Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Αυγ 2011


Θέμα των ημερών έγινε, τελικά, το αν θα μιλήσει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης… και πιστέψτε με, δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο για τον άνευ λόγου ντόρο.

Και εξηγούμαι.

Δηλαδή, τι θα γίνει αν μιλήσει ο Γιώργος Παπανδρέου; Αφού από την άφιξη του γερμανού επιτηρητή, ο ίδιος παύεται και διατηρείται ως διακοσμητικό στην καρέκλα του πρωθυπουργεύοντα, ενώ η παραμονή του αυτή θα μας κοστίζει περίπου 10.000 ευρώ (ο προσωπικός του μισθός), συν περίπου 1,5 εκατομμύρια ευρώ οι μισθοί των υπαλλήλων του πρωθυπουργικού γραφείου, ενώ είναι άγνωστο το ποσό των μισθών για τους πρωθυπουργικούς συμβούλους (θα μου πείτε, άγνωστος είναι ο αριθμός τους ως πλήθος, κι εσύ περίμενες να ξέρεις πόσα παίρνουν συνολικά και ως μισθούς;)

Αφού, λοιπόν, ο Γιώργος δεν θα είναι πρωθυπουργός, πώς να μιλήσει ως πρωθυπουργός; Ο άνθρωπος απλά παρίσταται (όχι τώρα, εδώ και καιρό, αλλά μέχρι τώρα λέγαμε πως είχαμε πρωθυπουργό ταξιδίων, διακοπών και εξωτερικού, ενώ τώρα…) σαν γλάστρα και εκτελεί χρέη κλητήρα (μοιράζει τις αποφάσεις της τρόικας και συντονίζει το έργο του… φωτοτυπικού!).

Άντε και να μιλήσει… τι πιστεύετε (εσείς, εγώ, όλοι μας…) ότι μπορεί να πεί;

Θα πει πως βγαίνουμε από το τούνελ;
Εδώ, ολόκληρη η Ευρώπη δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να καταλάβει τι ακριβώς είναι αυτό το τούνελ, στο οποίο μπαίνει και η ίδια. Και το αναγνώρισε ο Γιώργος Παπανδρέου; Να γελάσω ή να κλάψω με μία τέτοια διαπίστωση;

Θα πει ότι το τέλος είναι κοντά;
Ποιο τέλος; Της κρίσης ή το δικό μας; Αυτός θα πει της κρίσης και θα εννοεί το δικό μας, ενώ εμείς θα βαυκαλιστούμε πως δεν καταλάβαμε τον «τελευταίο (πρωθυπουργικό) ασπασμό» και θα συνεχίσουμε να ζούμε περιμένοντας το… τέλος! Ας σοβαρευτούμε. Έστω και τώρα. Και ας κάνουμε μία ύστατη προσπάθεια να ακούσουμε το ένστικτό μας, το ένστικτο της επιβίωσης που κράτησε τον άνθρωπο όταν εξαφανίζονταν οι δεινόσαυροι. Και σήμερα δεινόσαυροι εξαφανίζονται (βλ. πολιτική και πολιτικούς της Ελλάδας) και θέλουν να γίνουμε το τελευταίο τους γεύμα…

Άντε και αποφάσισε ο Γιώργος Παπανδρέου να μας μιλήσει στην ΔΕΘ… Θα πει αλήθειες ή ψέματα; Εσείς τι πιστεύετε; Λέτε να τολμήσει να μας πει ότι τα «δωράκια» δεκαετιών, η πολιτική αδιαφάνεια, η διαφθορά και ο πλουτισμός πολιτικών και πολιτευτών έφερε τη χώρα στο χάλι που βρίσκεται σήμερα; Πιστεύετε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα εξομολογηθεί ενώπιον του Ελληνικού λαού και θα αποδεχθεί την συμμετοχή του στην -επί δεκαετίες- λεηλασία μιάς χώρας; Πιστεύετε πως θα ομολογήσει την ενοχή του για τα συνεχόμενα ψέματά του ή για τις καθυστερήσεις και τα λάθη που μας έχουν εξουθενώσει (πέρα από οικονομικά) ηθικά ως λαό; Ή πιστεύετε πως θα μας ξαναπεί ψέματα, πως έχει σχέδιο εξόδου από την κρίση (δικό του ή της χώρας, μάλλον δεν θα το διευκρινήσει…), πως πρέπει να υποστούμε μία αυστηρή λιτότητα για να επανέλθουμε (πότε και πως δεν θα μας πει, ούτε φυσικά θα μας πει ότι η λιτότητα θα γίνει από κάποιους και όχι από όλους…) στην ανάπτυξη κ.λ.π κ.λ.π.;

Ποιος Έλληνας μπορεί να διανοηθεί, άραγε, ότι ο Γιώργος και θέλει και μπορεί να παλέψει για την χώρα; Έβγαλε –και πάλι- σχεδόν ολόκληρο το καλοκαίρι πλατσουρίζοντας στα κύματα, και στρώνοντας» με χιλιόμετρα το κανώ του (μην ξαναπάθει καμιά μηχανική βλάβη και δεν τον προλάβει ούτε το Λιμενικό…), ενώ η παντελής έλλειψη και επαφή του με την πραγματικότητα, τείνει να γίνει παροιμιώδης… Η Ευρώπη καιγόταν, οι συναντήσεις πολιτικών αρχηγών γινόταν καθημερινά (και μερικές φορές συναντήθηκαν και βράδια) και ο Γιώργος Παπανδρέου διακοπαζόταν και μας ενημέρωναν τα παπαγαλοειδή ότι μιλούσε τηλεφωνικά (μετά το δείπνο και κατά τη διάρκεια του απεριτίφ) με την Ευρώπη!!! Δηλαδή, πρωθυπουργού αλλού γι αλλού ή αλλού φαν παρκ!!!

Κι εμείς αναρωτιόμαστε αν θα μιλήσει ή όχι στην ΔΕΘ. Φυσικά θα μιλήσει. Όσο μπορεί, θα προσπαθήσει να απαντήσει στις ερωτήσεις που του δόθηκαν ημέρες πριν την συνταρακτική του συνέντευξη. Θα μιλήσει με το ακουστικό στο αυτί και με το μάτι στον καιρό, για να ξέρει αν θα πάει για κανό στην Ύδρα ή στο… Καστελόριζο…

Λοιπόν, για να τελειώσει αυτό το επικοινωνιακό παραμυθάκι των μεγκάλων και σκα(ϊ)σμένων δημοσιογράφων, θα πρέπει να καταλάβουμε πως είτε ο Γιώργος Παπανδρέου μιλήσει στην ΔΕΘ, είτε δεν μιλήσει, εμείς οι άλλοι, οι χρήσιμοι ηλίθιοι και καλοπληρωτές, το επόμενο διάστημα (εβδομάδων ή μηνών) θα είμαστε σε τέτοια θέση, που δεν θα μπορούμε να βγάλουμε μιλιά… Όταν δεν θα έχουμε να πληρώσουμε όλα τα έκτακτα (που πάντα γίνονται μόνιμα, εκτός και αν είδατε ποτέ φόρους ή μέτρα να καταργούνται) που μας φορτώνουν, όταν δεν θα έχουμε δουλειά, όταν δεν θα έχουμε να πληρώσουμε τις τράπεζες, επειδή θα έχουμε προτιμήσει να πληρώσουμε για τρόφιμα, τότε που το βάρος της ευθύνης μας θα μας έχει πλακώσει, τότε θα είναι αργά για να αντιταχθούμε σε ανθρώπους που τα λεγόμενά τους έχουν καταστρέψει μία χώρα και τους πολίτες της. Θα είναι πολύ αργά, αγαπητοί και αγαπητές μου… Και ξέρετε γιατί; Επειδή θα έχουμε επιτρέψει ένα τίποτε να μας υποδεικνύει τον τρόπο της εξαφάνισής μας…

Σας φαίνεται υπερβολικό; Ίσως… Περισσότερο υπερβολικό όμως είναι το να πιστεύουμε πως ο Γιώργος Παπανδρέου έχει πλέον να πει οτιδήποτε στους Έλληνες πολίτες… Σε άλλους πολίτες ίσως να έχει να πει πολλά, ίσως να έχει να τους προσφέρει ακόμη περισσότερα. Απέναντί μας είναι γράμμα διαβασμένο και δυστυχώς… κενό.

Έτσι, εκ των πραγμάτων, να άμα μιλήσει, να και άμα δεν μιλήσει ο Γιώργος...





Απλότητα, το μεγαλύτερο στολίδι
  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Ούτε κουστωδίες, ούτε πολλές μερσεντές, νταούλια, ζουρνάδες, παρανυφάκια, παρατρεχάμενους, συμπεθέρια, σόγια, εκλεκτούς και εκλεκτικούς, θα περιλαμβάνει η εφετινή άνοδος του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, για τα εγκαίνια της έκθεσης (ντεμέκ).

Αυτό κι αν είναι είδηση.

Το λένε και το ξαναλένε, για να το μάθει η Δύση και η Ανατολή, οι Βόρειοι και οι Νότιοι, οι υποδεχόμενοι τις ποδοσφαιρικές ομάδες για την διεξαγωγή του αγώνα με σεντόνια και οι άλλοι του τρίτου κόσμου με τις βουβουζέλες.

Να το ακούσουν και να το χωνέψουν καλά και οι κουφοί οι πετεινοί στη Νέα Ζηλανδία.

Άν έλαμπαν δύο πράγματα στο βόρειο ημισφαίριο της Γης, το ένα ήταν το Βόρειο Σέλας.

Το άλλο, η χλιδή στην Ελλάδα.

Έλαμπε εκτυφλωτικά.

Φώτιζε τους φορολογούμενους σε όλα τα μήκη και πλάτη, του πλανήτη.

Ο ρώσος κοσμοναύτης Θεόδωρος Γιουρτσίχιν, εργαζόμενοι στα κοσμοδρόμια της Φλόριδας των Η.Π,Α., του Μπαϋκονούρ της Ρωσίας, σε αστεροσκοπεία, είχαν να λένε για τη λάμψη της χλιδής στην Ελλάδα.

Περίπου τρία έτη φωτός υπολείπονταν η λάμψη του χρυσού.

Για την μετακίνηση ενός αντιδήμαρχου, μόνο η μπάντα του Δήμου δεν συμμετείχε.

Όλοι οι άλλοι, απο τον οδηγό του Δήμαρχου μέχρι τον φροντιστή του γκαζόν, έπρεπε να είναι παρόντες.

ΛΑΜΨΗ ΚΑΙ ΓΟΗΤΕΙΑ.

Τηλεοπτική σειρά χολυγουντιανής προέλευσης, με μεγάλη τηλεθέαση, κατά δεύτερον.

Η συμβολή της χώρας μας στην παγκόσμια κοινότητα κατά πρώτον, το τελευταίο τέταρτο του 20ου μ. Χ. αιώνα, την πρώτη δεκαετία της τρίτης χιλιετίας.

Όχι παίζουμε.

Αφήνουμε τον αντιδήμαρχο, γιατί ακόμα δεν στρώθηκε το μπορντό χαλί και πάμε στον πρωθυπουργό.

Θρίαμβο ρωμαίου αυτοκράτορα θύμιζε η επίσκεψη του εκάστοτε έλληνα πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη.

Όλος ο κόσμος και ο ντουνιάς, επί ποδός.

Δρόμοι κλειστοί, σημαιοστολισμοί, κόρνες, κλάξον, ΕΥΣΤΑΧΙΑΝΕΣ ΣΑΛΠΙΓΓΕΣ της παλαιάς διαθήκης, όχι βουβουζέλες, η Ελληνική Αστυνομία από Λάρισα και πάνω στους δρόμους.

Όσο για τα εδέσματα του αυτοκράτορα, των χιλίαρχων, των εκατόνταρχων και των ακόλουθων;

Οι πρώτοι εκατό μάστερσεφ, χρυσοί σκούφοι της χώρας, τρία μερόνυχτα παρασκεύαζαν: αηδονόγλωσσες, αστακομυδοπίλαφα, φουά γκρά και έτσι και γιουβέτσι, κι αλλιώς κι αλλιώτικα και πασσαλιμανιώτικα.

Διερωτόνταν οι ιθαγενείς, γιατί όλα αυτά, μέχρι να πάρουν την απάντηση από τα επίσημα πρωθυπουργικά χείλη.

Ο Άγιος Δημήτριος ήταν και θα είναι ο προστάτης της Θεσσαλονίκης.

Εύχομαι να σας έχει καλά μέχρι του χρόνου που θα ξανα-ανταμώσουμε.

Αυτά, αν σπουδάσει κάποιος στο Χάρβαντ.

Όχι στο Χάρβαρντ, αλλά όταν επιστρέψει στην Ελλάδα.

Δεν κατάλαβαν ακόμα οι πρωθυπουργοί ότι η απλότητα είναι το μεγαλύτερο στολίδι στον άνθρωπο;

Ένας από τους επικοινωνιολόγους που τους ακολουθούν δεν μπήκε στον κόπο να τους το πει;

Άν όχι, τότε να τους το πούμε εμείς.

Η απλότητα είναι το μεγαλύτερο στολίδι για τον οποιοδήποτε απο τα εφτά δισεκατομμύρια των κατοίκων της Γης.

Αυτό που έκανε ο αείμνηστος πρωθυπουργός της Σουηδίας Όλαφ Πάλμε, να πάνε κι αυτός και η σύζυγός του την βραδιά της δολοφονίας του, με τα ποδήλατα στον κινηματογράφο. Χωρίς συνοδεία.

Αλλά θα μου πείτε.

Η χλιδή τί θα απογίνει;

Στη χώρα των πορφυρογέννητων και πορφυροαναθρεμένων αυτά δεν γίνονται.

Και έτσι, αποτελούν είδηση.


Μπορεί τα προβλήματα της ευρωζώνης να με­τέφεραν προσωρινά τις «πολεμικές ανταποκρίσεις» των δελτίων ειδήσεων της τηλεόρασης σε ένα πιο... ουδέτερο πεδίο (αν μπορεί να θεωρηθεί «ου­δέτερο πεδίο» η σχεδόν υπαρξιακή εμβάθυνση της κρίσης στη ζώνη του ευρώ...), αλλά η δραματική κατά­σταση της ελληνικής οικονομίας δεν αλλάζει. Η (σε έναν βαθμό επικοινωνιακή!) αγωνία για το μέλλον του ευρώ και η σκληρή διαπραγμάτευση μεταξύ των παραγόντων της ευρωζώνης και των «αγορών» δεν μπορεί να καλύψει τον εφιάλτη που ξημερώ­νει για την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα στη χώρα μας.

Όλοι πια εκτιμούν ότι από τον Σε­πτέμβριο θα αρχίσει να αποτυπώ­νεται και να λογιστικοποιείται η πιο σκληρή ύφεση στην ελληνική μεταπολεμική ιστορία. Δεν υπάρχει ούτε ένας αριθμός, ούτε ένας δείκτης που να μην δείχνει αυτήν την εξέλιξη.

Τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν το τελευταίο δεκαήμερο προκαλούν πανικό μια και συνδυάζουν τη ρα­γδαία μείωση του ΑΕΠ με ανεργία - ρεκόρ, την καταναλωτική εμπιστο­σύνη σε ιστορικά χαμηλά και την οι­κοδομική δραστηριότητα σε ελεύθε­ρη πτώση. Εάν αυτό το δούμε μαζί με τη συνεχιζόμενη μείωση των κατα­θέσεων (που πλέον δεν φεύγουν στο εξωτερικό, αλλά απλώς σηκώνονται για να πληρώσουν τους φόρους που επιβάλλονται αθρόα από την κυβέρνηση), τότε έχουμε μπροστά μας ένα θανατηφόρο οικονομικό κοκτέιλ που δείχνει ύφεση χωρίς τέλος.

Ένα σπιράλ θανάτου, όπως το έλε­γαν παλαιότερα οι οικονομολόγοι, όπου δεν υπάρχει προοπτική εξόδου από την κρίση, χωρίς τουλάχιστον ένα ισχυρό σοκ, αφού κανένας δεί­κτης ή δραστηριότητα δεν δείχνει ότι μπορεί με κάποιον τρόπο να «ανα­κάμψει» για να βοηθήσει τους υπό­λοιπους. Ας δούμε τα δεδομένα:

ΑΕΠ και ανεργία

Το δεύτερο τρίμηνο του 2011 το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 6,9% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2010 και η πτώση του διαμορφώθη­κε στα 40,9 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα διορθωμένα μη εποχικά στοιχεία που ανακοίνωσε η Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Με βάση τα νέα στοιχεία της Στατιστικής Αρχής, το πρώτο τρί­μηνο του 2011 το ΑΕΠ είχε μειωθεί κατά 8,1%. Σημειώνεται ότι στην προηγούμενη ανακοίνωσή της η ΕΛ­ΣΤΑΤ είχε εκτιμήσει την πτώση του ΑΕΠ το πρώτο τρίμηνο στο... 5,5%!

Τον μήνα Μάιο η ανεργία εκτινά­χθηκε στο 16,6% από 15,8% τον Απρίλιο. Δηλαδή σε ποσοστό 1% σε έναν μήνα, και μάλιστα σε μία περί­οδο που αρχίζουν οι προσλήψεις των εποχικών υπαλλήλων που απασχο­λούνται στον τουρισμό.

Έναν χρόνο πριν, τον Μάιο του 2010, η ανεργία βρισκόταν στο 12%. Έτσι, μέσα σε έναν χρόνο «γράψαμε» σχεδόν 300.000 νέους ανέργους. Το σύνολο των απασχολουμένων υπο­χώρησε σε 4.131.528 άτομα και πλέ­ον αυτοί που δουλεύουν στην Ελλά­δα είναι λιγότεροι από όσους δεν απασχολούνται. Οι άνεργοι έφτασαν τους 822.719, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός φτάνει πια τα 4.383.374 άτομα.

Βιομηχανία... καπούτ

Μέσα στο ίδιο χρονικό διάστημα του τελευταίου έτους (Ιούνιος 2010 - Ιούνιος 2011) η βιομηχανική παρα­γωγή έγραψε μείωση της τάξης του 13,1%. Αντίστοιχα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο μέσος δείκτης βιομηχανικής παραγωγής της περιό­δου Ιανουαρίου - Ιουνίου 2011 έδει­ξε μείωση 8,8%. Και στην περίπτωση αυτή τα τελικά στοιχεία διαψεύδουν τις εαρινές ενδείξεις που έδειχναν μία μικρή βελτίωση.

Την ίδια στιγμή η διάχυση της κρί­σης στην Ευρώπη αρχίζει να κλείνει την αντλία του «οξυγόνου» που έπαιρναν από τις εξαγωγές οι εξω­στρεφείς ελληνικές βιομηχανικές ή εξειδικευμένες βιοτεχνικές μονά­δες. Και στην περίπτωση αυτή η λε­πτομερής ανάγνωση δείχνει την αλή­θεια:

Η συνολική αξία των εξαγωγών και αποστολών τον Ιούνιο του 2011 έφτασε τα 1,938 δισ. ευρώ. Εάν ο αριθμός συγκριθεί με τον αντίστοιχο του 2010 (1,427 δισ. ευρώ) παρουσι­άζει αύξηση της τάξης του 35,8%. Αν όμως εξαιρεθούν τα πετρελαιοειδή, τότε διαμορφώνεται μια άλλη εικό­να. Το σύνολο των εξαγωγών του Ιου­νίου περιορίζεται σε 1,344 δισ. ευρώ έναντι 1,286 δισ. ευρώ τον αντίστοι­χο μήνα του 2010, δηλαδή έχει αύ­ξηση 4,5%.

Εάν σε αυτό το ποσοστό αντιπαρα­τεθεί η αύξηση του Μαΐου, που ήταν σχεδόν 15%, τότε γίνεται κατανοη­τό το μέγεθος του προβλήματος στις εξαγωγές. Η συνολική αξία των εξα­γωγών και αποστολών χωρίς τα πετρελαιοειδή για το δωδεκάμηνο Ιου­λίου 2010 - Ιουνίου 2011 έδειξε αύ­ξηση 13,5% σε σύγκριση με το αντί­στοιχο δωδεκάμηνο Ιουλίου 2009 - Ιουνίου 2010, ρυθμός που επίσης παρουσιάζει πτωτική τάση.

Κλείνουν σωρηδόν

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον και με την αγορά ακινήτων σε ιστορικά χα­μηλά, δεν είναι τυχαίο ότι και η ιδι­ωτική οικοδομική δραστηριότητα πα­ρουσίασε πτώση 30,3% τον Απρίλιο σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα πέ­ρυσι (με βάση τον όγκο των νέων οι­κοδομών), ενώ το τετράμηνο Ιανουαρίου - Απριλίου η πτώση ανήλθε στο 49,2% συγκριτικά με το αντίστοιχο τετράμηνο του 2010.

Η δραματική εικόνα δεν μπορεί παρά να αποτυπωθεί και στον δείκτη της καταναλωτικής εμπιστοσύνης, που ίσως είναι το σοβαρότερο κριτή­ριο για την υγεία μιας οικονομίας.

Στην περίπτωση αυτή, όπως κατα­γράφουν τα στατιστικά στοιχεία, οι προβλέψεις των νοικοκυριών για την οικονομική τους κατάσταση επιδεινώνονται αισθητά και διαμορφώνο­νται επίσης σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, ενώ ιδιαίτερα δυσοίωνες είναι και οι εκτιμήσεις για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Η μικρή άνο­δος στην πρόθεση για αποταμίευση και στην αγορά εργασίας τον Ιούλιο, μετά τις ιστορικά χαμηλές επιδόσεις τους τον Ιούνιο, δεν αρκεί για να αντιστρέψει την επιδείνωση του συ­νολικού δείκτη.

Το χειρότερο είναι ότι, μαζί με την καταναλωτική εμπιστοσύνη, ραγδαία πτώση παρουσιάζει και η κατανά­λωση. Τα περισσότερα νοικοκυριά χρησιμοποιούν τα μηνιαίο εισόδημα για τα λεγόμενα βασικά, ενώ, παρά την... υψηλή πρόθεση για αποταμί­ευση, οι τραπεζικοί λογαριασμοί συ­νεχίζουν να αδειάζουν όχι για να πάνε τα λεφτά στην Ελβετία ή την Κύπρο, αλλά προκειμένου να πληρωθούν οι έκτακτες εισφορές και τα συνεχή χα­ράτσια ή οι δόσεις των δανείων, που ιδιαίτερα στα κυμαινόμενα στεγαστι­κά έχουν πάρει τον ανήφορο.

Το πρόβλημα από τη μείωση της καταναλωτικής δαπάνης είναι πλέ­ον ορατό σε όλους τους δρόμους της Αθήνας και των μεγάλων επαρχια­κών πόλεων, όπου τα εμπορικά κα­ταστήματα κλείνουν το ένα μετά το άλλο αφήνοντας πίσω ως «ίχνος» μία πινακίδα με τη λέξη «μεταφερθήκα­με» ή «διατίθεται», αν ένα μεσιτικό έχει αναλάβει την ενοικίαση...

Την κατάσταση αποτύπωσε πριν από μερικές ημέρες και έρευνα της ένωσης των εμπόρων (ΕΣΕΕ), η οποία αναφέρει ότι μέσα σε έναν χρόνο (από πέρυσι τον Αύγουστο) το πο­σοστό των κλειστών επιχειρήσεων στο κέντρο της Αθήνας έχει αυξηθεί στο 24% από 17%. Εάν δεν το έχετε αντιληφθεί, πρόκειται για μια αύξη­ση της τάξης του 42%.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τους πάλαι ποτέ εμπορικούς δρόμους, η Σταδίου έχει το πιο μεγάλο πρόβλη­μα, με το 38% των καταστημάτων να έχει κλείσει, ενώ η Ακαδημίας (με 26%) και η Ερμού (25%) ακολου­θούν. Η οδός Πατησίων, ανάλογα με τη γειτονιά, πλήττεται ακόμη περισσότερο, αφού στις πιο υποβαθμι­σμένες ζώνες της τα λουκέτα φτά­νουν το 30%. Μεγάλο πλήγμα έχει υποστεί και η αγορά της Κηφισιάς, η οποία είχε πολλούς πελάτες από άλλες περιοχές, που κάποτε συνδύαζαν τα ψώ­νια με έναν καφέ στο δροσερό προάστιο. Τώρα που αυτό απλώς... δεν υφίσταται, οι πέντε μεγαλύτεροι εμπορικοί της δρόμοι έχουν λουκέ­τα αυξημένα σε ποσοστό 24% συ­γκριτικά με πέρυσι, ενώ τον περα­σμένο Ιανουάριο η κρίση έδειχνε να μην αγγίζει την περιοχή, με τα λου­κέτα μόλις στο 12%.

Ακριβώς ίδια η εικόνα και στο (επί­σης εμπορικό) Χαλάνδρι, όπου το ποσοστό των κλειστών εμπορικών καταστημάτων αγγίζει το 22%, συγκρινόμενο με το 17% τον περυσι­νό Αύγουστο. Στον Πειραιά το 21% των καταστημάτων στους κεντρικούς δρόμους είναι κλειστό.

Πιο ανθεκτική η Καλλιθέα, με τα λουκέτα στην περιοχή της λεωφόρου Θησέως να έχουν «κρατήσει» στο 18%, ποσοστό που εμ­φανίζουν επίσης το Μα­ρούσι και η Νέα Ιωνία.

Νέο κύμα λουκέτων εν όψει...

Επιστρέφοντας στα προβλήματα των μεγά­λων αστικών κέντρων, οι εκπρόσωποι της αγο­ράς εκτιμούν ότι με το τέλος των εκπτώσεων θα σημειωθεί ένα ακόμη κύμα κλεισίματος καταστημάτων. Οι προσφορές, για μια ακόμη φορά, δεν δείχνουν να αποφέρουν σημαντι­κές πωλήσεις (αφού ένα μεγάλο ποσοστό των καταναλωτών απλώς... «δεν έχει για να αγο­ράσει») και οι επιχειρήσεις που βρίσκονται στο όριο θα οδηγηθούν στο κλείσιμο για να αποφύγουν μεγαλύτερες ζημιές.

Άλλωστε όλοι οι έμποροι και οι μικρομε­σαίοι επιχειρηματίες γνωρίζουν ότι ο χειμώ­νας θα είναι δύσκολος, με ακόμη μεγαλύτερο σφίξιμο στην κατανάλωση λόγω της τριπλής πένσας στην οποία μπαίνουν οι Έλληνες με τη δραματική αύξηση των φορολογικών υποχρε­ώσεων, την αύξηση των τιμών στα καύσιμα (κυρίως) θέρμανσης και τις ανατιμήσεις που έρχονται από την 1η Σεπτεμβρίου από την αύ­ξηση του ΦΠΑ (από 13 σε 23%) σε βασικά είδη διατροφής που διατίθενται από υπηρεσίες εστίασης.

Η αύξηση θα προκαλέσει ανατιμήσεις σε εκατοντάδες καταναλωτικά προϊόντα, όπως τα αναψυκτικά, τα έτοιμα ροφήματα, ο κα­φές, οι χυμοί αλλά και σε όσα πωλούνται μέ­σα από τις μεγάλες αλυσίδες εστίασης (κα­φές, τυρόπιτα, σάντουιτς, σουβλάκι κ.λπ.), τα «ντελίβερι» και τα κέτερινγκ.

Την πληρώνει ο καταναλωτής

Ήδη οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις του κλά­δου διέρρευσαν ότι θα μεταφέρουν στην κα­τανάλωση την αύξηση αυτή, κάτι που θα πλή­ξει ταυτόχρονα το εισόδημα των καταναλω­τών, αλλά και τις ίδιες τις επιχειρήσεις, των οποίων οι πωλήσεις και τα μερίδια εκτιμάται ότι θα πιεστούν ακόμη περισσότερο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι αν η αύξηση του ΦΠΑ θα φέρει στα κρατικά ταμεία χρήμα, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, ή αν θα επιδεινώσει περισσότερο μια ήδη ζορισμένη κα­τάσταση. Οι εκπρόσωποι της συγκεκριμένης αγοράς υποστηρίζουν ότι, όπως συνέβη και στην περίπτωση των τσιγάρων, των ποτών, των καυσίμων και των αυτοκινήτων, τα μέτρα θα φέρουν τελικά μείωση των κρατικών εσό­δων της τάξης του 15%.

Η κυβέρνηση λέει τώρα ότι επανεξετάζει αυτή την επιλογή, ενώ συζητάει και μια αλλα­γή της φορολογίας στην οικοδομή, αλλά, ακό­μη και στην περίπτωση που αποσυρθεί το μέ­τρο της μετάταξης στον υψηλό ΦΠΑ, αυτό θα αντικατασταθεί από κάποιο... ισοδύναμο, το οποίο ωστόσο πάλι θα αφαιρεί χρήμα από τα εισοδήματα και την κατανάλωση και άρα θα έχει... ισοδύναμες συνέπειες στην ήδη καταρ­ρέουσα οικονομία.

Αλλαγή κατεύθυνσης, πάντως, δεν προβλέ­πεται, αφού οι «γραφές» των δανειστών τη­ρούνται σαν ευαγγέλιο, όποια επικοινωνιακή διαχείριση κι αν γίνει...

Και στην περιφέρεια

Ραγδαία η αύξηση των λου­κέτων και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, η οποία άντε­χε μέχρι πέρυσι. Έτσι, από 10% το 2010 φτάσαμε στο 20% φέτος το καλοκαίρι. Στην περίπτωση της συμπρω­τεύουσας ορισμένοι παρα­δοσιακοί εμπορικοί δρόμοι, όπως η Μητροπόλεως και η Αγίας Σοφίας, αντέχουν, εμφανίζοντας χαμηλά ποσο­στά λουκέτων, με 9% και 8% αντίστοιχα, ενώ άλλοι, όπως η Εγνατία, η Βενιζέλου και η Βασιλίσσης Όλγας, έχουν πληγεί περισσότερο, με το 19%, το 18% και το 18,5% των καταστημάτων να έχουν κλείσει. Στη μέση βρίσκεται η Τσιμισκή, με τα λουκέτα στο 11%.

Πολύ καλύτερη η εικόνα στη Λάρισα, την Καβάλα και το Ηράκλειο Κρήτης με τα λουκέτα στο όριο του 15%, δείχνει ότι στις μικρότερες επαρχιακές πόλεις η αγορά, που συνήθως στηρίζεται στις δικές της δυνάμεις, αντέχει περισσότερο.

Πηγή

  • 14 φορές την κεφαλαιοποίηση τους έχουμε “ενισχύση” της τράπεζες. Ιδού το χρήμα που στηρίζει το σαθρό σύστημα
Τα προκλητικά θαλασσοδάνεια των ΜΜ”Ε” συνεχίζονται σε μία περίοδο που ακόμα και υγιείς ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ επιχειρήσεις διαλύθηκαν από τις μονομερείς μειώσεις τραπεζικών χρηματοδοτήσεων.

Έχουμε δηλαδή το φαινόμενο, μία τράπεζα να δανείζει έναν εκδοτικό οργανισμό που παρουσιάζει 1 εκ. ευρώ ζημίες μηνιαίως, ενώ την ίδια στιγμή κόβει την δανειοδότηση της Εθνικής αστικής τάξης που είναι η μόνη διέξοδος από την κρίση.

ΕΠΙΣΗΣ: Δεκάδες δημοσιογράφοι βρίσκονται στα Payrolls των τραπεζών με ιλιγγιώδη ποσά. Ο πλέον εύκολος και “καθαρός” τρόπος, είναι οι διαφημίσεις μέσω προσωπικών portals μηδενικής επισκεψιμότητας, ώστε οι “λειτουργοί της ενημέρωσης” να κρατούν το στόμα τους κλειστό σε όλα τα ΜΜ”Ε” στα οποία εργάζονται.

Και όλα αυτά, με δημόσιο χρήμα και εμπράγματες εθνικές εγγυήσεις.

Αυτός είναι ο χορός της διαπλοκής, αυτοί στηρίζουν την κυβέρνηση της Εθνικής τραγωδίας και κοινωνικής εκποίησης.

Εγγυήσεις σε Τράπεζες, Κέρδη Τραπεζών και “Επιδοτήσεις”

Οι μόνοι χαρούμενοι και ΜΗ ΠΑΡΑΠΟΝΟΥΜΕΝΟΙ από το Μνημόνιο και την Δανειακή Σύμβαση Ι είναι οι Έλληνες Τραπεζίτες!

Όλα τους πάνε “εγγυημένα”, για να σώσουν την “ευστάθειά τους”.

Να μην κάνω πράξεις. Ποια ήταν η Παρασκευιάτικη κεφαλαιοποίησή τους… σε σχέση με τα 130 δις. μετρητά και τις εγγυήσεις που έχουν λάβει…;

Θα γελάνε τα τούβλα και θα κλαίει η άσφαλτος με την πικρή αλήθεια…

Η αλήθεια είναι πως όλες οι Ελληνικές ιδιωτικές τράπεζες μας ανήκουν. Είμαστε οι κύριοι και μοναδικοί μέτοχοί τους.

Οι τραπεζίτες (και η κυβέρνηση βεβαίως - βεβαίως) δεν δικαιούνται να πάρουν και να υλοποιήσουν καμία απόφαση για Συγχώνευση – Πώληση – Αυξομειώσεις Κεφαλαίων, αλλά και ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΕΓΧΟΣ με ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΗΝ BLACKROCK(!), χωρίς την ΨΗΦΟ ΜΑΣ!

Να, λοιπόν, το πρώτο θέμα για δημοψήφισμα αγαπητοί συμπατριώτες.

ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΝΑΙ – ΟΧΙ


Όποιος είναι μάγκας πολιτικός θα το προτείνει επίσημα σε δημόσιο διάλογο και θα απαιτήσει την ΑΜΕΣΗ απόφαση του ΠΑΣΟΚ για το εν λόγω δημοψήφισμα.

Ποιός έχει τα βαριά …… του τσολιά;

ΑPLHA BANK – 1.378.415.692
ATTICA BACK - 149.380.200
EUROBANK – 1.227.545.508
MARFIN POPULAR – 499.444.273
ΑΓΡΟΤΙΚΗ – 836.630.663
ΓΕΝΙΚΗ – 82.359.689
ΕΜΠΟΡΙΚΗ – 901.522.838
ΕΘΝΙΚΗ – 3.537.534.783
ΠΕΙΡΑΙΩΣ – 777.462.064

Σε σύνολο, η κεφαλαιοποίηση (ή εξαγορά) των Τραπεζών την Παρασκευή που μας πέρασε ανερχόταν σε 9.390.295.710 ευρώ…

Εμείς, ως κάφροι πολίτες, έχουμε δώσει εγγυήσεις/μετρητά κ.λ.π. 130.000.000.000 ευρώ…!!!

Συμπέρασμα, οι Ελληνικές Τράπεζες μας ανήκουν στο 100% … και για την ακρίβεια 14 φορές!!!

Το ζητούμενο είναι στο γιατί η κυβέρνηση επιμένει να τις διατηρεί ως ιδιωτικές και να τις ταΐζει ασύστολα, με τα δικά μας λεφτά, βεβαίως-βεβαίως…! Λέτε να υπάρχει κάτι αδιαφανές; Λέτε κάποιοι να παίρνουν σχετική προμήθεια; Λέτε κάποιοι να μην θέλουν να μειώσουν το ομολογιακό χρέος της χώρας, το οποίο κατέχουν σε ποσοστό 46,5% οι ιδιωτικές Ελληνικές τράπεζες; Ή λέτε, κάποιοι να μην θέλουν να γίνουν κρατικές και άρα να μπορούν να ελεγχθούν οριζοντίως και καθέτως, επειδή φοβούνται πως κάποια έρευνα ίσως αποκαλύψει μεγάλες «βούτες» και «μοιρασιές»;

Στην ανάλυση κρίσεων το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι όταν δύο (ή περισσότερες) κρίσεις συμπέσουν!

Αυτό είναι πολύ πιθανό να συμβεί στο αμέσως προσεχές διάστημα. Επειδή η διεθνής οικονομική κρίση δανεισμού (κρίση του τραπεζικού συστήματος) που ξεκίνησε το 2008 στις ΗΠΑ, επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο και αρχικά μάλλον αντιμετωπίστηκε, αλλά αφού προκάλεσε σοβαρές αποσταθεροποιήσεις στην Ευρώπη και αλλού. Έτσι, σήμερα έχουμε δύο διακριτές και διαφορετικές κρίσεις δανεισμού, μια στις ΗΠΑ και μία στην Ευρώπη.

Η κρίση των ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ, η κρίση οφείλεται κυρίως σε τρείς παράγοντες:

Πρώτον, στην αδυναμία που δείχνει η πολιτική τάξη των ΗΠΑ να ελέγξει τα ελλείμματά της: Οι Δημοκρατικοί θέλουν αύξηση φόρων. Οι Ρεπουμπλικανοί επιθυμούν μείωση δαπανών. Και δεν προκύπτουν περιθώρια μόνιμου συμβιβασμού ανάμεσά τους. Έτσι το Αμερικανικό χρέος ανεβαίνει συνεχώς, σχεδόν ανεξέλεγκτο (έχει ήδη πλησιάσει το 100% του αμερικανικού ΑΕΠ).

Δεύτερον, στο θεσμικό εμπόδιο, την επιβολή «οροφής χρέους», που δεν μπορεί εύκολα να μετατεθεί (προς τα πάνω), αν δεν υπάρξει συμβιβασμός μέσα στην πολιτική τάξη των ΗΠΑ (ο συμβιβασμός που προέκυψε στο «παρά ένα» πριν τρείς εβδομάδες θεωρείται πρόσκαιρος και εύθραυστος).

Τρίτον, στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ εκδίδουν το βασικό διεθνές νόμισμα, το δολάριο. Έτσι, η αποσταθεροποίηση της δανειακής ικανότητας των ΗΠΑ κλονίζει ολόκληρη τη βάση των διεθνών συναλλαγών, του εμπορίου και των επενδύσεων σε μια διεθνοποιημένη αγορά.

Αν δεν υπήρχε ένα από τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονταν σήμερα σε κρίση χρέους. Είναι η σύμπτωση και των τριών που δημιουργεί συνθήκες συστημικής κρίσης (δανεισμού) στις ΗΠΑ.

Η κρίση στην Ευρώπη

Στην Ευρώπη, η κρίση οφείλεται σε εντελώς διαφορετικούς λόγους:

Έχουμε μια νομισματική Ένωση που αρνείται να λειτουργήσει – και ως «Νομισματική» και ως «Ένωση»:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να λειτουργήσει ως Ένωση, γιατί δεν εκδίδει κοινά (ευρω-) ομόλογα. Κι έτσι υπάρχει μεγάλη διαφοροποίηση αποδόσεων (spreads) ανάμεσα στα ομόλογα που εκδίδουν τα ανταγωνιστικά και τα μη ανταγωνιστικά κράτη-μέλη:

Τα μη ανταγωνιστικά κράτη συντρίβονται από τις όλο και υψηλότερες αποδόσεις που αναγκάζονται να πληρώνουν για να δανείζονται όλο και περισσότερο προκειμένου να καλύψουν την υστέρηση ανταγωνιστικότητάς τους. Κι αυτά τα καθιστά ακόμα λιγότερο ανταγωνιστικά.

Και τα ανταγωνιστικά κράτη επωφελούνται από την υστέρηση των μη ανταγωνιστικών (αφού τα πλεονάσματα των πρώτων συνδέονται με τα ελλείμματα των δεύτερων), αλλά αρνούνται να βοηθήσουν για να ξεπεραστεί το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Τα «τιμωρούν» μάλλον παρά τα βοηθούν…

Οι Κεντρικές Τράπεζες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας, εκδίδουν ομόλογα (στην πρωτογενή αγορά) και προχωρούν σε συνεχείς αγοραπωλησίες ομολόγων στη δευτερογενή αγορά (πράξεις «ανοιχτής αγοράς» ή open market operations) προκειμένου να ρυθμίσουν την προσφορά χρήματος.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέχρι πολύ πρόσφατα δεν είχε τέτοια δυνατότητα. Και τώρα ακόμα, η παρέμβαση στην δευτερογενή αγορά γίνεται μόνο μέσω του ειδικού Ταμείου Σταθερότητας (EFSF), το οποίο, όμως, δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια ούτε τη δυνατότητα να «δημιουργεί χρήμα» από μόνο του. Συνεπώς, η ΕΚΤ από την άποψη αυτή, είναι μια «ανάπηρη» Κεντρική Τράπεζα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρνείται να λειτουργήσει και ως Νομισματική Ένωση, αφού δεν παράγει «εξωγενές χρήμα». Δεν μπορεί να «τυπώνει» νόμισμα, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι. Κάθε αύξηση της προσφοράς ευρώ γίνεται μόνον «ενδογενώς», δηλαδή μέσω του τραπεζικού συστήματος. Αλλά όταν το τραπεζικό σύστημα κλονίζεται, η επέκταση ρευστότητας στερεύει και παραλύει και η διατραπεζική αγορά, έχουμε απότομη μείωση της προσφοράς χρήματος.

Παντού αλλού, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι Κεντρικές Τράπεζες «τυπώνουν» χρήμα, δηλαδή αυξάνουν την εξωγενή προσφορά χρήματος. Αυτό στην Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει (αν και οριακά ήδη γίνεται εμμέσως και παρατύπως, αλλά σε ανεπαρκέστατο βαθμό).

Όμως, μια Κεντρική Τράπεζα που δεν μπορεί να παράγει «εξωγενές χρήμα» (να αυξήσει ευθέως την προσφορά του), ούτε να ελέγξει το «ενδογενές χρήμα» (να παρέμβει ευθέως στην δευτερογενή αγορά με open market operation), δεν είναι μόνο «ανάπηρη» Κεντρική Τράπεζα, είναι «τετραπληγική»!

Σε ομαλές συνθήκες ρυθμίζει εμμέσως τη ροή ρευστότητας ανεβοκατεβάζοντας τα κεντρικά επιτόκια. Αλλά πέραν αυτού, αν τα πράγματα πάψουν να είναι «ομαλά» (όπως τώρα), δεν έχει εργαλεία συστημικής παρέμβασης.

Σε συνθήκες τέτοιας κρίσης είναι παντελώς ανίκανη να παρέμβει ουσιαστικά.

Μοιάζει με εκείνο τον υδραυλικό ενός δικτύου ύδρευσης, που όταν τα πράγματα είναι «ομαλά» ρυθμίζει τη ροή ανοιγοκλείνοντας της στρόφιγγες, αλλά όταν κάτι «στραβό» προκύψει στο σύστημα – κάπου «μπουκώσουν» οι σωλήνες, κάπου χαλάσουν οι αντλίες ή κάποια μεγάλη διαρροή εμφανιστεί – δεν έχει τα εργαλεία να παρέμβει στο σύστημα και το διορθώσει συνολικά.

Η ελληνική κρίση δανεισμού, απλώς ανέδειξε όλες τις σοβαρές αναπηρίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας: Η οποία τώρα καλείται είτε να τις ξεπεράσει (όσο είναι καιρός ακόμα), είτε να ομολογήσει την πλήρη αδυναμία της και να διαλυθεί. (μαζί με την ευρωζώνη)…

Η ενδεχόμενη κατάρρευση της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου

Τελικό επεισόδιο αυτής της παράλυσης, η απόφαση της 21ης Ιουλίου. Υποτίθεται ότι θα «έσωζε» την Ελλάδα οριστικά από την κρίση χρέους (ρυθμίζοντας την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους ως το 2020 με ελάχιστο «κούρεμα») και θα απομόνωνε την ελληνική κρίση από τις υπόλοιπες «αδύναμες χώρες» της ευρωζώνης, ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος της «μετάδοσης». Κάτι τέτοιο δεν συνέβη – ούτε ως προς το πρώτο σκέλος, ούτε ως προς το δεύτερο:

Πρώτον, διότι ο μηχανισμός παρέμβασης υπέρ των άλλων αδύναμων χωρών της ευρωζώνης υπάρχει μόνο «στα χαρτιά». Το EFSF δεν έλαβε τα απαραίτητα κονδύλια, για να μπορεί αξιόπιστα να εξουδετερώσει τις επιθέσεις των κερδοσκόπων στα ιταλικά και ισπανικά ομόλογα.

Δεύτερον, διότι απέκλεισε την έκδοση ευρω-ομολόγου, πράγμα που είναι το μόνο ικανό να σταθεροποιήσει τις αγορές σήμερα.

Τρίτον, διότι χωρίς πραγματική δυνατότητα παρέμβασης στη δευτερογενή αγορά και χωρίς προοπτική ευρω-ομολόγου, το μόνο πιο δραστικό που θα μπορούσε να σώσει την κατάσταση είναι η αύξηση του «εξωγενούς χρήματος», δηλαδή η «νομισματοποίηση» του χρέους. Αλλά αυτό – να τυπωθεί «φρέσκο χρήμα» – το αποκλείει και το καταστατικό της ΕΚΤ και η λογική πάνω στην οποία θεμελιώθηκε το ευρώ.

Τέταρτον, σε ό,τι αφορά την ίδια την Ελλάδα, η επιμονή της Φινλανδίας να λάβει «εγγυήσεις» και οι πιέσεις άλλων χωρών (Αυστρία, Ολλανδία κλπ.) να λάβουν κι αυτές τέτοιες εγγυήσεις, απειλεί άμεσα να ακυρώσει την ίδια τη συμφωνία.

Όμως, οι «εγγυήσεις», δημιουργούν προηγούμενο και για ομολογιούχους τους ιδιωτικού τομέα να εγείρουν παρόμοιες αξιώσεις, μειώνουν το ύψος των διαθέσιμων κεφαλαίων για την Ελλάδα από το νέο δάνειο (των 109 δισεκατομμυρίων) και αυξάνουν το συνολικό χρέος της Ελλάδας.

Δηλαδή επιδεινώνουν την κρίση χρέους από πολλές πλευρές ταυτόχρονα

Ο άμεσος κίνδυνος να καταρρεύσει η Συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν είναι απειλή μόνο για την Ελλάδα. Είναι εξ ίσου απειλή για άλλες πέντε χώρες της ευρωζώνης, δύο σε Μνημόνιο (Ιρλανδία, Πορτογαλία), δύο ήδη «στο στόχαστρο» κερδοσκοπικών επιθέσεων (Ιταλία και Ισπανία) και δύο για την ώρα «υπό απειλή» (Γαλλία και Βέλγιο).

Η κατάρρευση των Συμφωνίας αυτής είναι πιθανό να σημάνει πλέον την άμεση διάλυση της ευρωζώνης.

Εκτός κι αν πολλοί και πολύ ισχυροί αλλάξουν άποψη για πολλά, πολύ σύντομα…

Για την Ελλάδα πάντως, κατάρρευση της Συμφωνίας της 21ης Ιουλίου θα σημαίνει ότι είναι σχεδόν αναπόφευκτη η πλήρης χρεοκοπία και εντελώς αναπόφευκτη η κατάρρευση της κυβέρνησης, η κατάρρευση όλης της πολιτικής που ακολουθήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια, και η κατάρρευση του συνόλου των πολιτικών ισορροπιών της περασμένης 35ετίας.

Τρείς τέτοιας έκτασης «καταρρεύσεις» ταυτόχρονα μέσα στην Ελλάδα – και μάλιστα μέσα σε συνθήκες εθνικής χρεοκοπίας – είναι περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να αντέξει οποιαδήποτε κοινωνία.

Από την Αιγυπτιακή Άνοιξη στην εξέγερση των μεινοτήτων

Υπάρχει, όμως και μια τέταρτη κατηγορία κρίσεων που «προσεγγίζουν» την Ελλάδα και έχουν γεωπολιτικό χαρακτήρα: Στην αλυσίδα των καθεστωτικών ανατροπών στην νότια και νοτιανατολική γειτονιά της προστίθεται τώρα η Λιβύη και η Συρία. Ενώ οι εξεγέρσεις των μειονοτήτων έχουν ήδη περάσει μέσα σε ευρωπαϊκό έδαφος (στη Βρετανία) και δημιουργούν «προηγούμενο» και για άλλες, «ευάλωτες», ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα βρίσκεται στη πρώτη γραμμή επικινδυνότητας.

Τέλος, οι ενδεχόμενες αντιδράσεις της Τουρκίας για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων της Κύπρου (και κατά προέκταση της Ελλάδας) δημιουργεί μια νέα κατηγορία απειλών. Με επίκεντρο ξανά τον Ελλαδικό χώρο, αλλά με προεκτάσεις πολύ πέραν αυτού.

Δεν γνωρίζουμε αν αυτές οι απειλές θα πάρουν το χαρακτήρα νέου κύματος λαθρομεταναστών προς το Ευρωπαϊκό έδαφος μέσω ελληνικού εδάφους, εξεγέρσεων μουσουλμανικών πληθυσμών που ήδη βρίσκονται σε χώρες του ευρωπαϊκού νότου, ή ελληνοτουρκικής κρίσης. Ή σε κάποιο συνδυασμό των ανωτέρω. Το βέβαιο είναι ότι αυτές οι απειλές πλησιάζουν και εντείνονται συνεχώς. Και πολλοί έχουν συμφέρον να τις πυροδοτήσουν και να τις εκμεταλλευτούν

Συμπέρασμα: Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο όπου για διαφορετικούς λόγους «συγκλίνουν» τέσσερις διαφορετικές κρίσεις:

- Η μία απ’ αυτές (η κρίση χρέους των ΗΠΑ) δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, βέβαια, αλλά η εξέλιξη της επηρεάζει την έκβαση όλων των υπολοίπων.

- Η κρίση χρέους της Ευρώπης, επίσης δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα, σχετίζεται περισσότερο με τις αναπηρίες και την ακαμψία του ευρωπαϊκού συστήματος, αλλά ήταν η Ελληνική κρίση που την πυροδότησε σε αυτή τη φάση…

- Η τρίτη κρίση – η απειλούμενη κατάρρευση της Συμφωνίας της 21ης Ιουλίου έχει ως επίκεντρο την Ελλάδα, αλλά αφορά περισσότερο τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία) και μπορεί να προκαλέσει την διάλυση του ευρώ.

- Και η τέταρτη κρίση (γεωπολιτικών ανταγωνισμών και εσωτερικών αναταραχών στην περιοχή μας ), ασφαλώς δεν εξαρτάται από την Ελλάδα, αλλά απειλεί πρωτίστως την Ελλάδα, αν και οι επιπτώσεις της – αν υπάρξει – θα γίνουν αισθητές πολύ πέραν του ελληνικού εδάφους.

Στη μελέτη μετεωρολογικών φαινόμενων, όταν δύο ή περισσότερες «καταιγίδες» συγκλίνουν στο ίδιο σημείο την ίδια στιγμή, το ονομάζουν «τέλεια καταιγίδα» και ισοδυναμεί με… Αρμαγεδδώνα!

Τηρουμένων των αναλογιών μια τέτοια «τέλεια καταιγίδα» κυοφορείται ή πλησιάζει τη χώρα μας.

Εμείς όμως, δεν θα «παραδοθούμε στη μοίρα μας»!

Μπορούμε να προετοιμαστούμε και να αντιδράσουμε.

Και – το σημαντικότερο – μπορούμε να τα καταφέρουμε και να βγούμε ισχυρότεροι.

Φτάνει να γνωρίζουμε τι έρχεται και πως θα το αντιμετωπίσουμε.

Γι’ αυτά, όμως, σε επόμενο σημείωμά μας…


Μετά τις ΗΠΑ και η Ρωσία λαμβάνει τώρα ξεκάθαρη θέση απέναντι στις Τουρκικές απειλές θωρακίζοντας στην ουσία την Κύπρο και παρέχοντας την κάλυψη που χρειάζεται ώστε να προχωρήσει ανεπηρέαστη στις έρευνες.

Η Κυπριακή Δημοκρατία εκφράζει την απόλυτη ικανοποίησή της για τη θέση του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας, όπως εκφράστηκε από τον εκπρόσωπο του Αλεξάντρ Λουκασέβιτς, σχετικά με το κυρίαρχο δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας για έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη (ΑΟΖ).

Η Ρωσική Ομοσπονδία εξέφρασε μια ξεκάθαρη θέση αρχών η οποία στηρίζεται απόλυτα στο διεθνές δίκαιο, το οποίο θα πρέπει όλα τα μέλη της διεθνούς κοινότητας να σέβονται και να εφαρμόζουν αυστηρά, τονίζεται σε ανακοίνωση του Κυπριακού ΥΠΕΞ.

Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται ότι:

- Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών αναφέρεται ιδιαίτερα στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας την οποία η Ρωσική Ομοσπονδία επικύρωσε στις 12/3/1997 και η Κυπριακή Δημοκρατία από τις 12/12/1988.

- Η απάντηση του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών κάνει ειδική μνεία στα σχετικά άρθρα της Σύμβασης που παρέχουν το κυρίαρχο δικαίωμα στα παράκτια κράτη στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη τους για έρευνα, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των ζώντων ή μη, πόρων του βυθού, του υπεδάφους και των υπερκείμενων υδάτων.

- Επίσης, υπενθυμίζονται τα σχετικά άρθρα της Σύμβασης που αφορούν την οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ γειτονικών κρατών, συμφωνίες τις οποίες η Κυπριακή Δημοκρατία έχει υπογράψει και επικυρώσει με τρεις γειτονικές της χώρες, τον Λίβανο, την Αίγυπτο και το Ισραήλ.

Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, τονίζει η Λευκωσία, «δίνει μια ξεκάθαρη απάντηση στην Τουρκία, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη, όπως απορρέουν από τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και οι όποιες ενέργειές της για έρευνα, εξόρυξη υδρογονανθράκων στηρίζονται στο διεθνές δίκαιο». Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών απαντά επίσης, σημειώνει το Κυπριακό ΥΠΕΞ, «με κατηγορηματικό τρόπο και στις άλλες αιτιάσεις της Τουρκίας, καλώντας την εμμέσως πλην σαφώς, να μη διασυνδέει τις ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας που στηρίζονται στα κυριαρχικά της δικαιώματα, με την ειρηνευτική διαδικασία για λύση του Κυπριακού».

«Είμαστε πραγματικά ευγνώμονες για αυτή τη σθεναρή στάση της Ρωσίας που πάντοτε αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί ασπίδα και στήριγμα για τις όποιες απειλές της Τουρκίας, ασπίδα που στηρίζεται στο διεθνές δίκαιο και στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών», καταλήγει το Κυπριακό ΥΠΕΞ.

Μοναχή το δρόμο επήρες
και ξανάρθες μοναχή.

Δεν είν΄εύκολες οι θύρες,
αν η χρεία τες κουρταλεί.
(Διονύσιος Σολωμός)
  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Η δέκατη στροφή του εθνικού μας ύμνου ο οποίος γράφτηκε το 1823 από τον Διονύσιο Σολωμό.

Λόγια σοφά που οι πολιτικάντηδες και όσοι διαχρονικά χειρίστηκαν ή χειρίζονται υποθέσεις της χώρας ( εθνικά θέματα ) θά 'πρεπε να έχουν ασπαστεί σαν ΑΡΘΡΟ ΠΙΣΤΗΣ.

«Αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς, περίμενε να σε ξύσουν οι άλλοι...» το είπε με άλλα λόγια ο θυμόσοφος λαός μας.

Είδαμε το λοιπόν τους λογής - λογής αρχηγούς, προεξάρχοντες, προεστούς, κοτσαμπάσηδες να εκφωνούν «Φιλιππικούς», να πηγαινοέρχονται στις Λόντρες, τα Παρίσια, τις Βρυξέλλες, τα Βερολίνα και άλλες πρωτεύουσες ευρωπαϊκών χωρών δεκαετίες τώρα, για δανεικά, για τις ανάγκες της παράγκας -κόμματος- του καθένα, για οτιδήποτε μπορεί να συλλάβει ή και να αφήσει ασύλληπτο ακόμα και η πιο τολμηρή φαντασία.

Στους τομείς της χλιδής, της καλοπέρασης.

Διαιώνιση της ιδεολογίας του βολέματος ήταν οι δικές μας αρχές.
Θέσεις περίοπτες, ελάχιστη έως καθόλου προσπάθεια, φιλαυτία, φοροδιαφυγή, διαφθορά κ.α. οι αρετές της φυλής, τα πρότυπα στη νεολαία, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τα εξώφυλλα των περιοδικών, τα πρώτα θέματα στα κανάλια όλο το εικοσιτετράωρο.

Ζάμπλουτοι υπουργοί οικονομίας και οικονομικών οι οποίοι ζητούν από το λαό θυσίες, ενώ συνεχίζουν να προκαλούν με τη ζωή που κάνουν οι ίδιοι και ο αυλόγυρός τους.

Θα μας σώσουν οι Φράγκοι ύστερα.

Οι οποίοι Φράγκοι είδαν πακτωλό χρημάτων με αποδέκτη την Ελλάδα, να μετουσιώνεται σε πάσης μορφής χλιδή και διαστροφή επί σειρά δεκαετιών.

Ακόμα και τώρα, με τη χώρα μας και το σύνολο των κατοίκων της -εντός και εκτός χώρας- ενέχυρο και υποθήκη, ας ήταν κάποιος μεγαλόσχημος με οικονομική άνεση να δώσει μέρος ή σύνολο των αγαθών που απέκτησε για την διάσωσή της.

Είτε λαϊκός είτε από το χώρο του κλήρου.

Ο μπεζαχτάς υπεράνω όλων.

Κατά τα άλλα μεγάλα λόγια.

Τί έκαναν στο παρελθόν η Μπουμπουλίνα, ο Αβέρωφ, ο Συγγρός, οι Ζωσιμάδες, οι πεντακοσιομέδιμνοι της Αθήνας του χρυσού αιώνα;

Όχι μόνο έδιναν τα πάντα αλλά έμπαιναν την ώρα του κινδύνου μπροστά - μπροστά και στο κέντρο.

Δεν εκλιπαρούσαν σαν «κρυπτοχριστιανοί», όπως τώρα οι 850 πρώην εθνοπατέρες, τον πρόεδρο της Βουλής να αφήσει μακριά από τη δημοσιότητα τα ονόματά τους γιατί οι ίδιοι διεκδικούν αναδρομικά γύρω στα 250 χιλιάρικα ο καθένας.

Δημοκρατία της αδηφαγίας είχαμε και συνεχίζουμε να έχουμε.

Γι΄ αυτό και ο λαός αποστρέφεται τους καταβροχθιστές, φιλοτομαριστές ντεμέκ (δήθεν) ηγέτες του.

Κατώτεροι των περιστάσεων, κρυμμένοι πίσω από βρώμικες συναλλαγές (σκάνδαλα) οι περισσότεροι.

Πηγαίνουν στα σχολεία και μιλάνε στους μαθητές οι άνθρωποι αυτοί, κάνουν κήρυγμα από τον άμβωνα, διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Απλώνουν το χέρι στη Δύση, να μας σώσει.

Η Δύση συνήθως δε λέει όχι.

Γιατί να αρνηθεί;

Ενεχυριασμένη χώρα τώρα, άνευ όρων και ανταλλαγμάτων σύντομα.

Κι εμείς;

Να έχουμε να συζητάμε ποιό είναι το λιγότερο επαχθές δάνειο. Αυτό είναι το μόνο κέρδος.

Άν θα παραδώσουμε στους πορθητές τα κλειδιά στις 6.00 μ. μ. ή στις 6.01 μ. μ.

Καλά, τρελαθήκαμε εντελώς;

Μας κατάπιε η νιρβάνα του μικρόκοσμου στον οποίο ζούμε;

Δεκάδες, εκατοντάδες οικονομικά μοντέλα σωτηρίας. Και τα μυαλά στα κάγκελα.

Το χειρότερο από όλα.

Έχει γίνει η διάγνωση, ξέρουμε την θεραπευτική αγωγή, αρνούμαστε να την αποδεχθούμε.

Θα πεθάνουν άλλοι για μας.

Εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να βαυκαλιζόμαστε, γιατί σαν ομφαλός της Γης, θα πρέπει να είμαστε στο απυρόβλητο. Σπάνια μυαλά…!

Πάντως τον εθνικό μας ύμνο συνεχίζουμε να τον έχουμε και να τον ψάλλουμε.

Με οδηγίες της Ε.Ε. δεν καταργήθηκε ακόμα.

Κάτι είναι και αυτό.

Ίσως κάποια στιγμή να αποφασίσουμε να δούμε και τί λέει.

Για να τον επέλεξαν σαν ύμνο εθνικό κάποιοι, κάπου, κάποτε, μάλλον κάτι θα λέει.




Όταν διαλύθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον Α' Π.Π., ο Kemal Ataturk δημιούργησε τη νέα Τουρκία στα πρότυπα της Ευρώπης.

Ελέγχοντας όλες τις εκφάνσεις της εξουσίας, και του στρατού, ο Ataturk εφάρμοσε το όραμά του διαχωρίζοντας τη θρησκεία από το κράτος, και πείθοντας τους συμπατριώτες τους να θεωρούν εαυτούς Δυτικούς.

Χρειάστηκε να περάσει ένας αιώνας και μια δημοκρατική επανάσταση που τη ξεκίνησε το Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (ΑΚΡ), που αποτελεί ένα συνδυασμό ισλαμιστών και συντηρητικών, για να τερματιστεί η σύγκλιση με τη Δύση που είχε επιβάλει ο Ataturk.

Μετά τη πρόσφατη μαζική παραίτηση ανώτατων αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων, ο τελευταίος κεμαλικός θεσμός (στρατός) παραδόθηκε κι αυτός στο πολιτικό τσουνάμι του ΑΚΡ.

Αυτό σημαίνει πως ο αρχηγός του ΑΚΡ Recep Tayyip Erdogan είναι ο νέος Ataturk. Μπορεί να μην απελευθέρωσε τη χώρα του, αλλά έχει όσες εξουσίες είχε και ο Ataturk. Εν ολίγοις, αυτή η εξέλιξη ήταν αναμενόμενη για τους κεμαλιστές. Όταν η Τουρκία μεταμορφώθηκε σε πολυκομματική δημοκρατία στη δεκαετία του 1950, διάφορα κόμματα προσπάθησαν να τηρήσουν τη κεμαλική κληρονομιά, την ώρα που ο στρατός προστάτευε το σύστημα.

Με τη πάροδο του χρόνου όμως, επήλθε ένας λήθαργος. Αντί να είναι ένα προοδευτικό κίνημα που κοιτάει μπροστά, ο Κεμαλισμός έγινε στάσιμος, και μετατράπηκε σε μια ιδεολογία περιφρούρησης του παρελθόντος.

Ο Ataturk με τη σειρά του μετατράπηκε σε ένα αντικείμενο λατρείας, με δεκάδες αγάλματά του να κοσμούν τις πόλεις της Τουρκίας, και με αποτέλεσμα να διασφαλιστεί ο «θάνατός» του. Αυτή η πορεία δεν αντιστράφηκε ούτε μετά το 1982, οπότε και η Τουρκία έγινε πραγματική δημοκρατία. Τα κυβερνώντα (κυρίως κεντροδεξιά) κόμματα απέτυχαν να παράγουν ιδέες και να φέρουν την αλλαγή. Τα ισλαμικά κόμματα είδαν την ευκαιρία, και ξεκίνησαν να πραγματοποιούν το όραμά τους, δημιουργώντας δίκτυα βάσης, με σκοπό να ξεφύγει η χώρα από την κοσμική της πολιτική, και να αγκαλιάσει τον ισλαμισμό.

Όταν τα κυρίαρχα κόμματα κατέρρευσαν μετά τη σκληρή οικονομική κρίση του 2000-01, οι Ισλαμιστές χρησιμοποίησαν μια μετριοπαθή πολιτική στρατηγική για να προσελκύσουν ψήφους. Και μόλις ανέλαβε την εξουσία το ΑΚΡ, κέρδισε μεγάλη λαϊκή στήριξη, εξαιτίας κυρίως της οικονομικής ανάπτυξης που ακολούθησε. Το κόμμα έγινε πλέον η νέα τουρκική ελίτ, αντικαθιστώντας τα κεμαλικά κέντρα εξουσίας στα ΜΜΕ, στην οικονομία, στην ακαδημαϊκή κοινότητα, στη κοινωνία, στα συνδικάτα, και μετά τις περσινές συνταγματικές τροποποιήσεις, και στα δικαστήρια της χώρας.

Ο στρατός ήταν ο τελευταίος άθικτος κεμαλικός θεσμός. Από το 2007, και με αφορμή την υπόθεση Ergenekon, κατηγορήθηκε για σχεδιασμό πραξικοπήματος, βομβιστικών ενεργειών, και γενικά τη πρόκληση πολιτικής αστάθειας. Αν και οι κατηγορίες δεν έχουν αποδειχθεί, οι επιπτώσεις τους υφίστανται. Το κύρος του άλλοτε πιο «λατρεμένου» θεσμού της χώρας έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα. Το 1996, το 94% των ερωτηθέντων Τούρκων σε δημοσκόπηση της World Values Survey, εμπιστεύονταν τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας τους. Το 2011, το αποτέλεσμα ήταν 75%. Αυτή τη πτώση της δημοτικότητας του την αντιλήφθηκε ο στρατός, για αυτό και την 28 Ιουλίου του 2011 παρέδωσε τα όπλα, αναγνωρίζοντας την κυριαρχία του ΑΚΡ.

Σήμερα το ΑΚΡ, ως κυρίαρχη ελίτ, μπορεί να σχηματίσει τη χώρα κατά το δοκούν.

Και όπως ο Ataturk έπλασε τη Τουρκία στα δυτικά και κοσμικά πρότυπα, επειδή μπορούσε, έτσι και ο Erdogan θα τη μεταμορφώσει στα δικά του κοινωνικά συντηρητικά και ισλαμικά πρότυπα.

Στο εσωτερικό, αυτό θα σημάνει έναν κρατικά επιβεβλημένο κοινωνικό συντηρητισμό. Ένα παράδειγμα δόθηκε λίγες μέρες μετά την εκλογική νίκη του Ιουνίου, όταν αξιωματούχοι της τοπικής αυτοδιοίκησης του ΑΚΡ, που ελέγχουν τη Κων/πολη, πραγματοποίησαν επιδρομές σε μπαρ, και εστιατόρια, και απαγόρευσαν τα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο, και συνεπώς την κατανάλωση οινοπνεύματος σε δημόσια θέα. Έτσι, απαγορεύουν και το ενδεχόμενο της «αμαρτίας» σε δημόσια θέα.

Μέσα σε μια νύχτα απαγορεύτηκε η κατανάλωση αλκοόλ στο κέντρο της Κων/πολης. Σε αυτή τη νέα Τουρκία του Erdogan, τα όρια μεταξύ δημόσιας ηθικής και θρησκευτικών αξιών θα θολώσουν, και η πολιτική ισχύς της κυβέρνησης θα απαγορεύσει την οποιαδήποτε διαφωνία.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, μια ισλαμική Τουρκία θα πάψει να βλέπει τον εαυτό της ως χώρα της Δύσης, ιδιαίτερα μετά την ανάδυση του νέου «μουσουλμανικού κόσμου» που προέκυψε μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Κάτι τέτοιο θα σημαίνει εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και ΝΑΤΟ, του συμβόλου δηλαδή της Δύσης.

Παράλληλα, θα σημαίνει άνοιγμα της Τουρκίας σε νέες μη δυτικές συμμαχίες. Μια απόφαση του ΑΚΡ να αγοραστούν ρωσικά όπλα, ή να διοργανωθεί κοινή ναυτική άσκηση με τους Κινέζους στη Μεσόγειο, θα χειροκροτηθεί από τους Τούρκους, αλλά και από τον στρατό.

Εδώ και έναν αιώνα, οι Τούρκοι αποθέωναν τον Ataturk επειδή οι κληρονόμοι του ήλεγχαν κάθε μορφή εξουσίας. Τώρα ήρθε η σειρά του Erdogan. Διαθέτει όραμα, και παράλληλα ελέγχει όλα τα επίπεδα εξουσίας. Ο χρόνος θα δείξει το κατά πόσο θα μπορέσει να πλάσει τη Τουρκία στα πρότυπα των συντηρητικών του βλέψεων.

S.A. - Washington Post


Αν ο καπιταλισμός του Δυτικού Κόσμου έχει πάρει μία συγκεκριμένη μορφή, τη μορφή της καταστροφής κεφαλαίου, τη διαπόμπευση της έννοιας του δημόσιου αγαθού και της κοινωνικής εξαθλίωσης.

Αν η Ευρώπη υιοθετεί τις αρχές αυτού του καπιταλισμού εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τον κυρίαρχο γερμανικό εθνικισμό τότε η Ελλάδα δε μπορούσε να διαφύγει της διεθνούς μέγκενης που σφίγγει όλο και περισσότερο τα μεσαία και λαϊκά στρώματα.

Δάνεια που αυξάνουν αντί να λύνουν το πρόβλημα του εθνικού χρέους, ευρωπαϊκό ομόλογο που όλο αναβάλλεται η έκδοσή του, πολιτική ένωση της Ευρώπης που όλο προβλέπεται σε ένα ακαθόριστο μέλλον κάνουν τα γεγονότα να μοιάζουν παράλογα, ασύνδετα, μη εξηγήσιμα. Γιατί ενώ τα μέτρα που έχουν ληφθεί και είναι φανερό πως επιτείνουν αντί να λύσουν το πρόβλημα δεν αποσύρονται αλλά αντίθετα ενισχύονται με νέα πιο παράλογα μέτρα; Παράλογα με την έννοια ότι επιδεινώνουν κάθε μετρήσιμο δείκτη (χρέος, ιδιωτικό και δημόσιο, έλλειμμα, κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και της συνοχής, μείωση της κατανάλωσης, εκτόξευση της ανεργίας, διάλυση του παραγωγικού ιστού).

Η απάντηση είναι ότι αυτά τα μέτρα τελικά δεν είναι ούτε παράλογα, ούτε ασύνδετα και πολύ περισσότερο καθόλου ανορθολογικά. Ο ορθολογισμός έγκειται στη μείωση της αξίας των παραγωγικών μονάδων, στην καταστροφή της κεφαλαιακής αξίας της παραγωγής, στην μείωση του εργατικού κόστους, μέχρι της εξαθλίωσης του εργαζόμενου λαού. Γιατί αυτή είναι η λογική του καπιταλισμού της καταστροφής. Ανίκανος, ή καλύτερα γιατί δεν έχει τη θέληση για παραγωγικές επενδύσεις από την αρχή, θέλει παραγωγικές μονάδες σε τιμή ευκαιρίας, με εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό προκειμένου να αυξήσει την απόδοση της εμπορίας χρήματος. Κύριος στόχος δεν είναι η αύξηση της παραγωγής αλλά η μεγιστοποίηση των κερδών από την εμπορία του χρήματος. Να γιατί Γερμανοί δεν επενδύουν σε καινούργιες μονάδες στην Ελλάδα (δεν τις δημιουργούν από την αρχή) αλλά διψούν για έτοιμες παραγωγικές μονάδες, απαξιωμένες κεφαλαιακά αλλά εύρωστες παραγωγικά (Δ.Ε.Η., Ο.Τ.Ε., Ε.Υ.Δ.Α.Π., Ε.Υ.Α.Θ., Λιμένες Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, Τουριστικές Επιχειρήσεις, ελληνικά παραρτήματα τραπεζών στο εξωτερικό κ.λ.π.).

Όσον αφορά στην Ελλάδα ένα είναι το ερώτημα. Γιατί δεν πτώχευσαν την Ελλάδα από την αρχή όπως ξέρει πολύ καλά να κάνει ο καπιταλισμός της καταστροφής; Γιατί αφήνουν την Ελλάδα ένα χρονικό περιθώριο προτού την εξαφανίσουν οριστικά από τον παραγωγικό χάρτη της Ευρώπης; Γιατί δεν εφάρμοσαν από το Μάιο του 2010 τις άμεσες πρακτικές σοκ όπως έκαναν αλλού αλλά την αφήνουν σε αγωνία δύο ετών προτού σκοτώσουν εντελώς το ημιθανές κουφάρι της; Υπενθυμίζουμε ότι η τεχνική του σοκ εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία στη Λατινική Αμερική (στη Χιλή του Πινοσέτ, στη Βραζιλία, στην Παραγουάη, στον Ισημερινό, στην Νοτιοανατολική Ασία). Πολύ περισσότερο δε που μία πατριδοκάπηλη, δήθεν σοσιαλιστική, κυβέρνηση πέτυχε από την αρχή το στόχο της με το να σπείρει τον φόβο και τον πανικό (όπως οι επιταγές της θεωρίας του σοκ απαιτούν), διασπώντας αποτελεσματικά το μέτωπο των εργαζομένων και μουδιάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού από την αρχή της δημιουργηθείσας «κρίσης»; Γιατί αυτή η κυβέρνηση διακινδυνεύει τη φυλάκιση των μελών της σε μία ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή αφού έχει παραβιάζει κατάφωρα θεμελιώδη άρθρα του ελληνικού Συντάγματος όπως την παράγραφο 2 και 3 του άρθρου 28 και ρισκάροντας την εφαρμογή της ακροτελεύτιας διάταξης του Συντάγματος (άρθρο 120) από τον λαό όταν αυτός συνειδητοποιήσει το παιχνίδι που παίχτηκε εις βάρος του; Γιατί νιώθουν τόσο σίγουροι; Είναι αφελείς ή κάτι ξέρουν παραπάνω σχετικά με την ατιμωρησία τους;

Οι λόγοι για τους οποίους δεν κατέρρευσε η Ελλάδα άμεσα αλλά προτιμήθηκε αυτό να γίνει σε βάθος χρόνου δύο ή και τριών ετών είναι οι ακόλουθοι:

Ένα. Η Ελλάδα ανήκει στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μία άμεση εφαρμογή των μέτρων πλήρους κατάρρευσης θα είχε ως αποτέλεσμα να διαφανεί άμεσα η αντίφαση ανάμεσα στις τυπικές αρχές ανθρωπισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, ειρήνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών, που θεμελιώθηκαν στην Ευρώπη από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.
Δύο. Αν, στη Νομισματική Ένωση του € και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ελλάδα συνιστά αμελητέο μέγεθος και κατά συνέπεια η άμεση και τυπική κατάρρευση δε θα δημιουργούσε, τεχνοκρατικά, σημαντικά προβλήματα ωστόσο από στρατηγική άποψη είναι πολύτιμη. Διατηρώντας την ημιθανή κατάστασή της οι μεγάλοι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της τη χρησιμοποιούν ως φόβητρο και ως απειλή προκειμένου ο καπιταλισμός της καταστροφής να συναντήσει μικρότερες αντιστάσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου να εφαρμοστεί.
Τρία. Η Ελλάδα, παρά τις όποιες ιδιομορφίες της δεν παύει να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του κλαμπ των ανεπτυγμένων χωρών του κόσμου. Ο Ελληνικός Λαός είχε κατακτήσει ένα σημαντικό επίπεδο ευημερίας και μία άμεση ανατροπή αυτής της κατάστασης θα διακινδύνευε το ενδεχόμενο της εξέγερσης.
Τέσσερα. Μία ενδεχόμενη άμεση, συνολική και καθολική εξέγερση στην Ελλάδα θα συμπαρέσυρε σε ανάλογη κατάσταση και άλλες χώρες της Ευρώπης και κυρίως του Ευρωπαϊκού Νότου. Η δε «τυφλή» εξέγερση στην Μ. Βρετανία δε θα έδειχνε «παράλογη» όπως παρουσιάζεται τώρα από τα Μ.Μ.Ε. γιατί θα συνδεόταν άμεσα με τις ευρωπαϊκές και διεθνείς πρακτικές της «φτωχοποίησης». Θα υπήρχε ο κίνδυνος της νεκρανάστασης των ιδεών της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αλληλεγγύης, θεμελιωδών ιδεών της ευρωπαϊκής κουλτούρας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πέντε. Γιατί πρέπει να βρεθεί χρόνος προκειμένου να καταστεί πλήρως πιστευτή η θεωρία του «μαύρου προβάτου» της Ευρώπης. Μία βίαιη και άμεση εφαρμογή των τεχνικών του σοκ, και με την ενδεχόμενη εξέγερση που αυτή θα προκαλούσε θα δημιουργούσε τον κίνδυνο να συνειδητοποιηθεί ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν είναι παρά η μελλοντική, κοινή, μοίρα των λαών της Ευρώπης, αντί αυτών που προβάλλονται τώρα (τεμπέληδες, αντιπαραγωγικοί, ανώριμοι και όλος αυτός ο αφόρητος και ανιστόρητος ψυχολογισμός).
Έξι. Το Μάιο του 2010, η Ελλάδα, περιήλθε οριστικά σε κατάσταση προτεκτοράτου. Η Ελληνική Κυβέρνηση συνθηκολόγησε και παρέδωσε την εξουσία που το Σύνταγμα της Ελλάδας προβλέπει για αυτήν σε θολούς ευρωπαϊκούς θεσμούς και διευθυντήριαπροτεκτοράτα του γερμανικού εθνικισμού και των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών συμφερόντων.
Επτά. Αυτή η προσωρινή και ημιθανής κατάσταση βολεύει και το ντόπιο παρασιτικό κεφάλαιο που υπήρξε πάντοτε κρατικοδίαιτο, διεφθαρμένο, συνηθισμένο σε συναλλαγές με τον ελληνικό πολιτικό και κομματικό διεφθαρμένο παρασιτισμό. Θα πρέπει πρώτα να δουλέψει καλά το παραμύθι της συλλογικής συνυπευθυνότητας προκειμένου αυτό το κρατικοδίαιτο και παρασιτικό κεφάλαιο να αυτονομηθεί πλήρως και να προβάλλει ως εκσυγχρονιστική δύναμη. Εξάλλου έχει στην κατοχή του τη μεγάλη μάζα των Μέσων Μαζικής Προπαγάνδας ή δήθεν Ενημέρωσης. Η καταλήστευση του εθνικού πλούτου που επιχειρείται από τα διεθνή χρηματοπιστωτικά κεφάλαια θα τους δώσει τη δυνατότητα να λυμαίνονται από τούδε και στο εξής ότι περισσέψει από τη μεγάλη ληστεία που επιχειρείται (δρόμοι, δάση, τουριστικά θέρετρα, ασφυκτική πολεοδόμηση υπό την εποπτεία των δικών τους τεχνικών εταιριών).

Δεν κουραζόμαστε να το τονίζουμε η Ελλάδα λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών της ιστορικής της συγκρότησης ποτέ δεν απέκτησε αστική τάξη με παραγωγικό και επενδυτικό προσανατολισμό. Το κενό καλύφθηκε από τον κοινωνικό και δημόσιο πλούτο. Το πρόβλημα της στρεβλής της ανάπτυξης γιγαντώθηκε από τη στιγμή που οι κοινωνικές κατηγορίες (κυρίως πολιτικό και κομματικό προσωπικό) που καθορίζουν τις μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις και τη δημόσια κατανάλωση στη χώρα μας έπαψαν να επιτελούν τον ιστορικό τους στόχο και στράφηκαν προς πρακτικές προσωπικού πλουτισμού.

Αυτή η κατάσταση πρέπει να αλλάξει και όχι να στρέφεται η μία κοινωνική κατηγορία ενάντια στην άλλη. Εξάλλου και αν ακόμη κάποιος δεν προσβλέπει σε έναν βαθύ σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας θα πρέπει να γνωρίζει ότι δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη που θα βυθιστεί στην ανέχεια αλλά και αυτή ακόμη η μεσοαστική ελληνική τάξη (του επιχειρηματικού πνεύματος, της αυτοαπασχόλησης, των επιστημόνων κ.λ.π.). Δεν είναι τυχαίοι που οι θεσμικοί φορείς τους αντιδρούν σε αυτού του είδους τις πολιτικές που εφαρμόζονται.

Είναι γεγονός ότι η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικά προβλήματα και οι Δημόσιες Επιχειρήσεις ίσως λιγότερα αλλά και αυτές τείνουν να καταστούν προβληματικές. Οι λύσεις ωστόσο βρίσκονται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτήν που επιβάλλονται. Η λύση βρίσκεται στην επαναδιατύπωση και επαναθεμελίωση της έννοιας του Δημόσιου και Κοινωνικού Αγαθού και όχι στην πυροδότηση του κοινωνικού δαρβινισμού και την πυροδότηση της διαμάχης όλων εναντίον όλων. Σ’ αυτήν την περίπτωση όλοι θα βγούμε χαμένοι.

Για αυτό λοιπόν οφείλουμε να προβούμε στα ακόλουθα:

Ένα. Να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα της Ελλάδας και να απαιτήσουμε την εφαρμογή του τιμωρώντας, και δικαστικά, αυτούς που το έχουν παραβιάσει ως προς τις θεμελιώδεις διατάξεις του.

Δύο. Να αποτρέψουμε την παραπέρα εφαρμογή των λεγόμενων μνημονίων και ιδιαίτερα την πώληση της δημόσιας υπηρεσίας σε εξευτελιστικές τιμές.

Τρία. Να αποτραπεί η πώληση παραγωγικών και τραπεζικών μονάδων στο εξωτερικό.

Τέσσερα. Να ενισχυθεί η ρευστότητα στο εσωτερικό.

Πέντε. Να αναδιοργανωθεί ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα και όχι να αποσυντεθεί.

Έξι. Να φύγει αυτή η επικίνδυνη κυβέρνηση και τιμωρηθούν παραδειγματικά όσα από τα μέλη της παραβίασαν θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος.

Επτά. Να συμβάλλουμε στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού προς την κατεύθυνση της λαϊκής κυριαρχίας και της κοινωνικής συμμετοχής.

Οκτώ. Να παλέψουμε για οργανωμένες νησίδες ανάπτυξης στο εσωτερικό της χώρας.

Εννέα. Να επιδιώξουμε διεθνείς συμμαχίες τόσο στο εσωτερικό της Νομισματικής Ένωσης όσο και έξω απ’ αυτήν.

Δέκα. Να αντιπαλέψουμε τον γερμανικό εθνικισμό.

Ένδεκα. Να ενισχύσουμε την παράδοση της δημόσιας επιχειρηματικότητας και της έξυπνης, δημιουργικής και προσαρμοστικής ελληνικής επιχείρησης.

Δώδεκα. Να αποτρέψουμε την τάση της δημιουργίας πανίσχυρων καρτέλ και τραστ σε οποιαδήποτε πεδίο παραγωγής και παροχής υπηρεσιών.

Δεκατρία. Να ενισχύσουμε την επιστημονική καταξίωση των πανεπιστημίων μας αντί να μετατρέψουμε τον πανεπιστημιακό χώρο σε χώρο φθηνής επιχειρηματικότητας διεθνών παρασιτικών κεφαλαίων και να τη διασυνδέσουμε με την εθνική παραγωγικότητα.

Δεκατέσσερα. Να δημιουργήσουμε ισχυρό κρατικό τραπεζικό πυλώνα και να ανακτηθεί ο Δημόσιος Έλεγχος της Τραπέζας της Ελλάδας με την παράλληλη παραδειγματική τιμωρία των όποιων στελεχών της τελευταίας έπαιξαν περίεργα χρηματοπιστωτικά παιχνίδια (περίπτωση του Τ+10 κ.λ.π.).

Δεκαπέντε. Να αποτρέψουμε μία Ευρωπαϊκή, Οικονομική Διακυβέρνηση εις βάρος των συμφερόντων των λαών της Ευρώπης.

Τα πιο σημαντικά από τα παραπάνω (όπως η αποτροπή του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου, η αποτροπή της κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους, αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, πολιτική και δικαστική τιμωρία όσων συνέβαλλαν τα μέγιστα σε αυτήν την κρίση) δεν έχουμε παρά μόνο δύο μήνες για να τα αποτρέψουμε.

Ας κινητοποιηθούμε. Οι «αγανακτισμένοι» δεν είναι παρά μόνο η αρχή. Είναι επείγον να ξεπηδήσουν νέα σχήματα και να ανανεωθούν οι πολιτικές ελίτ αυτού του τόπου σε συνεργασία με τις προοδευτικές και λαϊκές δυνάμεις. Αυτή η λύση είναι ο πραγματικός μονόδρομος. Κάθε άλλη επίκληση του μονόδρομου περί «αναγκαίων» λαϊκοκτόνων μέτρων δεν αποτελεί παρά άλλοθι ξεπουλήματος. Το δεν ήξερα πλέον δε συνιστά δικαιολογία. Αντίθετα αποτελεί θανάσιμη απειλή. Όπως επίσης και οι απίστευτες, υποτίθεται, προοδευτικές προσεγγίσεις που συνιστούν το φρούτο να σαπίσει και άλλο προκειμένου δήθεν να υπήρξε μία σημαντική επανάσταση στο μέλλον. Πρέπει να απαλλαγούμε από τις κάθε λογής «δεξιές» ή «αριστερές» συντηρητικές προσεγγίσεις τώρα. Το κοινωνικό κίνημα είναι η μόνη λύση. Μόνο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μία νέα πολιτική και κοινωνική οργάνωση.


Ο χάρτης με τον οποίο η Τουρκία...σβήνει το Καστελόριζο!...

Στο χάρτη που δημοσιεύουμε φαίνονται οι πέρα από κάθε λογική τουρκικές διεκδικήσεις.

Με κόκκινο χρώμα είναι η περιοχή την οποία έχει καθορίσει η Τουρκία ως περιοχή ενδιαφέροντός της για να κάνει έρευνες!

Έχει μάλιστα ...προσκαλέσει οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο για να... αναλάβει τις έρευνες.

Ουδείς έχει εμφανιστεί γιατί η Τουρκία στο συγκεκριμένο χάρτη... έχει σβήσει ένα ολόκληρο ελληνικό νησί, το Καστελόριζο!

Είναι η γνωστή θέση ότι το Καστελόριζο, βρίσκεται ... κάπου στη Μεσόγειο, που μας είχε πει ο πολύς Α.Νταβούtογλου, όταν είχε έρθει στην Ελλάδα.

Κάπου γενικώς αλλά όχι εκεί που βρίσκεται, γιατί δεν βολεύει τη Τουρκία και τις χαλάει τα σχέδια για ΑΟΖ με την Αίγυπτο!

Αυτοί που διαδίδουν ότι ο Βενιζέλος βρίσκεται πίσω από το ρεπορτάζ - φιάσκο του Mega ότι ο Παπανδρέου δεν θα μιλούσε στην ΔΕΘ , είναι οι ίδιοι που διέρρευσαν ότι δεν θα μιλήσει και μετά το πήραν πίσω λόγω των αντιδράσεων που προκλήθηκαν.

Και για να μην έχετε καμία αμφιβολία , τις ίδιες πληροφορίες μετέδωσε μετά το Mega χθες το βράδυ και η ΝΕΤ! Στο κρατικό κανάλι βέβαια δεν μπορούν να κάνουν βήμα χωρίς να ρωτήσουν τον Μόσιαλο .

Τα πράγματα είναι απλά, το Μαξίμου διέρρευσε την πληροφορία ότι ο Παπανδρέου δεν θα πάει στην ΔΕΘ, μετά την πήρε πίσω και παράλληλα φόρτωσε τη διαρροή στον Βενιζέλο λέγοντας ότι αυτός τα κάνει όλα με απώτερο σκοπό να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον στην Έκθεση.

Μία σου και μία μου δηλαδή , αφού νωρίτερα ο Βενιζέλος είχε διαρρεύσει στο ΒΗΜΑ ότι ο Παπανδρέου θα πάρει πίσω το μέτρο για την αύξηση του ΦΠΑ στα εστιατόρια!

Ο πόλεμος μεταξύ Παπανδρέου - Βενιζέλου άρχισε. Θύμα του θα είναι η πολιτική και η διαφάνεια. Φυσικά, τη "νύφη" θα την πληρώσει η χώρα και οι πολίτες. Ωραία πράγματα, πασοκικά φτιαγμένα!

Πηγή


  • Του Γιώργου Χαρβαλιά*

Πως το ‘χε πει αυτό ο εθνικός μας στοχαστής; Δανία του Νότου; Περισσότερο για βορινό ξαδελφάκι της Αιγύπτου μας βλέπω και κάπως έτσι μας αντιμετωπίζουν οι γείτονες των Δανών, για να μην πώ και οι αρκετοί από τους Βαλκάνιους συντοπίτες μας.

Δεν ξέρω που ακριβώς αρχίζει και κυρίως που τελειώνει η «εθνική αφήγηση» του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά για τον κόσμο τα παραμύθια τελείωσαν. Και ο πλέον αδαής αντιλαμβάνεται ότι η χώρα έχει μπλέξει και μάλιστα για τα καλά. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα μειώσουμε τον ΦΠΑ στα είδη εστίασης, αλλά τι θα γίνει τα επόμενα 24ωρα…

Η εξίσωση δεν βγαίνει όσο και να τη στραμπουλήξεις. Ακόμη και να μας ξανάφερναν στο πιάτο την συμφωνία-φάντασμα της 21ης Ιουλίου, δεν θα μπορούσαμε να ανταποκριθούμε, τουλάχιστον στο δικό μας, «μεσοπρόθεσμο» σκέλος των υποχρεώσεων. Γιατί οι κομμωτές και οι αστρολόγοι που, τάχα μου, τσάκωσε Αυγουστιάτικα το ΣΔΟΕ των Καπελλέρηδων, δεν φτάνουν για να καλύψουν τα σπασμένα στα άδεια κρατικά ταμεία. Κι από την άλλη, όλες τις ΔΕΚΟ να ξεπουλούσαμε μέσα σε μια μέρα, ούτε τις εμπράγματες των Φινλανδο-Ολλανδο-Σλοβάκων δεν θα μαζεύαμε.

Τέλος λοιπόν τα παραμύθια. Το παραδέχτηκε δειλά-δειλά και ο Βενιζέλος που άρχισε να μουρμουρίζει ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευτούμε με τους «έξω» τον στόχο του φετινού ελλείμματος. Που θα είναι πιθανότατα διψήφιο, όπως και το περυσινό, λέω εγώ. Όμως με τους «έξω», αγαπητέ κύριε αντιπρόεδρε, δεν αρκεί πλέον να μιλήσουμε για το έλλειμμα. Πρέπει κάπως να μιλήσουμε και για την ταμπακιέρα.

Το ελληνικό ζήτημα δεν αφορά πλέον, με την στενή έννοια, την οικονομία. Έχει γίνει εξόχως πολιτικό και πολιτικές θα είναι οι αποφάσεις που θα οδηγήσουν στην όποια λύση του. Αν οι Γερμανοί έχουν αποφασίσει να μας πετάξουν από το πλοίο, πρέπει το συντομότερο δυνατό να μας γνωστοποιήσουν τις προθέσεις τους για να τους εξηγήσουμε ότι οι απότομες…μετατοπίσεις φορτίων, μερικές φορές έχουν μοιραία αποτελέσματα. Γιατί κακά τα ψέμματα. Η φαρμακευτική συνταγή που μας έχουν επιβάλει αποδεικνύεται τοξική. Κι είναι φύσει αδύνατο να μην το βλέπουν…

Για να επιμένουν στην δοσομετρική εκτέλεση της πρέπει να έχουν αποφασίσει να μας ξεκάνουν. Και μάλλον ήρθε η ώρα να τους πούμε ότι εμείς μπορεί να ψοφήσουμε, αλλά πριν ξεφορτωθούν το πτώμα θα αναγκαστούν κι εκείνοι θα ματώσουν…

Τέλη Σεπτεμβρίου έρχεται ο τελικός λογαριασμός. Μαζί με τα τραγικά αποτελέσματα του τρίτου τριμήνου, τις τρύπες στον προϋπολογισμό και την κατάρρευση των εσόδων, λόγω…υπερφορολόγησης, θα μπεί και η «κουλούρα» στα έσοδα των αποκρατικοποιήσεων. Συνάμα θα έρθει και η χρεοκοπία με τις «ανταλλαγές» των ομολόγων, ίσως και το περιβόητο πιστωτικό γεγονός. Μικρή σημασία έχει. Γιατί πολύ πριν την τυπική καταδίκη του ελληνικού Μεσοπρόθεσμου, θα έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με την Ελλάδα απούσα…

Οι Γερμανοί είναι αυτοί που καλούνται να αποφασίσουν, αν θα στηρίξουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα στη σημερινή του μορφή, βάζοντας το χέρι στη τσέπη, ή θα επιδιώξουν ένα «καθαρότερο» και κατά τη γνώμη τους, περισσότερο βιώσιμο σχήμα, μίας Ευρώπης των εύπορων και των ισχυρών.

Δυστυχώς σε αυτή τη συγκυρία η χώρα χρειάζεται επειγόντως, όχι εθνική αφήγηση, αλλά ισχυρό εθνικό διαπραγματευτή. Δηλαδή, αλλαγή κυβέρνησης…

* Δημοσιεύεται στον Τύπο της Κυριακής


Χωρίς αμφιβολία οι δραματικές αλλαγές που έφερε στην ελληνική κοινωνία το συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, αποτέλεσμα της υπαγωγής μας στις ρυθμίσεις του ΔΝΤ, παράγει προεκτάσεις οι οποίες σε συνδυασμό με τα προβλήματα που ανακύπτουν εξαιτίας της παρατεταμένης ύφεσης καθιστούν ακόμα δυσκολότερη την διαχείριση των προβλημάτων και την Ελλάδα έρμαιο των οικονομικών κέντρων που θέλουν να βάλουν άμεσα ή έμμεσα υπό τον έλεγχό τους το φυσικό και κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον.

Την ίδια ώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου δείχνει να έχει γαντζωθεί στην εξουσία, αδιαφορώντας για τα δεινά που προκαλεί στην ελληνική κοινωνία η εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική και η ασυνέπεια λόγων και έργων της.

Η κατάσταση πλέον εισέρχεται στην πιο δύσκολη φάση της καθώς από την μια πλευρά θα υπάρχουν οι εντεινόμενες ανησυχίες της κοινωνίας και από την άλλη πλευρά η κυβέρνηση θα προσπαθεί, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο, να κρατηθεί στην εξουσία. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις που προκαλεί στην ελληνική κοινωνία η μακροχρόνια συσσώρευση δυσκολιών ή απογοητεύσεων προκαλούν κούραση που θα αλλάξει προς το χειρότερο το μέσο όρο του κοινωνικού status quo.

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι τι μπορεί να κάνει στην παρούσα φάση η ελληνική κοινωνία για να αποτρέψει τις συνέπειες που θα συμβούν, αν δεν αλλάξει η κατάσταση.

Όπως διαπιστώνουμε, από τον τρόπο πολιτικής δράσης, η ελληνική κυβέρνηση έχει ταυτιστεί στο πεδίο του πολιτικού σχεδιασμού με συγκεκριμένα ιδεολογικά και τραπεζιτικοοικονομικά συμφέροντα μεταβάλλοντας για το σκοπό αυτό, τόσο την σύνθεση, όσο και το χαρακτήρα της κρατικής διαχείρισης, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται διαρκώς η ισότιμη πρόσβαση στα δημόσια αγαθά, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα στην εργασία.

Σε αυτό το πλαίσιο συγκρότησης και λειτουργίας βλέπουμε ότι η κυβερνητική διαδρομή του πασοκ διαμορφώνεται από τις αποφάσεις οικονομικών κέντρων και μόνο που επιβάλουν τους κανόνες τους, η βούληση του ελληνικού λαού δεν λαμβάνεται υπόψη.

Συνεπώς, είναι αυτονόητο ότι κανένας μας δεν έχει την πολυτέλεια να μένει παθητικά αδρανής μπροστά στην κοινωνική καταστροφή που έρχεται.


Νέα ήθη, κατ' αντιστοιχία των δικών του, επέβαλε φέτος στις παιδικές κατασκηνώσεις Αγίου Ανδρέα στη Νέα Μάκρη ο δήμαρχοςΑθηναίων Γιώργος Καμίνης. Οπως καταγγέλλουν στη «δημοκρατία» εξοργισμένοι γονείς αλλά και εργαζόμενοι στις κατασκηνώσεις, από την πρώτη κιόλας ημέρα λειτουργίας των παιδικών κατασκηνώσεων η διοίκηση κατέστησε σαφές ότι η πρωινή προσευχή περνά οριστικά στο παρελθόν. Ηδη από την πρώτη περίοδο, που φιλοξενήθηκε στις κατασκηνώσεις στα μέσα Ιουνίου, η πρωινή προσευχή έπαψε να τελείται, προκαλώντας την έκπληξη όχι μόνο των γονιών αλλά και των ίδιων των παιδιών που φιλοξενούνταν εκεί.

Τι κι αν η καθημερινή προσευχή αποτελεί απαράβατο κανόνα από το 1952 που λειτουργούν οι κατασκηνώσεις, φέτος ο δήμαρχος Αθηναίων αποφάσισε να πρωτοτυπήσει, καταργώντας την.

Ακολούθως καταργήθηκε και η έπαρση της ελληνικής σημαίας, η οποία συμπλήρωνε το τελετουργικό με την καθημερινή ανάκρουση του εθνικού ύμνου. Επειτα από τις διαμαρτυρίες γονέων και υπαλλήλων, η διοίκηση του δήμου και της κατασκήνωσης ανέθεσαν σε μία υπάλληλο να πραγματοποιεί μόνη την έπαρση, ενώ, για να διασκεδαστούν οι εντυπώσεις, συνεχίζεται με τους τύπους η καθημερινή υποστολή της σημαίας. Η υπεύθυνη αντιδήμαρχος Καλλιόπη Γιαννοπούλου, πάντως, την οποία αναζητήσαμε τηλεφωνικώς, απέφυγε να δώσει απαντήσεις στα σχετικά ερωτήματα, επικαλούμενη μέσω των συνεργατών φόρτο εργασίας...

Η κατάργηση της προσευχής στις κατασκηνώσεις έρχεται ως φυσική συνέχεια μιας ακολουθίας γεγονότων, τα οποία μαρτυρούν την προσωπική στάση του πρώτου δημάρχου στην ιστορία της Αθήνας, που ορκίστηκε με πολιτικό όρκο κατά την ανάληψη των καθηκόντων του. Αλλωστε, ο ίδιος έχει δηλώσει ανοιχτά σε συνεντεύξεις του ότι είναι «άθεος». Χαρακτηριστική προς αυτή την κατεύθυνση ήταν και η απόφασή του να κόψει την μετάδοση των Ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας από τον δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό 9,84, καθώς και να επιβάλει στους ραδιοφωνικούς παράγωγους γενική απαγόρευση του «Χριστός Ανέστη» και την αντικατάστασή του από ένα απλό «χρόνια πολλά».

Εν τω μεταξύ, οι καταγγελίες διαδέχονται η μία την άλλη για την κατάληψη της κατασκήνωσης από στελέχη της δημοτικής αρχής, αρχής γενομένης από τον δήμαρχο Γιώργο Καμίνη. Δήμαρχος, αντιδήμαρχοι, πρόεδροι οργανισμών και δημοτικοί σύμβουλοι «παρέλασαν» από τις κατασκηνώσεις για δωρεάν στιγμές χαλάρωσης, αφού σιτίζονταν δωρεάν, κάνοντας τις διακοπές τους με τα χρήματα του αθηναϊκού λαού, σε μια περίοδο σκληρών περικοπών για τους πολίτες.

Προκειμένου δε να απολαμβάνουν καλύτερα τις διακοπές τους, φρόντισαν να μειώσουν σχεδόν στο ένα τρίτο τον αριθμό των φιλοξενούμενων παιδιών. Σύμφωνα με υπαλλήλους που επί πολλά χρόνια υπηρετούν στην κατασκήνωση του Αγίου Ανδρέα, πέρυσι, στην περίοδο του Δεκαπενταύγουστου, η κατασκήνωση φιλοξενούσε 600 έως 800 παιδιά, ενώ φέτος ο αριθμός τους περιορίστηκε στα 200 με 220 παιδιά.

Επιπροσθέτως, ο δήμαρχος Αθηναίων απέκτησε ακριβές συνήθειες. Η μία από τις πισίνες, η οποία χρησιμοποιούνταν τα προηγούμενα χρόνια από τα παιδιά για να παίζουν πόλο και να αθλούνται, τώρα πλέον χρησιμοποιείται μόνον από τον δήμαρχο και την οικογένειά του, γεγονός που έχει προκαλέσει αγανάκτηση στους εργαζομένους και τους γονείς. Οι δεύτεροι, άλλωστε, έχουν εκφράσει έντονο προβληματισμό για τη διατροφή των παιδιών, αφού, όπως οι ίδιοι αναφέρουν, καταργήθηκε το διαιτολόγιο που εφαρμοζόταν επί χρόνια και τώρα το μενού περιλαμβάνει κυρίως ζυμαρικά.

Αντιθέτως, στα καταλύματα των στελεχών του δήμου και των συνεργατών τους τραπεζοκόμες σερβίρουν καθημερινά πλούσια εδέσματα, ξεχωριστά βεβαίως από εκείνα που καταναλώνουν τα παιδιά του αθηναϊκού λαού. Τις ημέρες αυτές, πάντως, ο κ. Καμίνης χαλαρώνει παραθερίζοντας στο παραθαλάσσιο χωριό Κυπαρίσσι (στους Μολάους της Σπάρτης), το οποίο αποτελεί και αγαπημένο καλοκαιρινό προορισμό του Σάκη Ρουβά.

Πηγή