Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Αυγ 2015

Η ανθρωπότητα διανύει ιστορικές στιγμές. Ζούμε εκ νέου έναν «Πόλεμο Μοιρασιάς».
Η Μέση Ανατολή κλονίζεται ξανά. Η «τάξη» που επιβλήθηκε στη δεκαετία του '20 μέσω της Κοινωνίας των Εθνών τινάζεται στον αέρα. Ο κοινωνικός ιστός των κοινωνιών αυτών διαλύεται γεγονός που αποδεικνύεται με την εμφάνιση και την δράση του ισλαμικού κράτος. Δεν υπάρχει πλέον το κυρίαρχο Ιρακινό κράτος και η Συρία που γνωρίζαμε έως σήμερα.

Η Μέση Ανατολή επιστρέφει 100 χρόνια πίσω – με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά θα παίξουν τον κυρίαρχο ρόλο οι λαοί της περιοχής, οι διαφορετικές εθνικές και θρησκευτικές ομάδες, που σημαίνει κυρίως, ότι για τη χάραξη των συνόρων θα πρέπει υποχρεωτικά να επανεξεταστεί από την αρχή το ζήτημα της ανεξαρτησίας των Κούρδων και τα δικαιώματα των Αράβων σουνιτών στη Συρία και το Ιράκ.

Κατά τον προηγούμενο αιώνα, έγιναν δύο Πόλεμοι Μοιρασιάς και μεγάλες αναταραχές. Οι λαοί αλληλοσκοτώθηκαν, ο κόσμος μοιράστηκε ξανά και ξανά με αποτέλεσμα ο χάρτης και η ισορροπία δυνάμεων να έχουν αλλάξει αρκετές φορές.

Στο τέλος του Α ́ Παγκόσμιου Πόλεμου, αναδύθηκαν νέα "έθνη κράτη" από τα στάχτη των διαλυμένων κυρίως αυτοκρατοριών. Ο κόσμος πρώτα έγινε διπολικός και ύστερα ψυχροπολεμικός. Στη δεκαετία του ’60, συγκλονίστηκε από τους αντί-αποικιακούς πολέμους της εθνικής απελευθέρωσης. Η γενική συνέλευση του ΟΗΕ στις 14 Δεκέμβριου του 1960 αποφάσισε την απόδοση ανεξαρτησίας σε Αποικιακά Κράτη. Αρκετά νέα έθνη-κράτη εμφανίστηκαν κυρίως στην Αφρική, όμως η μοίρα των Κούρδων δεν άλλαξε. Το Κουρδιστάν παρέμεινε διαμελισμένο σε 4 κομμάτια με αποικιακό καθεστώς υπό την κατοχή της Τουρκιάς, Ιράν, Ιράκ και Σύριας.

Οι Κούρδοι ολόκληρο τον προηγούμενο αιώνα αγωνίστηκαν κατά της αποικιοκρατίας, έζησαν γενοκτονίες και εξορίες και υπέστησαν απίστευτο πόνο, εντούτοις ο 21ος αιώνας τους βρίσκει ακόμα ως αποικία και όχι ως κυρίαρχο κράτος. Ηττήθηκαν αρκετές φορές στις μάχες, άλλες φορές υποχώρησαν σε διαπραγματεύσεις, ποτέ όμως εγκατέλειψαν το όραμα τους για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου, ενωμένου και δημοκρατικού Κουρδιστάν.

Ο πόλεμος στην μέση ανατολή διεξάγεται, χωρίς οι Κούρδοι να έχουν συντελέσει στην έναρξή του. Όλα ξεκίνησαν όταν η Κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης από 01/01/2014 διέκοψε τη χρηματοδότηση προς το Κουρδιστάν προφασιζόμενη ότι οι Κούρδοι έχουν συνάψει συμφωνίες για την εξαγωγή πετρελαίου χωρίς την έγκριση της Βαγδάτης. Υπό αυτές της συνθήκες ,ο Πρόεδρος της Περιφερικής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν Μασούντ Μπαρζανί, στις αρχές του Ιουνίου έθεσε το θέμα της απόσχισης της Κουρδικής περιοχής από το υπόλοιπο Ιράκ.

Σε αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που έντονες συζητήσεις περί απόσχισης του Κουρδιστάν γίνονταν όλο και πιο έντονες και το αίτημα της ανεξαρτησίας όλο και πιο επιτακτικό, η ισλαμική οργάνωση με βαρύ οπλισμό που εφοδιάστηκε κυρίως από την Τουρκία και με την υποστήριξη του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, κατευθύνθηκε από τη Σύρια προς το Ιράκ. Καταλείφθηκε η πόλη Μουσουλι χωρίς καμιά αντίσταση του ιρακινού στρατού.

Το Ισλαμικό Κράτος δεν κατευθύνθηκε προς τη Βαγδάτη αλλά στράφηκε προς το Κουρδιστάν με υπερσύγχρονα όπλα που προμηθεύθηκε από τη Μουσουλι. Ο κόσμος παρακολούθησε για άλλη μια φόρα ως απλός παρατηρητής την τραγωδία των Κούρδων και άλλων θρησκευτικών και πολιτισμικών ομάδων. Ξεριζώθηκαν οι χριστιανοί από την Μουσουλι και οι Γιεζιδι κούρδοι από την περιοχή Σένγκαλ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ισλαμική αυτή οργάνωση υποστηρίζεται από τα σουνιτικα κράτη όπως το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία, από την Τουρκία, και άλλες πολιτικές δυνάμεις εκφραστές του αραβικού εθνικισμού με την Σουνιτική του ερμηνεία στην Σύρια, Ιορδανία και Ιράκ.

Με αλλά λόγια τα κράτη και οι πολιτικές δυνάμεις που είναι γνωστές για την αντι-κουρδική τους στάση εξαπέλυσαν πόλεμο μέσω του ισλαμικού κράτους στους Κούρδους με στόχο να εμποδίζουν για ακόμη μία φορά την δημιουργία Κουρδικού Κράτους.

Οι Κούρδοι, με την βοήθεια κυρίως των ΗΠΑ και της δυτικής συμμαχίας, έχουν σταματήσει την προέλαση των τζιχατιστων στο Κουρδιστάν και ήδη έχουν περάσει στην αντεπίθεση. Σχεδόν όλες οι πόλεις που πέρασαν στα χέρια των τζιχαντιστων απελευθερώθηκαν από τις Κουρδικές δυνάμεις.

Καθώς υποχωρεί χτυπημένο βάρια το ισλαμικό κράτος από το Κουρδιστάν στο Ιράκ, αυτή τη φόρα στράφηκε και άνοιξε μέτωπο με τους Κούρδους στη Σύρια για λογαριασμό της Τουρκίας. Ο σκοπός είναι να ελέγξει το Κουρδιστάν που βρίσκεται υπό κατοχή της Σύριας στο Βορά, ώστε να ανακόψει τη σχέση των δυο κομματιών του Κουρδιστάν, με απώτερο σκοπό να μην έχουν δίοδο οι Κούρδοι στη μεσόγειο.

Η Τουρκία, εφοδιάζοντας φανερά πια την ισλαμική οργάνωση για να πολεμήσει τους Κούρδους, επιδιώκει πρώτα από όλα να μην δημιουργηθεί το Κουρδικό κράτος, και δεύτερον να παίξει ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, η οποία διαλύεται και θα διαμορφωθεί εκ νέου.

Ο χάρτης της μέσης ανατολής θα αλλάξει. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι Κούρδοι, που είναι ο μοναδικός λαός με περίπου 45 εκατομμύρια στον κόσμο χωρίς κράτος, είναι να υπερασπίσουν την πατρίδα τους και να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος.

Το γιατί η Τουρκία ξαφνικά επιστρέφει στις ιδρυτικές της αρχές και ανοίγει μέτωπα με τους Κούρδους στην ευρύτερη περιοχή (Ιράκ, Σύρια και Τουρκία) και αναγκάστηκε να ανοίξει την βάση Incirlik στο Adana αποτελεί θέμα άλλου άρθρου.

* Υποψήφιος διδάκτωρ στο Πάντειο Παν/μιο
Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πως ένας εφοριακός έλεγχος έβγαλε την κατοχική εισπρακτική πολιτική στην φόρα

Γράφει ο Ξενοφώντας Ερμείδης

Παρακολουθώντας την είδηση των "έγκριτων" δημοσιογράφων που αφορούσε στο βρίσιμο κατοίκων και μικροπωλητών εναντίον κλιμακίου του ΣΔΟΕ πριν λίγες ημέρες στο πανηγύρι στα Μαριτσά Ρόδου, ανακαλύπτεις ότι "έγκριτος" δημοσιογράφος στην Ελλάδα είναι αυτός που ακολουθεί την ρήση του πρώην υπουργού Βουλγαράκη: "Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό".

Όλοι δημοσίως καταδίκασαν τον "προπηλακισμό" των εφοριακών που "απλά έκαναν την δουλειά τους" αλλά από την άλλη δεν έκαναν τον κόπο να πάρουν δηλώσεις από τους "παράνομους μικροπωλητές" και από τους "εξαγριωμένους πολίτες" που τόλμησαν να υπερασπιστούν το μεροκάματο των ημερών της εποχής των Μνημονίων. Δεν βρήκαν κανέναν από τους "εξαγριωμένους" αλλά μπόρεσαν και βρήκαν "δωρεάν" το βίντεο που δείχνει την αλήθεια.
Η αλήθεια παίζεται στην σκηνή, οι υπότιτλοι σχολιασμού οδηγούν τον θεατή και αναγνώστη στην γραμμή που θέλει να περάσει το Μέσο και μετά έρχεται ο μεροληπτικός σχολιασμός του ρεπόρτερ. Μεροληπτικός, εφόσον έχει δηλώσεις μόνο από την πλευρά του νόμιμου άρα και ηθικού. Το "ανήθικο" δεν έχει δικαίωμα λόγου στην Ελλάδα της νομιμοκρατίας.

Κατοχική δημοσιογραφία

Λες και δεν ζούνε στην Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια, οι έγκριτοι δημοσιογράφοι παίρνουν θέση με την πλευρά του νόμου χωρίς να εξετάσουν αν ο νόμος είναι ανήθικος (με 23% ΦΠΑ, 29% φόρο, ΤΕΒΕ 350 ευρω/μήνα, 100% προκαταβολή φόρου, 650 ευρώ φόρο επιτηδεύματος, ενοίκιο πάγκου στο Δήμο) ή αν οι νόμοι είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να απαγορεύουν το μεροκάματο με αποτέλεσμα να αναγκάζει κατεστραμμένους από τις μνημονιακές πολιτικές να παρανομούν για να βγάλουν 200 ευρώ από σουβλάκια και μαντολάτα. Για το πότε θα έχουν ξανά μεροκάματο αυτοί οι "παράνομοι" ουδείς δεν ενδιαφέρεται.

Ούτε ο δημοσιογράφος, ούτε ο δήμαρχος, ούτε ο εφοριακός και πολύ περισσότερο ο υπουργός. Κι αυτό συμβαίνει διότι οι προαναφερόμενοι το μεροκάματο το έχουν σίγουρο αφού είναι με την πλευρά του νόμιμου, του ηθικού και βέβαια του μνημονιακού.

Στην συνταγή του κατευθυνόμενου ρεπορτάζ βρίσκουμε πάντα και έναν νόμιμο, τυπολάγνο και νοικοκύρη Έλληνα επαγγελματία που είναι εξαγριωμένος με τους παράνομους εφόσον αυτός πληρώνει τους φόρους που πηγαίνουν στην τσέπη των δανειστών της Ελλάδας, ενώ αντίθετα οι "παρασιτικοί" Έλληνες κλέβουν τους δανειστές.

Αυτό που δεν γνωρίζουμε, διότι ο δημοσιογράφος δεν το ρωτά, αν ο σημερινός νόμιμος επαγγελματίας ήταν επαγγελματίας και πριν 6,7 ή 10 χρόνια όταν χιλιάδες άλλοι ήταν νόμιμοι, τυπικοί επαγγελματίες αλλά τους κατέστρεψαν πολιτικές που και η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει. Βλέπετε υπάρχει και μία τεράστια διαφορά μεταξύ παλιών κατεστραμμένων επαγγελματιών και νέων μνημονιακών. Άλλο 30 χρόνια επαγγελματίας κι άλλο ευκαιριακός λόγω καταστροφής των πρώτων.

Το δικαίωμα δημόσιου λόγου σε μια κατοχική Ελλάδα δεν τον έχει ποτέ αυτός που παρανομεί. Τον έχει όμως ο τυπικός φορολογούμενος, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κατοχικού κράτους, ο εκλεγμένος τοπικός άρχοντας που αναγκαστικά συνδιαλέγεται για την διοίκηση του τόπου του με την κατοχική κυβέρνηση και βέβαια ο αρμόδιος υπουργός.

Να μην ξεχνάμε ότι όλοι αυτοί οι "έγκριτοι" δημοσιογράφοι έπαιξαν εγκληματικό ρόλο στην εβδομάδα προ του δημοψηφίσματος αλλά και υπέροχης σιωπής της Αλήθειας κατά την διάρκεια των 5 Μνημονιακών χρόνων που συνεχίζονται.

Αλεξιάδης: Ο λογιστής που έγινε μπέης

Η απίστευτη εκδικητική ανακοίνωση του πρώην εφοριακού και νυν υπουργού, Αλεξιάδη, που είχε ως αφορμή την υπόθεση "προπηλακισμού" εφοριακών στα Μαριτσά δεν σχολιάστηκε από τους έγκριτους δημοσιογράφους ούτε για τυπικούς λόγους.

Ο κ. Αλεξιάδης πέρασε στα νιάτα του ως υπάλληλος λογιστής επιχειρήσεων, αλλά το μόνιμο και σίγουρο ηθικό μεροκάματο είναι πιο γλυκό. Έτσι λοιπόν, επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου το 1987 διορίστηκε στο δημόσιο. Από εκεί και πέρα ο συνδικαλισμός του άνοιξε τον δρόμο για την πολιτική του καριέρα πάντα όμως της αριστερής πλευράς, εφόσον μέχρι να διαλυθεί ο Συνασπισμός και να έρθει ο Σύριζα, διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης στο γραφείο του κ. Δραγασάκη. Είναι στα μέτρα της φιλοσοφίας των κουλτουριάριδων: "Οι παρέες γράφουν ιστορία".

Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Εφοριακών Υπαλλήλων του υπουργείου Οικονομικών και πρόεδρος του Συλλόγου των εφοριακών Αττικής και Κυκλάδων. Ως εκπρόσωπος των εφοριακών υπαλλήλων κατά καιρούς έχει αντιταχθεί σε προσπάθειες στοχοποίησης του κλάδου για θέματα διαφθοράς. Κοινώς, κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.

Στοχοποιούνται όσοι αντιδρούν

Ο πρώην εφοριακός, νυν υπουργός δήλωσε μετά το περιστατικό στα Μάριτσα:
"Σε ό,τι αφορά τα επεισόδια δεν υπάρχει περίπτωση να φοβηθούμε. Δεν θα κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω! Κι αυτοί οι διάφοροι κύριοι που το παίζουν τσαμπουκάδες στους ελεγκτές και προσπαθούν να παρεμποδίσουν ελέγχους θα βρουν μπροστά τους την πιο δυναμική αντίδραση. Να ξέρετε πως σε αυτές τις περιοχές και σε αυτές τις επιχειρήσεις που κάνανε αυτές τις ενέργειες εναντίον των ελεγκτών εξασφάλισαν για όσο καιρό θα είμαι στο υπουργείο Οικονομικών τη διαρκή ελεγκτική ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ".
Έτσι λοιπόν, ο καριερίστας εφοριακός που τυγχάνει να είναι υπουργός όλων των Ελλήνων αποφάσισε και διέταξε ότι είναι με την πλευρά των "νόμιμων" Ελλήνων και εχθρός των Ελλήνων που αντιδρούν ή υπερασπίζονται τους άγραφους νόμους της ανθρώπινης ηθικής. Ο κ. Αλεξιάδης έβαλε στο στόχο αυτούς που παρεμπόδισαν σε παραδοσιακό πανηγύρι τον έλεγχο υπαλλήλων του Ελληνικού κράτους που έχει ηγεμόνες δανειστές (όπως είχε δηλώσει ο πρωθυπουργός).

Ο υπάλληλος της εφορίας διατάσσεται απροκάλυπτα και δημοσίως από τον υπουργό της αποικίας Ελλάδα να "εκδικηθεί" αυτούς που τόλμησαν να πουν αυθόρμητα το φυσιολογικό: "πήραν εντολή να γράψουν τους ανθρώπους, τους μεροκαματιάρηδες. Δε ντρέπεστε ρε;"  
Πόσο φυσιολογικό είναι να βρεθεί κλιμάκιο του ΣΔΟΕ σε πανηγύρι χωριού στην Ρόδο και όχι σε κλαμπ ή εστιατόριο σούσι στη Μύκονο;!

Τώρα το ερώτημα μπαίνει αν αυτοί που "προπηλάκισαν" τους ελεγκτές δεν ήταν παράνομοι μικροπωλητές αλλά απλοί πολίτες.
Δηλαδή, ο κ. Αλεξιάδης με τα βίντεο που έχει στα χέρια του θα βρει τους Έλληνες που υπερασπίστηκαν Έλληνες και θα τους κυνηγήσει στις δικές τους δουλειές, στις επιχειρήσεις που εργάζονται ως υπάλληλοι ή ακόμα και στο δημόσιο αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι;

Εφορία: Ο έτοιμος στρατός εισβολής

Τραβάνε το σχοινί οι μνημονιακοί υπουργοί και υπερασπιστές της ηγεμονίας της Ε.Ε στην Ελλάδα με άσχημο τρόπο με δόλωμα την νομιμότητα της αγοράς υπέρ των εσόδων για το επιβεβλημένο χρέος της Ελλάδας. Την στιγμή λοιπόν, που η ανεργία είναι στο 28%, που το 70% των επιχειρήσεων έχει κλείσει, που η φορολογία καθιστά τον επαγγελματία σκλάβο του μνημονιακού κράτους εφόσον πρέπει να δίνει ακόμα και προκαταβολικά το 100% του φόρου του διότι έτσι γουστάρει η Τρόικα, ο υπουργός Αλεξιάδης χρησιμοποιώντας ως κατοχικό στρατό τους ελεγκτικούς μηχανισμούς ΣΤΟΧΟΠΟΙΕΙ Έλληνες επειδή αντιδρούν.

Καθιστά ξεκάθαρα τους υπαλλήλους των Ελλήνων, στρατό επίθεσης των ηγεμόνων δανειστών των Ελλήνων. Αυτό που ενοχλεί τον κ. Αλεξιάδη και τον στρατό του δεν είναι το μαντολάτο που δεν "χτυπήθηκε" στην ταμειακή μηχανή, ούτε το σουβλάκι που είχε μπαχαρικά και κόπηκε με 13% αντί 23% στο πανηγύρι. Είναι η ηγεμονική εντολή που έχει λάβει ότι πρέπει ο Έλληνας να φοβάται να βγάλει το μεροκάματό του αν δεν έχει προπληρώσει το χαράτσι ζωής στους εισβολείς δανειστές.

Ο πόλεμος που μάς έχουν κηρύξει, όπως και η κυβέρνηση Τσίπρα ομολογεί, είναι οικονομικός. Μόνο που οι εισβολείς δεν χρειάστηκε να φέρουν τα στρατεύματά τους για να εξολοθρεύσουν Έλληνες. Ήταν μόνιμα, φοροπληρωμένα και έτοιμα από καιρό στην Ελλάδα. Περίμεναν απλά την διαταγή για να βγάλουν τα νόμιμα άρα και ηθικά δημοσιοϋπαλληλικά γιαταγάνια τους.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η τιμωρητική διάθεση προς την Ελλάδα έχει καταντήσει συνώνυμο πολιτικής στη χώρα της Μέρκελ

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

Στη δεκαετία του '80 κάποιοι νεαροί διαδηλωτές με στρατιωτικά αμπέχονα κραύγαζαν «Αμερικάνοι, φονιάδες των λαών». Ακόμη κι αυτοί όμως, μέσα στον επαναστατικό τους οίστρο, φρόντιζαν να διευκρινίζουν ότι τα έχουν με τις εκάστοτε κυβερνήσεις της Ουάσινγκτον. Οχι με τον αμερικανικό λαό.
Σήμερα αρκετοί Ελληνες εξακολουθούν να διαφωνούν με ορισμένες από τις διεθνείς πρακτικές της κυβέρνησης Ομπάμα, παρότι ο συγκεκριμένος Αμερικανός πρόεδρος είναι ένας από τους δημοφιλέστερους της πρόσφατης περιόδου. Η πολιτική ωστόσο αφήνει αδιάφορα τα αισθήματα μεταξύ των δύο λαών, που διέπονται από σχέσεις συμπάθειας και αλληλοσεβασμού.

Ο μέσος Αμερικανός τουρίστας είναι ένας τύπος μάλλον αξιαγάπητος. Εξαιρετικός ως επισκέπτης, λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, πολιτισμένος και γενναιόδωρος. Καμία σχέση με τους άξεστους φωνακλάδες Βησιγότθους και τους μεθυσμένους Βρετανούς... σεξοκανίβαλους που πλημμυρίζουν τα ελληνικά νησιά, αποδεικνύοντας εμπράκτως την περιφρόνησή τους για τον τόπο φιλοξενίας τους.

Για τους Αμερικανούς η Ελλάδα είναι ένας ζωντανός μύθος. Μπορεί να μην ξέρουν πού καλά-καλά βρίσκεται στον χάρτη, αλλά γνωρίζουν την αρχαία ιστορία της και τη σημερινή της ιδιότητα ως μοναδικού τουριστικού προορισμού, χωρίς σε καμία περίπτωση να αμφισβητούν τον φυσικό δεσμό της ελληνικής γης με τους σύγχρονους κατοίκους της.

Εκανα αυτή την εισαγωγή για να δείξω πώς πρέπει να είναι η σχέση μεταξύ λαών που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και χαίρουν αμοιβαίας εκτίμησης, αναδεικνύοντας ο καθένας τα δικά του προτερήματα. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει με τους σημερινούς Γερμανούς και όσο πιο γρήγορα το χωνέψουμε τόσο καλύτερα.

Το πρόβλημα της ανθελληνικής πολιτικής του Βερολίνου δεν πηγάζει μόνο από τα πρόσωπα που σήμερα τυχαίνει να κατέχουν κορυφαία αξιώματα, όπως η Μέρκελ και ο Σόιμπλε. Δεν είναι αποκλειστικά δικό τους δημιούργημα ή προσωπική τους επιλογή. Στην πράξη αποτελεί μια ανατροφοδοτούμενη κατάσταση, που εκπορεύεται από τη γενικότερη γερμανική νοοτροπία ηγεμονισμού και κυριαρχίας, η οποία αναβιώνει ταχύτατα και επικίνδυνα.

Η τιμωρητική διάθεση προς την Ελλάδα έχει καταντήσει συνώνυμο της πολιτικής δημοφιλίας στη Γερμανία! Οσο πιο σκληρός τόσο πιο λαοφιλής. Και τα εύσημα αυτής της απάνθρωπης, εθνορατσιστικής πολιτικής απολαμβάνουν σήμερα ο Σόιμπλε και η Μέρκελ.

Μη με ρωτήσετε αν είναι ο γερμανικός λαός εκείνος που υπαγορεύει την άσκηση της ανθελληνικής πολιτικής ή η σημερινή κυβέρνηση συνασπισμού της Γερμανίας την έχει καταστήσει «πολιτικό προαπαιτούμενο» στην κοινή γνώμη της χώρας της. Η απάντηση θυμίζει το πρόβλημα της κότας με το αβγό. Σε κάθε περίπτωση όμως η εκδικητική προδιάθεση των συστημικών γερμανικών κομμάτων εξουσίας απέναντι στην Ελλάδα είναι τόσο συνυφασμένη με το λαϊκό αίσθημα, που αποτελεί πολιτικό καθήκον κάθε εκλεγμένου αντιπροσώπου στην Μπούντεσταγκ.

Σε όλες τις σφυγμομετρήσεις οι Γερμανοί πολίτες παραμένουν οι πιο πιστοί οπαδοί μιας άμεσης ελληνικής εξόδου από την Ευρώπη. Ταυτόχρονα όμως η Ελλάδα εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς για τους Γερμανούς, που θεωρούν ότι μπορούν να επισκέπτονται ως κατακτητές μια εξαθλιωμένη αποικία χρέους για την κοινωνική ισοπέδωση της οποίας έχουν συμβάλει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Ο σύγχρονος γερμανικός ανθελληνισμός δεν είναι τυχαίος ούτε συγκυριακός. Στηρίζεται σε καλά εδραιωμένα στερεότυπα και αρνητικούς μύθους, που διατρέχουν τη σημερινή γερμανική νοοτροπία αλλά και το άκρως αμφιλεγόμενο... γερμανικό χιούμορ. Ο Ελληνας είναι ο τεμπέλης, ο ακαμάτης που του χάρισε ο Θεός το καλύτερο οικόπεδο στο πλανήτη και δεν ξέρει να το εκμεταλλευτεί, παρά μόνο θέλει να κάθεται, να πίνει το ούζο του και να απολαμβάνει τον καφέ του. Αυτές οι αθλιότητες δεν είναι μόνο αναπαραγωγή της «Bild». Διατρέχουν απ' άκρη σ' άκρη τη γερμανική κοινωνία ως καλά εδραιωμένες πεποιθήσεις.
Δυστυχώς για τον μέσο Γερμανό, η Ελλάδα δεν αξίζει να κατοικείται από τους σύγχρονους Ελληνες! Είναι ένας πολύ προνομιακός προορισμός για ένα έθνος...δεύτερης κατηγορίας.

Ολα τα παραπάνω λοιπόν δεν έχουν μόνο σχέση με τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, όπως αφελώς κάποιοι θέλουν να φαντάζονται στην Ελλάδα. Αποτελούν ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα εδραιωμένης αρνητικής προσλαμβάνουσας παράστασης από έναν λαό προς έναν άλλο· μιας αρνητικής προκατάληψης δηλαδή που αποκτά και ρατσιστικά χαρακτηριστικά, όταν ο πρώτος λαός αποκτά κυριαρχικά δικαιώματα στον δεύτερο μέσω δανεισμού...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η κεντρική διοίκηση των κουρδικών δυνάμεων στην Κομπάνι της Συρίας αναφέρει σε ανακοίνωσή της ότι 6 τραυματίες Κούρδοι μαχητές του YPG/YPJ, που είχαν σταλεί στην Τουρκία για νοσοκομειακή περίθαλψη, παραδόθηκαν από τις τουρκικές Αρχές στην Αλ Κάιντα, δηλαδή στο Μέτωπο Αλ Νούσρα, μέσω της συνοριακής πύλης Μπαμπ Ελ Χέγουα (Bab El Hewa).

Η κεντρική διοίκηση ζήτησε εξηγήσεις από την τουρκική κυβέρνηση σχετικά με τη μοίρα των Κούρδων μαχητών, με τους οποίους οι κουρδικές Αρχές έχουν χάσει κάθε επαφή.

Η ανακοίνωση του YPG/YPJ αναφέρει:

«6 μαχητές μας που τραυματίστηκαν πολεμώντας ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος στην Κομπάνι, τους επιτράπηκε να εισέλθουν στην Τουρκία από το συνοριακό πέρασμα Μουρσίτπινάρ (σ.σ. είναι η συνοριακή πύλη στα βόρεια της Κομπάνι με την Τουρκία).

Ωστόσο, πρόσφατα χάσαμε κάθε επαφή με τους μαχητές μας και είναι αδύνατο να τους εντοπίσουμε.

Σύμφωνα με πληροφορίες που συλλέξαμε, το τουρκικό κράτος παρέδωσε τους 6 συντρόφους μας στο Μέτωπο Αλ Νούσρα (σ.σ. την Αλ Κάιντα στη Συρία) μέσω του συνοριακού περάσματος Μπαμπ Ελ Χέγουα της επαρχίας Ιντλίμπ.

Καλούμε το τουρκικό κράτος να δώσει μια εξήγηση για τη μοίρα των φίλων μας και να τους παραδώσει στις κουρδικές αρχές στη Ροζάβα» (σ.σ. βόρεια Συρία – δυτικό Κουρδιστάν).

Οι τραυματίες Κούρδοι μαχηχτές είναι οι: Αχμέντ Σέρκο (Ahmed Şêrko), Ομέρ Καντίρ (Omer Qadir), Ρέμπερ Σεϊχό (Rêber Seyho), Εχμέντ Χελούμ (Ehmed Helûm), Τσεμάλ Εχμέντ (Cemal Ehmed) και Μπεσίντ Μιχεμέντ (Beşîr Mihemed).

Το Μέτωπο Αλ Νούσρα είναι ο βραχίονας της Αλ Κάιντα στη Συρία και έχει βομβαρδιστεί από τις ΗΠΑ στη Συρία όπως και το Ισλαμικό Κράτος.

Ωστόσο, η Τουρκία, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, διατηρεί εξαιρετικές σχέσεις με την τρομοκρατική οργάνωση.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σας άξιζε… τελικά “έσκασε” στα χέρια σας, δείτε τι λέγατε

Δραματική τροπή έχει λάβει πλέον το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης («παράτυπης» που επιτάσσει η ως συνήθως γελοία πολιτική ορθότητα), με το πρόβλημα να έχει ήδη ξεπεράσει τις ελληνικές εθνικές δυνατότητες, ενώ σε ένα ακόμα θέμα ο Αλέξης Τσίπρας ρίχνει τη μπάλα στην εξέδρα, τόσο αρνούμενος να προβεί έστω στη στοιχειώδη αυτοκριτική για λογαριασμό του πολιτικού συνονθυλεύματος που τον οδήγησε στην εξουσία, όσο και για τις επιλογές ανεκδιήγητων προσώπων που πρόλαβαν ήδη να ζημιώσουν τη χώρα.

Δεν έχει παρά να ζητήσει από τους συνεργάτες του να ανασύρουν από τα αρχεία τις επίσημα διατυπωμένες θέσεις του κόμματος τη δεκαετία του 1990 και δηλώσεις στελεχών, όταν πολλοί προειδοποιούσαν ότι το φαινόμενο θα τεθεί εκτός ελέγχου. Πιστεύουμε ακράδαντα, ότι η παρανοϊκή στάση του Συνασπισμού τότε και ΣΥΡΙΖΑ αργότερα, συνέβαλε τα μέγιστα στο να ανδρωθεί το – δικαιολογημένα απεχθές– φαινόμενο της Χρυσής Αυγής, απλά και μόνο ως αντίδραση – εξισορρόπηση προς το άλλο άκρο, στην παλαβομάρα της εποχής…

Σα να μην έφταναν όλα αυτά, ενώ το πρόβλημα έδειχνε να λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και άπαντες προειδοποιούσαν για δύο εκατομμύρια παράνομους μετανάστες να περιμένουν να περάσουν στο ελληνικό έδαφος από τα τουρκικά παράλια, προερχόμενοι από τις εστίες έντασης της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας, ο Αλέξης Τσίπρας είχε τη φαεινή ιδέα να βάλει στο πιο κρίσιμο πόστο την… Τασία Χριστοδουλοπούλου, με καταγεγραμμένες παλαιόθεν απόψεις για το θέμα.

Κατά συνέπεια, κι ενώ πριν την έλευση του ΣΥΡΙΖΑ και της κυρίας, στην περιοχή του Έβρου είχαμε είσοδο 200 παρανόμων μεταναστών την ημέρα, ο αριθμός κατά πληροφορίες πηγών στην περιοχή (υπέρ)δεκαπλασιάστηκε και τα αποτελέσματα τα ανακαλύπτουμε πλέον με τον πιο τραυματικό τρόπο. Ας προχωρήσουν αν θέλουν σε διάψευση αυτών των στοιχείων.

Διότι στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δεν τα πήγαιναν καλά με το ταμείο και το πραγματικό χρήμα σε μια οικονομία, προτιμώντας τις θεωρίες, με αποτέλεσμα τη διάλυση της χώρας μέσα σε ένα εξάμηνο (ασφαλώς δεν ήταν… στα καλά της και πριν), σε κατέγραφαν απευθείας ως αντιδραστικό, φασίστα, οπισθοδρομικό κ.λπ., εάν τολμούσες κάποτε να τους ρωτήσεις «πόσους μετανάστες αντέχει η χώρα και η οικονομία της».

Παρεμπιπτόντως, ο νεαρός πρωθυπουργός μας, καλό θα ήταν να εγκαταλείψει το ολίγον ειρωνικό ύφος στο θέμα, διότι το να εγκαλείς την Ευρώπη ότι δεν κάνει όσα έπρεπε και ότι ξέρει μόνο να δανείζει με επαχθείς όρους, έχει δυο σοβαρά προβλήματα…

Πρώτον… εσένα τον ίδιο, που ζητάς βοήθεια ενώ το μισό σου κόμμα ζητά έξοδο από την Ευρωζώνη, τον πυρήνα δηλαδή της ΕΕ και δεύτερον, διότι ως κόμμα ευθύνεσαι τα μέγιστα για την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων για το θέμα και τη συστηματική προπαγάνδα του να… καλοδεχόμαστε τους πάντες, κάτι που ισοδυναμούσε με άμεση πρόσκληση σε κάθε κατατρεγμένο του πλανήτη να έρθει να μας συναντήσει.

Για όλα αυτά, οι αφελείς, επικαλούνταν ανθρωπιστικούς λόγους, διεκδικώντας αποκλειστικότητα στον ανθρωπισμό και την ευαισθησία. Όσοι προειδοποιούσαν ότι το πρόβλημα είναι πολύ περισσότερο σύνθετο, ήταν… άκαρδοι. Τα αποτελέσματα είναι ορατά. Ό,τι και να πει η Ευρωπαϊκή Ένωση, ας κάτσουν να εισπράξουν «αλληλεγγύη». Τα κράτη-μέλη έχουν ήδη δείξει τις διαθέσεις τους.

Και ένα τελευταίο διότι μας έχει εξοργίσει πραγματικά. Κάνανε επανάσταση για την Αμυγδαλέζα, την άνοιξαν στο τέλος και όλοι ξεχύθηκαν στην Αθήνα. Τώρα, με τα ίδια κοντέινερ που κάποτε κατήγγελλαν (απάνθρωπες συνθήκες…), στήνουν τη νέα Αμυγδαλέζα στον Ελαιώνα. Κάνουμε λάθος; Και μη μας πουν ότι οι νέες εγκαταστάσεις δεν θα είναι φυλακή! Γιατί δεν αφαιρούσαν απλά την περίφραξη; Θέλουν να τους πάνε πιο κοντά στο κέντρο; Ή μήπως η αστυνόμευση δεν θα είναι στενή; Έχουν ιδέα πόσα προβλήματα θα ανακύψουν σε χρόνο ρεκόρ εάν ο χώρος δεν ελεγχθεί αυστηρότατα; Ελπίζουμε ότι ο Γ. Πανούσης τουλάχιστον έχει ενημερωθεί αρμοδίως.

Λέτε να άρχισαν να σκέπτονται τι θα κάνουν αν σε όσους έχουν έρθει, προστεθούν άλλοι τόσοι και άλλοι τόσοι; Σκέφτηκαν ποτέ να πάνε και να πουν στην Ευρώπη ότι μέρος από τα χρήματα του πακέτου Γιούνκερ ή από άλλο ταμείο, θα πρέπει να κατευθυνθεί στη ναυπήγηση σύγχρονων περιπολικών σκαφών ώστε να δουλέψει και κόσμος στα ναυπηγεία;

Μαύρα μεσάνυχτα… Το μόνο που ήξεραν, ήταν να θεωρούν τα χρήματα δεδομένα και οι ίδιοι τους εαυτούς τους ως καλούς Σαμαρείτες να τα μοιράζουν στη φτωχολογιά. Τόσο άσχετοι. Πόσα έχουν ακόμα να αναθεωρήσουν… αν ποτέ ξεκαθαρίσουν τα εσωκομματικά τους με τα οποία ασχολούνται, ενώ 4-5 άνθρωποι που καταλαβαίνουν, παλεύουν να συμμαζέψουν την κατάσταση.

Προφανώς τους αφορά λιγότερο η ανωτέρω κριτική, στον βαθμό που δεν έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου ως σοβαροί άνθρωποι, εγκαίρως, ως όφειλαν.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν επιχειρούσε κάποιος να καταγράψει την ελληνική πολιτική ιστορία, θα μπορούσε κάλλιστα να αρκεσθεί στην φράση «κι είπαν θα δώσουν το βραβείο στην μεγαλύτερη ψευτιά», αφού αυτή η φράση καταγράφει με τον πλέον ακριβή τρόπο το πως κυβέρνησαν την χώρα, όσοι την κυβέρνησαν, από την επανάσταση του 1821 και μετά…

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος

Κοιτώντας στο σήμερα, διαπιστώνουμε πως στην χώρα υπάρχει μία (συγ)κυβέρνηση, η οποία δεν είναι σε θέση να κυβερνήσει. Κυρίως, επειδή δεν έχει την κοινοβουλευτική στήριξη (κυβερνά με την στήριξη της αντιπολίτευσης!), αλλά κι επειδή τα όσα έχει συμφωνήσει (με τους «εταίρους» και δανειστές) δεν συμφωνούν ούτε με την ιδεολογία ούτε με το πρόγραμμά της (το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης).
Επιπλέον, δε, αυτή η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να κυβερνήσει επειδή δεν έχει σχέδιο, αλλά κι επειδή δεν έχει ούτε την ικανότητα (βλέπετε είναι μεστή θεωρητικολόγων), ούτε όμως και επαφή με την πραγματικότητα που βιώνει ο λαός, αφού μοναδικό της μέλημα είναι «να μην πέσει η πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση»…!
Ο κλαυσίγελος της ανικανότητας, συναγελάζεται με την επικινδυνότητα των ιδεοληψιών και, τελικά, «παντρεύεται» με τον εθνομηδενισμό για να παράξει ένα πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά πολιτικό έκτρωμα το οποίο μεταλλάσσεται με ταχύτατους ρυθμούς και λίαν συντόμως θα αποτελεί τον απόλυτο εκφραστή του κάθε νεοναζιστή ή τραπεζίτη, παραβιάζοντας το σύνολο του Συντάγματος της χώρας.
Το μόνο που διασώζει (προς ώρας) την (συγ)κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, είναι πως δεν έχουν εφαρμοστεί οι αποφάσεις βουλγαροποίησης των πολιτών (μέσω μίας πρωτοφανούς φορολογικής επίθεσης κατά πάντων, πλην πλουσίων). Ο χρόνος όμως κυλάει και πολύ σύντομα τόσο η κυβέρνηση όσο και οι πολίτες θα κατανοήσουν, ο καθένας από την πλευρά του, την θέση στην οποία βρίσκονται…

Ας μην γελιόμαστε. Αυτό το πράγμα (ένας ατάλαντος θίασος αριστερών με δεξιές τσέπες) που παριστάνει την ελληνική κυβέρνηση, δεν είναι κυβέρνηση. Διαχειριστές εντολών τρίτων είναι. Λίαν συντόμως θα είναι και «εκτελεστές ενός συμβολαίου», δηλαδή του τρίτου μνημονίου, το οποίο θα υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια και θα φροντίσουν για την ολοκληρωτική εφαρμογή του εις βάρος των εθνικών κυριαρχικών συμφερόντων. Ήδη, διέρρευσε (με διαμαρτυρία βουλευτή του ΠΑΣΟΚ) πως τα έσοδα από τους υδρογονάνθρακες της χώρας θα μπούνε στο «πακέτο» των 50 δισ. που θέλουν να υλοποιήσουν οι… «εταίροι» και δανειστές μας. Ήδη διαρρέουν πληροφορίες για πώληση μικρού νησιού (ανήκει στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και βρίσκεται στον Σαρωνικό κόλπο) στο οποίο επί δεκαετίες εκπαιδεύονταν οι άνδρες των υποβρυχίων καταστροφών. Και άλλα νησάκια, όμως, έχουν πάρει σειρά για να δεχτούν το δικό τους πωλητήριο και να βρεθούν σε χέρια «επενδυτών», τη στιγμή που η κυβέρνηση είναι ανίκανη να προσελκύσει πραγματικούς επενδυτές, αφού αποδέχεται (και ενισχύει ακόμη περισσότερο) την φορολόγηση των επιχειρήσεων…

Αυτή η κάποτε χώρα (αποτελεί πλέον χώρο πώλησης των πάντων, αποικία και χώρο αποπληρωμής ενός αέναου χρέους του οποίου οι δημιουργοί κυκλοφορούν ελεύθεροι) δεν μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται και να λειτουργεί έτσι όπως την λειτουργούν και οι σημερινοί (πρώτη φορά αριστερά) κυβερνώντες. Αυτή η χώρα δεν θα συνεχίσει να υφίσταται εάν συνεχιστεί η σημερινή διαχείριση, εάν συνεχίσει να υπάρχει το σημερινό (στο σύνολό του) πολιτικό προσωπικό, εάν συνεχίσουν να μην λειτουργούν οι συνταγματικά κατοχυρωμένοι θεσμοί…

Αυτοί που μας κυβερνάνε (μέχρι και σήμερα) δεν είναι γελοίοι. Επικίνδυνοι είναι… Επικίνδυνοι για όλους, μα περισσότερο για την ίδια τη χώρα στο σύνολό της. Αν δεν συμβεί κάτι (τυχαίο γεγονός), είναι σχεδόν βέβαιο πως η Ελλάδα δεν θα απωλέσει μόνο την εθνική της κυριαρχία και ανεξαρτησία, αλλά θα μικρύνει και γεωγραφικά… Και μία τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι ένα τυχαίο γεγονός, ή ένα αποτέλεσμα της ανικανότητας των (επί της ουσίας ανύπαρκτων) κυβερνώντων. Θα είναι ένα αποτέλεσμα μεθόδευσης τρίτων, το οποίο θα αποδεχθούν σιωπηλά όλοι εκείνοι που μισούν την λέξη έθνος (με όλα τα παράγωγά της) και υπηρετούν την σημαία του κόμματος και όχι της πατρίδας…

Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Η πατρίδα μας, πνέει τα λοίσθια, με ευθύνη όλων όσων την εξευτέλισαν και την βίασαν επανειλημμένως σε παγκόσμια θέα. Κι επειδή αυτό συνέβη με δική μας ευθύνη (εμείς τους εκλέξαμε, τους στηρίξαμε και τους επιτρέψαμε να ξεπουλήσουν τους τάφους των προγόνων μας και την ελευθερία των τρισέγγονών μας), εμείς θα πρέπει να σκεφθούμε και να οργανώσουμε την επόμενη ημέρα.
Όλοι εμείς που αγαπάμε, ακόμη, την πατρίδα, καλούμαστε να ομονοήσουμε και να σχεδιάσουμε το αύριο, όταν θα συμβούν εκείνες οι πολύ συγκεκριμένες εξελίξεις που όλοι περιμένουμε… Από τώρα, θα πρέπει να αναδείξουμε σιωπηλά τους έντιμους και ικανούς, που θα δεχθούν να φορτωθούν με την ευθύνη της ολικής επαναφοράς της πατρίδας…

ΥΓ: Μην ξεχνάμε πως έχουν ήδη πάρει την απόφαση να αλλάξουν τον πληθυσμό με της Ελλάδας, με κατοίκους και πολίτες που θα είναι περισσότεροι "βολικοί" στην κάλπη. 
ΥΓ1: Το χειρότερο που μας ετοιμάζει αυτό το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, είναι η επόμενη κυβέρνηση, "εθνικής σωτηρίας", η οποία θα αποτελεί και την ύστατη απόπειρα συσπείρωσης των ανίκανων και επικίνδυνων... Και είναι βέβαιο πως αυτή η "κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας" θα δημιουργηθεί για να "μουδιάσει" τον λαό και να προωθήσει τα σχέδια εξόντωσης της Ελλάδας, με τον ψευδεπίγραφο τίτλο της...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιάκωβου Πέτρου

“Το όνομα που επιθυμώ από καρδιάς είναι «Ηνωμένες Πολιτείες Κύπρου», δήλωσε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα «Sabah».”
“…τα πιο δύσκολα ζητήματα είναι το περιουσιακό και το εδαφικό”, συνέχισε.

Εκείνη ακριβώς την ώρα που διάβαζα το παραπάνω ανέκδοτο, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ την «κατάρα» που δέρνει την Κύπρο. Μια γεωστρατηγική κατάρα που θέλει το νησί να αποτελεί μια κουκκίδα στεριάς ανάμεσα σε τρεις ηπείρους, με αποτέλεσμα να μην απολαμβάνει ποτέ της ελευθερίας της. Μια ανθρωπο-πολιτική κατάρα, αφού οι επιλογές των προσώπων που λαμβάνουν αξιώματα στο νησί είναι εφάμιλλα επιτυχημένες με αυτές στον τόπο που πατούμε.

Στο πρόσωπό μου διαγραφόταν ένα ειρωνικό χαμόγελο, ενώ μέσα μου έβραζα, αναλογιζόμενος πόσοι άνθρωποι θα κλαίνε επ’ αφορμής της παραπάνω δήλωσης. Όχι γιατί το «περιουσιακό και το εδαφικό» δεν είναι δύσκολα ζητήματα, αλλά γιατί είναι επουσιώδη μπροστά στα θέματα των Αγγλικών Βάσεων, των Εποίκων, των Εγγυητριών Δυνάμεων και των Στρατών τους, αλλά κυριότερα των Αγνοούμενων. Όλων εκείνων των ψυχών που χάθηκαν 40 χρόνια πριν, και βρίσκονται δολοφονημένοι σε ομαδικούς τάφους και ορύγματα, άταφοι, αδικαίωτοι, με τους δικούς τους να σιγοσβήνουν δεκαετίες τώρα ανήμποροι να διαχειριστούν την όλη κατάσταση.
«Ο νεκρός δεδικαίωται» λένε.
Τι γίνεται με τον αγνοούμενο;

Την ημέρα της εισβολής, 41 χρόνια πίσω, ένας Δεκανέας του Μηχανικού του κυπριακού στρατού, λίγες μέρες πριν απολυθεί, μετέφερε Έλληνες στρατιώτες στο σημείο των μαχών. Απέναντι στην προέλαση των τουρκικών δυνάμεων, δέκα παλικάρια αποφάσισαν να αντισταθούν μέσα σε ένα όρυγμα τύπου «Τ».
Εκεί πολέμησαν, εκεί σκοτώθηκαν, εκεί θάφτηκαν.
Εκεί, τους βρήκαν δεκαετίες αργότερα και τους ταυτοποίησαν.
Όπου κι αν βρίσκονται οι ψυχές τους, δε θα μπορούν να ησυχάσουν όσο κυκλοφορούν και κυβερνούν τέτοιοι «εθνικοί ηγέτες».
Σίγουρα ο Δεκανέας ξαναπολεμά την ίδια μάχη αδιάκοπα, ακριβώς διότι 41 χρόνια αργότερα συνεχίζει να κάνει κουμάντο η ίδια πολιτική προδοσία.

Από αδικαίωτους αγώνες γνωρίζουμε καλά εμείς οι Έλληνες. Πολλές φορές συζητάμε, θυμόμαστε, τσακωνόμαστε για τις περασμένες μάχες. Δικαιώνουμε, ηρωοποιούμε, συκοφαντούμε τους πρωταγωνιστές. Μόνο και μόνο, επειδή είμαστε «πολύ λίγοι» ώστε να στήσουμε το δικό μας καρτέρι, τη δική μας μάχη, το δικό μας ηρωικό θέρετρο.

Είμαστε δειλοί και κατά συνέπεια καταδικασμένοι στις αναμνήσεις μας.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ρακκά 

Στην δημόσια συζήτηση, σε όσα λέει η κυβέρνηση, αλλά και σε εκείνα που συζητούν οι ψηφοφόροι της, καθώς και ο ευρύτερος "αντιμνημονιακός χώρος" κυριαρχούν οι αναλογίες και οι συγκρίσεις της χώρας μας με την… Γερμανία του 1950, την Ισλανδία ή την… Αργεντινή. Κι όμως, αν συγκρίνουμε αυτά τα παραδείγματα δεν θα βρούμε παρά ελάχιστες αναλογίες, και αυτές «εξωτερικές».

Αντίθετα, η σύγκριση που μπορεί να μας διδάξει περισσότερα πάνω στην κατάσταση της χώρας μας, δυστυχώς, είναι με τις χώρες του ανατολικού μπλοκ και τον τρόπο που κατέρρευσαν μέσα στην δεκαετία του 1990. Ας δούμε μερικές από αυτές:

Α) Κατ’ αρχάς, τόσο το καθεστώς που ανέλαβε την ‘μετάβαση’ της ΕΣΣΔ στην Ρωσία του 1990 υπό τον Γιέλτσιν, όσο και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (με τους ΑΝΕΛ) έχουν την ίδια κοινωνική συγκρότηση και ταξική φυσιογνωμία. Ο Γιελτσινισμός των αρχών της δεκαετίας του 1990, ήταν μια ‘εξέγερση’ της σοβιετικής γραφειοκρατίας ενάντια στον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες, για την απόσπαση της εξουσίας του ρωσικού κράτους. Σε δεύτερο χρόνο πυροδότησε έναν κύκλο ‘γκανκστερικής συσσώρευσης δια της αρπαγής’ φορέας του οποίου ήταν σε μεγάλο βαθμό πρώην γραφειοκράτες –ιδιαίτερα στην ρώσικη περιφέρεια. Αυτοί, εξ άλλου ήταν που εξελίχθηκαν στους διαβόητους ‘ολιγάρχες’ του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 1990.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την «στάση» των γραφειοκρατικών μεσοστρωμάτων ενάντια στο παλαιό πολιτικό σύστημα, το οποίο μέχρι πρότινος υπηρετούσαν. Ιδιαιτέρως βέβαια, την κεντροαριστερά του ΠΑΣΟΚ, που αποτέλεσε κατά στην μεταπολίτευση την οργανωτική δύναμη και τον εμπνευστή του καθεστώτος της.
Αυτός ο ιδιότυπος «σοσιαλφιλελευθερισμός των διανοουμένων» έχει επιλέξει να συμμαχήσει τόσο με κομμάτια του ξένου κεφαλαίου, όσο και με την πτέρυγα των οικονομικών ελίτ που κατά τα τελευταία χρόνια έχασε την προνομιακή της πρόσβαση στην εξουσία προκειμένου να χτυπήσει τα συμφέροντα που ταυτίζονται με το παλαιό πολιτικό σύστημα ή να τα εξαναγκάσει σε κάποιου είδους modus vivendi.
Προς το παρόν είναι άγνωστο, αν αυτές οι συμμαχίες θα συγκροτήσουν νέα, ‘τριγωνικά’ σχήματα διαπλοκής (κράτος, ΜΜΕ, επιχειρήσεις), αν σε αυτά θα συμμετέχουν και το ‘παλιό’ οικονομικό κατεστημένο. Εκείνο που είναι σαφές, και εν πολλοίς προδιαγεγραμμένο, είναι ότι η καταστροφή που ολοκλήρωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον ώστε από εδώ και πέρα να εξελιχθεί ένα καθεστώς άγριας συσσώρευσης διά της αρπαγής.  Η φυσιογνωμία του θα κριθεί από το εάν εν τέλει θα παραμείνουμε στο ευρώ ή θα περάσουμε σ’ ένα νέο νόμισμα: Προφανώς, το πέρασμα σ’  ένα νέο νόμισμα θα μεταβάλει θεαματικά τα δεδομένα. Η λεηλασία της χώρας μας θα παροξυνθεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα θα συμπληρωθεί από την συγκρότηση ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος (του τύπου των μετασοβιετικών δικτατοριών που γνώρισαν διάφορες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ).

Β) Αμφότερα τα καθεστώτα χρησιμοποίησαν κατ εξοχήν τον Αμερικανικό παράγοντα. Μάλιστα, πολύ συχνά,  με τους ίδιους ανθρώπους, αν θυμηθούμε τι ρόλο έπαιξε ο Γιόζεφ Στίγκλιτς στην ‘φιλελευθεροποίηση’ της Ρωσίας, για να προχωρήσει μετά σε δημόσια αυτοκριτική –την οποία δυστυχώς έχει λησμονήσει κατά την ανάμειξή του στην κρίση της χώρας μας, καθώς εισηγείται μια πολιτική που πάνω-κάτω κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με εκείνη που κατέστρεψε την μετασοβιετική Ρωσία.
Και στις δύο περιπτώσεις, οι ΗΠΑ εκμεταλλεύτηκαν την ‘πρόσκληση’ που τους απηύθηνε  μια φατρία ώστε να διευκολυνθεί στην φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές για την κατάκτηση της εξουσίας, και την ρευστοποίησαν γεωπολιτικά. Στην περίπτωση της Ρωσίας, όπως είναι γνωστό, αξίωσαν την διάλυσή της, και την ‘προτεκτορατοποίηση’ ενός μεγάλου κομματιού της ρωσικής περιφέρειας. Κεντρικό ρόλο σε αυτήν την εκστρατεία έπαιξε ο Τζόρτζ Σόρος, όπως φιλοδοξεί να παίξει και στην Ελλάδα, εξασφαλίζοντας δίκτυα επιρροής τόσο μέσα στην κεντρική εξουσία, όσο και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η δε εμπλοκή στις περιφερειακές δομές της εξουσίας, είναι απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να προχωρήσει ένα μακρόπνοο σχέδιο ‘βαλκανοποίησης’ της Ελλάδας.
Αν συνυπολογίσουμε, μάλιστα, σε αυτές τις διαδικασίες τον παράγοντα «Τουρκία» και το πόσο ταχεία βγήκε από τον πάγο η συμμαχία της με της ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες –γεγονός που ήδη συνοδεύεται με «δώρα» των Αμερικάνων προς τους Τούρκους ως προς το κουρδικό μέτωπο, αλλά και ως προς το Κυπριακό, θα αντιληφθούμε ποιός είναι ο κεντρικός κίνδυνος που κυοφορεί το αμερικάνικο σχέδιο για την χώρα: Σταδιακή αποδιοργάνωση και απορρύθμιση της χώρας, με κύρια εργαλεία την διαχείριση του μεταναστευτικού (Ο Σόρος ήδη έχει εκδηλώσει τις προθέσεις του, να παίξει κεντρικό ρόλο σε αυτό το πεδίο), την αναζωπύρωση μειονοτικών ζητημάτων στον Βορρά κ.ο.κ. Και παράλληλα, μια διαδικασία νεο-οθωμανικής αναδιοργάνωσης των ίδιων περιοχών. Όχι κεντρικά, αλλά από τα κάτω μέσω της εξασφάλισης δικτύων οικονομικής εξάρτησης, πολιτισμικής επιρροής κ.ο.κ.

Γ) Μια τρίτη αναλογία υφίσταται σε ορισμένες πτυχές του υπό κατάρρευση σοβιετικού μοντέλου με αυτό της Ελλάδας κατά την ύστερη μεταπολίτευση. Κυρίως, στο γεγονός ότι και στην Ελλάδα η οργάνωση του κράτους ήταν λίγο ως πολύ σοσιαλιστική ή τουλάχιστον εμφανίζει τα ίδια κύρια χαρακτηριστικά με τον «υπαρκτό και ιστορικό σοσιαλισμό» –δηλαδή με το καθεστώς ως τέτοιο που ήταν και όχι με το περίβλημα αξιών που λειτουργούσε ως πηγή της ιδεολογικής του νομιμοποίησης:
Ένας «σοσιαλισμός των διανοουμένων»[1], όχημα δηλαδή για την κατίσχυση των ‘διανοούμενων στρωμάτων’  με την ευρύτερή τους έννοια στην εξουσία. Ο οποίος εξασφάλιζε κοινωνική συναίνεση παρέχοντας σ’ ένα μεγάλο κομμάτι του λαού συνθήκες απόλυτης εξασφαλισμένης εργασίας, που συνδυάζεται με πολύ χαλαρούς ρυθμούς δουλειάς, απουσία κινήτρων –συνθήκες που λίγο ως πολύ συγκροτούν ένα άτυπο καθεστώς άρνησης της παραγωγικότητας.
Στην περίπτωση της περεστρόικα, ο διογκωμένος αυτός τομέας δημιουργούσε και ένα τεράστιο δίκτυο άτυπης, μαύρης ιδιωτικής οικονομίας που τελούσε σε παρασιτική σχέση με το κράτος. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια τυπική ιδιωτική οικονομία, η οποία μάλιστα λειτουργεί πλέον σε καθεστώς ακραίας απορρύθμισης. Ωστόσο, εκείνοι που παραμένουν «μαύροι» και «άτυποι» είναι όλοι οι μηχανισμοί απόσπασης του δημόσιου/κρατικού πλούτου (μέσα από υπερτιμολογήσεις, μίζες προμηθειών, κακοτεχνίες) κ.ο.κ.
H κατάσταση στην Ελλάδα είναι πιο πολύπλοκη, καθώς το σύστημα είναι «μεικτό» –συνιστά μια βαλκανική και μεσογειακή ιδιαιτερότητα: Από την μία ο δημόσιος τομέας έχει «σοσιαλισμό», και από την άλλη ο ιδιωτικός τομέας και κυρίως οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν υιοθετήσει ένα εργασιακό καθεστώς εντατικοποίησης της εργασίας, προώθησης μορφών ελαστικότητας, εν τέλει υπονόμευσης της οργανωμένης εργασίας. Εξ ου και η άτακτη υποχώρηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης στον ιδιωτικό τομέα, όπου οι εργαζόμενοι μένουν σχεδόν ανυπεράσπιστοι έναντι των εργοδοτών τους.
Την ίδια στιγμή, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ιδιωτικού τομέα –τόσο μικρές όσο και μεγάλες επιχειρήσεις– έχει αναπτύξει ένα ιδιότυπο όπλο ώστε να απαντήσει στην ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου από τις κρατικές γραφειοκρατίες: Την φοροδιαφυγή. Σ’ ένα ιδιότυπο μπρα ντε φερ, όπου ο δημόσιος τομέας κάνει ότι δουλεύει, και ο ιδιωτικός κάνει ότι πληρώνει τους φόρους προς το κράτος.
Αυτή η διελκυστίνδα εγκλωβίζει την ελληνική οικονομία σε μια «παγίδα εξισορρόπησης στο χαμηλότερο σημείο», καθώς επιβάλει φαύλες οικονομικές πρακτικές στο μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας που εξελίσσεται στον τόπο μας. Και καταδικάζει τις ενάρετες πρακτικές και συμπεριφορές τόσο στον δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα σε περιθωριοποίηση.
Έτσι, μορφές εργασιακής αποτελεσματικότητας που μπορεί να αναπτυχθούν στον δημόσιο τομέα, από την ατομική πρωτοβουλία μέχρι αποκεντρωμένες ή οριζόντιες μορφές οργάνωσης της εργασίας, σχήματα εσωτερικής αξιολόγησης κ.ο.κ. είναι σχεδόν «ποινικοποιημένες» γιατί πολύ απλά ‘χαλούν την πιάτσα’. Και το ίδιο συμβαίνει με επιχειρηματικές πρωτοβουλίες που εστιάζουν στην παραγωγή, σέβονται τους εργαζόμενους και το περιβάλλον. Αμφότερες, επιβιώνουν με πολύ κόπο και αγώνα, με το να αντιστέκονται καθημερινά στην τυραννία του «μέσου όρου» που επιβάλει το ελληνικό σύστημα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Δ) Μια τέταρτη αναλογία υφίσταται στην αρτηριοσκληρωτική υφή της πολιτικής αντίδρασης, τόσο απέναντι στην περεστρόικα, όσο και στον Τσίπρα: Υπάρχουν, όντως, μεγάλες αναλογίες του ρόλου που παίζει ο Λαφαζάνης ή η Ζωή Κωνσταντοπούλου, με εκείνο που έπαιξαν οι «πραξικοπηματίες του Αυγούστου 1991» κατά τις τελευταίες μέρες της ΕΣΣΔ. Κυρίως στο ό,τι αντί να προλάβουν την αποσύνθεση, την επιταχύνουν με το να προκρίνουν καταστροφικές επιλογές.

Ε) Η πέμπτη και τελευταία αναλογία έχει να κάνει με τις πραγματικές συνέπειες που παράγουν τέτοια καθεστώτα πάνω στις χώρες τους. Και εδώ, δυστυχώς, το πρόσφατο παρελθόν όλων των πρώην σοβιετικών Δημοκρατιών, φωτίζει το μέλλον της χώρας μας –εφόσον παραμείνει στην τροχιά του «σοσιαλφιλελευθερισμού των διανοουμένων»… 

Σημειώσεις
[1] Για τον μπολσεβικισμό ως «σοσιαλισμό των διανοουμένων» βλέπε Γιαν Βάκλαβ Μακάισκυ, Ο Σοσιαλισμός των Διανοουμένων, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2002. Ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο αποκτάει, λόγω ΣΥΡΙΖΑ, μια επικαιρότητα ξεχωριστή. Για τον πραγματικό χαρακτήρα του σοβιετικού μοντέλου, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία χρόνια του ιστορικού του βίου βλέπε Γιώργος Καραμπελιάς, Πέρα από τον Σοσιαλισμό μια νέα ουτοπία, Εκδόσεις Κομμούνα, Αθήνα 1984.

Πηγή Άρδην - Ρήξη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χόνδρος Δημήτρης

Υπάρχει είδηση από την χθεσινή, υπό τον πρωθυπουργό, σύσκεψη για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικου;

Υπάρχει και δεν είναι το ότι τον συντονισμό των ενεργειών της κυβέρνησης ανέλαβε ο Α. Φλαμπουραρης, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο την κυρία Χριστοδουλουπουλου που όλο το προηγούμενο διάστημα διακρίθηκε για το αλλοπρόσαλλο των δηλώσεων της.

Η είδηση που βγαίνει, είναι ότι αν και μεταξύ δύο κυβερνητικών συσκέψεων για το ίδιο θέμα, διαλύθηκε ο τέταρτος και ανερχόμενος τουριστικός προορισμός της χώρας, η Κως, η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να αναλάβει τις ευθύνες της.

Σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό ευθύνη για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την αρμόδια υπουργό την ευθύνη την έχουν οι δήμοι. Η κυβέρνηση δεν φταίει σε τίποτα και για τίποτα. Ακόμα και για τις διαδικασίες ταυτοποίησης που αργούν απελπιστικά η αρμόδια υπουργός απεφάνθη ότι φταίει το Μνημόνιο (!) που δεν επιτρέπει προσλήψεις προσωπικού. Αλλα το Μνημόνιο δεν απαγορεύει μετακινήσεις προσωπικού στα νησιά που βρίσκονται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Εξήγγειλε χθες ο πρωθυπουργός την ταχεία μεταφορά των μεταναστών από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα. Το εξήγγειλε και τον Απρίλιο αλλά το πρώτο πλοίο για την μεταφορά τους φάνηκε δύο μήνες μετά.

Που οφείλεται αυτή η καθυστέρηση; Σύμφωνα με τις δηλώσεις της κυρίας Χριστοδουλοπουλου οφείλεται στην αδυναμία συνεννόησης των συναρμόδιων υπουργείων. Του Μεταναστευσης και του Ναυτιλίας. Δηλαδή του υπουργείου της και του υπουργείου του συζύγου της! Απίστευτες καταστάσεις!

Κατά τα λοιπά οι χθεσινές εξαγγελίες ήταν μια επανάληψη αυτών που δεν τηρήθηκαν. Τι εγγυάται ότι αυτή τη φορά θα εφαρμόσουν οι αποφάσεις;

Συμπέρασμα. Η καταστροφή της Κω για την οποία ευθύνεται κυρίως η κυβέρνηση και οι σπασμωδικες κινησεις του τοπικου βουλευτη του Συριζα που μετετρεψε ενα ξενοδοχειο χωρητικοτητας 100 ατομων σε κολαστηριο 1000 ψυχων, είναι μόνο η αρχή.

Όσο τα θαλάσσια σύνορα παραμένουν προκλητικά αφυλακτα και όσο οι έχοντες την ευθύνη για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί προτιμούν αντί να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους να ψάχνουν δικαιολογίες για να δικαιολογησουν τα αδικαιογητα ας ετοιμαζομαστε για τα χειρότερα!



Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου