Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Νοε 2015

  • Αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των νεκρών - Από 18 έγιναν 120 οι νεκροί πολίτες... 
  • "Αλάχ ου ακμπάρ" φώναζαν οι φονιάδες όταν επιτέθηκαν στο γαλλικό εστιατόριο 
  • Σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες 
  • Βγήκε ο στρατός στους δρόμους του Παρισιού και κλείνουν τα σύνορα της χώρας, με εντολή Ολάντ  
Οι πληροφορίες που διέθεταν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες αναφέρονταν σε ισλαμιστικό τρομοκρατικό χτύπημα στην Γαλλία, φαίνεται πως επαληθεύονται και δείχνουν την υλοποίηση ενός οργανωμένου σχεδίου κατά του Παριού και της Ευρώπης.
 
Πριν λίγη ώρα (περίπου 11.30 μ.μ.) το βράδυ της Παρασκευής 13.11.2015, σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει το Euronews, σειρά εκρήξεων (τέσσερις ή περισσότερες) και πυροβολισμοί, ακούστηκαν σε κεντρική περιοχή της Γαλλικής πρωτεύουσας (Stade de France αφήνοντας 2 τουλάχιστον διαμελισμένα πτώματα).
Πληροφορίες κάνουν λόγο για πολλαπλές επιθέσεις (6 ή 7), αλλά και τουλάχιστον 60 ομήρους μέσα στο θέατρο Bataclan, τους οποίους εκτελούν οι τρομοκράτες (γίνονται αναφορές για δεκάδες ίσως και 100 νεκρούς, μέσα στο θέατρο)...

Μία έκρηξη σημειώθηκε έξω από το Stade de France, όπου βρίσκονταν σε εξέλιξη φιλικός αγώνας Γαλλίας - Γερμανίας, παρουσία του Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος μετακινήθηκε άμεσα και σπεύδει στο υπουργείο Εσωτερικών...

Παράλληλα, τρία επεισόδια με πυροβολισμούς αναφέρθηκαν μεταξύ 10ου και 11ου διαμερίσματος. Ο αρχικός απολογισμός, σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, είναι 18 νεκροί.
Συγκεκριμένα, οι πυροβολισμοί σημειώθηκαν στις οδούς Fontaine au Roi, Charonne και στη λεωφόρο Voltaire κοντά στο θέατρο Bataclan.

Σύμφωνα με την αστυνομία, που ακόμα βρίσκεται σε σύγχυση, όπως σημειώνει η Figaro, υπάρχουν τρία περιστατικά πυροβολισμών με «πολλά θύματα» σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.
Συναγερμός έχει σημάνει στο υπουργείο Εσωτερικών, ενώ ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας έχουν σπεύσει στα σημεία των επιθέσεων.
Στην βομβιστική επίθεση έξω από το Stade de France το Associated Press κάνει λόγο για δύο εκρήξεις.

Σύμφωνα με τις πρώτες, μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες, γίνεται λόγος για 18 νεκρούς και άγνωστο αριθμό τραυματιών, ενώ ένας από τους στόχους φέρεται να είναι γαλλικό εστιατόριο, μέσα στο οποίο ήταν και τα θύματα. Σύμφωνα με πληροφορίες που άρχισαν να εμφανίζονται στο διαδίκτυο (twiter), γίνεται αναφορά και για χρήση χειροβομβίδων...

Η γαλλική πρωτεύουσα δέχεται επίθεση από πυρήνες ισλαμιστών τρομοκρατών, ενδεχομένως στα πλαίσια αντιποίνων της συμμετοχής της Γαλλίας στους βομβαρδισμούς στην Συρία.

Ήδη, μονάδες του γαλλικού στρατού έχουν αναπτυχθεί στο κέντρο του Παρισιού αποκλείοντας και ερευνώντας περιοχές της γαλλικής πρωτεύουσας, μετά από διαταγή του Γάλλου προέδρου, που έθεσε το Παρίσι σε κατάσταση στρατιωτικού νόμου, ενώ ταυτόχρονα ο γάλλος Πρόεδρος ανακοίνωσε ότι κλείνει τα σύνορα της χώρας!

Οι γαλλικές αρχές απευθύνουν εκκλήσεις τους γάλλους πολίτες να μην βγούνε στους δρόμους, ακόμη και να μην επιστρέψουν στα σπίτια τους, εάν δεν βρίσκονται  σε αυτά. Ζητείται επίσης από τους πολίτες να παραμείνουν ήρεμοι και να περιμένουν νέες οδηγίες της κυβέρνησης από τα μέσα επικοινωνίας, ενώ γίνονται αναφορές για ανάληψη ευθύνης των δολοφονικών - τρομοκρατικών επιθέσεων από ισλαμικές οργανώσεις..., ενώ την ίδια στιγμή σύμφωνα με το BBC το Ισλαμικό Κράτος αναλαμβάνει και πανηγυρίζει την επίθεση στο Παρίσι ενώ δηλώνει ως επόμενους στόχους το Λονδίνο και την Ρώμη.



Να σημειωθεί πως μόλις χθες υπήρξαν 17 συντονισμένες συλλήψεις ισλαμιστών τρομοκρατών σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Οι ευθύνες του προέδρου Ολάντ, ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή και φυγαδεύτηκε από την προσωπική του φρουρά, είναι τεράστιες, αφού ως πρόεδρος της χώρας δεν έδειξε να είναι επαρκώς διατεθειμένος να αντιμετωπίσει, μαζί με τους υπόλοιπους ευρωπαίους ηγέτες, τους κινδύνους των υψηλών αριθμών των λαθρομεταναστών, αλλά και της ανοχής του απέναντι στην αντιμετώπιση σεκταριστών φανατικών ισλαμιστών...

Σε αναμονή των εξελίξεων, τόσο στην Γαλλία σήμερα και τις επόμενες ημέρες, αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις (π.χ. Λονδίνο) που έχουν στοχοποιηθεί από την ισλαμιστική τρομοκρατία, ευελπιστούμε πως δεν θα υπάρξουν άλλα θύματα του θρησκευτικού μίσους μίας μερίδας φανατικών ισλαμιστών που εξυπηρετούν σχέδια μυστικών υπηρεσιών, αλλά όπως όλα δείχνουν, φαίνεται πως αυτονομούνται και κινούνται πλέον ως καμικάζι προς τον δυτικό κόσμο...


Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει μέσα από αυτά τα γεγονότα στην γαλλική πρωτεύουσα, είναι: Κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση έχει ετοιμαστεί για παρόμοια ή μεγαλύτερης έκτασης ισλαμιστικές τρομοκρατικές ενέργειες εντός του ελληνικού εδάφους. Η ερώτηση, βέβαια, είναι ρητορική και απολύτως τυπική, αφού είναι δεδομένο πως η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει προετοιμάσει την χώρα και τους έλληνες πολίτες για τέτοιου είδους καταστάσεις. Κυρίως, η κυβέρνηση, δεν έχει προετοιμαστεί για κανένα μέτρο άμεσης αντίδρασης σε περίπτωση που η Αθήνα μεταβληθεί σε στόχο ισλαμιστών τρομοκρατών...


 


H Ρωσία αναπτύσσει ένα μη επανδρωμένο υποβρύχιο όχημα, το οποίο θα μπορεί να προκαλέσει μεγάλες καταστροφές σε εχθρικές παράκτιες περιοχές.

Το εν λόγω drone αποτελεί μέρος του άκρως απόρρητου προγράμματος του Ωκεάνιου Συστήματος Πολλαπλών Αποστολών Status 6. Αν και το όνομα του drone δεν θα πίστευε κανείς πως αντιστοιχεί καν σε όπλο, στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σύστημα ικανό να βάλλει τορπίλες με πυρηνική κεφαλή, όντας, κατά συνέπεια, ικανό να καταστρέψει ή να καταστήσει μη προσβάσιμες για μεγάλο χρονικό διάστημα συγκεκριμένες ακτές.

Το drone έχει ακτίνα δράσης 10.000 χλμ. και κατά τους Ρώσους, θα μπορεί να αντιμετωπίσει τα Νατοϊκά αμυντικά αντίμετρα. To νέο σύστημα δεν είναι βεβαίως, ακόμα επιχειρησιακό. Όμως η ρωσική τηλεόραση έδειξε σχέδια του Status 6, κατά τη διάρκεια ρεπορτάζ για τις συναντήσεις του Ρώσου προέδρου Πούτιν με αξιωματούχους, στο Σόσι.

«Είναι αλήθεια ότι απόρρητες πληροφορίες διέρρευσαν τηλεοπτικά. Τα επίμαχα πλάνα διαγράφηκαν και ελπίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα ξανασυμβεί», ανέφερε το Κρεμλίνο. Το θέμα της συνάντησης στο Σόσι αφορούσε τους τρόπους διάτρησης της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας, την εγκατάσταση της οποίας δεν επιθυμεί η Ρωσία, καθώς ανατρέπεται το στρατηγικό και κυρίως το τακτικός της πυρηνικό πλεονέκτημα. Όσον αφορά το Status 6 φαίνεται πως θα εκτοξεύεται από τα νέα ρωσικά υποβρύχια που ναυπηγούνται.

Πάντως κάποιος καχύποπτος θα μπορούσε να πει ότι η “διαρροή” δεν έγινε τυχαία και είχε απλώς στόχο να τρομάξει την άλλη πλευρά, με ότι αυτό θα μπορούσε να συνεπάγεται, σε επικοινωνιακό, διπλωματικό, πεδίο. 

Sputnik, Μόσχα, Ρωσία

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απίστευτο κι όμως αληθινό ή ο Θεός έβαλε το χέρι του! Σχεδόν είκοσι χιλιάδες οικογένειες Ισπανών, οι οποίες αντιμετωπίζουν χρηματοπιστωτικές δυσκολίες, καθολικοί και άθεοι, βρήκαν ένα παραθυράκι για να αποφύγουν την καταβολή του φόρου εισφοράς ακινήτων –στην Ισπανία ονομάζεται ο «φοβερός IBI»- το ύψος του οποίου κατά μέσο όρο σημαίνει επιβάρυνση 500 ευρώ κατ’ έτος ανά διαμέρισμα.

Επικαλούμενοι τον νόμο Mecenazgo του 2002, που απαλλάσσει από τον φόρο όλες τις τοποθεσίες που έχουν σχέση με την Καθολική πίστη, όπως εκκλησίες, μοναστήρια, προσκυνήματα, παρεκκλήσια, γραφεία ενοριών, κλπ, πολλοί πολίτες έχουν μετατρέψει τα σαλόνια τους σε μικρά παρεκκλήσια προσθέτοντας σύμβολα της λατρείας και καλύπτοντας τους καθρέφτες και τους πίνακές τους με παραβολές και φράσεις από τα θρησκευτικά βιβλία, όπως είναι υποχρεωτικό για να θεωρηθεί ένα μέρος ως τόπος λατρείας.

Φυσικά η Εκκλησία προειδοποιεί ότι δεν πρόκειται να αναγνωρίσει καμία από αυτές τις εγκαταστάσεις ως τόπους λατρείας εφόσον η διαχείρισή τους δεν ανήκει σε κάποιον χειροτονημένο ιερέα ή καρδινάλιο. Αντίθετα, οι εφορίες έχουν εντελώς αντίθετη άποψη και έχουν δηλώσει ότι τα λεγόμενα και «παρεκκλήσια των ορόφων» πληρούν όλες τις προϋποθέσεις για να θεωρηθούν ως τέτοια.

Όπως φαίνεται, πολλά από αυτά τα «παρεκκλήσια των ορόφων» είναι τόσο άνετα και τόσο καλαίσθητα που κάποιοι από τους επισκέπτες αφήνουν τον οβολόν τους με σκοπό να βοηθήσουν τις οικογένειες στις οποίες ανήκουν. Το γεγονός αυτό έχει εξοργίσει την Εκκλησία, σε τέτοιο σημείο ώστε να απασχολήσει Ισπανική Επισκοπική Διάσκεψη, η οποία αποφάσισε πως τα χρήματα που αφήνουν οι πιστοί για να βοηθήσουν τις οικογένειες που στα διαμερίσματά τους στεγάζουν παρεκκλήσια, είναι ελεημοσύνη και κατά συνέπεια της ανήκουν.

Μάλιστα όπως έγινε γνωστό, η Ισπανική Επισκοπική Διάσκεψη, για να διεκδικήσει αυτά τα χρήματα σκέπτεται να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Στρασβούργο ή τέλος πάντων να λαμβάνει την «δεκάτη», δηλαδή το ένα δέκατο από τα εισοδήματα που προέρχονται από τις προσφορές των πιστών, χρήματα τα οποία θα χρησιμοποιηθούν για κάποιον ευαγή σκοπό. Μάλιστα, ο Καρδινάλιος Αντόνιο Μαρία Ρούκο Βαρέλα, εν εξάλλω καταστάσει, απείλησε να μπει στα διαμερίσματα που υπάρχουν παρεκκλήσια και να γκρεμίσει στο πέρασμά του τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των επίπλων, ενοικιαστών και των κατοικιδίων.

Με το θέμα ασχολήθηκε και το Βατικανό. Σύμφωνα με δηλώσεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων στην έδρα της Καθολικής Εκκλησίας ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ βλέπει με αγάπη και κατανόηση την Ισπανική ιδέα, αλλά εφόσον οι ιδιοκτήτες των παρεκκλησιών των ορόφων δεν αποδώσουν την «δεκάτη», θα χρησιμοποιήσει άλλη γλώσσα. Το θέμα έφερε στη δημοσιότητα η ιστοσελίδα Rokambol news.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Χθες, (12 Νοέμβρη) είχαμε τη μεγάλη απεργία των μεγάλων κομματοτρεφομένων και κομματοτρεφόντων συνδικάτων που συνεισέφεραν μεγάλως στη δημιουργία της τρέχουσας μεγάλης καταστροφής.

Όλα μεγάλα, αλλά ακόμη μεγαλύτερη ήταν η έκπληξη που επεφύλασσε στους πολίτες η νέα πολιτική τακτική της “πρώτη φορά αριστεράς” κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ!

Αναφέρομαι στην, προς τους πολίτες, προτροπή του τμήματος εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή του κόμματος που δημιουργεί με τις ανάλγητες αποφάσεις του την αιτία της απεργίας) να συμμετάσχουν στην πανελλαδική απεργία, τασσόμενο (το τμήμα εργ. πολιτικής) στο πλευρό αυτών που βασανίζονται από τις αποφάσεις του κόμματος που τους βασανίζει, στο πλευρό του οποίου βρίσκεται (το τμήμα εργ. πολιτικής)!!!

Δηλαδή, βασανίζων και βασανιζόμενος, διώκων και διωκόμενος, βιαστής και βιαζόμενος, ενεργητικότητα και παθητικότητα, μέσα από μία “αμφιφυλοφιλική” πολιτική σύλληψη, ταυτίστηκαν στο ίδιο πρόσωπο!

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη νέα αυτή τακτική του, διεκδικεί την, για πρώτη φορά στην ιστορία (σύμφωνα με τις δικές μου γνώσεις) και την ιδιότητα του κόμματος “αμφί” (και επί το λαϊκότερον, “μπινές”).

Ο Τάσσος Κουράκης (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ), εκφράζοντας αυτό ακριβώς το πνεύμα, προέβη σε βαρυσήμαντη δήλωση: “Όσο πιο μεγάλη είναι η συμμετοχή, τόσο ισχυροποιεί και τη θέση της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές”.

Και, αμέσως, μετά, γυρνώντας δίπλα, στον κομματικό σύντροφο που τον συντρόφευε, του είπε χαμηλόφωνα: - Κι όσο πιο μικρή είναι η συμμετοχή, τόσο ισχυροποιεί τη θέση της κυβέρνησης απέναντι στο Λαό που δείχνει πως δεν αντιστέκεται. Και του' κλεισε πονηρά το μάτι!

Η κομματοκρατία τώρα, (με “πρώτη φορά Αριστερά” κυβέρνηση) απογειώνεται σε άλλα επίπεδα, φευγάτα κι άπιαστα!!!...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Mahmut Bozarslan

Some 7,500 peshmerga of Iraq's Kurdistan Democratic Party (KDP) launched an assault against the Islamic State (IS) in Sinjar, Iraq, on Nov. 12. Jets from the US-led coalition have been carrying out heavy airstrikes for weeks in preparation for the operation. US officials estimate there are some 400 to 550 IS militants in the town.

Fighters affiliated with the Kurdistan Workers Party (PKK) have positions in the city, but Kurdish peshmerga forces launching the offensive reportedly are not cooperating with them. If the drive to liberate the city is successful, recent history makes some wonder how aggressively various factions in the region would vie for influence in the strategic city. 

Sinjar, or Shengal as the Kurds call it, is the largest Yazidi settlement in the world. It is in the middle of the Mesopotamian plain. After IS drew global attention with its capture of Iraq’s second-largest city, Mosul, in June 2014, IS turned its attention to Sinjar.

After capturing villages one by one on the way to Sinjar, IS deployed troops heavily within 200 yards of Sinjar’s fringes. It pounded the fringes with mortar fire, and on Aug. 3, 2014, IS attacked the town's center. Thousands of people were killed and thousands more had to flee. When the Kurdistan Regional Government (KRG) withdrew its troops, the town was left defenseless. The People's Protection Units (YPG) — the Syrian extension of the PKK — rushed to help.

Taking advantage of Sinjar's proximity to the Syrian border, the YPG opened a corridor through IS lines and evacuated the Yazidis. Some units of the PKK hurried from their main base at the Qandil Mountains, and the Kurdish peshmerga sent its special forces. Kurdish groups overcame their initial shock and deployed around Sinjar. IS reacted with counterattacks against the Kurds but did not succeed. Since then, Kurdish groups have launched attacks to recover the town but could not recapture more than a few neighborhoods while the main part of the town stayed in IS hands.

Even with the air support provided by the coalition air force, Sinjar couldn’t be liberated.

Kurdish forces were constantly making plans to fully secure the town. A decision was made to launch the operation on Nov. 3, but that was postponed. What was holding back the operation?

It became evident that the delays were caused by a disagreement between the PKK and the KRG. The KRG said it had deployed more than 10,000 peshmerga to the area and was demanding that the PKK leave the area. The PKK did not agree.

What was behind the PKK’s deep interest in Sinjar? Yazidis, because of their Kurdish roots and religious beliefs, have been the most oppressed people of the region. They decided to get organized in the first years of the new century and were embraced by the PKK, which opened the way to PKK influence in the Sinjar area. But the PKK left, fearing the US attacks in the area. Meanwhile, many Yazidi youth had joined the PKK. The IS offensive against Sinjar provided the PKK with another opportunity to return. Also, the Yazidis, who were upset with the KRG for withdrawing the peshmerga, welcomed the PKK’s return. An armed group called the Shengal Resistance Units made up of Yazidis was formed.

Another reason for the PKK’s interest in Sinjar is its proximity to the Syrian border. The most practical route to pro-PKK groups in Syria goes through Sinjar, hence the PKK’s determination to stay.

Recently, the KRG and the PKK tried again to find a solution but failed. According to reports, the PKK laid down two conditions to be met for it to leave the area: to take part in the operation to liberate Sinjar, and official recognition of the Shengal Resistance Units. Heval Agid, the PKK official in charge of Sinjar, said the PKK will fight any effort to remove it from the area. He added the PKK had officially declared that it would leave the town after it was liberated. 

Serbest Lezgin, a peshmerga commander at Sinjar, rejected the PKK conditions. Lezgin told Al-Monitor that KRG President Massoud Barzani did not want the Kurdish parties to clash and ordered that operational plans be altered if necessary.

“Massoud Barzani told us not to fight with the PKK. We don’t want fratricide. Never. That is President Barzani’s red line. The PKK is in the area. They are visible. They see themselves as [a] permanent fixture. They set up outposts and hoisted their flags. This is not appropriate for this area,” Lezgin said.

He added, “South Kurdistan is an official territory [of the KRG] with its own administration and institutions. The PKK is not pleased with that. They are saying they will stay until the liberation of Sinjar and will then leave, but it doesn’t look that way. They are thinking of staying here and [becoming] sovereign.”

According to Siddik Hasan Sukru, a political analyst living in the KRG capital of Erbil, Sinjar is as important to Turkey as it is to the YPG and the PKK. Sukru told Al-Monitor that he believes Turkey has played a part in the disagreement between the Kurdish parties.

He said, “If Sinjar stays in the hands of the PKK or its partisans, it will be a gate between Rojava [Syrian Kurdistan] and Iraq. It will provide Rojava with an outlet to the outside world. But if the KDP dominates Sinjar, with the Semelka [border] gate already in peshmerga hands, the YPG and the PYD will be encircled." The PYD is the US-supported Kurdish nationalist Democratic Union Party.

“Turkey doesn’t mind Sinjar being controlled by the Kurds as long as it is not the PKK, but rather the peshmerga, in charge. There is also a national sentiment issue. Everybody was saying the KDP did not protect the Yazidis and fled. They were protected by the PKK and the YPG. This became a matter of political prestige. The KDP is determined to preserve its prestige by staying firm in Sinjar,” Sukru said in an interview Nov. 11, the day before the massive offensive against IS was launched.

However, Sukru doesn’t think there will be clashes between Kurdish parties. “The KDP can disrupt PKK activities in other areas and restrict their logistics. Disagreement will continue in the political arena, but there will be no clashes. If clashes break out, other groups will be drawn into it and this will be against the KDP’s interests,” he added.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


By Orhan Kemal Cengiz

Armed with his Justice and Development Party's (AKP) stunning Nov. 1 election victory, Turkish President Recep Tayyip Erdogan is revisiting his goal of replacing the country's parliamentary government with an executive presidency.

In the previous elections, held June 7, the rival Peoples’ Democratic Party (HDP) emphasized and berated Erdogan's intentions. “We won’t let you become an executive president!” was the main slogan the pro-Kurdish HDP used then. It was perhaps the most memorable slogan of the entire election campaign. The message was so influential that the HDP mustered 13.2% of the vote, backed by a remarkable number of voters who chose to support the party for the first time. Those people apparently were worried that an HDP failure to obtain the 10% national threshold would give the AKP a super-majority in parliament and allow it to change the constitution to install a presidential system.

Erdogan has long argued that Turkey should abandon the parliamentary system in favor of a presidential one equipped with strong executive powers for the head of state. Many fear that Erdogan's proposed presidential regime would mark the beginning of an irreversible path to dictatorship. The big losses the AKP suffered in the June 7 polls seemed to be linked to Erdogan’s portrayal of the vote as a sort of a plebiscite for a presidential system. AKP leaders must have come to the same conclusion, for they made no mention of the presidential system in the ensuing snap elections Nov. 1.

Yet, the presidential system debate made a quick comeback to Turkey’s agenda after the AKP scored a sweeping victory Nov. 1, garnering 49.4% of the vote. AKP representatives immediately argued that the presidential system should be opened to discussion. On Nov. 4, Erdogan’s spokesman, Ibrahim Kalin, made the clearest statement so far that constitutional amendments introducing a presidential system could be put to a referendum.

Such a move would require the support of at least 330 of the 550 parliament members, while the AKP has only 317 seats. HDP representatives, however, have signaled the party is open to talks on a presidential system, backpedaling from their June 7 slogan. This raises the prospect of negotiations and bargaining on a presidential system, linked to revived settlement talks with the Kurds, involving issues such as house arrest for jailed Kurdish rebel leader Abdullah Ocalan, with the HDP playing a key role in the process.

Yet, a bargaining link to a settlement of the Kurdish problem does not mean the introduction of a presidential system would contribute to democracy in Turkey. A failed parliamentary process for a new constitution has already shown what the AKP has in mind. A draft constitution the party submitted to parliament in 2013 aimed to equip the president with powers and duties hardly seen elsewhere in the world.

Under the AKP’s proposed presidential system, the head of state would have the power to issue executive and legislative decrees, which effectively would mean that both the executive and legislative powers would be concentrated in the president’s hands. Parliament would retain its legislative function, but the president would have veto power over the laws it passes. Moreover, parliament would need a three-fifths majority to override a veto and pass it for a second time. The president would appoint the ministers and half of the members of higher courts, and would have the power to dissolve parliament. Unlike other presidential systems, the one proposed by the AKP stipulates that presidential and parliamentary elections be held simultaneously.

According to prominent law professor and lecturer Levent Koker, the idea of holding both elections on the same day is designed to ensure that the president and the dominant party in parliament are of the same political stripe. Professor Ergun Ozbudun, one of Turkey’s top constitutional scholars, is also seriously concerned about the AKP’s intentions. He said the AKP proposal amounts to “one-man rule with no mechanism of checks and balances.”

But analyzing the AKP’s presidential system hypothetically on paper may not be the best way. One has to take into account also the state of affairs on the ground. In a country where press freedom has hit a deplorable low and judicial independence is constantly on the wane, the question looms: Who can check and balance a strongman sitting at the heart of the system?

Concerns are further aggravated by how AKP supporters interpret the idea. Take, for instance, Abdurrahman Dilipak, a columnist for the pro-government Yeni Akit daily and a prominent voice in the Islamist community. In a striking speech at a gathering in Canada last month, Dilipak said Erdogan would become a “caliph” if elected head of state under a presidential system, and representatives of nations affiliated with the caliphate would have offices in his presidential palace.

A public opinion poll conducted after the Nov. 1 election found that 31% of Turks support the presidential system, while 57% favor continuing the parliamentary one. The result seems in line with the outcome of the June 7 elections, when the AKP lost its parliamentary majority after campaigning with the presidential system as a central issue.

Only days before the Nov. 1 election, police raided the offices of Koza Ipek Holding, and pro-government trustees were appointed to manage its media group. The two newspapers and two television channels, which used to be vocal government critics, turned into AKP propaganda machines overnight.

Will Erdogan’s zeal for a presidential system lead to fresh blows to Turkey’s critical media, which is already in an oxygen tent? Could the unprecedented pressure on the media in recent months stem from an intention to gag dissenting voices ahead of a referendum on a presidential system?

In sum, the revival of the presidential system debate has ignited a serious controversy and raised new alarming questions for Turkey.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου

Είναι γνωστό ότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Και δυστυχώς αποδεικνύεται ακόμη χειρότερος όταν αυτοί που αναλαμβάνουν να τον διαχειριστούν είναι επιεικώς ανεπαρκείς ή στερούνται της στοιχειώδους φρόνησης να συνεννοηθούν για τη στάση που θα τηρήσουν και τη γραμμή που θ’ ακολουθήσουν.

Προφανώς οι «λεπτομέρειες» αυτές είναι άγνωστες στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και οι χθεσινές γελοιότητες. Από τη μια ο υπουργός Δικαιοσύνης και ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Παρασκευόπουλος και Τόσκας, μηνύουν τον Πανούση για διαρροή απόρρητου, εγγράφου και από την άλλη η κυβερνητική εκπρόσωπος Γεροβασίλη, ο υπουργός Εργασίας Κατρούγκαλος και ο υπουργός Ναυτιλίας Δρίτσας διαβεβαιώνουν ότι αυτά που λέει ο Πανούσης είναι παραμύθια. Το πολιτικό αλαλούμ σε όλο του το μεγαλείο.

Και δυστυχώς γι’ αυτούς είμαστε μόλις στην αρχή κι όπως και σε όλα τα άλλα προβλήματα που επιχείρησαν έως τώρα να διαχειριστούν δεν θ’ αργήσουν να καταλάβουν ότι η λαϊκή ψήφος μπορεί να σε ανεβάζει στην εξουσία, αλλά δεν σου προσδίδει την ικανότητα να διαβλέπεις τι πρέπει να κάνεις και τι πρέπει ν’ αποφεύγεις. Μοιραία παραμένεις με την ομπρέλα κλειστή, όπως την είχες όταν ο Θεός έβρεχε μυαλό.

Προσπαθώ να φανταστώ την ευόδωση της κυβερνητικής επιλογής να καθίσουν τον Πανούση στο σκαμνί. Ας πούμε ότι τα καταφέρνουν, τη συνέχεια την έχουν φανταστεί; Ενας καθηγητής Πανεπιστημίου και πρώην υπουργός κατηγορούμενος από τους πρώην συντρόφους του, επειδή αποκαλύπτει με επίσημα έγγραφα ότι κυβερνητικοί παράγοντες τα έχουν κάνει πλακάκια με καταδικασμένους τρομοκράτες και ότι απειλείται η ζωή του. Είναι σε θέση να προβλέψουν τον διεθνή αντίκτυπο και τις συνέπειες μιας τέτοιας δίωξης ή θα πρέπει κι αυτό να τους το εξηγήσει κάποιος μπας και το καταλάβουν;

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση πασχίζουμε να παραμείνουμε και τη βοήθεια των ΗΠΑ συνεχώς εκλιπαρούμε. Πώς φαντάζεστε, εσείς του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, ότι θα δουν μια τέτοια εξέλιξη οι ηγεσίες αλλά και οι κοινωνίες των εταίρων και συμμάχων μας; Την κραυγή του Πανούση θα συμμεριστούν ή το «κοινωφελές έργο» του Λάμπρου θα εκτιμήσουν; Με τον εχθρό των τρομοκρατών θα συνταχθούν ή τον μάρτυρα υπεράσπισής τους θα στηρίξουν; Δυστυχώς γι’ αυτήν, αλλά και για μας, η κυβέρνηση αποφασίζει να δώσει και πάλι μια μάχη προκαταβολικά χαμένη.

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είδα στην πορεία κι ένα φιλαράκι από τους μήνες εκείνους – σαν χρόνια μου φαίνονται – που μαζί ελπίζαμε στον ΣΥΡΙΖΑ, εκείνος ακόμη ελπίζει, και πιάσαμε ψιλοκουβέντα. Μου εξήγησε, πάνω-κάτω, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετείχε στην απεργία εναντίον των μέτρων επειδή το τρίτο μνημόνιο επιβλήθηκε με το πιστόλι στον κρόταφο αλλά εφαρμόζεται από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για το καλό της πατρίδας, άρα εμείς κάναμε πορεία κατά της πατρίδας. Το είχα καταλάβει, απλώς ήθελα να βεβαιωθώ. Με άλλους γνωστούς δε μίλησα, ο καθένας έχει τα βάσανά του.

Ο νεοδημοκράτης βασανίζεται μεταξύ Μεϊμαράκη και Τζιτζικώστα και ποιος θα ενώσει περισσότερο την παράταξη, ο πασόκος δυσφορεί επειδή «Καλός είναι ο Τσίπρας, δε φταίει αυτός, οι γύρω του φταίνε. Θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στην κυβέρνηση περισσότερα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που έχουν εμπειρία, αλλά είναι άτολμος». Κάποιον γνωστό μου από το ΚΚΕ δεν είδα, ήταν στον άλλον επιτάφιο, σε μια πορδή πόλη ζούμε, μια πλατεία την έχουμε, έτρεχαν αυτοί να μην τους προλάβουμε κι ενωθούμε, πηγαίναμε σημειωτόν εμείς μη τυχόν και πέσουμε πάνω τους, ασ’τα να πάνε.

Το γαμώτο ήταν ότι δε μπορούσα να φωνάξω και κάνα σύνθημα για την ΑΕΚ. Τα έχουμε ξαναπεί, από τότε που μπήκε ο Μελισσανίδης εγώ είμαι ASEC Mimosas, μια πολύ συμπαθητική ομαδούλα από την Ακτή Ελεφαντοστού. Έχει κι ωραίο έμβλημα σε μαύρο -κίτρινο, έτσι κι έχεις μυωπία και το δεις από μακριά μια χαρά φέρνει σε δικέφαλο.

Οπότε απλώς προχωρούσα και σκεφτόμουν ότι η Λαγκάρντ δήλωσε πως η προσφυγική κρίση μπορεί να ωφελήσει την ευρωπαϊκή οικονομία, ναι, το είπε η σκρόφα, οπότε μπορεί και να τα χώσει στους πνιγμένους επειδή μειώνουν αυτή την ωφέλεια με το χαμό τους. Από την άλλη, η Ε.Ε. προσφέρει οικονομική βοήθεια στις αφρικανικές χώρες για να ανακόψει τις μεταναστευτικές ροές κι αν η Γερμανία δεν ήταν η Γερμανία λογικό θα ήταν να απορούσε κάποιος γιατί άραγε να προσφέρει χρήματα η Ε.Ε. και δεν αποσύρει απλώς τις πολυεθνικές της από τις αφρικανικές χώρες ώστε να εκμεταλλευτούν οι ίδιες οι χώρες τον πλούτο τους, γιατί δεν σταματάει να ταΐζει το παρακράτος, τους παραστρατιωτικούς και τους παρανοϊκούς στις αφρικανικές χώρες ώστε να σταματήσουν την επόμενη μέρα τα προσφυγικά ρεύματα; Αλλά η Γερμανία είναι η Γερμανία οπότε δεν υπάρχει καμιά απορία.

Χαζά τώρα, λεπτομέρειες σκεφτόμουν μέχρι να περάσει ο επιτάφιος του ΚΚΕ μπροστά, είχαμε παρασυρθεί και οι πενήντα του δικού μας επιτάφιου και προσπεράσαμε οπότε σταματήσαμε μέχρι να επέλθει η τάξη στους επιτάφιους. Κανονικά, σκεφτόμουν, τα πρωτοσέλιδα κάθε μέρα θα έπρεπε να γράφουν για μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα, για απεργίες διαρκείας, για οργανωμένη στάση πληρωμών, για ανατροπές, κι αντί γι’ αυτά είναι πρωτοσέλιδο οι φόβοι του Πανούση για τη ζωή του, οι οποίοι φόβοι έγιναν φόβοι όταν δε μπήκε στην κυβέρνηση γιατί όσο ήταν στην κυβέρνηση ο Πανούσης οι ίδιοι φόβοι αντιμετωπίζονταν από τον ίδιο ως γραφικότητες άνευ αξίας. Επίσης, στα πρωτοσέλιδα είναι ο Άδωνης και η Αγωνία, ο Τσακαλώτος που πληρώνει την επιτυχία του και τα χαμόγελα στη συνάντηση Τσίπρα – Μέρκελ.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά ούτε κατάλαβα πότε τελείωσαν οι πορείες, ποιος επιτάφιος τερμάτισε πρώτος, μόνος έμεινα στη μέση της πλατείας. Αυθόρμητα μου βγήκε ένα «ΑΕΚ, Μπάρλος, σύλλογος μεγάλος» κι αφού δε με κοίταζε κανείς περίεργα φώναξα κι ένα «Μπάρλε θεέ πάρε την ΠΑΕ». Σε μια χώρα πεθαμένη από καιρό δεν το βρίσκω κακό να στηρίξω τις ελπίδες μου σ’ έναν πεθαμένο για να ξαναφωνάξω «τα θελουμ' όλα όλα όλα ή τιιιποτααααπρωτάθλημα και κύπελο ή τίιιποταααα…».

Μέχρι τότε, ASEC Mimosas, γιατί κανείς μας δεν ξέρει πότε θα γίνει πρόσφυγας.
Αν είναι να βρεθώ στην Ακτή Ελεφαντοστού, τουλάχιστον να έχω κάτι να υποστηρίζω.


Πηγή Καρτέσιος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Μία ομάδα "εκλεκτών" με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης παρέδωσε τη χώρα στην καταστροφή

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η υπόθεση δεν είναι άγνωστη. Ούτε την επαναφέρουμε για οποιονδήποτε λόγο σκοπιμότητας. Για την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, αξίζει να σημειώσουμε πως υπήρξαν συγκεκριμένοι λόγοι. Και ένα μέρος αυτών των γεννεσιουργών "αιτιών" προσπαθούμε απλώς να υπενθυμίσουμε... Κι αυτό, επειδή ελληνόφωνοι πολιτικοί και πράκτορες της ΕΥΠ, συνήργησαν και λειτούργησαν εναντίον της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, με σκοπό την αποδυνάμωσή της αλλά και την αποδιοργάνωση της χώρας, προκειμένου να ασκηθούν οι «κατάλληλες» πιέσεις που θα εξανάγκαζαν την αλλαγή (φιλορωσικής) πλεύσης της κυβέρνησης, η οποία δεν αποδεχόταν την επιβολή των αμερικανικών σχεδίων που υποβάθμιζαν τον ρόλο της Ελλάδας. Μάλιστα, στο σχέδιο αυτό το οποίο ανέλαβε να διερευνήσει ο αρμόδιος ανακριτής κ. Φούκας αποκαλύφθηκαν και πολλές άλλες "δραστηριότητες", ενώ υπήρχε και «τελική φάση» με δολοφονία του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Πλέον μετά την έκδοση του πορίσματος του ανακριτή όλοι περιμένουμε με αγωνία την εισήγηση του εισαγγελέα που το παρέλαβε προς το δικαστικό συμβούλιο το οποίο θα εκδώσει και τα σχετικά βουλεύματα παραπεμπτικά ή μη...

Όλοι γνωρίζουμε την κατάληξη της απαξίωσης της συγκεκριμένης κυβέρνησης, η οποία αν και υπέπεσε σε πολλά λάθη ήταν ασυγκρίτως καλύτερη από την «διάδοχη κατάσταση» του Γιώργου Παπανδρέου που έφερε στη χώρα το ΔΝΤ, το πρώτο μνημόνιο και «άνοιξε τις πύλες της κόλασης» για την επόμενη ημέρα στην Ελλάδα.
Στο βίντεο των 9 λεπτών και 40 δευτερολέπτων που παραθέτουμε, ακούγονται φοβερές αλήθειες, ένα σημαντικό μέρος των οποίων καταγράψαμε (ίσως πρώτοι) εμείς τα τελευταία 4 και πλέον χρόνια. Αξιοσημείωτο της εν εξελίξει υπόθεσης είναι πως ενώ δεν αποκαταστάθηκαν όσοι αποκάλυψαν την υπόθεση και διώχθηκαν από το «σύστημα Παπανδρέου», ταυτόχρονα ΟΛΟΙ οι εμπλεκόμενοι συνεχίζουν όχι μόνο να κυκλοφορούν ελεύθεροι αλλά και να εργάζονται σε «κρίσιμες θέσεις» του κρατικού μηχανισμού Ασφάλειας και Πληροφοριών (ποιός συνεχίζει να τους προστατεύει και γιατί;)…

Απολαύστε το μικρό βίντεο και αναλογισθείτε πως η ιστορία έχει την τάση να επαναλαμβάνεται όταν δεν μαθαίνουμε μέσα από αυτήν τα λάθη μας.



Το πόρισμα για το σκάνδαλο των υποκλοπών και το σχέδιο «Πυθία»
Της Άννας Κανδύλη (εφημ. Real)

Aναφορές σε μυστικές υπηρεσίες της Ελλάδας και των ΗΠΑ, σε τηλεγραφήματα του wikileaks, σε συγκεκριμένους πράκτορες αλλά και στις Ελληνορωσικές και τις Ελληνοαμερικανικές σχέσεις περιλαμβάνει το πόρισμα με το οποίο κλείνει η πολυετής ανάκριση για τις τηλεφωνικές υποκλοπές και το σχέδιο «Πυθία» που περιελάμβανε ακόμα και τη φυσική εξόντωση του Κώστα Καραμανλή.

Σύμφωνα με το πόρισμα του επίκουρου ανακριτή κατά της διαφθοράς Δημήτρη Φούκα ,στην Αθήνα από τον Αύγουστο του 2004 μέχρι και το Μάρτιο του 2005 ο William B, αμερικανός πράκτορας, επιχείρησε με πρόθεση να λάβει σε γνώση του απόρρητες πληροφορίες που αφορούν στα συμφέροντα της ελληνικής δημοκρατίας μέσω τηλεφωνικών υποκλοπών. Η σύζυγος του συγκεκριμένου προσώπου όπως προέκυψε, είχε αγοράσει τα καρτοκινητά-σκιές από την Ακτή Μιαούλη με το ψευδώνυμο Πέτρος Μάρκου, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την παρακολούθηση δεκάδων πολιτικών, μελών της τότε κυβέρνησης αλλά και δεκάδων άλλων προσώπων. Από την άρση απορρήτου μιας εκ των τεσσάρων τηλεφωνικών συνδέσεων προέκυψε ότι η τηλεφωνική σύνδεση ενεργοποιήθηκε και σε άλλη συσκευή με στοιχεία συνδρομητή «American Embassy». Μετά την αποκάλυψη των υποκλοπών ο William B εξαφανίστηκε από την Ελλάδα και τα ίχνη του αγνοούνται μέχρι σήμερα.

Τα έγγραφα της ΕΥΠ

Με βάση αναφορές στο Wikileaks προκύπτει ότι υπήρχαν υπάλληλοι της ΕΥΠ «δυσαρεστημένοι» και άρα «επιρρεπείς σε διαρροές». Από την έρευνα που διενεργήθηκε, προέκυψε ότι εντός του 2005, υπάλληλοι της ΕΥΠ που είχαν πρόσβαση σε απόρρητα στοιχεία, τα παρέδιδαν σε μη δικαιούμενα πρόσωπα και συγκεκριμένα στον τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Καρχιμάκη.

Το σχέδιο Πυθία 1

Από την έρευνα αποκαλύφθηκε η ύπαρξη σχεδίου και ενδεχόμενης κεντρικής υποκίνησης ενεργειών που αποσκοπούσαν στην άσκηση πίεσης και στον εξαναγκασμό της κυβέρνησης Καραμανλή να αλλάξει πολιτική σε θέματα που αφορούσαν τις διεθνείς σχέσεις της χώρας. Μεταξύ των ενεργειών ήταν και το σχέδιο δολοφονίας του τότε πρωθυπουργού.

«Σκοπός των δραστών φαίνεται ότι ήταν η διακοπή της πολιτικής και οικονομικής προσέγγισης της Ελλάδας με τη Ρωσία που τότε είχε αρχίσει να διαμορφώνεται σε κρίσιμους τομείς ειδικότερα της ενέργειας, των εξοπλισμών και των κρατικών προμηθειών.» Ιδιαίτερη μνεία στο πολυσέλιδο πόρισμα του κ. Φούκα γίνεται στη σύναψη συμφωνίας αφενός μεν για την κατασκευή του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και αφετέρου του αγωγού φυσικού αερίου South stream.

Όπως προκύπτει από τα τηλεγραφήματα που δημοσιεύτηκαν στο Wikileaks αλλά και τις καταθέσεις των μαρτύρων «το πολιτικό περιβάλλον που άρχισε να διαμορφώνεται στις Ελληνορωσικές σχέσεις προκάλεσε προβληματισμούς στην κυβέρνηση των ΗΠΑ που δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν αν οι ανωτέρω ενέργειες συνιστούσαν στρατηγική μεταστροφή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ή όχι. Όπως προκύπτει από την έρευνα υπήρξαν ενέργειες εκ μέρους της κυβέρνησης των ΗΠΑ με σκοπό την ανατροπή των αρρωστημένων, όπως χαρακτηρίζονται, συμφωνιών.»

Όλα αυτά επιβεβαιώνονται και από πληροφοριακά δελτία της ΕΥΠ αλλά και από μαρτυρία του πράκτορα με την κωδική ονομασία «ΘΣ 13». Στο πλαίσιο της έρευνας του σχεδίου Πυθεία 1 κρίθηκε σκόπιμη η άρση του τηλεφωνικού απορρήτου του Γεωργίου Αλέξανδρου Ρόντου. Από τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις προέκυψε ότι ο Ρόντος συνομιλούσε κατά το έτος 2012 με τον Μεξικανό επιχειρηματία Julio Salinas Price, σύμβουλο επί οικονομικών θεμάτων του προέδρου του Μεξικού και ιδιοκτήτη ορυχείων αργύρου. Σκοπός της έλευσης του στην Ελλάδα, σύμφωνα με το διαβιβαστικό έγγραφο του ανακριτή ήταν «η προώθηση σχεδίου που προέβλεπε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την εισαγωγή Εθνικού νομίσματος. Το σχέδιο αυτό για πρακτικούς λόγους αποκαλέσαμε ασημένια δραχμή, προέβλεπε την εισαγωγή νέου νομίσματος εκτιμώμενης αξίας διπλάσιας του ετήσιου ΑΕΠ καλυμμένους σε ποσοστό 20% από αξία αργύρου που θα χορηγούσε ο προμηθευτής, δηλαδή ο Price».

Σύμφωνα με τον ανακριτή, πληροφορίες για την επίσκεψη του Price και τις επαφές του στην Ελλάδα βρέθηκαν και κατασχέθηκαν σε κατοχή προσώπου που δεν κατονομάζεται μεν, αλλά στο σπίτι του έγινε έρευνα στο πλαίσιο ανακριτικής εφόδου.

Σε άλλο σημείο του πορίσματος αναφέρεται, σε σχέση με τις αμερικανικές αντιδράσεις στο θέμα των αγωγών, ότι: «Το γεγονός της στήριξης της αμερικανικής πλευράς προς τον αγωγό ΤΑΡ εκτιμάται ότι μεταφέρθηκε στις ελληνικές κυβερνήσεις μετά το 2009, επιβεβαιώθηκε δε από την κατάθεση του μάρτυρα Βίκτωρα Ρέστη, ο οποίος μετά από συνάντηση του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ τον Μάιο του 2012 μετέφερε στην ελληνική πολιτική ηγεσία την αμερικανική θέση. Αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή εγκατάλειψη των σχεδίων των αγωγών και η δέσμευση της ελληνικής πλευράς στο σχέδιο του αγωγού ΤΑΡ. Επίσης εγκαταλείφθηκε το σχέδιο προμήθειας στρατιωτικού υλικού από τη Ρωσία».

Οι πιέσεις

Αξιοσημείωτη επίσης είναι η αναφορά του ανακριτή Φούκα σε «συστάσεις» για διακοπή της έρευνας. Όπως σημειώνει, στις 26/03/2014 επικοινώνησε με το ανακριτικό γραφείο πρώην στέλεχος της ΕΥΠ με τον οποίο υπήρξε προηγούμενη συνεργασία ζητώντας συνάντηση η οποία και έγινε αυθημερόν. Το στέλεχος αναφέρθηκε σε τηλεφωνική επικοινωνία του με πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ που είχε υπηρετήσει παλαιότερα στην Ελλάδα, ο οποίος του ζήτησε να έρθει σε επαφή με τον ανακριτή και να του μεταφέρει ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είναι πλέον φιλικές και πως η έρευνα πρέπει να σταματήσει διότι εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη τους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απρόβλεπτες συνέπειες του χάους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Μια δραματική επιδείνωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, στο αμέσως επόμενο διάστημα, με άγνωστες διεθνείς συνέπειες, πρέπει να θεωρείται η πιθανότερη εξέλιξη σύμφωνα με αρκετούς διεθνείς παρατηρητές, αν και φυσικά πρέπει πάντα, σε μια τέτοια κατάσταση να αποφεύγει κανείς τις βεβαιότητες. 

Εφόσον επιβεβαιωθεί ότι η πτώση του ρωσικού αεροπλάνου πάνω από το Σινά οφείλεται σε τρομοκρατική επιχείρηση, η αντίδραση της Μόσχας πιθανολογείται ότι θα είναι εξαιρετικά σκληρή. Για το Κρεμλίνο έχει ζωτική σημασία να αποδείξει ότι δεν μπορεί κανείς να πλήττει τη Ρωσία χωρίς να υφίσταται συντριπτικά αντίποινα.

Η ανεύρεση νεκρού στην Ουάσιγκτων ενός ανθρώπου που έπαιζε βασικό ρόλο στη ρωσική επικοινωνιακή προσπάθεια διεθνώς και ανήκε στο περιβάλλον του Ρώσου Προέδρου μπορεί να είναι συμπτωματική, δεν παύει όμως να επιβαρύνει ένα ήδη τεταμένο διεθνές κλίμα. Κλίμα που επιβαρύνεται επίσης από την αποστολή δεκαπέντε αμερικανικών F-15 εφοδιασμένων με πυρηνικά όπλα στην τουρκική βάση του Ιντσιρλίκ. Υποτίθεται ότι όλοι πηγαίνουν εκεί για να βομβαρδίσουν τους Ισλαμιστές, αυτά τα αεροπλάνα όμως είναι καλύτερα για αερομαχίες, παρά για βομβαρδισμούς. Ο Πρόεδρος Ομπάμα ενέκρινε επίσης την αποστολή πενήντα ανδρών των ειδικών δυνάμεων στη Συρία. Είναι λίγοι, αλλά με τόσους άρχισε και ο πόλεμος στο Βιετνάμ. Το λιγότερο, η παρουσία αμερικανών στρατιωτών στο συριακό έδαφος δείχνει την αποφασιστικότητα της Ουάσιγκτων να μην επιτρέψει στο (υπό ρωσική προστασία) καθεστώς ‘Ασαντ, να επιβάλλει εκ νέου την κυριαρχία του στο σύνολο της συριακής επικράτειας. Την ίδια ώρα ορισμένοι Ισραηλινοί αναλυτές επανεμφανίζουν τα σενάρια τριχοτόμησης της Συρίας. 

Από την πλευρά τους οι Ρώσοι ανακοίνωσαν (κάτι που μπορεί να εκληφθεί και ως προειδοποίηση) ότι μετέφεραν ήδη στη Συρία μερικά από τα καλύτερα αντιαεροπορικά τους συστήματα. Κατ’ ελάχιστον, η εγκατάστασή τους απαγορεύει ντε φάκτο την έως τώρα υπάρχουσα δυνατότητα ανεξέλεγκτης δράσης της αμερικανικής και ισραηλινής αεροπορίας πάνω από τη Συρία και «τυφλώνει» τα ΝΑΤΟϊκά συστήματα εναέριου ελέγχου . Η εκτόξευση πυραύλων από την Κασπία, που ισχυρίζονται ότι έχουν καλύτερες επιδόσεις από τους αμερικανικούς Κρουζ, έστειλε επίσης και ένα «σήμα» ότι είναι περιορισμένης σημασίας μια προσπάθεια ρωσικού «αποκλεισμού» από την ανατολική Μεσόγειο με εκμετάλλευση γεωγραφικών παραγόντων, αλλά και ότι η Μόσχα διαθέτει σήμερα τα καλύτερα οπλικά συστήματα. 

Πίσω από το «Ισλαμικό Κράτος» 

Το θέμα έχει ευρύτερες διαστάσεις, γιατί σειρά δημοσιευμάτων και αποκαλύψεων αξιωματούχων αναφέρονται στους στενούς δεσμούς και την υποστήριξη του «Ισλαμικού Κράτους» από την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία. Για τους Ρώσους, υποστηρίζουν διπλωματικές πηγές, δεν χωρά σοβαρή αμφιβολία και για τις σχέσεις του με δυτικές υπηρεσίες, ενώ και ο ρόλος και η στάση του Ισραήλ τους δημιουργεί ερωτηματικά. 

Προφανώς, δύσκολα γίνεται πιστευτό ότι ένας μεμονωμένος «οπλαρχηγός» του «Ισλαμικού Κράτους» πήρε την απόφαση να πλήξει ένα ρωσικό αεροπλάνο με περισσότερους από 200 επιβάτες και δεν το είπε σε κανένα. Το ερώτημα είναι ποιος και τι γνώριζε, ποιος ενδεχομένως αποφάσισε ή, καλύτερα, άφησε να γίνει μια τέτοια επιχείρηση. Από την απάντηση που θα δώσει το Κρεμλίνο και η Ουάσιγκτων σε αυτό το ερώτημα, πάρα πολλά θα εξαρτηθούν στις διεθνείς σχέσεις στο άμεσο μέλλον. 

Ο Ερντογάν χάνει την ψυχραιμία του και οι Δυτικοί το μυαλό τους 

Ο Πρόεδρος μάλιστα της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν προέβη στην (πρωτοφανή στα διπλωματικά χρονικά) δήλωση ότι δεν μπορεί να καταδικάσει την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, αν ήταν κατάρριψη, αφού και οι Ρώσοι βομβαρδίζουν στη Συρία.

Η δήλωση Ερντογάν αποκαλύπτει απώλεια ψυχραιμίας και πλήρη, αλαζονική παρερμηνεία της πραγματικότητας και των συσχετισμών δύναμης. Το λιγότερο, θα επιβαρύνει πολύ σημαντικά τις ρωσο-τουρκικές σχέσεις. Είναι όμως και πολύ χαρακτηριστική για την μεγάλη έλλειψη κατανόησης της Ρωσίας, και της υποβόσκουσας δύναμης του ρωσικού εθνισμού, που χαρακτηρίζει τους περισσότερους Δυτικούς πολιτικούς σήμερα, πολιτικούς που ανδρώθηκαν στην περίοδο αμέσως μετά την απότομη κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τις αιτίες της οποίας παρερμήνευσαν στη Δύση ως προϊόν αδυναμίας.

Στην πραγματικότητα, η βαθειά κρίση που αντιμετώπιζε η ΕΣΣΔ δεν ήταν ικανή από μόνη της να οδηγήσει στην ανατροπή του καθεστώτος, γιατί αλλοιώς το κουβανικό καθεστώς δεν θα επιβίωνε ούτε μερικούς μήνες. Πίσω από την «κατάρρευση-αυτοκτονία» της ΕΣΣΔ υπήρχε ένα στοιχείο «προσχώρησης» των σοβιετικών ελίτ, αλλά και σημαντικού μέρους της κοινής γνώμης στον κόσμο των «δυτικών, καπιταλιστικών αξιών». ‘Όμως η ρωσική οικονομία, το κράτος και η κοινωνία διαλύθηκαν στη δεκαετία του 1990 ακολουθώντας πιστά τις συνταγές του ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ κοντεύει να φτάσει στα περίχωρα της Μόσχας και τα σύνορα της Ρωσίας είναι τώρα περίπου εκεί που ήταν στην περίοδο του Ιβάν του Τρομερού. Είναι λογικό ότι κάποιοι στη Ρωσία έβγαλαν ορισμένα συμπεράσματα από μια τέτοια εμπειρία. Το «παράξενο» είναι μάλλον ότι άργησαν τόσο πολύ να τα βγάλουν. 

Αμερικανο-ρωσικοί κώδικες 

Η σημερινή διεθνής κατάσταση και η έλλειψη κατανόησης της Ρωσίας από τους δυτικούς εγκυμονεί κινδύνους πολύ μεγάλης διεθνούς κρίσης μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, γιατί δεν υπάρχουν σήμερα οι κώδικες και η κατανόηση που είχαν αναπτυχθεί και μετά τη διάσκεψη της Γιάλτας και μετά την κρίση των πυραύλων της Κούβας. Δεν υπάρχουν επίσης, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε σε όλη την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, παρά πολύ περιορισμένες δυνάμεις στο εσωτερικό και του δυτικού κατεστημένου και των δυτικών κοινωνιών, που να αντισταθμίζουν κάπως την ύπαρξη ισχυρών ρευμάτων, όπως οι «Νεοσυντηρητικοί», που μοιάζουν διατεθειμένα να τραβήξουν μέχρι τα άκρα τον «πόλεμο» κατά της Ρωσίας και της Κίνας, διακινδυνεύοντας ακόμα και την Αποκάλυψη!

Ομπάμα και νεοσυντηρητικοί 

Μόνο ο ίδιος ο Πρόεδρος Ομπάμα (που εξελέγη άλλωστε ως αντίδραση στην εξτρεμιστική νεοσυντηρητική πολιτική στο Ιράκ) μοιάζει να έχει ίσως αντιληφθεί που τον οδηγούν τα γεράκια που είναι παντού στο ίδιο το αμερικανικό κατεστημένο, ακόμα και στην κυβέρνησή του και είναι πιο δυνατά και από τον Αμερικανό Πρόεδρο (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Υφυπουργός Νούλαντ που μοίραζε σάντουιτς στους διαδηλωτές της πλατείας Μαϊντάν του Κιέβου). Ο Πρόεδρος μοιάζει μερικές φορές να κάνει ένα είδος «αντάρτικου» στο εσωτερικό του βαθέος αμερικανικού κράτους. ‘Όχι χωρίς σημασία αφού κατάφερε, μέχρι στιγμής τουλάχιστο, να αποτρέψει την στρατιωτική επέμβαση στη Συρία και τον πόλεμο κατά του Ιράν. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Από τα πρακτικά της σύσκεψης για την κρίση της Κούβας γνωρίζουμε ότι ο παγκόσμιος πόλεμος απετράπη μόνο γιατί ήταν εκεί ο Πρόεδρος Κένεντι και ο αδερφός του. Αμφότεροι διακρίνονταν για την αυτοπεποίθησή τους, την ανεξαρτησία της γνώμης τους και την πίστη τους στην Αμερική. Αμφότεροι δολοφονήθηκαν αργότερα.

Πολλοί δυτικοί ελπίζουν ότι η πτώση του ρωσικού αεροσκάφους, αποδιδόμενη σε τρομοκρατική επιχείρηση, θα οδηγήσει σε «εξέγερση» της ρωσικής κοινής γνώμης εναντίον της πολιτικής Πούτιν στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι καθόλου βέβαιο. Αυτό που είναι αντίθετα βέβαιο είναι ότι, αν η πτώση οφείλεται σε τρομοκρατία, θα επιβεβαιώσει την εκτίμηση του Κρεμλίνου ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει μια επικίνδυνη περικύκλωση, που αποσκοπεί μακροπρόθεσμα στο να την υποτάξει ή να την συντρίψει. Θα οδηγήσει σε σκλήρυνση, όχι σε άμβλυνση της ρωσικής πολιτικής. 

Η επιστροφή της Ρωσίας (όταν το Χάος γίνεται μπούμερανγκ) 

Οι πόλεμοι στη Γεωργία και την Ουκρανία ήταν στην πραγματικότητα εξαναγκασμένες και αναπόφευκτες αμυντικές κινήσεις του Κρεμλίνου, στη ζώνη των πιο ζωτικών συμφερόντων του, δηλαδή την πρώην ΕΣΣΔ. Με την επέμβαση στη Συρία, που θέτει εμπράκτως και σοβαρό εμπόδιο σε οποιαδήποτε πρόθεση συνέχισης των πολέμων της Μέσης Ανατολής με επίθεση κατά του Ιράν, το Κρεμλίνο διέβη τον δικό του Ρουβίκωνα. Από την ίδια τη λογική των πραγμάτων, όχι από τη βαθύτερη επιθυμία των ρωσικών ελίτ, σπρώχνεται να αναλάβει τώρα τμήμα του παγκόσμιου ρόλου που έπαιζε η ΕΣΣΔ. 

Η στρατηγική του χάους είχε μια πολύ απροσδόκητη συνέπεια, καθώς η Μόσχα «είδε φως και μπήκε» σε μια τεράστια, παγκόσμιας σημασίας σιϊτική στρατηγική ζώνη που εκτείνεται από τις ακτές της Μεσογείου, απέναντι από την Κύπρο, έως τα σύνορα του Πακιστάν, περιλαμβάνοντας Λίβανο, Συρία, Ιράκ και Ιράν!

Σε αντίθεση μάλιστα με τον δεδομένο συντηρητισμό ηγεσιών τύπου Στάλιν και Μπρέζνιεφ, που καθιστούσαν σχετικά προβλέψιμες τις συμπεριφορές τους, παρά την «επαναστατική» ρητορική και ιδεολογία τους, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια νέα, υπό διαμόρφωση ρωσική ηγεσία και ρωσική κοινωνία, που μπορεί να εξελιχθεί προς διάφορες κατευθύνσεις. (Κάποιος έγραψε για τους στρατιώτες του Κρόμγουελ, ότι «αν ήξεραν που θα φτάσουν, δεν θα έκαναν ούτε ένα βήμα»!).

Πηγή Konstantakopoulos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η εποχή των «μνημονίων» συνιστά τον θάνατο ενός ολόκληρου οικονομικού συστήματος, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η πορεία της χώρας μας τα τελευταία 35 χρόνια. Και αφήνει πίσω του ερείπια, στρατιές ανέργων και υπο-απασχολούμενων, περαιτέρω υποτίμηση της εργασίας –ενώ κράτος και αγορά φυτοζωούν με τεχνητή υποστήριξη από την «γενναιοδωρία» των ξένων δανειστών, που επιθυμούν να εγκαθιδρύσουν συνθήκες ενός άγριου, ληστρικού οικονομικού μοντέλου στην χώρα μας.

Ταυτόχρονα ποτέ άλλοτε οι εργαζόμενοι και ο λαός δεν ένιωθαν παγιδευμένοι σε ανάλογο αδιέξοδο, όπως το σημερινό, μια και δοκίμασαν τα τελευταία χρόνια όλες τις εκδοχές που προσέφερε το πολιτικό σύστημα και κάθε φορά έπεφταν από το κακό στο χειρότερο, με αποκορύφωμα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αυτή, όχι απλώς συνέχισε στον ίδιο δρόμο με τους προηγούμενους, αλλά κατέστρεψε και την ίδια την αντιμνημονιακή ρητορεία που ανέξοδα προωθούσε εξαπατώντας τον κόσμο. Και έτσι αντί για έξοδο από τα μνημόνια εισπράξαμε τη χειρότερη και βαθύτερη μνημονιακή καταβύθιση.

Έτσι, όσο και αν πάλεψαν ορισμένες δυνάμεις, μειοψηφικές και αποκλεισμένες από το κεντρικό πολιτικό σύστημα, και τις παραφυάδες του (συνδικάτα, φορείς, κ.ο.κ.) να βρεθεί έγκαιρα μια θετική υπέρβαση της μεταπολίτευσης και του οικονομικού της παρασιτισμού, ώστε να διασωθούν οι θετικές κατακτήσεις της, δεν τα κατάφεραν, τουλάχιστον μέχρι τώρα.

Στη χώρα μας, πλέον, ο μη-ενεργός πληθυσμός ξεπερνάει τον οικονομικά ενεργό, την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία ζει κάτω από συνθήκες μηδαμινής προστασίας: Ποιο συνδικάτο μίλησε για τους «αόρατους» της ελληνικής αγοράς εργασίας, τους εργαζόμενους που απασχολούνται στη μαύρη, τους «ελαστικούς» και τους «μπλοκάκηδες»; Ποιο Εργατικό Κέντρο πήρε μια ουσιαστική πρωτοβουλία για τους ανέργους, που εγκαταλείπουν την χώρα κατά δεκάδες χιλιάδες; Ποιος εμπορικός σύλλογος ή επιμελητήριο μίλησε ουσιαστικά για τους χρεοκοπημένους μικρομεσαίους; Απολύτως κανείς.

Όλοι αυτοί, όμως, και όχι η εξασφαλισμένη εργασία είναι πλέον η ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Αντίθετα, η τελευταία, είναι πλέον εξαιρετικά μειοψηφική, αναιμική, και βαλλόμενη δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της. 

Πόσο μάλλον όταν πλέον περιορίζεται στο δημόσιο ή εξαρτάται άμεσα από αυτό, και το ελληνικό κράτος πορεύεται πλέον στα τελευταία στάδια μιας ακραίας αποικιοποίησης, λέγοντας ναι σε όλα, με τον πρωθυπουργό του να περιφέρεται από συνδιάσκεψη σε συνδιάσκεψη μυξοκλαίγοντας και παρακαλώντας για ορισμένα ψίχουλα, δίνοντας απίστευτα ανταλλάγματα. 

Θα πρέπει να το καταλάβουμε. Δυστυχώς, η μεταπολίτευση τελειώνει με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Και μαζί της παίρνει και τις θετικές της κατακτήσεις.

Είναι σαφές πια ότι νέες δυνάμεις πρέπει να βγουν στο προσκήνιο. Δυνάμεις νέες ηλικιακά αλλά και άφθαρτες από το μεταπολιτευτικό συνδικαλιστικό σύμπαν που έχει ενσωματωθεί στην κομματοκρατία, και το σύστημα εξουσίας, αλλά και ιδεολογικά νέες. Και αν θέλουμε να μιλήσουμε μια ουσιαστική γλώσσα κοινωνικής δικαιοσύνης, πρέπει να μιλήσουμε για την ανασυγκρότηση της εργασίας. Γιατί αυτή πεθαίνει πλέον, μαζί με τον παραγωγικό ιστό της χώρας, μαζί με όλους τους σάπιους κλάδους που στηρίζονταν στη ρεμούλα ή στον μαζικό δανεισμό, και στη μακροβιότητα ενός μοντέλου που ήθελε να καταναλώνει τα πάντα δίχως να παράγει τίποτα.
  • Θα πρέπει, λοιπόν, να μιλήσουμε με τους όρους των εργατικών, παραγωγικών συνεταιρισμών, καθώς και των επιχειρήσεων που σέβονται τα εργατικά δικαιώματα και θα αναλάβουν να απορροφήσουν τα αδρανή εργατικά χέρια.
  • Θα πρέπει να μιλήσουμε με τους όρους του συντονισμού των κοινωνικών φορέων και των πολιτικών θεσμών (δήμοι, εργατικά κέντρα, επιμελητήρια, κράτος) για να υπάρξει ένας εκτεταμένος ανασχεδιασμός της οικονομικής δραστηριότητας σε υγιή, παραγωγική βάση.
  • Θα πρέπει να μιλήσουμε για τους όρους οργάνωσης των ανέργων, αλλά και των άτυπα απασχολούμενων.
 Και για να μην ξεχνάμε, θα πρέπει επί τέλους να μιλήσουμε την γλώσσα της αλήθειας και της κοινωνικής υπευθυνότητας: Οι απεργίες δεν είναι για να αγωνίζονται «ο φονιάς με τον θύτη αγκαλιά». Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να διεκδικεί ακόμα ρόλο εργατοπατέρα, την ίδια στιγμή που υπονομεύει ως κυβέρνηση κάθε εργασιακό κεκτημένο (πριν λίγες μέρες ο Αλεξιάδης, επανέφερε την πρόταση για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες), καθώς και όλοι οι βολεμένοι του κατεστημένου συνδικαλισμού. Αλλά και όλοι οι δήθεν «ταξικιστές», επιμένουν εδώ και δεκαετίες στα ίδια και τα ίδια αδιέξοδα και λειτουργούν ανασταλτικά απέναντι σε οποιαδήποτε προοπτική μιας αυθεντικής κοινωνικής παρέμβασης στα πεδία της οικονομίας και της εργασίας, στο πλευρό της ανυπεράσπιστης πλέον πλειοψηφίας.

Μας γύρισαν στο… 1910, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ένα καθεστώς απατεώνων, «κωλοτούμπας», και ψεκασμένων που δίνει το τελικό χτύπημα στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Πρέπει να κόψουμε δρόμο για το… 2015, αν θέλουμε οι δρόμοι και οι πλατείες να ξαναγεμίσουν, αυτήν την φορά με νόημα, όραμα και σκοπό.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Βασίλη Γεώργα

Με διαδικασίες fast track επιχειρεί να κλείσει η κυβέρνηση τον καυτό φάκελο της συνολικής στρατηγικής για τη διαχείριση των κόκκινων στεγαστικών, καταναλωτικών και επιχειρηματικών δανείων, οδεύοντας παράλληλα σε συμβιβασμό μέχρι το Σάββατο και για το πλαίσιο προστασίας των ευάλωτων δανειοληπτών από τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας.

Ήδη πλέον κυβέρνηση και Τράπεζα της Ελλάδας έχουν στα χέρια τους την πλήρη εικόνα για την κατάσταση που επικρατεί με τα κόκκινα δάνεια, καθώς η ιαπωνική Nomura έχει ήδη παραδώσει την δική της ανάλυση και τις προτάσεις της για το πλαίσιο διαχείρισης στο υπουργείο Ανάπτυξης, ενώ χθες έγινε ειδική παρουσίαση σε "κλειστό κύκλο" και των συμπερασμάτων της μεγάλης έκθεσης της Blackrock που έγινε για λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας και επιχειρεί αναλυτική καταγραφή και κατηγοριοποίηση των κόκκινων δανείων.

Οι στόχοι της νέας στρατηγικής που θα ξεκινήσει να εφαρμόζεται είναι πολλαπλοί: να υποστηριχθεί η επικείμενη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, να τεθούν οι βάσεις για να ανακοπεί γρήγορα ο ρυθμός αύξησης των μη εξυπηρετούμενων δανείων που μαζί με τα επισφαλή δάνεια επιβαρύνουν ήδη με 107 δισ. ευρώ το τραπεζικό σύστημα, αλλά και να κερδίσει πόντους η κυβέρνηση στο μέτωπο με την κοινωνία που ανοίγει ενόψει των σκληρών αλλαγών στο ασφαλιστικό.

Η απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και το πλαίσιο προστασίας των πιο ευάλωτων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων, είναι μόνο η μια όψη του νομίσματος και παρότι πιο προβεβλημένη λόγω της απειλής για την κοινωνική συνοχή, στην πραγματικότητα είναι για όλους τους εμπλεκόμενους οικονομικά λιγότερο σημαντική από την μεγάλη πρόκληση να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η βόμβα των κόκκινων επιχειρηματικών δανείων. Τα μεγαλύτερα βαρίδια για τις τράπεζες εντοπίζονται εκεί, η μεγάλη πρόκληση της κυβέρνησης για την όποια προσπάθεια ανασυγκρότησης της οικονομίας επίσης προέρχεται από αυτά, ενώ η διαχείρισή τους αφορά σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, απλήρωτους και ανέργους.

Στόχος σε κάθε περίπτωση είναι να εισπραχθούν μέσα στα επόμενα χρόνια τουλάχιστον 40-50 δισ. ευρώ σημερινών κόκκινων δανείων είτε μέσω νέων ρυθμίσεων σε δανειολήπτες και επιχειρήσεις, είτε μέσω του εντοπισμού των στρατηγικών κακοπληρωτών, είτε της αναδιάρθρωσης ολόκληρων επιχειρηματικών κλάδων και της εκκαθάρισης-εκποίησης εταιρειών.

Στην προσπάθεια αυτή που φαίνεται να έχει χρονοδιάγραμμα λιγότερο των δύο ετών, επιστρατεύεται κάθε διαθέσιμος μηχανισμός όπως η Τράπεζα της Ελλάδας, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Διαχείρισης Ιδιωτικού χρέους, οι νόμοι "Κατσέλη" για τα νοικοκυριά και "Δένδια" για τις επιχειρήσεις οι οποίοι υφίστανται βαθύ "λίφτινγκ", ενώ δημιουργούνται νέοι όπως η Υπηρεσία Διαχείρισης και Πλούτου (ή Αρχή Πιστοποίησης Φερεγγυότητας), το επάγγελμα των διαχειριστών πτώχευσης, τα Κέντρα Ενημέρωσης Δανειοληπτών, κ.ά στα οποία έχει ήδη συμφωνήσει επί της αρχής η κυβέρνηση με τους δανειστές και μέχρι το ερχόμενο Σάββατο αναμένεται να οριστικοποιηθούν ώστε όσα δεν έχουν θεσμοθετηθεί, να νομοθετηθούν την ερχόμενη εβδομάδα.

Ο νέος Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας που αλλάζει τα δεδομένα των πλειστηριασμών και των προνομίων υπέρ των τραπεζών καθώς και ο τροποποιημένος Κώδικας Δεοντολογίας της ΤτΕ με τα πρότυπα για τις ρυθμίσεις δανείων των νοικοκυριών, θα διαδραματίσουν επίσης κομβικό ρόλο στο νέο πλαίσιο διαχείρισης των δανείων, ενώ από το 2017 θα "κουμπώσουν" στο σύστημα και οι αλλαγές στον νέο Πτωχευτικό Κώδικα. Αναφορικά με τις υπερχρεωμένες εταιρείες έχουν ήδη τροποποιηθεί οι διατάξεις του Πτωχευτικού Κώδικα έτσι ώστε να ενθαρρύνεται είτε ο προ-πτωχευτικός συμβιβασμός είτε η συντόμευση της πτωχευτικής διαδικασίας.

Πλειστηριασμοί

Στο μέτωπο της προστασίας από πλειστηριασμούς οι αλλαγές που επιχειρούνται και αναμένεται να συμφωνηθούν τις επόμενες μέρες με τους δανειστές, είναι σαρωτικές. Η οριζόντια προστασία όπως ουσιαστικά εξακολουθεί να ισχύει σήμερα με το μορατόριουμ των τραπεζών, παύει οριστικά από το 2016. Τα κριτήρια προστασίας αναμένεται να είναι για κάποιο χρονικό διάστημα "διευρυμένα" καθώς ούτε οι τράπεζες, ούτε η κυβέρνηση επιθυμούν τσουνάμι πλειστηριασμών στα σπίτια, θα είναι όμως τέτοια που ουσιαστικά θα καταργούν τις δυνατότητες που έδινε ο Νόμος Κατσέλη να τον εκμεταλλεύονται μέχρι σήμερα χιλιάδες "στρατηγικοί κακοπληρωτές". Η συζήτηση πλέον διεξάγεται στη βάση της γαλλικής πρότασης για προστασία επί μια τριετία όσων δανειοληπτών έχουν σπίτια αντικειμενικής αξίας από 180.000 ευρώ έως και 305.000 για πενταμελής οικογένειες, και εισοδήματα από 25.000 ή 30.000 ευρώ. Τα νούμερα αυτά "αποτελούν βάση συζήτησης" όπως υποστηρίζουν κυβερνητικά στελέχη, και πιθανόν να μειωθούν περαιτέρω μέχρι το Σάββατο, ενώ όπως δήλωσε χθες ο υπουργός Ανάπτυξης Γιώργος Σταθάκης "αναζητούνται και άλλα εργαλεία για να καλυφθούν οι διαφορές με τις προτάσεις των δανειστών".

Επί της ουσίας το εργαλείο για την προστασία των ευάλωτων δανειοληπτών, θα παραμείνει ο Νόμος Κατσέλη ο οποίος εντούτοις θα αποκτήσει αυστηρότερο πλαίσιο και νέα κριτήρια ώστε να μην δίνει δυνατότητα να εκμεταλλεύονται τις διατάξεις του και οι κακοπληρωτές. Στο πλαίσιο αυτό προωθούνται μεταξύ άλλων αλλαγές όπως η θέσπιση κριτηρίων για τον διαχωρισμό μεταξύ καλόπιστων και κακόπιστων οφειλετών, η αξιοποίηση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ για τις "εύλογες δαπάνες διαβίωσης" προκειμένου να αποτελούν κριτήριο για τις δικαστικές αποφάσεις (πέρυσι ήταν 700-1.700 ευρώ μηνιαίως, ανάλογα με τα μέλη μιας οικογένειας), η δημιουργία ειδικών τμημάτων στα Ειρηνοδικεία με αποκλειστική αρμοδιότητα τις υποθέσεις του νόμου για την επιτάχυνση των δικών, κ.ά. Ήδη στον αναθεωρημένο νόμο Κατσέλη μπορούν να υπάγονται ελεύθεροι επαγγελματίες, καθώς και χρέη όχι μόνο προς τράπεζες αλλά και προς την εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Στο πλαίσιο επιτάχυνσης των χρόνων εκδίκασης των υποθέσεων που φτάνουν πλέον μέχρι το 2030, δημιουργούνται νέα τμήματα στα Ειρηνοδικεία που εκδικάζουν αποκλειστικά τις υποθέσεις του νόμου Κατσέλη, ενώ προσλαμβάνονται 140 ειρηνοδίκες Δ' τάξης και 190 υπάλληλοι στα πολιτικά και ποινικά δικαστήρια.

Διαχείριση δανείων

Βάση για το νέο μοντέλο διαχείρισης δανείων θα αποτελέσει ο "Κώδικας Δεοντολογίας" της ΤτΕ που προβλέπει πληθώρα τρόπων για την ελάφρυνση του βάρους εξυπηρέτησης των μηνιαίων δόσεων, αλλά και τη βελτίωση της εισπραξιμότητας των δανείων από τις τράπεζες ώστε μεγάλο μέρος από αυτά να φύγουν από τη "κόκκινη περιοχή".

Μια από τις σημαντικότερες προσθήκες στο νέο θεσμικό πλαίσιο που "κλείνει" μέσα στις επόμενες τρεις μέρες με τους εκπροσώπους των δανειστών και θα προβλέπεται στον νόμο για τα κόκκινα δάνεια, θα είναι η υιοθέτηση του πορτογαλικού μοντέλου για την σύσταση της Υπηρεσίας Πίστωσης και Πλούτου. Παρότι δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν θα πρόκειται για ανεξάρτητη αρχή ή για κρατικό φορέα, πρόκειται για τον "μεγάλο αδελφό" που συστήνει η κυβέρνηση για να παρακολουθεί τα κόκκινα δάνεια. Ο φορέας αυτός θα έχει πλήρη εικόνα των περιουσιακών στοιχείων κάθε δανειολήπτη, όπως σήμερα έχει μόνο το δικαστήριο, και θα αξιολογεί και θα προσδιορίζει την ικανότητα του δανειολήπτη να αποπληρώνει το δάνειό του. Το "εργαλείο" που θα αξιοποιεί θα είναι πιθανόν οι λεγόμενες "εύλογες δαπάνες διαβίωσης" της ΕΛΣΤΑΤ. Έτσι ο δανειολήπτης που θέλει να ρυθμίσει το δάνειό του ή να συνάψει σύμβαση για νέο θα μπορεί να απευθύνεται στην Υπηρεσία Πίστωσης και Πλούτου, η οποία και θα βαθμολογεί τη δανειοδοτική του ικανότητα. Με την αξιολόγηση που θα λαμβάνει, θα απευθύνεται έπειτα στην τράπεζα, η οποία θα είναι υποχρεωμένη να προχωρά σε ρυθμίσεις ή να χορηγεί νέα δάνεια.

Εξίσου σημαντικό ρόλο θα έχει και ο νέος θεσμός των τοπικών "κέντρων ενημέρωσης για χρέη", Πρόκειται για 30 νέα κέντρα σε όλη την Ελλάδα τα οποία θα τα λειτουργήσουν ιδιώτες ή ενώσεις καταναλωτών με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ και θα προσφέρουν στον δανειολήπτη πληροφορίες για τα δικαιώματα, τις υποχρεώσεις και τις επιλογές που έχει σχετικά με τη διαχείριση των χρεών του. Η πρόσβαση σε αυτή την υπηρεσία θα είναι δωρεάν για όλους. Επιπρόσθετα, τα κέντρα αυτά θα παρέχουν συνολικά στοιχεία για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ώστε να δημιουργηθεί μια τράπεζα δεδομένων σε κάθε περιφέρεια.

Επιχειρηματικά δάνεια

Η ενεργητική διαχείριση των κόκκινων δανείων περνά πλέον σε πρώτο πλάνο από τις τράπεζες. Από το μνημόνιο αλλά και την έως τώρα πορεία των συζητήσεων, δεν προκύπτει δημιουργία ειδικού κεντρικού φορέα τύπου Asset Management Company ή Βad Bank, όπως επεδίωκε αρχικά η κυβέρνηση, ωστόσο προβλέπεται η σύσταση νέων εταιρειών που θα παρέχουν υπηρεσίες διαχείρισης επισφαλειών. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να υιοθετηθεί τελικά το μοντέλο της σύστασης κοινών εταιρειών μεταξύ τραπεζών και εξειδικευμένων εταιρειών, όπως έχει ήδη κάνει η Alpha Bank με την ισπανική Aktua Soluciones Financieras η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης κόκκινων δανείων στη διαλυμένη από τους πλειστηριασμούς και τα χρέη αγορά της Ισπανίας, ή η Πειραιώς με την KKR, σε μια συνεργασία η οποία δεν είχε τελικά προχωρήσει.

Με βάση το χρονοδιάγραμμα του νέου μνημονίου οι διαδικασίες υλοποίησης του σχεδίου αντιμετώπισης των κόκκινων δανείων έχουν ως εξής:
  • Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2015 οι ελληνικές αρχές θα πρέπει να έχουν εντοπίσει τους μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου και των τραπεζών και να ξεχωρίσουν οι "βιώσιμες" επιχειρήσεις από τις μη βιώσιμες.
  • Μέχρι το Μάρτιο του 2016 θα πρέπει να έχει δημιουργηθεί το θεσμικό πλαίσιο για τη δυνατότητα άμεσης εκκαθάρισης και πλειστηριασμού όλων των μη βιώσιμων επιχειρήσεων και μέχρι το τέλος του 2016 θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η εκκαθάριση της αγοράς από τέτοιες περιπτώσεις.
Σημειώνεται ότι σχετικό πλαίσιο καθορίζεται ήδη από τον λεγόμενο νόμο Δένδια (Ν. 4307/2014) ο οποίος θα υποστεί τροποποιήσεις. Σε αυτόν προβλέπεται σήμερα για τις μεν μικρομεσαίες επιχειρήσεις – επαγγελματίες με τζίρο έως 2,5 εκατ. ευρώ ότι μπορούν να επιτύχουν ρυθμίσεις δανείων και διαγραφές έως 500.000 ευρώ σε συνάρτηση με την προσωπική περιουσία του οφειλέτη και των εγγυητών, εφόσον έχει προηγηθεί ρύθμιση με τα ασφαλιστικά ταμεία και την εφορία. Για τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις ο νόμος Δένδια δίνει τη δυνατότητα ταχείας εκκαθάρισης των μη βιώσιμων επιχειρήσεων με πρωτοβουλία των πιστωτών. Πιστωτές (τράπεζες και λοιποί) που κατέχουν το 40% των οφειλών έχουν το δικαίωμα να υποβάλλουν αίτημα για τον διορισμό ειδικού διαχειριστή στο Μονομελές Πρωτοδικείο με σκοπό την προκήρυξη πλειοδοτικού διαγωνισμού για την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας. Οι διαδικασίες προβλέπεται ότι διαρκούν ένα χρόνο.
  • Μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου του 2016 θα πρέπει η ΤτΕ σε συνεργασία με πιστωτικά ιδρύματα να καθορίσει συγκεκριμένους στόχους για τη ρύθμιση δανείων, πλειστηριασμών, ύψος επισφαλειών κλπ.
  • Από τον Ιούνιο του 2016, οι τράπεζες θα υποχρεούνται να ενημερώνουν ανά τρίμηνο την ΤτΕ για τη συνολική εικόνα σε σχέση με τους στόχους. Παράλληλα, το ΤΧΣ θα εμπλακεί άμεσα στο θέμα των επιχειρηματικών δανείων, και θα πρέπει να παρουσιάσει σχέδιο για την επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων μεγάλων επιχειρήσεων ή ακόμα και ολόκληρων κλάδων.
  • Έως τα τέλη Μαρτίου του 2016 η ΤτΕ θα πρέπει να αναθεωρήσει τον Κώδικα Δεοντολογίας που θα περιλαμβάνει οδηγίες για ομαδικές αναδιαρθρώσεις δανείων.
  • Μέχρι τα τέλη Ιουνίου του 2017 θα πρέπει να γίνει η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας του πτωχευτικού κώδικα, ενώ μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου του 2016 να έχει εισαχθεί ένα πρόγραμμα αξιολόγησης των ΔΣ των τραπεζών. Το ίδιο θα πρέπει να έχει γίνει και για το ΤΧΣ μέχρι τα τέλη Ιουνίου του 2016.
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλοι πρέπει να θυμούνται τον θόρυβο που είχε δημιουργηθεί σχετικά με την ασφάλεια των καταθέσεων στις αρχές του καλοκαιριού, όταν προκηρύχτηκε το δημοψήφισμα, έκλεισαν οι τράπεζες και επιβλήθηκαν τα capital controls. Κόσμος και κοσμάκης, γεμάτος αγωνία για τις οικονομίες που είχε αφήσει ανέπαφες η κρίση, ρωτούσε όποιον θεωρούσε ειδικό για την πιθανότητα να χαθούν οι καταθέσεις του. Μια τέτοια άγνοια πάνω στο τι ισχύει για τις καταθέσεις σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, θεωρείται ανεπίτρεπτη.

Η αγωνία είχε αντιμετωπιστεί από την τότε κυβέρνηση με συνεχείς δηλώσεις και καταιγισμό διαβεβαιώσεων πως δεν υπήρχε κίνδυνος και ότι οι καταθέσεις ήταν εγγυημένες. Μάλιστα είχε υπάρξει και μια ειδική δήλωση, σε αυστηρότατο μάλιστα ύφος, του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Τραπεζικής Αρχής κυρίου Andrea Enria για την υπάρχουσα εγγύηση. Σε αυτήν διαβεβαίωνε πως οι καταθέσεις μέχρι του ποσού των 100 χιλιάδων ευρώ, ανά άτομο και ανά λογαριασμό είναι απολύτως εγγυημένες.

Τώρα που πλέον τα πράγματα έχουν ηρεμήσει και δεν υπάρχει ο κίνδυνος πανικού, είναι μια καλή ευκαιρία το κοινό να πληροφορηθεί σωστά και να γνωρίσει τα βασικά σημεία αυτού του τόσο σημαντικού ζητήματος. Ο χρόνος καθορίζεται από το ξεκαθάρισμα της κατάστασης ως προς πιθανό κούρεμα των καταθέσεων όπως και η ύπαρξη των περιορισμών κεφαλαίου. Δύσκολα θα έβρισκε κανείς καλύτερες συνθήκες για να περιγράψει απλά και καθαρά, τι πραγματικά συμβαίνει με το θέμα, χωρίς να δημιουργηθεί αξιοσημείωτος κίνδυνος πανικού αλλά και να ακουστούν με ευκρίνεια τα λόγια του.

«Σήμερα είναι ξεκάθαρο πως η τραπεζική ένωση πρέπει να ολοκληρωθεί κατά προτεραιότητα, με έναν πλήρως εξοπλισμένο μηχανισμό εκκαθάρισης και ένα ενιαίο σύστημα εγγύησης καταθέσεων». Αυτή η δήλωση ανήκει στον Μάριο Ντράγκι, Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, στην διάρκεια ομιλίας του στην Τράπεζα της Αγγλίας, χτες το βράδυ. Δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να καταλάβει ο καθένας πως οι δηλώσεις του καλοκαιριού ήταν, τουλάχιστον, κενές περιεχομένου και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλά μετέφεραν μισές αλήθειες.

Δεν υπάρχει πανευρωπαϊκή ασφάλεια καταθέσεων και η υπάρχουσα νομοθεσία, αν και εναρμονισμένη με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, δεν είναι επαρκής. Εάν συζητάμε για το σύνολο της ζώνης του ευρώ ή καταστάσεις μεγέθους της Ελληνικής, χρειάζονται σημαντικότατες βελτιώσεις. Ας δούμε καλύτερα τις κυριότερες λεπτομέρειες.

Η υπάρχουσα Ευρωπαϊκή οδηγία (49/2014) όντως προβλέπει πανευρωπαϊκή κάλυψη εγγύησης για τις τραπεζικές καταθέσεις με την ύπαρξη διασυνοριακών και τοπικών Συστημάτων Εγγύησης Καταθέσεων (ΣΕΚ), τα οποία σχηματίζουν ένα πλέγμα που, θεωρητικά, καλύπτει ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην ουσία όμως, αφήνει πολλές λεπτομέρειες λειτουργίας του συστήματος αδιευκρίνιστες. Με αποτέλεσμα το σύστημα να μην μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Σημαντικότερη από αυτές, ο προσδιορισμός των πόρων από τους οποίους θα προέλθουν τα χρήματα που θα κάνουν την εγγύηση ρεαλιστικά εφαρμόσιμη. Έχουν προταθεί πολλές λύσεις, από την θέσπιση ειδικού φόρου στις τραπεζικές συναλλαγές μέχρι τον ορισμό «καπέλου» στα επιτόκια, χωρίς όμως να έχει υπάρξει οριστική διευθέτηση. Επομένως κεφάλαια διαθέσιμα πανευρωπαϊκά, μέχρι και σήμερα δεν υπάρχουν.

Βάσει του χρονοδιαγράμματος για την ολοκλήρωση, οι λεπτομέρειες που απομένουν πρέπει να ξεκαθαριστούν και να οριστικοποιηθούν έως τον Μάρτιο 2016. Ήδη όμως, εδώ και αρκετό καιρό, ακούγονται αρκετές και δυνατές φωνές για παράταση έως το 2017 καθώς δεν έχει γίνει ιδιαίτερα μεγάλη πρόοδος στα διάφορα ζητήματα. Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί ο Πρόεδρος της Ε.Κ.Τ. χτυπάει συναγερμό.

Σε επίπεδο χώρας βέβαια, υπάρχουν τόσο η απαιτούμενη νομοθεσία όσο και τα τοπικά ΣΕΚ που, στην συντριπτική πλειοψηφία των χωρών, είναι αρκετά αν, για λόγους κακής επιχειρηματικής πρακτικής, χρεωκοπήσει κάποια μεσαίου μεγέθους τράπεζα. Εάν όμως εμφανίσει πρόβλημα κάποια συστημικό ίδρυμα, τα πράγματα θα δυσκολέψουν πολύ.

Στην χώρα μας υπάρχει το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων (ΤΕΚΕ) που διαθέτει περί τα 4 δισεκατομμύρια ευρώ διαθέσιμα κεφάλαια. Το κατά πόσον αυτά επαρκούν σε περίπτωση ατυχήματος, αφήνεται στην κρίση του καθενός.

Τελειώνοντας και για να αποφευχθούν δυσάρεστες εκπλήξεις στο μέλλον, πρέπει όλοι να γνωρίζουν τα εξής τρία πράγματα:

1. Όταν ένας καταθέτης καταθέτει χρήματα σε ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, γίνεται δανειστής της τράπεζας και επομένως θεωρείται επενδυτής. Πράγμα που σημαίνει πως αναλαμβάνει κίνδυνο για τα χρήματα αυτά, δηλαδή ρισκάρει ένα μέρος ή ολόκληρο το ποσό.

2. Σύμφωνα με το παραπάνω, την νομοθεσία αλλά και την επικρατούσα λογική σήμερα, όλες οι καταθέσεις, απλές και προθεσμίας, αποτελούν επενδυτικά προϊόντα. Αρκεί να αποφέρουν τόκους, έστω και ελάχιστους.

3. Πρέπει πάντα να εξετάζεται προσεκτικά η κατάσταση του ιδρύματος στο οποίο σκεπτόμαστε να εμπιστευτούμε τα χρήματα μας.

Έτσι έχουν τα πράγματα, κυρίες και κύριοι, σχετικά με την εγγύηση καταθέσεων και επενδύσεων, σήμερα. Όταν υπάρξουν αξιόλογες αλλαγές, η στήλη θα επανέλθει και θα σας ενημερώσει.

Ο τραπεζικός
Πηγή Liberal


Σχόλιο ιστολογίου: Δηλαδή, με τα capital controls οι τράπεζες έστειλαν σαφές μήνυμα ότι οι καταθέσεις τους ανήκουν και απλά βοηθούν τους "επενδυτές" - καταθέτες, ενώ την ίδια στιγμή ο κ. Ντράγκι έλεγε ότι δεν υπάρχει ενιαιο ευρωπαϊκό σύστημα εγγύησης των καταθέσεων, δηλαδή έστελνε ημισαφές μήνυμα ότι τα λεφτά των καταθετών - επενδυτών μπορεί να κουρευτούν, προκειμένου να εξασφαλισθούν οι καταθέτες - επενδυτές που θα χάσουν τα λεφτά τους!!!
Με απλά λόγια, οι καταθέσεις έχουν ήδη κλαπεί, αντί ελάχιστου μηνιαίου αντιτίμου, και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα στο εγγύς μέλλον η κλοπή να νομιμοποιηθεί μέσω ενός αναγκαίου αιφνίδιου "κουρέματος"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ζαχαρία Μίχα 

Οι εξελίξεις της χθεσινής ημέρας στο μέτωπο της Συρίας ήταν κυριολεκτικά ραγδαίες. Βασικό τους χαρακτηριστικό, οι νίκες τόσο των καθεστωτικών δυνάμεων σε συνεργασία με ρωσικές και ιρανικές δυνάμεις, με την προσθήκη της Χεζμπολάχ, όσο και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, τη συμμαχία που δημιούργησαν πρόσφατα οι δυνάμεις της Δύσης, εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

Σε μια πρώτη ανάγνωση η αιμοσταγής οργάνωση μαχητών που αυτοαποκαλείται «Ισλαμικό Κράτος» και «χαλιφάτο», παρουσιάζοντας τις επιθυμίες και τις στοχεύσεις της ως πραγματικότητα, βρίσκεται υπό ασφυκτική πίεση σε όλα τα μέτωπα και υποχωρεί συνεχώς, με την τελική ήττα της να φαντάζει ως ένα πιθανό ενδεχόμενο.

Έχοντας κεφαλαιοποιήσει την κατάσταση αποδιοργάνωσης που βρήκε στο Ιράκ και τη Συρία, το Ισλαμικό Κράτος κατόρθωσε να αποσπάσει μεγάλα τμήματα των δυο αυτών χωρών και να ανακηρύξει το περίφημο «χαλιφάτο», προκαλώντας δέος στο παγκόσμιο ακροατήριο τόσο με την αγριότητα που συνόδευε την επέλαση των δυνάμεών του, όσο και με τη στρατιωτική οργάνωση, την ικανότητα που έδειχναν οι μαχητές του με τις τακτικές που χρησιμοποιούσαν και επιχείρησε να το ελέγξει.

Η κατάσταση έχει μεταβληθεί άρδην το τελευταίο διάστημα και δείχνει να βαίνει διαρκώς επιδεινούμενη για τους ισλαμιστές εξτρεμιστές του «χαλιφάτου», ιδίως μετά τη στρατιωτική εμπλοκή της Ρωσίας. Αυτό όμως, όποια και να είναι η τελική έκβαση, δεν θα εξαλείψει τον κίνδυνο που συνιστά το Ισλαμικό Κράτος, καθώς δεν θα σημάνει για το προσεχές τουλάχιστον χρονικό διάστημα την εξάρθρωση της δομής της οργάνωσης και την εξουδετέρωση της μαχητικής της ισχύος, σε τέτοιο βαθμό που να σταματήσουμε να ασχολούμαστε μαζί της, θεωρώντας την ένα μετεωρικό φαινόμενο που ανήκει στο παρελθόν.

Σύμφωνα με ειδικούς αναλυτές που παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς την κατάσταση, το κρίσιμο γεωγραφικά σημείο που θα κρίνει πολλά στον συριακό εμφύλιο, είναι η περιοχή του Χαλεπιού και ειδικότερα το βόρειο τμήμα, αφού αποτελεί κόμβο που επιτρέπει την επιμελητειακή υποστήριξη των δυνάμεων, καθώς επίσης και τροφοδοσία με νέους μαχητές που έχουν στρατολογηθεί και μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον περνούσαν στη Συρία και στις τάξεις των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους, από τα τουρκοσυριακά σύνορα.

Όλα όμως δείχνουν, ότι ανεξάρτητα από την αποδυνάμωση του Ισλαμικού Κράτους, οι εμπλεκόμενοι στην πολεμική σύρραξη δείχνουν να έχουν «χωνέψει», ότι η Συρία της επόμενης ημέρας δεν θα θυμίζει σε τίποτα την παλιά, ακόμα κι αν εξευρεθεί κάποια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων.

Οι στρατιωτικές κινήσεις των εμπλεκομένων δείχνουν την επιθυμία ελέγχου εδαφικών τμημάτων στρατηγικής σημασίας. Οι Ρώσοι, παρά τις αναφορές περί περιορισμένης χρονικά εμπλοκής δείχνουν να προετοιμάζονται για μακροχρόνια εμπλοκή και παρουσία στην περιοχή, με το ενδιαφέρον τους να εστιάζεται κυρίως στον έλεγχο σημαντικού παραλιακού μεσογειακού τμήματος με έμφαση την περιοχή της Λατάκιας.

Εν ολίγοις, δείχνουν προδιάθεση εξασφάλισης όσων ήδη διέθεταν στη Συρία και για τον σκοπό αυτό θα επιχειρήσουν να προστατεύσουν την περιοχή των φιλικά προσκείμενων σε κάθε περίπτωση Αλαουιτών, όπου ήδη έχουν μεταφέρει κατά πληροφορίες, συστήματα πυροβολικού και προηγμένα αντιαεροπορικά, ενώ από 2.000 στελέχη η ρωσική δύναμη έχει πλέον διπλασιαστεί. Ταυτόχρονα, η ρωσική δείχνει ενδιαφέρον να υπάρχει διάδρομος πρόσβασης προς το σιιτικό τμήμα του Ιράκ, που θα διατηρούσε επικοινωνία με τον ιρανικό παράγοντα.

Το μεγάλο «παιχνίδι» θα παιχθεί με τις αντικαθεστωτικές συριακές δυνάμεις και τη συνεργασία τους με τους Κούρδους της βόρειας Συρίας, μια περιοχή την οποία επιθυμούσε και επιθυμεί να ελέγξει πάση θυσία η Τουρκία, η ηγεσία της οποίας άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο χερσαίας εμπλοκής, υπό την προϋπόθεση όμως να είναι καλά οργανωμένη και να συμμετάσχουν και άλλοι.

Η επιθυμία της όμως να πλήξει αποφασιστικά τους Κούρδους της Συρίας δεν ευοδώθηκε στην πράξη, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια κίνηση υψηλής συμβολικής αλλά και ουσιαστικής σημασίας, έστειλαν στην περιοχή των Κούρδων μικρή ομάδα ειδικών επιχειρήσεων δύναμης 50 ανδρών, η παρουσία της οποίας διαβίβαζε το μήνυμα στους Τούρκους να μην κινηθούν και σαφώς να μη ρισκάρουν να πλήξουν κάποιο μέρος που θα μπορούσε να βρίσκεται Αμερικανός «στρατιωτικός σύμβουλος».

Η κατάσταση αυτή όμως στη Συρία συνοδεύεται και από κάποιες εξελίξεις σε άλλα μέτωπα, οι οποίες φαίνεται ότι θα μας απασχολήσουν σύντομα. Σε προηγούμενο σημείωμα είχε επισημανθεί ότι τα μέτωπα που συγκρούονται τα συμφέροντα ΗΠΑ και Ρωσίας λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό της ανατολικής Ουκρανίας, όπου αμέσως μετά τη ρωσική εμπλοκή στον συριακό εμφύλιο, παρατηρήθηκε ύφεση στην περιοχή και σημάδια ρωσικής «συμμόρφωσης» με την εν εξελίξει διαδικασία του Μινσκ.

Προχθεσινές δηλώσεις όμως του Ουκρανού προέδρου Πέτρο Ποροσένκο, έκρουσαν το καμπανάκι του κινδύνου, καθώς παρατηρείται «κινητικότητα» των Ρωσόφωνων ανταρτών στις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ, στην περιοχή Ντονμπάς με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός να παραβιάζεται 21 φορές, ενώ σημειώθηκε περιορισμένη έστω ανταλλαγή πυρών. Η διαφαινόμενη αναζωπύρωση της σύγκρουσης θα μπορούσε να αποτελεί ένα μήνυμα της Μόσχας προς την Ουάσιγκτον.

Την ίδια στιγμή, άλλες πληροφορίες που μεταφέρουν τα διεθνή ΜΜΕ, θέλουν του Ιρανούς να έχουν σταματήσει την απομάκρυνση των συσκευών φυγοκέντρισης στις πυρηνικές εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου στο Νατάνζ και το Φόρντο, υποτίθεται μετά από επιστολή βουλευτών στον πρόεδρο Χασάν Ρουχανί, ότι η διαδικασία αυτή κινούνταν «αδικαιολόγητα γρήγορα».

Η πιθανότητα όλες οι πλευρές να οργανώνουν το διαπραγματευτικό τους οπλοστάσιο εν όψει εξελίξεων σε διπλωματικό επίπεδο για το θέμα της Συρίας, είναι πολύ υψηλή. Εξίσου όμως υψηλή είναι όμως και η πιθανότητα, αντί για ένα σταμάτημα της αιματοχυσίας, να τίθενται οι βάσεις για μακροχρόνια εμπλοκή στον «βούρκο» της περιοχής, ενώ και το ενδεχόμενο κλιμάκωσης σε πολλαπλά μέτωπα (Ουκρανία, κατάρρευση συμφωνίας με το Ιράν, απειλή άμεσης διάσπασης – τριχοτόμησης του Ιράκ) που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εφιαλτικές καταστάσεις, δεν επιτρέπει εφησυχασμό. 

* Ο κ. Ζαχαρίας Μίχας είναι Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας
Πηγή Liberal

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου