Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Μαΐ 2012


Από τον Χάρρυ Κλυνν

Όλοι χτυπιούνται και δήθεν ανησυχούν επειδή η χώρα δεν κυβερνιέται… λες και τόσα χρόνια κυβερνιόταν!

Είναι απίστευτο από τη μια και tragik από την άλλη… Τα ξινισμένα μούτρα των παρουσιαστών της κρατικής και...
της ιδιωτικής τηλεόρασης…

Ο ΟΙΚΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΟΛΗΠΤΙΚΗΣ FITCH ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΣΑΜΑΡΑ ΚΑΙ ΒΕΝΙΖΕΛΟ
Οίκος αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας Fitch: «Αν η Ελλάδα εγκαταλείψει την ευρωζώνη, αυτό θα επηρεάσει το αξιόχρεο και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών που έχουν ήδη αρνητική προοπτική. Χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Κύπρος, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Σλοβενία και το Βέλγιο θα αντιμετώπιζαν άμεσο κίνδυνο υποβάθμισης»

ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΡΕ ΤΣΟΛΙΑ….
Μ.Μόντι (πρωθυπουργός της Ιταλίας) : «Ελλάδα, Πορτογαλία και Ιρλανδία, παραχώρησαν μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας. Κάτι που δεν θα ευχόμουνα ποτέ στην Ιταλία»
Σαμαροβενιζελοκουβέληδες, πως θα πάρουμε πίσω την Πατρίδα μας ρε πουλημένα πολιτικά ρετάλια;
Ευθύνη έχουν όσοι υπέγραψαν τα επαίσχυντα μνημόνια και γι αυτό θα οδηγηθούν αργά ή γρήγορα στο σκαμνί κατηγορούμενοι για εσχάτη προδοσία..

Θάνος Τζήμερος: Το καινούριο νεοφιλελεύθερο φρούτο! Κομματάκι «γινωμένο» αλλά εντάξει, το γέλιο καλοδεχούμενο απ’ όπου κι αν προέρχεται κάνει καλό.

Ρε παιδιά, αν ο Μητσοτάκης ήταν ο «γκαντέμης» ο Σαμαράς τι είναι; Χρυσάφι πιάνει και σκ@τ@ γίνεται!

Σαμαρά συνέχεια: Τι να πω ρε παιδιά, αυτός ακόμα κι αν πέσει ανάσκελα, στη μύτη θα χτυπήσει…

Fitch προς ευρωζώνη: «Να παρακαλάτε να μην βγει η Ελλάδα από το ευρώ, γιατί αλλιώς…»

Δημοσκόπηση για την Αττική -> ΣΥΡΙΖΑ: 28,9%, ΝΔ: 12,5%, ΠΑΣΟΚ 7,9% Μην ψάχνετε να βρείτε τι χρώμα είχε το «βαθύ λαρύγγι» του Μπαρόζο.

Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"





Του Βrian Μ. Downing

Αsia Times


Ένα νέο κεφάλαιο έχει ανοίξει στην αιματηρή ιστορία της κρίσης στη Συρία, αυτή τη φορά με τη μορφή κύματος βομβιστικών επιθέσεων. Μετά την αποτυχία των μισθοφόρων του "Ελεύθερου Συριακού Στρατού" να καταλάβουν τις μεγάλες πόλεις της χώρας και μετά την αναποφασιστικότητα των εξωτερικών δυνάμεων να επέμβουν με οποιαδήποτε τρόπο εκτός της εφαρμογής κυρώσεων και άσκησης διπλωματίας, η Συρία περνάει πλέον στην αιματηρή φάση των βομβιστικών επιθέσεων. Η φάση αυτή δείχνει την αποφασιστικότητα και το θράσος όσων κινούν τα νήματα του σχεδίου αυτού. Υπάρχει ακόμη ασάφεια ως προς το ποιές δυνάμεις κρύβονται πίσω από το σχέδιο, αλλά τα σημάδια δείχνουν το Ιράκ και την Σαουδική Αραβία.

Το περασμένο φθινόπωρο επικρατούσε η άποψη ότι η "συριακή αντιπολίτευση" και οι εισαγόμενοι μισθοφόροι του "Ελεύθερου Συριακού Στρατού" θα κατόρθωναν να αντισταθούν αποτελεσματικά στις ένοπλες δυνάμεις της Συρίας, όπως συνέβη στην περίπτωση της Λιβύης.

Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες των συγκρούσεων ο στρατός του Άσαντ συστηματικά και με σχετική άνεση κατόρθωσε να θέσει εκτός μάχης του πυρήνες των ανταρτών στην Χομς, το Ίντλιμπ και την Ντερά. Η αντίσταση του "Ελεύθερου Συριακού Στρατού" ήταν ελάχιστη. Δεν ήταν σε θέση να εξαπολύσει επιθέσεις σε άλλα σημεία της χώρας και να αναχαιτίσει κινήσεις του συριακού στρατού που στόχευαν στην απελευθέρωση των πολιορκημένων πόλεων. Σήμερα έχει περιοριστεί σε περιστασιακές αψιμαχίες και στήσιμο προσωρινών οδοφραγμάτων σε επαρχιακούς δρόμους.

Οι όποιες προσπάθειες των μισθοφόρων να δελεάσουν άνδρες που υπηρετούν στον τακτικό στρατό είχαν, επίσης, περιορισμένη επιτυχία. Ο στρατός του Άσαντ έμεινε σε μεγάλο βαθμό ακέραιος και απέδειξε ότι έχει αρκετή συνοχή και ότι διαθέτει την ικανότητα να αποτρέψει το είδος της ήττας που αντιμετώπισε ο Μουαμάρ Καντάφι στη Λιβύη.

Σήμερα, ωστόσο, ο Άσαντ αντιμετωπίζει ένα νέο μέτωπο: μια εκστρατεία βίας που χαρακτηρίζεται κυρίως από βομβιστικές επιθέσεις. Τις τελευταίες ημέρες, αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί έπληξαν κονβόι των Ε.Δ. και σημειώθηκαν εκρήξεις σε αυτοκίνητα στο Αλέπο, την Ντερά και, πρόσφατα, στην συριακή πρωτεύουσα. Αν και άλλες παρόμοιες επιθέσεις έχουν λάβει χώρα κατά τους προηγούμενους έξι μήνες, αυτές των δύο τελευταίων εβδομάδων ήταν ισχυρές και έγιναν αιτία να σκοτωθούν πάνω από 400 άτομα σε όλη τη Συρία.

Δεν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία γύρω από το ποιοί κατευθύνουν την εκστρατεία αυτή. Η λεγόμενη "αντιπολίτευση" κατηγορεί το καθεστώς Άσαντ, αλλά η κυβέρνηση δεν προτίθεται να δείξει αδυναμία μπροστά στις βομβιστικές επιθέσεις. Το καθεστώς κατηγορεί τις δυνάμεις των μισθοφόρων και επισημαίνει τους δεσμούς τους με την παγκόσμια τρομοκρατία.

Το σημαντικότερο απ' όλα, όμως, είναι το γεγονός ότι οι ξένες δυνάμεις μισθοφόρων και η "αντιπολίτευση" δεν έχουν αποδειχθεί ικανές να εκτελέσουν ένα συντονισμένο σχέδιο επιθέσεων εκτός από μια σειρά από βομβιστικές επιθέσεις σε διάφορες πόλεις. Η κατασκευή και τοποθέτηση αυτών των αυτοσχέδιων βομβών, παρ' όλο που μοιάζει να είναι ασυντόνιστη και να μην απαιτεί ούτε οργάνωση, ούτε ικανότητες, είναι μια ξεχωριστή τέχνη. Το ίδιο αποδεικνύουν και οι επιθέσεις σε κονβόι του στρατού, αλλά και η στρατολόγηση και εκπαίδευση βομβιστών αυτοκτονίας.

Οι συγκεκριμένες "δεξιότητες" εκδηλώθηκαν επανειλημμένα, με τραγικές συνέπειες, στα ανατολικά της Συρίας, στο Ιράκ, και οι υποψίες κινούνται τώρα προς την κατεύθυνση άλλων πρώην "εξεγερμένων" σουνιτών σε εκείνη τη χώρα. Χρησιμοποίησαν τις ίδιες μεθόδους στα χρόνια της νατοϊκής κατοχής του Ιράκ και (πιο πρόσφατα) εξαπέλυσαν βομβιστικές επιθέσεις εναντίον στόχων που ελέγχονται από Σιίτες σε διάφορες πόλεις του Ιράκ. Δεν αποκλείεται να μοιράστηκαν τις "δεξιότητές" τους με τους μισθοφόρους της Συρίας. Ή δεν αποκλείεται να έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι θύλακες στο εσωτερικό της Συρίας, ίσως κατ' εντολήν του χωρών του Κόλπου.

Ο στόχος της απομάκρυνσης του Άσαντ, και ίσως και τα μέσα που χρησιμοποιούνται, έχουν την ευρεία υποστήριξη διάφορων δυνάμεων στην περιοχή, κυρίως στα νότια του Κόλπου. Η εχθρική τους στάση εναντίον του Ιράν έχει κλιμακωθεί, αφού οι μεταδιδόμενες ταραχές της "Αραβικής Άνοιξης" στις χώρες του Κόλπου αποδόθηκαν, παρά την έλλειψη αποκεικτικών στοιχείων, στις ιρανικές μυστικές υπηρεσίες.

Η υποστήριξη των μισθοφόρων από τα κράτη του Κόλπου έχει σαν στόχο να αποσπάσει τη Συρία από τον άξονα του Ιράν, διαλύοντας έτσι το σιιτικό τόξο που εκτείνεται από το Ιράν στο Ιράκ στη συνέχεια, στη Συρία και τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Ο στόχος τους δεν αποσκοπεί, φυσικά, στην εγκαθίδρυση δημοκρατικών καθεστώτων, αλλά στη μάχη για την κυριαρχία στον Περσικό Κόλπο. Και αφού ο "Ελεύθερος Συριακός Στρατός" αποδείχθηκε μη αποτελεσματικός στην απόπειρα εκδίωξης του Άσαντ, επιχειρείται τώρα μια εκστρατεία βομβαρδισμών.

Οι βομβιστικές επιθέσεις, ωστόσο, μάλλον θα ενισχύσουν την υποστήριξη των Σύριων πολιτών στο καθεστώς Άσαντ, όπως συνέβη με παρόμοιες επιχειρήσεις στην Φαλούτζα και τη Βαγδάτη στα χρόνια της νατοϊκής κατοχής του Ιράκ.

Η Τουρκία, το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση "βλέπουν" στη Συρία μια άλλη μελλοντική εικόνα. Βλέπουν το μεγάλων διαστάσεων οπλοστάσιο χημικών όπλων και φορητών και αντιαεροπορικών πυραύλων του Άσαντ να περιέρχεται στα χέρια των μισθοφόρων και άλλων ανταρτών, αλλά και εμπόρων αμφίβολου ποιόντος.

Αυτό δεν μπορεί παρά να μας θυμίζει την δήλωση ανώτερου στελέχους των μυστικών υπηρεσιών της Σαουδικής Αραβίας, ο οποίος παραδέχθηκε ότι η οργάνωσή του δεν ήταν πολύ καλή στην εκτέλεση επιχειρήσεων. "Το φόρτε της είναι", είπε, "να υπογράφει επιταγές".


*Ο Brian M. Downing είναι πολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής και συγγραφέας.






Με πιθανότερο το ενδεχόμενο να οδηγηθεί η χώρα σε επαναληπτικές εκλογές στις 17 Ιουνίου θα συνεδριάσει το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια.
Το συμβούλιο θα συγκληθεί κατά πάσα πιθανότητα τη Δευτέρα, οπότε θα γίνει η τελευταία προσπάθεια για να βρεθεί λύση στην ακυβερνησία στην οποία έχει περιέλθει η χώρα.
Τα σενάρια που επεξεργάζονται τα κόμματα τις τελευταίες ώρες είναι τα εξής:

- Η Δημοκρατική Αριστερά του κ. Φώτη Κουβέλη θα υποχωρήσει και τελικά θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ

- Ο κ. Φώτης Κουβέλης θα δώσει ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή την περίπτωση το πιθανότερο είναι η σύνθεση του κυβερνητικού σχήματος να περιέχει μόνο τεχνοκράτες

- Ο ΣΥΡΙΖΑ με τον κ. Αλέξη Τσίπρα συμφωνούν σε μια οικουμενική κυβέρνηση με ιδιαίτερα περιορισμένη χρονική διάρκεια. Αυτή η κυβέρνηση θα προσπαθήσει στην προσεχή Σύνοδο Κορυφής να αλλάξει το Μνημόνιο, με περιορισμούς την παραμονή της Ελλάδος στο ευρώ.

- Ένα τέταρτο σενάριο θέλει να ασκείται πίεση στους Ανεξάρτητους Έλληνες, αφού ο κ. Καμμένος προηγούμενα δεν δέχτηκε να συναντήσει τους κυρίους Σαμαρά και Βενιζέλο. Στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών προβλέπεται ο κ. Παπούλιας να «πετάξει το μπαλάκι» της ακυβερνησίας προς την πλευρά του.

Σε όποιο σενάριο από τα παραπάνω και να πόνταρε κανείς η προκήρυξη των εκλογών θεωρείται η σχεδόν βέβαιη κατάληξη της συνεδρίασης των πολιτικών αρχηγών, οπότε οι εκλογικές μηχανές όλων των κομμάτων δεν έχουν σβήσει.
Από την πλευρά του ο κ. Λουκάς Παπαδήμος μετέφερε το απόγευμα της Παρασκευής την εικόνα της οικονομίας όπως ο ίδιος την βλέπει, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι δηλαδή οι διεθνείς αγορές πιέζουν προς την εξέυρεση άμεσης λύσης.

Επίσης επισήμανε πως θα πρέπει να υπάρξει άμεσα συζήτηση για θέματα που άπτονται των συνεδριάσεων του Eurogroup, της Συνόδου Κορυφής, της Συνόδου των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ και της Συνόδου του ΝΑΤΟ. Τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, εκτός από εκείνα της οικονομίας, απασχόλησαν επί μακρόν τους δύο άνδρες.

Σχόλιο:

Ο Φώτης Κουβέλης βλέποντας τον ΣΥΡΙΖΑ να περιμένει στην γωνία για να του "φάει τα κουκιά", δήλωσε με απόλυτη σαφήνεια ότι δεν συμμετέχει σε κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τσίπρας από την άλλη μεριά δεν θέλει με τίποτε κάτι τέτοιο γιατί μετά δεν θα μπορεί να φωνάζει απ΄έξω λέγοντας ότι τον βολεύει.

Όσο όμως μεγαλώνει το ποσοστό του, ή θα μπει σε κυβέρνηση, ή θα κυβερνήσει μόνος.

Η οικονομική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι άκρως αντιαναπτυξιακή αφού διακατέχεται από το κομμουνιστικό σκεπτικό της κρατικοποίησης των πάντων και την καταστροφή της πραγματικής μεσαίας τάξης που αποτελείται από τους ελεύθερους μιοκροεπαγγελματίες και τις μικρομεσαίες επιχιερήσεις που θα κλείσουν μέχρις ενός λόγω των υψηλών φόρων και θα δώσουν ούτε λίγο ούτε πολύ περίπου 1.500.000 ανέργους.

Αυτούς υποτίθεται θα τους προσλάβει στο δημόσιο και θα τους πληρώνει με τι;

Από την άλλη πλευρά εκείνος που είναι ο απόλυτα κύριος υπεύθυνος για τον μη σχηματισμό κυβέρνησης είναι ο Καμμένος, που πήρε μεν τα κουκιά, αλλά δεν συζητάει με κανέναν ενώ οι θέσεις του είναι ίδιες με αυτές της Νέας Δημοκρατίας της οποίας είναι και παιδί και ο ίδιος και οι ψηφοφόροι του.

Πρέπει ο Πάνος Καμμένος να αντιληφθεί την σοβαρότητα των στιγμών για όλους μας και να κάνει την υπέρβαση και να "κάνει και την καρδιά του πέτρα" και να βρει τρόπο συννενόησης με την Νέα Δημοκρατία.

Γιατί σε λίγο, όλοι οι Έλληνες θα είμαστε νεκροί οικονομικά, αν ούτε νεκρός δεν συνεργαστεί με αυτούς, από τους οποίους στα δικά μας μάτια δεν διαφέρει.
ΟΛΑ τα κόμματα ισχυρίζονται πως έλαβαν το μήνυμα του Λαού. ΟΛΑ.

Μίλησαν για ψήφο τιμωρίας, εκτόνωσης, οργής.

Ηταν, όμως, αυτό το κυρίαρχο μήνυμα των εκλογών;

Ασφαλέστατα ΟΧΙ.

Το θεμελιώδες μήνυμα που έστειλε ο Λαός ήταν μήνυμα Απελπισίας:

"ΔΕΝ αντέχω άλλη Λιτότητα".
"ΔΕΝ αντέχω - ΔΕΝ εγκρίνω - ΔΕΝ νομιμοποιώ τις πολιτικές που επιβάλουν τη ΛΙΤΟΤΗΤΑ.
Τη φτώχεια, την Ανεργία, τα λουκέτα, τα συσσίτια, τη μετανάστευση, τις Απολύσεις, τη διάλυση της Υγείας – Παιδείας - κοινωνικού Κράτους.
Τους νόμους της ζούγκλας στην Εργασία, στο Ασφαλιστικό, στην Πρόνοια".

Η Λιτότητα αφορά μόνο τον Εργαζόμενο Λαό.
Μισθωτούς, συνταξιούχους, επαγγελματίες, νέους και Γέροντες.

Η Λιτότητα εξαιρεί κάποιους.
Το Πλούτο, τους τραπεζίτες, τους βιομήχανους, τους εφοπλιστές, τα λαμόγια, τα παπαγαλάκια τους.
Η Λιτότητα ευνοεί κάποιους.
ΟΛΟΥΣ τους (αμέσως) παραπάνω.
Η μείωση π.χ. κατά 22% (σε πρώτη φάση) των αμοιβών των εργαζόμενων στον Ιδιωτικό τομέα, ΔΕΝ επιβλήθηκε για να μειωθεί το έλλειμμα / χρέος της Χώρας... αλλά για να διατηρήσει / αυξήσει τα κέρδη της Ολιγαρχίας.

Η Λιτότητα επιβάλλεται από συγκεκριμένους.
Το νεοφιλελεύθερο ιερατείο των Βρυξελλών, τον Αξονα των ισχυρών Βόρειων της ΕΕ και τους πολιτικούς συμμάχους τους.
Η Λιτότητα εφαρμόζεται από κυβερνήσεις.
Στην Ελλάδα και την υπόλοιπη (ανίσχυρη) Ευρώπη.
Υλοποιείται κατά γράμμα από...Υπαλλήλους Πολιτικούς.
Φιλελεύθερους, σοσιαλδημοκράτες, Πράσινους, Μπλε.

Στην Ελλάδα έγινε το Πρώτο Μεγάλο Βήμα στην κατεύθυνση ΑΛΛΑΓΗΣ / ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ των πολιτικών Λιτότητας/Εξαθλίωσης/Υποταγής.

Γι αυτό και το μήνυμα του Λαού -πέραν της απελπισίας και απονομιμοποίησης αυτών των πολιτικών- εμπεριέχει και την... Ελπίδα.

ΟΣΑ, λοιπόν, από τα κόμματα, υποκρίνονται πως "ο Λαός θέλει κυβέρνηση" και εννοούν μιά ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ κυβέρνηση...σφάλλουν ΘΑΝΑΣΙΜΑ.

Μας οδηγούν στα...ίδια μέτρα, στις ίδιες πολιτικές, (μικρο"βελτιωμένες" ή μικρο-"τροποποιημένες" ή μικρο"διαπραγματεύσιμες"- δεν έχει διαφορά) στα ίδια αντιλαϊκά αποτελέσματα.

ΔΕΝ χρειαζόμαστε ακόμα μιά κυβέρνηση Λιτότητας.
Πρασινογάλαζης ή μαυροπρασινογάλαζης.
Ροζπρασινογάλαζης ή κοκκινοπρασινογάλαζης.
"Τεχνοκρατών" ή "έντιμων/άφθαρτων".

Χρειαζόμαστε μιά κυβέρνηση που να Φροντίζει ΕΜΑΣ.
Να υπερασπίζεται τις Ζωές μας. Τα παιδιά μας.
Τις δουλειές μας και τα μεροκάματά μας.
Τη ψωροσύνταξη του Γέρου μου... γαμώ τα υπουργεία μου, γαμώ!! (sorry...δεν άντεξα).



Όσοι ευαγγελίζονται λύση των σημερινών οξύτατων προβλημάτων της χώρας απ' την αριστερά, παίζουν σε λάθος γήπεδο, παίζουν στο
γήπεδο του συστήματος, παίζουν στην έδρα του αντιπάλου, παίζουν με σίγουρη την ήττα τους.

Προπαγανδίζουν αριστερή λύση με τον λαό στους καναπέδες, με το λαό στο περιθώριο, με τον λαό αμέτοχο, με τον λαό να περιμένει άπραγος τον “σωτήρα”.

Όταν έχεις αντίπαλο κάποιον πανίσχυρο με δικά του τα ΜΜΕ, το να προσπαθείς μέσα απ' την τηλεόραση να προβάλεις τις θέσειςσου ή εν είδει “πασαρέλας” να προβάλεις τα κομματικά σου

Λέμε συχνά ότι «η Ελλάδα πήρε ένα πακέτο διάσωσης». Αλλά τι εννοούμε; Εάν νομίζετε ότι καταλαβαίνετε καλά το πρώτο μνημόνιο, θα σας πρότεινα να δείτε προσεκτικά τους παρακάτω αριθμούς.

Έχω προσπαθήσει να αναλύσω τα χρηματοοικονομικά της χώρας για να απαντήσω σε τρία ερωτήματα: πόσα χρήματα χρειαζόταν η Ελλάδα για να καλύψει τις ανάγκες της το 2010 και το 2011; Για την κάλυψη ποιων συγκεκριμένων αναγκών τα χρειαζόταν; Και ποιος τα παρείχε;

Η ανάλυση βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις εκθέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Επειδή οι αριθμοί δεν ταυτίζονται πάντα (ούτε στα έγγραφα του ίδιου του ΔΝΤ!), έχω κάνει κάποιες μικρές προσαρμογές και έχω επίσης, σε μία περίπτωση, κάνει μια εκτίμηση (όταν διαχωρίζω την πληρωμή των τόκων μεταξύ των ξένων και των Ελλήνων επενδυτών). Όπου είναι δυνατόν, έχω βασιστεί και σε άλλες πηγές όπως η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών. Πιστεύω ότι το περιθώριο λάθους στους υπολογισμούς είναι μικρό.

Οι απαντήσεις που προκύπτουν είναι πολύ ενδιαφέρουσες.


Μια κυβέρνηση έχει τέσσερις ανάγκες χρηματοδότησης: (α) την κάλυψη δαπανών (μισθοί, συντάξεις, κλπ), (β) την καταβολή τόκων στους κατόχους ομολόγων, (γ) την αποπληρωμή ομολόγων που λήγουν και (δ) τη χρηματοδότηση έκτακτων αναγκών, που για την Ελλάδα (κατά το ΔΝΤ) σημαίνει κυρίως στήριξη προς τις τράπεζες και άλλες προσαρμογές.

Το 2010 και 2011, η Ελλάδα χρειάζονταν περίπου € 114 δις, από τα οποία μόνο €53 δις αφορούσαν για τη χρηματοδότηση κρατικών δαπανών, την υποστήριξη των τραπεζών, την πληρωμή των τόκων προς τους Έλληνες πιστωτές ή την αποπληρωμή ομολόγων που κατείχαν Έλληνες. Άρα, περισσότερο από το ήμισυ των αναγκών της Ελλάδας για χρήματα (€ 61 δις) προορίζονταν για ξένους πιστωτές, είτε σε μορφή τόκων είτε σε μορφή εξόφλησης χρέους που έληγε.

Από πού προήλθαν αυτά τα χρήματα; Περίπου € 41 δις προήλθαν από ιδιώτες επενδυτές, από τους οποίους το 80% ήταν Έλληνες. Το υπόλοιπο των χρημάτων (€73 δις) το παρείχε η Τρόικα: η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία παρείχαν €36,6 δις, τα λοιπά μέλη της Ευρωζώνης € 16,5 δις, και το ΔΝΤ € 19,9 δις.

Εξετάζοντας τους αριθμούς με αυτόν τον τρόπο, προκύπτει ότι η Ευρωζώνη και το ΔΝΤ έδωσαν στην Ελλάδα € 73 δις, εκ των οποίων €61 δις πήγαν σε ξένους επενδυτές που κατείχαν ελληνικά ομόλογα (μέσω εξόφλησης τόκων ή αποπληρωμής ομολόγων). Έτσι, η Ελλάδα χρειάζονταν μόνο € 53 δις «για τον εαυτό της» - για να πληρώσει λογαριασμούς και για να ανταποκριθεί στους Έλληνες επενδυτές.

Από αυτά τα € 53 δις, η ελληνική κυβέρνηση μπόρεσε να δανειστεί από την αγορά € 41 δις (εν μέρει με τη βοήθεια δανείων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς τις ελληνικές τράπεζες). Άρα, τα χρήματα που χορήγησαν οι ξένες κυβερνήσεις και το ΔΝΤ για τη στήριξη των Ελλήνων αυτών καθ’αυτών ήταν € 12 δις - το υπόλοιπο πήγε σε ξένους. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι το σύνολο της χρηματοδότησης από την αγορά οφείλεται στην ΕΚΤ, περισσότερο από το ήμισυ της βοήθειας εξακολουθεί να προορίζεται για τους ξένους επενδυτές.

Δεν θέλω να βγάλω τρελά συμπεράσματα από αυτή την ανάλυση. Αλλά καλό είναι να είμαστε ακριβείς, κυρίως για θέματα με εξαιρετική πολιτική και συναισθηματική σημασία. Αντί να λέμε απλώς ότι «η Ελλάδα πήρε ένα πακέτο διάσωσης» θα μπορούσαμε να είμαστε πιο αναλυτικοί σχετικά με το ποιος παρέχει πόσα χρήματα και για ποιο σκοπό. Η σοβαρότητα της κρίσης το απαιτεί.

Εκτός από τα θέματα της “πράσινης ανάπτυξης”, της καταδολίευσης του ΔΝΤ, της ΕΛΣΤΑΤ και των CDS, υπάρχει και ένα άλλο, εξ’ ίσου σοβαρό θέμα το οποίο βρίσκεται στα χέρια του Τσίπρα.

Είναι μάλιστα τόσο ηχηρό και δεμένο που φαίνεται ότι αυτό θα ανοίξει τον χορό της δικαιοσύνης. Θα ανοίξει μάλιστα παρτίδες με μεγάλα, επώνυμα διεθνή λαμόγια, κάποιους μαϊμού νομπελίστες και κάποια ντόπια πλασιέ δημοσιογραφικά τους φερέφωνα.

Σύμφωνα με τις δικές μας πληροφορίες υπάρχουν όλα τα στοιχεία και η δημοσιοποίηση της υπόθεσης θα κάνει πάταγο.

Είναι λογικό να μην βγαίνουν ακόμα στην φόρα αφού όλες οι εξεταστικές που έγιναν με
πλειοψηφία ΠΑΣΟΚ κατέληξαν σε πλυντήριο. Κύκλοι του Τσίπρα μάλιστα υποστηρίζουν ότι η υπόθεση θα αποτελέσει παγκόσμιο ρεκόρ …ταχύτητας στην διαλεύκανση της και στην προθυμία με την οποία θα ανοίγουν τα στόματα για να δώσουν τον αμέσως επόμενο.

Ίσως εκεί να οφείλεται και η εμμονή του Τσίπρα να μην δεχτεί συμμετοχή στην παρούσα προτεινόμενη οικουμενική και να τα ρισκάρει όλα έχοντας ένα τέτοιο ατού στα χέρια του.


Θα μπορέσει άραγε να επιβιώσει η Ευρώπη, και το ευρώ; Βάσει του τελευταίου σεναρίου, η απάντηση στο ερώτημα αυτό εξαρτάται κυρίως από την Ελλάδα.

Η εικόνα μιας Ευρώπης, χωρίς την Ελλάδα, χρησιμοποιείται έντονα, για να προκαλέσει παγκόσμια ανησυχία.

Το τι θα συμβεί όμως στο μέλλον, εξαρτάται από το ποιοι, εκ των βασικών πρωταγωνιστών, εγκαταλείψουν αυτή την εικόνα.

Γενικά, τείνουμε να θεωρούμε τον φόβο, ως πρόβλημα. Στην πολιτική όμως, με τα άγχη και τις ανησυχίες να διαμορφώνουν τα πιστεύω, και τις πράξεις, ο φόβος απλά παρουσιάζει ευκαιρίες. Γι αυτό και πολύ σωστά, οι διάφοροι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, έχουν δει την πιθανότητα της ελληνικής εξόδου από την ευρωζώνη, ως πηγή ισχύος. Η απειλή αυτή μοιάζει σαν την πιο επικίνδυνη απ όλες, και παράλληλα σαν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό ατού.

Σε ποίου τα χέρια όμως βρίσκεται η ισχύς της απειλής αυτής; Οι Γερμανοί την χρησιμοποίησαν ως φλάμπουρο, για να συσπειρώσουν την κοινή τους γνώμη, εναντίον των διεφθαρμένων και σπάταλων Ελλήνων, και σαν μαστίγιο για να εκβιάσουν παραχωρήσεις από την Αθήνα. «Πληρώστε τα χρέη σας, τηρείστε τις δεσμεύσεις, γιατί αλλιώς θα σας διώξουμε…».

Υπάρχει μια απάτη στα παραπάνω λόγια, αλλά πόσοι είναι αυτή που την πιάνουν;

Οι συνθήκες της ΕΕ δεν προβλέπουν αυτό το ενδεχόμενο. Κανένα μέλος δεν μπορεί να εκδιωχθεί από την ΕΕ, και σίγουρα όχι από τους Γερμανούς. Πρόκειται για μια εκπληκτική παράβλεψη, ανάμεσα σε πολλές άλλες, που διαπιστώνουμε σε αυτή τη κρίσιμη ιστορική στιγμή που ζούμε.

Σίγουρα, οι Γερμανοί δεν είναι ανίσχυροι. Αυτοί έθεσαν τους όρους της αναδιάρθρωσης της ελληνικής οικονομίας. Και το έκαναν, μέσω διαπραγματεύσεων, και με βάση την μεγάλη επιρροή που ασκούν στα πολιτικά όργανα της τρόικας. Οι Γερμανοί είναι αυτοί που διαθέτουν τα μετρητά. Μια απόφασή τους να κόψουν την οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα, θα περιόριζε τις επιλογές της Αθήνας, και θα επιτάχυνε την απομάκρυνση των επενδυτών από τα ελληνικά ομόλογα. Και αυτό σίγουρα δεν θα ήταν ένα απλό παιχνίδι.

Υπάρχουν κάποια νέα φαντάσματα που πλανώνται πάνω από την Ευρώπη (και την Γερμανία). Η παγκόσμια κερδοσκοπία ψάχνει για νέα θύματα, και οσονούπω θα αγγίξει τους πάντες. Η πολιτική ενότητα, που χρειάζεται η Ευρώπη, για να καταστεί μια παγκόσμια υπερδύναμη, απειλείται. Μια τυχόν ελληνική απομάκρυνση, θα εξαπέλυε τους γύπες, και θα έσβηνε οριστικά το ευρωπαϊκό όνειρο.

Έτσι, τα διακυβεύματα είναι πολλά. Και αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, η δύναμη είναι στα χέρια των Ελλήνων. Είναι η έξοδος από το ευρώ η καλύτερη επιλογή που έχουν;

Το σύμβολο αυτής της δύναμης είναι ο Δαβίδ Ελλάδα, που ρίχνει κάτω τον Γολιάθ Γερμανία. Όσο αυξάνεται η οικονομική τους μιζέρια, τόσο οι Έλληνες αντιδρούν απέναντι στην λιτότητα. Στις τελευταίες εκλογές, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί (όλων των αποχρώσεων) των τελευταίων 30 χρόνων, έχασαν τεράστιο μέρος από τα ποσοστά τους.

Για πολλούς, εντός και εκτός Ελλάδας, η κρίση συνοψίζεται στους Γερμανούς με το μαστίγιο, και στους Έλληνες με τον μοχλό πίεσης που διαθέτουν. Ελάχιστοι κατάλαβαν, ότι και τα δυο είναι το ίδιο. Η αυτοκτονία και των δυο δεν είναι λύση. Πρόκειται για μια μονομαχία, που κανένας δεν θέλει, και από το αποτέλεσμα της οποίας όλοι θα υποφέρουν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, υπάρχει η δυνατότητα να ξεπηδήσουν νέες απρόβλεπτες δυνάμεις, μέσα από την φαντασία, και από την γνήσια έκφραση δημόσιας ηγεσίας. Η δυνατότητα εκμετάλλευσης αυτής της νέας δύναμης, ή μάλλον η δυνατότητα δημιουργίας της, δεν θα προκύψει από το να παιχτεί το χαρτί της εξόδου. Θα πρέπει να πηγάσει από πολιτικές θέσεις, που θα βασίζονται στην αφοσίωση προς την Ευρώπη.

Ο επόμενος που θα κυβερνήσει την Ελλάδα, εκτός από τους Έλληνες, θα πρέπει να απευθυνθεί και στα άλλα κράτη μέλη, με 500 εκατομμύρια πληθυσμό, και να ανακοινώσει ξεκάθαρα ότι η χώρα του δεν πρόκειται να εξέλθει της Ευρώπης, διότι δεσμεύεται για την Ευρώπη, επειδή πάνω απ΄όλα οι Έλληνες είναι Ευρωπαίοι.

Μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο; Γίνεται; Η απάντηση σ αυτό εξαρτάται από την πολιτική βούληση, την τεχνική, και την νοημοσύνη… στοιχεία που δυστυχώς απουσιάζουν τελευταία. Ο χρόνος κυλάει, και δυο μεγάλα εμπόδια εμφανίζονται ξαφνικά.

Τίποτα δεν θα συμβεί, αν ο επόμενος Έλληνας ηγέτης δεν αντισταθεί στους Γερμανούς, δηλαδή στον μύθο της ισχύος τους που διαδίδουν καθημερινά τα ΜΜΕ. Και αν δεν συσπειρώσει τους Έλληνες, δηλαδή την αυτοεκτίμησή τους για την ελληνική δημοκρατία, και την σημασία της τόσο για την σημερινή Ελλάδα, όσο και για την μελλοντική Ευρώπη.

Σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι, τα δυο παραπάνω, σημαίνουν το ίδιο. Μια απλή δήλωση αρκεί: «Γερμανοί, Δεν μπορείτε εσείς να αποφασίζετε ποιοι θα είναι Ευρωπαίοι και ποιοι όχι. Είναι στο χέρι της Ελλάδας να αναμορφώσει την Ευρώπη, αν αποφασίσουμε να παραμείνουμε σ αυτήν».

Από την αρχή της κρίσης, η Ελλάδα αναγκάστηκε να τα βγάλει πέρα μόνη της απέναντι στον Γαλλογερμανικό άξονα που επιβάλλει την λιτότητα. Την μέρα όμως που το ελληνικό πολιτικό σκηνικό διελύθη στα εξ ων συνετέθη, κατά σύμπτωση, άνοιξε μια ακόμη χαραμάδα που απειλεί τον άξονα αυτόν με διάλυση.

Η εκλογή του σοσιαλιστή Francois Hollande, που πολλοί ελπίζουν πως θα μετατρέψει την λιτότητα σε ανάπτυξη. Παρά την άρνησή του να συναντηθεί με τον Αλέξη Τσίπρα, ηγέτη ενός αριστερού συνασπισμού που δεν έχει ακόμη μολυνθεί από την διαφθορά, η Γαλλία μπορεί να μετατραπεί σε σύμμαχο της Ελλάδας, απέναντι σε μέρος τουλάχιστον των αυστηρών γερμανικών απαιτήσεων.

Κάτι τέτοιο θα φανεί σαν μια αχτίδα φωτός για πολλούς Έλληνες. Η αλήθεια είναι όμως, ότι αυτό είναι και το δεύτερο μεγάλο εμπόδιο. Διότι το ζήτημα που απασχολεί σήμερα την Ελλάδα δεν είναι το δίλημμα λιτότητα ή ανάπτυξη, αλλά το δίλημμα μεταξύ δυο ειδών λιτότητας.

Με την έξοδο της χώρας από το ευρώ, η λιτότητα μπορεί να απαλυνθεί κάπως (μακροπρόθεσμα) με την επιστροφή στη δραχμή. Όμως, η ανάδυση της φασιστικής Χρυσής Αυγής, μας δείχνει πως η δημοκρατία της μπορεί να καταρρεύσει.

Για μια Ελλάδα που παραμένει στην Ευρώπη, η λιτότητα σίγουρα θα είναι σκληρή. Αλλά η χώρα θα έχει τουλάχιστον μια προστασία χάρη στις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις (άρθρο 2) στην ελευθερία, την δημοκρατία, και την ισονομία.

Αν οι Έλληνες αρνηθούν να βγουν από την Ευρώπη, πηγαίνοντας κόντρα στην γερμανική επιθυμία, θα κερδίσουν την ευκαιρία να πετύχουν αυτό που θέλουν πάνω απ όλα: την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου, και παράλληλα θα ξαναπάρουν την χώρα τους από τα χέρια των κλεφτών.

Όποιος μπορέσει να περάσει ένα τέτοιο πρόγραμμα στις καρδιές των Ελλήνων, και στα μυαλά των Γερμανών, θα κάνει το όνομά του γνωστό στους αιώνες των αιώνων.

http://www.huffingtonpost.com/peter-alexander-meyers/the-greek-opportunity-for_b_1507389.html

S.A.


Γράφει ο Γιώργος Καισάριος

Όταν άκουσα προχτές τις δηλώσεις του κ. Στρατούλη, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι δυνατόν να έχει γίνει μια τέτοια δήλωση. Η δε δήλωση του κ. Γλέζου, περί κατάσχεσης κεφαλαίων άνω των 20.000 ευρώ ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καλύψει πλήρως τον κύριο Στρατούλη και δεν είναι απλά προσωπικές του απόψεις (που θεωρητικά θα μπορούσε να μειώσει τη βαρύτητα των δηλώσεων αυτών). Πως είναι δυνατόν (αναρωτήθηκα) να έχουν γίνει τέτοιες δηλώσεις από το οποιοδήποτε κόμμα και ο λαός να μην έχει ξεσηκωθεί να τους πάρει με τις πέτρες;

Μου είναι δύσκολο να περιγράψω τα αισθήματα που είχα από αυτές τις δηλώσεις του κ. Στρατούλη. Ό,τι και να πω, δεν θα καταφέρω να αποτυπώσω σωστά τις σκέψεις μου σε γραπτό κείμενο.

Λοιπόν έχω νέα για τον κ. Στρατούλη.

Η απάντηση είναι ότι όχι, δεν θα καταφέρει να κάνει ανάπτυξη με τα 165 δισ. που νομίζει ότι υπάρχουν σε καταθέσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Κατ’ αρχάς τον πρώτο λόγο τον έχουμε πει. Απλά σπαταλώντας λεφτά δεν θα καταφέρεις τίποτα, διότι κάποτε αυτά τα λεφτά θα τελειώσουν και στη συνέχεια θα σου μείνει το χρέος (όπως έχουμε κάνει τόσα χρόνια). Ο μοναδικός τρόπος να πιάσουν τόπο οι όποιες δημόσιες επενδύσεις, είναι αν αυξάνουν την παραγωγικότητα περισσότερο από το κόστος απόκτησης αυτών των κεφαλαίων.

Αλλά αυτό προϋποθέτει κανείς να πιστεύει στην ελεύθερη οικονομία, κάτι που σαφώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει.

Το αποτέλεσμα απλά θα είναι να ξοδευτούν τα λεφτά των Ελλήνων καταθετών, στο όνομα της ανάπτυξης και απλά αυτά τα χρήματα να χαθούν από προσώπου γης.

Το δεύτερο πιο σημαντικό θέμα είναι ότι αυτές οι καταθέσεις των 165 δισ. ευρώ δεν υπάρχουν.

Για πρακτικούς λόγους, αυτά τα λεφτά δεν είναι τίποτα άλλο από λεφτά που χρωστά το τραπεζικό σύστημα στους Έλληνες καταθέτες. Αυτά τα λεφτά όμως οι τράπεζες τα έχουν δανείσει, ή τα αγόρασαν ομόλογα. Αυτά τα λεφτά έχουν δοθεί σε στεγαστικά δάνεια, σε καταναλωτικά δάνεια και οι τράπεζες είναι να τα λαμβάνουν... δεν τα έχουν.

Επιπλέον, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα χρωστά 100 δισ. ευρώ στο Eurosystem. Και ο μοναδικός λόγος που οι τράπεζες (έστω και πεθαμένες) θεωρητικά δείχνουν αυτά τα λεφτά σαν καταθέσεις των πολιτών της Ελλάδος, είναι διότι ακριβώς είμαστε ακόμα μέσα στο Eurosystem. Σε περίπτωση που μας πετάξουν έξω (αν και δύσκολο), οι νομισματικές μονάδες που θα καταγράφονται στους υπολογιστές των τραπεζών δεν θα αξίζουν σχεδόν τίποτα.

Που σημαίνει ότι τα λεφτά που νομίζει ο κύριος Στρατούλης ότι υπάρχουν, δεν υπάρχουν, διότι δεν είναι τίποτα άλλο από απαιτήσεις. Απαιτήσεις που όμως δεν μπορούν να εισπραχτούν από το τραπεζικό σύστημα σήμερα ως έχει, με αποτέλεσμα να μην είναι τωρινά διαθέσιμες.

Και ο μοναδικός τρόπος να διαφυλαχτούν αυτές οι καταθέσεις είναι να παραμείνουμε στην Ευρώπη, να προσπαθήσουμε να συμμορφωθούμε με τα συμφωνηθέντα, μπας και μας λυπηθούν και μας δώσουν κάποιο είδος πακέτου βοηθείας και βάλουμε κάποιο πάτο στην αγορά. Επίσης θα πρέπει αυτό να συνοδεύετε με διαρθρωτικές αλλαγές.

Αλλά λαμβάνοντας υπόψη ότι η επόμενη κυβέρνηση ίσως πράγματι να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ (διότι θα είναι αδύνατον να μην παραλάβει την κυβέρνηση, έστω αν δεν το θέλει), δεν βλέπω απολύτως τίποτα να γίνεται όσον αφορά αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές, διότι το κόμμα στην εξουσία δεν θεωρεί ότι θα πρέπει να γίνουν.

Η κατάληξη είναι ότι λεφτά δεν υπάρχουν. Τα λεφτά αυτά είναι απαιτήσεις του τραπεζικού συστήματος και τίποτα παραπάνω. Αυτές οι απαιτήσεις όμως για να μπορούν να εισπραχτούν (και άρα να αποτελούν καταθέσεις), θα πρέπει να αναρρώσει αυτή η οικονομία και θα πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την βοήθεια της Ευρώπης.

Όποτε, παρακαλώ το οικονομικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ να ανασκευάσει την πρόταση του, διότι εκτός του ότι λεφτά στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν, δεν μπορείς να προεισπράξεις απαιτήσεις επί των απαιτήσεων.

Εκτός βέβαια αν θέλουν να γίνουμε Βόρεια Κορέα (που μάλλον θέλουν) όποτε εκεί πάω πάσο.

Διότι πράγματι σε αυτή την περίπτωση (που γίνουμε Βόρεια Κορέα) λεφτά θα υπάρχουν, απλά θα είναι σε κάποιο άλλο νόμισμα που δεν θα μπορείς να αγοράσεις τίποτα.



Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Η ιστορία μάς μαθαίνει ότι δεν πρέπει να κοιτάζουμε μόνο τα κοινά στοιχεία, αλλά και τις διαφορές. Διότι οι διαφορές μας με τους συμμάχους μας μπορεί να είναι μόνο επιφανειακές ενώ με τους εχθρούς μας είναι ριζικές. Πρέπει να προσέχουμε ο γείτονάς μας να παραμένει γείτονας και όχι καλεσμένος που νιώθει σπίτι του όπου και να βρίσκεται.

Μπορεί η διπλωματία να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, μα αυτό ισχύει μόνο όταν δεν ξεχνά τα γεωστρατηγικά δεδομένα, ειδικά όταν αυτά έχουν διαχρονικές ιδιότητες Είναι καλό να αλλάζεις στάση πάνω σ’ένα θέμα διαφωνίας αλλά μόνο και μόνο όταν το κάνει και ο αντίπαλός σου.
Διότι αν παραμένει αδιάλλακτος και αμετάβλητος η αλλαγή στάσης είναι υποχώρηση. Οι καλές προθέσεις έχουν καλές υλοποιήσεις όταν τις αποδέχεται και ο άλλος.
Η επιλογή μιας στρατηγικής μπορεί να λειτουργεί εικονικά, όταν, όμως συγκρίνεται με την τακτική της πραγματικότητας πρέπει να είναι συμβατή για να μπορέσει να τροποποιήσει μερικά δεδομένα.
Οι μονόπλευρες τροποποιήσεις δεν προσφέρουν τίποτα σ’ ένα πλαίσιο διαπραγμάτευσης Μπορεί να απλοποιούν φαινομενικά τα προβλήματα, αλλά στην ουσία εκφυλίζουν την κατάσταση και μετά δεν υπάρχει πια όχι μόνο επίθεση, αλλά ούτε άμυνα.
Η διαμάχη δογμάτων είναι σημαντική, διότι αυτή θέτει το πεδίο μάχης. Το δόγμα που κυριαρχεί επιτρέπει και τη δημιουργία μιας κυρίαρχης στρατηγικής. Η θεωρία σχέσεων, όταν εφαρμόζεται μέσω της θεωρίας παιγνίων στη στρατηγική, τροποποιείται και από τα πολεμολογικά δεδομένα. Κι αυτά βασίζονται πάνω στα νοητικά οχήματα των διαφορών.

Μπορεί η διπλωματία να είναι μια διαδικασία του τύπου Markov, αυτή, όμως, η ιδιότητα δεν ισχύει για τη στρατηγική. Συνεπώς μια στρατηγική βασισμένη μόνο και μόνο πάνω στη διπλωματία εξ ορισμού θα καταρρεύσει μόλις αντιμετωπίσει πολεμολογικά στοιχεία.
Η γεωοτρατηγική είναι το υπόβαθρο της γεωπολιτικής και όχι το αντίθετο, διότι τα νοητικά της σχήματα είναι πιο βαθιά.
Ένα «γκρίζο» επιχείρημα της Τουρκίας για το Αιγαίο Σε μια προσπάθεια να πείσει στο νατοϊκό πλαίσιο ότι υπάρχει πρόβλημα στο Αιγαίο, η Τουρκία κάνει χρήση του κειμένου της απόφασης των έξι δυνάμεων στις 13 Φεβρουάριου του 1914.
Η μη προσεκτική ανάγνωση της αναφερόμενης παραγράφου προκαλεί την εντύπωση της ασάφειας σε έναν μη ειδικό. Στην πραγματικότητα, η ανάλυση του κειμένου επιτρέπει την απόρριψη του «γκρίζου» επιχειρήματος της Τουρκίας.

Ας εξετάσουμε, λοιπόν, το απόσπασμα στα αγγλικά:
«Therefore, six Powers have agreed that Greece should transfer all the islands in the Aegean Sea it currently
possesses (occupies) excluding the Tenedos, Imbros and Castellorizo is and is required to be given to Turkey. Apart from this, the Powers (States) have concluded that it is necessary to ensure satisfactory guarantees concerning the islands envisaged to be given to Greece and that Greece should guaranty Turkey that it shall not strengthen and use these islands for any naval or military purpose; and they have decided that concrete measures should be taken to prevent smuggling between the islands and ottoman Territory». [1]
Η ανάγνωση του πρωτότυπου στα γαλλικά είναι η εξής
«En conséquence les six Puissances ont décidé de remettre à la Grèce toutes les îles de la mer Egée actuellement occupées par elle, à l’exception de Ténédos et d’Imbros ainsi que de l’ile de Castellorizo, qui doivent être restituée à la Turquie. Les Puissances ont, en outre, décidé que, en ce qui concerne les îles assignées à la Grèce, des garanties satisfaisantes devront leur être données ainsi qu’à la Turquie par le Gouvernement grecque ce îles ne seront ni fortifiées ni utilisées pour aucun but naval ou militaire et que des mesures effectives seront prises en vue de prévenir la contrebande entre les îles et le continent ottoman».
Και στις δύο γλώσσες η αναφορά στο Καστελλόριζο είναι άμεση. Αυτό σημαίνει ότι, αν ισχύει ακόμα αυτό το κείμενο και ειδικά αυτό το απόσπασμα, τότε αυτό το νησί θα ανήκε στην Τουρκία, πράγμα το οποίο απορρίπτουν η ιστορική πραγματικότητα και η σημερινή κατάσταση.
Ανεξαρτήτως του προπαγανδιστικού στόχου της Τουρκίας η χρήση αυτού του κειμένου ανατρέπεται νομικά από το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης του Παρισιού του 1947. Πιο συγκεκριμένα, η πρώτη παράγραφός του είναι ως εξής:
«Italy hereby cedes to Greece in full sovereignty the Dodecanese Islands indicated hereafter indicated namely namely, Stampalia (Astropalia), Rhodes (Rhodos), Calki (Khalki), Scarpanto, Casos (Cassos), Piscopi(Tilos), Misiros (Nisyros), Calimnos (Katymnos), Leros, Patmos, Lipsos (Lipso) Simi (Symi), Cos (Kos) and Castellorizo as well as the adjacent islets».[2]
Νίκος Λυγερός, Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, τα γκρίζα επιχειρήματα και οι τούρκικες αδυναμίες

Αντιλαμβανόμαστε ότι το σημερινό καθεστώς αυτών των νησιών καθορίζεται από το κείμενο της Συνθήκης του 1947 και όχι του 1914. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία πρέπει να το αποδέχεται, αν εξετάσουμε αποκλειστικά αυτά τα δύο κείμενα. Η απόδειξη της τουρκικής αποδοχής αυτού του καθεστώτος εμφανίζεται άμεσα στο Άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης την οποία υπέγραψε η Τουρκία το 1923.
Πριν εξετάσουμε το γνήσιο κείμενο της Λωζάννης αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό το άρθρο δεν προβάλλεται στο έγγραφο που παρουσιάζει η Τουρκία σε διαπραγματεύσεις σε νατοϊκό πλαίσιο.
Η εξήγηση είναιαπλή και δίνεται από το ίδιο το κείμενο, το οποίο παραθέτουμε:

Αρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάννης του 1923:
«Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστιν της Αοτυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσοου, Τήλου, Νιοήρου, Κάλυμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου».
Τουρκικές φοβίες και ελληνική δράση

Όταν οι δικοί μας συνειδητοποιήσουν ότι η Τουρκία έχει διαχρονικά δομικά προβλήματα και κρατιέται μόνο μέοω μιας τεχνητής αντιπαράθεσης μεταξύ πολιτικού και στρατιωτικού πεδίου, τότε θα καταλάβουν ότι η μοναδική δύναμή της είναι το φαινομενικό, το οποίο οφείλεται στις αδυναμίες των αντιπάλων της.
Θεωρούμε ότι έχει μια μονομανία με την πατρίδα μας ενώ η ύπαρξή μας εδώ και τόσους αιώνες απέναντι της αποδεικνύει την ανικανότητά της να μας εξοντώσει. Εξετάζουμε τη θέση μας πάντα με έναν παθητικό τρόπο, λες και είμαστε απλώς ένα ενδιάμεσο μεταξύ Ανατολής και Δύσης μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κι όμως δεν είναι μόνο αυτή η συνεισφορά μας στην ανθρωπότητα. Ο Ελληνισμός δεν είναι μια οντότητα που έχει φοβίες όπως ο κρατικός φορέας. Παράγει ένα έργο για όλους και δεν περιορίζεται σε μορφή ελλαδικής μιζέριας που προσπαθούν να μας μάθουν η κοινωνία και η δημοσιογραφία του κενού.
Κάθε φορά που δίνουμε σημασία σ’ έναν υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας ο οποίος έχει το επίπεδο ενός υπουργού Τύπου, το κάνουμε για να κρύψουμε τις δικές μας αδυναμίες στρατηγικής διαχείρισης μίας κρίσης.
Προωθούν έννοιες του τύπου ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ η πραγματικότητα της ιστορίας αποδεικνύει ότι επιθυμούν να συνομιλούν με ραγιάδες.
Διότι τι άλλο να πούμε, όταν λένε να χωρίσουν το Αιγαίο στα δύο;

Νίκος Λυγερός, Ελλάδα, Τουρκία, Καστελλόριζο, ΑΟΖ, στρατηγική

Ο Ελληνισμός γεννήθηκε στο Αιγαίο και πουθενά αλλού. Με ποιο δικαίωμα λοιπόν, διεκδικούν αυτό το χώρο;
Μήπως επειδή εμείς οι ίδιοι θεωρούμε χαμένες τις λεγόμενες «αλησμόνητες πατρίδες»;

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι με το πρόσχημα της τεχνητής κρίσης που πρόκειται να μας πείσουν ότι πρέπει να κάνουμε παραχωρήσεις. Τα ελληνικά νησιά δεν είναι για ξεπούλημα ακόμα και να το ήθελε ο κρατικός φορέας. Όλοι έχουμε καταλάβει την αξία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και της οικονομικής δραστηριότητας.

Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία. Γι’ αυτό το λόγο κάνει τόσες προσπάθειες να παρακάμψει το Διεθνές Δίκαιο, μόνο που έχει εναντίον της και την τοποστρατηγική. Κι αν καταφέρει να λυγίσει το πρώτο, λόγω δικών μας λανθασμένων χειρισμών, η δεύτερη δεν θα γονατίσει.

Η ουσία είναι μία σε αυτό το πλαίσιο: Η τοποστρατηγική δομή του Αιγαίου είναι ανθεκτική, κι αυτή περιλαμβάνει και το Καστελόριζο με το σύμπλεγμά του. Και γνωρίζουμε ότι αποτελεί την αιχμή του δόρατος όχι μόνο για την ανατολική ΑΟΖ της Ελλάδος αλλά και για τη συνεκτικότητα σε αυτή την περιοχή της ευρωπαϊκής ΑΟΖ.

Οι Ευρωπαίοι στρατηγιστές το έχουν αντιληφθεί εδώ και χρόνια και δεν πρόκειται να παραμείνουν άπραγοι. Αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση από την πλευρά του λαού μας να είναι ενημερωμένος όχι μόνο για τις πολιτικές εξελίξεις αλλά και για τις στρατηγικές αντιστάσεις. Διότι η εξέλιξη δίχως αντίσταση μπορεί να οδηγήσει σε μιας μορφής υποχώρηση, η οποία δεν επιτρέπεται στην προκειμένη περίπτωση.
Αν ο λαός μας κατανοήσει μερικά δομικά στοιχεία, τότε θα είναι έτοιμος να αντισταθεί σε οποιαδήποτε ενέργεια που δεν εξασφαλίζει την ακεραιότητά του.
Αυτό δεν έχει σχέση με την Τουρκία, αλλά αποκλειστικά με μας και την πατρίδα μας.

[1]. «Κατά συνέπεια, οι έξι Δυνάμεις συμφώνησαν ότι θα πρέπει να αποδοθούν στην Ελλάδα όλα τα νησιά του Αιγαίου τα οποία κατέχει, εξαιρουμένης της Τενέδου, της Ιμβρου και του Καστελλόριζου, τα οποία θα πρέπει να δοθούν στην Τουρκία.
Πέραν αυτού, οι Δυνάμεις (Κράτη) κατέληξαν ότι είναι απαραίτητο να δοθούν ικανοποιητικές εγγυήσεις για τα νησιά που πρόκειται να δοθούν στην Ελλάδα και ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εγγυηθεί στην Τουρκία ότι δεν θα ενισχύσει / οχυρώσει ή χρησιμοποιήσει αυτά τα νησιά για ναυτικούς ή στρατιωτικούς σκοπούς. Αποφάσισαν επίσης ότι θα πρέπει να ληφθούν συγκεκριμένα προληπτικά μέτρα κατά του λαθρεμπορίου ανάμεσα στα νησιά και τα οθωμανικά Εδάφη».

[2]. «Με το παρόν η Ιταλία εκχωρεί στην Ελλάδα με πλήρη κυριαρχία τα Νησιά της Δωδεκανήσου, δηλαδή, συγκεκριμένα, τα νησιά που αναφέρονται στη συνέχεια, Stampalia (Αστυπάλαια), Rhodes (Ρόδος), Calki (Χάλκη), Scarpanto, Casos (Κάσος), Piscopi (Τήλος), Misiros (Νίσυρος), Calimnos (Κάλυμνος), Λέρος, Πάτμος, Lipsos (Λειψοί), Simi (Σύμη), Cos (Κως) και Καστελόριζο, καθώς και τις παρακείμενες νησίδες».

Μήνυμα σοκ στην ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας έστειλαν οι εκλογές καθώς με βάση τους υπολογισμούς και την ανάλυση του αποτελέσματος προκύπτει ότι σχεδόν ο ένας στους δύο αστυνομικούς που υπηρετεί στην Αθήνας, ψήφισαν το συνδυασμό της Χρυσής Αυγής.

Με βάση τα αποτελέσματα σε 11 συγκεκριμένα εκλογικά τμήματα της Α' Αθηνών όπου ψηφίζουν με βάση τους ειδικούς καταλόγους περισσότεροι από 5.000 στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. η Χρυσή Αυγή κατέγραψε ποσοστό από 19 έως 24%.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στο vima.gr, η ανάλυση των ψήφων που έλαβε η «Χρυσή Αυγή» στα συγκεκριμένα τμήματα της Α΄ Αθηνών είναι εντυπωσιακή.

Σ΄ αυτά ψηφίζουν - με βάση ειδικούς εκλογικούς καταλόγους- χιλιάδες αστυνομικοί που υπηρετούν στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής και σε υπηρεσίες όπως η Αμεση Δράση, η ΔΙΑΣ, η Ασφάλεια Αττικής κι άλλες.

Τα τμήματα αυτά- από το 806 ως και το 816 εκλογικό τμήμα-,βρίσκονται στα σχολικά συγκροτήματα στην οδό Αμπελακίων 24 και στην οδό Πανόρμου, κοντά στην έδρα του Μεγάρου της ΕΛ.ΑΣ, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Σε αυτά η «Χρυσή Αυγή» έρχεται πρώτο κόμμα και το ποσοστό της κυμαίνεται από 18,64% (στο 813ο εκλογικό τμήμα) έως 23,67% (στο 816ο εκλογικό τμήμα). Επιπλέον η «Χρυσή Αυγή» έλαβε ποσοστά 23,08% στο 811ο εκλογικό τμήμα, 22,7% στο 808ο εκλογικό τμήμα και 22,2 στο 806ο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω σε εκλογικά τμήματα της οδού Τσόχα, όπου δεν ψηφίζουν οι αστυνομικοί, το ποσοστό της «Χρυσής Αυγής» πέφτει στο 12-14%. Αν συνυπολογισθεί ότι κατά μέσο όρο σε κάθε ένα από αυτά τα τμήματα, όπως προκύπτει εξάλλου και από τους εκλογικούς καταλόγους, ψηφίζουν περίπου 550-700 άτομα κι ο αριθμός των αστυνομικών που ψηφίζουν σ΄αυτά κυμαίνεται από 20% ως 30% επί του συνόλου των ψηφισάντων, τότε με την σχετική αναγωγή το ποσοστό των αστυνομικών που ψηφίζουν «Χρυσή Αυγή» κινείται μεταξύ του του 45% και του 59%.

Εκτός τούτου, σε τέσσερα αστυνομικά τμήματα της Καισαριανής, που βρίσκονται δίπλα στην έδρα των ΜΑΤ, όπου και πάλι ψήφισαν αστυνομικοί της συγκεκριμένης αστυνομικής δύναμης, η «Χρυσή Αυγή» καταλαμβάνει ποσοστό από 13 έως 19%. Το ποσοστό αυτό είναι εξ ίσου εντυπωσιακό αν συσχετισθεί με το γεγονός ότι σε γειτονικά εκλογικά τμήματα στην περιοχή του Βύρωνα η δύναμη της «Χρυσής Αυγής» είναι από 7% ως 10%.


Σχόλιο ιστολογίου: Παρατηρώντας την συμπεριφορά της ΕΛ.ΑΣ. στις διαδηλώσεις των πολιτών, διαπιστώνουμε πως η ψήφος αυτών των ένστολων μπορούσε να δοθεί μόνο στην "Χρυσή Αυγή". Εξάλλου, δεν είναι λίγες οι μαρτυρίες που αναφέρουν αγαστή συνεργασία των δύο πλευρών...
Αυτή είναι λοιπόν η Αστυνομία που φτιάχτηκε από τα σοσιαλιστικά "χέρια" του Παπουτσή και του Χρυσοχοΐδη, οι οποίοι φέρουν τεράστιες ευθύνες (έως και για θανάτους πολιτών που δεν έχουν διαλευκανθεί) και που η επόμενη δημοκρατική κυβέρνηση της χώρας θα πρέπει να τους οδηγήσει στο σκαμνί για να απολογηθούν και να "λάβουν" τον κατάλληλο "μισθό" για όσα επί χρόνια εργαζόμενοι δημιούργησαν.


Του Διονύση Τσακνή

Ε λοιπόν πόσο ειλικρινείς είμαστε και πόσο τάχα να κοστίζει η αλήθεια! Μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ψήφων, είναι αρκετοί για να δώσουν ικανοποίηση στα επιτελεία της Αριστεράς, ή μήπως θα χρειαζόταν και το χειροκρότημα των αντιπάλων. «Μια ζωή παλεύουμε για να γίνουμε αρεστοί στα μάτια όσων δεν συμπαθούμε» είχε πει κάποτε ο Τσαρούχης και είχε τελικά δίκιο.

Και τώρα, αφού οι έπαινοι και το χειροκρότημα κόπασαν, δίνοντας τη θέση τους στην αμφισβήτηση, την καχυποψία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στον σκεπτικισμό ήρθε η ώρα να μιλήσουμε όπως μάς ταιριάζει. Η Αριστερά, δεν πρέπει να έχει άλλο λόγο, εκτός απ’ τον καθαρό, τον ευθύ και κυρίως τον ειλικρινή. Και αν φοβάται μήπως με το λόγο της αυτό, φοβίσει τον κόσμο, τότε ούτε Αριστερά είναι, ούτε μας χρειάζεται.

Ας αρχίσουμε απ’ το ΣΥΡΙΖΑ, μια και το μεγαλύτερο ποσοστό κατέγραψε και πρόταση κατέθεσε για μια αριστερή διακυβέρνηση, με ή άνευ εισαγωγικών.

Ας υποθέσουμε πως όλοι στηρίζουμε τις βασικές κατευθύνσεις της πρότασής του, θα μας απαντήσει χωρίς μισόλογα, τι θα γίνει σε μια περίπτωση αποπομπής μας απ’ την ΕΕ και το ευρώ; Έχει το θάρρος να πει πως ΝΑΙ, σε μια τέτοια περίπτωση, ΜΠΟΡΟΥΜΕ και χωρίς αυτά τα δεκανίκια; Έχει το θάρρος να δηλώσει πως ΣΙΓΟΥΡΑ θα υπάρξει πρόβλημα στα ταμεία του κράτους μέχρι να ισορροπήσει το σύστημα με το όποιο νέο νόμισμα; Έχει τα κότσια να καλέσει το λαό σε μια ΠΕΡΗΦΑΝΗ φτώχεια για κάποιο διάστημα μέχρι, τα διεθνή μας ερείσματα (τα όποια τέλος πάντων υπάρχουν ή θα προκύψουν στην πορεία ) συμβάλλουν κι αυτά, (παράλληλα με τις δικές μας προσπάθειες και ριζικές αλλαγές) στην αποκατάσταση της ντόπιας αγοράς και των διεθνών εμπορικών μας σχέσεων (επάρκεια αγαθών , ενέργεια κλπ). Τολμάει να πει ότι ΔΕΝ φοβάται να χαρακτηριστεί ως το κόμμα της δραχμής, αν τελικά αυτή θα είναι η κατάληξη;

Καταλαβαίνει ο καθένας, πως οι απαντήσεις των στελεχών τους πως τίποτα τέτοιο δεν θα συμβεί διότι απλούστατα η ΕΕ θα φοβηθεί τους ενδεχόμενους τριγμούς από μια πιθανή αποπομπή της Ελλάδας, δεν είναι παρά, παλιομοδίτικοι και παλαιοκομματικοί βερμπαλισμοί ή ευσεβείς πόθοι. Πρέπει να απαντήσουν στην υποθετική, στην … ακραία έστω, (κατά τη γνώμη τους) περίπτωση μιας πιθανής πτώχευσης, που θα έρθει ως αποτέλεσμα της σθεναρής τους τάχα στάσης απέναντι στους Ευρωπαίους.

Τι θλίψη η αποφυγή απαντήσεων σε τόσο κομβικής σημασίας ζητήματα! Οι εκλογές πλησιάζουν και οι απαντήσεις, μάς είναι απαραίτητες. Πολύ φοβάμαι πως δεν θα τις λάβουμε ποτέ.
Ή μήπως είναι ειλικρινής η ΔΗΜΑΡ του κυρίου Κουβέλη; Μέχρι σήμερα το πρωί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πίστευε ότι θα συναινούσε σε μια κυβέρνηση «εθνικής» ενότητας. Το γεγονός πως εν τέλει αρνήθηκε, σημαίνει άραγε, ότι θα πράξει το ίδιο σε μια αντίστοιχη συνθήκη σε πολύ λίγο διάστημα; Και ακόμα, πως δεν θα επικαλεστεί το συμφέρον τάχα του τόπου, υποκύπτοντας στις ορέξεις των ευρωπαϊστών συνομιλητών της; Μπορεί να απαντήσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει υποχωρώντας διαρκώς, προκειμένου να υπερασπιστεί το ευρώ και την ευρωπαϊκή προοπτική που προτάσσει; Και αν ο δρόμος δείξει (που το δείχνει ήδη) πως η Ευρωπαϊκή αυτή προοπτική σημαίνει περισσότερα δεινά και φτώχεια, θα επιμείνει σ’ αυτή; Είμαι έτοιμος να αναθεωρήσω την άποψή μου πως πρόκειται για έναν μεταμφιεσμένο σοσιαλδημοκράτη ή διαφορετικά για ένα πασόκ με πολιτική περιβολή, αν ακολουθήσει άλλον δρόμο.

Και το ΚΚΕ; Είναι αρκετή η δικαίωσή του για τις εκτιμήσεις του γύρω απ’ το ρόλο της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου; Είναι αρκετή η συνέπειά του; Συνέπεια σε τι όμως; Συνέπεια στην απομόνωση και στην αποφυγή εμπλοκής, την ώρα που διαμορφώνονται οι συνθήκες προκειμένου να προωθηθούν οι στρατηγικοί του στόχοι; Είναι επιστημονική ( ο Μαρξισμός είναι επιστήμη) η άρνησή του για συνεργασία με τις δυνάμεις των πραγματικά αριστερών συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχουν κοινούς στόχους; Μπορεί να πει γιατί δεν συμμετέχει σ’ ένα διάλογο έστω, με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις πέρα απ’ την αστήρικτη άποψη ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε απογοήτευση στους εργαζόμενους; Μια τολμηρή θέση του Β. Ι. Λένιν θυμίζω: «Θα συνεργαζόμουν και με το διάβολο αν χρειαζόταν», αλλά και μια ρήση του Ν. Ζαχαριάδη: «Άλλο συνεργασία και άλλο ενότητα.» Για συνεργασίες μιλάμε λοιπόν, όχι για κομματικούς γάμους.

Η γνώμη του ΚΚΕ είναι πάντα χρήσιμη, γιατί οι αναλύσεις του γύρω απ’ την πολιτική και οικονομική κατάσταση, δεν στερούνται σοβαρότητας. Ας συμμετείχε λοιπόν σ’ ένα διάλογο πιέζοντας ολοένα και πιο αριστερά τις δυνάμεις που ταλαντεύονται και αν στην πορεία διαπίστωνε (πράγμα σφόδρα πιθανό) ότι η διολίσθηση βρίσκεται προ των πυλών, ας αποχωρούσε, ξεσκεπάζοντας το ρόλο των υποκριτών, έχοντας όμως αποκομίσει την εμπειρία της συνεργασίας και έχοντας ωφεληθεί απ’ την ώσμωσή του και με άλλα στρώματα εργαζομένων.

Κυριακή κοντή γιορτή. Όλοι θα θερίσουν απ’ την μέχρι τώρα πολιτική τους. Ανάλογα με τη στάση τους. Η διαφορά έγκειται, πως τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται ως δεδομένο και αμετακίνητο.


Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η κρίση της Ευρώπης αρχίζει να υποχωρεί από μόνη της, αλλά με τα αποτελέσματα της Κυριακής από τη Γαλλία και την Ελλάδα, οι μεγάλες τάσεις της Γηραιάς Ηπείρου είναι ολοφάνερες. Και για την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι δυσοίωνες

Του Patrick J. Buchanan

Ο εθνικισμός-είτε πρόκειται για οικονομικό εθνικισμό είτε για εθνοτικό εθνικισμό βρίσκεται σε άνοδο. Η διεθνικότητα και η πολυπολιτισμικότητα βρίσκονται σε ραγδαία, αν όχι μη αναστρέψιμη υποχώρηση. Το ίδιο το ευρωπαϊκό σχέδιο βρίσκεται σε κίνδυνο.

Για να είμαστε σίγουροι, δεν θα πρέπει κανείς να υποτιμά τη δέσμευση της ελίτ της Ευρώπης για το «όραμα της ενιαίας Ευρώπης» ως πρόκληση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις πρωτεύουσες και την εταιρική έδρα της ηπείρου, οι ελίτ είναι, άνδρες και γυναίκες, αφιερωμένοι στην "Ευρωπαϊκή ιδέα".

Ωστόσο, η ικανότητά τους να κρατήσουν την Ευρώπη σε μια πορεία μέχρι οι λαοί της να παραδώσουν (ως πτώμα) την κυριαρχία τους και να συμφωνήσουν να βυθιστούν σε μια ενιαία οντότητα είναι τώρα υπό εξέταση.

Από το Παρίσι μέχρι την Αθήνα...

Η ριζοσπαστική αριστερά και η εθνικιστική δεξιά είναι σε αναζωπύρωση. Μαρξιστές και πατριώτες ονειρεύονται διαφορετικά όνειρα από τους μαθητές του Jean Monnet.

Σκεφτείτε τι το γαλλικό εκλογικό σώμα μόλις είπε.
«Από την έναρξή του, το ευρωπαϊκό σχέδιο χτίστηκε σε ένα Φαουστιανό παζάρι."
Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, οι κομμουνιστές και ριζοσπάστες πήραν 11 τοις εκατό. Ο ηγέτης τους, ο Jean-Luc Mélenchon, ενέκρινε τον σοσιαλιστή Francois Hollande, ο οποίος τελικά ήταν ο κερδισμένος της Κυριακής.
Ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος ήρθε δεύτερος στον πρώτο γύρο με μόνο 27 τοις εκατό, ανέβηκε την Κυριακή στο 48 τοις εκατό. Αν και η Marine Le Pen του Εθνικού Μετώπου είχε αρνηθεί να τον εγκρίνει, ο Σαρκοζί φλέρταρε ανοιχτά τους ψηφοφόρους της.
Όπως το έθεσε η Marine, "μας λένε ρατσιστές, ξενόφοβους και οπαδούς του προστατευτισμού. Στη συνέχεια έρχονται ζητώντας την έγκρισή μας, επαναλαμβάνουν τα λόγια μας και επιδιώκουν τις ψήφους μας".
Ένα ποσοστό σχεδόν 30 τοις εκατό το Εθνικό Μέτωπο και η άκρα αριστερά που κέρδισαν από κοινού στον πρώτο γύρο είναι κάτι πρωτοφανές στα χρονικά της Πέμπτης Δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα, τα αποτελέσματα ήταν εξίσου δραματικά.
Το ΠΑΣΟΚ, το κυβερνών κεντροαριστερό (sic) κόμμα, ήρθε τρίτο με 13 τοις εκατό των ψήφων. Η Νέα Δημοκρατία, το κεντροδεξιό κόμμα που είναι σε συνασπισμό με το ΠΑΣΟΚ, ήρθε πρώτη, αλλά κέρδισε μόνο το 19 τοις εκατό.
Τα δύο αυτά κόμματα είδαν συνδυασμένη στήριξη τους να τεμαχίζεται στο μισό από τις τελευταίες εκλογές και μπορεί να μην είναι σε θέση να σχηματίσουν μια κυβέρνηση που μπορεί να συνεχίσει να επιβάλει τη λιτότητα που η γερμανική ηγεσία της ευρωζώνης απαιτεί ως αντάλλαγμα για την οικονομική στήριξη στην Ελλάδα.

Τα κόμματα που κέρδισαν τα περισσότερα ήταν οι κομμουνιστές με 7 τοις εκατό, ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα, με 17 τοις εκατό, και η Χρυσή Αυγή, ένα ακροδεξιό κόμμα που έχει ζητήσει να μπουν νάρκες στα σύνορα, με 7 τοις εκατό. Και οι τρεις θα ταλανίζουν κάθε συνασπισμό που θα προσχωρεί στα γερμανικά αιτήματα.

Τι προκαλεί την κατάρρευση του κέντρου στην Ευρώπη;
Η λιτότητα που επέβαλε η Γερμανία και οι σκληροί οικονομικοί σύμμαχοί της στο βόρειο τμήμα της Ευρώπης για τις χρεωμένες χώρες του νότου της Ευρώπης.
Σε όλη την ήπειρο, αυξάνονται οι φωνές που απαιτούν ότι ένα πακέτο ανάπτυξης πρέπει να συνοδεύει το δημοσιονομικό σύμφωνο της Άνγκελα Μέρκελ.
Όμως, ένα πακέτο ανάπτυξης σημαίνει φορολογικές ελαφρύνσεις και αύξηση των δαπανών. Πώς τα έθνη της Ευρώπης θα τα παρέχουν αυτά χωρίς να προσθέσουν εθνικά ελλείμματα και χρέη, πράγμα που σημαίνει νέο δανεισμό και υψηλότερα επιτόκια, που είναι η κύρια αιτία της σημερινής κρίσης;

Τα έθνη - οφειλέτες φαίνεται να λένε το εξής:
"Ναι, έχουμε εθιστεί στο ναρκωτικό των δαπανών του ελλείμματος. Αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε με το να το κόψουμε μαχαίρι. Αν μας αναγκάσετε σε αυτό, οι λαοί μας θα επαναστατήσουν και θα μας πετάξουν κάτω. Προτού μπορέσουμε να απαλλαχτούμε από τα ναρκωτικά, χρειαζόμαστε μια νέα λύση. "

Από την έναρξή του, το ευρωπαϊκό σχέδιο χτίστηκε σε ένα Φαουστιανό παζάρι (σχ. ΚΟ: Ο Φάουστ είχε συνάψει «σύμφωνο αμοιβαίας υποστήριξης και συμμαχίας» στον ενεχυροδανειστή Μεφιστοφελή / σατανά, πουλώντας του την ψυχή του).

Εάν τα έθνη της Ευρώπης παραδώσουν την κυριαρχία τους, αφήσουν την ταυτότητα τους να διαβρωθεί μέσω της μετανάστευσης και των ανοικτών συνόρων, και βυθιστούν σε μια μεγαλύτερη και πιο αλληλέγγυα Ευρώπη, οι λαοί τους θα ανταμειφθούν με μια πρωτοφανή ευημερία.
Παραδώστε τις ψυχές σας, και εμείς θα σας κάνουμε πλούσιους, ασφαλείς και χαρούμενους, λένε οι ευρωκράτες στους λαούς της Ευρώπης.

Μετά από δύο φρικτούς πολέμους, οι λαοί της Ευρώπης δέχτηκαν την δωροδοκία.
Στηριζόμενοι στην αμυντική δύναμη της Αμερικής, απολαμβάνοντας μια ευημερία που παράγεται από το εσωτερικό ελεύθερο εμπόριο και την εκρηκτική ανάπτυξη του κράτους πρόνοιας, που χρηματοδοτείται με χαμηλό επιτόκιο μόλις το ευρώ έγινε δεκτό ως κοινό νόμισμα, έτρεξαν να απολαύσουν τις καλές εποχές.
Τώρα όμως, ήρθε ο λογαριασμός. Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία πρέπει να κάνουν θυσίες και να υποφέρουν για να πληρώσουν για αυτές τις καλές εποχές. Ο δημόσιος τομέας πρέπει να συρρικνωθεί, οι συντάξεις πρέπει να μειωθούν, η συντάξιμο όριο ηλικίας πρέπει να αυξηθεί. Πρέπει να εργαστούν σκληρότερα και περισσότερο για όλα τα χρόνια που χρειάζεται για να θέσουν τα δημόσια οικονομικά τους σε τάξη και να ξεπληρώσει αυτά που οφείλουν.
Η Αριστερά λέει: Θέλουμε οι συντάξεις μας να αποκατασταθούν, οι δημόσιοι υπάλληλοί μας να προσληφθούν εκ νέου. Αν οι ηγέτες μας χρειάζονται περισσότερα χρήματα, να τα πάρουν από τους πλούσιους, να τα πάρουν από τις τράπεζες, να τα πάρουν από τις μεγάλες εταιρείες.
Η Δεξιά λέει: Θέλουμε τις χώρες και τον πολιτισμό μας πίσω. Θέλουμε να κλείσουν τα σύνορά μας. Δεν θέλουμε άλλους μετανάστες από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης ή τον υπόλοιπο κόσμο.

Αφήστε την Γαλλία να είναι Γαλλία και πάλι. Αφήστε την Ελλάδα να είναι και πάλι Ελλάδα.

Ο φυλετισμός, ο ριζοσπαστισμός και ο σοσιαλισμός είναι οι μετοχές που ανεβαίνουν στη νέα Ευρώπη.
Παπανδρέου και Σαμαράς, έσκυψαν και προσκύνησαν
Η Merkel υπεύθυνη για την τραγωδία σε Ελλάδα και Ευρώπη


Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου: αυτό ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα. «Θανάτου» γιατί 24 μήνες μετά τη διάσωσή της η χώρα μας βρίσκεται πάλι στο χείλος της... χρεοκοπίας, και «προαναγγελθέντος» γιατί έτσι όπως σχεδιάστηκε (πρόχειρα και εκδικητικά), το «πείραμα» της ελληνικής ανάνηψης ήταν σχεδόν βέβαιο πως θα αποτύγχανε... όπερ και εγένετο.

Αυτό το χρονικό των τελευταίων δραματικών ετών εξιστόρησε με τρόπο γλαφυρό στο προχθεσινό της φύλλο η εφημερίδα Wall Street Journal, σύμφωνα με την οποία, εάν φταίει κάποιος που έφτασαν εδώ τα πράγματα, αυτός δεν είναι άλλος από το... Βερολίνο.
«Η αυξανόμενη αναταραχή εντός των ελληνικών συνόρων αποτελεί το αποκορύφωμα ενός ριζοσπαστικού πειράματος λιτότητας και μιας κακοσχεδιασμένης οικονομικής αναμόρφωσης, που έσπρωξαν τη χώρα στο χείλος της κοινωνικής και πολιτικής κατάρρευσης», σημειώνει η εφημερίδα για την οποία «η επιβολή αυστηρής λιτότητα δεν σώζει το ευρώ, αλλά μπορεί να επιδεινώσει την κρίση».

Μιλώντας στη «WSJ», ο κ. Γιώργος Παπανδρέου υποστηρίζει πως «όταν ζήτησε το 2010 από τη Merkel ηπιότερους όρους, αυτή του απάντησε πως το πρόγραμμα πρέπει να πονάει». «Θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι κανένας άλλος δεν θα το θελήσει», φέρεται να είπε η Γερμανίδα (σχόλιο: Δ’ Ράιχ με τα όλα του και ποινικές ευθύνες ΓΑΠ).
Και πράγματι, στην πορεία το πρόγραμμα διάσωσης εξελίχθηκε σε μια αποστολή όχι απλώς επίπονη αλλά και «ανέφικτη» («mission impossible»).
Όσο για τις ευθύνες της αποτυχίας, αυτές βαραίνουν κυρίως το Βερολίνο, το οποίο απαίτησε «οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα με τα μέτρα δραστικής λιτότητας».

Κινούμενο σε αντίθετη κατεύθυνση, «το ΔΝΤ ζητούσε να δοθεί προτεραιότητα στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να ακολουθήσουν σταδιακά οι περικοπές των δαπανών».
Ωστόσο, η Γερμανία είπε «όχι»(ΝΕΙΝ!!!).

Οι οικονομικοί σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου (σχόλιο: ο κούκος αηδόνι μας κόστισαν) τον είχαν προειδοποιήσει από την 1η στιγμή πως «τα ομολογιακά χρέη χρειάζονταν αναδιάρθρωση», αναδιάρθρωση στην οποία μάλιστα «ήταν ανοιχτός» και ο τότε διευθυντής του ΔΝΤ, Dominique Strauss Cahn.
Ωστόσο, η Γερμανία για άλλη μία φορά είχε διαφορετική άποψη, καθώς θεωρούσε πως «η άφεση χρεών θα οδηγούσε σε χαλάρωση πίεσης προς την Αθήνα».
Μάλιστα, η Merkel λέγεται πως είπε στον κ. Παπανδρέου πως «κι εγώ θα ήθελα να μειώσω το έλλειμμά μου στο μισό...».

Κι όμως, παρά τις όποιες αμφιβολίες, η ελληνική κυβέρνηση (ο τότε υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου) «έκανε ό,τι μπορούσε». Ωστόσο, στην πορεία ο κ. Παπακωνσταντίνου βρέθηκε πολιτικά «απομονωμένος» και αντικαταστάθηκε, τον Ιούνιο του 2011, από «τον μεγαλύτερο πολιτικό αντίπαλο» του Παπανδρέου.

Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος («ένας από τους δεινότερους Έλληνες ρήτορες από την αρχαιότητα») ανέλαβε τη νέα του αποστολή «απρόθυμα». «Σκληρός διαπραγματευτής», ο κ. Βενιζέλος έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρώπη (σε συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών), ζητώντας «χαλάρωση της σκληρής λιτότητας», χαρακτηρίζοντας τους στόχους των ιδιωτικοποιήσεων «μη ρεαλιστικούς» και ονομάζοντας την ελληνική κρίση «ευρωπαϊκό πρόβλημα».
Από την πλευρά τους, οι Ευρωπαίοι «αντέδρασαν οργισμένα». «Έστησαν στον τοίχο τον κ. Βενιζέλο και του έκαναν επίθεση έως τις 2 τα ξημερώματα». Μάλιστα, καθώς η συνεδρίαση έφτανε στο τέλος της, ο κ. Βενιζέλος έκανε μια τελευταία προσπάθεια να κάμψει την ευρωπαϊκή σκληρότητα. «Βρίσκομαι εδώ για 1η φορά, θα έκανε άσχημη εντύπωση εάν επέστρεφα στην πατρίδα χωρίς να έχει εγκριθεί η εκταμίευση της δόσης», φέρεται να είπε ο υπουργός, εξοργίζοντας εκ νέου τους Ευρωπαίους και κυρίως τον Ολλανδό Jan Kees De Jager (σχόλιο: τι γίνεται στην Ολλανδία ρε παιδιά;).

Ακολούθησαν κι άλλες «μάχες» του κ. Βενιζέλου, ο οποίος «προσπάθησε ξανά να επιτύχει χαλάρωση των όρων της διάσωσης τον Σεπτέμβριο κατά τη διάρκεια μεταμεσονύκτιων συνομιλιών στο υπουργείο Οικονομικών, με επιθεωρητές του ΔΝΤ και της ΕΕ», με τους οποίους μάλιστα διαφώνησε (για θέματα απολύσεων και κλεισίματος κρατικών επιχειρήσεων).
Το αποτέλεσμα; Αυτοί «αποχώρησαν χωρίς να εισηγηθούν την απελευθέρωση της επόμενης δόσης για την Ελλάδα», οδηγώντας τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας.

«Ο κ. Βενιζέλος έπρεπε να επικαλεστεί ξανά την επιείκεια των Ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών, οι οποίοι συναντήθηκαν στο Vrotslav της Πολωνίας στα μέσα Σεπτεμβρίου».
«Το βράδυ πριν από τη σύνοδο», γράφει η «WSJ», «ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών W. Schauble στρίμωξε τον κ. Βενιζέλο στο μπαρ του ξενοδοχείου όπου διέμεναν και του ξεκαθάρισε, μπροστά σε μια μπουκάλα ακριβό κρασί, πως εάν θέλετε να παραμείνετε στο ευρώ, πρέπει να πάρετε μέτρα».
«Θέλουμε να παραμείνουμε στο ευρώ», απάντησε ο Έλληνας υπουργός.
Ωστόσο, η ζημιά είχε ήδη γίνει. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε αποσταθεροποιηθεί και οι αριθμοί δεν έβγαιναν, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει «κούρεμα» του χρέους.

Τα κυβερνητικά προβλήματα συνεχίστηκαν και ο Παπανδρέου, σε μία από τις κορυφώσεις της κρίσης, «πρότεινε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος». Ακολούθησε η Σύνοδος στις Κάνες στις αρχές Νοεμβρίου, όπου «εξοργισμένοι από το απρόβλεπτο των ελληνικών αποφάσεων, Merkel και Sarkozy έθεσαν στον κ. Παπανδρέου το δίλημμα: εφαρμογή του προγράμματος ή έξοδος από το ευρώ».
«Κατά την επιστροφή του αεροπλάνου στην Αθήνα εκείνη τη νύχτα, ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι χρειαζόταν λίγο ύπνο (σχόλιο: στον κόσμο του…) και έγειρε στο πλάι.
Ο κ. Βενιζέλος έμεινε ξύπνιος, πήρε ένα φύλλο χαρτί και έγραψε ένα δελτίο Τύπου που ακύρωνε το δημοψήφισμα.
«Η θέση της Ελλάδας στο ευρώ αποτελεί ιστορική κατάκτηση... που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί», έγραψε. Όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο, στις 4.45 τα ξημερώματα, έδωσε στη δημοσιότητα το κείμενο χωρίς να ενημερώσει τον κ. Παπανδρέου».

Η επιμονή Σαμαρά για τις εκλογές

Σίγουρος πως θα θριάμβευε στην κάλπη, ο κ. Σαμαράς επέμενε να γίνουν πρόωρες εκλογές (σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, που πρότεινε την παραμονή Παπαδήμου έως το 2013). «Οι σύμβουλοί του δεν εμπιστεύονταν τις δημοσκοπήσεις, που έδειχναν τα 2 μεγάλα κόμματα να καταρρέουν».

ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ

Ελλάδα: πορεία προς την ανάκαμψη
ή την ανεξέλεγκτη βία;


RT News
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα προσπαθούν να καταλήξουν σε μια συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, γεγονός που οδηγεί την πληγείσα από την κρίση Ελλάδα σε ακόμα πιο επικίνδυνες περιπέτειες. Οι βουλευτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής δεν ανέδειξαν νικητή, με αποτέλεσμα τα πρώτα στην κατάταξη κόμματα να είναι ανίκανα μέχρι στιγμής να σχηματίσουν κυβέρνηση. Αν δεν υπάρξει συμφωνία, η χώρα αναγκαστικά θα οδηγηθεί σε νέες εκλογές.

Την Πέμπτη, η Αθήνα πρόκειται να παραλάβει άλλο ένα "πακέτο διάσωσης", ύψους 5,2 δισ. ευρώ. Αυτή τη φορά, ωστόσο, αρκετές χώρες της ευρωζώνης ήταν απρόθυμες να συμφωνήσουν να διατεθεί το ποσό αυτό, λόγω της πολιτικής αστάθειας. Σύμφωνα με τους συμφωνηθέντες όρους του μνημονίου, η Αθήνα οφείλει να εφαρμόσει άλλη μια δέσμη μέτρων λιτότητας, ύψους 14.500.000.000 ευρώ, τον Ιούνιο. Ωστόσο, το οικονομικό χάος έχει οδηγήσει τον ελληνικό λαό στο να βλέπει τα μνημονιακά κόμματα με δυσπιστία. Το RT News συνομίλησε με τον Γερμανό οικονομικό αναλυτή, Michael Mross, ακριβώς για αυτό το θέμα.

RT News:Ποιες θα ήταν οι συνέπειες μιας απόρριψης των μέτρων λιτότητας και των μηχανισμών στήριξης από την Ελλάδα;

Michael Mross: Αν συμβεί κάτι τέτοιο, οι ημέρες του ευρώ θα είναι μετρημένες. Και αυτό είναι που πολύς κόσμος εδώ στη Γερμανία είχε προβλέψει εδώ και αρκετό καιρό - από τότε που ιδρύθηκε η ευρωζώνη. Αυτό που βλέπουμε είναι μια προγραμματισμένη κρίση. Είναι πολύ λυπηρό να βλέπεις αυτές τις εξελίξεις, αλλά ήταν περισσότερο ή λιγότερο αναμενόμενες εντός της ευρωζώνης. Εντελώς διαφορετικές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Γερμανία, δεν χωρούν στο ίδιο νόμισμα. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα ορατό. Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να εφαρμόσει τα μέτρα λιτότητας στα οποία είχε δεσμευθεί. Καμιά χώρα δεν θα ήταν σε θέση να υλοποιήσει αυτά τα μέτρα λιτότητας. Όλα αυτά τα απίστευτα έχουν ως αποτέλεσμα να κατεβαίνει ο κόσμος στους δρόμους. Και όλα αυτά οδηγούν σε περισσότερη βία, περισσότερη πολιτική ανασφάλεια και επίσης το αδιέξοδο της ακυβερνησίας στο οποίο βρίσκεται η χώρα αυτή τη στιγμή.

RT News: Υπάρχει όμως εναλλακτική λύση; Έχουν προτείνει ανάπτυξη στην Ελλάδα, αλλά πώς μπορεί μια χώρα να ενισχύσει την οικονομική της ανάπτυξη, όταν είναι σε τέτοια χάλια; Πώς κάνει μια χώρα ανάπτυξη κάτω από τέτοιες συνθήκες;

Michael Mross: Πρόκειται για μια απόλυτη οικονομική αντίφαση. Αν είναι μια χώρα υποχρεωμένη να κάνει περικοπές, πώς μπορεί να επενδύσει στην ανάπτυξή της; Πώς μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, για παράδειγμα; Θα πρέπει να δαπανήσει μεγαλύτερα ποσά, θα πρέπει να δημιουργήσει μεγαλύτερο χρέος, προκειμένου να υπάρξει κάποια, έστω περιορισμένης κλίμακας ανάπτυξη. Αλλά στο πλαίσιο του συστήματος του ευρώ, αυτό δεν είναι ποτέ δυνατόν. Όχι μόνο για την Ελλάδα. Θα δούμε σύντομα το φαινόμενο ντόμινο να εξαπλώνεται στην Ισπανία, την Πορτογαλία, αλλά και την Ιταλία. Και αυτό θα είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του ευρώ.

RT News: Τι εννοείς με το "τελευταίο καρφί"; Θα σημάνει το τέλος του ευρώ;

Michael Mross: Ακριβώς. Το ευρώ δεν θα μπορούσε ποτέ να λειτουργήσει. Οποιοσδήποτε διαθέτει στοιχειώδεις οικονομικές γνώσεις γνωρίζει ότι η ευρωζώνη απλά ήταν ένα λάθος. Έχουμε επίσης πολλές δυσκολίες με τη Γαλλία. Όλες αυτές οι χρεωμένες που έχουν πληγεί πρέπει κάνουν κανονικά υποτίμηση προκειμένου να καταστούν ανταγωνιστικές.

RT News: Michael, ζεις ο ίδιος στη Γερμανία. Η Άνγκελα Μέρκελ δεν επιθυμεί την κατάρρευση της ευρωζώνης. Λέει ότι αυτό θα οδηγήσει την Ευρώπη σε οικονομική καταστροφή, σε μια άβυσσο. Υπάρχει κίνδυνος να απομονωθεί η Μέρκελ, όταν υπάρχει ένα αντιμνημονιακό ρεύμα, κατά των μέτρων λιτότητας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στη Γαλλία, με το νέο πρόεδρο της, ο οποίος θα μπορούσε αύριο να πει "Δεν θέλουμε λιτότητα στη Γαλλία. Θα κάνουμε ανάπτυξη";

Michael Mross: Η Άνγκελα Μέρκελ δεν θέλει να κάνει την κατάσταση στην Ευρώπη περισσότερο ασταθή. Αλλά τελικά το όλο πρόβλημα που έχουμε στην ευρωζώνη δεν μπορεί να λυθεί με μηχανισμούς διάσωσης ή περισσότερα χρέη. Μπορεί να λυθεί μόνο με μια διάσπαση του ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία θα πρέπει να βγει από το ευρώ και οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης θα πρέπει να επιστρέψουν στα νομίσματά τους και να κάνουν υποτίμηση. Έτσι θα καταστούν και πάλι ανταγωνιστικές απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι θα μπορέσουν να αναπνεύσουν.

RT News: Υπάρχουν, από την άλλη πλευρά, και εκείνοι που λένε ότι αν όλες οι χώρες βγουν από το ευρώ και επιστρέψουν στα νομίσματά τους, θα εξακολουθήσουν να οφείλουν τεράστια ποσά. Πώς θα πληρώσουν τα χρέη τους; Δεν θα αναγκαστούν να στραφούν και πάλι σε άλλες χώρες, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τα χρέη τους;

Michael Mross: Φυσικά και θα υπάρξουν προβλήματα στη συνέχεια. Μια διάσπαση της ευρωζώνης δεν θα είναι εύκολη. Αλλά το μόνο πράγμα που μπορώ να σας πω είναι το εξής: Αν δεν το κάνουν αυτό οι χώρες από μόνες τους και αν δεν κάνουν τα κατάλληλα βήματα, τότε τα οικονομικά δεδομένα, οι ίδιες οι οικονομικές δυνάμεις θα προκαλέσουν τη διάλυση της ευρωζώνης. Αν εξετάσουμε τους οικονομικούς δείκτες και παραμέτρους που έχουμε στις χρηματοπιστωτικές αγορές, τα πάντα σημαίνουν κόκκινο συναγερμό. Αναρωτιέμαι, λοιπόν: "Τι άλλο μπορεί να συμβεί;" Δεν βλέπω καμιά άλλη λύση, αλλά ούτε και οι "μάγειροι" της ευρωζώνης έχουν άλλη λύση. Δεν πάει άλλο. Είναι καλύτερα να αντιμετωπίζει κανείς τα γεγονότα από το να τρέχει πίσω από ένα όνειρο και αργότερα να ξυπνήσει από έναν εφιάλτη.