Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Ιουλ 2015

Πίσω από την μη βιωσιμότητα του χρέους, το Μνημόνιο 3 και το plan Β κρυβόταν πάντα το Σχέδιο: Κράτος Ευρώπη - Μόνο το χρέος θα καταργούσε την εθνική κυριαρχία

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη 

Για άλλη μια φορά οι επικοινωνιολόγοι κατάφεραν να αποσπάσουν το βλέμμα των Ελλήνων από την οδυνηρή πραγματικότητα που γράφεται γι' αυτούς μετά από την ψήφιση των προαπαιτούμενων και να φέρουν στην επιφάνεια σαν βεγγαλικό τον κ. Βαρουφάκη. Μόνο που τα σενάρια περί "υποκλοπών" των ΑΦΜ των φορολογούμενων και ένα παράλληλο σύστημα κίνησης της ελληνικής οικονομίας "κρυφά" από τους δανειστές δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα δόλωμα για αυτό που ίδιοι οι δανειστές τελικά θέλουν να εφαρμόσουν τόσο στην Ελλάδα όσο και σε όλη την Ε.Ε αρχίζοντας από τα 19 μέλη-κράτη με νόμισμα το ευρώ.

Ο Βαρουφάκης κάνει την δουλειά του

Ο κ. Βαρουφάκης έπαιξε καλά τον ρόλο του πριν ακόμη εκλεγεί και συνεχίζει ακάθεκτος στην ίδια πορεία που του έχουν ορίσει οι μεγάλοι οικονομικοί κύκλοι, οι οποίοι τον χρησιμοποιούν για την ολοκλήρωση του σχεδίου τους. Όλα ξεκίνησαν από τα κρυφά σχέδια του κ. Βαρουφάκη τα οποία εκμυστηρεύτηκε στα πλαίσια διεθνούς forum στις 16 Ιουλίου. Το σχέδιο αυτό το είχε έτοιμο η κυβέρνηση αν τελικά οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές έφταναν στο τέλμα.

Οι διαπραγματεύσεις όμως για τους δανειστές και για την κυβέρνηση πήγαν πρίμα και το ερώτημα είναι γιατί τώρα οι επικοινωνιολόγοι της Ε.Ε έριξαν στην αρένα το σχέδιο Β του Τσίπρα-Βαρουφάκη. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχολείται η ελληνική γνώμη με τέτοιες γελοιότητες την ώρα που οι δανειστές έχουν πάρει την διακυβέρνηση της Ελλάδας στα χέρια τους.

Υπάρχουν όμως κάποια στοιχεία σε όλο αυτό το επικοινωνιακό "στήσιμο" που έχουν κοινή ρίζα η οποία δεν είναι άλλη από την νομιμοποίηση του Ευρωπαϊκού Υπουργείου Οικονομικών. Ο κ. Βαρουφάκης, ο οποίος είναι "εχθρός" της οικονομικής πολιτικής Σόιμπλε έδωσε μία συνέντευξη στο Spiegel μετά την αποκάλυψη του "χάκινγκ των ΑΦΜ". Σε αυτή ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να ξεκινήσει ένα πανευρωπαϊκό κίνημα με το όνομα "Ευρωπαϊκή Συμμαχία" (European Alliance). Θα γελούσαμε αν ο κ. Βαρουφάκης δεν ανέφερε ως συνομιλητή του για αυτό το εγχείρημα τον κ. Λαφοντέν. Ο συγκεκριμένος πολιτικός είναι παλιά καραβάνα στην Ε.Ε. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας επί Σρέντερ και αργότερα ήταν ένας από τους ιδρυτές του "αριστερού" κόμματος Die Linke.

Οι Γερμανοί πίσω απ' όλα

Ο κ. Λαφοντέν στις 12 Ιουλίου του 2015 πάλι στο περιοδικό Spiegel με αφορμή την ελληνική καταστροφή τόνισε ότι "το ευρώ έχει ήδη αποτύχει, δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες για αυτό". Οι Έλληνες δημοσιογράφοι των έγκυρων ΜΜΕ αναφώνησαν ότι ο πρώην υπουργός της Γερμανίας είναι υπέρ της δραχμής. Μεγάλο ψέμα. Ο κ. Λαφοντέν ως αφορμή την αποτυχία του ευρώ στην Ελλάδα βρίσκει ως μόνη λύση την εξής: "Το ευρώ δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς μια ευρωπαϊκή οικονομική κυβέρνηση". Ξεκάθαρα τα πράγματα λοιπόν τόσο για τον κ. Βαρουφάκη που δήλωσε ότι "πατρίδα μας είναι η Ευρώπη" όσο και για τον κ. Λαφοντέν που υποστηρίζει ΜΙΑ ευρωπαϊκή οικονομική κυβέρνηση.

Ο κ. Βαρουφάκης όμως πήγε το θέμα εκεί που ήθελε στην συνέντευξή του περί "Ευρωπαϊκής Συμμαχίας". Φοβάται ότι αν δεν υπάρξει μία κοινή πορεία των ευρωπαϊκών κρατών μελών με οδηγό την δημοκρατία, τότε εθνικιστικά κινήματα τύπου Λεπέν μπορεί να γυρίσουν την Ευρώπη στον "διχασμό". Από τη μια λοιπόν ο Βαρουφάκης, η Ε.Ε και τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα που μόνο αυτά εκπροσωπούν την Δημοκρατία και από την άλλη οι αντιδημοκράτες, οι ναζιστές, οι εθνικιστές κλπ.

Ο κ. Βαρουφάκης είναι ένα πρόσωπο που ταιριάζει επικοινωνιακά τέλεια στα σχέδια που θα ολοκληρώσουν οι ηγεμόνες της Ε.Ε. Ο χαλαρός Γιάνης και ο στυγνός Σόιμπλε είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις και για μόνο μία χρήση. Να καταστρέψουν τις εθνικές κυριαρχίες των κρατών υπό την ηγεμονία ισχυρών φανερών και κρυφών εντολέων.

Ο ρόλος του Σόιμπλε

Η κυβέρνηση Τσίπρα παίζει εδώ και 6 μήνες τον ρόλο του "καλού μπάτσου" για τους Έλληνες και στον ρόλο του "κακού" βάζει συνεχώς τον κ. Σόιμπλε. Τώρα φταίει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας που διαφωνεί για την δανειοδότηση της Ελλάδας μέσω του ESM υποστηρίζοντας ότι το χρέος της Ελλάδας δεν είναι βιώσιμο.


Ο κ. Σόιμπλε έχει απόλυτο δίκιο διότι σύμφωνα με το άρθρο 13 του καταστατικού του ESM, ο μηχανισμός απαγορεύεται να δανείζει όταν το χρέος μιας χώρας δεν είναι βιώσιμο. Κάτι που από το 2012 μέχρι και σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα δεν ξεχνά ποτέ να αναφέρει σε δηλώσεις της. Τι γίνεται όμως από την στιγμή που Γιούνκερ, Σουλτς και σχεδόν όλοι οι υπουργοί της Ευρωζώνης έχουν απορρίψει το σενάριο για Grexit; Πολύ απλά έρχεται το Ευρωπαϊκό Υπουργείο Οικονομικών το οποίο θα πάρει πάνω του την διαχείριση τόσο του χρέους της Ελλάδας, όσο και της αποπληρωμής του.
Δεν μπορεί να μην γνώριζε η κυβέρνηση Τσίπρα για το άρθρο 13 του ESM, ούτε ο κ. Τσίπρας να μην γνώριζε το σχέδιο Γιούνκερ για κοινή ευρωπαϊκή κυβέρνηση αρχίζοντας από ένα Ευρωπαϊκό Υπουργείο Οικονομικών (δείτε εδώ ότι ο κ. Τσίπρας γνώριζε τα πάντα).
Ο κ. Σόιμπλε όπως και ο κ. Λαφοντέν δούλευαν και δουλεύουν δεκαετίες πάνω σε ένα συγκεκριμένο πλάνο που ως μόνο στόχο έχει το Ευρωπαϊκό Κράτος που το πάνω χέρι θα το έχει η Γερμανία. Ο ρόλος του κ. Βαρουφάκη αρχίζει να φαίνεται ξεκάθαρα τώρα που χωρίς την πίεση του ρόλου του ως υπουργός της Ελλάδας, μπορεί να μιλά ελεύθερα για το ρόλο που έπαιζε και παίζει. Θα είναι το αντίπαλο δέος του Σόιμπλε και των τεχνοκρατών για ένα Ευρωπαϊκό Κράτος που όμως και τα δύο στρατόπεδα έχουν ως κοινό στόχο την Ευρωπαϊκή Κοινή Πολιτική.

Ελλάδα: Το δόλωμα για τον Ολοκληρωτισμό

Καθόλου τυχαία αυτές τις κρίσιμες ημέρες που το χρέος ξαφνικά δεν είναι βιώσιμο, που ψηφίζονται απάνθρωποι νόμοι στην Ελλάδα, που τα 70,000 δημόσια ακίνητα είναι κάτω από την διαχείριση του Ινστιτούτου Ανάπτυξης του Λουξεμβούργου, πληθαίνουν οι δηλώσεις -ως μοναδική λύση στο πρόβλημα Ελλάδα και ως μόνη λύση στα προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει η Ελλάδα σε όλη την Ε.Ε- περί κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής.


Ο υπουργός Οικονομικών της Ιταλίας, Κάρλο Παντοάν εμφανίστηκε στο προσκήνιο με την εξής δήλωση πριν λίγες ημέρες με αφορμή την μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους: "Η έξοδος και ως εκ τούτου το τέλος της αναστρεψιμότητας είναι πλέον μια επιλογή που υπάρχει στο τραπέζι. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Αν θέλουμε να απομακρύνουμε αυτό το ρίσκο, τότε θα πρέπει να έχουμε ένα διαφορετικό ευρώ – ένα ισχυρότερο ευρώ".

Μετά την απειλητική δήλωση για Grexit ο σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας, της ΕΚΤ και της Κομισιόν, υπουργός Οικονομικών, κ. Παντοάν μπήκε στο ζουμί:
"Πρέπει να οδεύσουμε προς την Πολιτική Ένωση. Για να υπάρχει μια ολοκληρωμένη οικονομική και νομισματική ένωση, θα πρέπει να υπάρχει και δημοσιονομική ένωση και θα πρέπει να υπάρχει και μια δημοσιονομική πολιτική. Και αυτή η δημοσιονομική πολιτική πρέπει να ανταποκριθεί σε ένα κοινοβούλιο, και αυτό το κοινοβούλιο πρέπει να εκλεγεί. Διαφορετικά δεν υπάρχει λογοδοσία".
Την ίδια στιγμή το Βερολίνο βλέπει θετικά την θέσπιση ενός υπερυπουργού Οικονομικών της Ε.Ε. με ένα Υπουργείο, με δικό του προϋπολογισμό το οποίο πέρα από την επιβεβλημένη είσπραξη φόρων υπέρ του από το μέλη-κράτη θα έχει και το δικαίωμα επιβολής νέων φόρων στα μέλη-κράτη για την ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Κοινής Οικονομίας.

Δεν είναι τίποτε άλλο από το "Σχέδιο των Πέντε Προέδρων" (Γιούνκερ-Ντράνγκι-Τουσκ-Σουλτς- Ντάισελμπουλμ) που παραδόθηκε στους ηγέτες της Ευρώπης στην Σύνοδο Κορυφής στις 22 Ιουλίου του 2015, κατά την οποία ξαφνικά κι ενώ το 90% του Μνημονίου ήταν αποδεκτό από την ελληνική κυβέρνηση, ο κ. Τσίπρας αποφάσισε να κάνει "αντάρτικο" μέσω δημοψηφίσματος. Μόνο με την δημοκρατική ψήφο ενός λαού μπορείς να βάλεις τον εισβολέα στην χώρα όταν ο εισβολέας γνωρίζει ότι στον πόλεμο με τα όπλα χάνεις περισσότερα απ' όσα κερδίζεις σε ένα πόλεμο με σφαίρες το χρήμα.

Πηγή "Στο Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρόλογος ιστολογίου: Τα καταγραφόμενα στο αποκαλυπτικό άρθρο που ακολουθεί πρέπει να απαντηθούν από τους άμεσα εμπλεκόμενους, και ιδιαίτερα από τον κατονομαζόμενο ως "βαποράκι" των αμερικανών (και ως εκ τούτου άμεσο ή έμμεσο συνεργάτη τους) κ. Σάββα Καλεντερίδη. Θεωρούμε πως η απάντηση εκ μέρους του είναι απαιτητή και την οφείλει σε όλους εκείνους που πίστεψαν στο πρόσωπό του και συνέδραμαν στους εκάστοτε αγώνες που έδωσε. Κατανοούμε πως "μία φορά πράκτορας, μία ζωή πράκτορας", αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση θεωρούμε πως η αλλαγή στρατοπέδου ή η εν ψυχρώ χειραγώγηση και εκμετάλλευσή του αποτελεί όνειδος για το "αφήγημα" γύρω από το όνομά του...
Συνιστούμε σε όλους να διαβάσετε με προσοχή το άρθρο που ακολουθεί.

Υπόθεση "Πυθία"
Αποκαλύπτουμε το "βαποράκι" - πράκτορα των αμερικανών

Τον έντονο προβληματισμό ανώτατων στελεχών της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης προκάλεσε η αποκάλυψη στον Τύπο του πορίσματος του ανακριτή κ. Δημήτρη Φούκα. Ο προβληματισμός τους δεν είναι τόσο για τα γνωστά θέματα τα οποία λίγο πολύ τα ήξεραν και τα περίμεναν αλλά για το θέμα που αποκαλύφθηκε από τα αναφερόμενα στο πόρισμα του επίκουρου πλέον ανακριτή διαφθοράς κ. Δημήτρη Φούκα. Και το θέμα έχει να κάνει με την ωμή και πρωτοφανή προσπάθεια παρέμβασης των αμερικανών στο έργο της ανάκρισης μέσω των ανθρώπων τους στην Ελλάδα και τις πολιτικές αλλά και πιθανές ποινικές προεκτάσεις της υπόθεσης αυτής. Υπήρξαν αρκετά δημοσιεύματα όπως αυτό της εφημερίδας «Παρασκήνιο» της 18/7/2015 που φωτογράφησε τον άνθρωπο – «βαποράκι» πράκτορα των αμερικάνων χωρίς όμως να τον αποκαλύπτει όπως άλλωστε έκαναν και άλλοι δημοσιογράφοι. Ο «Αρουραίος της… Εκάλης» όμως σύρθηκε στους «υπονόμους» της Ευελπίδων και της Κατεχάκη και ανακάλυψε όλα όσα πρέπει να ξέρετε για το έγινε με αυτή την πολύ περίεργη ιστορία.

Και ιδού η αποκάλυψη!!!
Ο πράκτορας - «βαποράκι», τα περίεργα και ο «Δούρειος Ίππος»…

Ο άνθρωπος λοιπόν που πήρε τηλέφωνο τον κ. ανακριτή στις 26/3/2014 για να του «μεταφέρει» μήνυμα των αμερικάνων ότι πρέπει να σταματήσει την έρευνα διότι εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη των ελληνοαμερικανικών σχέσεων και κατέθεσε την ίδια μέρα σχετικά είναι ο απόστρατος από το 1999 αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και επί δεκαετία σχεδόν πράκτορας της ΕΥΠ γνωστός από την περιβόητη υπόθεση «Οτσαλάν», «υπερπατριώτης» κ. Σάββας Καλεντερίδης.
Πολλοί βέβαια εδώ και χρόνια έλεγαν για τον ρόλο του ανθρώπου αυτού όπως και ο ίδιος ο κ. Α. Οτσαλάν ότι ο Σάββας είναι αυτός που τον «πρόδωσε» όμως κανείς μας δεν ήθελε να τα πιστέψει αυτά. Τώρα όμως αυτή η υπόθεση, η «Πυθία» και η επιμονή και οι αντοχές ενός έντιμου νέου δικαστικού όπως ο κ. Δ. Φούκας διέλυσαν πολλούς μύθους…

Τα περίεργα όμως με αυτή την εξέλιξη είναι πολλά… Αναρωτιέται κανείς μα τόσο απελπισμένοι είναι οι αμερικάνοι, τόσο πολύ ξέπεσαν ώστε να κάψουν τον διαχρονικό κατά τα φαινόμενα άνθρωπό τους - πράκτορά τους στην Ελλάδα;
Ή τόσο βλάκες για να νομίζουν ότι κατ αυτόν τον τρόπο θα παρέμβαιναν στην ελληνική δικαιοσύνη;
Δεν μπορούσαν με κάποιο άλλο τρόπο να παρέμβουν στην υπόθεση, πιο «διπλωματικό» ώστε να μην κάψουν τον πράκτορά τους που ο κ. ανακριτής με τη μεθοδικότητα και την εξυπνάδα που τον διακρίνει, κατάφερε να τον κάνει να καταθέσει και μάλιστα δύο φορές -η μία για τις φωτιές- όπως διαπιστώσαμε από τον φάκελο της υπόθεσης στην εισαγγελία, εκθέτοντάς τον ανεπανόρθωτα…
Εκτός και εάν ο κ. Καλεντερίδης τους έχει κάνει να πιστεύουν ότι αυτός λύνει και δένει στην Ελλάδα…

Ας εξετάσουμε όμως τα περίεργα γιατί κάποια πράγματα δεν δένουν όπως μας είπαν έμπειροι και έγκυροι συνομιλητές μας που ξέρουν τα μυστικά της Κατεχάκη και όχι μόνο…
Αν όντως οι αμερικάνοι πήραν τηλέφωνο τον κ. Καλεντερίδη τότε αποδεικνύεται αυτό που έλεγαν εδώ και χρόνια κάποιοι ότι ο Σάββας δούλευε για τους αμερικάνους γι αυτό και «στράβωσαν» υποθέσεις όπως αυτή του Οτσαλάν…
Είναι γνωστό ότι οι αμερικάνοι ήθελαν τότε να πιέσουν την φιλοευρωπαική - φιλογερμανική κυβέρνηση του κ. Κ. Σημίτη και πιστεύοντας ότι εκθέτοντας τα γεγονότα Οτσαλάν θα τον έριχναν…
Οι ίδιοι άνθρωποι όμως που ξέρουν πρόσωπα και πράγματα λένε ότι κάποια πράγματα δεν κολλάνε…
Λένε ότι τους κάνει εντύπωση ο Σάββας να γνωρίζει τους δύο αμερικανούς που είχαν απελάσει οι ελληνικές αρχές μετά την υπόθεση της οδού Μηθύμνης γιατί η υπόθεση αυτή έγινε το 1993, όταν ο Σάββας ήταν ήδη στην Τουρκία από το Φεβρουάριο του 1992…
Και κάτι ακόμα πάνω σ΄ αυτό… Ο Σάββας, όσο ήταν στην ΕΥΠ υπηρέτησε μόνο έξω και για ένα μόνο εξάμηνο στην Αθήνα και όλα αυτά στο τμήμα κατασκοπίας που δεν είχε σχέσεις με άλλες ξένες υπηρεσίες και ποτέ δεν υπηρέτησε στο τμήμα αντικατασκοπίας που είχε τις επαφές με τους ξένους…
Πως γνώριζε λοιπόν αυτούς τους δύο αμερικανούς πράκτορες οι οποίοι είχαν απελαθεί από το 1993 και δεν γύρισαν ποτέ Ελλάδα;
Εκτός και αν όντως, όπως είπαμε στην αρχή είναι ο διαχρονικός άνθρωπος των αμερικάνων στην Ελλάδα.
Πως και γιατί τον πήραν, όντας απόστρατος, δηλαδή 15 χρόνια μετά την αποχώρηση του από την υπηρεσία και το Στρατό;

Ας κάνουμε λοιπόν κάποιες υποθέσεις για το τι πράγματι μπορεί πραγματικά να συμβαίνει…
Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε για τις αρμόδιες αρχές γιατί πράγματι όλα αυτά τα πράγματα όλες αυτές οι παρεμβάσεις πρέπει κάποτε να ξεδιαλύνουν στην Ελλάδα…

Οι αμερικάνοι δεν πήραν τον Σάββα, αλλά κάποιον άλλον μεγαλοσχήμονα δικό τους άνθρωπο στην Ελλάδα…
Μήπως πήραν τον γνωστό επιχειρηματία, φίλο των αμερικάνων και κολλητό του τότε πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά και πάτρωνα του Σάββα, κ. Δ. Μελισσανίδη και αυτός για να μην εκτεθεί έβαλε τον Σάββα να κάνει την «βρώμικη» δουλειά;
Καλά γνωρίζοντες λένε χλωμό το σενάριο αυτό…

Οι αμερικάνοι δεν πήραν τον Σάββα, αλλά τον παλιό γνώριμό τους από τη θητεία του στην αντιτρομοκρατική και στην ΕΥΠ κ. Φώτη Παπαγεωργίου και αυτός για να μην εκτεθεί έβαλε τον Σάββα που τον γνωρίζει από τον κ. Μελισσανίδη και του αρέσει η επίδειξη…
Αυτό το σενάριο έχει αρκετά περισσότερες πιθανότητες…

Οι αμερικάνοι δεν πήραν τον Σάββα, αλλά την διευθύντρια σήμερα της ελληνικής κατασκοπίας κα Μάνια Αλ. που πριν τη βάλει η πρώην διοίκηση της ΕΥΠ επί δεξιάς στην θέση αυτή, υπηρετούσε επί πολλά έτη στην αντιτρομοκρατία της υπηρεσίας και γνωρίζει πολύ καλά τον αμερικάνικο παράγοντα στην Ελλάδα.
Και επειδή αυτή είναι παλιά γνωστή και «κολλητή» του κ. Φώτη Παπαγεωργίου χρησιμοποίησε μέσω αυτού τον Σάββα…
Άνθρωποι που την γνωρίζουν πολύ καλά λένε ότι αυτή είναι επί χρόνια ο «Δούρειος Ίππος» των αμερικάνων στην Κατεχάκη.

Έχουμε αναφερθεί σχετικά και σε παλαιότερο δημοσίευμά μας εδώ στον «Ανάποδο»… Αναφέρουν μάλιστα χαρακτηριστικά μια υπόθεση που συνέβη το 2009 και που είναι βέβαιοι ότι αυτή την έδωσε στους αμερικάνους φέρνοντας την τότε διοίκηση του πρέσβη κ. Ιωάννη Κοραντή σε σύγκρουση με το σταθμαρχείο της CIA.
Η ιστορία έχει ως εξής… Την άνοιξη του 2009 οι ισραηλινοί της MOSSAD ζήτησαν από την ΕΥΠ τη συνεργασία της σε κάποια υπόθεση που την ενδιέφερε για κάποιο στόχο των ισραηλινών. Η ΕΥΠ το έκανε και το αποτέλεσμα της κοινής ελληνοισραηλινής επιχείρησης ήταν επιτυχές…
Κατά περίεργο τρόπο το θέμα «έφτασε» στα αυτιά των αμερικανών οι οποίοι μέσω του τότε σταθμάρχη τους κ. Μαρκ Τσ. ζήτησαν τον φάκελο της υπόθεσης από τους κύριους Ιωάννη Κοραντή και Σεραφείμ Τσιτσιμπή τότε υποδιοικητή της υπηρεσίας.
Αυτοί προς τιμήν τους αρνήθηκαν να δώσουν τα στοιχεία και τότε οι αμερικάνοι απαίτησαν το κεφάλι του κ. Κοραντή από την τότε κυβέρνηση που ήδη είχε τα προβλήματά της με τους αμερικάνους, όπως αποκαλύφθηκε και από την έρευνα του κ. Φούκα…
Έλα μου όμως που ο κ. Κοραντής, έκανε πολύ καλή δουλειά και ήταν ένας πολύ επιτυχημένος διοικητής της υπηρεσίας και είχε βγάλει πολλές υποθέσεις και ήταν γέννημα θρέμμα δεξιός και Καραμανλικός και έντιμος και ακέραιος άνθρωπος και έτσι ήταν δύσκολο για την κυβέρνηση να τον «φάει» έτσι στα ξαφνικά επειδή το επιθυμούσαν οι αμερικάνοι…
Η αφορμή βρέθηκε λίγο μετά με το που βγήκαν στην φόρα οι συνομιλίες της υπόθεσης της απαγωγής του κ. Παναγόπουλου και η άρνηση Κοραντή για «κοπτοραπτική»…
Έτσι τον Ιούλιο του 2009 ο κ. Κοραντής αντικαταστάθηκε από τον εισαγγελέα κ. Δ. Παπαγγελόπουλο. Και αυτός όμως προς τιμήν του δεν έδινε στους αμερικάνους τα στοιχεία που ήθελαν…
Αλλά προέκυψαν οι εκλογές, ήρθε το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ ανέλαβε ο παλιός γνωστός φίλος των αμερικάνων ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης, διοικητής ο κ. Κ. Μπίκας, υποδιοικητής ο κ. Φ. Παπαγεωργίου, η κα Μάνια Αλ. αναβαθμίστηκε σε υποδιευθύντρια αντικατασκοπίας – αντιτρομοκρατίας, το «σύστημα» Κοραντή ξηλώθηκε εν μία νυκτί, οι άνθρωποί του συστήματος αυτού, παρότι παλιοί πασόκοι οι περισσότεροι αλλά εξαίρετοι υπάλληλοι, εκδιώχθηκαν κακήν κακώς, κατηγορήθηκαν για ένα κάρο πράγματα τα οποία κατέρρευσαν όλα στα δικαστήρια, διαπομπεύθηκαν και διασύρθηκαν από γνωστούς δημοσιογράφους του τότε συστήματος ΠΑΣΟΚ (θα επανέλθουμε γι αυτούς στο μέλλον) και οι αμερικάνοι έπαιρναν πλέον ότι ήθελαν από το νέο «σύστημα» και όλα από τότε κυλάνε στους «κανονικούς» «καλούς» ρυθμούς…
Αξίζει να μνημονεύσουμε ότι από τότε οι κύριοι Κοραντής, Παπαγγελόπουλος και Τσιτσιμπής δεν προσκαλούνται στις εκδηλώσεις της αμερικάνικης πρεσβείας, όταν αντίθετα προσκαλούνται όλες οι πρώην και μετέπειτα διοικήσεις της ΕΥΠ….
Τους το κρατάνε βλέπετε μανιάτικο οι αμερικάνοι…
Αλλά μάλλον αυτό τους τιμά παρά τους υποτιμά…

Η δραση του κ. W.B.B.
Ας γυρίσουμε όμως στην υπόθεση της «Πυθίας» για να σας δώσουμε κάποια ακόμα στοιχεία που βρήκαμε και τα οποία δεν έχουν δει ακόμα το φως της δημοσιότητας…

Βασικοί μάρτυρες κατηγορίας που έχουν καταθέσει είναι:
Ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής που δήλωσε και παράσταση πολιτικής αγωγής.
Ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Πρ. Παυλόπουλος τότε υπερυπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή.
Οι πρώην υπουργοί και πολιτικοί κκ Μολυβιάτης, Βαληνάκης και Φώλιας, ο κ. Κοραντής, ο κ. Τσιτσιμπής, ο τότε προϊστάμενος στην ελληνική κατασκοπία κ. Κώστας Αγγελάκης, η αποβιώσασα πέρυσι υπάλληλος της ΕΥΠ Ευγενία Λεβογιάννη, ο κ. Σάββας Καλεντερίδης και δύο γυναίκες υπάλληλοι του καταστήματος της Ακτής Μιαούλη στον Πειραιά απ΄ όπου η σύζυγος του W.B. Basil προμηθεύτηκε τα τέσσερα κινητά με τα οποία έγιναν οι παρακολουθήσεις της Vodafone και οι οποίες την αναγνώρισαν.
Επίσης για την υπόθεση κατέθεσαν οι κύριοι Άλεξ Ρόντος και Αρ. Καρατζάς, οι επιχειρηματίες κύριοι Βίκτωρας Ρέστης, Αναστάσιος Πάλλης και Γιώργος Τερπεκλής.

Ο κ. ανακριτής ζήτησε και την συνδρομή της ΕΥΠ αλλά η ΕΥΠ και συγκεκριμένα ο τέως διοικητής της κ. Θ. Δραβίλλας δεν έδωσε στη δικαιοσύνη επικαλούμενος λόγους εθνικού απορρήτου τη φωτογραφία του πράκτορα των αμερικάνων κ. W. Β. Basil που το όνομα του πρώτοι εμείς εδώ στον «Ανάποδο» είχαμε αποκαλύψει…
Δηλαδή ένας ξένος πολίτης που αποδεδειγμένα κατασκόπευε τον έλληνα πρωθυπουργό και τη μισή ελληνική κυβέρνηση και επεξεργαζόταν σχέδιο αποσταθεροποίησης της ελληνικής κυβέρνησης και όχι μόνο αποτελεί εθνικό απόρρητο κατά την ΕΥΠ;
Και τότε οι καλοί «φίλοι» μας οι αμερικάνοι γιατί έβγαζαν τον Έλληνα πατριώτη κ. Στηβ Λάλα αλυσοδεμένο στα κανάλια;
Δεν ήταν αυτό εθνικό απόρρητο για τις ΗΠΑ κ. Δραβίλλα και κύριοι της ΕΥΠ;
Ή γιατί έδωσαν στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες της Βάλερι Πλέημ, του Κυριακού, του Μάννινγκ της υπόθεσης “WikiLeaks” και του Σνόουντεν;
Και τότε γιατί κύριοι της ΕΥΠ από το 2009 και μετά εμείς οι δημοσιογράφοι έχουμε γνωρίσει τη μισή ΕΥΠ στις αίθουσες των ελληνικών δικαστηρίων;
Δεν αποτελούν οι υπάλληλοι της ΕΥΠ και όχι μόνο (συνεργάτες και στοιχεία της υπηρεσίας), εθνικό απόρρητο και αποτελεί εθνικό απόρρητο ο κατάσκοπος της CIA που δούλευε εις βάρος της χώρας μας;

Συνάδελφε Γιάννη Ρουμπάτη εσύ τι λες για όλα αυτά;
Θα δώσεις τώρα τη φωτογραφία του πράκτορα της CIA ή θα ακολουθήσεις κι εσύ την πεπατημένη των προκατόχων σου;
Ο οποίος ενώ αρχικά όταν έσκασε η υπόθεση των υποκλοπών «αποσύρθηκε» αρχικά από την Ελλάδα, έδρασε το 2006 στο Αφγανιστάν, το 2007 στην Κένυα και από το 2009 όταν πλέον στην Ελλάδα «αποκαταστάθηκε» η τάξη επανήλθε όχι όμως στην Αθήνα αλλά στο κλιμάκιο της CIA στην Θεσσαλονίκη όπου εκεί είχε τακτικές καθημερινές επαφές με τα «παδιά» του κ. Φώτη Παπαγεωργίου, την όμορφη μελαχρινή αστυνόμο Στέλλα Π. της αντιτρομοκρατικής, που ο πατέρας της, παλιός αστυνομικός ήταν φίλος του κ. Φ. Παπαγεωργίου, τον αστυνομικό Αντώνη Κ. που ο κ. Φ. Παπαγεωργίου τον είχε αποσπάσει στο κλιμάκιο της ΕΥΠ στη Θεσσαλονίκη και ήταν τα αυτιά και τα μάτια του στο εκεί κλιμάκιο (αποδεσμεύθηκε πρόσφατα) και την κα Καλλιόπη Ρ. που ήταν κολλητή της κας Στέλλας Π. και έγινε και αυτή «παιδί» του κ. Παπαγεωργίου.
Ο πανίσχυρος τότε υποδιοικητής της ΕΥΠ, μετά από παρέμβαση της κας Στέλλας Π. «καθάρισε» μια υπόθεση με τον πρώην της που της είχε χαράξει το αυτοκίνητό της και της δημιουργούσε προβλήματα και έτσι η κα Καλλιόπη Ρ. παρότι δεξιά, προσκολλήθηκε στο σύστημα του κ. Φώτη Παπαγεωργίου.
Υπήρξαν και άλλοι εκεί από το κλιμάκιο της Θεσσαλονίκης που είχε γνωρίσει ο περιβόητος κ. W.B.B. όπως τους διοικούντες το κλιμάκιο αλλά η προαναφερόμενη τριπλέτα ήταν η βασική του επαφή με το «σύστημα» Μπίκα – Παπαγεωργίου για τον οποίο κ. Φ. Παπαγεωργίου η τριπλέτα, κανόνιζε όταν ανέβαινε Θεσσαλονίκη να συναντιέται σε ασφαλή χώρο με τον κ. W.B.B. Όταν δε βρισκόντουσαν έπαιζαν και μια παρτίδα τάβλι…
Ο δε κ. W.B.B. έκανε επισκέψεις και στο Άγιον Όρος που τις κανόνιζε συνεργάτης της υπηρεσίας στην Θεσσαλονίκη. Όταν δε έφυγε από την Θεσσαλονίκη και αντικαταστάθηκε από την κα Κάθριν με δική του παρέμβαση και του κ. Φ. Παπαγεωργίου η όμορφη κα Στέλλα Π. μετέβη για εκπαίδευση στο FBI…

Στο άλλο «σκοτεινό» σκέλος της υπόθεσης αυτό της κατηγορίας για παραβίαση μυστικών της πολιτείας κατά του πρώην βουλευτή και γραμματέα του ΠΑΣΟΚ κ. Μ. Καρχιμάκη και των δύο υπαλλήλων της ΕΥΠ κας Αγγελικής Πατελάκη και κ. Θεόδωρου Σπατιώτη (τι έγινε αλήθεια με το ταμείο της ΟΜΕ-ΕΥΠ;) ως μάρτυρες υπεράσπισής του κ. Καρχιμάκη κατέθεσαν ο πρώην πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος, ο πρώην υπουργός κ. Δ. Ρέππας και ο δημοσιογράφος Κ. Βαξεβάνης.

Ο Αρουραίος της… Εκάλης
Πηγή "Ανάποδα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Βασίλης Μπαλάφας

Πριν από μερικές ημέρες αναζητούσα στο διαδίκτυο πληροφορίες σχετικά με τον αντίκτυπο που είχαν στην παγκόσμια δημόσια σφαίρα οι πρόσφατες εξελίξεις στη χώρα μας με το δημοψήφισμα και τη δραματική εν τέλει προσχώρηση της κυβέρνησης στη συμφωνία με τους ευρωπαίους εταίρους. Τα σύγχρονα διαδικτυακά εργαλεία καθιστούν πια πολύ εύκολη μια τέτοια αναζήτηση τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στο διεθνή τύπο, στις δημοσιευμένες ακαδημαϊκές εργασίες, αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media).

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από τις αρχές Ιουνίου μέχρι σήμερα η ελληνική πραγματικότητα σχεδόν μονοπωλεί το παγκόσμιο ενδιαφέρον το οποίο ξεπέρασε κατά πολύ το ανάλογο ενδιαφέρον που παρουσιάστηκε το Μάιο του 2010. Το διαδίκτυο έχει κατακλυστεί από αναλύσεις για όλα τα γούστα, από όλες τις οπτικές γωνίες και σχεδόν όλα τα διεθνή έγκυρα μέσα ενημέρωσης και επιστημονικά περιοδικά περιλαμβάνουν το «ελληνικό ζήτημα» στα 2-3 πρώτα θέματά τους. Η συντριπτική πλειονότητα των αναλύσεων παρουσιάζει μια απαισιόδοξη οπτική με εξαίρεση μερίδα αναλύσεων που προσεγγίζουν το θέμα περισσότερο πολιτικά επικεντρώνοντας στις δομικές αδυναμίες της Ευρωζώνης και της εν γένει ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θέτοντας το θέμα σε μια ευρύτερη ανάγκη αναδιάρθρωσης της ΕΕ και της Ευρωζώνης με άξονα τις θεμελιώδεις αρχές δημιουργίας τους. Αυτή η τελευταία οπτική δεν αποτελεί κάτι το πρωτόγνωρο, έχει πολλαπλώς διατυπωθεί σε ακαδημαϊκές αναλύσεις και παλαιότερα, όμως το «ελληνικό ζήτημα» ήρθε να αποτελέσει τον ιδανικό μεγεθυντικό φακό για όσους θέλουν να ερευνήσουν θέματα της οικονομικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Επειδή στην Ελλάδα συνηθίζουμε να προβαίνουμε σε σχετικά επιπόλαιες παραδοχές, θα πρέπει να τονιστεί ότι όσοι προσεγγίζουν το ζήτημα αναλύοντας δομικά στοιχεία της Ευρωζώνης, δεν σημαίνει ότι υποχρεωτικά τάσσονται υπέρ των συμφερόντων της χώρας μας, ή υπέρ της κυβέρνησης, ή ακόμα υπέρ μιας ακόμα δικής μας χρεοκοπίας για το … καλό μας. Αν διαβάσετε προσεκτικά τα άρθρα αυτά θα δείτε ότι περιέχουν σωρεία παραδοχών που δεν είναι και τόσο στέρεες σύμφωνα με την πραγματικότητα που βιώνουμε στην Ελλάδα. Πρόσφατη τέτοια περίπτωση αποτελεί ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν ο οποίος δήλωσε στο CNN ότι ίσως υπερεκτίμησε τις ικανότητες της ελληνικής κυβέρνησης γιατί «δεν το σκέφτηκε ποτέ ότι δεν θα ήταν προετοιμασμένοι να ορθώσουν το ανάστημά τους χωρίς να έχουν κάνει οποιοδήποτε σχεδιασμό έκτακτης ανάγκης... το εκπληκτικό είναι ότι νόμιζαν πως θα μπορούσαν απλώς να απαιτήσουν καλύτερους όρους χωρίς να έχουν οποιοδήποτε σχέδιο backup».

Μια ακόμα κοινή συνισταμένη όλων αυτών των αναλύσεων είναι ότι το διακύβευμα του δημοψηφίσματος υπήρξε τελικά η έξοδος ή μη της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, η μετάβαση ή μη σε ένα εθνικό νόμισμα με ενδιάμεση στάση μια περίοδο που όλοι συμφωνούν ότι θα ήταν φοβερά δύσκολη και φροντίζουν επιμελώς να μην τη περιγράφουν, άσχετα με όσα ισχυρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση περί της ουσίας του. Και στην Ελλάδα όμως, όσοι έχουμε γράψει σχετικές αναλύσεις, είτε τελικά ψηφίσαμε «ΝΑΙ», είτε «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, έχουμε αναφερθεί πολλαπλώς στις παθογένειες της Ευρωζώνης, οι οποίες είναι υπαρκτές αλλά όχι ικανές ώστε να «φορτωθούν» ολόκληρο το ελληνικό ζήτημα.

Οι περισσότερες αναλύσεις κλείνουν απότομα όταν το θέμα έρχεται στα χρέη, στα δάνεια και στα λεφτά για να το θέσουμε στην πραγματική του διάσταση. Στα λεφτά των άλλων και στα λεφτά τα δικά μας που θα χρειαστούν για να κρατηθεί η Ελλάδα οικονομικά σε υποστήριξη. Κάπου εκεί έφτασε η αναζήτησή μου σε ένα γράφημα που διαθέτει στο διαδίκτυο η Wall Street Journal και επιμελούνται οι Forelle, Minczeski και Bentley (graphics.wsj.com/greece-debt-timeline/). Πρόκειται για ένα γράφημα που περιέχει σε πραγματικό χρόνο όλες τις υποχρεώσεις της χώρας και πως αυτές αναδιανέμονται στη λωρίδα του χρόνου μέχρι το 2054 (!!!) ανάλογα με τις όποιες συμφωνίες. Αξίζει να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα και να το δείτε, όπως και να παρατηρήσετε τις λέξεις που χρησιμοποιούνται : first bailout, 2012 default, second bailout, και πάει λέγοντας.

Τα νούμερα και το βάθος του χρονικού ορίζοντα είναι τερατώδη. Ελλείψει εθνικού σχεδίου η χώρα φαίνεται να έχει μπει στο δοκιμαστικό σωλήνα όπου ο καθένας κάνει σχέδια επί χάρτου και προτείνει ακόμα και ακραίες λύσεις έχοντας βέβαια φροντίσει για το καθαρά προσωπικό του backup, είτε αυτό λέγεται Αίγινα, είτε Αυστραλία ή Αμερική, είτε όπως αλλιώς το έχει σχεδιάσει. Το πολιτικό σύστημα έχει αρχίσει να εμφανίζει στρεβλώσεις και επικίνδυνες ενδείξεις πλήρους πολτοποίησης που έχουν ως κοινή αναφορά την κάθε φορά προσωρινή «σωτηρία» της χώρας που σχεδόν πάντα υποστηρίζει ράθυμα και απρόθυμα.

Θα το επαναλάβω ακόμα μια φορά. Η χώρα χρειάζεται Εθνικό σχέδιο με ευρεία πολιτική υποστήριξη και Εθνική κοινή προσπάθεια σε κυβερνητικό επίπεδο πέρα από ιδεολογικές και κομματικές κατατμήσεις. Χρειάζεται οπτικοποίηση (visualization) στόχων και προόδου, δουλειά επί του πρακτέου πέρα από τις παραδοχές των διεθνών αναλυτών. Όχι γιατί δεν έχουν την υφή της αυθεντίας, αλλά γιατί δεν έχουν ικανή άποψη για νοοτροπίες, στάσεις και συμπεριφορές που εμείς γνωρίζουμε ότι αν διορθωθούν, εύκολα θα βελτιωθεί το τοπίο. Τουλάχιστον, αν είναι να συνεχίσουμε να αποτελούμε διαρκές πείραμα, ας το κάνουμε με έναν δικό μας οδικό χάρτη γιατί όπως και να το κάνουμε, όλοι πια ξέρουμε καλύτερα από τους όποιους «άλλους» τι πρέπει να αλλάξουμε.

Ο Βασίλης Μπαλάφας είναι Τεχνολόγος Πληροφορικής και Δικτύων, με μεταπτυχιακά στις Επικοινωνίες Δεδομένων και τις Διεθνείς Σχέσεις και Πολιτικές
Το άρθρο δημοσιεύτηκε την Κυριακή 26 Ιουλίου 2015 στην κυριακάτικη "Kontranews"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σταύρου Λυγερού

Οδικό χάρτη τριών βημάτων έχουν –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– καταρτίσει ο πρωθυπουργός και οι στενοί συνεργάτες του για να καταφέρουν επιτέλους (όπως οι ίδιοι λένε) να κυβερνήσουν. Το πρώτο βήμα είναι να ολοκληρωθεί γρήγορα και ομαλά η διαδικασία διαπραγματεύσεων για τη σύνταξη του 3ου Μνημονίου και η ψήφισή του από την ελληνική Βουλή. Το δεύτερο βήμα είναι να εκκαθαρισθεί κατά τρόπο οριστικό το εσωκομματικό τοπίο. Και το τρίτο βήμα είναι η διεξαγωγή εκλογών με σκοπό τον σχηματισμό κυβέρνησης μακράς πνοής που θα έχει κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.

Κυβερνητικοί παράγοντες αναγνωρίζουν ότι παρά την έγκαιρη και με μεγάλη πλειοψηφία ψήφιση των προαπαιτούμενων, η ελληνική πλευρά προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις για τη σύνταξη του 3ου Μνημονίου χωρίς να διαθέτει ούτε διαπραγματευτική ισχύ, ούτε χρόνο. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν έχει δύναμη αντίστασης στις απαιτήσεις που θα προβληθούν από την Τρόικα.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) θέτει τους δικούς του όρους για να συμμετάσχει στο 3ο Μνημόνιο. Δεν ήταν μόνο η απαίτησή του να σταλεί από την Αθήνα ειδική επιστολή-πρόσκληση. Ούτε μόνο η απαίτηση για απόλυτη και άμεση πρόσβαση στα υπουργεία. Είναι και η απαίτηση για επιβολή πολύ σκληρότερων όρων, συγκριτικά με τους όρους που προωθεί η Ευρωζώνη.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει ως ενδιάμεσο τον Χουλιαράκη για να μην επαναληφθούν οι ακρότητες που υπήρχαν επί κυβέρνησης Σαμαρά μάλλον θα πέσει στο κενό. Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, άλλωστε, η κυβέρνηση Τσίπρα νοιώθει πως δεν έχει τα περιθώρια να προβάλει αντίσταση σ’ αυτό το ζήτημα. Γι’ αυτό και κατά πάσα πιθανότητα θα περιορισθεί σε κατά το δυνατόν τήρηση των προσχημάτων.

Και οι δύο πλευρές επιδιώκουν οι διαπραγματεύσεις να έχουν καταλήξει θετικά πριν τις 15 Αυγούστου, ώστε η συμφωνία να εγκριθεί από το Eurogroup και στη συνέχεια να ψηφισθεί από τα εθνικά Κοινοβούλια πριν τις 20 Αυγούστου. Ο λόγος είναι πως τότε λήγει το ελληνικό ομόλογο 3,2 δις που έχει στα χέρια της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Στόχος είναι να πληρωθεί από την πρώτη δόση της νέας δανειακής σύμβασης με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ).

Ο στόχος αυτός αποκτάει ιδιαίτερη σημασία, επειδή το Βερολίνο και ορισμένες χώρες-μέλη που λειτουργούν σαν δορυφόροι του κινούνται κατά τρόπο που δείχνει πως επιδιώκουν να εκμεταλλευθούν την παραμικρή καθυστέρηση για να εκτροχιάσουν τη δρομολογημένη διαδικασία. Είναι ενδεικτική η αντίδραση τέτοιων χωρών-μελών στη δήλωση του επιτρόπου Μοσχοβισί πως εάν δεν καταστεί δυνατή η έγκαιρη εκταμίευση του αναγκαίου ποσού μέχρι τις 20 Αυγούστου, θα δοθεί ένα δεύτερο δάνειο-γέφυρα για να πληρώσει την οφειλή της προς την ΕΚΤ, όπως συνέβη και με την αντίστοιχη οφειλή του Ιουλίου.

Ο φόβος πως ο Σόιμπλε θα εκμεταλλευθεί κάθε ευκαιρία και δυνατότητα για επαναφέρει στην ατζέντα το Grexit δεν είναι μόνο ελληνικός. Επιβεβαιώνεται και από το γεγονός πως τα γεράκια, στο όνομα της έλλειψης εμπιστοσύνης προς την ελληνική κυβέρνηση, ζητούν να ψηφισθεί και τρίτο πακέτο προαπαιτούμενων. Η απαίτησή τους ερμηνεύεται ως προσπάθεια παρεμβολής εμποδίων.

Το Βερολίνο μπορεί να επέβαλε σε μεγάλο βαθμό τους όρους του στον Τσίπρα, αλλά με δυσφορία συνειδητοποιεί πως και το ίδιο πληρώνει ένα βαρύ και απρόσμενο πολιτικό τίμημα. Το επί δεκαετίες συσσωρευόμενο άυλο πολιτικό κεφάλαιο της “ακίνδυνης ευρωπαϊκής Γερμανίας” εξανεμίζεται σε χρόνο ρεκόρ. Σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά κυρίως στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, η δημόσια εικόνα της Γερμανίας έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη.

Ο τιμωρητικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε την Ελλάδα και ειδικότερα η προσπάθεια πολιτικού εξευτελισμού του Τσίπρα εδραίωσε και διάχυσε την εντύπωση πως με όπλο την οικονομική ισχύ της επιβάλει συστηματικά ένα καθεστώς “γερμανικής Ευρώπης”. Έχει αυξηθεί με γεωμετρική πρόοδο ο αριθμός των Ευρωπαίων που την αντιμετωπίζουν ως σκληρό και απεχθή ηγεμόνα, ο οποίος διαμορφώνει και ερμηνεύει τους κανόνες κατά το δοκούν.

Η διαπίστωση δεν γίνεται μόνο εκτός Γερμανίας. Γίνεται και από κορυφαίους Γερμανούς δημοσιολόγους, οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έκαναν λόγο για πύρρειο νίκη του Βερολίνου επί του Τσίπρα. Οι ίδιοι επισημαίνουν με έκδηλη ανησυχία και το γεγονός πως ο Σόιμπλε είναι δημοφιλέστερος και ισχυρότερος πολιτικά παρά ποτέ εντός της χώρας του και ταυτοχρόνως ο πιο μισητός στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την αρνητική στάση ολοένα και περισσότερων βουλευτών του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι μία καγκελάριος και ένα υπουργός Οικονομικών. Είναι το κλίμα οικονομικού εθνικισμού και ηγεμονισμού που εδραιώνεται στην κοινή γνώμη και στο πολιτικό σύστημα της Γερμανίας.

Διαπιστώνοντας την αποτυχία των Μνημονίων στην Ελλάδα, ο Σόιμπλε σταδιακά πείστηκε πως το καλύτερο θα ήταν να την εξωθήσει εκτός ευρώ. Όταν τις εκλογές κέρδισε ο Τσίπρας δεν μπορούσε να επιβάλει μονομερώς το Grexit. Γι’ αυτό και έθεσε ως στόχο ή να τον εξευτελίσει πολιτικά, υποχρεώνοντάς τον να εφαρμόσει την πιο εξοντωτική λιτότητα, ή να σπρώξει την Ελλάδα σε χρεοκοπία και ενδεχομένως σε έξοδο από την Ευρωζώνη. Πίστευε πως κατ’ αυτό τον τρόπο θα έστελνε ένα μήνυμα για το τι παθαίνει όποιος αμφισβητεί το κυρίαρχο δόγμα και αντιστέκεται στις επιταγές του Βερολίνου.

Οι εξελίξεις δεν τον δικαίωσαν. Η πεποίθηση πως ο Έλληνας πρωθυπουργός υπέκυψε σ’ ένα μεταμοντέρνο οικονομικό πραξικόπημα δεν περιορίζεται στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι διάχυτη σ’ όλη την Ευρώπη (αλλά και παγκοσμίως) κι όχι μόνο σε πολίτες με αριστερά ή κεντροαριστερά φρονήματα. Αυτό, όπως προαναφέραμε, προκαλεί ανήκεστο βλάβη στη δημόσια εικόνα της Γερμανίας.

Δεν είναι μόνο οι αλλεπάλληλες έντονες κριτικές διεθνούς φήμης οικονομολόγων και δημοσιολόγων εναντίον της πολιτικής Σόιμπλε και του ίδιου προσωπικά. Είναι και αντιδράσεις σε πολιτικό επίπεδο. Ενδεικτική είναι η οξύτατη επίθεση του Γκρίλο (ηγείται του δεύτερου σε δύναμη ιταλικού κόμματος) εναντίον του ευρώ, το οποίο χαρακτήρισε ζουρλομανδύα. Κι όχι μόνο αυτό. Καλεί τη Ρώμη να προετοιμαστεί για την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Τέτοιου τύπου αντιδράσεις εκδηλώνονται και αλλού, παρότι ο Τσίπρας υποχρεώθηκε να μπει στο μνημονιακό μονοπάτι.

Ο Σόιμπλε δείχνει, όμως, να μην εγκαταλείπει τον στόχο του. Σύμφωνα με κοινοτικό παράγοντα, θα επιχειρήσει να εκτροχιάσει τις διαπραγματεύσεις των δανειστών με την Ελλάδα, βάζοντας στο τραπέζι υπερβολικές απαιτήσεις. Κι αυτό παρότι γνωρίζει πως η ελληνική οικονομία έχει φθάσει στα όριά της και δεν αντέχει άλλα βάρη.

Ο ίδιος παράγοντας υπογραμμίζει ότι σ’ αυτή την προσπάθειά του θα διευκολυνθεί από το γεγονός ότι το παιχνίδι επιστρέφει στα χέρια των τεχνοκρατών της Τρόικας, που με την προσθήκη του ΕΜΣ έχει μετατραπεί σε κουαρτέτο. Η αποτυχία των δύο προηγούμενων Μνημονίων είναι δυνάμει ένα αρνητικό στοιχείο για τα βιογραφικά όσων τεχνοκρατών ενεπλάκησαν. Γι’ αυτό και έχουν προσωπικό συμφέρον να φροντίσουν εκ των προτέρων ώστε στην πολύ πιθανή περίπτωση που και το 3ο Μνημόνιο αποτύχει, την ευθύνη να φορτωθεί η Αθήνα.

Η Ρουμάνα Βελκουλέσκου που θα είναι επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΔΝΤ στην Ελλάδα είναι πουλέν του Τόμσεν και θα κινηθεί κατά τρόπο που έχει σκοπό να δικαιώσει τους χειρισμούς του προϊσταμένου της. Η θητεία της στην Κύπρο, άλλωστε, δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι είναι ακραία νεοφιλελεύθερη. Ας σημειωθεί πως η ίδια υπερηφανεύεται δημοσίως για τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα λιτότητας που πριν λίγα χρόνια γονάτισε τη χώρα της, τη Ρουμανία!

Κύκλοι του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης έχουν ενημερώσει το μέγαρο Μαξίμου για τον φόβο τους ότι θα επιχειρηθεί εκτροχιασμός των διαπραγματεύσεων με τη μέθοδο της προβολής απαιτήσεων που δεν μπορούν να γίνουν δεκτές από την Αθήνα. Εκτιμούν πως το επιχείρημα θα είναι ότι σ’ αυτό το εξάμηνο έχουν προκληθεί μεγάλες βλάβες στην ελληνική οικονομία και το δημοσιονομικό κενό έχει αυξηθεί πολύ.

Εάν απαιτηθούν επισήμως και άλλα επώδυνα μέτρα εκ των πραγμάτων θα δοκιμασθεί περαιτέρω η όχι και μεγάλη πλέον πολιτική αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως έχει αποδείξει η πείρα, άλλωστε, οι εν λόγω τεχνοκράτες έχουν γενικά την τάση να συμπεριφέρονται σαν βασιλικότεροι του βασιλέως και με κραυγαλέα αλαζονεία.

Ο Τσίπρας έχει ενημερώσει και τον Γιούνκερ και τον Ολάντ για τον προαναφερθέντα κίνδυνο. Είναι, άλλωστε, κάτι που συμμερίζονται και όσοι στο ευρωιερατείο θέλουν να σταθεροποιήσουν τη θέση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες του πρωθυπουργού με τον Γάλλο πρόεδρο και τη Γερμανίδα καγκελάριο δεν είναι άσχετες μ’ αυτό το ζήτημα.
Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, ο Γιούνκερ είναι ανήσυχος. Φοβάται τις παρενέργειες που μπορεί να έχει η κόπωση των Ευρωπαίων πολιτικών ηγετών από την υπερβολική ενασχόλησή τους το προηγούμενο διάστημα με το ελληνικό πρόβλημα.
Φοβάται και τις τρικλοποδιές του Σόιμπλε και τον υπερβολικό ζήλο των τεχνοκρατών. Γι’ αυτό και έχει αναθέσει στους Μοσχοβισί και Ντομπρόβσκις να εποπτεύουν τις διαπραγματεύσεις. Οι δύο τους, όμως, δεν έχουν ταυτόσημη άποψη για το πώς πρέπει να χειρισθούν τα πράγματα. Εκτός αυτού, η Κομισιόν δέχεται πυρά για τη στάση της έναντι της Αθήνας. Η ίδια πηγή εκφράζει αμφιβολίες εάν τελικώς οι Γιούνκερ, Ολάντ και Ρέντσι θα καταφέρουν να προστατέψουν τις διαπραγματεύσεις από όσους επιδιώκουν να τις εκτροχιάσουν.

Εάν ο κύκλος των διαδικασιών για την οριστικοποίηση του 3ου Μνημονίου ολοκληρωθεί κανονικά, όπως επιδιώκει η Αθήνα, ο Τσίπρας θα ανοίξει τον δεύτερο κύκλο που αφορά την εκκαθάριση των εσωκομματικών λογαριασμών. Οι διαφωνούντες, τον πιέζουν να το κάνει άμεσα, αλλά αυτός πετάει την μπάλα στην κερκίδα.

Πρώτος στόχος τους είναι η σύγκληση της Κεντρικής Επιτροπής (υπάρχει έγγραφη απαίτηση 109 από τα 201 μέλη της). Αν τον επιτύχουν θα θέσουν σε ψηφοφορία πρόταση για άμεση σύγκληση του διαρκούς συνεδρίου. Αυτό είναι εφικτό, επειδή τα μέλη του είναι δεδομένα και άρα δεν απαιτείται η χρονοβόρα εκλογή τους από τις οργανώσεις.

Πολιτικός στόχος των διαφωνούντων δεν είναι να ανατρέψουν τον Τσίπρα. Είναι να εξασφαλίσουν από το ανώτατο συλλογικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ μία απόφαση εναντίον της αποδοχής 3ου Μνημονίου. Για να ληφθεί μία τέτοια απόφαση υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συγκεντρωθεί πλειοψηφία. Αυτός είναι και ο λόγος που το μέγαρο Μαξίμου αντιστέκεται, παραπέμποντας τις εσωκομματικές διαδικασίες για μετά την ψήφιση του Μνημονίου, ώστε να έχει δημιουργήσει τετελεσμένο.

Το κλίμα στις οργανώσεις είναι τεταμένο, με την πλειοψηφία των μελών και μικρομεσαίων στελεχών να είναι εναντίον της κυβερνητικής στροφής. Δεν υπάρχει, όμως, η προσωπικότητα που μπορεί να μετατρέψει αυτό το κλίμα κι αυτή τη διάχυτη αντιμνημονιακή διάθεση σε εναλλακτική λύση και όσον αφορά την πολιτική γραμμή και πολύ περισσότερο όσον αφορά την ηγεσία.

Ο Λαφαζάνης είναι αναμφισβήτητος ηγέτης της Αριστερής Πλατφόρμας, η οποία ελέγχει λίγο πάνω από το ένα τρίτο του κόμματος. Δεν μπορεί, όμως, να εκφράσει το φάσμα των διαφωνούντων που προέρχονται από άλλες εσωκομματικές ομάδες ή είναι ανεξάρτητοι. Με άλλα λόγια, οι διαφωνούντες ως άθροισμα είναι πλειοψηφία, αλλά πολιτικά δεν μπορούν και πολλοί ούτε επιθυμούν να δρομολογήσουν μία εναλλακτική λύση.

Αυτό είναι το ένα πολιτικό πλεονέκτημα του Τσίπρα στο εσωκομματικό μέτωπο. Το άλλο είναι πως η μεγάλη πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, έστω και με επιφυλάξεις, ψήφισε τα προαπαιτούμενα. Το γεγονός αυτό προσφέρει στον πρωθυπουργό την αναγκαία πολιτική νομιμοποίηση όχι μόνο θεσμικά, αλλά και εντός του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι αξιοσημείωτο πως για πρώτη φορά ο Τσίπρας αντιδιέστειλε δημοσίως τον κομματικό από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη διάκριση που επανειλημμένως έχουμε κάνει απ’ αυτές εδώ τις στήλες, μιλώντας για τον “μικρό ΣΥΡΙΖΑ” του 4% και τον “μεγάλο ΣΥΡΙΖΑ” του 36,5%. Ο πρωθυπουργός κατέφυγε σ’ αυτή την αντιδιαστολή, επειδή νοιώθει ότι μετά την αποδοχή ενός 3ου Μνημονίου, στον κομματικό μηχανισμό και στην παραδοσιακή εκλογική βάση του 4% είναι έντονη η αμφισβήτησή του. Μ’ αυτή την έννοια, το προνομιακό γήπεδό του είναι πλέον ο “μεγάλος ΣΥΡΙΖΑ” κι όχι ο μικρός.

Αυτός είναι ο λόγος που η ηγεσία δεν θέλει να συγκαλέσει το διαρκές συνέδριο. Όταν θα έρθει η ώρα θα συγκαλέσει τακτικό συνέδριο, δηλαδή να εκλεγούν νέοι σύνεδροι. Μεταξύ αυτών και σύνεδροι που έχουν προσεγγίσει τον ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια και οι οποίοι κατά κανόνα έχουν πολιτική αναφορά προσωπικά στον Τσίπρα κι όχι στον κομματικό μηχανισμό. Γι’ αυτό και η ηγετική ομάδα επιδιώκει να ανοίξουν οι τοπικές οργανώσεις σε νέα μέλη, με σκοπό να αλλάξει η σύνθεση της κομματικής βάσης. Μένει να αποδειχθεί, όμως, πόσο αυτό θα καταστεί δυνατόν. Η μέχρι τώρα πείρα έχει αποδείξει πως «είναι πιο εύκολο να σε δεχθούν στο Χάρβαρντ παρά σε μία τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ!»

Μετά την εγκατάλειψη της αντιμνημονιακής σημαίας, το μόνο πολιτικό επιχείρημα του Τσίπρα που συγκινεί το εσωκομματικό ακροατήριο είναι ότι πρέπει να αποτραπεί το σενάριο της αριστερής παρένθεσης. Ουσιαστικά πρόκειται για ενεργοποίηση του “αριστερού πατριωτισμού”, ο οποίος δικαιολογείται με τη διαβεβαίωση πως η δική του κυβέρνηση μπορεί να διαχειρισθεί τα επώδυνα μέτρα κατά τρόπο που θα επιβαρύνουν λιγότερο τις λαϊκές τάξεις.

Εάν το ευρωιερατείο εκμεταλλευόταν το σχίσμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ για να επιβάλει τον σχηματισμό κυβέρνησης ειδικού σκοπού με οικουμενική στήριξη, θα στερούσε από τον Τσίπρα το μοναδικό επιχείρημα που έχει απήχηση στο κόμμα του. Αυτό θα είχε κατά πάσα πιθανότητα ως αποτέλεσμα να τον εξωθήσει σε παραίτηση.

Με τον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων στη Βουλή δεν μπορεί να προκύψει κυβερνητική λύση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος του. Ως εκ τούτου, είναι προφανές πως μία παραίτηση Τσίπρα θα οδηγούσε σε ανεξέλεγκτες δραματικές εξελίξεις για τη χώρα. Ταυτοχρόνως, όμως, θα επιβεβαίωνε πανηγυρικά την ήδη διάχυτη εντύπωση πως το ευρωιερατείο έκανε πραξικόπημα. Πραξικόπημα όχι μόνο για να εξαναγκάσει με την απειλή του οικονομικού στραγγαλισμού τον ελληνικό λαό να αποδεχθεί αυτό που μόλις πριν λίγες ημέρες είχε απορρίψει με συντριπτική πλειοψηφία στο δημοψήφισμα, αλλά και για να ανατρέψει τον Τσίπρα.

Γι’ αυτούς τους λόγους και το ευρωιερατείο όχι μόνο δεν πίεσε τον πρωθυπουργό να αποδεχθεί κυβέρνηση ειδικού σκοπού, αλλά και σύστησε στη ΝΔ, στο ΠΑΣΟΚ και στο Ποτάμι να στηρίξουν στη Βουλή τα νομοσχέδια για τα προαπαιτούμενα. Έτσι κι αλλιώς, τα εν λόγω κόμματα διαπιστώνουν πως η εκλογική απήχηση του Τσίπρα είναι ακόμα πολύ μεγάλη και ως εκ τούτου δεν έχουν συμφέρον να εξωθήσουν τα πράγματα σε εκλογές και μάλιστα εν μέσω τουριστικής περιόδου.

Εκτός αυτού, εάν ο Τσίπρας εκβιαζόταν και επέλεγε την παραίτηση, το σχίσμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε εκδηλωθεί μ’ αυτόν τον εντυπωσιακό τρόπο. Υπενθυμίζουμε πως η απόσχιση της αριστερής εσωκομματικής αντιπολίτευσης και η ρυμούλκηση του μετριοπαθούς ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλό δημοσιογραφικό σενάριο. Είναι δεδηλωμένος στόχος μετριοπαθών του ευρωιερατείου, οι οποίοι έβλεπαν εξ αρχής τον Τσίπρα ως έναν δυνητικό ηγέτη μίας νέας υπό διαμόρφωση ελληνικής κεντροαριστεράς.
Όλα δείχνουν πως τελικώς οι εσωκομματικές διαδικασίες θα καταλήξουν στην οριστικοποίηση της διάσπασης και ο πρωθυπουργός θα ηγηθεί ενός ΣΥΡΙΖΑ που θα είναι πολύ πιο συμβατός με την κυβερνητική πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει πως ο Τσίπρας θα μετατραπεί σε δεδηλωμένο υποστηρικτή του Μνημονίου, όπως συνέβη με τον Σαμαρά.

Το Βερολίνο επιμένει για πολιτικούς λόγους ο Τσίπρας να αποδεχθεί δημοσίως την “ιδιοκτησία” του Μνημονίου. Να δηλώσει ότι θα εφαρμόσει τα επώδυνα μέτρα, επειδή πιστεύει πως είναι αναγκαία για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Εάν το έκανε, πιθανότατα οι Γερμανοί να τον βράβευαν, όπως είχαν κάνει και με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ο Τσίπρας, όμως, δεν χάνει ευκαιρία να υπογραμμίζει πως θα εφαρμόσει μία πολιτική που δεν πιστεύει, επειδή τον απείλησαν εμπράκτως με τον οικονομικό στραγγαλισμό της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, εμφανίζεται ως θύμα ωμού εκβιασμού. Είναι ακριβώς αυτό που γεφυρώνει την ιδεολογία του με την πολιτική πρακτική του, που του επιτρέπει να κοιμάται τα βράδια. Το ίδιο επιτρέπει στη μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ να τον ακολουθούν στο μνημονιακό μονοπάτι. Απ’ αυτή την άποψη η σχετική ρητορική της Κωνσταντοπούλου τον ευνοεί, έστω κι αν οι πράξεις της τον ενοχλούν.

Όταν ο Τσίπρας εκκαθαρίσει τους εσωκομματικούς λογαριασμούς και κλείσει τον δεύτερο κύκλο, θα ανοίξει τον τρίτο: θα προκηρύξει εκλογές για να δώσει ένα τέλος στην παρούσα πρωτόγνωρη κατάσταση, όπου υπάρχει αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση και συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση! Στο Μαξίμου επιδιώκουν οι εκλογές να μην διεξαχθούν πέρα από τον Οκτώβριο για να μην εισπράξουν μεγάο πολιτικό κόστος από την εφαρμογή των επώδυνων μέτρων.

Κρίνοντας και από τις δημοσκοπήσεις, θεωρούν ότι μετά το δημοψήφισμα ο Τσίπρας είναι ο κυρίαρχος στην πολιτική σκηνή. Οι διάφορες εκδοχές του παλαιού πολιτικού συστήματος έχουν απαξιωθεί σε βαθμό που δεν μπορούν με καμία ανασύνταξη και κανένα μεταμορφισμό να διεκδικήσουν την πολιτική ηγεμονία τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.

Στο μέγαρο Μαξίμου, λοιπόν, προεξοφλούν πως όχι μόνο θα κερδίσουν τις εκλογές, αλλά και ενδεχομένως θα βγουν ενισχυμένοι. Κι αυτό, επειδή θα προσελκύσουν και μεσοστρώματα που τον Ιανουάριο είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι ή και ΝΔ. Εκτιμούν πως οι εισροές αυτές θα υπερκαλύψουν κατά πολύ τις αναπόφευκτες απώλειες από τη διάσπαση και την αυτόνομη εκλογική κάθοδος της Αριστερής Πλατφόρμας και άλλων μικρότερων συνιστωσών.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, πρόθεση του πρωθυπουργού είναι να διατηρήσει την κυβερνητική συμμαχία του με τους ΑΝΕΛ ακόμα και εάν έχει αυτοδυναμία. Ταυτοχρόνως, θα προτείνει την είσοδο στην κυβέρνηση και στο Ποτάμι όχι μόνο για να ενισχύσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αλλά και για να το καταστήσει συμμέτοχο στο αναπόφευκτο κόστος από την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών.

Εκτός αυτού, ένα συμμαχικό σχήμα με κορμό τον εκκαθαρισμένο ΣΥΡΙΖΑ και με εκατέρωθεν συμπληρώματα τους ΑΝΕΛ και το Ποτάμι, θα διευρύνει τα περιθώρια κινήσεων του Τσίπρα, εξισορροπώντας τις πιέσεις του ενός μικρού εταίρου με την παρουσία του άλλου. Μέχρι τότε, όμως, έχει πολύ νερό να κυλήσει στο πολιτικό αυλάκι. Το δύσκολο σήμερα, ωστόσο, δεν εμποδίζει τους ενοίκους του μεγάρου Μαξίμου από το να σχεδιάζουν ένα εντυπωσιακό μεθαύριο, ή –κατά άλλους– να μετατρέπουν τους πόθους τους σε πραγματικότητα…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Από τα 243 κράτη που υπάρχουν στη γη, μόνο τα 19 ανήκουν στο μηχανισμό των ισοτιμιών του ευρώ, τα υπόλοιπα 224 έχουν εθνικά νομίσματα. Από τα 50 κράτη της Ευρώπης, μόνο τα 19 είναι στο ευρώ, τα υπόλοιπα 31 έχουν εθνικά νομίσματα. Κανένα από αυτά τα ελεύθερα κράτη εκτός ευρώ, δεν υφίσταται την εξαθλίωση και τον εξευτελισμό που υφίσταται η Ελλάδα εντός του ευρώ. Εμείς γιατί θα πρέπει να παραμένουμε πολιτικά αφελείς; Εμείς, γιατί θα πρέπει να είμαστε υποτελείς της Γερμανίας;

Μέχρι τις τελευταίες εκλογές, η πολιτική διαμάχη στην Ελλάδα, γινόταν γύρω από το δίπολο «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», με μια όμως σημαντική παράμετρο. Όλα τα κόμματα (πλην ΚΚΕ κ.λ.π.) θεωρούσαν όρο απαράβατο την παραμονή μας στον μηχανισμό ισοτιμιών του ευρώ και η διαμάχη περιοριζόταν γύρω από το περισσότερο ή το λιγότερο μνημόνιο. Τώρα όμως ξέρουμε ότι τίποτα δεν εξαρτάται από εμάς, όσο τις στρόφιγγες της χρηματοδότησης τις κρατούν τρίτοι και κυρίως οι Γερμανοί.

Επομένως, τώρα πλέον η συζήτηση άνοιξε εκ των πραγμάτων. Μετά και την ολοκληρωτική παράδοση του κ. Τσίπρα στους Γερμανούς και την προσχώρηση του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ στη λογική των σκληρότερων μάλιστα μνημονίων, από εδώ και πέρα η πολιτική διαμάχη θα περάσει αναγκαστικά στο σωστό πολιτικό δίπολο που έπρεπε να είναι από την αρχή: «ευρώ – εθνικό νόμισμα».

Πιστεύουμε ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα έχει πλέον πάρει την αναπόδραστη οδό της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Γι αυτό και η μαυραγορίτικη παρασιτική ολιγαρχία, βλέποντας το αναπόφευκτο, έχει εκνευριστεί και αφενός προσπαθεί να καταστήσει γραφικούς ή επικίνδυνους όσους μιλούν για εθνικό νόμισμα, αφετέρου πιέζει με όσα μέσα διαθέτει, για ποινικές διώξεις εδώ και τώρα, σε όσους μιλούν ή σχεδιάζουν την επιστροφή της χώρας στο εθνικό νόμισμα.

Όμως, όλοι γνωρίζουμε, πως χωρίς την απαλλαγή μας από το ευρώ, ούτε μονομερές κούρεμα του χρέους μπορούμε να κάνουμε, ούτε να απαλλαγούμε από τα μνημόνια. Απλά θα ζούμε αιχμάλωτοι στις ορέξεις των Γερμανών, αφού ποτέ δεν θα μπορέσουμε, ούτε θα μας επιτρέψουν, να πιάσουμε τις δημοσιονομικές επιδόσεις που απαιτεί ο μηχανισμός ισοτιμιών του ευρώ. Εκεί που ωθούνται τώρα πλέον τα πράγματα, δεν μπορούμε άλλο να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, ούτε να μασάμε τα λόγια μας και να θεωρούμε πολιτικό ταμπού το εθνικό νόμισμα.

Καλό λοιπόν θα ήταν να το κάνουμε συντεταγμένα, με συζήτηση, πρόγραμμα και προετοιμασία και όχι σε κατάσταση πανικού, με αντεγκλήσεις και με τραυματισμό της χώρας και του λαού. Επειδή όμως δεν φημιζόμαστε για το πρώτο, τελικά θα κάνουμε το δεύτερο. Όμως, έτσι κι αλλιώς θα γίνει. Εξάλλου, αν θέλεις να παραμένεις ως ισότιμο μέλος εντός του ευρώ, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για να το εγκαταλείψεις αν χρειαστεί.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Το επιπλέον θέμα που προέκυψε στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, στην Ελλάδα των μνημονίων και στην –προσφάτως- Ελλάδα του ολικού ξεπουλήματος, βασίστηκε στην εκκίνησή του στο δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας (δηλαδή στην κάκιστη έως εγκληματική διαχείριση του δημοσίου χρήματος από τις εκάστοτε κυβερνήσεις) και στη συνέχεια μέσω των μνημονίων έγινε κατορθωτή μέσω της υπερφορολόγησης η μετακύλιση του κρατικούς οικονομικού προβλήματος στους ιδιώτες, με αποτέλεσμα να κλείσουν επιχειρήσεις, να αυξηθεί η ανεργία και, τέλος, να αρχίσει η μη εξυπηρέτηση των δανείων προς τις τράπεζες. Τράπεζες, οι οποίες είχαν ένα διαχειρίσιμο πρόβλημα και οι οποίες στηρίχθηκαν με 232 (αναμένονται και
άλλα) δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία στην πραγματικότητα επιβάρυναν το δημόσιο χρέος της χώρας.

Κι ενώ όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο, ξαφνικά έγιναν και τα capital contrοls (ο έλεγχος των κεφαλαίων) προκειμένου να μην φύγουν και άλλες καταθέσεις εκτός των τραπεζών, για να διαφυλαχθεί περαιτέρω η οικονομία της χώρας. Το ποιος και γιατί αποφάσισε αυτό το capital control αποτελεί πλέον (μία σκοτεινή) ιστορία.
Το μέγα ζητούμενο (ή αποτέλεσμα;) είναι πως ο έλεγχος κεφαλαίων οδήγησε στην πλήρη έλλειψη της τραπεζικής πίστης (εμπιστοσύνης) εκ μέρους των καταθετών. Για την ακρίβεια, αυτό που συνέβη (εάν πιστέψουμε τον Ντράγκι, ο οποίος επιμένει να εγγυάται τις καταθέσεις έως 100.000 ευρώ) είναι μία αγωνιώδης παρέμβαση των τραπεζιτών της Ελλάδας, να συγκρατήσουν τις καταθέσεις για να μην αποκαλυφθεί «η κορυφή του παγόβουνου», δηλαδή η ανυπαρξία των μετρητών – καταθέσεων. Στην ερώτηση τι απέγιναν τα περίπου 150 δισεκατομμύρια ευρώ των καταθέσεων (νεότερη μέτρηση αναφέρει πως είναι πλέον 128 δισ. περίπου) θα πρέπει ενδεχομένως να παρέμβει η Δικαιοσύνη.
Στο κυρίως θέμα, όμως, δηλαδή αυτό της ύπαρξης και λειτουργίας των capital controls, αντιλαμβανόμαστε πως οι τράπεζες διαχειρίζονται το χρήμα των καταθετών ως δικό τους. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα, που μέσω του ελέγχου των καταθέσεων είδαμε να μην γίνονται αποδεκτές πληρωμές υποχρεώσεων πολιτών προς τις τράπεζες, μέσω των υπαρχόντων καταθετικών λογαριασμών! Δηλαδή, οι τράπεζες είτε δεν αναγνώριζαν τα χρήματα των καταθέσεων ως κανονικά χρήματα, αλλά ως εικονικά (και άρα χωρίς καμία πραγματική αξία) είτε αντιλαμβανόταν τα χρήματα των καταθέσεων των πολιτών ως δικά τους χρήματα (των τραπεζών), με αποτέλεσμα να μην δέχονται αποπληρωμή μέσω υπαρχόντων χρημάτων (δηλαδή "δικών τους" χρημάτων), αλλά μόνο μέσω «νέων» χρημάτων!!!

Τι αντιλαμβανόμαστε από αυτό; Ότι τα χρήματα των καταθετών έπαψαν να είναι δικά τους χρήματα. Απλά, για να μην καούν οι τράπεζες και να μην επαναληφθούν γεγονότα όπως στην Αργεντινή (όπου οι καταθέτες «έπαιρναν κεφάλια» -κυριολεκτικά- τραπεζικών υπαλλήλων), αλλά, κυρίως, για να μην θιγεί η αξιοπιστία της ευρωπαϊκής τραπεζικής ένωσης, αποφασίστηκε να δίνεται ένα μικρό ποσό (των 60 ευρώ) στους καταθέτες μέσω των ΑΤΜ.

Υπάρχει, λοιπόν, αξιοπιστία στις σημερινές τράπεζες στην Ελλάδα; Δυστυχώς, ούτε ίχνος αξιοπιστίας και αυτό επιβεβαιώνεται από την άρνηση του τραπεζικού συστήματος να επανέλθει την κανονική τραπεζική λειτουργία. Και δεν πρόκειται το κάνουν αυτό, επειδή φοβούνται –και δικαίως- πως οι καταθέτες θα τρέξουν να πάρουν τα χρήματά τους, για να μην ξανα-υποστούν την ταλαιπωρία του ΑΤΜ και για να μην ξαναπεράσουν την αγωνία του κουρέματος, που είναι ένα ορατό ενδεχόμενο, όσο και αν προσπαθεί να το αρνείται και να το απομακρύνει ως ενδεχόμενο ο κύριος Ντράγκι (πρόεδρος της ΕΚΤ).

Σύμφωνα με τον Rodrigo Olivares - Caminal, καθηγητή Τραπεζικού και Χρηματοοικονομικού Δικαίου του Queen Mary University of London, «ίσως αυτό να αποτελεί μεγάλη έκπληξη για αρκετό κόσμο, αλλά από τη στιγμή που κάποιος καταθέτει τα χρήματά του σε μία τράπεζα, παύουν να είναι δικά του και ανήκουν πλέον στην τράπεζα».
Η σύμβαση που συνάπτει ο καταθέτης με την τράπεζα είναι μία σύμβαση δανείου με την τράπεζα, η οποία διαθέτει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: η τράπεζα είναι υποχρεωμένη να επιστρέψει τα χρήματα όταν της ζητηθούν, εντός του καταστήματος και κατά τις ώρες λειτουργίας της.
Τόσο οι καταθέτες όσο και οι ομολογιούχοι έχουν απαιτήσεις έναντι της τράπεζας.
Με λίγα λόγια, η λογική του «bail in» είναι πως στοχεύει στη χρήση των χρημάτων των ομολογιούχων για να διασωθεί η τράπεζα, μειώνοντας το συνολικό ποσό του χρέους και προχωρώντας σε αύξηση κεφαλαίου.
Το «κούρεμα» από την άλλη είναι ορολογία (jargon) που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη μείωση της ονομαστικής αξίας, εν προκειμένω των καταθέσεων στην τράπεζα.

Το «κούρεμα» δεν είναι εργαλείο, αλλά συνέπεια. Το «bail in» είναι ένα εργαλείο που προβλέπεται από την Οδηγία BRRD και στην ουσία λέει πως όταν μία τράπεζα αντιμετωπίζει δυσκολίες, πριν ζητήσει λεφτά φορολογουμένων, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα χρήματα των μετόχων της για να διασωθεί. Τελικώς, ως συνέπεια, οι καταθέτες ίσως χάσουν ορισμένα χρήματα.

Οι πρώτοι που χάνουν, σύμφωνα με την BRRD, είναι οι μέτοχοι, έπειτα οι ομολογιούχοι και τελικά οι καταθέτες.
Υπάρχουν δύο μεγάλες αλήθειες τις οποίες οι καταθέτες συνήθως δε γνωρίζουν:
1) ότι από τη στιγμή της κατάθεσης στην τράπεζα, τα χρήματα δεν είναι πλέον δικά τους, αλλά της τράπεζας και
2) ότι ενώ πιστεύουν πως τα χρήματά τους είναι απολύτως προστατευμένα, στην ουσία είναι προστατευμένα μόνο εν μέρει, ανάλογα με το εκάστοτε σύστημα εγγύησης καταθέσεων και υπό την προϋπόθεση ότι το αρμόδιο ταμείο εγγύησής τους διαθέτει επαρκείς πόρους.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των κρατών ανά τον κόσμο υπάρχει κάποιου είδους σύστημα εγγύησης καταθέσεων, είτε είναι δημόσια είτε ιδιωτική, είτε είναι ρητή είτε σιωπηρή. Συνεπώς ναι, από τεχνικής άποψης, οι καταθέσεις έως 100.000 ευρώ είναι εγγυημένες με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Αυτή τη στιγμή, όμως, το κάθε κράτος έχει τους δικούς του κανόνες ως προς το ποιος εγγυάται τις καταθέσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κινείται προς μία τραπεζική ένωση. Η ένωση αυτή έχει τρεις πυλώνες:
Κοινή επιτήρηση (common supervision) από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κοινή πολιτική εξυγίανσης (common resolution) και κοινό σύστημα εγγύησης καταθέσεων (common deposit guarantee scheme) για όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ.

Το τελευταίο κομμάτι (σ.σ. κοινό σύστημα εγγύησης καταθέσεων) δεν έχει υλοποιηθεί ακόμα. Συνεπώς, το πρόβλημα είναι πως το εκάστοτε εθνικό ταμείο εγγύησης καταθέσεων θα πρέπει να είναι σε θέση να εγγυηθεί τις καταθέσεις.
Εν τέλει, πρόκειται για μία απλή εξίσωση. Τι θα συμβεί σε περίπτωση που το ελληνικό ταμείο δε διαθέτει επαρκή αποθέματα; Θα μπορούσε να στραφεί στην Κεντρική Τράπεζα προκειμένου να καλύψει το έλλειμμα, όμως τι θα συμβεί αν δεν έχει ούτε η κεντρική τράπεζα χρήματα;

Η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα βρίσκεται στα χρήματα των καταθετών, οι οποίοι σε κάθε περίπτωση καλύπτουν τις ανάγκες ρευστότητας των τραπεζών. Στην περίπτωση της Ελλάδας, το μέγα ερώτημα είναι: Πως μπορεί το κράτος να εγγυηθεί τις καταθέσεις των πολιτών; Η απάντηση ίσως να είναι και το θέμα της επόμενης ημέρας για την ίδια τη χώρα…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δημήτριος Κ. Φίλιππας
κατά κόσμον Διογένης ο Κυνικός


Αυτονόητο… Αυτό που για να το αντιληφθεί ή να το κατανοήσει κάποιος δεν απαιτείται καμιά προσπάθεια ή επεξήγηση· το ευνόητο, το ολοφάνερο. Αυτό που είναι σαφές. Έλα όμως που το αυτονόητο στην χώρα μας δεν είναι αυτονόητο! Για αυτό, «όταν κάτι είναι αυτονόητο, γίνεται ακόμα πιο αυτονόητο όταν το λέμε» (Ταλεϋράνδος)!

Συναίνεση… Η συγκατάθεση, η συμφωνία. Σύμφωνα με τα λόγια του Ισραηλινού διπλωμάτη Abba Eban «συναίνεση σημαίνει ότι όλοι συμφωνούν να δηλώσουν ομαδικά αυτό που κανένας δεν πιστεύει ατομικά». Και αν κάποιος ρωτήσει πότε υπάρχει συναίνεση στην χώρα μας η απάντηση είναι απλούστατη! Μόνο όταν καίνε πολύ τα κάρβουνα και κανένας δεν θέλει να τα πιάσει με τα χέρια του!

Προφανώς στην χώρα μας έχουν λυθεί όλα τα προβλήματα!!! Εκτός από αυτά που αφορούν τους Έλληνες!!! Δεν εξηγείται διαφορετικά όλος αυτός ο καταιγισμός ειδήσεων που πανάθεμα τες και αν είναι ειδήσεις στην πλειοψηφία τους. Προπαγάνδα είναι! Εξυπηρέτηση ιδίων και αλλότριων συμφερόντων είναι… Όποιος πάει να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα είναι καταδικασμένος να αντιμετωπίσει όλον αυτό τον ορυμαγδό κακών ειδήσεων προκειμένου να μην αλλάξει ούτε κατά ένα χιλιοστό η πορεία της χώρας προς το καλύτερο.

Ας αρχίσουμε με την Βαρουφακειάδα που θα γίνει στο τέλος μεγαλύτερη και από την Ιλιάδα!!! Και αλήθεια τι σημασία έχουν όλα αυτές οι λεπτομέρειες που βγαίνουν την φόρα; Χάκαρε (ωραία και εντυπωσιακή λέξη για τους άσχετους όμως) τα ΑΦΜ… Έκανε παράλληλο σύστημα και άλλα πολλά. Για εμάς καλά έκανε. Δηλαδή έστω ότι πετύχαινε το σχέδιο Σόιμπλε για έξοδο της χώρας από το ευρώ, εμείς ως χώρα έπρεπε να είμαστε παντελώς απροετοίμαστη; Και ο κ. Σόιμπλε και ο κάθε κύριος Σόιμπλε που ετοιμάζει τα όποια μυστικά σχέδια του τα ετοιμάζει και τα γνωρίζουν οι πάντες ή εν κρυπτώ; Τα σχέδια ή το βίντεο του κ. Γιούνκερ που αφορούσε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και φυλάσσεται στο μυστικό δωμάτιο, με το μυστικό χρηματοκιβώτιο, στον …μυστικό όροφο, το ήξεραν οι πάντες στην ΕΕ ή μόνον πέντε άνθρωποι;

Αμάν πια! Ας σταματήσει η μπουρδολογία που έχει ως μοναδικό σκοπό τον αποπροσανατολισμό του κόσμου. Εμείς δεν ξέρουμε και δεν θα κρίνουμε ακόμη αν έκανε καλό ή κακό ο κ. Βαρουφάκης στην χώρα μας… Σίγουρα έχει κάνει λάθη αλλά ας μην τον παρουσιάζουν και «σαν τον έξω από εδώ»!!! Αν θέλουν να βρουν αποδιοπομπαίο τράγο, να τους βρούμε εμείς όχι ένα «τράγο» αλλά πολλούς… Ξέρετε από αυτούς που έφεραν την χώρα πραγματικά στο ναδίρ που βρίσκεται σήμερα. Που έχουν και ουσιαστική ευθύνη, δεν θα είναι θύματα της παραπληροφόρησης.

Η κυβέρνηση ας αλλάξει ότι μπορεί με επιχειρήματα από την κακή αυτή συμφωνία… Ξέρετε αυτήν για την οποία υπάρχει συναίνεση, δηλαδή όπως αναφέραμε ανωτέρω, για την συμφωνία που ατομικά δεν την πιστεύει κανένας, ομαδικά όμως είναι όλοι τους όλο χαρές και πανηγύρια. Να φύγουμε από αυτό το στάδιο και να προχωρήσουμε. Να βελτιώσουμε αυτά που πρέπει να βελτιώσουμε ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, όχι οι ξένοι, αν θέλουμε να σωθούμε… Κάποτε… Σε ένα, δύο, τρία, πέντε χρόνια, δεν ξέρουμε πότε αλλά θα σωθούμε. Και κυρίως θα σώσουμε τα παιδιά μας από την κατάντια στην οποία τα φέραμε χωρίς την θέληση τους.

Εσείς που κυβερνάτε μειώστε στο έπακρο την γραφειοκρατία. Δώστε κίνητρα για νέες εταιρείες, για καινοτόμες εταιρείες ώστε να δημιουργούνται αυτές στην χώρα μας, όχι στο εξωτερικό. Δόξα τω Θεώ μυαλά έχουμε, και από τα καλύτερα του κόσμου, και φεύγουν από την Ελλάδα σαν αν είναι αποδημητικά πουλιά. Διαβάσαμε στο περιοδικό «The New Yorker» το άρθρο του James Surowiecki. Τι γράφει ο άνθρωπος μεταξύ άλλων; Ότι «από το άνοιγμα της ελληνικής οικονομίας θα επωφεληθούν οι απλοί πολίτες, από τη στιγμή που οι δαιδαλώδεις μυριάδες κανόνες και νόμοι εξυπηρετούν κυρίως τους πλούσιους και τους αργόμισθους. Αλλά αυτό είναι δύσκολο να το πωλήσεις στον κόσμο όταν ανησυχεί για να διατηρήσει τα κεκτημένα του». Και παρακάτω γράφει ο αρθρογράφος ότι «όπως και να 'χει, ο Αλέξης Τσίπρας θα πρέπει να το προσπαθήσει …και να ξεχάσει για το τι δεν κάνει η Ευρώπη, αλλά να επικεντρωθεί στο τι πρέπει η Ελλάδα να κάνει για τον εαυτό της»… Πόσες φορές εμείς δεν έχουμε αναφέρει αυτό που είπε ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος; Ότι δηλαδή «Όσο πιο διεφθαρμένο είναι το κράτος, τόσο περισσότερο νόμοι υπάρχουν»… Τόσο απλά είναι τα πράγματα και συνάμα τόσο δύσκολα!

Κατ’ αρχήν, για να αλλάξουμε, κάτι πρέπει να αλλάξει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάσταση αυτή του εμφυλίου πολέμου μέσα στο κόμμα δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κυβερνηθεί έτσι. Γιατί δεν κυβερνά την χώρα ο κ. Τσίπρας. Απλά διεκπεραιώνει τις υποθέσεις του κράτους. Στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και σε όλα τα πολιτικά κόμματα στην πατρίδα μας, κάποιοι βάζουν το κόμμα πάνω από όλα. Ε, τους πληροφορούμε ότι δεν είναι έτσι. Η κυβέρνηση πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα «μυαλά» της χώρας, που είναι και πολλά όπως είπαμε, για να βγούμε από το τέλμα. Χρειάζεται δημιουργικότητα και χρειάζεται αγάπη για την πατρίδα, όχι το κόμμα. Για αυτό πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνει μια νέα κυβέρνηση με ανθρώπους επιτυχημένους, τεχνοκράτες όχι όμως χαρτογιακάδες και αριθμολάγνους. Όχι από ανθρώπους που θα κάνουν το παν απλά για να πάρουν μια προαγωγή αύριο όπως είναι οι τεχνοκράτες των θεσμών… Οι τύποι «δρακουλέσκου» ή «ζόμπι» της τρόικας…

Ενότητα χρειάζεται, ομόνοια χρειάζεται… Μια φορά ας ενωθούμε και εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες όπως έκαναν οι πρόγονοι μας σε καιρό κινδύνου. Και τώρα δεν κινδυνεύει απλά η χώρα μας. Τώρα πάνε να την εξαφανίσουμε από τον χάρτη όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Θα επιτρέψουμε λοιπόν σε κάποιους πλούσιους, ολιγάρχες, κρατικοδίαιτους, αργόμισθους, διεφθαρμένους, μαζί με τους ξένους που εποφθαλμιούν τον πλούτο μας, να καταστρέψουν την Ελλάδα απλά για να μην χάσουν την βολή τους; Τα προνόμια τους;

Ο Γάλλος μυθιστοριογράφος, δημοσιολόγος και δημοσιογράφος Εντμόν Αμπού έγραψε ότι «Είναι καταπληκτικός αυτός ο μικρός ελληνικός λαός που εργάζεται και πετυχαίνει παντού, εκτός από την πατρίδα του»... Και ο Μακρυγιάννης το «Κι Όσο αγαπώ τήν πατρίδα μου δέν αγαπώ άλλο τίποτας. Νάρθη ένας νάμού ειπή ότι θά πάγη ομπρός ή πατρίδα, στέργομαι νά μού βγάλη καί τάδυό μου μάτια. Ότι άν είμαι στραβός, καί ή πατρίδα μου καλά, μέθρέφει, Αν είναι ή πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να χω, στραβός θανάείμαι. Οτι σ αύτείνη θά ζήσω,δέν έχω σκοπόν νά πάγω άλλου."

Σε εμάς μένει να δείξουμε τώρα ποιον θα δικαιώσουμε με την στάση μας…
Και αν θα υπάρχει Ελλάδα και για τα παιδιά μας…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σκοπός της προπαγάνδας είναι να «σπάσει» τη λογική και να εμφανίσει τα δικά της «εισαγόμενα» στοιχεία ως λογικά. Για να γίνει αυτό κατορθωτό, χρησιμοποιείται μέρος της αλήθειας το οποίο συμπληρώνεται με στοιχεία μη πραγματικά και με τον περαιτέρω «βομβαρδισμό» της κοινής γνώμης επιτυγχάνεται να εισαχθεί μέρος (συνήθως) ή το όλο (πάρα πολύ σπάνια) του ζητούμενου της προπαγάνδας.

Γράφει ειδικός συνεργάτης

Η προπαγάνδα ξεπέρασε τα όριά της
Στην περίπτωση της Ελλάδας, όμως, η προπαγάνδα (δια των εκφραστών της) έχοντας καταλάβει σημαντικές θέσεις στα ΜΜΕ της χώρας, έχει δώσει νέα «χροιά» στην λειτουργία της αφού ξεπερνά την κοινή λογική και αποπειράται να εισάγει «τα δικά της στοιχεία» χωρίς να έχει επαρκή βάση της αλήθειας ή ακόμη και της επιστημονικής πραγματικότητας. Και αυτό συμβαίνει επειδή κανείς επώνυμος δεν τολμά να αντισταθεί στην εξόφθαλμη προπαγάνδα, επειδή φοβάται πως είτε θα χαρακτηριστεί «γραφικός» (σύνηθες εντεπιχείρημα ελλείψει πραγματικών επιχειρημάτων), είτε θα απομονωθεί επαγγελματικά, οικονομικά και κοινωνικά, από τις ομάδες «επιστημόνων» που χρησιμοποιεί ο προπαγανδιστικός μηχανισμός…
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προπαγανδιστικής «διολίσθησης» είναι και το νέο «αφήγημα» του «πραξικοπήματος» το οποίο, αφού δεν βρήκε ικανές αντιστάσεις, έκανε ένα άλμα εις βάρος της λογικής και της επιστήμης (των νέων τεχνολογιών και δη της πληροφορικής) και απαιτεί να κατηγορηθεί για «εσχάτη προδοσία» ο πρώην υπουργός Οικονομικών, κ. Βαρουφάκης, επειδή προσπάθησε να σχεδιάσει και στη συνέχεια να υλοποιήσει ένα Plan B. Μόνο που η «υπέρβαση» της προπαγάνδας (προφανώς οφείλεται σε υπερβάλλοντα ζήλο των ανίδεων επί των νέων τεχνολογιών εκφραστών της) έφτασε στο σημείο να τολμήσει να κατηγορήσει τον κ. Βαρουφάκη (επί «εσχάτης προδοσίας» παρακαλώ) επειδή θέλησε να δημιουργήσει μία άμεση απάντηση, με εύρυθμη οικονομική λειτουργία της χώρας, στην περίπτωση που υπήρχε Grexit και που, φυσικά, οι «εταίροι» και δανειστές της χώρας θα επιχειρούσαν τον άμεσο οικονομικό εγκλωβισμό της Ελλάδας (με ταυτόχρονη πιθανή «αδειοδότηση» μεταφοράς κεφαλαίων προς το εξωτερικό).

Η προετοιμασία για άμεση λειτουργία της ελληνικής οικονομίας
Τι έκανε, λοιπόν, ο κ. Βαρουφάκης; Έβαλε έναν δικό του άνθρωπο στα κεντρικά του συστήματος Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών και μετέφερε όλα τα στοιχεία – δεδομένα σε ένα άλλο υπολογιστικό σύστημα. Μάλιστα, όταν ο έμπιστος άνθρωπός του απέκτησε πρόσβαση στον κεντρικό σέρβερ του υπουργείου, ζήτησε από τον υπουργό κ. Βαρουφάκη τους κωδικούς εισόδου (ο κάθε υπουργός έχει πρόσβαση και δεν πρόκειται για hacking).
Κι έτσι δημιουργήθηκε μία νέα βάση δεδομένων (η οποία έγινε με την «εικόνα» ενός back-up, για να μην αντιληφθούν οι Βρυξέλλες τι συνέβαινε) ανεξάρτητη και μη ελεγχόμενη από τις Βρυξέλλες ή από το Βερολίνο (οι προπαγανδιστές ξέχασαν να αναφέρουν πως τα προσωπικά δεδομένα των Ελλήνων πολιτών έχουν παραδοθεί προς πλήρη εκμετάλλευση από τους ευρωπαίους «εταίρους» της Ελλάδας)…
Πού βρίσκεται το μεμπτό και η «εσχάτη προδοσία» λοιπόν; Μήπως στο ότι ο κ. Βαρουφάκης εργάστηκε προς την κατεύθυνση αποφυγής οικονομικού εγκλωβισμού (και πιθανής οικονομικής σκύλευσης) της χώρας από τους «δανειστές», τους «φίλους» και τους «εταίρους»; Μα, αν το έκανε αυτό (γι αυτό ακριβώς τον κατηγορούν οι ανίδεοι και ανίκανοι προπαγανδιστές) τότε κάθε άλλο παρά πρέπει να κατηγορηθεί… Και όμως, κανείς δεν πρόσεξε την άτσαλη ασυνέπεια της προπαγανδιστικής μηχανής. Αφού αρχικά κατηγόρησε τον Βαρουφάκη πως δεν είχε Plan B, τώρα τον κατηγορεί επειδή έφτιαξε Plan B…!

Το «πραξικόπημα της δραχμής» απέτυχε εξαιτίας του Αλέξη Τσίπρα
Το ζητούμενο, όμως είναι, στο εάν αυτά που έπραττε ο κ. Βαρουφάκης ήταν σε γνώση και άλλων στελεχών της κυβέρνησης, ακόμη και στον ίδιο τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Αν λάβουμε υπόψη μας τις δηλώσεις των πρώην κυβερνητικών στελεχών, που αποχώρησαν μετά την καταψήφιση στην Βουλή των πρώτων «προαπαιτούμενων», τότε πρέπει να δεχθούμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ενήμερος για όλα. Από την αρχή έως το τέλος…
Οι «πραξικοπηματίες» του ΣΥΡΙΖΑ είχαν όντως σχέδιο άμεσης οικονομικής ανεξαρτητοποίησης της Ελλάδας. Προσπάθησαν να βρούνε 10-20 δισ. Ευρώ, τα οποία ήταν απαιτητά για τους πρώτους 6 μήνες ή ένα χρόνο της «Ελλάδας της δραχμής». Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν κατόρθωσαν να πείσουν ούτε τη Μόσχα, αλλά ούτε και το Πεκίνο και διαπίστωσαν ότι αυτές οι μεγάλες δυνάμεις είχαν επιλέξει να κάνουν business με την Ευρώπη και όχι να έρθουν σε ρήξη μαζί της για μία Ελλάδα των 11 εκατ. Κατοίκων (περίπου όσο το Λονδίνο)… Τότε σκέφτηκαν να «βάλουν χέρι» στα μετρητά της ΤτΕ, ακόμη και στις… θυρίδες… στις οποίες ήταν γνωστό ότι υπάρχουν περισσότερα από 20 δισ. ευρώ.
Και η αλήθεια είναι πως το σχέδιο θα είχε μπει σε πλήρη εφαρμογή, εάν ο πρωθυπουργός εκείνο το πρωί της Δευτέρας, μετά από 17 ώρες πίεσης, δεν συμφωνούσε με τους «δανειστές». Αυτή η πρωθυπουργική «συμφωνία» έβαλε σε άμεση εφαρμογή το σχέδιο Β των «πραξικοπηματιών». Και αυτό το σχέδιο περιελάμβανε τη διάσωση του «αριστερού ΣΥΡΙΖΑ», μετά την βέβαιη πτώση της κυβέρνησης που θα επέφερε η συμφωνία με τους δανειστές. Μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο υπήρξε και η (επί της ψηφοφορίας) κοινοβουλευτική διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, ενέργεια η οποία προσέδωσε άλλοθι και πιθανότητες πολιτικής ύπαρξης για την «επόμενη ημέρα».

Η τηλεφωνική απειλή στον Τσίπρα
Το μόνο που περίμεναν, ήταν μία συνθηματική λέξη από τον Αλέξη Τσίπρα. Αντί αυτού, όμως είδαν τον νεαρό χαμογελαστό αρχηγό να εμφανίζεται χλωμός. Όλα είχαν τελειώσει… «Ξαφνικά, και χωρίς κάτι να δείχνει την συγκεκριμένη εξέλιξη» τους ανέφεραν οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ από τις Βρυξέλλες.
«Υπήρχε σύγκρουση και απόλυτο αδιέξοδο. Ζητήθηκε μία παύση από τον Τουσκ και ο Αλέξης μπήκε σε ένα δωμάτιο όπου και δέχθηκε ένα τηλεφώνημα. Όταν βγήκε ήταν άλλος άνθρωπος…»
Η αναφορά από τις Βρυξέλλες ήταν σαφής. Κάτι συνέβη στο τηλέφωνο. Ποιος κάλεσε τα ξημερώματα της Δευτέρας τον Έλληνα πρωθυπουργό και πως τον έπεισε να αλλάξει την απόφασή του και να εγκαταλείψει την χώρα στα χέρια των δανειστών και των καταστροφικών τους απαιτήσεων;
Το τηλεφώνημα ήταν από τον ίδιο τον Μπάρακ Ομπάμα. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, κατανοώντας το μέγεθος του προβλήματος (αλλά και τις οικονομικές και –κυρίως- γεωπολιτικές επιπτώσεις εις βάρος των ΗΠΑ) ξεκαθάρισε στον νεαρό έλληνα πρωθυπουργό πως δεν θα φύγει από τις Βρυξέλλες εάν δεν συμφωνήσει. Του ξεκαθάρισε ότι γνωρίζει πάρα πολύ καλά τόσο το Plan A όσο και το Plan B της ελληνικής κυβέρνησης. Μάλιστα, φέρεται να του είπε πως δεν θα είναι σε θέση να συγκρατήσει περαιτέρω την «ανησυχητική» Τουρκία και ίσως ο Έλληνας πρωθυπουργός να βρίσκεται ακόμη στις Βρυξέλλες όταν θα εκδηλωθεί κάποιο σοβαρότατο ελληνοτουρκικό επεισόδιο.
Ο Αλέξης Τσίπρας (όπως και σχεδόν κάθε «αριστερός» του ΣΥΡΙΖΑ) μη γνωρίζοντας τις πραγματικές δυνατότητες του ελληνικού στρατεύματος, αποδέχθηκε την έμμεση αλλά σαφή απειλή του αμερικανού προέδρου ως γεγονός που δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει.
Πριν να κλείσει το τηλέφωνο, ο συνομιλητής του Αλέξη Τσίπρα του ξεκαθάρισε κατηγορηματικά πως πρέπει να συμφωνήσει και να μείνει πρωθυπουργός μέχρι να νομοθετηθούν οι απαιτήσεις των δανειστών…

Με στόχο την διάσωση του κόμματος, όχι του Αλέξη
Ο Αλέξης ήξερε πως είχε τελειώσει ως πρωθυπουργός και ως πολιτικός. Στην εμφάνισή του οι «πραξικοπηματίες» στην Αθήνα πήραν το μήνυμα. Η θυσία του Αλέξη Τσίπρα δεν έπρεπε να καταστρέψει το κόμμα. Έπρεπε να ετοιμαστεί η εμφάνιση του νέου προσώπου – αρχηγού. Έπρεπε να διαρρεύσουν τις αλήθειες, αν και γνώριζαν πως οι εντός Ελλάδας μηχανισμοί των «δανειστών» θα τους δαιμονοποιούσαν.
Άρχιζε μία μεγάλη μάχη για τους ίδιους. Η συντεταγμένη υποχώρηση με σκοπό την διάσωση τόσο των ιδίων όσο και της «αριστεράς»… Ο Αλέξης θα έμενε πίσω, βορά στις ορέξεις των δανειστών, ήταν το χειρότερο σενάριο και είχαν συμφωνήσει σε αυτό από τον Ιανουάριο του 2015… Γνώριζαν πως αυτό ήταν κάτι που θα τον διέλυε ψυχολογικά και ήδη, οι κρίσεις πανικού του πρωθυπουργού είχαν αρχίσει να γίνονται γνωστές, σαν το ύστατο χτύπημα της προπαγάνδας των «δανειστών»…

ΥΓ: Το αρχικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η εξάντληση του χρόνου και η μεγιστοποίηση της άσκησης πίεσης στους δανειστές, ώστε να αναγκαστούν να υποχωρήσουν. Το δεύτερο σχέδιο ήταν μία γρήγορη, αλλά οργανωμένη, στροφή στη δραχμή. Αυτό που δεν υπολόγισαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας) ήταν ότι τόσο οι αμερικανικές όσο και οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν θέσει υπό στενότατη παρακολούθηση ολόκληρη την ομάδα των "πραξικοπηματιών". Όταν άνθρωποι αυτών των μυστικών υπηρεσιών έμαθαν όλες τις εναλλακτικές της ελληνικής κυβέρνησης, τότε όλα είχαν χαθεί. Ούτε η δημιουργική ασάφεια, ούτε οι σχεδιασμοί για επιστροφή στη δραχμή είχαν κανένα νόημα. Ο τελευταίος που το έμαθε ήταν ο Αλέξης Τσίπρας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Επιφυλάξεις, λέει, κι αμφιβολίες διατυπώνουν τόσο κυβερνητικοί ''κύκλοι'', όσο και εταιρικοί-τοκογλυφικοί, για το αν το νέο ''πρόγραμμα''-μνημόνιο ''βγαίνει''.

Την ίδια ώρα το ΔΝΤ δεν συναινεί, ξαναλέει, σε κανενός είδους συμφωνία μόνιμη ή προσωρινή, γέφυρα ή ανεμόσκαλα, αν δεν διευθετηθεί πρώτα το θέμα του χρέους. 

 Συγχρόνως ο χερ Καροτσάκι με το παραπληγικό χαμόγελο ήδη βάζει προσκόμματα, ίσως και νέα προαπαιτούμενα, υπονοώντας πως το γρέξιτ (το blog αρνείται πιά ακόμη και την λεξιπλασία των τοκογλύφων) είναι ακόμη πιθανό-πιθανότατο!

Μόνον η μπεκροκανάτα ο Ζαν-Κλοντ λέει πως έχει απομακρυνθεί οριστικά ο κίνδυνος ρήξης, και πως δεν βλέπει τίποτα πάνω στο τραπέζι (ειδικά όταν δεν πίνεται!).

Να φανταστούμε δηλαδή πόσα και πόσο τεράστια είναι τα συμφέροντά του που θίγονται από ένα πιθενό γρέξιτ.
(Ο λουξεμβουργιανός ''αξιότιμος'' πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας του, η οποία χώρα -λέμε τώρα!- αποτελεί το αντίστοιχο των ''κατάπτυστων''  Νήσων Κέϋμαν και της Λιβερίας των ''σημαιών ευκαιρίας'', δηλαδή έναν φορολογικό παράδεισο ξεπλύματος κάθε είδους βρώμικου χρήματος κάθε είδους διεθνούς απατεώνα, μέσα στην καρδιά της Ευρώπης, χωρίς φυσικά να ενοχλεί κανέναν! Τέτοιον φαρισαϊσμό οι ''εταίροι''-τοκογλύφοι!) 

 Όλα αυτά δεν μπορεί παρά να μας θυμίζουν το πεντάμηνο που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος.

Ένα  ''ήξεις-αφήξεις'', ένα  ''ναι μεν αλλά'', ένα  ''βαράτε με κι ας κλαίω'', μιά γενική κωλυσιεργία και μιά μίρλα τέλος πάντων που μόνον καλό δεν προοιωνίζει.

Κάτι προσπαθουν να πετύχουν μ' αυτή την κωλυσιεργία, κάπου και κάπως να μας στριμώξουν. 

Όχι! Δεν τους φτάνει τόσο. 
Θέλουν την γενική κατάρρευση και προτεκτορατοποίηση της χώρας με δικές τους κυβερνήσεις-πιόνια.

Κι όταν λέμε ''δικές τους'' εννοούμε εντελώς δικές τους, καμία σχέση με τώρα.
Και κατά προτίμηση μη εκλεγμένες. Δοτές!
Για να απαξιώσουν πλήρως όχι μόνον τον ήδη απαξιωμένο λαό, αλλά και τις διαδικασίες του!

Έναν λαό που για ακόμη μιά φορά έχουν καταφέρει να αποκοιμίσουν και αποπροσανατολίσουν με τα παράνομα ΜΜΕ, στοχεύοντας  με απίστευτα ηλίθια επιχειρήματα εναντίον όσων σχεδίαζαν έστω και ένα υποτυπώδες εναλλακτικό των μνημονίων και της εξάρτησης σχέδιο.

Λαέ, μη σε πιάνουν πάλι κορόϊδο!  
Το πραγματικό πρόβλημα είναι ακριβώς απέναντι από 'κει που σου δείχνουν να κοιτάξεις!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρώτη φορά αριστερά η νέα φοροεπιδρομή που θυμίζει πλιάτσικο...

Αντιμέτωποι με μια απίστευτη φοροκαταιγίδα θα βρεθούν 6 εκατ. Ελληνες από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο. Συσσωρευμένοι παλιοί και νέοι φόροι θα επιβαρύνουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό ο οποίος ήδη πλήττεται από το κύμα ακρίβειας λόγω των αυξήσεων του ΦΠΑ

Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ο...φορολογαριασμός αγγίζει τα 8 δισ. ευρώ, σύμφωνα με άλλες, όμως, ακόμη και τα 25 δισ. ευρώ.

Το ημερολόγιο των πληρωμών έχει ως εξής:

Ιούλιος
– Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων -Για όσους έκαναν φορολογική δήλωση μέχρι τις 18 Ιουλίου, δηλαδή για τρία εκατ. φορολογούμενους.
– Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων -Παράλληλα με την υποβολή της δήλωσης για 100.0000 από τις 250.οοο επιχειρήσεις (η προθεσμία μετατέθηκε για τις 20 Αυγούστου).

Αύγουστος
– Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων -Πρώτη ή δεύτερη δόση ανάλογο με το πότε υπέβαλλε κανείς φορολογική δήλωση
– Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων -Πρώτη ή δεύτερη δόση ανάλογα με το πότε υπέβαλλαν δήλωση.
– Τέλος επιτηδεύματος 2013 (πληρώνεται από 150.000 εταιρείες
– Ρύθμιση 100 δόσεων -Δόση από 850.000 φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις
– Φόρος πολυτελείας -Μέσα στον Αύγουστο θα σταλούν τα διορθωμένα εκκαθαριστικά με τον πρόσθετο φόρο πολυτελούς διαβίωσης σε έχοντες σκάφη αναψυχής άνω των πέντε μέτρων, σε ιδιοκτήτες Ι.Χ. άνω των 2.500 κυβικών, αλλά και σε κατόχους ακινήτων με πισίνα.

Σεπτέμβριος
– Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων -Τρίτη ή δεύτερη δόση ανάλογα με το πότε υπέβαλλαν φορολογική δήλωση
– Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων -Τρίτη ή δεύτερη δόση
– 100 δόσεις
– Τέλος επιτηδεύματος 2013
– ΦΠΑ μεγάλων επιχειρήσεων

Οκτώβριος
– ΕΝΦΙΑ
– Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων
– Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων
– Τέλος επιτηδεύματος
– 100 δόσεις

Νοέμβριος
– Φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων
– Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων
– 100 δόσεις
– ΕΝΦΙΑ

Δεκέμβριος
– Φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων
– 100 δόσεις
– Τέλη κυκλοφορίας
– ΕΝΦΙΑ

Ο κατάλογος της λυπητερής έως το τέλος του έτους περιλαμβάνει:
– 3 δισ. ευρώ από τον φόρο εισοδήματος
– 2,65 δισ. ευρώ από τον ΕΝΦΙΑ
– 251 εκατ. ευρώ από τη φουσκωμένη πλέον εισφορά αλληλεγγύης
– 48,5 εκατ. ευρώ από τις αλλαγές στον φόρο πολυτελούς διαβίωσης
– 795 εκατ. ευρώ από το νέο κύμα αυξήσεων που έρχεται μέσω ΦΠΑ από 1ης Οκτωβρίου
– 1 δισ. ευρώ από τα τέλη κυκλοφορίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Κατερίνας Γκαράνη

Η δημοκρατία στην Ελλάδα είναι μια μεσόκοπη, κυτταριτιδοφορτωμένη που φορά σέξι μπικίνι πλατσουρίζοντας ως κορασίδα στα κύματα, αρνούμενη να αποδεχθεί ότι από τα 40 και πάνω η ξεφτίλα της εικόνας έχει ρίζες στην ρηχότητα του μυαλού και της ψυχής. Η δημοκρατία στην Ελλάδα έχει πάρει το μονοπάτι το κακό και έχει σπάσει με το εκτόπισμα της πατσοκοιλιάς της το όριο της κατάντιας.

Οι Έλληνες αντιμετωπίζουν το πολίτευμα ακριβώς όπως αντιμετωπίζουν και το παραπάνω θέαμα σε παραλία. Κάποιοι κρυφογελάνε, κάποιοι ντρέπονται, κάποιοι σχολιάζουν, κάποιους δεν τους νοιάζει, αλλά ουδείς δεν σηκώνεται από την σεζ λονγκ του να της πει: "Κυρία μου, φερθείτε ανάλογα των 40 και βάλε χρόνων σας διότι προσβάλλετε την κοινή λογική".

Η δημοκρατία κατάντησε. Δεν εξελίχθηκε, δεν ωρίμασε, δεν ταλαιπωρήθηκε νοητικά ούτε σωματικά, με αποτέλεσμα τώρα που ουσιαστικά έχει καταλυθεί να ψάχνει να βρει άλλους υπαίτιους για την κατάντια της, μα ποτέ να μην φταίει η ίδια. Έγινε λοιπόν ένα θέαμα που αναγκαστικά το ανέχεσαι και επειδή η ίδια γνωρίζει ότι η παρουσία της εξασφαλίζει στους δικτατορίσκους που την "πάνε βόλτα" την δημοκρατική εξουσία τους, όσο θα μεγαλώνει θα γίνεται τυραννική και απολυταρχική.

Αν θέλουν οι Έλληνες πραγματικά δημοκρατία και όχι αυτό το πράγμα, τότε θα πρέπει να κόψουν το κεφάλι της μεσόκοπης. Τα τραύματα όταν φτάσουν να σαπίζουν το κορμί η θανάτωση είναι το μόνο φάρμακο. Το τελειώνεις το θέμα, μηδενίζεις και ξεκινάς από την αρχή.

Δεν γίνεται οι εκπρόσωποι της μετά από όσα έχουν πράξει, όχι μόνο να συνεχίζουν να έχουν το πάνω χέρι, αλλά να θέλουν να της κάνουν λιποαναρρόφηση, λίφτινγκ και ανόρθωση στήθους με αλλαγή εκλογικών νόμων, με αναθεώρηση Συντάγματος μόνο και μόνο για να μπορεί η γομαρομπεμπέκα να καλύπτει με την μπικινοκαλυμμένη ξέχειλη περιφέρειά της όλα τα λαμόγια που την πήραν στα χέρια τους και την κατάντησαν θέαμα τσίρκου. Πλαστική μυαλού δεν γίνεται, άρα το μόνο που θα καταφέρουν είναι να έχουμε ένα πλαστικό κτήνος που θα φέρει το όνομα "Δημοκρατία" υποστηριζόμενο για την ακατάσχετη όρεξή της ισχυρούς τροφοδότες της Ε.Ε.

Οι Έλληνες πρέπει να αποφασίσουν αν η δημοκρατία ανήκει σε αυτούς ή στους κρυμμένους πίσω από την μίνι φούστα της μεσόκοπης δημοκλανίας βουλευτές. Δεν υπάρχει ο χρόνος για συζητήσεις και για αναλύσεις ποιος φταίει και γιατί φταίει. Όσο και να έφταιξε ο ψηφοφόρος που 40 και πλέον χρόνια είχε πάρε-δώσε μαζί της τώρα πια δεν έχει να δώσει για να χορταίνει το τέρας του Λοχ Νες. Το τέρας όλο θα θέλει γιατί έτσι έμαθε 4 ολόκληρες δεκαετίες και ως γνωστόν όσο μεγαλώνει ηλικιακά ένα τέρας, τόσο θα γίνεται πιο πανούργο για μην χάσει τα "κεκτημένα" του. Κεκτημένο θα θεωρεί το σπίτι σου, την σύνταξή σου, το μικρό "μαύρο" μεροκάματό σου, τα ανθρώπινα δικαιώματά σου. Δεν το έχει σε τίποτε να σε απειλήσει να πουλήσεις το νεφρό σου για να μπορεί αυτή όλα τα μελλοντικά καλοκαίρια να μην χάσει το δεδομένο αραλίκι της στις ξεπουλημένες ελληνικές αμμουδιές.

Για τούτη εδώ την δημοκρατία δεν υπάρχουν λόγοι ανδρείας και αγώνων των προ μεταπολίτευσης γενεών, πόσο μάλλον για τις μεταπολιτευτικές γενιές. Αν είχαν μία ιδέα όλοι οι λαϊκοί αγωνιστές το τι γεννήσαν, μεγάλωναν και κανάκευαν σαν πολύτιμο πετράδι, το πιο πιθανόν θα ήταν να το είχαν πνίξει από την κούνια του.

Αποδεκτά τα λάθη του πολίτη που κάλυπτε την αλήθεια για υλικούς και συναισθηματικούς λόγους το μόρφωμα δημοκρατία που τώρα μάς πνίγει. Επιλογή του να θρέφει το τέρας, επιλογή του όμως και να του κόψει το κεφάλι όταν απειλείται η ζωή εκατομμυρίων πολιτών για τις ανάγκες μπουκώματος του θηρίου.

Δεν γίνεται να μείνουμε στις ενοχές και στις τύψεις. Η ζωή τραβάει την ανηφόρα, αλλά τούτη η δημοκρατία τραβάει την κατηφόρα. Ως αποτέλεσμα θα έχει στις κωλοτούμπες που θα κάνει το ολοστρόγγυλο μεσόκοπο κορμί της, να συνθλίψει αυτούς που είναι στην κάτω πλευρά της δημοκρατικής ιεραρχικής πυραμίδας.

Όσο οι εξουσιαστές απειλούν τον λαό ότι η κατάλυση αυτής της δημοκρατίας θα φέρει φασισμό και "εθνικό διχασμό" το σίγουρο είναι -μετά από τα ψέμματα δεκαετιών που μάς έχουν φλομώσει δημοκρατικά- πως θα γίνει ακριβώς το αντίθετο. Η δημοκρατία τους ψεύδεται, αρπάζει και σκοτώνει ό,τι είναι εμπόδιο για την κυριαρχία της. Η δημοκρατία έγινε ομοαίματη με το χρήμα. Πληρώνεται για να είναι σε κάλμα και απειλεί για να πληρωθεί.

Από την κούνια της φέρεται ως Μοναρχία, θεωρεί ότι χωρίς αυτή ο λαός δεν θα έχει επόμενη ημέρα. Όταν κοπεί η οικονομική της ενίσχυση από το λαό, τότε η δημοκρατική πυραμίδα θα γίνει ισόγειο και στα ισόγεια που κινείται ο λαός η ισχύουσα δημοκρατία δεν έχει κατέβει ποτέ. Ακόμη κι αν γεννήθηκε σε υπόγειο αυτή αυτοπαραμυθιάζεται ότι την μεγάλωσαν νταντάδες στις Βερσαλίες.

Μόνο όταν την κατεβάσεις στο ισόγειο, δηλαδή στην φυσική της θέση, και μετρηθείς μαζί της θα δεις πόσο λιλιπούτεια παραγεμισμένη φούσκα, εύθραυστη και άδεια από σοφία είναι. Εκεί, έστω κι αργά, θα συγκριθεί με όσα θεωρούσε κατώτερα. Για πρώτη και τελευταία φορά θα συνειδητοποιήσει ότι 40 και βάλε χρόνια ήταν απλά μια κακομοίρα. Όσα καρπούζια και να έχει μαγέψει με το παραμύθι της θα καταλάβει με τη μία ότι το μαχαίρι το κρατούσε πάντα ο λαός.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία επιτέθηκε σε στρατόπεδα των Κούρδων ανταρτών στο Ιράκ για δεύτερη νύχτα, δήλωσαν πηγές ασφαλείας, σε μία εκστρατεία που θα μπορούσε να θέσει τέρμα στην ειρηνευτική διαδικασία με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK).

Η Άγκυρα, που ζήτησε την έκτακτη σύνοδο του ΝΑΤΟ την Τρίτη, ανέφερε πως δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν και τέσσερις τραυματίστηκαν σε μία επίθεση που εξαπέλυσαν νωρίτερα μαχητές του PKK.

Για πολύ καιρό απρόθυμος εταίρος ενός συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), η Τουρκία έκανε μία δραματική αλλαγή πορείας την προηγούμενη εβδομάδα δίνοντας στον συνασπισμό πρόσβαση στις αεροπορικές της βάσεις και εξαπολύοντας αεροπορικές επιδρομές εναντίον τόσο του τζιχαντιστικού κινήματος όσο και του PKK.

Δεν έχει σχέδια να στείλει χερσαία στρατεύματα στη Συρία και τα αεροπορικά πλήγματα έχουν σκοπό να υποστηρίξουν τους μετριοπαθείς Σύρους αντάρτες που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος, φέρεται να δήλωσε, στην εφημερίδα Hurriyet, ο πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου.

Είπε πως το κόμμα των Κούρδων της Συρίας PYD, που συνδέεται με το PKK, θα μπορούσε "να έχει μία θέση στη νέα Συρία" αν δεν ενοχλεί την Τουρκία, αν διακόψει όλες τις σχέσεις με τη διοίκηση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ και αν συνεργαστεί με τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης.

Όμως η υποτροπή σε σοβαρή διαμάχη ανάμεσα στην Τουρκία και το PKK έχει προκαλέσει αμφιβολίες σχετικά με το μέλλον των ειρηνευτικών προσπαθειών της Τουρκίας, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, με τους Κούρδους, οι οποίες ξεκίνησαν το 2012, έπειτα από 28 χρόνια αιματοχυσίας, αλλά που έχουν περιέλθει πρόσφατα σε αδιέξοδο.

Τέσσερα τουρκικά μαχητικά F-16 απογειώθηκαν από την αεροπορική βάση του Ντιγιάρμπακιρ στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας που κατοικείται κυρίως από Κούρδους για να πλήξουν στόχους του PKK στη Χακούρκ στο βόρειο Ιράκ, δήλωσαν οι πηγές στο Ρόιτερς.

Η επιδρομή πραγματοποιήθηκε αφού ένα αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικά και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί έπληξαν ένα διερχόμενο στρατιωτικό όχημα κοντά στο Ντιγιάρμπακιρ κατά τη διάρκεια της νύχτας του Σαββάτου προς Κυριακή, ανέφερε ο στρατός. Κούρδοι μαχητές άνοιξαν στη συνέχεια πυρ εναντίον του οχήματος με τουφέκια, ανέφερε. Δύο στρατιώτες σκοτώθηκαν και τέσσερις τραυματίστηκαν.
Τουλάχιστον έξι άνθρωποι έχουν συλληφθεί σε σχέση με την επίθεση, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Dogan.

Η αναζωπύρωση της σύγκρουσης προκάλεσε διαδηλώσεις σε διάφορα σημεία της Κωνσταντινούπολης καθώς κα στα νοτιοανατολικά. Ένας αστυνομικός σκοτώθηκε σε συγκρούσεις στην περιοχή Γκαζί χθες, κατά την τρίτη ημέρα βίας εκεί, η οποία ακολούθησε τον θάνατο ενός αριστερού ακτιβιστή σε αστυνομικές επιδρομές εναντίον φερόμενων ως μαχητών.

Το PKK, το οποίο η Άγκυρα και η Ουάσινγκτον κατατάσσουν στις τρομοκρατικές οργανώσεις, έχει θέσει επίσης στο στόχαστρο αστυνομικούς στα νοτιοανατολικά και αλλού, κατηγορώντας την ισλαμικής προέλευσης κεντρική κυβέρνηση ότι βοηθά κρυφά το Ισλαμικό Κράτος εις βάρος των Σύρων Κούρδων.

Το εκτός νόμου PKK διεξάγει ένοπλο αγώνα εναντίον της Άγκυρας με σκοπό την κουρδική αυτονομία από το 1984. Πολιτικοί της αντιπολίτευσης και επικριτές του κατηγορούν τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι χρησιμοποιεί την εκστρατεία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους ως πολιτικό προκάλυμμα για να καταστείλει τους Κούρδους.

Ο Νταβούτογλου, που έχει πει πως οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν όσο η Τουρκία αντιμετωπίζει απειλή, συζήτησε θέματα ασφαλείας με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουν σε μία τηλεφωνική συνομιλία που είχαν κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε ότι οι μόνιμοι αντιπρόσωποι θα συναντηθούν την Τρίτη για να συζητήσουν την ασφάλεια έπειτα από αίτημα της Τουρκίας.
Υψηλόβαθμος διπλωμάτης των ΗΠΑ καταδίκασε τις πρόσφατες επιθέσεις του PKK, αλλά αρνήθηκε οποιαδήποτε σύνδεση ανάμεσα στα νέα πλήγματα της Τουρκίας εναντίον Κούρδων μαχητών και στην πρόσφατη επιθετικότητά της για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο έχει καταλάβει μεγάλα τμήματα της γειτονικής Συρίας και του Ιράκ.

"Δεν υπάρχει διασύνδεση ανάμεσα σε αυτά τα αεροπορικά πλήγματα εναντίον του PKK και την πρόσφατη συνεννόηση να ενταθεί η συνεργασία ΗΠΑ-Τουρκίας εναντίον του ISIL", ανέφερε στο Twitter ο Μπρετ Μακγκέρκ, αναπληρωτής ειδικός προεδρικός απεσταλμένος για τον συνασπισμό εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, χρησιμοποιώντας ένα από τα ακρωνύμια του Ισλαμικού Κράτους.

Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Μπεν Ρόουντς, που συνόδευσε τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα σε μία επίσημη επίσκεψη στην Κένυα, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στο Ναϊρόμπι: "Οι ΗΠΑ θεωρούν ασφαλώς ειδικά το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση. Και έτσι, πάλι, η Τουρκία έχει δικαίωμα να αναλάβει δράση που σχετίζεται με τρομοκρατικούς στόχους, Και οπωσδήποτε εκτιμούμε το ενδιαφέρον τους να επιταχύνουν τις προσπάθειες εναντίον του ISIL".

Η Τουρκία δήλωσε το Σάββατο πως η απόφασή της να εισέλθει στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, λίγες μέρες αφού ένας βομβιστής αυτοκτονίας του ΙΚ σκότωσε 32 ανθρώπους, κυρίως Κούρδους, στην τουρκική πόλη Σουρούτς, θα βοηθήσει να δημιουργηθεί μία "ζώνη ασφαλείας" κατά μήκος των συνόρων στη βόρεια Συρία.

Ηγέτες της τουρκικής αντιπολίτευσης εκφράζουν ανησυχίες πως επιθυμία του Ερντογάν είναι οι νέες επιθέσεις εναντίον του PKK να διεγείρουν τα αντικουρδικά αισθήματα πριν από μία πιθανή διενέργεια πρόωρων εκλογών αργότερα φέτος.
Το ισλαμικών αρχών κόμμα AK το οποίο ίδρυσε έχει διορία μέχρι τα τέλη Αυγούστου προκειμένου να βρει έναν μικρότερο εταίρο για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού, διαφορετικά θα διεξαχθούν πρόωρες εκλογές.

Το AKP έχασε την απόλυτη πλειοψηφία τον περασμένο Ιούνιο για πρώτη φορά σε περισσότερα από δέκα χρόνια, εν μέρει λόγω της επιτυχίας του φιλο-κουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) το οποίο εισήλθε για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο.
"Ένας από τους σκοπούς των επιχειρήσεων από αέρος, εδάφους και μέσω των μέσων ενημέρωσης που διεξάγονται τώρα είναι να υπονομεύσει το HDP στις πρόωρες εκλογές", ανέφερε ο ηγέτης του HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, σε μήνυμά του στο Twitter.

Πηγή news247


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου