Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Μαΐ 2012


Γράφει ο Θόδωρος Κατσανέβας

Μόνο το 1/10 απ’ αυτές αν υλοποιηθούν, η χώρα δεν έχει μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 άλλαξε τον πολιτικό χάρτη της χώρας, εισάγοντας στη διακυβέρνησή της τις θέσεις και τις αξίες της πατριωτικής κεντροαριστεράς. Το κεντρικό πολικό του πρόταγμα ήταν : «εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατικές διαδικασίες». Από το 1996 και μετά, το μαζικό αυτό κίνημα της αλλαγής μεταλλάχθηκε σταδιακά προσκολλώμενο σε νεοφιλελεύθερες πολυπολιτισμικές θέσεις που διακονούνται διεθνώς από τη νέα τάξη πραγμάτων, συχνά και υπό το προσωπείο παγκοσμιοποιημένων νεοαριστερόφρονων αντιλήψεων. Το επίσης κυρίαρχο σύνθημα του ιστορικού ΠΑΣΟΚ, « η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», εξαφανίστηκε από την πολιτική του πλατφόρμα.

Στις τελευταίες εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ λεηλάτησε την εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, η οποία, νιώθοντας προδομένη από τη νεοφιλελεύθερη καταιγίδα της Μνημονικής τραγωδίας και με ανυπαρξία άλλων πειστικών εναλλακτικών προτάσεων, στράφηκε μαζικά σε άλλες κομματικές κατευθύνσεις και ιδιαίτερα στο χαρισματικό Αλέξη Τσίπρα. Στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση, είναι διακριτή πλέον η μεγάλη πιθανότητα σαρωτικής επικράτησης και ανάληψης της διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα αυτό, που, εκτός των άλλων διαθέτει στις τάξεις του, αρκετά σοβαρά και ηθικά στοιχεία. Μελετώντας προσεκτικά το πολιτικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που συντάχθηκε από αξιόλογα στελέχη του[1][1], διαπιστώνουμε με ικανοποίηση κλασικές προοδευτικές θέσεις για την προάσπιση του κοινωνικού κράτους και των λιγότερο προνομιούχων τάξεων. Όμως, επίμαχα σημεία του ίδιου προγράμματος είναι απολύτως αντίθετα με την πατριωτική κεντροαριστερή παράδοση που ανατρέχει στους Ανδρέα και Γεώργιο Παπανδρέου, Αλέξανδρο Παπαναστασίου, Νικόλαο Πλαστήρα, Ελευθέριο Βενιζέλο, Χαρίλαο Τρικούπη,κλπ.

Συγκεκριμένα, ο στόχος 10 του προγράμματος « Για μια νέα πολιτική για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες», εμπεριέχει απίθανες έως απίστευτες θέσεις, από τις οποίες μόνο το 1/10 αν εφαρμοστεί στην πράξη, η Ελλάδα από χώρα, μεταβάλλεται σε χώρο, χωρίς μέλλον.

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται απίστευτες παγκοσμίως πρωτότυπες διατάξεις όπως η «ανοικτή μόνιμη νομιμοποίηση, η κατάργηση των άτυπων επαναπροωθήσεων, η αποποινικοποίηση της παράνομης εισόδου, η απόδοση ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, καθώς και σε όλα τα παιδιά που συμπληρώνουν τρία χρόνια παραμονής στη χώρα μας, η παροχή άδειας αόριστης διάρκειας στους αλλοδαπούς μαθητές που φοιτούν στην ελληνική εκπαίδευση, του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές για όσους τεκμηριώνουν 5ετή νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα, η ισότιμη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας των μεταναστών, η παροχή άδειας διαμονής σε άτομα που πάσχουν από σοβαρά προβλήματα υγείας,η θέσπιση της αποκαλούμενης άδειας προς αναζήτηση εργασίας με την οποία θα εφοδιάζεται αυτομάτως κάθε ενδιαφερόμενος και με αίτησή του στο Προξενείο προέλευσης. Και για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία της μετατροπής της χώρας σε χώρο, θεσπίζεται η αρχή της κατοικίας για την κτήση της ιθαγένειας, που θα στηρίζεται όχι στον τόπο γέννησης ή στην καταγωγή βάσει αίματος, αλλά στον τόπο που βρίσκεται η κατοικία και η εργασία του μετανάστη, δημιουργώντας ειδικό δεσμό με τη χώρα !»

Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε εδώ ολόκληρο το σχετικό κείμενο, που είναι και σήμερα αναρτημένο στο διαδίκτυο, υπογραμμίζοντας επιμέρους ακραία του σημεία, που προσωπικά δεν αντιλαμβάνομαι πως είναι δυνατόν να έχουν συνυπογράψει σοβαροί άνθρωποι και φίλοι, όπως αυτοί που αναφέρεται ότι το συνέταξαν. Σημεία τα οποία, εκτός των άλλων, εξηγούν και προδικάζουν την περαιτέρω ενδυνάμωση της Χρυσής Αυγής και την εμπλοκή της χώρας σε διαλυτικούς επικίνδυνους ατραπούς.

Θα μου πείτε, μα τι πρέπει να γίνει. Να γυρίσουμε στα Μνημονικά κόμματα του κατεστημένου, στο επιλεγόμενο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ ; Όχι φυσικά. Πρέπει και μπορεί να βρεθούν πολιτικές διέξοδοι, που πάνω απ’ όλα θα διασφαλίσουν την ύπαρξη και τη συνέχειά της χώρας, με έξοδο από το Μνημόνιο, από το ευρωμάρκο και την οικονομική κρίση, με στήριξη στις δικές μας δυνάμεις. Για το σκοπό αυτό, απευθυνόμαστε στους σοβαρούς ανθρώπους του χώρου και πάνω απ’ όλα στο Μανώλη Γλέζο και στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, για να προβληματιστούν σοβαρά πάνω στο ζήτημα και να αποφασίσουν αν επιθυμούν να διεκδικήσουν σοβαρά τη διακυβέρνηση της χώρας ή να παραμείνουν κίνημα διαμαρτυρίας. Ελπίζω ότι θα προκρίνουν το πρώτο.

Πολιτικό πρόγραμμα ΣΥΡΙΖΑ

ΣΤΟΧΟΣ 10
Για μια νέα πολιτική για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες

Η στρατηγική μας κατεύθυνση

Οι διαφαινόμενες τάσεις γύρω από το φαινόμενο της μετανάστευσης και την αντιμετώπισή του δεν είναι ενθαρρυντικές. Οι επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης θα επηρεάσουν ιδιαίτερα τις ευάλωτες οικονομίες των χωρών του Τρίτου Κόσμου, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το χάσμα Βορρά-Νότου, και αυτό παρά τα πολύ σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι χώρες του Πρώτου Κόσμου. Επομένως, τα μεταναστευτικά ρεύματα δεν αναμένεται να περιοριστούν, παρά τα σκληρά μέτρα των χωρών υποδοχής. Ταυτόχρονα, είναι λογικό να αναμένεται επιδείνωση της αντιμετώπισης των οικονομικών μεταναστών και της θέσης τους ως προς τα εργασιακά τους δικαιώματα, τις διαδικασίες νομιμοποίησης, την υγειονομική τους περίθαλψη, τη ρατσιστική σύνδεσή τους με την εγκληματικότητα κλπ., αφού εξακολουθούν να αποτελούν τα πιο ευάλωτα τμήματα των εργαζομένων ή όσων αναζητούν εργασία. Ένας υπαρκτός κίνδυνος είναι ακόμα η ενίσχυση της τάσης για σύνδεση των μεταναστών και της μετανάστευσης με την πάταξη της τρομοκρατίας.

Η σύγχρονη Αριστερά δεν αντιμετωπίζει μοιρολατρικά ούτε τις αρνητικές σημερινές καταστάσεις ούτε τις διαφαινόμενες τάσεις. Παρεμβαίνει οργανωμένα. Συμπαρίσταται ή συμπαρατάσσεται με τους μετανάστες εντός και εκτός κοινοβουλίου, συμβάλλοντας στην αυτοοργάνωσή τους, στην προστασία τους και στην αποτελεσματικότητα των αγώνων τους για μια καλύτερη ζωή, χωρίς φόβο και άγρια εκμετάλλευση. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η θέση της Αριστεράς για τη μετανάστευση οφείλει να είναι η άρση των αιτίων που δημιουργούν και γιγαντώνουν τα μεταναστευτικά ρεύματα στη φάση αυτή. Αυτό παραπέμπει ευθέως σε συνεχή μείωση των ανισοτήτων Βορρά-Νότου, δηλαδή σε μια αντίθεση την οποία ο νεοφιλελευθερισμός ούτε θέλει ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει. Επικεντρώνουμε την προσοχή μας στη διαμόρφωση μιας μεταναστευτικής πολιτικής που θεωρεί ζήτημα ζωτικής σημασίας και προτεραιότητας την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών και προσφύγων.

Και αυτό όχι μόνο γιατί οι μετανάστες αποτελούν τμήμα του σύγχρονου προλεταριάτου των μητροπολιτικών κέντρων ή γιατί ο βαθμός της εκμετάλλευσης που υφίστανται τους καθιστά το πιο ευάλωτο τμήμα της εργατικής τάξης. Αλλά πρωτίστως γιατί ο αγώνας ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, τον εθνικισμό και τους πολέμους, συνδέεται με τον αγώνα για την εμβάθυνση της δημοκρατίας στη σοσιαλιστική προοπτική, που θα βασίζεται σε αξίες οικουμενικές: την ελευθερία του ατόμου για την πραγμάτωση της προσωπικότητάς του και τη δυνατότητά του να απολαμβάνει από κοινού και ισότιμα τα αγαθά του παραχθέντος κοινωνικού πλούτου. Με βάση αυτές τις αρχές, που, εκτός των άλλων, αποτελούν και την πεμπτουσία του ευρωπαϊκού νομικού -και όχι μόνο- πολιτισμού, όλοι οι άνθρωποι είναι φορείς δικαιωμάτων που δεν πρέπει να υπόκεινται σε περιορισμό εξαιτίας της εθνικότητας, της γλώσσας, των θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων, του φύλου, του σεξουαλικού προσανατολισμού κλπ. Υπερασπιζόμαστε το θεμελιώδες δικαίωμα των μεταναστών και των προσφύγων στη ζωή και την αξιοπρεπή διαβίωση. Γι’ αυτό βρισκόμαστε στον αντίποδα μιας λογικής που ορθώνει την Ελλάδα-φρούριο, την Ευρώπη-φρούριο, και υποστηρίζουμε το δικαίωμα στην ελεύθερη και ασφαλή είσοδο και το άσυλο.

Θεωρούμε πρακτικά ανεφάρμοστο το σύστημα «μετάκλησης μεταναστών», που δυστυχώς ισχύει απαρέγκλιτα από το 1991, αφού, κατά κανόνα, ένας εργοδότης δεν δέχεται να προσλαμβάνει προσωπικό εξ αποστάσεως, ιδίως όταν οι ανάγκες της παραγωγής δεν βασίζονται στα βιομηχανικά πρότυπα των δεκαετιών του ’50 και ’60 με τον αυστηρά καθορισμένο «κλειστό αριθμό» θέσεων στα εργοστάσια της εποχής εκείνης.

Υποστηρίζουμε ένα σύστημα διαρκούς νομιμοποίησης υπό προϋποθέσεις, μια ανοιχτή και διαρκή διαδικασία νομιμοποίησης.

Υποστηρίζουμε τα κοινωνικά δικαιώματα των μεταναστών, όπως το δικαίωμα στην εργασία, την εκπαίδευση, την υγεία, την κατοικία.

Υποστηρίζουμε την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων στους μετανάστες, όπως ιθαγένεια, δυνατότητα ενεργού συμμετοχής στην πολιτική ζωή κλπ.

Οι προγραμματικοί μας στόχοι

Μετανάστες

Είσοδος μεταναστών

Κατάργηση των σημερινών κέντρων κράτησης αλλοδαπών (προσφύγων και μεταναστών) και δημιουργία χώρων με αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης για όσο διάστημα χρειάζεται να παραμείνουν σε αυτούς οι πρόσφυγες και οι μετανάστες.

Κατάργηση των άτυπων επαναπροωθήσεων από τον Έβρο και το Αιγαίο.

Απαγόρευση της απέλασης και της διοικητικής κράτησης κάθε ανηλίκου, και ειδικό ενδιαφέρον για τη διαμονή τους στη χώρα μας.

Αποποινικοποίηση (μόνο σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους) του αδικήματος της παράνομης εισόδου, διαμονής και εργασίας όταν συντρέχουν λόγοι οικονομικής επιβίωσης, με σαφή αναφορά της ρήτρας αυτής σε νομοθετικό κείμενο.

Ριζική αναδιοργάνωση του Τμήματος Φύλαξης Συνόρων, αλλά και της ίδιας της διοικητικής απέλασης, που γίνεται χωρίς δικαστικές εγγυήσεις.

Ανάληψη πρωτοβουλίας της χώρας μας για κατάργηση του νέου ευρωπαϊκού Συμφώνου για τη Μετανάστευση και το άσυλο, καθώς και της λεγόμενης «Οδηγίας της Ντροπής» («Οδηγία για την εναρμόνιση των διαδικασιών επιστροφής υπηκόων τρίτων χωρών»).

Νομιμοποίηση μεταναστών

Εφαρμογή ενός συστήματος ανοιχτής και διαρκούς νομιμοποίησης, υπό προϋποθέσεις

Θέσπιση ενός πρόσθετου τύπου άδειας, που θα λέγεται «άδεια προς αναζήτηση εργασίας», με την οποία θα εφοδιάζεται αυτομάτως κάθε ενδιαφερόμενος (είτε με αίτηση προς τις αρμόδιες ελληνικές αρχές είτε με αίτηση στο ελληνικό προξενείο της χώρας προέλευσης) και θα αποκτά αυτοδικαίως το δικαίωμα παραμονής στην ελληνική επικράτεια για ένα χρόνο, με στόχο να αναζητήσει δουλειά.

Αποσύνδεση της ανανέωσης της άδειας παραμονής από την ύπαρξη ορισμένου αριθμού ενσήμων, για να μην μεταπίπτουν εργαζόμενοι μετανάστες, μαζικά και άδικα, από το καθεστώς της νομιμότητας στο καθεστώς της παρανομίας, εξαιτίας της απροθυμίας των εργοδοτών τους να καταβάλουν τις προβλεπόμενες από τη νομοθεσία ασφαλιστικές εισφορές.

Εργασιακά δικαιώματα

Απόλυτη ευχέρεια μεταβολής του σκοπού της άδειας διαμονής (με ανεμπόδιστη εναλλαγή του καθεστώτος εξαρτημένης και μη εξαρτημένης εργασίας) και αποσύνδεση της άδειας διαμονής για ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα από απόδειξη ύπαρξης πόρων 60.000 €.

Διασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των μεταναστών, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος της ασφάλειας στην εργασία.

Ένταξη των μεταναστών σε προγράμματα γεωργικής κατάρτισης που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ για την κατανόηση νέων γεωργικών πρακτικών.

Στήριξη μεταναστών για τη συμμετοχή τους στο συνδικαλιστικό κίνημα και τα εκλεγμένα όργανα.

Εκπαίδευση

Δομές προαιρετικής εκμάθησης ελληνικής γλώσσας σε όλους τους ενήλικους μετανάστες πρώτης γενιάς από επαρκώς στελεχωμένα Κέντρα Εκμάθησης Ελληνικής Γλώσσας που θα λειτουργούν σε δημοτικό επίπεδο.

Μαθήματα μητρικής γλώσσας και πολιτισμού για μαθητές μετανάστες στα δημόσια σχολεία, όταν ο αριθμός των μεταναστών μιας ομάδας υπερβαίνει το 8%.

Καθιέρωση της αντιρατσιστικής εκπαίδευσης, παρεμβάσεις στα σχολικά βιβλία ώστε να προάγουν την πολυπολιτισμικότητα και το σεβασμό στη διαφορετικότητα, οργάνωση ειδικών διαπολιτισμικών δραστηριοτήτων.

Πολιτικά δικαιώματα – Ιθαγένεια – Μετανάστες δεύτερης γενιάς
Απόδοση ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, καθώς και σε όλα τα παιδιά που συμπληρώνουν τρία χρόνια παραμονής στη χώρα μας.

Αναγνώριση στα παιδιά που αποφοιτούν από σχολεία μέσης εκπαίδευσης στην Ελλάδα (και δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για κτήση ιθαγένειας ή δεν επιθυμούν να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια) του καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος με την ενηλικίωσή τους, ανεξάρτητα από τη νόμιμη ή μη διαμονή των γονέων τους στη χώρα.

Παροχή άδειας αόριστης διάρκειας στους αλλοδαπούς μαθητές που φοιτούν στην ελληνική εκπαίδευση.

Καθιέρωση της αρχής της κατοικίας προκειμένου για την κτήση της ιθαγένειας (residence citizenship), που θα στηρίζεται όχι στον τόπο γέννησης ή στην καταγωγή βάσει αίματος, αλλά στον τόπο που βρίσκεται η κατοικία και η εργασία του μετανάστη, δημιουργώντας ειδικό δεσμό με τη χώρα.

Παροχή δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις δημοτικές εκλογές για όσους τεκμηριώνουν 5ετή νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα.

Υγειονομική περίθαλψη

Διεύρυνση της πρόσβαση των μεταναστών στις υπηρεσίες υγείας, όπως ακριβώς ισχύει και για τους Έλληνες. Τροποποίηση του άρθρου 84 του ν. 3386/05, που προβλέπει υγειονομική περίθαλψη μόνο για έκτακτα περιστατικά, εφόσον οι συγκεκριμένοι αλλοδαποί δεν βρίσκονται νομίμως στη χώρα μας.

Κατοχύρωση ιατρικής παρακολούθησης και πρόσβασης στην περίθαλψη για τις εγκύους (κατά την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και την περίοδο της λοχείας).

Παροχή άδειας διαμονής για λόγους ανθρωπιστικής φύσεως σε πρόσωπα που πάσχουν από σοβαρά προβλήματα υγείας (άρθρο 44, παράγραφος 1, εδάφιο ε’) χωρίς να απαιτείται προηγούμενη άδεια διαμονής.

Κρατικές υπηρεσίες

Αύξηση του μόνιμου υπαλληλικού προσωπικού που ασχολείται με τη χορήγηση και την ανανέωση αδειών διαμονής.

Ειδική αντιρατσιστική εκπαίδευση στους δημόσιους λειτουργούς και αναβάθμιση των υπηρεσιών που ασχολούνται με τη μετανάστευση ώστε να μην αποτελούν χώρους δυσμενούς μετάθεσης.

Ουσιαστική οικονομική στήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ως προϋπόθεση για εκχώρηση αρμοδιοτήτων που αφορούν την υποδοχή και ομαλή ένταξη μεταναστών και προσφύγων στην τοπική κοινωνία.

Πρόσφυγες – Αιτούντες άσυλο

Είναι ανάγκη η Ελλάδα να κάνει στροφή στο θέμα των προσφύγων και να παίξει ενεργό ρόλο για μια αντίστοιχη αλλαγή της πολιτικής της ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να γίνουν τα εξής:

Διακοπή κάθε προσπάθειας τεχνητού περιορισμού του αριθμού των αιτήσεων ασύλου που εγκρίνονται. Κάθε άνθρωπος που διώκεται και κινδυνεύει στη χώρα του δικαιούται και πρέπει να λαμβάνει άσυλο.

Παροχή σε όλους τους πρόσφυγες γρήγορης και ξεκάθαρης πρόσβασης σε όλη τη διαδικασία ασύλου, με εξασφάλιση διερμηνέων και με έγκαιρη, γραπτή ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσής τους σε γλώσσα που κατανοούν, με δωρεάν παροχή νομικών υπηρεσιών σε όλη τη διοικητική διαδικασία ασύλου.

Στις αποφάσεις για τη χορήγηση ασύλου να καταγράφονται οι ισχυρισμοί του αιτούντος, η έρευνα των κρατικών υπηρεσιών σχετικά με την υπόθεση, τα πρακτικά της Επιτροπής και βέβαια η πλήρης αιτιολόγηση της τελικής απόφασης.

Ρητή και απόλυτη απαγόρευση των άτυπων επαναπροωθήσεων. Παροχή στον Συνήγορο του Πολίτη δικαιώματος εξέτασης καταγγελιών για άτυπες επαναπροωθήσεις και για άρνηση αποδοχής από τις αστυνομικές αρχές υποβαλλόμενων αιτημάτων ασύλου.

Απαγόρευση της κράτησης των αιτούντων άσυλο χωρίς να έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα, και ιδίως των ασυνόδευτων ανηλίκων, των εγκύων γυναικών, των θυμάτων βασανιστηρίων και των ατόμων με αναπηρία. Να υπάρχει ταχύτατη δικαστική διερεύνηση της νομιμότητας της κράτησης αυτής στις περιπτώσεις που κατ’ εξαίρεση επιβάλλεται.

Απάλειψη από την ελληνική νομοθεσία (και ανάλογες πρωτοβουλίες για τις κοινοτικές οδηγίες) της δυνατότητας να απορρίπτονται αιτήματα ασύλου με την άμεση ή έμμεση χρήση των ρητρών της «ασφαλούς χώρας καταγωγής», της «ασφαλούς τρίτης χώρας» και της «επικουρικής προστασίας».

Πηγή



Οι σημερινές πολιτικές εξελίξεις με υποχρεώνουν να δημοσιοποιήσω με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την αγωνία και τις προτάσεις μου για την αποτροπή μιας μείζονος κοινωνικής και εθνικής περιπέτειας. Η θέση μου εδράζεται στις παρακάτω παρατηρήσεις:

1. Το πολιτικό μας σύστημα αποδεικνύεται καθημερινά όλο και πιο ανίκανο να διαχειριστεί τη δημοσιονομική κρίση που το ίδιο εξέθρεψε, αφήνοντάς την να εξελιχθεί σε κρίση δανεισμού/ χρέους και σε υπαρξιακό πρόβλημα.

2. Η εμπιστοσύνη των πολιτών προς την ηγεσία τους έχει εξανεμιστεί, με αποτέλεσμα να κυριαρχεί ο άλογος και ανεξέλεγκτος θυμός εναντίον οιουδήποτε έχει οποιαδήποτε σχέση με την πολιτική και οικονομική εξουσία.

3. Όλες οι υπαρκτές πολιτικές δυνάμεις έχουν περιοριστεί πλέον μόνο σε αμυντικές θέσεις, για να εξασφαλίσουν βολικά «άλλοθι» για την «μετά την καταστροφή» περίοδο.

4. Οι ξένοι σύμμαχοι και εταίροι μας βρίσκονται σε προφανή αμηχανία, καθώς αδυνατούν να αντιληφθούν τί πράγματι θέλουμε και σε τί είδους θυσίες/προσπάθειες είμαστε διατεθειμένοι να υποβληθούμε

5. Η συστηματική και μακρόχρονη απόκρυψη και εξωραϊσμός της αλήθειας έδωσε πεδίο δράσης για ποικιλόμορφες θεωρίες συνωμοσίας και για την ανάπτυξη ακραίων (και κατά κανόνα, αντικοινοβουλευτικών) αντιλήψεων σε σημαντική μερίδα του λαού μας.

6. Η απαξίωση των πολιτειακών μας θεσμών, ως αποτέλεσμα της ακραίας περιφρόνησης που επέδειξαν οι κύριες μεταπολιτευτικές πολιτικές δυνάμεις, έδωσαν χώρο σε εραστές της βίας, της αυθαιρεσίας και της ανομίας.

7. Ο κρατισμός, σε συνδυασμό με την «ιδεολογία» του συντεχνιασμού, διέλυσαν κάθε αναπτυξιακή ικμάδα και δηλητηρίασαν το παραγωγικό δυναμικό της χώρας μας, εξαφανίζοντας την καινοτομία και την υγιή επιχειρηματικότητα.

Όλα αυτά τα προβλήματα έχουν πλέον οδηγήσει τη χώρα μας σε μια κατηφορική πορεία που φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη. Οι πολίτες, έχοντας πανικοβληθεί από την ψυχρολουσία των μέτρων του μνημονίου, αδυνατούν να διακρίνουν «καλές» ή «κακές» πολιτικές δυνάμεις. Για αυτούς, όλοι όσοι άσκησαν οποιαδήποτε εξουσία είναι εξίσου υπεύθυνοι για την καταστροφική πορεία της χώρας.

Η νεώτερη Ελληνική ιστορία βρίθει από πολλά παραδείγματα καταστροφικών κρίσεων, όπου η ακυβερνησία έφερνε στο προσκήνιο ανεύθυνες δυνάμεις που με εργαλείο τον ακατέργαστο λαϊκισμό, οδήγησαν σε ανεξέλεγκτες εθνικές συμφορές, και εκατόμβες αθώων θυμάτων.

Όλοι, όμως, όσοι ασκήσαμε οποιαδήποτε εξουσία οφείλουμε να αναλάβουμε, την ύστατη αυτή ώρα, την ευθύνη για να δείξουμε μια ρεαλιστική διέξοδο, για την αποτροπή της απόλυτης καταστροφής.

Από την πλευρά μου, ως ενεργός ευρωβουλευτής με το κόμμα της ΝΔ, αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω μια δημόσια έκκληση προς όλον τον πολιτικό κόσμο που θεωρεί τη παραμονή στην ΕΕ ως ακρογωνιαίο λίθο της εθνικής μας υπόστασης. Οι ακραίες και ανεύθυνες φωνές θα δυναμώνουν όσο ο πολιτικός κόσμος δεν αναλαμβάνει μία γενναία, ειλικρινή, πρακτική και αποτελεσματική πρωτοβουλία που να επαναφέρει την εμπιστοσύνη των πολιτών σε υγιείς και προοδευτικές δυνάμεις.

Προτείνω, συνεπώς, τη συγκρότηση ενός κοινού μετώπου εθνικής σωτηρίας, που θα διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών για να διαχειριστεί τη διάσωση της χώρας και την ταχεία θεσμική και οικονομική μεταμόρφωσή της, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά αναπτυξιακά πρότυπα, αφού τον ενημερώσει καθαρά και απλά για την κατάσταση της χώρας και για τις συνέπειες των αποφάσεων του.

Όλοι όσοι διετέλεσαν πολιτικοί παράγοντες και κατείχαν οποιαδήποτε θέση ευθύνης κατά το παρελθόν (Υπουργός, Υφυπουργός, Γεν. Γραμματέας, Βουλευτής) αποκλείονται από το δικαίωμα να είναι υποψήφιοι στον συγκεκριμένο πολιτικό σχηματισμό για την επόμενη τριετία. Βασικές αρχές και στόχοι αυτού του μετώπου είναι:

- Ουσιαστική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, με την επιβολή χρονικών περιορισμών στην δραστηριοποίηση του πολιτικού προσωπικού "παλαιάς κοπής" ώστε να δοθεί η δυνατότητα να αναδειχθούν νέα πολιτικά στελέχη με υψηλή κατάρτιση.

- Η ριζική αναθεώρηση του συντάγματος, με την κατάργηση όλων των περιοριστικών διατάξεων που προστατεύουν δικαστικά το πολιτικό προσωπικό, θεσμοθετούν τη γραφειοκρατία και εμποδίζουν την επιχειρηματικότητα

- Δέσμευση για την άμεση μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200, με περαιτέρω μείωσή του σε 100, κατά τη συνταγματική αναθεώρηση

- Άμεση καθιέρωση του ασυμβίβαστου Υπουργού/Βουλευτή, και θεσμοθέτησή του κατά τη συνταγματική αναθεώρηση

- Διαπραγμάτευση με την ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ των μέτρων εφαρμογής του μνημονίου, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η παραμονή της χώρας στο ευρώ με μείωση του μεγέθους του δημόσιου τομέα και σταδιακή αποκλιμάκωση της ανεργίας

- Η καθιέρωση απλών, δίκαιων, διαφανών και αποτελεσματικών μηχανισμών κοινωνικής προστασίας, ώστε να αντιμετωπιστεί η φτώχεια και η περιθωριοποίηση, χωρίς την κατάχρηση των πολύτιμων δημόσιων πόρων

- Χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας Πληροφορικής και Επικοινωνιών για την επανίδρυση ενός ευέλικτου, ευφυούς, διαφανούς και αποτελεσματικού κρατικού μηχανισμού για την εξυπηρέτηση των πολιτών κι όχι του εαυτού του.

- Προώθηση της ανάπτυξης και λειτουργίας μεγάλων αναπτυξιακών υποδομών και υπηρεσιών με το μοντέλο της σύμπραξης δημόσιου/ιδιωτικού τομέα, με την υποστήριξη της ΕΕ και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων

Το πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης, στο οποίο εντάσσω και τον εαυτό μου, οφείλει να αποσυρθεί και να αφήσει την ιστορία να κρίνει το έργο και την συνεισφορά όλων. Το νέο θα έρθει, είτε το θέλουμε είτε όχι. Μας συμφέρει όλους να διευκολύνουμε αυτή τη μετάβαση, για να είναι όσο το δυνατόν ομαλότερη και λιγότερο οδυνηρή για τους πολίτες που καλούνται να επωμιστούν το βαρύτατο φορτίο της χρεοκοπίας.

Άλλωστε η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, η σχιζοειδής διαχείριση της παρούσης κρίσεως μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 6ης Μαΐου, με την εκκωφαντική σημερινή αποτυχία του συνόλου των υπαρχουσών κομματικών διαιρέσεων να επιτύχουν την επίλυση του πολιτικού προβλήματος, αποδεικνύουν περίτρανα ότι πιθανή απώλεια του ήθους ή του πολιτικού πολιτισμού που το πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης σηματοδοτεί και φέρει, δεν θα αποτελούσε πλήγμα, ίσως μάλιστα να είχε σημαντική απολυτρωτική για την χώρα επίδραση.

Ευελπιστώ ότι η ηθική συγκρότηση (ή, έστω, το ένστικτο επιβίωσης) του πολιτικού κόσμου, θα καθοδηγήσει τις επόμενες συντεταγμένες ενέργειές του, ώστε να αποτραπεί ένας άσκοπος διχασμός του λαού και οφθαλμοφανώς πιθανές, ανεξέλεγκτες εθνικές περιπέτειες.

Ιωάννης Α. Τσουκαλάς
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου


Το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαϊου υπήρξε αυταπόδεικτα μη συνηθισμένο. Υπό την έννοια ότι η αιτιολόγηση της αντι-συστημικής ψήφου της κοινωνίας, είτε εκφράστηκε στην κάλπη με την επιλογή κομμάτων που κάθε άλλο παρά διακρίθηκαν για τη μετριοπάθεια του πολιτικού λόγου και της ρητορικής τους, είτε εκφράστηκε μέσω της αποχής, όχι στο πλαίσιο ενός κακώς αιωνούμενου «χαβαλέ», αλλά ως βαθιά συνειδητοποιημένη επιλογή, μετριοπαθών πολιτών, κοινωνικά και οικονομικά δραστήριων.

Το μωσαϊκό του τεκτονικού σεισμού της 6ης Μαϊου, είχε ζωηρές και έντονες πινελιές της αντίδρασης μιας μεγάλης μερίδας της κοινωνίας στις… αλλότριες και άγαρμπες παρεμβάσεις. Την προσπάθεια δηλαδή διεθνών παραγόντων να κατευθύνουν την ψήφο στην κατεύθυνση της συνέχισης του Μνημονίου, έστω και με τη μορφή της αναγκαστικής ανοχής. Μια προσπάθεια που ενόχλησε, όχι επειδή δεν ανταποκρινόταν στη ζοφερή για το μέλλον του τόπου πραγματικότητα, αλλά επειδή εκφράστηκε τόσο άγαρμπα και με φραστική βιαιότητα. Από πολιτικούς που εύστοχα έχουν περάσει στην Ιστορία, μετά τη σχετική περιγραφή της «Monde» ως… παιδική χαρά.

Απόψε, από τη στιγμή που επιβεβαιώθηκε το αδιέξοδο στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών, που οδηγεί αναπόφευκτα σε νέες και αβέβαιες εκλογές, για την 17η ή ακόμη και την 10η Ιουνίου, οι παραπάνω μοιραίες, άγαρμπες παρεμβάσεις επαναλήφθηκαν. Και μάλιστα, στην πιο εμβληματική αντανάκλασή τους, δηλαδή δια στόματος Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, σύμφωνα με το πρακτορείο «Bloomberg», προσδιόρισε την επικείμενη εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα ως έμμεσο δημοψήφισμα, στο οποίο η ελληνική κοινωνία θα κληθεί να αποφασίσει για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ευρωζώνη. Επισημαίνοντας ότι η συνέχιση της συμπόρευσης Αθήνας και Βρυξελλών, δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά μιας ελεύθερης συμβίωσης. Αλλά ενός «προγαμιαίου» συμβολαίου, που καθορίζει με σαφήνεια τους όρους… υποταγής του πιο αδύναμου σκέλους. Δηλαδή της ευρισκόμενης σε οικονομική και όχι μόνο κρίση, Ελλάδας.

Φυσικά, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει απόλυτο δίκιο. Αυτό είναι το διακύβευμα του μέλλοντος, στο οποίο θα πρέπει να απαντήσει το επερχόμενο παρόν της νέας εκλογικής αναμέτρησης. Μόνο που ο Γερμανός πολιτικός, είναι το λάθος πρόσωπο για να συνεχίζει τις… συστάσεις προς τους Έλληνες πολίτες. Είναι το λάθος μέσο-μήνυμα, με αμιγώς επικοινωνιακούς όρους.

Όσο οι Βρυξέλλες συνεχίζουν και επαναλαμβάνουν τη λανθασμένη τακτική που ακολούθησαν πριν από τις εκλογές της 6ης Μαϊου, υπονομεύουν την προσπάθεια του φιλοευρωπαϊκού Μετώπου που υπάρχει στην Ελλάδα, να ορθώσει ανάχωμα στην επέλαση του ονειροπόλου λαϊκισμού των άκρων. Όσο πιο σύντομα το κατανοήσουν, τόσο περισσότερο θα πολλαπλασιαστούν οι πιθανότητες να μην ανατροφοδοτήσουν οι νέες κάλπες το χάος. Και τη διολίσθηση στην ακυβερνησία.

Πηγή


«Ρίξτε λάσπη, κάντε πλαστογραφίες, απειλήστε με ότι μέσον θέλετε. Αλλά καταλάβετε το. Τελειώσατε», ήταν το μήνυμα του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων, κ. Πάνου Καμμένου προς τους πολιτικούς του αντιπάλους.

«Όσο και να χτυπάτε, ότι βρόμικο μέσον και να χρησιμοποιήσετε, όποιους και να προσλάβετε, δεν πρόκειται να μας γονατίσετε», διεμήνυσε ο κ. Καμμένος, μέσω του λογαριασμού του στο facebook.

«Ενόχλησε ο κρατικός έλεγχος της τράπεζας της Ελλάδος και η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και ενεργοποιήσατε μέχρι τους παλιούς φίλους σας βολεμένους σε θέσεις κλειδιά έτοιμους για τις προβοκάτσιες. Νομίζετε ότι θα φοβίσετε τους Έλληνες και θα μας βάλετε σε τεχνικές αντιπαραθέσεις του χθες.

ΚΑΝΕΤΕ ΛΑΘΟΣ. Αντίπαλοι μας είστε εσείς οι υπηρέτες των τραπεζών, οι δολοφόνοι των ονείρων των παιδιών μας. Εσείς που εξαθλιώνοντας τις Ελληνικές οικογένειες τώρα θέλετε την γη μας την θάλασσα μας, τον Ήλιο μας», προσέθεσε.

«Ρίξτε λάσπη, κάντε πλαστογραφίες, απειλήστε με ότι μέσον θέλετε. Αλλά καταλάβετε το. ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ», κατέληξε ο κ. Καμμένος.

kammenos_facebook_1


Της Ζέζας Ζήκου

Ο φόβος ενός έθνους μήπως χρεοκοπήσει μολονότι έχει στο πλευρό του πανίσχυρους συμμάχους -Ευρωπαϊκή Ενωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- είναι άραγε δικαιολογημένος; Γιατί να χρεοκοπήσει, αφού αυτοί το στηρίζουν με την οικονομική τους δύναμη; Επειδή η σκληρή λιτότητα που επιβάλλεται ως προϋπόθεση γι’ αυτή την οικονομική στήριξη, φέρνει αυτό ακριβώς το ανεπιθύμητο αποτέλεσμα. Οι ηγέτες που ανοίγουν τις πόρτες των χωρών τους στα αρπακτικά των Μνημονίων αποσπούν στην αρχή πολλούς επαίνους. Οταν όμως αρχίζει η σφαγή, μένουν πάντα απελπιστικά μόνοι απέναντι στη λαϊκή κατακραυγή. Οι λαοί έστειλαν τους πρωθυπουργούς των Μνημονίων στο σπίτι τους. Πρώτα τον Ισλανδό, ύστερα τον Ούγγρο και κατόπιν τον Ιρλανδό. Ηρθε η ώρα και για τον Πορτογάλο και μετά για τον Παπανδρέου. Και στη συνέχεια ο λαός τους τιμώρησε σκληρά... Αλλά είναι πλέον αργά.

Μόλις περίπου μία ώρα διήρκεσε χθες η σύσκεψη των κ. Αντώνη Σαμαρά, Ευάγγελου Βενιζέλου και Φώτη Κουβέλη στο Προεδρικό Μέγαρο, στο πλαίσιο του νέου γύρου διαβουλεύσεων υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στη σύσκεψη κυριάρχησε η πρόταση για τη συγκρότηση κυβέρνησης τεχνοκρατών. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξετάζει τη δυνατότητα σχηματισμού μιας κυβέρνησης προσωπικοτήτων, αλλά σημασία έχει ποια κόμματα θα στηρίξουν μία τέτοια κυβέρνηση.

Οπως διέρρευσε, η συμφωνία έξι σημείων για κυβέρνηση προσωπικοτήτων έχει ως εξής:

1. Ανεξαρτήτως της άρνησης του ΣΥΡΙΖΑ να αναλάβει τις ευθύνες του και να συμμετάσχει στη νέα κυβέρνηση, η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην Ευρωζώνη.

2. Τα πρακτικά της σύσκεψης του Κάρολου Παπούλια με τους κυρίους Σαμαρά, Τσίπρα και Βενιζέλο πρέπει να δοθούν στη δημοσιότητα, ώστε ο ελληνικός λαός να έχει τη δυνατότητα να πληροφορηθεί και να κρίνει τους πολιτικούς αρχηγούς για τη στάση που τήρησαν.

3. Η έκθεση του Λουκά Παπαδήμου για τη δραματική κατάσταση των δημόσιων οικονομικών και την κατάσταση του τραπεζικού συστήματος να δοθεί επίσης στη δημοσιότητα.

4. Η εντολή των ψηφοφόρων στις κάλπες είναι επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Με αυτό ως δεδομένο, ο πρωθυπουργός θα πρέπει να προέρχεται από την Αριστερά και από το μέτωπο των δυνάμεων που στήριξαν τη θέση για αλλαγή των προβλέψεων του Μνημονίου.

5. Προκειμένου η κυβέρνηση να ανταποκρίνεται στο μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες στις 6 Μαΐου και να είναι αντιπροσωπευτική, στο νέο κυβερνητικό σχήμα πρέπει να εκπροσωπείται και η Δημοκρατική Αριστερά, και

6. Δεδομένου ότι η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ αποδοκιμάστηκαν στις κάλπες, πρέπει η κυβέρνηση να αποτελείται από προσωπικότητες και όχι από πολιτικά στελέχη των δύο κομμάτων.

Η ανοχή θα υπάρχει μόνον όσο καιρό χρειάζεται να εφαρμοστεί το νέο Μνημόνιο και να προωθηθούν τα νέα δραστικά μέτρα του Μνημονίου 2. Είναι σαφές ότι η έκθεση φερεγγυότητας επί του ελληνικού χρέους, έχει δείξει δυσοίωνες προοπτικές. Αν τα κόμματα δεν ξεπεράσουν τους ιδεοληπτικούς ενδοιασμούς τους για το κράτος «τους», η ελληνική οικονομία θα παραδοθεί πισθάγκωνα στα χειρότερα σενάρια. Μια μορφή πτώχευσης θα είναι πλέον η απαρέγκλιτη «λύση».

Οργή, κραυγές απελπισίας. Ανθρωποι να παρακαλούν για μια θέση εργασίας, οικογένειες μπροστά σε ανυπέρβλητες συμφορές, πολιτικοί και εν γένει ιθύνοντες σε πανικό, μια χώρα πάνω σε κινούμενη άμμο.

Η έλλειψη προοπτικής, τα προφανή πολιτικά ψεύδη, οι μάταιες θυσίες, η υποψία ότι δεν σωζόμαστε με επιμήκυνση του χρέους, με ελάφρυνση των υποχρεώσεων, ότι το βάρος των χρεών θα παραμείνει συντριπτικό και με το νέο πακέτο μέτρων, και με την επιπλέον λιτότητα, φέρνει τους Ελληνες στο χείλος της αντοχής.

Οι φημολογίες για έξοδο από το ευρώ δεν έχουν τέλος... Οι τοποτηρητές του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου σχημάτισαν την πεποίθηση ότι η μεταρρυθμιστική προσπάθεια της χώρας ανεκόπη. Οτι αφού συμμάζεψε κάπως τα πράγματα –με οριζόντιες περικοπές μισθών και μια ιδιότυπη στάση πληρωμών εις βάρος των πιο αδύναμων, εγχώριων πιστωτών του κράτους– σκοντάφτει και δείχνει αδύναμη να διευρύνει τη φορολογική βάση, να εξυγιάνει τον δημόσιο τομέα και να προωθήσει αλλαγές στο παραγωγικό μοντέλο της χώρας – αλλαγές που θα προσέφεραν μια υπόσχεση διατηρήσιμης ανάπτυξης μετά την κρίση, αλλάζοντας το προηγούμενο χρεοκοπημένο μοντέλο μιας οικονομίας όπου το 70% του ΑΕΠ ήταν κατανάλωση, που συντηρούσαν τα δανεικά και η διαρκώς διευρυνόμενη δημόσια δαπάνη.
Η πιθανότερη ημερομηνία των εκλογών θεωρείται η 17η ιουνίου καθώς η βουλή όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν πως θα ανοίξει την Πέμπτη 17 Μαΐου με την ορκωμοσία των βουλευτών, την Παρασκευή θα γίνει η εκλογή του προεδρείου και θα διαλυθεί το Σάββατο 19 Μαΐου. Σύμφωνα με το Σύνταγμα το νωρίτερο που μπορούν να διεξαχθούν εκλογές είναι μετά από 21 ημέρες (εργάσιμες)…

Στην νέα εκλογική διαδικασία δεν χρειάζεται σταυρός προτίμησης στους υποψηφίους καθώς θα διεξαχθούν με λίστα. Οι ψηφοφόροι δηλαδή θα ψηφίσουν μόνο το κόμμα χωρίς να επιλέξουν κάποιο υποψήφιο από αυτό.
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλα τα κόμματα ακόμα και αυτά που δεν πήραν το εισιτήριο (3%) για την είσοδο στην βουλή.

Ανάλογα με τα αποτελέσματα που θα προκύψουν και οι νέοι βουλευτές. Ο αρχηγός του κάθε κόμματος έχει το δικαίωμα να καταρτίσει τις λίστες των ψηφοδελτίων με τους υποψηφίους που επιθυμεί ακόμα και αν εκείνοι δεν εξελέγησαν στις εκλογές της 6ης Μαΐου και να θέσει εκτός ψηφοδελτίων βουλευτές οι οποίοι εξελέγησαν στην πρόσφατη εκλογική διαδικασία.

Ο εκλογικός νόμος περιέχει την πρόβλεψη ότι εφόσον επαναπροκηρυχτούν εκλογές μέσα σε 18μήνες από τις προηγούμενες, τότε αυτές θα γίνουν με δεσμευμένη λίστα υποψηφίων όπως έγιναν οι εκλογές του 1985.

Το ΠΔ 152/1985 στο οποίο και ρητά παραπέμπει ο εκλογικός νόμος στο άρθρο 72 παρ 11 του ΠΔ 26/2012, προβλέπει ότι Βουλευτές εκλέγονται οι πρώτοι κατά σειρά υποψηφία, της λίστας του ψηφοδελτίου όπως θα την καθορίσει το κόμμα ανά εκλογική περιφέρεια, και όχι οι πρώτοι σε σταυρούς προτίμησης. Πρόκειται δηλαδή για μια αντίστοιχη πρόβλεψη της διαδικασίας εκλογής των βουλευτών επικρατείας οι οποίοι και εκλέγονται ανάλογα με το ποσοστό κάθε κόμματος, κατά σειρά από λίστα υποψηφίων που αυτό καταρτίζει.

Πηγή

Για «υποκρισία των διερευνητικών εντολών» έκανε λόγο η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ

Για «χάρτινες προσδοκίες», που διασπείρονται στον λαό με τους «μεν να κινδυνολογούν και να εκβιάζουν» και τους «δε να αφοπλίζουν τον λαό» έκανε λόγο η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, μετά το αδιέξοδο για σχηματισμό κυβέρνησης στο οποίο οδηγήθηκε η διαβούλευση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

«Η κάλπη ήταν προαποφασισμένη, όπως έδειξε η υποκρισία των διερευνητικών εντολών. Μπροστά στον ελληνικό λαό τώρα στέκεται ένα καινούργιο δίλημμα, δηλαδή ένα παλιό δίλημμα με νέα μορφή: «κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά» που μπορεί να το διαμορφώσουν «δεξιά κυβέρνηση ή αριστερή κυβέρνηση». Δεν φέρνουν αλλαγή πολιτικής και τα δύο σκέλη του διλήμματος» σημείωσε η κ. Παπαρήγα και κατέληξε:

«Με τα σημερινά δεδομένα, όπως έχουν διαμορφωθεί, η μόνη ευκαιρία και ανάγκη που έχει ο λαός, πριν είναι αργά, για να μη σβήσει η ελπίδα, είναι να δώσει δύναμη στο ΚΚΕ, το Κόμμα που δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, που δεν μπορούν να το υποτάξουν, να το βάλουν στο μαντρί».

Πηγή: ΑΜΠΕ

Γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

Ο ρεπόρτερ του MEGA Α. Φουρλής επικοινώνησε στις 1 η ώρα το πρωί (!) με την Προεδρία της Δημοκρατίας και έλαβε την διαβεβαίωση ότι «το non paper Καμένου είναι γνήσιο»... 1 η ώρα το πρωί!!! Μάλλον η Προεδρία της Δημοκρατίας λειτουργεί και ως μπουζουξίδικο!

Υπάρχουν χώρες με μεγαλύτερα χρέη από την Ελλάδα, αλλά με λιγότερους δωσίλογους!

«Κοίτα ποιοι μας κουνάνε το δάχτυλο!»230 δις το έλλειμμα στη Ρηνανία-Βεστφαλία, όπου «μαύρισαν» τη Μέρκελ! Εκεί μνημόνια έχει;

Σε πανικό οι βαρόνοι των media… Ποια media, δηλαδή, στα λόγια να βρισκόμαστε, @@ media!

Που να καταλάβουν οι Ντινόπουλοι απ’ τα κοσμογονικά που συμβαίνουν γύρω τους.

Δηλαδή αν χρειαζότανε σταυρό δε θα έβγαινε ούτε βουλευτάς ο μέγας κωπηλάτης;

Πανιασμένα πρόσωπα, νεκρά μάτια, αφρισμένα χείλη... Οι αστεράτοι της παραπληροφόρησης σε επιθανάτιους δημοσιογραφικούς σπασμούς...

Βαράνε τον ΣΥΡΙΖΑ οι βεντέτες της παραπληροφόρησης από ‘δω, βαράνε οι υπόδικοι των κομμάτων της συγκυβέρνησης από ‘κει και εισπράττει ο Τσίπρας τη συνεχώς διογκούμενη αγανάκτηση.

Ο κομματικός πρόεδρος της Δημοκρατίας αγωνίζεται να κρατήσει το σύστημα ζωντανό με νύχια και με δόντια. Απ’ ότι έμαθα όμως, ούτε από νύχια πάει καλά, ούτε από δόντια!

M. ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ: «Και θέλω να απαντήσω σ’ αυτό, τι έχουμε να χάσουμε, ας πάμε στη δραχμή, τι έχουμε να χάσουμε παραπάνω απ’ ότι χάσαμε; Την ελευθερία μας λοιπόν, ότι θα κυκλοφορούν συμμορίες με καλάσνικοφ αυτοί οι οποίοι θα καταλύσουν τη δημοκρατία, τους θεσμούς, τη δικαιοσύνη, την αστυνομία και θα κυριαρχεί ο ένας πάνω στον άλλον ανάλογα με το πόσο μεγάλη είναι η συμμορία του και πόσα καλάσνικοφ έχει. Δηλαδή θα πάμε πια σε εμφύλιο πόλεμο.»
Τον άνθρωπο τον χτύπησε χοντρή μαλακία στο κεφάλι, τελικά! Ανίατη περίπτωση...

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"
Σείεται εκ θεμελίων το πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης. Η ακολουθούμενη σε όλη την ΕΕ πολιτική λιτότητας προκαλεί πλέον τόσες αντιδράσεις εκ μέρους των πολιτών σχεδόν όλων των κρατών - μελών της, ώστε και στις 16 χώρες που έχουν γίνει εκλογές τα τελευταία δύο χρόνια έχουν ανατραπεί και οι 16 κυβερνήσεις! Δεν γλίτωσε καμία! Κάθε νέα εκλογική αναμέτρηση εντάσσεται αυτομάτως πλέον στο πλαίσιο αυτό.

«Η μεγάλη οργή των λαών της Ευρώπης» ήταν π.χ. ο τίτλος άρθρου στη γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» και ανάλογο το περιεχόμενό του. «Οι ψηφοφόροι εξεγείρονται... Καταδικάζουν μια πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται με ενιαίο τρόπο ταυτόχρονα σε ολόκληρη την Ευρωζώνη» γράφει ο αρθρογράφος και συνεχίζει: «Στην Ιταλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία ακόμη και στην Ολλανδία το ηθικό έχει καταρρεύσει. Υπάρχει παντού το αίσθημα μιας αδιέξοδης κατάστασης» τονίζει.

«Οι Γάλλοι εξεγείρονται. Το ίδιο και οι Ελληνες. Καιρός ήταν!» γράφει αρχίζοντας άρθρο του στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» με τον εύγλωττο τίτλο «Εκείνοι οι Ευρωπαίοι που εξεγείρονται» ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. «Οι εκλογές στις δύο χώρες ήταν στην πραγματικότητα δημοψηφίσματα για τη σημερινή οικονομική πολιτική της Ευρώπης. Και στις δύο χώρες οι ψηφοφόροι την απέρριψαν» επισημαίνει περιχαρής. «Δεν είναι καθαρό το πόσο σύντομα οι ψηφοφορίες θα οδηγήσουν σε αλλαγές στην τρέχουσα πολιτική, αλλά είναι προφανές ότι τελειώνει ο χρόνος για τη στρατηγική της ανάκαμψης μέσω λιτότητας - και αυτό είναι καλό!» υπογραμμίζει.

Υπό το πρίσμα αυτό αναλύει τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ελλάδα και η γερμανική εφημερίδα «Ντι Τσάιτ» σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης, η οποία γράφει μεταξύ άλλων: «Οι Ελληνες ψηφοφόροι έκαναν συντρίμμια το πολιτικό τους σύστημα και επαναστάτησαν εναντίον της ευρωπαϊκής πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης... Αυτές οι εκλογές μπορεί να αποτελέσουν την έναρξη μιας εξέγερσης των Ευρωπαίων πολιτών εναντίον της σωτηρίας του ευρώ μέσω της λιτότητας και της συρρίκνωσης. Η Ελλάδα γίνεται πείραμα».

Η επίσης γερμανική και φιλοσοσιαλδημοκρατική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Ρουντσάου» είναι επίσης διεισδυτική στην ανάλυσή της.

«Είναι ανόητο πράγμα να ψηφίζει ο κόσμος όχι όπως πρέπει, όπως έκαναν προσφάτως οι Ελληνες. Δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι, μας λένε τώρα. Οι Ελληνες και οι πολιτικοί τους είναι απλώς πολύ βλάκες ή πολύ ασύνετοι ή πολύ θρασείς για να αφεθούν να σωθούν βάσει των όρων των ιδιαίτερων φίλων μας, των αγορών. Σφίγγουμε λοιπόν λιγάκι περισσότερο την οικονομική βίδα και τους βάζουμε να ξαναψηφίσουν όπως αρμόζει ή ίσως καλύτερα τους πετάμε αμέσως έξω από το όμορφο Κλαμπ του Ευρώ μας» τονίζει ο αρθρογράφος. «Μπορεί όμως κανείς να το δει και εντελώς διαφορετικά. Μπορεί να αντιληφθεί το εξελισσόμενο χάος στην Ελλάδα και ως ένα πρώτο, πραγματικά αναγνωρίσιμο σημάδι του κλιμακούμενου αγώνα ανάμεσα στη δημοκρατία και τον καπιταλισμό» υπογραμμίζει.

Ακόμη και το χθεσινό τεύχος του περιοδικού «Σπίγκελ» -αυτό που έγινε ήδη διάσημο στη χώρα μας καθώς έχει εξώφυλλο με τίτλο «Αντίο, Ακρόπολη!» και υπότιτλο «Γιατί η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τώρα το ευρώ»- ομολογεί ευθαρσώς την πλήρη αποτυχία της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η ΕΕ στη χώρα μας: «Παρόλο που η Ελλάδα κυβερνάται στην πραγματικότητα από την Κομισιόν της ΕΕ και το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος είναι μεγαλύτερο παρά ποτέ, η ύφεση οξύνεται και η πολιτική κατάσταση γίνεται χαοτική. Νέες εκλογές γίνονται όλο και πιο πιθανές» γράφει. Σημαντικότερη όμως είναι μια άλλη επισήμανση του περιοδικού. «Στην καγκελαρία του Βερολίνου, στους συμβούλους της Μέρκελ, οι τηλεοπτικές εικόνες από την Αθήνα θυμίζουν την κατάσταση που επικρατούσε επί Βαϊμάρης (σ.σ. δηλαδή την περίοδο πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία). Φαίνεται ότι για τους Ελληνες η υπαγόρευση λιτότητας από τις Βρυξέλλες είναι ό,τι ήταν για τους Γερμανούς η υποτιθέμενη «εθνική καταισχύνη» της συνθήκης ειρήνης των Βερσαλλιών»!

«Εδώ και χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται στην εντατική, όμως ο ασθενής δεν γίνεται καλά, αντιθέτως γίνεται όλο και πιο άρρωστος» γράφει το «Σπίγκελ» και προσθέτει δυσοίωνα: «Το πολιτικό σύστημα της χώρας διαλύεται και μάλιστα πολλοί παρατηρητές φοβούνται ότι η οξυμένη κατάσταση θα μπορούσε τελικά να καταλήξει σε στρατιωτικό πραξικόπημα»!

ΓΑΛΛΙΑ: «Να τελειώνουμε με τη λιτότητα!»

ΣΚΛΗΡΟΣ ήταν ο Μπενουά Αμόν, εκπρόσωπος των Γάλλων σοσιαλιστών, απέναντι στο Βερολίνο. «Πρέπει να τελειώνουμε με τη λιτότητα! Οι πολιτικές λιτότητας οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία» δήλωσε σε συνέντευξή του και επιτέθηκε φραστικά στη Γερμανίδα καγκελάριο: «Δεν ψηφίσαμε να υπάρχει πρόεδρος στην ΕΕ με το όνομα Ανγκελα Μέρκελ! Πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να αποφασίζει μόνη της για τις τύχες όλων των υπολοίπων» τόνισε. Λίγο νωρίτερα ο ιδρυτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Πορτογαλίας Μάριο Σοάρες, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Δημοκρατίας κάλεσε τους συντρόφους του Πορτογάλους σοσιαλιστές να πάψουν αμέσως να υποστηρίζουν τα μέτρα λιτότητας που έχουν οι ίδιοι υπογράψει κατ' απαίτηση της ΕΕ όταν βρίσκονταν στην εξουσία.

Του Γιώργου Δελαστίκ από το ΕΘΝΟΣ
Με μια καθαρά προεκλογική δήλωση, όπως και αυτή του Αντώνη Σαμαρά και με όρους που θύμιζαν Ανδρέα Παπανδρέου, ο Αλέξης Τσιπρας κάλεσε τον ελληνικό λαό στις επόμενες εκλογές να τον βοηθήσει με την ψήφο του να δημιουργήσει κυβέρνηση Αριστεράς…

“Ο ελληνικός λαός στις 6 Μαϊου, έκανε ένα σημαντικό βήμα. Με την ψήφο του κατέστησε άκυρο το Μνημόνιο και καταδίκασε τις δυνάμεις που ευθύνονται για την φτώχεια και την εξαθλίωση”, είπε ο κ.Τσίπρας.

Συνέχισε: “Ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ σε 2η εκλογική δύναμη και μπλόκαρε τον σχηματισμό κυβέρνησης που θα εφάρμοζε το Μνημόνιο. Για μερικές χιλιάδες ψήφους βρεθήκαμε στην 2η θέση και έτσι δεν είχαμε την δυνατότητα να κάνουμε πράξη την προεκλογική μας υπόσχεση : Να κανουμε κυβέρνηση αριστερας.”

Προσπαθήσαμε, τόνισε ο κ. Τσίπρας να δημιουργηθεί μία κυβέρνηση που θα σεβαστεί κατ΄ ελάχιστο την λαϊκή ετυμηγορία και καταθέσαμε τις προτάσεις μας, τους πέντε άξονες με σημαντικότερους την πρόταση για την ακύρωση των νέων περικοπών σε μισθούς και συντάξεις και την αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων. Οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος, είπε ο κ. Τσίπρας, πιστοί στις ενυπόγραφες δεσμεύσεις τους, αρνήθηκαν να τις υιοθετήσουν και επί της ουσίας έθεταν το δίλημμα Μνημόνιο ή εκλογές, ελπίζοντας ίσως ότι θα μας εκβιάσουν να προσχωρήσουμε στο Μνημόνιο ή για να φέρουν για τους εαυτούς τους καλύτερο αποτέλεσμα.

Με αίσθηση πατριωτικής ευθύνης, υπογράμμισε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, πήραμε την απόφαση να μην προδώσουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες του λαού. Τα κόμματα του Μνημονίου, είπε, δεν ζητούσαν απλά συναίνεση, αλλά ζητούσαν να αφήσουμε τη χώρα δίχως ελπίδα και να βάλουμε την υπογραφή μας σε μέτρα εξαθλίωσης του λαού, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει.

Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα για την κυβέρνηση της Αριστεράς και να βάλουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις δυνάμεις του χθες, συμπλήρωσε.



Τι είναι τα Μουσεία Πόλεως; Πέρα από τον αυτονόητο σκοπό τους να παρουσιάζουν και να αναδεικνύουν «συμπυκνωμένη» την ιστορία της πόλης στην οποία βρίσκονται, μπορούν να αποτελέσουν έναν κοινωνικό μικρόκοσμο που θα διευρύνει τη γνώση, την κριτική σκέψη και την ευαισθησία του πολίτη σχετικά με τις συνθήκες στις οποίες ζει και «συν-ζει»; Πώς μπορούν να αποτυπώσουν την καθημερινότητα των ανθρώπων της πόλης και πως μπορούν να καταστούν τόπος διαλόγου για τη διαμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι;...

Ποιους τομείς μπορούν να ενισχύσουν και γιατί αποτελούν πυρήνες γνώσης; Γιατί είναι απαραίτητη η δημιουργία διαύλων επικοινωνίας και συνεργασίας ενός Μουσείου Πόλης με εκπαιδευτικά ιδρύματα, με φορείς, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και το ευρύ κοινό;

Αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα θα απαντηθούν στη διάλεξη που διοργανώνει το «Μουσείον της Πόλεως των Αθηνών – Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία», στις 18 Μαΐου, στο πλαίσιο του εορτασμού της «Διεθνούς Ημέρας Μουσείων», και ώρα 19.30 (Παπαρρηγοπούλου 5-7), με ομιλητή τον δημοσιογράφο Ελευθέριο Σκιαδά και θέμα:

«Εφημερίδα “Ο Μικρός Ρωμηός”:

Πρωτοποριακή διαδικτυακή γέφυρα πολιτισμού
του χθες και του αύριο»

Παράλληλα, την ίδια μέρα θα πραγματοποιηθούν από τις 10.00 π.μ. έως τις 13.00 ξεναγήσεις σε μεμονωμένα άτομα και ομάδες όλων των ηλικιών στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου και στην περιοδική έκθεση με θέμα «Θάλασσες, δάση και βουνά είναι ο θησαυρός μας», που συνδιοργανώθηκε με την ΗELMEPA. Οι ξεναγήσεις θα γίνουν στα ελληνικά, στα αγγλικά και τα γερμανικά.

Επιπλέον, στις 18.30 θα πραγματοποιηθεί σύνδεση –μέσω Skype- με το Ιστορικό και Αρχαιολογικό Μουσείο του El Paso με σκοπό την ανταλλαγή πληροφοριών για τα δύο Μουσεία.

Το Μουσείον της Πόλεως των Αθηνών θα παραμείνει ανοιχτό για το κοινό με ελεύθερη είσοδο από τις 9.30 π.μ. έως τις 10 μ.μ.

Για σύνθετες και τρομακτικές επιπτώσεις από μια ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ κάνει λόγο το πρακτορείο Reuters, επισημαίνοντας πως σε νομικό επίπεδο δεν είναι δυνατή μια έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη, καθώς κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Σύμφωνα ωστόσο με πηγές του Reuters, μπορεί να βρεθεί ο τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο, αλλά οι επιπτώσεις είναι ανυπολόγιστες.

«Είναι επικίνδυνο να ωθούμε μια χώρα στα άκρα χωρίς να σταθούμε και να σκεφτούμε τι μπορεί να σημαίνει όλο αυτό. Δεν συζητιέται αρκετά τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ελληνική κοινωνία ή για την ειρήνη και την ασφάλεια στην Ευρώπη», σχολίασε στο πρακτορείο ανώτατος αξιωματούχος χώρας της ευρωζώνης.

Οι απειλές εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, είναι πρακτικά κενές περιεχομένου. Οι επιπτώσεις θα ήταν τόσο τρομακτικές που ολόκληρος ο πλανήτης θα έκανε για να συνέλθει αρκετά χρόνια..

Κατ'αρχήν μια ελληνική έξοδος από το ευρώ θα προκαλούσε άμεσα μαζική απόσυρση καταθέσεων, τουλάχιστον από Πορτογαλία και Ισπανία, ίσως και από Ιταλία, κάτι που θα σήμαινε ταυτόχρονη χρεοκοπία, ενώ θα γκρέμιζαν τις αγορές ομολόγων και τη διατραπεζική αγορά στην Ευρώπη, θέτοντας σε κίνδυνο το ίδιο το ευρώ…

Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε ένα τρομακτικό ευρωπαϊκό αλλά και..... ευρύτερα διεθνές "ντόμινο χρεοκοπιών".

Τα ακόλουθα νούμερα που φέρνει στην δημοσιότητα το defencenet.gr, "ζαλίζουν":
Μόνον από δάνεια–ρέπος σε ελληνικές τράπεζες, η ΕΚΤ μπορεί να έχει απώλειες 140 δισ. ευρώ δηλαδή μεγάλο μέρος του ξοδευμένου ισολογισμού της.
Αυτό, χωρίς να υπολογιστεί το αυξανόμενο το κόστος του ντόμινο από αυτό, που σύμφωνα με υπολογισμούς αναλυτών της ΕΚΤ, υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ (!) ΜΟΝΟΝ για το ευρωσύστημα της κίνησης κεφαλαίων...

Αυτά τονίζουν διεθνείς αναλυτές για την Ελλάδα και εντοπίζουν εμμέσως πλην σαφώς, την ανάγκη των Ευρωπαίων και της γερμανικής κυβέρνησης να διαπραγματευθεί με την Ελλάδα και να δημιουργήσει τη δημοσιονομική Ένωση που θα περιλαμβάνει και την κοινή έκδοση ομολόγων, για να πληρωθούν τα χρέη και να σώσει το ευρώ…

Παράλληλα γίνεται ξεκάθαρα η παραδοχή, ότι η Ελλάδα έγινε πειραματόζωο για χάρη της κας Μέρκελ, ώστε να αποτελέσει "το παράδειγμα προς αποφυγήν", για τους άλλους.

Το πρόγραμμα λιτότητας και φτώχειας δηλαδή ήταν σχεδιασμένο για να πονέσει, παρά για να επιτύχει, όπως ομολόγησε η ίδια η Α.Μέρκελ και δημοσιεύει το defencenet.gr σήμερα.
Όλοι γνώριζαν ότι θα αποτύγχανε.
Τα παραπάνω σενάρια και εκτιμήσεις περιλαμβάνονται σε δημοσιεύματα των πλέον έγκυρων εντύπων του διεθνούς οικονομικού τύπου.

Όμως το πιο συγκλονιστικό από όλα είναι το εκτενέστατο αφιέρωμα της αμερικανικής Wall Street Journal (δείτε το εδώ), όπου αποκαλύπτεται και όλο το πολτικό παρασκήνιο της μεθόδευσης και των πιέσεων για να γίνει η Ελλαδα πειραματόζωο.

Το δημοσίευμα αναφέρει:
«Η Ευρώπη φοβάται ότι η ελληνική έξοδος από το ευρώ θα μπορούσε να διασπείρει τη μαζική φυγή κεφαλαίων από την Πορτογαλία, την Ισπανία ή άλλες χώρες μέλη του ευρώ, που δυσκολεύονται… Ορισμένοι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχειρηματολογούν σε ιδιωτικές συζητήσεις, ότι το ευρώ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μία ελληνική έξοδο από την Ευρωζώνη, επειδή οι αγορές κατανοούν ότι η κρίση του χρέους στην Ελλάδα είναι μοναδικά σοβαρή»
(σ.σ. τι επιχείρημα).

«Άλλοι ανησυχούν ότι αυτό θα προκαλέσει πανικό και απόσυρση καταθέσεων από τις ευρωπαϊκές τράπεζες και ξεπούλημα κρατικών ομολόγων το οποίο θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο το ίδιο το νόμισμα. Αυτό θα παρουσιάσει τη Γερμανία και τη βόρεια Ευρώπη με φοβερή επιλογή: Είτε να παρακολουθεί την κατάρρευση του Ευρωπαϊκού κέντρου μετά από δεκαετίες πολιτικής ολοκλήρωσης ή να σπεύσει σε «βαθύτερη» δημοσιονομική ένωση, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης ευρωομολόγων , για να σώσει το ευρώ».

Παρουσιάζονται αναλυτικά τις θυσίες των Ελλήνων που αντιμετωπίζουν σωρευτική ύφεση (μείωση ΑΕΠ) 14% έως τώρα και επιπλέον 6,5% υπολογιζόμενη για φέτος, επίσημη ανεργία 21% και ονομαστική μείωση χρέους μόλις 29 δις ευρώ μετά από κούρεμα μεγαλύτερο από 100 δις ευρώ, το οποίο χρέος παραμένει 50% μεγαλύτερο από το θεωρητικό (περσινό προ του κουρέματος) ΑΕΠ.

Για την ακρίβεια, σύμφωνα με το δημοσίευμα, το χρέος στην Ελλάδα μετά το κούρεμα «μειώθηκε» από 356 δις ευρώ το 2011 σε προβλεπόμενο 327 δις ευρώ φέτος!!! Το δημοσίευμα παρουσιάζει επίσης πόσο καταδικαστική ήταν το πρόγραμμα για την Ελλάδα και πόσο λανθασμένο αν και αναφέρει επίσης πόσο λανθασμένα εφαρμόστηκε. Ρίχνει όμως το βάρος στην επιμονή της Γερμανίας ώστε να φανεί ότι «η Ελλάδα τιμωρείται και πονάει, ώστε να μην ξανακάνει κανείς το ίδιο…»

Στο μεταξύ, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα πήρε "λειψό ποσόν" και έχει κρατηθεί ένα δις ευρώ η Ελλάδα δεν θα χρειαστεί να περιμένει μέχρι τον Ιούνιο, σχολιάζουν οι Finanacial Times. Γιατί;
Επειδή οι επιπτώσεις από χρεοκοπία της Ελλάδας είναι πολλαπλάσιες λένε, παρουσιάζοντας σημείωμα σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα μπορεί άμεσα να ταρακουνήσει τις αγορές καθώς:

1. Το 70% του ελληνικού χρέους μετά το κούρεμα, έχει περάσει σε ευρωπαϊκές χώρες, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ με ομόλογα και δάνεια που υπολογίζονται σε 140 δισ. ευρώ.

2. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν συνάψει δάνεια ρέπος 140 δισ. ευρώ με την ΕΚΤ. Αναφέρεται ακόμα ότι η ΕΚΤ έχει και ελληνικά ομόλογα 40-52 δισ. ευρώ, για τα οποία είναι γνωστό ότι δεν έχουν ποτέ δοθεί λεπτομέρειες αν κουρεύτηκαν, πως και πόσο…

Υποτίθεται πως η ΕΚΤ, ελληνικές τράπεζες και funds ή ξένες τράπεζες όπως η ολλανδική ΑBN Amro και τα funds Vega και Elliott, έχουν και ελληνικά ομόλογα διεθνούς δικαίου.

Έτσι το δημοσίευμα αναφέρει ότι μία στάση πληρωμών, θα προκαλέσει εξαιρετικά μεγάλες απώλειες στους διεθνείς πιστωτές και τις αγορές, άμεσα, χωρίς να υπολογιστούν οι πολλαπλάσιες έμμεσες απώλειες, (ντόμινο) για το οποίο αναφέρεται ότι δεν είναι καν προετοιμασμένες οι αρχές!!!

Σε κάθε περίπτωση και σε όλα τα ξένα αμερικανικά και βρετανικά δημοσιεύματα, η λύση που παρουσιάζεται είναι σταθερά, η εκτύπωση χρήματος και η πληρωμή των Ευρωπαϊκών χρεών (συνολικά) με αυτά, αλλά η Γερμανία και η Ευρώπη επιμένουν σε καταστροφικές πολιτικές λιτότητας, που μεγαλώνουν και δεν λύνουν το πρόβλημα.

Η επιχείρηση «παραπλάνηση» από τα μείζονος ενδιαφέροντος πολιτικά θέματα, άρχισε αμέσως μετά την ανακοίνωση των εκλογών για τις 17 Ιουνίου από τον κ. Βενιζέλο. Σε προηγούμενη ανάρτησή μας είχαμε επισημάνει πως πρόκειται να ακολουθήσει μία «θύελλα» ειδήσεων που θα έχουν σαν στόχο την μετακύλιση του ενδιαφέροντος από πλευράς των πολιτών, σε οτιδήποτε άλλο εκτός εκείνων που πραγματικά θα έπρεπε να συζητούν…

Έτσι, διαβάζουμε στην «Ζούγκλα» πως «το ημερολόγιο του Άκη είναι γεμάτο από εγκλήματα».
Το ημερολόγιο του Άκη Τσοχατζόπουλου που βρίσκεται πλέον στα χέρια του ανακριτή «καίει» τόσο τον ίδιο, που εξακολουθεί να παραμένει προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό, όσο και τους υπόλοιπους 14 συγκατηγορουμένους του για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αναλυτικές σημειώσεις που κρατούσε ο Άκης Τσοχατζόπουλος ως ημερολόγιο, όχι μόνο αποκαλύπτουν τον τρόπο που δρούσε η οργάνωση για το ξέπλυμα των χρημάτων που προέρχονταν από τα εξοπλιστικά προγράμματα, αλλά καταρρίπτουν τον επαναλαμβανόμενο από όλους τους κατηγορουμένους ισχυρισμό ότι δεν γνώριζαν τίποτα.
Ο ανακριτής Γαβριήλ Μαλλής, με τη βοήθεια από σήμερα, λόγω του όγκου της δικογραφίας και του επίκουρου ανακριτή κ. Σταυρόπουλου μελετά πολύ προσεκτικά το ημερολόγιο του Άκη Τσοχατζόπουλου το οποίο θεωρείται ότι δίνει πολύ σημαντικές πληροφορίες για τις διαδρομές των ύποπτων χρημάτων.
«Κάθε σελίδα είναι και ένα έγκλημα», τόνιζαν χαρακτηριστικά δικαστικές πηγές σημειώνοντας παράλληλα ότι όσα αναφέρονται σ’ αυτό «δένουν» επιπλέον τους κατηγορουμένους. Και αυτό γιατί φαίνεται ότι «όλοι ήταν γνώστες των εγκληματικών πράξεων» παρά την άρνηση τους ενώπιον του ανακριτή.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον πάντως παρουσιάζουν και τα υπόλοιπα έγγραφα που κατασχέθηκαν σε σπίτια και γραφεία των κατηγορουμένων τα οποία έχουν φτάσουν στο ανακριτικό γραφείο. Η αξιολόγηση των εγγράφων αυτών εκτιμάται ότι θα καθορίσει τις επόμενες κινήσεις των ανακριτών, μεταξύ των οποίων είναι αιτήματα δικαστικής συνδρομής αλλά και άρση τραπεζικού απορρήτου για το άνοιγμα λογαριασμών.
Πολλές απαντήσεις ωστόσο σε πιθανά σκοτεινά σημεία αναμένεται να δώσει η ενδελεχής μελέτη και η διασταύρωση των Ε9 που υποβάλλουν οι εμπλεκόμενοι. Δεν αποκλείεται μάλιστα να οδηγήσει τις αρχές σε νέες δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων των κατηγορουμένων. Μέχρι στιγμής υπενθυμίζεται ότι έχει δεσμευτεί μόνο το ακίνητο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Παράλληλα, στα χέρια των ανακριτών διαβιβάστηκαν και οι δικογραφίες που αφορούν τα ΤΟR M1 αλλά και τα μη πολιτικά πρόσωπα που εμπλέκονται στην υπόθεση των υποβρυχίων. Σύμφωνα με πληροφορίες, η ανάκριση για τα περιουσιακά στοιχεία του Άκη Τσοχατζόπουλου θα έχει ολοκληρωθεί εντός 4μηνου όπως προβλέπει ο νέος νόμος, με τις συμπληρωματικές απολογίες των ήδη κατηγορουμένων. Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι θα περατωθεί μέσα σε τέσσερις μήνες και ο κύκλος των ανακρίσεων για τα υποβρύχια και τα TOM M1 οι οποίες αναμένεται να συνεχιστούν.
Όπως όλοι καταλαβαίνουμε, έχουμε να «μάθουμε» πολλά τον μήνα που μας έρχεται… Θα τα μάθουμε όλα, εκτός από την... αλήθεια!


ΥΓ: Προσωπικά περιμένω μέχρι και την επαναδραστηριοποίηση τρομοκρατικών οργανώσεων που βρίσκονται εν υπνώσει...
Ελληνίδες, Έλληνες,

Η χώρα μας ζει τις πιο κρίσιμες και δύσκολες στιγμές από τη μεταπολίτευση.
Το παρόν και το μέλλον μας απειλείται.
Απομονώνεται η χώρα και συνθλίβονται οι πολίτες της.

Από την πρώτη στιγμή, είπαμε ότι πρέπει να διασφαλίσουμε τις δύο πιο σπουδαίες εθνικές προτεραιότητες σήμερα:
• Την παραμονή μας στο ευρώ και στην Ευρώπη.
• Kαι, αυτό που πάντα ήταν και είναι προτεραιότητά μας από τον Μάιο του 2010, την αλλαγή των όρων του Μνημονίου, που βυθίζει τη χώρα στην ύφεση, καταστρέφει την πραγματική οικονομία και στερεί την ελπίδα από τους Έλληνες.

Πριν τις εκλογές είχα προειδοποιήσει για τον κίνδυνο ακυβερνησίας. Τις τελευταίες μέρες έκανα τα πάντα για να σχηματιστεί κυβέρνηση. Κάποιοι δεν άκουσαν και οδηγούν σήμερα τη χώρα σε περιπέτεια.
Εμείς , όμως, δεν θα το βάλουμε κάτω, δεν πρόκειται να παραδώσουμε τα όπλα.
Αρκεί να εκμεταλλευτούμε δυο πράγματα:

• Πρώτον, ότι η Ευρώπη καταλαβαίνει πια, πως η μονόπλευρη λιτότητα που αγνοεί την ανάπτυξη είναι αδιέξοδη και διαλύει την κοινωνία. Κάποτε ήμουν μόνος στην Ευρώπη όταν έλεγα ακριβώς αυτά. Τώρα τα λένε όλο και περισσότεροι. Ήλθε η ώρα που δικαιωνόμαστε. Αρκεί, βέβαια, να παραμείνουμε στην Ευρώπη…

• Και δεύτερον, ότι η Πατρίδα μας διαθέτει πολλές, πάρα πολλές, ανεκμετάλλευτες δυνατότητες: φυσικό πλούτο, ορυκτά και ενεργειακά αποθέματα, τουρισμό, ναυτιλία, γεωστρατηγική θέση και εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό. Αυτά όλα, όμως, μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε μέσα στην Ευρώπη, όχι έξω από αυτήν.

Αρκεί να αφήσουμε οριστικά πίσω μας όσα μας κρατούν δέσμιους με το παρελθόν: Σπατάλη, Διαφθορά, Αναξιοκρατία, Ατιμωρησία, Πελατειακές σχέσεις και Κρατισμός. Οι αμαρτίες, αυτή τη στιγμή, της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Αρκεί αυτή τη φορά, αυτή την κρίσιμη στιγμή, να μην βρεθούμε διχασμένοι. Να ενωθούμε!

Απέναντί μας έχουμε όσους υπερασπίζονται ένα ξεπερασμένο χθες και υπονομεύουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.

• Όσους επί δεκαετίες έδιωχναν επενδύσεις κι έκλειναν επιχειρήσεις.
• Όσους θέλουν ανοχύρωτες τις πόλεις και τις γειτονιές μας από τους λαθρομετανάστες.
• Όσους θέλουν τη διάλυση της αστυνομίας.
• Όσους αποκλείουν λιμάνια, διώχνουν τουρίστες, παραλύουν την οικονομική ζωή.
• Όσους επιμένουν στον κρατισμό και στη σπατάλη.
• Όσους τάζουν παροχές από λεφτά που δεν υπάρχουν.
• Όσους προτείνουν μέτρα που μας βγάζουν άμεσα από το ευρώ και αποκόπτουν την Χώρα από τη μοναδική ευκαιρία της νέας Ευρώπης.

Ήδη, δημιουργούν ανησυχία και φόβο στους πολίτες και επιτείνουν τα προβλήματα της χώρας, δίνοντας επιχειρήματα στους εχθρούς της Ελλάδας. Ταυτίζονται τόσο πολύ με τις εμμονές τους στο «ανέφικτο» και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια να εκμεταλλευθεί η Χώρα μας τη μοναδική ευκαιρία που έχει μπροστά της.

Εμείς αγωνιζόμαστε
• Για την Ελλάδα της Ανάπτυξης μέσα σε μια διαφορετική Ευρώπη της Ανάπτυξης.
• Για μια Ελλάδα που θέλει να αλλάξει μέσα σε μια Ευρώπη που ήδη αλλάζει…

Απέναντί μας στέκονται όσοι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε στην Ελλάδα!
• Στην πραγματικότητα πασχίζουν να τη βγάλουν από την Ευρώπη.
• Επαγγέλλονται το ανέφικτο και αγνοούν το εφικτό: τον κοινό αγώνα για να τελειώσει η μονόπλευρη λιτότητα και να ξεκινήσει η Ανάπτυξη.
• Φέρονται με απίστευτη αλαζονεία και ανευθυνότητα.
• Μας λένε ότι θέλουν να αλλάξει το Μνημόνιο. Μακάρι να ήθελαν αυτό! Θα μπορούσαμε να συνεργαστούμε, να το επιτύχουμε όλοι μαζί.
• Στην πραγματικότητα, όμως, δημιουργούν ένα χειρότερο πρόβλημα...

Έκαναν, ήδη, ζημιά μόνο με τις απερίσκεπτες δηλώσεις τους. Σκεφτείτε τι θα γινόταν εάν είχαν και την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας.

Από τη μια πλευρά, λοιπόν, έχουμε όσους επιμένουν στον αριστερόστροφο Καιάδα του κρατισμού, που οδηγεί έξω από τη νέα Ευρώπη, που διαμορφώνεται και στην απόλυτη εξαθλίωση της χώρας μας, την απομόνωση, την οπισθοδρόμηση και τους εθνικούς ορατούς κινδύνους.

Κι από την άλλη, έχουμε τις δημιουργικές φιλελεύθερες δυνάμεις του τόπου, που αγωνιζόμαστε να ξανασταθεί η Ελλάδα στα πόδια της, που διεκδικούμε, σε μια Ευρώπη που αλλάζει, να κερδίσουμε το σεβασμό και, κυρίως, ένα καλύτερο μέλλον.

Ελληνίδες, Έλληνες,

Το μήνυμα που στείλατε είναι ξεκάθαρο:
• Ναι στην παραμονή μας στο Ευρώ
• Όχι στις πολιτικές συντριβής του Ελληνικού λαού.

Η απόγνωση των ανέργων, η απελπισία των πολιτών που αδυνατούν να σηκώσουν άλλα άδικα βάρη, η φυγή των νέων μας και η εξόντωση των επιχειρήσεων δεν μπορούν να συνεχιστούν. Χρειάζονται άμεσα πολιτικές επανεκκίνησης της οικονομίας και υποστήριξης των πιο αδύναμων πολιτών. Με προσπάθεια και σχέδιο μπορεί να κερδηθεί και η ανάπτυξη και η αξιοπρέπεια.

Το μήνυμά σας το έλαβα και θα αγωνιστώ για να το κάνω πράξη.

Καλώ όλους τους Έλληνες, που νοιάζονται για τα παιδιά τους, ό,τι και να ψήφισαν στο παρελθόν, πέρα και πάνω από κόμματα, να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό μέτωπο Ελπίδας, Υπευθυνότητας και Δημιουργικής Αντίστασης!

Έκανα ό,τι ήταν δυνατό για να αποφύγουμε νέες εκλογές. Και η Νέα Δημοκρατία δέχτηκε να γίνει μέχρι και κυβέρνηση με όλους τους άλλους, χωρίς εμάς, αρκεί να μείνουμε στο Ευρώ. Βάλαμε πάνω από την καρέκλα το «εμείς» και την Ελλάδα. Πέσαμε, όμως, σε ένα τείχος αδιαλλαξίας και αλαζονείας.

Δυστυχώς, οι εκλογές είναι πια αναπόφευκτες, παρά την εντολή του Ελληνικού λαού.

Στις εκλογές που έρχονται δεν θα μετρηθούν «κομματικές επιρροές»...

Θα αναμετρηθούν, από τη μία οι αριστερόστροφες συνιστώσες ενός αδιέξοδου μηδενισμού, παρέα με έναν τυχοδιωκτικό λαϊκισμό, και από την άλλη, οι δημιουργικές και ευρωπαϊκές δυνάμεις των νοικοκυραίων, της παραγωγής, οι δυνάμεις της Ελπίδας.…

Θα αναμετρηθεί το χθες, όπου βρίσκεται η χώρα καθηλωμένη επί δεκαετίες, με το αύριο, που είναι δικό μας, φτάνει να είμαστε ενωμένοι.

Αληθινά ενωμένοι. Όσο ποτέ ενωμένοι…
Και αυτό είναι που θέλω να πιστέψετε.

Γιατί αυτό είναι το μήνυμα της Πατρίδας μας…».
Εμείς οι δημοκράτες σοκαριστήκαμε με το ”εγέρθητι” της Χρυσής Αυγής, αλλά δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τη διαταγή του Ε. Βενιζέλου απ’ το βήμα της Βουλής για στρατιωτική πειθαρχία σε ό, τι διατάζει το ΠΑΣΟΚ, το ότι ο κ. Βενιζέλος αρνήθηκε να απαντήσει σε ερώτηση της οποίας το ύφος δεν του άρεσε (σε αντίθεση με τον κ. Μιχαλολιάκο που ως φασίστας απαντά και στις προκλητικές ερωτήσεις), τα τανκς του κ. Πάγκαλου για την προστασία των τραπεζών, τις διαγραφές βουλευτών που ψηφίζουν αντίθετα με την κομματική γραμμή.

Εμείς οι δημοκράτες συζητάμε με αποστροφή για το ότι ένας βουλευτής της Χρυσής Αυγής είναι απόγονος μέλους χουντικής οργάνωσης, αλλά δεν έχουμε πρόβλημα που μας βρίζει χυδαία ο κ. Πάγκαλος ο οποίος τυγχάνει να είναι εγγονός δικτάτορα.

Εμείς οι δημοκράτες διαμαρτυρόμαστε για το κυνήγι των λαθρομεταναστών, αλλά αδιαφορούμε και αποκρύπτουμε τις αποτρόπαιες δολοφονίες ηλικιωμένων ανθρώπων από λαθρομετανάστες.

Εμείς οι δημοκράτες μιλάμε με ανατριχίλα για τον υφέρποντα φασισμό της ελληνικής κοινωνίας, αλλά σφυρίζουμε αδιάφορα στο τρύπημα των κεράτων του κρατικού φασισμού που στήνει φράγματα, για να μην πλησιάζει ο κόσμος τη Βουλή, να μην παρακολουθεί τις παρελάσεις και να μην προσεγγίζει τις εκκλησίας, ώστε να μην ενοχληθούν οι πολιτικά ορθοί.

Εμείς οι δημοκράτες ανατριχιάζουμε με τη βίαιη απομάκρυνση ενός λαθρομετανάστη που ουρεί στο ιερό μιας εκκλησιάς, αλλά δείχνουμε απόλυτη ανοχή στο κάψιμο της Αθήνας, με την πρόφαση του σκίσιμου ενός Κορανίου.

Εμείς οι δημοκράτες αγανακτούμε με τη δήλωση Χρυσαυγίτη ότι ”ο φούρνος στο Νταχάου ψήνει καλό ψωμί”, αλλά δε μας ενδιαφέρει που στην ελληνική Θράκη βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου γιορτάζουν τη σφαγή των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Εμείς οι δημοκράτες αγανακτούμε που οι Έλληνες εξακολουθούν να μιλούν για Κωνσταντινούπολη και όχι Ιστανμπούλ, αλλά δε μας ενοχλεί που οι Σκοπιανοί ονομάζουν τη Θεσσαλονίκη, Σολούν.

Εμείς οι δημοκράτες αηδιάζουμε με αυτούς που χαρακτηρίζουν μεγάλο ηγέτη το Χίτλερ, αλλά επαινούμε και θεωρούμε πολιτικά ορθούς αυτούς που χαρακτηρίζουν μεγάλο ηγέτη τον Κεμάλ Ατατούρκ και αυτούς που συμπαραστέκονται στους Σκοπιανούς οι οποίοι διακηρύττουν ανοιχτά τα επεκτατικά τους σχέδια.

Εμείς οι δημοκράτες ανατριχιάζουμε με τους ”νοσταλγούς του Χίτλερ”, αλλά θεωρούμε πολιτικά ορθούς και μιλάμε ακόμη με αυτούς που παραδέχονται ότι μας έκαναν πειραματόζωα στα εργαστήρια των νέων δόκτορων Μένγκελε.

Μήπως η μεγαλύτερη γελοιότητα και ύβρις ημών των δημοκρατικών είναι που μετατρέψαμε τη δημοκρατία σε ένα ”κενό πουκάμισο”, για να σκεπάζει τη γύμνια του αποκρουστικού φασισμού μας;

Ο δημοκρατικός και πολιτικά ορθός κ. Σαββόπουλος της πρόσφατης υποψηφιότητας με το ΠΑΣΟΚ, του θαυμασμού προς τον Κώστα Σημίτη, ο συνυπογράφων επιστολής με την οποία καλούνταν ο λαός να αποδεχτεί την εκχώρηση της εθνικής του κυριαρχίας και της ισόβιας καταδίκης του σε εξαθλίωση και αργό θάνατο, δήλωσε στον κ. Θεοδωράκη ότι όλα λύνονται με τον πολιτικό λόγο και όχι με γιαούρτια, μούντζες και ψήφο στους ακραίους.

Ωστόσο, δε μας είπε πώς θα αρθρωθεί ο πολιτικός λόγος, όταν το κραταιό σύστημα είτε δε δίνει τη δυνατότητα στο λαό να αρθρώσει τη γνώμη του, είτε ακούει το λόγο του και δεν του δίνει σημασία, για να περάσει το δικό του. Όταν ο λαός κατά εκατοντάδες χιλιάδες φώναζε πως είναι αντίθετος με το Μνημόνιο, το πολιτικά ορθό μας σύστημα έστελνε ΜΑΤ και παρακρατικούς, για να τον διαλύσει κι έβαζε τους δικούς του δημοσιογράφους να διαστρεβλώσουν τις απόψεις των πολιτών. Δε μας είπε, γιατί οι πολιτικά ορθές δυνάμεις αρνήθηκαν με λύσσα να διεξάγουν δημοψήφισμα που είναι η υψηλότερη εκδήλωση της δημοκρατίας.

Μίλησε ο κ. Μάρκαρης, όπως και πολλοί άλλοι που απολαμβάνουν την εύνοια του συστήματος, για ψήφο εν βρασμώ ψυχής, υπονοώντας ότι το λογικό θα ήταν να ψηφίσουμε και πάλι αυτούς που μας κυβερνούν εδώ και 40 χρόνια, αυτούς που μας οδήγησαν σταδιακά στην παρακμή και στην καταστροφή, αυτούς που μας παρέδωσαν σε μια νέα τριπλή κατοχή, βρίζοντάς μας χυδαία, αυτούς που καθημερινά βιάζουν την αξιοπρέπεια και τη ζωή μας. Αυτό θα ήταν ψήφος λογικής, γιατί οι δυνάμεις του εκβιασμού, των απειλών, της παραπληροφόρησης, της προπαγάνδας, των ΜΑΤ, των χημικών και του ξυλοδαρμού δημοσιογράφων είναι οι πολιτικά ορθές – αυτές που λύνουν τα προβλήματα με τον πολιτικό λόγο, όπου πολιτικός λόγος φανταστείτε τα γκλομπ και τις χειροβομβίδες κρότου – λάμψης που αφήνουν ανθρώπους κωφούς για όλη τους τη ζωή…

Ο ίδιος, παρόλα αυτά, ειρωνεύτηκε τους ”αγανακτισμένους”, λέγοντας πως αν έβλεπαν μπροστά τους τανκς, θα σκορπούσαν, ή θα τρόμαζαν απ’ τα βασανιστήρια – λες και οι άνθρωποι που στάθηκαν μπροστά στα τανκς των Γερμανών και των Χουντικών, ή αυτοί που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, είχαν εκπαιδευτεί σε όλη τους τη ζωή και δεν ήταν απλοί πολίτες, λες και οι σημερινοί διαδηλωτές δεν ψεκάστηκαν αλύπητα με τόνους απαγορευμένων και ληγμένων χημικών αερίων. Ειρωνεύτηκε τους ”αγανακτισμένους” που βγήκαν με το λόγο να εκφράσουν την αντίδρασή τους, όπως το ΚΚΕ καταδίκασε το ”Κίνημα της Πατάτας”, και τώρα καταδικάζουν και τον τρόπο που ψήφισαν οι Έλληνες πολίτες, καταδεικνύοντας ότι θεωρούν το ”πολιτικά ορθό” σύστημα πιο φασιστικό απ’ τη Χρυσή Αυγή.

Είναι αστειότητα να μιλούν για πολιτική ορθότητα και δημοκρατία αυτοί που αρνούνται πεισματικά στο λαό τη δυνατότητα να αποφασίσει για το παρόν και το μέλλον του. Αυτοί που το μόνο που ξέρουν είναι το ”αποφασίζω και διατάζω” και την επιβολή των δικών τους απόψεων ως ”πολιτικά ορθών” μέσα από τον πανίσχυρο μηχανισμό προπαγάνδας που διαθέτουν: τηλεόραση, τύπος, λογοτεχνία, μουσική, κινηματογράφος – άνθρωποι πολιτικά ορθοί, προοδευτικοί, αντικειμενικοί, ανεξάρτητοι που περιέργως κάποια στιγμή μπαίνουν στα κομματικά ψηφοδέλτια.

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει [...] Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά [...] Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε. Μάνος Χατζιδάκις

Εμείς πλέον αρχίσαμε να αποστρέφουμε το πρόσωπο απ’ το τέρας και το τέρας επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις και τα όπλα που διαθέτει, ακόμη και τον ”εθνικιστικό κίνδυνο” κατ’ αναλογίαν του ”κομμουνιστικού κινδύνου”, για να μας πείσει ότι ομορφιά, το ”πολιτικά ορθό” είναι το δικό του πρόσωπο και ότι η αηδία που νιώθουμε, αντικρύζοντάς το και αναπνέοντας τη δυσωδία της σήψης του είναι η ευτυχία της ”πολιτικής ορθότητας”…

Όταν ο Μάνος Χατζιδάκης “συνάντησε” τους “αγανακτισμένους” – Ο φόβος του “τέρατος

To “τέρας” της φτώχειας, της ανεργίας, της καταστολής, το “τέρας” της σημερινής αντιπροσωπευτικής κοινο-βουλευτικής “δημοκρατίας” (του τριλέπτου του ψηφοφόρου στην κάλπη) και των νεο-χουντικών “απαγορεύσεων”, το τέρας του ΔΝΤ, της τρόικας, του παραπέοντος καπιταλισμού και της κατοχικής κυβέρνησης, το “τέρας” της καθεστωτικής προπαγάνδας από την πλειοψηφία των ΜΜΕ και το“τέρας” των “διανοουμένων” -υπαλλήλων του συστήματος, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ! Και διασπείρει το φόβο για να μας καθηλώσει στην αδράνεια. Ο Μάνος Χατζιδάκης δεν ζει για να δει ότι το “τέρας” έχει απέναντί του πλέον, εκατοντάδες χιλιάδες οργισμένους ανθρώπους. Αλλά το “τέρας”, ίδιο κι απαράλλαχτο -κάτω από τις μάσκες- με το σημερινό, υπήρχε και το “έβλεπε” όσο ζούσε. Παραθέτουμε ένα από τα προφητικά σχόλια του Μάνου στο Γ΄Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας που θα μπορούσε να το έχει κάνει σήμερα. Είναι φοβερά επίκαιρο. Ας τον αφουγκραστούμε…

endelehia

Έμπρακτα, αποδεικνύουν οι διεθνείς ενεργειακές εταιρείες το ενδιαφέρον τους για τα οικόπεδα στην κυπριακή ΑΟΖ, καθώς, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Φιλελεύθερος», μία κοινοπραξία η οποία έχει υποβάλει πρόταση για απόκτηση δικαιωμάτων διεξαγωγής ερευνών σε συγκεκριμένο οικόπεδο, με στόχο τον εντοπισμό υδογονανθράκων, υποστηρίζει την πρότασή της με προκαταβολή που ανέρχεται σε 120 εκατ. ευρώ.

Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για το ότι το ύψος των εφάπαξ προκαταβολών, που περιέχονται στις προσφορές της περασμένης Παρασκευής, κυμαίνεται από 60 έως και 120 εκατ. ευρώ. Ας σημειωθεί ότι το ύψος της προκαταβολής είναι ένα από τα κριτήρια της τελικής επιλογής.

Η πραγματικότητα, που διαμορφώθηκε την τελευταία ημέρα της υποβολής προσφορών, οδήγησε τον διευθυντή ενέργειας στο υπουργείο Εμπορίου της Κύπρου να δηλώσει στον ραδιοφωνικό σταθμό «Λόγος» ότι, δεδομένου ότι ενδέχεται να ανατεθούν, στον δεύτερο γύρο αδειοδότησης, τέσσερα ή και πέντε οικόπεδα, η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί, σε έναν περίπου χρόνο, να εισπράξει 500 εκατ. ευρώ, προκαταβολικά.

Εύλογο παραμένει το ερώτημα γιατί η αμερικανική εταιρεία Noble Energy, η οποία δραστηριοποιείται στο οικόπεδο 12, δεν συμμετείχε στον δεύτερο γύρο αδειοδότησης. Στο δημοσίευμα της εφημερίδας «Φιλελεύθερος», σημειώνεται ότι ο υπουργός Εμπορίου, Νεοκλής Συλικιώτης ενημέρωσε πως η ομάδα επαφής με τη Noble Energy, στην οποία συμμετέχουν οι γενικοί διευθυντές τεσσάρων υπουργείων, των Οικονομικών, Εσωτερικών, Εμπορίου και Γεωργίας, η ομάδα των εμπειρογνωμόνων και η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας Κύπρου (ΡΑΕΚ), θα προχωρήσουν σε συμφωνίες με την αμερικανική εταιρεία, με πρώτο στόχο τη ροή του φυσικού αερίου, το συντομότερο, για τις ανάγκες της Κύπρου και, στη συνέχεια, για τις υποδομές που απαιτεί η εμπορική αξιοποίηση των κοιτασμάτων.

Η ίδια η Noble Energy, που άρχισε τη γεώτρηση στο οικόπεδο 12, λύνει τη σιωπή της και, σε ανακοίνωση της, εξηγεί ότι η απόφασή της να μη συμμετάσχει στο δεύτερο γύρο εκδήλωσης ενδιαφέροντος «βασίζεται στην αποφασιστικότητα της Noble να επικεντρώσει το ανθρώπινο δυναμικό και τα κεφάλαιά της στην αξιολόγηση και ανάπτυξη των σημαντικών πηγών του οικοπέδου 12, συμπεριλαμβανομένων και επιπρόσθετων ευκαιριών εξόρυξης και να τηρήσει τη δέσμευσή της στον κυπριακό λαό να φέρει το φυσικό αέριο όσο το δυνατό πιο γρήγορα και πιο ασφαλισμένα».

Σύμφωνα με τον «Φιλελεύθερο», η αμερικανική εταιρεία επικαλείται, για την απουσία της από τη διεκδίκηση νέου οικοπέδου στην κυπριακή ΑΟΖ, τα οκτώ κοιτάσματα- επτά στην ισραηλινή ΑΟΖ και ένα στην κυπριακή- στα οποία ήδη δραστηριοποιείται, καθώς και τις δαπανηρές προσπάθειες που καταβάλλει για την ανακάλυψη και εκμετάλλευση των ουσιαστικά επιβεβαιωμένων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Του Γιάνη Βαρουφάκη

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδιωτικές τράπεζες που λειτουργούσαν ως κανονικές επιχειρήσεις. Που έπαιρναν δηλαδή ρίσκο και είτε, εφόσον τους «έβγαινε», κέρδιζαν είτε, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν «κατ’ ευχήν», διακινδύνευαν την ύπαρξή τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Τέτοιες τράπεζες σήμερα δεν υπάρχουν. Σήμερα οι «ιδιωτικές» τράπεζες, παγκοσμίως, αποτελούν έναν παραπλανητικό ευφημισμό. Ιδίως μετά το Κραχ του 2008, οι τράπεζες λειτουργούν ως μορφώματα που συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αποτελώντας έτσι βαρίδια που τραβάνε τις κοινωνίες και τις αγορές μαζί τους στον πυθμένα ενός ωκεανού ζημιών και χρέους.

Αυτές τις μέρες, που μια υπό προθεσμία (και υπό αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση) κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την λεγόμενη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καλό είναι να θυμηθούμε τι εστί τράπεζα την σήμερον. Για να το θυμηθούμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μια αναδρομή στο ιστορικό του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.

Όταν οι τράπεζες λειτουργούσαν ως επιχειρήσεις

Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κραταιές τράπεζες (π.χ. του Λονδίνου) λειτουργούσαν ως ιδιωτικές εταιρείες απεριόριστης ευθύνης. Οι ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι τις διεύθυναν κιόλας (ή τουλάχιστον επέβλεπαν τον τρόπο διοίκησης), διέτρεχαν τον κίνδυνο να χάσουν και το σπίτι τους ακόμα αν η τράπεζα δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες (σε ρευστό) των καταθετών της ή να ανταποκριθεί στα δάνεια που είχε η ίδια συνάψει με πιστωτές. Στην προσπάθειά τους να περιοριστεί αυτός ο κίνδυνος, οι τραπεζίτες κρατούσαν στα ταμεία τους, για να έχουν «καβάτζα», την δική τους χρηματική περιουσία (σε ρευστό, μετοχές ή ομολογίες) και δεν δάνειζαν ποτέ πάνω από το 50% των συνολικών τους κεφαλαίων (δηλαδή του αθροίσματος των χρημάτων που είτε κατέθεταν στην τράπεζα οι πελάτες της είτε κατέθεταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες).

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν για αντικειμενικούς λόγους. Κατ’ αρχάς, καθώς ο καπιταλισμός απογειωνόταν, με την δημιουργία νέων, πανάκριβων αλλά και, παράλληλα, υπερκερδοφόρων δικτύων (π.χ. σιδηροδρομικά, τηλεγραφικά, ηλεκτροφόρα δίκτυα), οι επιχειρήσεις είχαν ανάγκη τεράστιων δανείων – για τα οποία ήταν έτοιμες να καταβάλουν αντίστοιχα τεράστιους τόκους. Έτσι, σιγά-σιγά οι τράπεζες «αναγκάστηκαν» να αποποιηθούν τον εγγενή συντηρητισμό τους. Το πρώτο βήμα έγινε το 1826 στο Λονδίνο. Έως τότε, καμία τράπεζα δεν είχε το δικαίωμα να έχει πάνω από έξι μετόχους. Αυτός ο περιορισμός ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στις νέες ανάγκες για μεγαλύτερη δανειοδοτική δυνατότητα: ξάφνου, ο αριθμός των μετόχων πολλαπλασιάστηκε, τα κεφάλαια που διέθεσαν οι νέοι μέτοχοι πέρασαν στα βιβλία των τραπεζών και, έτσι, οι τράπεζες μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν την Β’ Βιομηχανική Επανάσταση (μέσα του 19ου αιώνα και μετέπειτα). Πάντως, παρά αυτά τα ανοίγματα, οι μέτοχοι (αν και πιο πολλοί) παρέμειναν υπό την απειλή της προσωπικής πτώχευσης, σε περίπτωση του η τράπεζα παρέπαιε. Αυτή η απειλή αρκούσε ώστε οι ιδιοκτήτες των τραπεζών, οι τραπεζίτες, να κρατάνε σφικτά τα ηνία των διευθυντών τους, στους οποίους δεν επέτρεπαν να διακινδυνεύσουν την περιουσία τους.

Ο περιορισμός της ευθύνης των μετόχων-ιδιοκτητών των τραπεζών νομοθετήθηκε το 1855-6. Έχει ενδιαφέρον ότι οι τραπεζίτες, αντί να αδράξουν την ευκαιρία να αποποιηθούν τον κίνδυνο της προσωπικής πτώχευσης, αντιστάθηκαν στον νέο νόμο – προσπάθησαν, για δεκαετίες, να κρατήσουν το καθεστώς της απεριόριστης ευθύνης διατυμπανίζοντας ότι επέλεγαν να επενδύσουν το προσωπικό τους ρίσκο στην τράπεζά τους ως τίτλο τιμής, ως μέρος του συμβολαίου με τους καταθέτες (του στυλ: «αν πτωχεύσει η τράπεζά μας, να ξέρετε ότι θα καταστραφούμε κι εμείς»). Χρειάστηκε να έρθει η Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, με τις πολλαπλές πτωχεύσεις τραπεζιτών, για να πειστούν οι τραπεζίτες (δηλαδή οι ιδιοκτήτες των τραπεζών) να «περιορίσουν την ευθύνη τους», κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε τις τύχες της τράπεζάς τους με την τύχη της προσωπικής τους περιουσίας.

Το τέρας της μόχλευσης (leverage)

Στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι τράπεζες αρχίζουν να μεταλλάσσονται σε κάτι που σιγά-σιγά παύει να θυμίζει τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, το σύνολο του ενεργητικού όλων των τραπεζών (δηλαδή, των δανείων που δίνουν και των κεφαλαίων που διακρατούν ως «καβάτζα») κυμαινόταν γύρω το 50% του ΑΕΠ μιας αναπτυγμένης χώρας (π.χ. Βρετανίας, Γαλλίας κλπ). Σήμερα, κυμαίνεται μεταξύ του 300% και του 500% του ΑΕΠ. Μια τράπεζα, όπως η Deutsche Bank ή η BNP, μπορεί να έχει ενεργητικό μεγαλύτερο του ΑΕΠ της χώρας στην οποία εδρεύει.

Πώς συνέβη αυτό; Η απάντηση, μονολεκτική: Μόχλευση. Τι είναι αυτό το φρούτο; Κάτι που όλοι γνωρίζουμε με άλλο, απλούστερο, όρο: Χρέος (ή, για την ακρίβεια, ο λόγος του χρέους). Αν σας πω ότι για κάθε €10 που έχω, δανείστηκα €120, θα με περάσετε για τρελό. Όμως αν είμαι τραπεζίτης, και έχω κάνει το ίδιο πράγμα, δεν θα πω ποτέ ότι δανείστηκα. Θα πω απλώς ότι ο συντελεστής μόχλευσης της τράπεζάς μου είναι 12 (δηλαδή, €120 χρέους για κάθε €10 κεφαλαίων που διαθέτει το ταμείο μου). Όχι μόνο ακούγεται καλύτερο και πιο «τεχνοκρατικό» αυτό αλλά, δεδομένης της κατάστασης στο τραπεζικό σύστημα σήμερα, θα θεωρηθεί και ιδιαίτερα συντηρητικός συντελεστής μόχλευσης!

Ποια η σημασία του συντελεστή μόχλευσης; Αποτελεί το μυστικό του αμύθητου πλούτου των τραπεζιτών στις εποχές των παχιών αγελάδων και της βαθιάς τους πτώχευσης σήμερα. Έστω μια τράπεζα που κερδίζει ένα ποσοστό 1% επί των κεφαλαίων που διαθέτει ή διαχειρίζεται (εκ μέρους καταθετών, πελατών κλπ). Επιλέγοντας όμως έναν συντελεστή μόχλευσης ίσο με, π.χ., το δώδεκα, η καλή τράπεζα δωδεκαπλασιάζει τα κέρδη της χωρίς ιδρώτα ή κόπο. Αυτόματα, δωδεκαπλασιάζονται τα μερίσματα των μετόχων, τα bonus των διευθυντών, οι μισθοί των μεγαλο-υπαλλήλων κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε μάλιστα ότι το 2008, λίγο πριν την κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού οικοδομήματος, ο συντελεστής μόχλευσης των ευρωπαϊκών τραπεζών είχε φτάσει το ιλιγγιώδες 50 προς 1, καταλαβαίνουμε τι είχε συμβεί: γιατί οι αποδοχές των διοικούντων έφτασαν την στρατόσφαιρα, οι τιμές των τραπεζικών μετοχών ήταν η «ατμομηχανή» των χρηματιστηρίων, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έριχνε την σκιά του στην «πραγματική» οικονομία.

Μετά την Άνοδο, η Πτώση

Για να κινδυνεύσει να πτωχεύσει μια τράπεζα με συντελεστή μόχλευσης 2 προς 1, χρειάζεται να έχει ζημίες ίσες με το μισό (το 50%) των δανείων που έχει παράσχει και των τοποθετήσεων που έχει επιλέξει. Όταν όμως ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο 20 προς 1 (ένα μέγεθος που χαρακτήριζε τις ελληνικές τράπεζες προ της Κρίσης), τότε αρκούν για να πτωχεύσει ζημίες της τάξης του 5%. Κι όταν ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο επίπεδο που ισχύει στην περίπτωση (για να φέρω ως παράδειγμα μια «κραταιά» τράπεζα που όλοι γνωρίζουμε) μιας Deutsche Bank (περί το 50 προς 1), αν μόλις το 1,25% των δανείων που έχει διαθέσει «ατυχήσουν» (π.χ. οικογένειες που λόγω ανεργίας δεν μπορούν να αποπληρώσουν το στεγαστικό τους ή επιχειρήσεις που κλείνουν) ξάφνου η καλή τράπεζα, με την βούλα του νόμου, φαλίρισε. Να γιατί, παρά τα αμύθητα κέρδη των τραπεζών προ του 2008, σήμερα είναι όλες του πτωχευμένες. Το μόνο που χρειάστηκε για να πάνε οι ελληνικές τράπεζες από τον Παράδεισο στην Κόλαση ήταν ζημίες της τάξης του 5% – κάτι απόλυτα φυσιολογικό σε μια υφεσιακή οικονομία.

Αυτά έχει το μαγικό ραβδί της μόχλευσης: όσο πιο ψηλά σε εκσφεντονίζει στην περίοδο της «Ακμής», τόσο πιο μεγάλη και τραυματική η πτώση στην περίοδο της «Ύφεσης» που ακολουθεί.

Καλά, δεν πρόσεχαν;

Αυτό δεν το είχαν σκεφτεί οι καλοί οικονομολόγοι που προσλάμβαναν οι τράπεζες να τους συμβουλεύουν (και οι οποίοι, σήμερα, συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό μας); Δεν το είχαν σκεφτεί οι Κεντρικές Τράπεζες; Γιατί δεν τους έβαζαν χέρι; Οι λόγοι είναι δύο, ο εξής ένας: το χρήμα έρεε τόσο καταρρακτωδώς που όποιος τόλμαγε να πει κάτι, να κρούσει κάποιον κώδωνα κινδύνου, είτε συνειδητοποιούσε ότι την φωνή του την έπνιγε ο αχός του εκκολαπτόμενου κέρδους είτε (στις σπάνιες περιπτώσεις που φώναζε αρκετά δυνατά για να ακουστεί) αγνοείτο επιδεικτικά, έχανε την δουλειά του, χαρακτηριζόταν «παλιομοδίτης», «εκκεντρικός», «συντηρητικός, «αριστερός» κλπ. Τόσο απλά.

Υπάρχει κι άλλος ένας λόγος, περισσότερο στην σφαίρα της θεωρίας, ο οποίος παρουσιαζόταν ως απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα από Κεντρικούς Τραπεζίτες (καλή ώρα από τον κ. Παπαδήμο): Η πεποίθηση των (καθεστωτικών) οικονομολόγων ότι η αγορά έχει τον τρόπο της να αυτο-ρυθμίζεται. Π.χ. μπορεί οι τραπεζίτες να μην φοβούνται την πτώχευση της τράπεζάς τους (από τότε που οι τράπεζες έγιναν εταιρείες περιορισμένης ευθύνης) όμως, σκεφτόταν ο θιασώτης της αγοράς, οι πιστωτές των τραπεζών, οι οποίοι κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους (σε περίπτωση που πτωχεύσουν), θα ασκούν de facto έλεγχο στις πρακτικές των τραπεζιτών. Πώς; Αρνούμενοι να δανείσουν τραπεζίτες που το «παρακάνουν» με την μόχλευση. Πού τέτοια τύχη; Αυτό μπορεί να συνέβαινε μέχρι το 1929-1933. Μετά την τραυματική εμπειρία των μαζικών λουκέτων στις τράπεζες, όλοι γνώριζαν ότι το κράτος, η Κεντρική Τράπεζα, δεν θα αφήσει ποτέ τις τράπεζες να κλείσουν ή, το ίδιο είναι, να αφήσουν απλήρωτους τους πιστωτές τους. (Δεν βλέπετε με τι μανία επιμένει σήμερα η ΕΚΤ ότι οι ιρλανδοί φορολογούμενοι, που δεν έφταιξαν σε απολύτως τίποτα, πρέπει να αποπληρώνουν για τα επόμενα 20 χρόνια τα χρέη των πτωχευμένων ιδιωτικών τραπεζών;) Έτσι, λοιπόν, οι τραπεζίτες, ανεξέλεγκτοι τόσο από τους μετόχους τους όσο και από τους πιστωτές τους, είχαν κάθε λόγο να δανείζονται με τρόπο που ούτε το ελληνικό δημόσιο δεν έχει κάνει…

Χαμένοι και κερδισμένοι

Την εποχή της φούσκας, οι διευθύνοντες τις τράπεζες όχι μόνο δεν αντιμετώπιζαν την κριτική και τον έλεγχο των μετόχων και των πιστωτών τους αλλά, κι εδώ είναι η ουσία, μέτοχοι και πιστωτές τους χειροκροτούσαν περισσότερο όσο πιο μεγάλο συντελεστή μόχλευσης επέλεγαν. Επρόκειτο για ένα απίστευτο φαγοπότι άνευ ρίσκου (τουλάχιστον για τους συμμετέχοντες σε αυτό). Όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά (η φούσκα καλά κρατούσε), μεγαλύτερος συντελεστής μόχλευσης σήμαινε μεγαλύτερα κέρδη, ελκυστικότερα μερίσματα, παχυλότερους υπερ-μισθούς. Κι αν ερχόταν η Πτώση (όπως και ήρθε), ούτε γάτα ούτε ζημιά: Ο λογαριασμός θα πληρωνόταν από το γκουβέρνο (δηλαδή τον ταλαίπωρο τον φορολογούμενο) και από την Κεντρική Τράπεζα.

Εν ολίγοις, αν κάποιος διάβολος ήθελε να σχεδιάσει ένα τραπεζικό σύστημα ταγμένο στο να δημιουργήσει συνθήκες τεράστιας Κρίσης, δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό το οποίο, ψευδεπίγραφα, χαρακτηρίζεται «σύγχρονο σύστημα ιδιωτικών τραπεζών»… Ποιος κερδίζει από αυτό; Ποιος χάνει; Είναι προφανές ότι χάνει η κοινωνία στο σύνολό της. Ποιοι κερδίζουν; Δύο είναι οι συνομοταξίες των κερδισμένων από αυτό το αλισβερίσι ιδιωτικής και δημόσιας διαφθοράς:

Πρώτον, οι βραχυπρόθεσμοι επενδυτές σε τραπεζικά (όχι κρατικά) ομόλογα και μετοχές. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχει εκλείψει το είδος των μακροπρόθεσμων μετόχων. Ως επί το πλείστον, οι μετοχές των τραπεζών πωλούνται το πολύ μερικούς μήνες (συνήθως μερικές μέρες) αφού αγοραστούν. Ένα ολόκληρο παρατραπεζικό σύστημα έχει στηθεί στην βάση των πολύ βραχυπρόθεσμων αγορών και πωλήσεων τραπεζικών μετοχών, τα λεγόμενα hedge funds (τα οποία κερδοσκοπούν στοιχηματίζοντας στις μικρές αυξομειώσεις των τιμών των μετοχών, ιδίως του τραπεζικού τομέα). Κάτι αντίστοιχο «παίζεται» και με τα ομόλογα έκδοσης των ιδιωτικών τραπεζών. Για να το πω απλά, η αυξημένη μόχλευση φέρνει και αυξημένες διακυμάνσεις στις τιμές των μετοχών και των ομολόγων των τραπεζών. Αυτές οι διακυμάνσεις είναι το ψωμοτύρι των hedge funds.

Δεύτερον, οι μεγαλο-μέτοχοι των τραπεζών που ελέγχουν την διοίκηση απομυζώντας όχι τόσο πολύ μεγάλα μερίσματα αλλά υπερ-μισθούς που οι ίδιοι δίνουν στους εαυτούς τους και τα λοιπά «οφέλη» που, εξ ορισμού, γεύεται όποιος διαχειρίζεται την «ροή του χρήματος».

Και τώρα; Η επίσημη έκφανση

Αυτές τις μέρες κλείνει από την κυβέρνηση Παπαδήμου το μέγα θέμα της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Επισήμως, το θέμα τίθεται ως εξής: Το ελληνικό δημόσιο αθέτησε τις υποχρεώσεις του προς τις τράπεζες. Αναγκάζοντάς τις να κουρέψουν το 53% της ονομαστικής αξίας των δανείων τους προς το δημόσιο, τις έφερε σε δύσκολη θέση. Έτσι ώστε να μην φαλιρίσουν, και να δώσουν και κανένα δάνειο σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά (αναστέλλοντας την στάση δανείων που έχει «στεγνώσει» την αγορά), το κράτος μας θα δανειστεί από το EFSF, αυξάνοντας έτσι το δημόσιο χρέος κι άλλο, για να τα δώσει στις τράπεζες. Κι επειδή είναι παράνομο να δώσει κεφάλαια στις τράπεζες χωρίς αντάλλαγμα κάποια περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών (καθώς το κράτος δεν δικαιούται, τουλάχιστον επισήμως, να δωρίζει αμύθητες περιουσίες σε ανώνυμες εταιρείες), θα πρέπει να λάβει μετοχές των τραπεζών. Όμως αυτό συνεπάγεται μερική κρατικοποίηση. Κι επειδή, λέγεται, η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, ο κ. Παπαδήμος και οι σύμβουλοί του (με βασικό σύμβουλο ως πρότινος έμμισθο σύμβουλο μίας εκ των πτωχευμένων, υπό ανακεφαλαιοποίηση, τραπεζών) πασχίζουν να βρουν μια φόρμουλα έτσι ώστε οι μετοχές που θα πάρει το δημόσιο ως αντάλλαγμα για τα νέα χρέη που φορτώνει στην πλάτη του φορολογούμενου εκ μέρους των τραπεζών δεν θα δίνουν στο δημόσιο δικαίωμα συμμετοχής στην διοίκηση. Με απλά λόγια, το δημόσιο θα πάρει μετοχές που τελικά δεν θα είναι ακριβώς… μετοχές.

Το απεχθές παιχνίδι των ημερών

Οι τράπεζες πρέπει να ανακεφαλαιωθούν. Αυτό θα ήταν απαραίτητο ανεξάρτητα από το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους. Ο συντελεστής μόχλευσής τους ήταν τέτοιος (βλ. πιο πάνω) που μια οικονομική ύφεση της τάξης του -5% για μια μόνο χρονιά θα τις οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς, στην πτώχευση. Παρά το γεγονός ότι οι τράπεζες λειτούργησαν καταστροφικά (και αυτοκαταστροφικά) για πολύ καιρό (θυμάστε τα εορτοδάνεια, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που αγόραζαν σαν να ήταν σοκολατάκια;), και σπατάλησαν βουνά κερδών στον βωμό της μόχλευσης, καμία κοινωνία δεν μπορεί να συνέλθει, καλώς ή κακώς, αν δεν βγουν από την μαύρη τρύπα οι τράπεζές της.

Η ανακεφαλαίωση δεν μπορεί να γίνει, βέβαια, από ιδιωτικά κεφάλαια. Ποιος επενδυτής ρίχνει τα χρήματά του σε μια μαύρη τρύπα, από την οποία δε θα τα ξαναπάρει ποτέ; Κανείς. Να γιατί η Ευρώπη αποφάσισε να κάνει αυτό που κάποιοι φωνάζουμε ότι έπρεπε να έχει γίνει πριν δυο χρόνια: η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με δημόσιο, ευρωπαϊκό χρήμα. Αυτό, τελικά, αποφασίστηκε να γίνει, έστω και καθυστερημένα. Χρήματα που δανείζεται το EFSF εκ μέρους ολόκληρης της ευρωζώνης, θα δοθούν στις τράπεζες όχι ως δανεικά αλλά ως «έγχυση» νέων κεφαλαίων. [Μην ξεχνάμε ότι ο πτωχευμένος δεν σώζεται με νέα δάνεια – κεφάλαια χρειάζεται.]

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα πρέπει να γίνει «μετάγγιση» κεφαλαίων από το ευρωπαϊκό δημόσιο στις ιδιωτικές τράπεζες. Αυτό είναι (και πρέπει να είναι) δεδομένο. Το ερώτημα είναι: Με τι ανταλλάγματα; Η άποψη που πασχίζουν να περάσουν στην κοινή γνώμη τραπεζίτες και κυβέρνηση είναι ότι τα ανταλλάγματα πρέπει να είναι τέτοια που να αποφευχθεί, πάση θυσία, η κρατικοποίηση των τραπεζών. Κι επειδή στην Ελλάδα, η λέξη «κράτος» δεν ηχεί πολύ χειρότερα από την λέξη «μαφία», ο κόσμος τείνει να αποδεχθεί αυτή την άποψη. Την άποψη που λέει ότι το κράτος πρέπει, ως αντάλλαγμα, να πάρει είτε «ομολογίες» είτε μια άλλη μορφή μετοχών που δεν δίνουν στον κάτοχό του δικαίωμα συμμετοχής ή ελέγχου της διοίκησης.

Αν αυτή η «άποψη» περάσει, ο ελληνικός λαός θα έχει, άλλη μια φορά, συναινέσει στις ραδιουργίες μιας αρπακτικής διαπλεκόμενης συμμαχίας κράτους και επιτήδειων ιδιωτών που στόχο έχουν την διαφύλαξη των συμφερόντων τους εναντίον τόσο του κοινωνικού συνόλου όσο και των τραπεζών της χώρας. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου, στην εκπνοή της, περάσει την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τρόπο που αφήνει στο απυρόβλητο την διαπλοκή μεταξύ των μετόχων, διευθυντών, και πιστωτών των τραπεζών η οποία τις έριξε στον γκρεμό (την οποία περιέγραψα πιο πάνω), θα έχει καταφέρει το μεγαλύτερο πλήγμα στο μέλλον της ελληνικής οικονομίας μετά το Μνημόνιο. Αν μια τέτοια τεράστια αποτυχία της διοίκησης των τραπεζών μας δεν οδηγήσει στην απώλεια της εξουσίας επί των τραπεζών των μεγαλο-μετόχων-διευθυνόντων που συμμετείχαν με τόση χαρά και ευεξία στο φαγοπότι της μόχλευσης, η κυβέρνηση θα έχει στείλει το εξής μήνυμα στους τραπεζίτες: Ξαναθρέψτε το τέρας της μόχλευσης – ο φορολογούμενος, αν όχι ο Έλληνας τότε σίγουρα ο Ευρωπαίος, εδώ είναι!

Επίλογος: Ο θρίαμβος της Πτωχοτραπεζοκρατίας επί του καπιταλισμού

Μέσα στην αγωνία του «συστήματος» μεγαλο-μετόχων των τραπεζών, πιστωτών των τραπεζών και των υποτιθέμενων ρυθμιστών των τραπεζών (δηλαδή των κυβερνώντων που πασχίζουν να διατηρήσουν μια «συγκινητικά» στενή σχέση με τους τραπεζίτες) να μην χάσουν τον έλεγχο αυτής της χήνας που γεννά τα χρυσά αυγά, ακούμε τους εκπροσώπους τους στα ΜΜΕ, στην Βουλή κλπ να αποτροπιάζονται με την ιδέα ότι το κράτος θα πάρει κοινές μετοχές ως αντάλλαγμα για τα κεφάλαια που φορτώνεται ως νέο χρέος για να τα δώσει στις τράπεζες. Πρόκειται για ανείπωτη υποκρισία.

Κάποτε, οι φιλελεύθεροι επιχειρηματολογούσαν εναντίον των κρατικοποιήσεων στην βάση ότι ήταν υποχρεωτικές, δηλαδή ότι το κράτος σου έπαιρνε την επιχείρηση με το έτσι θέλω, σου έδινε μια γελοία αποζημίωση και σε πέταγε στον δρόμο. Όμως η σημερινή περίπτωση διαφέρει ριζικά. Το κράτος δεν έχει καμία όρεξη να βάλει χέρι στις τράπεζες. Οι τράπεζες ζητιανεύουν κεφάλαια από το κράτος. Μόνο που δεν θέλουν να δώσουν ως αντάλλαγμα αυτό που πρέπει: ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Ποτέ έως τώρα δεν είχα ακούσει επιχείρημα εναντίον των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων του δημοσίου. Γιατί περί αυτού πρόκειται: Από την μία οι τράπεζες θα πτωχεύσουν χωρίς τα κεφάλαια του δημοσίου, και ζητούν κεφάλαια από το δημόσιο. Από την άλλη θέλουν να τα πάρουν χωρίς να είναι ούτε δανεικά (καθώς δάνεια παίρνουν αβέρτα από την ΕΚΤ, με επιτόκιο 1%, χωρίς να τις σώζουν, πτωχευμένες ούσες) ούτε και να αποδίδουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα στους φορολογούμενους που δανείζονται για να τα πάρουν.

Όσο για το επιχείρημα ότι αν συμμετέχει το δημόσιο πιο δυναμικά στο μετοχικό κεφάλαιο των ιδιωτικών τραπεζών, τότε οι τράπεζες θα γίνουν κρατικοδίαιτες, διεφθαρμένες και αναποτελεσματικές, η απάντησή μου είναι η εξής: Όπως είδαμε πιο πάνω, εδώ και καιρό, ιδιωτικές τράπεζες (με την σωστή έννοια του επιθετικού προσδιορισμού) δεν υπάρχουν. Σε ολόκληρο τον κόσμο, και ιδίως στην χώρα μας, οι τράπεζες έχουν μετατραπεί σε αρπακτικά μορφώματα ιδιωτικο-κρατικού χαρακτήρα. Οπότε ας αφήσουμε τις ανοησίες περί ανάγκης να αποφευχθεί η κρατικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών. Αυτά είναι λόγια που σκοπό έχουν την τρομοκράτηση της κοινωνίας ώστε να συναινέσει στις επιταγές της Πτωχοτραπεζοκρατίας (ένα καθεστώς που δίνει την μέγιστη εξουσία στους πιο πτωχευμένους τραπεζίτες) η οποία έχει υπονομεύσει πλήρως τον… καπιταλισμό.

Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να συζητάμε σήμερα; Θα έπρεπε να συζητάμε όχι το αν θα δοθούν ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί των τραπεζών στους φορολογούμενους που δανείζονται για να επανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αλλά τι μορφή πρέπει να πάρουν αυτά τα δικαιώματα ώστε και οι τράπεζες να ορθοποδήσουν και η οικονομία να πάρει ανάσες. Κι επειδή ούτε κι εγώ (όπως οι περισσότεροι) δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες μας (ούτε στους σημερινούς ούτε και στους επόμενους), μετά χαράς να συζητήσουμε μια σειρά από καινοτόμες, δημοκρατικές, τεχνοκρατικές λύσεις. Π.χ. από την στιγμή που τα κεφάλαια έρχονται από το EFSF, γιατί να μην πάρει τις μετοχές των τραπεζών το…EFSF (το οποίο να μπορεί να ορίσει, κατά το δοκούν, Ευρωπαίους τεχνοκράτες στα ΔΣ των τραπεζών ώστε να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πολιτών που δανείστηκαν αυτά τα χρήματα); Μάλιστα, κάτι τέτοιο θα μας έδινε την δυνατότητα να αιτηθούμε από την ΕΕ τα κεφάλαια αυτά να μην βαρύνουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, μιας και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα θα περάσουν απ’ ευθείας στην ευρωζώνη.

Λύσεις υπάρχουν που ούτε επιβραβεύουν την υφιστάμενη Κλεπτοκρατία μετόχων-διευθυντών-πολιτικών ούτε και οδηγούν τις τράπεζες στην αγκαλιά του ελληνικού δημοσίου. Όσοι όμως σήμερα κόπτονται για τον κίνδυνο «κρατικοποίησης» των τραπεζών, και όσοι διαπραγματεύονται μαζί τους στο Μαξίμου, προσφέρουν χέρι βοήθειας στην Πτωχοτραπεζοκρατία που επιβουλεύεται τόσο την ελληνική οικονομία όσο και τις ελληνικές τράπεζες.