλος της ημέρας, το λατινικό ρητό μας θυμίζει με νόημα: «Quinon proficit deficit» «όποιος δεν προχωρά, πάει προς τα πίσω»…

* Ο κ. Σωτήρης Σέρμπος είναι Επίκουρος Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.
 Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου