Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαρ 2015

«Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι: Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη. Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω: Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός. Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο.

Έφυγαν αυτοί.

Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον. Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν. Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο. Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι». Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα. Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα. Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα. Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές. Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν.

Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία».

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΕΛΛΗΝΕΣ.

Πηγή e-amyna


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης
«Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω».
Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός
Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο νά ἐ­πη­ρε­ά­σει τήν κοι­νή γνώ­µ­η καί ἰ­δι­α­ί­τε­ρα τήν νε­ο­λα­ί­α καί νά µ­ε­τα­βά­λει τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς προ­σα­να­το­λι­σµ­ο­ύς τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ. Προ­ω­θεῖ και­νο­φα­νεῖς ἀ­πό­ψεις γιά γε­γο­νό­τα µ­ε­ί­ζο­νος σηµασί­ας, ὅ­πως ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά καί ὑ­πο­στη­ρί­ζει συγ­κε­κρι­µ­έ­νες θέ­σεις γιά τίς σύγχρο­νες ἑλ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, τό Κυ­πρια­κό, τήν ἐν­τα­ξια­κή πο­ρε­ί­α τῆς Τουρ­κί­ας πρός τήν Εὐρω­πα­ϊ­κή ῞Ενω­ση, τήν ὑ­πο­τι­θέ­µ­ε­νη ὕ­παρ­ξη µ­ει­ο­νο­τή­των στό ἐ­σω­τε­ρι­κό τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κρά­τους, τήν ἀ­πό­δο­ση ρα­τσι­στι­κῶν καί σω­βι­νι­στι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν στόν ἑλ­λη­νι­κό λαό, τήν σχέ­ση µ­ας µέ τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καί πολ­λά ἄλ­λα. Ἡ ἀ­πή­χη­ση αὐ­τῶν τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων στήν ἑλ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ἐλά­χι­στη, ἀ­φοῦ ὅ­λες οἱ ἔγ­κυ­ρες µ­ε­τρή­σεις τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης δε­ί­χνουν µία συν­τρι­πτι­κή κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος καί τῶν πα­ρα­δο­σια­κῶν ἀ­ξι­ῶν σέ ὅ­λες τίς ἡ­λι­κί­ες καί τίς κοι­νω­νι­κές ὁµά­δες. Πα­ρά ταῦ­τα, ἡ προ­σπά­θεια χον­δρο­ει­δοῦς ἀ­να­θε­ώ­ρη­σης τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας, µ­α­ζί µέ τήν προ­ώ­θη­ση «ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶν» ἀ­πό­ψε­ων στά ἐ­θνι­κά µ­ας θέ­µ­α­τα, ἔ­χουν προ­κα­λέ­σει κα­τά και­ρούς µεγάλες ἀν­τι­δρά­σεις καί τήν ὀργή τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης. []

Κεν­τρι­κό στοι­χεῖ­ο αὐ­τῆς ὅ­λης τῆς πο­λι­τι­κῆς «φι­λο­σο­φί­ας» εἶ­ναι ἡ ἐ­πί­θε­ση στήν ἔν­νοι­α τῆς Πα­τρί­δας καί στό πα­τρι­ω­τι­κό συ­να­ί­σθη­µ­α. ῎Ε­χουν κα­τα­βλη­θεῖ ἀ­πό το­ύς κύ­κλους αὐ­το­ύς ἐ­πί­µ­ο­νες προ­σπά­θει­ες νά ταυ­τι­σθεῖ ὁ Πα­τρι­ω­τι­σµ­ός µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό, τόν σω­βι­νι­σµό, τόν ρα­τσι­σµό, τήν µ­ι­σαλ­λο­δο­ξί­α. Κάθε αὐ­το­νό­η­τη, ἀ­κό­µ­η καί ἡ µ­ε­τρι­ο­πα­θέ­στε­ρη, ἄ­πο­ψη γιά τήν ὑ­πε­ρά­σπι­ση τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας κυριαρχί­ας καί τήν ἀν­τι­µ­ε­τώ­πι­ση ξέ­νης ἐ­πι­βου­λῆς συ­κο­φαν­τεῖ­ται ὡς «ἐ­θνι­κι­στι­κή ὑ­στε­ρί­α» καί ἀντιπρο­τε­ί­νε­ται ὁ «δι­ά­λο­γος» γιά τά κυ­ρι­αρ­χι­κά µ­ας δι­και­ώ­µ­α­τα, ὁ κα­τευ­να­σµ­ός κ.λπ. Λο­γι­κή ἀπόλη­ξη πα­ρό­µ­οι­ων ἀν­τι­λή­ψε­ων, βε­βα­ί­ως, εἶ­ναι ἡ δι­α­µ­όρ­φω­ση ἑ­νός κλί­µ­α­τος αὐ­το­ε­νο­χο­ποί­η­σης καί πα­θη­τι­κῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῶν ἀ­µ­φι­σβη­τή­σε­ων τῆς ἐ­θνι­κῆς µ­ας ὑ­πό­στα­σης. Καί ἡ ἀ­πο­δυ­νά­µ­ω­ση τοῦ πνε­ύ­µ­α­τος ἀν­τί­στα­σης στίς ἀ­πει­λές πού πάν­το­τε ὑ­πῆρ­χαν καί πάν­το­τε θά ὑ­πάρ­χουν, στόν τα­ρα­γµ­έ­νο κό­σµ­ο πού πο­ρευ­ό­µ­α­στε ὡς ἔ­θνος ἐ­πί χι­λι­ά­δες χρό­νια.

῎Αλ­λο­θι καί ἀ­φο­ρµή τῆς ἐ­πί­θε­σης ὁ­ρι­σµ­έ­νων προ­σώ­πων καί ὁ­µ­ά­δων ἐ­ναν­τί­ον τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰσθή­µ­α­τος, τῆς ἔν­νοι­ας τοῦ ῎Ε­θνους καί ὅ­λων τῶν ἐ­θνι­κῶν συ­µ­βό­λων, εἶ­ναι ἀ­σφα­λῶς ἡ κα­τά­χρη­σή τους ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α τῶν συν­τα­γµ­α­ταρ­χῶν (1967-1974). Οἱ συν­τα­γµ­α­τάρ­χες κα­τα­σκε­ύ­α­σαν ἕ­να κά­πη­λο ἰ­δε­ο­λο­γι­κό προ­σω­πεῖ­ο χρη­σι­µ­ο­ποι­ών­τας τά ἱ­ε­ρά καί τά ὅ­σια τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς κοι­νω­νί­ας, ὅ­πως τό Εἰ­κο­σι­έ­να, τό Σα­ράν­τα, τό τρί­πτυ­χο Πα­τρίς-Θρη­σκε­ί­α-Οἰ­κο­γέ­νεια κ.λπ.

῎Ε­τσι, µόλις κα­τέρ­ρευ­σε τό δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς, τό 1974, ἡ κα­τά­χρη­ση αὐ­τή τῶν ἐ­θνι­κῶν συµβόλων ἀ­πό τήν δι­κτα­το­ρί­α ἔ­δω­σε τό «δι­κα­ί­ω­µ­α» σέ κά­ποι­ους κύ­κλους νά ἐ­πι­τε­θοῦν ὄ­χι µόνον ἐναν­τί­ον τοῦ στρα­το­κρα­τι­κοῦ αὐ­ταρ­χι­σµ­οῦ, ἀλ­λά καί τῶν συ­µ­βό­λων πού αὐ­τός κα­τα­χρά­στη­κε.

∆ι­ά­φο­ροι πα­νε­πι­στη­µ­ια­κοί, δη­µ­ο­σι­ο­γρα­φοῦν­τες ἱ­στο­ρι­κοί κ.λπ., [ ] ἀν­τέ­γρα­ψαν καί εἰ­σή­γα­γαν ἀτελῶς κά­ποι­ες ἄ­σχε­τες πρός τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να θε­ω­ρη­τι­κές κα­τα­σκευ­ές ἀ­πό τήν Εὐ­ρώ­πη καί τίς ΗΠΑ ἤ ξε­σή­κω­σαν κά­ποι­ες πο­λι­τι­κῶς ὀρ­θές ἰ­δέ­ες τῆς µόδας ἀ­πό πο­λι­τι­κά πε­ρι­ο­δι­κά τῆς Νέας Ὑόρκης ἤ τοῦ ῎Αµστερνταµ καί τίς ὕ­ψω­σαν ὡς λά­βα­ρο πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῆς στα­δι­ο­δρο­µ­ί­ας καί ἐπιστηµ­ο­νι­κῆς ἀ­νέ­λι­ξης. Καί βρῆ­καν στόν κλει­στό τους χῶ­ρο εὐ­νο­ϊ­κή ἀν­τα­πό­κρι­ση, δι­ό­τι στήν πανεπι­στη­µ­ια­κή µ­ας κοι­νό­τη­τα ἡ ἄ­κρι­τη εἰ­σα­γω­γή θε­ω­ρι­ῶν (ὅ­πως καί κα­τα­να­λω­τι­κῶν προ­ϊ­όν­των) ἀπό τό ἐ­ξω­τε­ρι­κό, πού ὑ­πο­κα­θι­στᾶ τήν κο­πι­α­στι­κή πα­ρα­γω­γή τους, ἔ­χει δυ­στυ­χῶς µ­α­κρά πα­ρά­δο­ση.

Μέ αὐ­τόν τόν τρό­πο, πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τος χά­ριν, ἡ θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης τῶν κα­θη­γη­τῶν Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, πού ἀ­φο­ρᾶ τά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­να βι­ο­µ­η­χα­νι­κά ἔ­θνη τῆς ∆ύ­σης, ἐ­φα­ρµ­ό­σθη­κε µέ ἀπίστευτη ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κή ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα ἀ­πό κά­ποι­ους πα­νε­πι­στη­µ­ι­α­κο­ύς τῆς µή βι­ο­µ­η­χα­νι­κῶς ἀνεπτυ­γµ­έ­νης χώ­ρας µ­ας. Σύσσωµη ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή», ἀ­να­νε­ω­τι­κή, ἐκ­συγ­χρο­νι­στι­κή κ.λπ. ἐπιστηµονι­κή κοι­νό­τη­τα υἱ­ο­θέ­τη­σε τήν ἐ­ξω­πρα­γµ­α­τι­κή γιά τά ἑλ­λη­νι­κά δε­δο­µ­έ­να αὐ­τήν θε­ω­ρί­α. Γιά νά δοῦ­µ­ε κα­λύ­τε­ρα πῶς λει­τουρ­γεῖ τό στε­ρε­ό­τυ­πο, ἀ­ξί­ζει τόν κό­πο νά στα­θοῦ­µ­ε λί­γο σ’ αὐ­τό τό σηµ­εῖ­ο.

Τό συ­µ­πέ­ρα­σµ­α πού συ­νή­γα­γε ἡ «προ­ο­δευ­τι­κή» µ­ας δι­α­νό­η­ση ἀ­πό τήν ἐ­φα­ρµ­ο­γή αὐ­τῆς τῆς θεωρίας, πού θά ἐ­ξε­τά­σου­µ­ε ἀ­µ­έ­σως πα­ρα­κά­τω ἀ­να­λυ­τι­κά, ἦ­ταν ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­ται συ­νέ­χεια τοῦ ἑλλη­νι­κοῦ ἔ­θνους, ὅ­τι τό σύγ­χρο­νο ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία κα­τα­σκευή τῆς «νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας», ὅ­τι ἡ ση­µ­ε­ρι­νή ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση εἶ­ναι τε­χνη­τό καί βε­βι­α­σµ­έ­νο «ἰ­δε­ο­λό­γη­µ­α» κ.λπ. Φυ­σι­κά, δέν ἔ­κα­ναν τόν κό­πο, οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νοι, νά µ­ε­λε­τή­σουν τίς πη­γές, νά δι­α­πι­στώ­σουν πρωτογενῶς πῶς σκε­πτό­ταν καί πῶς αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­ζό­ταν ὁ ῞Ελ­λη­νας τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, για­τί ἔ­γι­νε ἡ µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ 1821, ποιά ἦ­ταν ἡ πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση τοῦ ὑ­πό­δου­λου Ἑλ­λη­νι­σµ­οῦ –καί, ὁ­πωσ­δή­πο­τε, τό κυ­ρί­αρ­χο κα­τά τόν Σο­λω­µό, ἀλ­λά καί πολ­λο­ύς ἄλ­λους– κρι­τή­ριο τῆς γλώσ­σας: τί γλῶσ­σα ὁ­µ­ι­λοῦ­σε ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός στο­ύς αἰ­ῶ­νες τῆς µ­α­κρᾶς Ἱ­στο­ρί­ας του; Δι­α­κό­πη­κε πο­τέ ἡ ὁ­µ­ι­λί­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς γλώσ­σας στο­ύς µ­α­κρο­ύς αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου καί τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας στίς ἑλ­λη­νι­κές χῶ­ρες; ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῶν δι­α­νο­ου­µ­έ­νων; Ποιά ἦ­ταν ἡ γλῶσ­σα τῆς ἀλ­λη­λο­γρα­φί­ας µ­ε­τα­ξύ τῶν ὁ­πλαρ­χη­γῶν καί προ­ε­στῶν τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας; Σέ ποιά γλῶσ­σα ἔ­γρα­ψαν τά κε­ί­µ­ε­νά τους οἱ Φα­να­ρι­ῶ­τες; Τί γλῶσ­σα µ­ι­λοῦ­σε το 1600 και το 1700 ὁ ἁ­πλός λα­ός; Σέ ποιά γλῶσ­σα τρα­γου­δοῦ­σε ὁ ἁ­πλός λα­ός τά δη­µ­ο­τι­κά τρα­γο­ύ­δια του; Τί προ­έ­λευ­ση ἔ­χουν τά ἤ­θη καί τά ἔ­θι­µ­α τοῦ λα­οῦ αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας; Ποι­ά ἦ­ταν ἡ ἱ­στο­ρι­κή συ­νεί­δη­ση, τά κοι­νά ση­µ­εῖ­α ἀνα­φο­ρᾶς, τό πλαί­σιο αὐ­το­προσ­δι­ο­ρι­σµ­οῦ αὐ­τοῦ τοῦ λα­οῦ; [ ]

Ἀλ­λά ἄς δοῦ­µ­ε ἄν τά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τα τῶν προ­ο­δευ­τι­κῶν µ­ας δι­α­νο­ου­µ­έ­νων συ­νά­δουν καί πρός το­ύς ἴ­διους το­ύς θε­ω­ρη­τι­κο­ύς το­ύς ὁ­πο­ί­ους ἐ­πι­κα­λοῦν­ται. Ὁ Έρνεστ Γκέλνερ εἶ­χε πολ­λο­ύς λό­γους νά ἀσχο­λη­θεῖ µέ τόν ἐ­θνι­κι­σµό: εἶ­χε γεν­νη­θεῖ τό 1925 στήν Πρά­γα, ἀ­να­πτύ­χθη­κε πνευ­µ­α­τι­κά ἀ­νά­µ­ε­σα στήν τσέ­χι­κη καί τήν γε­ρµ­α­νι­κή κουλ­το­ύ­ρα καί ὡς Ἑ­βραῖ­ος δι­ώ­χθη­κε ἀ­πό το­ύς να­ζί. Ἡ τραυ­µ­α­τι­κή του ἐ­µ­πει­ρί­α ἀ­πό τόν ἐ­θνι­κο­σο­σι­α­λι­σµό ἦ­ταν τό ψυ­χο­λο­γι­κό ὑ­πό­στρω­µ­α καί τό ἀρ­χι­κό κί­νη­τρο πού τόν ὤ­θη­σε νά ἀ­σχο­λη­θεῖ σέ πολ­λές µ­ε­λέ­τες του µέ τό ἐ­θνι­κι­στι­κό φαι­νό­µ­ε­νο. Ὁ ἄλ­λος ἐκ­φρα­στής τῆς θε­ω­ρί­ας τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, ὁ Έρικ Χομπσμπάουμ, ἐ­πί­σης Ἑ­βραῖ­ος δι­ω­κό­µ­ε­νος ἀ­πό το­ύς να­ζί, στρα­τευ­µ­έ­νος κο­µ­µ­ου­νι­στής, συ­νέ­βα­λε καί αὐ­τός στήν ἀ­νά­λυ­ση τοῦ ἐ­θνι­κι­στι­κοῦ φαι­νο­µ­έ­νου. Οἱ δύ­ο αὐ­τοί σπου­δαῖ­οι ἱ­στο­ρι­κοί ἀ­σχο­λή­θη­καν µέ ἕ­να πο­λύ συγ­κε­κρι­µ­έ­νο ἐ­ρώ­τη­µ­α: πῶς ἡ ἀρ­χι­κά πολυ­δι­α­σπα­σµ­έ­νη, φε­ου­δα­λι­κή Εὐ­ρώ­πη, κα­τέ­λη­ξε νά πα­ρα­γά­γει ἐ­θνι­κά κρά­τη καί ἐ­θνι­κι­στι­κές ἀντιλή­ψεις πού ὁ­δή­γη­σαν στόν να­ζι­σµό.

Πρά­γµ­α­τι, οἱ δύ­ο αὐ­τοί ἱ­στο­ρι­κοί ἔ­χουν δί­κιο στά συ­µ­πε­ρά­σµ­α­τά τους γιά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α τῶν σύγχρο­νων ἐ­θνῶν στόν χῶ­ρο τῆς ∆υ­τι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. ῞Ο­ταν δι­α­λύ­θη­κε τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος, τό 476 µ.Χ., µία παν­σπε­ρµ­ί­α φυ­λῶν χω­ρίς πα­ρελ­θόν καί χω­ρίς ἱ­στο­ρι­κή καί ἐ­θνι­κή συ­νε­ί­δη­ση κατέκλυσε τόν χῶ­ρο τῆς ση­µ­ε­ρι­νῆς ∆υ­τι­κῆς καί Κεν­τρι­κῆς Εὐ­ρώ­πης. Βα­θµ­ια­ῖα, σχη­µ­α­τί­σθη­κε στά ἐ­ρε­ί­πια τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους τό φε­ου­δα­λι­κό σύ­στη­µ­α, στά πλα­ί­σια τοῦ ὁ­πο­ί­ου το­πι­κοί φε­ου­δάρ­χες κυ­βερ­νοῦ­σαν µ­ι­κρά ἤ µ­ε­γά­λα φέ­ου­δα, σέ κα­θε­στώς πρω­τό­γο­νης ἀ­γρο­τι­κῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί ἀνυπαρξί­ας ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν δο­µ­ῶν. Στα­δια­κά, κα­τά τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, ἐ­µ­φα­νί­σθη­καν οἱ πρῶτοι πυ­ρῆ­νες κρα­τῶν, πού ἔ­πα­σχαν ὅ­µ­ως ἀ­πό ἐ­θνο­λο­γι­κή καί πο­λι­τι­σµ­ι­κή ὁ­µ­οι­ο­γέ­νεια. Ἡ Ἀναγέν­νη­ση, ὁ ∆ι­α­φω­τι­σµ­ός, ἡ Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἡ ἰ­σχυ­ρο­πο­ί­η­ση τῆς Ἀ­στι­κῆς Τάξης, ἡ δη­µ­ι­ουρ­γί­α ὀρ­γα­νω­µ­έ­νων κρα­τι­κῶν µ­η­χα­νι­σµ­ῶν ὁ­δή­γη­σαν τε­λι­κῶς στήν δι­α­µ­όρ­φω­ση ἰ­σχυ­ρῶν κρατῶν.

Οἱ Γκέλνερ-Χομπσμπάουμ ἔ­χουν δί­κιο στό ἑ­ξῆς: ὅ­σο πιό ἀ­νο­µ­οι­ο­γε­νές ἐ­θνο­φυ­λε­τι­κά ἦ­ταν ἕ­να εὐρω­πα­ϊ­κό κρά­τος, τό­σο πιό ἰ­σχυ­ρές ἦ­ταν οἱ προ­σπά­θει­ες ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σής του. Τέτοιες προ­σπά­θει­ες ἦ­ταν δυ­να­τόν νά ὁ­δη­γή­σουν –καί στήν πε­ρί­πτω­ση τῆς Γε­ρµ­α­νί­ας ὁ­δή­γη­σαν– στήν ἐ­µ­φά­νι­ση τοῦ παρα­λη­ρη­µ­α­τι­κοῦ σω­βι­νι­σµ­οῦ. Τοῦ ὁ­πο­ί­ου κύ­ρια θύ­µ­α­τα ὑ­πῆρ­ξαν ὡς ἀ­πο­δι­ο­πο­µ­παῖ­οι τρά­γοι οἱ Ἑβραῖ­οι, ἐκ τοῦ γε­γο­νό­τος ὅ­τι ἀ­πο­τε­λοῦ­σαν «πα­ρα­φω­νί­α» στο­ύς κόλ­πους ἑ­νός κρά­τους πού ἐπεδίωκε µέ µ­α­νί­α τήν πλή­ρη ὁ­µ­ο­γε­νο­πο­ί­η­σή του.

Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λα αὐ­τά µέ τήν ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρί­α καί πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα; Ἀ­πο­λύ­τως κα­­µ­ί­α. ῞Ο­ταν τό ∆υ­τι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος δι­α­λύ­θη­κε τό 476, τό Ἀ­να­το­λι­κό Ρω­µ­α­ϊ­κό Κρά­τος ὄ­χι µόνον ἐ­πε­βί­ω­σε µέ ἐπι­τυ­χί­α, ἀλ­λά ἐ­ξε­λί­χθη­κε σέ παγ­κό­σµ­ια ὑ­περ­δύ­να­µ­η τοῦ Με­σα­ί­ω­να. Ἐ­νῷ ἡ Δυ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη βί­ω­νε τό χι­λι­ό­χρο­νο δρᾶ­µ­α της, σέ κα­τά­στα­ση τρα­γι­κῆς ὑ­πα­νά­πτυ­ξης καί πνευ­µ­α­τι­κοῦ σκό­τους, τό Βυζάντιο (Ρω­µ­α­νί­α γιά το­ύς συγ­χρό­νους του) βί­ω­νε µία ἐ­πο­χή ἀ­κµ­ῆς, ἦ­ταν ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος µέ δη­µ­ό­σια δι­ο­ί­κη­ση, ἐκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­µ­α, κοι­νω­νι­κή πρό­νοι­α, ἐ­ξα­γω­γι­κό ἐ­µ­πό­ριο καί, κυ­ρί­ως, παγκό­σµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α. ῞Ο­ταν, ἀν­τι­θέ­τως, ἡ ∆ύ­ση εἰ­σῆλ­θε σέ ἐ­πο­χή στα­δια­κῆς ἀνάπτυξης, ὁ βυ­ζαν­τι­νός κό­σµ­ος ὅ­δευ­ε πρός τό τέ­λος του, κι ὅ­ταν ἡ ∆υ­τι­κή Εὐ­ρώ­πη συγ­κλο­νι­ζό­ταν ἀ­πό τήν Ἀ­να­γέν­νη­ση, τόν ∆ι­α­φω­τι­σµό καί τήν Βι­ο­µ­η­χα­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός βί­ω­νε τόν δι­κό του, τρα­γι­κό Με­σα­ί­ω­να τοῦ σκό­τους καί τῆς δου­λε­ί­ας.

Ἡ δι­α­δι­κα­σί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης, λοι­πόν, ὅ­πως τήν πε­ρι­γρά­φουν οἱ Γκέλνερ καί Χομπσμπάουμ, ἀ­φο­ρᾶ ἕ­ναν κό­σµ­ο πού πέ­ρα­σε ἀ­πό τίς φά­σεις τοῦ φε­ου­δα­λι­κοῦ Με­σαί­ω­να, τῆς Ἀ­να­γέν­νη­σης, τοῦ ∆ιαφωτισµ­οῦ καί τῆς Βι­ο­µ­η­χα­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, δι­α­δι­κα­σί­ες πού ἀ­που­σι­ά­ζουν παν­τε­λῶς ἀ­πό τήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ιστο­ρί­α λό­γῳ τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Πῶς, λοι­πόν, ἐ­φα­ρµ­ό­ζε­ται µ­έ τό­ση ἐ­πι­πο­λαι­ό­τη­τα στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α;

Ὁ Ἑλ­λη­νι­σµ­ός, µ­ε­τά τήν ἀ­πορ­ρό­φη­ση τοῦ ἑλ­λη­νι­στι­κοῦ κό­σµ­ου ἀ­πό το­ύς Ρω­µ­α­ί­ους, συ­νέ­χι­σε νά κυ­ρια­ρχεῖ πο­λι­τι­στι­κά στά πλα­ί­σια τῆς Ρω­µ­α­ϊ­κῆς Κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­ας (ὁ µ­ε­γα­λύ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός τοῦ Εἰκο­στοῦ Αἰ­ῶ­να, ὁ ‘Άρνολντ Τόινμπι θε­ω­ρεῖ τήν Ρώµη µία ἁ­πλῆ πα­ραλ­λα­γή καί ἔκ­φαν­ση τοῦ ἑλληνι­κοῦ κό­σµ­ου). Ὁ ἐκ­χρι­στι­α­νι­σµ­ός τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε, µέσα ἀ­πό πολ­λές περιπέ­τει­ες, µία νέ­α πο­λι­τι­στι­κή σύν­θε­ση, τόν ἑλ­λη­νορ­θό­δο­ξο βυ­ζαν­τι­νό κό­σµ­ο. Ἡ συ­νε­ί­δη­ση τοῦ ῞Ελ­λη­να ὀρ­θό­δο­ξου, ὑ­πη­κό­ου τοῦ ρω­µ­α­ϊ­κοῦ κρά­τους, ὁ­δή­γη­σε στήν ἔν­νοι­α τοῦ Ρω­µ­η­οῦ: εἶ­ναι ἕ­να νέ­ο στά­διο τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­ας, πού ἀ­σφα­λῶς ὑ­πέ­στη δι­α­δο­χι­κές µ­ε­ταλ­λα­γές καί πέ­ρα­σε ἀπό πολ­λές φά­σεις στίς χι­λι­ε­τί­ες τῆς Ἱ­στο­ρί­ας του. Οἱ ἐν συ­νε­χε­ί­ᾳ φυ­λε­τι­κές ἀ­να­µ­ε­ί­ξεις τοῦ Ἑλληνισµ­οῦ (κυ­ρί­ως µέ Σλα­ύ­ους, Φράγ­κους καί Ἀλ­βα­νο­ύς) κα­τά τόν Με­σα­ί­ω­να, ὄ­χι µόνον δέν διέσπα­σαν τήν ἑλ­λη­νι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί πο­λι­τι­στι­κή ἔκ­φρα­ση, ἀλ­λά τήν ἐν­δυ­νά­µ­ω­σαν µέ νέ­α δυναµική.

Οἱ µ­ε­τα­να­στευ­τι­κές εἰσ­ρο­ές ὁ­δη­γοῦ­σαν σέ ἀ­φο­µ­ο­ί­ω­ση τῶν µ­ε­τα­να­στῶν («το­ύς Σλα­ύ­ους γραι­κώ­σας», γρά­φει γιά τόν πα­τέ­ρα του Βα­σί­λει­ο Α΄ ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του, ἐ­νῷ ὅ­λοι γνωρίζουµ­ε τήν πρω­το­πο­ρια­κή δρά­ση τῶν Ἀρ­βα­νι­τῶν καί τῶν λα­τι­νο­γε­νῶν Βλά­χων στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση καί σέ ὅ­λους το­ύς ἐ­θνι­κο­ύς ἀ­γῶ­νες). Χρει­ά­ζε­ται ἰ­δι­α­ί­τε­ρη ἐ­µ­µ­ο­νή σέ µία βι­ο­λο­γι­κή φυλε­τι­κή ἀν­τί­λη­ψη τῆς Ἱ­στο­ρί­ας, γιά νά µήν ἀν­τι­λα­µ­βά­νε­ται κα­νε­ίς τήν ἀ­φο­µ­οι­ω­τι­κή λει­τουρ­γί­α τῶν πο­λι­τι­σµ­ῶν. [ ]

Οἱ βα­θύ­τε­ρες ρί­ζες τῆς σύγ­χρο­νης ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης φθά­νουν πί­σω ὥς τήν ὁ­µ­η­ρι­κή ἐποχή, καί δι­ή­νυ­σαν χι­λι­ε­τί­ες πρίν φθά­σου­µ­ε στήν Τουρ­κο­κρα­τί­α καί στήν Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση. ῞Ο­ποι­ος δέν ἔ­χει µ­ε­λε­τή­σει σέ βά­θος τά ὁ­µ­η­ρι­κά ἔ­πη, τόν Ἐ­πι­τά­φιο τοῦ Πε­ρι­κλέ­ους, τίς δη­µ­η­γο­ρί­ες τοῦ Ἰ­σο­κρά­τους, ὅ­ποι­ος δέν ἔ­χει δι­α­βά­σει προ­σε­κτι­κά τήν Ἱ­στο­ρί­α τοῦ Με­γά­λου Ἀ­λε­ξάν­δρου καί τῶν ∆ι­α­δό­χων τοῦ Gustav Droysen, ὅ­ποι­ος δέν γνω­ρί­ζει τί γρά­φει ὁ Λέων ὁ Σο­φός στά Βα­σι­λι­κά του γιά τόν ἐ­ξελ­λη­νι­σµό τῶν Σλα­ύ­ων, κι ὅ­ποι­ος δέν ἐ­µ­βά­θυ­νε στοι­χει­ω­δῶς στήν ὑ­στε­ρο­βυ­ζαν­τι­νή ποίηση ὅ­πως καί στό ἔρ­γο τῆς Ἑ­λέ­νης Γλύ­κα­τζη-Ἀρ­βε­λέρ γιά τήν Πο­λι­τι­κή Ἰ­δε­ο­λο­γί­α τῆς Βυζαντινῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἄν κά­ποι­ος δέν δι­ά­βα­σε µ­ε­τα­βυ­ζαν­τι­νή λο­γο­τε­χνί­α, ἀ­κρι­τι­κά ἔ­πη καί κλέ­φτι­κα τρα­γο­ύ­δια, ἀλ­λά καί Νε­ο­ελ­λη­νι­κό ∆ι­α­φω­τι­σµό, καί δέν µελέτησε ἐ­µ­βρι­θῶς τίς ἑλ­λη­νι­κές κοι­νό­τη­τες τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, σί­γου­ρα δέν µ­πο­ρεῖ νά συλ­λά­βει τήν πολυκύµαντη καί θυ­ελ­λώ­δη δια­δρο­µή τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἐ­θνι­κῆς συ­νε­ί­δη­σης.

Ὁ σο­φός Γκέλνερ τό ξέ­ρει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό το­ύς ἐν Ἑλ­λά­δι ἀν­τι­γρα­φεῖς του: «Ἡ πρώ­τη ἐ­θνι­κι­στι­κή ἐξέ­γερ­ση ἔ­λα­βε χώ­ρα λί­γα χρό­νια µ­ε­τά τό Συ­νέ­δριο τῆς Βι­έν­νης καί ἦ­ταν ἡ ἑλ­λη­νι­κή», γρά­φει στό ἔρ­γο του Ἐ­θνι­κι­σµ­ός: πο­λι­τι­σµ­ός, πί­στη καί ἐ­ξου­σί­α [σέ ἑλ­λη­νι­κή µ­ε­τά­φρα­ση ἀ­πό τίς ἐκ­δό­σεις Ἀλεξάν­δρεια, Ἀ­θή­να 2002, σ. 69-70]. Καί συ­νε­χί­ζει: «Θά ἦ­ταν ἄ­σκο­πο νά ἀρ­νη­θοῦ­µ­ε ὅ­τι ὁ­ρι­σµ­έ­να γνω­ρί­σµ­α­τά της συ­νι­στοῦν κά­ποι­ο πρό­βλη­µ­α γιά τήν θε­ω­ρί­α µ­ας, ἡ ὁ­πο­ί­α συν­δέ­ει τόν ἐ­θνι­κι­σµό µέ τόν βι­ο­µ­η­χα­νι­σµό. Τό Να­ύ­πλιο (πρώ­τη πρω­τε­ύ­ου­σα τῆς Ἀ­νε­ξάρ­τη­της Ἑλ­λά­δας) καί ἡ Ἀ­θή­να τοῦ πρώ­ι­µ­ου 19ου αἰ­ῶ­να πα­ρου­σί­α­ζαν ἐ­λά­χι­στη ὁ­µ­οι­ό­τη­τα µέ τό Μάντσεστερ τοῦ ῎Ενγκελς, ἐ­νῷ ὁ Μοριᾶς δέν ἔ­µ­οια­ζε µέ τά λαγ­κά­δια τοῦ Λάνκασαϊαρ… εἶ­ναι εὔ­λο­γη ἡ ὑ­πο­ψί­α ὅ­τι ἀρ­χι­κά τό ἑλληνικό ἐ­θνι­κό κί­νη­µ­α δέν ἀ­πο­σκο­ποῦ­σε σ’ ἕ­να ὁ­µ­οι­ο­γε­νές νε­ω­τε­ρι­κό ἐ­θνι­κό κρά­τος, ἀλ­λά µᾶλλον… νά ἀν­τι­κα­τα­στή­σει τήν Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐ­το­κρα­το­ρί­α µ’ ἕ­να νέ­ο Βυ­ζάν­τιο». ∆ι­αυ­γέ­στα­τη ἀνά­λυ­ση. Καί δι­α­πι­στώ­νει ὁ ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἔν­τι­µ­ος Γκέλνερ: «Σέ γε­νι­κές γρα­µ­µ­ές, ὄ­χι µόνο ὁ ἑλληνικός, ἀλ­λά ὅ­λοι οἱ βαλ­κα­νι­κοί ἐ­θνι­κι­σµ­οί φα­ί­νε­ται νά συ­νι­στοῦν µ­εῖ­ζον πρό­βλη­µ­α γι’ αὐ­τήν τήν θε­ω­ρί­α, ἄν λά­βου­µ­ε ὑ­π’ ὄ­ψιν τήν κα­θυ­στέ­ρη­ση τῶν Βαλ­κα­νί­ων σύ­µ­φω­να µέ τά κρι­τή­ρια τοῦ βιο­µ­η­χα­νι­σµ­οῦ καί τῆς νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας».

Οἱ δι­ά­φο­ροι κα­θη­γη­τές τῶν ἑλ­λη­νι­κῶν πα­νε­πι­στη­µ­ί­ων, πού βι­ά­στη­καν ἀ­πρό­σε­κτα νά ἐ­φα­ρµ­ό­σουν τήν θε­ω­ρί­α τῆς ἐ­θνο­γέ­νε­σης στήν ἑλ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση, ὑ­πο­βάλ­λον­τάς µ­ας τήν ἰ­δέ­α ὅ­τι τό ἑλ­λη­νι­κό ἔ­θνος εἶ­ναι µία τε­χνη­τή κα­τα­σκευή τῆς Νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας, ἀ­σφα­λῶς δέν πρό­σε­ξαν τί γρά­φει ὁ ἴ­διος ὁ Γκέλνερ στήν σε­λί­δα 144-45 τοῦ ἐν λό­γῳ βι­βλί­ου του (πού σύ­µ­φω­να µέ αὐ­τά πού ἔ­γρα­ψε στόν πρόλο­γο ὁ γυι­ός –ἐ­πί­σης κα­θη­γη­τής– τοῦ συγ­γρα­φέ­α: «…εἶ­ναι ἡ τε­λευ­τα­ί­α του λέ­ξη στό θέ­µ­α τοῦ ἐθνι­κι­σµ­οῦ. Ἀν­τι­προ­σω­πε­ύ­ει ἐ­πί­σης τήν πιό ὥ­ρι­µ­η ἀ­νά­λυ­σή του…»).
Γρά­φει λοι­πόν στό τέ­λος τοῦ βι­βλί­ου του ὁ Γκέλνερ: «Ἡ δι­κή µ­ου ἄ­πο­ψη εἶ­ναι ὅ­τι κά­ποι­α ἔ­θνη διαθέ­τουν αὐ­θεν­τι­κο­ύς ἀρ­χα­ί­ους ὀ­µ­φα­λο­ύς, ἄλ­λα ἔ­χουν ὀ­µ­φα­λο­ύς πού ἐ­πι­νο­ή­θη­καν γιά χά­ρη τους ἀπό τήν ἴ­δια τήν ἐ­θνι­κι­στι­κή τους προ­πα­γάν­δα καί ἄλ­λα δέν ἔ­χουν κα­θό­λου ὀ­µ­φα­λό. Πι­στε­ύ­ω ἀ­κό­µ­η ὅ­τι ἡ µ­ε­σα­ί­α κα­τη­γο­ρί­α εἶ­ναι µέχρι στι­γµ­ῆς ἡ µ­ε­γα­λύ­τε­ρη, ἀλ­λά εἶ­µ­αι ἀ­νοι­χτός στίς δι­ορ­θώ­σεις πού θά ὑ­πο­δε­ί­κνυ­ε µία ἱ­στο­ρι­κή ἔ­ρευ­να. Σέ κά­θε πε­ρί­πτω­ση, νά πῶς πρέ­πει νά δι­α­τυ­πω­θεῖ τό ὅ­λο ζήτηµα».[]

Νά πῶς λει­τουρ­γεῖ ἡ πα­νε­πι­στη­µ­ια­κή κοι­νό­τη­τα στήν Ἑλ­λά­δα

Οἱ αὐ­τό­κλη­τοι εἰ­σα­γω­γεῖς πα­ρό­µ­οι­ων ξέ­νων θε­ω­ρι­ῶν, προ­σα­ρµ­ο­σµ­έ­νων κα­ταλ­λή­λως ὥ­στε νά ἐφαρµ­ο­σθοῦν στήν ἑλ­λη­νι­κή ‘Ι­στο­ρί­α κα­τά τό δο­κοῦν, προ­σπα­θοῦν νά ἐ­µ­φα­νί­σουν τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι τό Ἑλ­λη­νι­κό ῎Ε­θνος εἶ­ναι ἕ­να τε­χνη­τό κα­τα­σκε­ύ­α­σµ­α ἐ­θνι­κι­στῶν ἱ­στο­ρι­κῶν καί ἀ­κρο­δε­ξι­ῶν προπαγανδι­στῶν. ῞Ο­τι στήν οὐ­σί­α οἱ κά­τοι­κοι αὐ­τῆς τῆς χώ­ρας, µία παν­σπε­ρµ­ί­α Ἀλ­βα­νῶν, Σλα­ύ­ων, Βλά­χων, Σα­ρα­κα­τσά­νων καί ἄλ­λων ἀ­προσ­δι­ο­ρί­στου προ­ε­λε­ύ­σε­ως µ­ε­το­ί­κων, ἀ­πο­φά­σι­σαν µία ὡ­ρα­ί­α πρω­ί­α νά ἐ­πα­να­στα­τή­σουν ἔ­τσι χω­ρίς λό­γο, µ­ᾶλ­λον λό­γῳ ἀ­ναρ­χι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρος, δι­ά­θε­σης γιά πλιάτσι­κο καί ἐξ αἰ­τί­ας ἐ­θνι­κι­στι­κῶν προ­κα­τα­λή­ψε­ων ἐ­ναν­τί­ον τῶν Το­ύρ­κων. Ἡ Ὀ­θω­µ­α­νι­κή Αὐτοκρα­το­ρί­α ἦ­ταν, φα­ί­νε­ται, ἕ­να πο­λυ­ε­θνι­κό πο­λυ­πο­λι­τι­σµ­ι­κό κρά­τος, ὅ­που δι­α­βι­οῦ­σαν ἁ­ρµ­ο­νι­κά δι­ά­φο­ρες ἐ­θνό­τη­τες χω­ρίς πολ­λά προ­βλή­µ­α­τα. Ἰ­δε­ο­λο­γι­κό ἐ­πί­χρι­σµ­α σ’ αὐ­τήν τήν ἐκ­δή­λω­ση ἀναρχί­ας ἔ­δω­σε ὁ ἀ­πό­η­χος τῆς Γαλ­λι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης καί ἡ ἐ­πί­δρα­σή της σέ κά­ποι­ους διανοουµένους, πού ἀ­πο­φά­σι­σαν νά ἐ­πι­βά­λουν στα­νι­κά τήν δη­µ­ι­ουρ­γί­α ἐ­λε­ύ­θε­ρου κρά­τους στο­ύς εὐ­χα­ρι­στη­µ­έ­νους ρα­γι­ά­δες.

Μπο­ρεῖ αὐ­τά νά ἠ­χοῦν εἰ­ρω­νι­κά, ἀλ­λά δέν εἶ­ναι. Εἶ­ναι ἁ­πλῶς αὐ­τά πού πο­λύ σο­βα­ρά δη­µ­ο­σι­εύ­ουν οἱ «προ­ο­δευ­τι­κοί» µ­ας δι­α­νο­ού­µ­ε­νοι στόν ἑλ­λη­νι­κό Τύ­πο καί σέ ἑλ­λη­νι­κά «ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά» κε­ί­µ­ε­να. ῎Ας δοῦ­µ­ε µ­ε­ρι­κά πα­ρα­δε­ί­γµ­α­τα.

Κυ­ρια­κή 24 Μαρ­τί­ου 2002
(Πα­ρα­µ­ο­νή τῆς ἐ­θνι­κῆς ἑ­ορ­τῆς)

Ὁ κ. Πέτρος Πι­ζά­νιας, τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας στό Ἰόνιο Πα­νε­πι­στή­µ­ιο, δηµοσι­ε­ύ­ει ἐ­κτε­νέ­στα­το ἄρ­θρο στήν ἐ­φη­µ­ε­ρί­δα Κα­θη­µ­ε­ρι­νή, µέ τί­τλο, «Ἀ­πό το­ύς Γα­ζῆ­δες ὥς τήν ὀθω­µ­α­νι­κή ὁ­λο­κλή­ρω­ση» (σ. 5). Ἀ­φοῦ χα­ρα­κτη­ρί­ζει «ἀ­τε­λέ­στα­τη κο­σµ­ο­κρα­το­ρί­α» (!) τόν ἑλληνιστι­κό κό­σµ­ο πού δη­µ­ι­ο­ύρ­γη­σε ὁ Μέγας Ἀ­λέ­ξαν­δρος, ἔρ­χε­ται στόν 13ο αἰ­ῶ­να, ὅ­ταν ἐµφανίσθη­καν οἱ «Γα­ζῆ­δες ἱπ­πό­τες τῆς ἡ­µ­ι­σε­λή­νου», ὅ­πως ἐ­πί λέ­ξει ἀ­πο­κα­λεῖ το­ύς πρώ­τους Τούρκους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Προ­φα­νῶς ὁ κ. Πι­ζά­νιας χρη­σι­µ­ο­ποι­εῖ τόν ὅ­ρο «ἱπ­πό­τες» γιά νά ἀ­πο­δώ­σει ἱππο­τι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στο­ύς µ­ογ­γο­λι­κῆς προ­ε­λε­ύ­σε­ως Τουρ­κο­µ­ά­νους ἐ­πι­δρο­µ­εῖς. Πρέ­πει ἐ­δῶ νά ὑ­πεν­θυ­µ­ί­σου­µ­ε στόν κ. Πι­ζά­νια ὅ­τι ὁ ὅ­ρος «ἱπ­πό­της» ἔ­χει συγ­κε­κρι­µ­έ­να κοι­νω­νι­ο­λο­γι­κά καί ἱστορικά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: ἱπ­πό­της (ἄς δι­α­βά­σει τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Μ. Μπλοχ Ἡ Φε­ου­δα­λι­κή Κοι­νω­νί­α, ἔ­χει µ­ε­τα­φρα­στεῖ καί στά ἑλ­λη­νι­κά) εἶ­ναι ὁ ἀ­νή­κων στήν κλη­ρο­νο­µ­ι­κή φε­ου­δα­λι­κή ἀριστο­κρα­τί­α τῶν Εὐ­ρω­πα­ί­ων γαι­ο­κτη­µ­ό­νων τοῦ Με­σα­ί­ω­να, συν­δέ­ε­ται µέ τήν µ­α­κρα­ί­ω­νη κα­το­χή γαι­ῶν καί τήν κυ­ρι­αρ­χί­α ἐ­πί τῶν αὐ­το­χθό­νων πλη­θυ­σµ­ῶν καί εἶ­ναι µία κοι­νω­νι­κή κα­τη­γο­ρί­α ἰδιότυπη, πού ἀ­να­πτύ­χθη­κε ἀ­πο­κλει­στι­κά ἐ­πί δυ­τι­κο­ευ­ρω­πα­ϊ­κοῦ ἐ­δά­φους το­ύς Μέσους Αἰ­ῶ­νες. Ἀναλο­γί­ες, ἀλ­λά ὄ­χι τα­ύ­τι­ση, ὑ­πάρ­χει µέ το­ύς Ἰάπωνες Σα­µ­ου­ρά­ι, ἐ­πί­σης γαι­ο­κτή­µ­ο­νες µέ αὐτονοµί­α ἔ­ναν­τι τῆς κεν­τρι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Τί σχέ­ση ἔ­χουν ὅ­λ’ αὐ­τά µέ το­ύς νο­µ­ά­δες ἐ­κτρο­φεῖς ἀλόγων καί αἰ­γο­προ­βά­των, κοι­µ­ώ­µ­ε­νους σέ σκη­νές καί τρώ­γον­τες ἀ­πο­ξη­ρα­µ­έ­νο κρέ­ας κα­µ­ή­λας περι­φε­ρό­µ­ε­νους Τουρ­κο­µ­ά­νους τοῦ 13ου αἰ­ῶ­να;

Ἀλ­λά ὑ­πάρ­χει καί συ­νέ­χεια: Οἱ ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Γα­ζή­δων, γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας, «δέν δι­έ­φε­ραν ὡς πρός τήν πρα­κτι­κή καί τό κί­νη­τρο πού χα­ρα­κτή­ρι­ζαν τίς ἐ­πι­δρο­µ­ές τῶν Βυ­ζαν­τι­νῶν καί τῶν ∆υτικῶν» (sic).

Ἐ­δῶ ἐ­ξο­µ­οι­ώ­νε­ται ἕ­να ἰ­σχυ­ρό, οἰ­κο­νο­µ­ι­κά ἀ­νε­πτυ­γµ­έ­νο καί πο­λι­τι­κά ὀρ­γα­νω­µ­έ­νο κρά­τος, µ­έ παγκόσµ­ια πο­λι­τι­στι­κή ἀ­κτι­νο­βο­λί­α, ὅ­πως τό Βυ­ζάν­τιο, µέ πε­ρι­πλα­νώ­µ­ε­να βαρ­βα­ρι­κά φῦ­λα πού λήστευ­αν τόν πλοῦ­το του. Ἀλ­λά ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἔ­χει ἄλ­λη ἄ­πο­ψη γιά τό Βυ­ζάν­τιο. Ἀ­να­φέ­ρει λί­γο πά­ρα κά­τω «τό γνω­στό ἀ­πό το­ύς πρώ­τους αἰ­ῶ­νες τοῦ Βυ­ζαν­τί­ου πρό­τυ­πο τῆς κλει­στῆς οἰ­κο­νο­µ­ί­ας καί κοινω­νί­ας, καί τῆς ἀ­πό­λυ­της θε­ο­κρα­τι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας». ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή οἰ­κο­νο­µ­ί­α» τοῦ Βυζαντί­ου, πα­ρα­πέ­µ­που­µ­ε τόν κ. Πι­ζά­νια στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας τοῦ µ­αρ­ξι­στῆ Ρώσ­σου ἱ­στο­ρι­κοῦ Μ. Β. Λεβτσένκο [Ἱ­στο­ρί­α τῆς Βυ­ζαν­τι­νῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας, ἐκδόσεις Ἀ­να­γνω­στί­δη, σ. 30-31 καί ἀλ­λοῦ], ὅ­που ἀ­να­φέ­ρε­ται στήν ἐ­λευ­θε­ρί­α τῶν συ­ναλ­λα­γῶν καί στήν κα­τά­κτη­ση νέ­ων ἀ­γο­ρῶν, κα­θώς καί στίς τε­ρά­στι­ες ἐ­ξα­γω­γές βυ­ζαν­τι­νῶν προ­ϊ­όν­των σ’ ὅ­λον τόν κό­σµ­ο. Τά ἴ­δια γρά­φουν καί ὅ­λες οἱ κλασ­σι­κές βυ­ζαν­τι­νές ἱ­στο­ρί­ες, ἡ δέ ἀ­εί­µ­νη­στη Ἀγ­γε­λι­κή Λα­ΐ­ου, κα­θη­γή­τρια τοῦ Χάρβαρντ, ἀ­κα­δη­µ­α­ϊ­κός καί πρώ­ην ὑ­πουρ­γός τῆς κυ­βερ­νή­σε­ως Ση­µ­ί­τη, παρου­σι­ά­ζει, στά κλασ­σι­κά ἔρ­γα της γιά τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α, πού ἀ­σφα­λῶς ἔ­χει ὑ­π’ ὄ­ψιν του ὁ κ. Πι­ζά­νιας, τήν βυ­ζαν­τι­νή οἰ­κο­νο­µ­ί­α κα­θό­λου «κλει­στή», ἀλ­λά ἐ­ξω­στρε­φῆ καί ἀ­νοι­χτή. ῞Ο­σο γιά τήν «κλει­στή» βυ­ζαν­τι­νή κοι­νω­νί­α, κλει­στή εἶ­ναι µία κοι­νω­νί­α χω­ρίς κοι­νω­νι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα, π.χ. ἡ ἰν­δι­κή µέ τίς κά­στες της. Ἀ­πε­ναν­τί­ας στό Βυ­ζάν­τιο ὑ­πῆρ­χε πλή­ρης κι­νη­τι­κό­τη­τα, χω­ρι­κοί ὅ­πως ὁ Ἰου­στί­νος ἤ ὁ Βα­σί­λει­ος Α΄ ὁ Μα­κε­δών ἔ­γι­ναν αὐ­το­κρά­το­ρες, ἀλ­λά καί οὔ­τε ἡ φυ­λε­τι­κή κα­τα­γω­γή ἔ­παι­ζε ρό­λο, δι­ό­τι αὐ­το­κρά­το­ρες ἔ­γι­ναν Ἀ­ρµ­έ­νιοι, Γε­ωρ­για­νοί, Σλα­ύ­οι κ.λπ.

Ὁ κ. Πι­ζά­νιας ἐ­πα­νῆλ­θε δρι­µ­ύ­τε­ρος τήν Κυ­ρια­κή 4 Ἀ­πρι­λί­ου 2004 καί πά­λι στήν φι­λό­ξε­νη Καθηµερι­νή (σ. 5), µέ νέ­ο ἄρ­θρο, ὑ­πό τόν τί­τλο «Κα­τα­γω­γι­κοί µ­ῦ­θοι καί πο­λι­τι­κό σχέ­διο τοῦ ᾽21» καί τόν ἐκ­πλη­κτι­κό ὑ­πό­τι­τλο ἐ­πί λέ­ξει: «Ἡ Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι ἀ­πο­τέ­λε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή τῆς ἀ­πό­φα­σης τῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων δι­α­φω­τι­στῶν», ὅ­που γρά­φει τά ἑ­ξῆς: «Τό προ­ε­πα­να­στα­τι­κό ἔρ­γο τῶν Ἑλ­λή­νων δι­α­φω­τι­στῶν δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νων εἶ­ναι ἡ ἐ­πι­νό­η­ση τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς ταυ­τό­τη­τας τῶν Ἑλ­λή­νων, ἡ δι­ά­δο­σή της µέσῳ πε­ρι­ο­δι­κῶν, φυλ­λα­δί­ων καί βι­βλί­ων (ἐ­ρώ­τη­ση δι­κή µ­ου: πῶς σ’ ἕ­ναν λαό ἀ­ναλ­φά­βη­το, ποι­µ­έ­νων καί χω­ρι­κῶν, δι­α­δό­θη­κε ἡ «ἐ­πι­νο­η­µ­έ­νη ἐ­θνι­κή ταυτότη­τα» µέσῳ βι­βλί­ων; Οἱ κλέ­φτες, οἱ ἁ­ρµ­α­το­λοί καί οἱ ἀ­γω­νι­στές ἤ­ξε­ραν νά δι­α­βά­ζουν;) καί τέλος ἡ ἀ­νύ­ψω­σή της σέ πο­λι­τι­κή ἰ­δε­ο­λο­γί­α». Ἀλ­λά ἀ­κοῦ­στε καί τήν συ­νέ­χεια: «Στά σχο­λι­κά ἐγχειρίδια, στίς ἐ­πε­τε­ί­ους ὅ­πως ἡ ση­µ­ε­ρι­νή, µ­ᾶς δι­δά­σκουν ὅ­τι ὁ λα­ός δέν ἄν­τε­χε πλέ­ον τή σκλα­βιά καί ἐξεγέρ­θη­κε. Ὁ λα­ϊ­κι­σµ­ός, δι­ά­χυ­τος στήν κοι­νω­νί­α µ­ας ἐ­πί δε­κα­ε­τί­ες, δέν ἀ­φή­νει ἥ­συ­χη οὔ­τε τήν ἱστο­ρί­α οὔ­τε πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο τόν λαό. Στήν πρα­γµ­α­τι­κό­τη­τα κα­µ­µ­ί­α ἀ­ξι­ο­ση­µ­ε­ί­ω­τη λα­ϊ­κή ἐξέγερση δέν ἔ­γι­νε στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης µέ ἐ­ξα­ί­ρε­ση αὐ­τήν τοῦ Ἀν­τω­νί­ου Οἰ­κο­νό­µ­ου στήν ῞Υ­δρα καί ἴ­σως στή Σάµο. Ἡ ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων ὀ­φε­ί­λε­ται ἐν πολ­λοῖς στό γε­γο­νός ὅ­τι τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό σύ­στη­µ­α εἶ­χε ἐ­µ­πε­δώ­σει µ­η­χα­νι­σµ­ο­ύς συ­να­ί­νε­σης µέ τίς το­πι­κές ἀγρο­τι­κές κοι­νω­νί­ες. Καί ἡ συ­να­ί­νε­ση αὐ­τή ἦ­ταν ἀρ­κε­τά λει­τουρ­γι­κή ἀ­κό­µ­η καί τίς πα­ρα­µ­ο­νές τοῦ ᾽21. Στίς λί­γες πε­ρι­πτώ­σεις πού ἡ συ­να­ί­νε­ση δέν λει­τουρ­γοῦ­σε, ὅ­πως στήν πε­ρί­πτω­ση τῶν Σουλιωτῶν, τό­τε καί µόνο τό αὐ­το­κρα­το­ρι­κό κρά­τος χρη­σι­µ­ο­ποι­οῦ­σε τή βί­α. Τό ᾽21 δέν εἶ­ναι ἀποτέλε­σµ­α τῆς ἀ­γα­νά­κτη­σης τοῦ λα­οῦ, ἀλ­λά ἡ ἐ­φα­ρµ­ο­γή ἑ­νός προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νου σχε­δί­ου [ ] Προα­πο­φα­σι­σµ­έ­νου ἐν πολ­λοῖς ἀ­πό το­ύς δι­α­νο­ο­ύ­µ­ε­νους δι­α­φω­τι­στές πού συγ­κρό­τη­σαν καί ἀνέπτυξαν τήν κα­τ’ ἐ­ξο­χήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή ὀρ­γά­νω­ση τῶν Ἑλ­λή­νων, τή Φι­λι­κή Ἑ­ται­ρε­ί­α, ὑ­πό τήν ἐπιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» (sic!).

Ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ὅ­πως φα­ί­νε­ται, εἶ­ναι φα­να­τι­κός ὀ­πα­δός τῆς ἱ­στο­ρι­κῆς θε­ω­ρί­ας τῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ὁλόκλη­ρη Ἐ­πα­νά­στα­ση, πού ξε­σή­κω­σε ἕ­ναν ὁ­λό­κλη­ρο λαό καί µάλιστα σέ ὁ­λό­κλη­ρη τήν Βαλκανική, µία Ἐ­πα­νά­στα­ση πού εἶ­χε θύ­µ­α­τα Πα­τρι­άρ­χες, προ­ε­στο­ύς, κα­πε­τα­να­ί­ους, κλέ­φτες καί ἁρµ­α­το­λούς καί ἁ­πλο­ύς ἀ­γρό­τες, δέν ἔ­γι­νε µέ τήν πρό­θυ­µ­η καί ἀ­δι­άλ­λα­κτη βο­ύ­λη­ση τῶν ρα­γι­ά­δων νά ζή­σουν ἐ­λε­ύ­θε­ροι ἤ νά πε­θά­νουν, ἀλ­λά ἦ­ταν προ­α­πο­φα­σι­σµ­έ­νο προ­ϊ­όν µ­υ­στι­κῆς συ­νω­µ­ο­σί­ας. Ἐκ­πλη­κτι­κό!

Ἐξ ἄλ­λου ὁ κ. Πι­ζά­νιας, ἄν καί τα­κτι­κός κα­θη­γη­τής τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἱ­στο­ρί­ας, δέν ἔ­χει φα­ί­νε­ται διαβά­σει κα­λά τό κλασ­σι­κό ἔρ­γο τοῦ Σάθα Ἡ Τουρ­κο­κρα­του­µ­έ­νη Ἑλ­λάς, ἀλ­λά οὔ­τε το­ύς Περιηγητές τοῦ Κυ­ρι­ά­κου Σι­µ­ό­που­λου. Ἐ­κεῖ θά µάθαινε ὅ­τι πε­ρί­που κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια (δη­λα­δή ἀ­νά µία γε­νιά) ξε­σποῦ­σαν ἐ­πα­να­στά­σεις, σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀ­πό τήν πρώ­τη Ἐπα­νά­στα­ση τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ, ἀ­µ­έ­σως µ­ε­τά τήν ῞Α­λω­ση, µέχρι τά Ὀρ­λω­φι­κά τό 1770 καί τήν ἐ­πα­νά­στα­ση τοῦ Βλα­χά­βα στόν Ὄ­λυ­µ­πο τό 1806. Καί, τέ­λος πάν­των, ἄν θε­ω­ρεῖ τόν Σάθα καί τόν Σι­µ­ό­που­λο ἐ­θνι­κι­στές ἱ­στο­ρι­κο­ύς, ἄς δι­α­βά­σει καί τόν κα­θό­λου –µά κα­θό­λου– φι­λέλ­λη­να Φίνλεϊ, πού λέ­ει ἀ­κρι­βῶς τά ἴ­δια. Ἀλ­λά τό κε­ί­µ­ε­νο τοῦ κ. Πι­ζά­νια στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δέν ἔ­χει οὔ­τε µία –οὔ­τε µία!– βι­βλι­ο­γρα­φι­κή πα­ρα­πο­µ­πή. Οἱ «µ­η­χα­νι­σµ­οί συ­να­ί­νε­σης», ἐξ ἄλ­λου, πού εἶ­χε δι­α­µ­ορ­φώ­σει τό ὀ­θω­µ­α­νι­κό κρά­τος σύ­µ­φω­να µέ τόν κ. Πι­ζά­νια, ἦ­ταν οἱ ἀ­πο­κε­φα­λι­σµ­οί, τό παι­δο­µ­ά­ζω­µ­α, ἡ ἄ­γρια φο­ρο­λο­γί­α, οἱ γε­νι­κευ­µ­έ­νες σφα­γές καί ἄλ­λες δη­µ­ο­κρα­τι­κές καί φι­λει­ρη­νι­κές δι­α­δι­κα­σί­ες. Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τήν κά­θο­δο, στά 1715, στόν Μο­ριᾶ καί στήν Ρο­ύ­µ­ε­λη, τοῦ µ­ε­γά­λου βε­ζύ­ρη Ἁ­λῆ-Κι­ου­µ­ουρ­τζῆ, ἐ­πι­κε­φα­λῆς τε­ρα­στί­ου στρα­τε­ύ­µ­α­τος, πού ἰ­σο­πέ­δω­σε τήν νό­τια Ἑλ­λά­δα; Για­τί δέν ἀ­να­φέ­ρει τήν κα­τα­στρο­φή τοῦ Μο­ριᾶ τό 1770 ἀ­πό τόν Κα­ρά-Μου­στα­φᾶ καί το­ύς 100.000 Τουρκαλ­βα­νο­ύς του; Γιά ποιά «συ­να­ί­νε­ση» µ­ι­λᾶ ὁ κ. Πι­ζά­νιας;

Καί γιά ποιά «ἀ­που­σί­α ση­µ­αν­τι­κῶν ἐ­ξε­γέρ­σε­ων» στήν ἀρχή τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης γρά­φει ὁ κ. Πι­ζά­νιας; Τί ἦ­ταν τό­τε τό Βαλ­τέ­τσι, τό Λάλα, ἡ Κα­λα­µ­ά­τα κ.λπ.;

Κι ὅ­σο γιά τήν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλ­λι­κοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ», ὁ κ. Πι­ζά­νιας λί­γο µ­ᾶς τά µ­περ­δε­ύ­ει: ἡ Γαλλική Ἐ­πα­νά­στα­ση ἔ­γι­νε τό 1789. Τότε ἐ­πιρ­ροή τί­νος πρά­γµ­α­τος ἦ­ταν ἡ γε­νι­κευ­µ­έ­νη ἐ­ξέ­γερ­ση τοῦ 1770 ἤ οἱ προ­η­γο­ύ­µ­ε­νες ἐ­πα­να­στά­σεις (σέ ὅ­λη τήν δι­άρ­κεια τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας γί­νον­ταν, ὅ­πως εἴ­πα­µ­ε, ἐ­πα­να­στα­τι­κά κι­νή­µ­α­τα κα­τά µέσον ὅ­ρο κά­θε τρι­άν­τα χρό­νια); ’Ή ἦ­ταν «ἐ­πιρ­ροή τοῦ γαλλικοῦ ἰ­α­κω­βι­νι­σµ­οῦ» τό ἐ­πα­να­στα­τι­κό κί­νη­µ­α τοῦ Κρο­κό­δει­λου Κλα­δᾶ στήν Πε­λο­πόν­νη­σο τοῦ 1460, τρεῖς αἰ­ῶ­νες πρίν τόν ἰ­α­κω­βι­νι­σµό;

Ἀλ­λά τήν βα­θύ­τε­ρη φι­λο­σο­φί­α τοῦ κ. Πι­ζά­νια δι­α­κρί­νει κα­νε­ίς κα­λύ­τε­ρα ὅ­ταν, πα­ρά κά­τω, ἀ­πο­κα­λεῖ τό σύν­θη­µ­α «φω­τιά καί τσε­κο­ύ­ρι στο­ύς προ­σκυ­νη­µ­έ­νους» (πού ἐ­ξα­πέ­λυ­σε ὁ Κο­λο­κο­τρώ­νης τό 1825-6 ἐ­ναν­τί­ον ὅ­σων δή­λω­ναν ὑ­πο­τα­γή στόν Ἰµπραήµ πού κα­τέ­και­ε τήν Πε­λο­πόν­νη­σο) ὡς «κινήσεις, πού θυ­µ­ί­ζουν πε­ρί­ο­δο ἐ­πα­να­στα­τι­κοῦ τρό­µ­ου». Εἶ­ναι ἐ­πί­σης ἀ­πο­λύ­τως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ὅτι ὁ κ. Πι­ζά­νιας γρά­φει «ἐ­νάν­τια στο­ύς “προ­σκυ­νη­µ­έ­νους” ῞Ελ­λη­νες στόν Ἰµπραήµ», δη­λα­δή θέ­τει τήν λέ­ξη προ­σκυ­νη­µ­έ­νους σέ εἰ­σα­γω­γι­κά. Κα­τα­λά­βα­µ­ε, κ. Πι­ζά­νια…

Καί νά σκε­φθεῖ κα­νε­ίς ὅ­τι τό κε­ί­µ­ε­νό του ἐκ­φω­νή­θη­κε ὡς πα­νη­γυ­ρι­κός τῆς 25ης Μαρ­τί­ου στό Γεωπο­νι­κό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο…
∆έν τε­λει­ώ­σα­µ­ε µέ τόν κ. Πι­ζά­νια. Ἐ­πα­νῆλ­θε µέ συ­νέν­τευ­ξή του στήν ἄ­πει­ρα φι­λό­ξε­νη Κα­θη­µ­ε­ρι­νή στίς 29 Ἀ­πρι­λί­ου 2007 (σ. 7), ὅ­που δι­α­τυ­πώ­νει τήν ἄ­πο­ψη ὅ­τι ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση δέν εἶ­ναι, ὅπως ξέ­ρα­µ­ε µέχρι σή­µ­ε­ρα, κι ὅ­πως οἱ ἴ­διοι οἱ πρω­τα­γω­νι­στές της τήν συ­νέ­λα­βαν, ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τι­κός πό­λε­µ­ος ἤ ἀ­γώ­νας τῆς ἀ­νε­ξαρ­τη­σί­ας (προ­φα­νῶς οὔ­τε νά ἀ­πε­λευ­θε­ρω­θοῦ­µ­ε θέ­λα­µ­ε οὔ­τε τήν ἀνεξαρτη­σί­α µ­ας ἐ­πι­δι­ώ­κα­µ­ε), «καί ἀ­κό­µ­η χει­ρό­τε­ρα δέν εἶ­ναι “Πα­λιγ­γε­νε­σί­α” ἑ­νός δῆ­θεν προϋπάρχον­τος ἔ­θνους, ὅ­πως ὑ­πο­στη­ρί­ζει ἡ ἐ­θνο­κεν­τρι­κή δο­ξα­σί­α».[ ]

Ἐ­γώ, ὅ­µ­ως, µέ αὐ­στη­ρά ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά κρι­τή­ρια, θά χα­ρα­κτη­ρί­σω «δο­ξα­σί­α» τίς ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Πιζάνια. ∆ι­ό­τι σ’ ὅ­λ’ αὐ­τά δέν εἶ­δα οὔ­τε µία συγ­κε­κρι­µ­έ­νη πα­ρα­πο­µ­πή σέ πη­γές τῆς ἐ­πο­χῆς, οὔ­τε ἕνα πρα­γµ­α­το­λο­γι­κό ἐ­πι­χε­ί­ρη­µ­α. Ἐ­πι­στή­µ­η ὅ­µ­ως εἶ­ναι ἡ ἐ­ξα­γω­γή συ­µ­πε­ρα­σµ­ά­των µέ βά­ση ὑπαρκτά στοι­χεῖ­α (ἄς δι­α­βά­σει ὁ κ. Πι­ζά­νιας τόν κώ­δι­κα τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς τῶν Ἁ­γί­ων Τεσ­σα­ρά­κον­τα Σπάρ­της (πού ἀ­να­κά­λυ­ψε ὁ δι­α­κε­κρι­µ­έ­νος βυ­ζαν­τι­νο­λό­γος Νι­κό­λα­ος Βέης), πού ἀ­νή­κει στόν 17ο αἰῶ­να καί δε­ί­χνει τήν γλα­φυ­ρή, ὡ­ραι­ό­τα­τη ἑλ­λη­νι­κή γλῶσ­σα τῆς ἐ­πο­χῆς, πού κα­νέ­νας Κο­ρα­ῆς δέν κα­τα­σκε­ύ­α­σε καί πού µ­οι­ά­ζει τό­σο πο­λύ µέ τήν ση­µ­ε­ρι­νή δι­κή µ­ας!) καί ὄ­χι χα­ρα­κτη­ρι­σµ­οί, κρί­σεις, θε­ω­ρί­ες καί ἄ­φθο­νη φλυ­α­ρί­α.

Ὁ δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φος κ. Πάσχος Μαν­δρα­βέ­λης, στίς 21 Φε­βρου­α­ρί­ου 2007, δη­µ­ο­σι­ε­ύ­ει στήν Καθηµερινή ἄρ­θρο µέ τί­τλο «Τό δί­κιο τοῦ ἀρ­χι­ε­πι­σκό­που», ὅ­που συ­µ­πε­ρι­ε­λά­µ­βα­νε τήν φρά­ση «τά ψε­ύ­τι­κα λά­βα­ρα τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας». Ἀ­νέ­τρε­ξα λοι­πόν στήν σχε­τι­κή βι­βλι­ο­γρα­φί­α, γιά νά διαπιστώσω τήν ἱ­στο­ρι­κή ἀ­λή­θεια, καί ἀ­να­κά­λυ­ψα ὅ­τι τό πε­ρι­στα­τι­κό τῆς Ἁ­γί­ας Λα­ύ­ρας ἐ­πιβεβαιώνουν πλή­ρως καί ἀ­να­λυ­τι­κά: α) ὁ ἔγ­κυ­ρος ἱ­στο­ρι­κός Οὐ­ίλ­λιαµ Μύλλερ, στό κλασ­σι­κό ἔρ­γο του Ἡ Τουρ­κί­α κα­ταρ­ρέ­ου­σα, Ἀ­θή­να, ἔκ­δο­ση τοῦ βι­βλι­ο­πω­λε­ί­ου τῆς Ἑ­στί­ας, 1914, σελ. 93, β) ὁ Σάµουελ Γκρίν­τλε­ϋ Χάου, στήν Ἱ­στο­ρι­κή σκι­α­γρα­φί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης, Νέα Ὑόρκη, 1928, ἀ­να­τύ­πω­ση ἑλλ. µ­ε­τά­φρ. 1997, σελ. 66. Ση­µ­ει­ω­τέ­ον ὅ­τι ὁ Χάου ἔ­ζη­σε στήν Ἑλ­λά­δα κα­τά τήν ἐ­πα­να­στα­τι­κή πε­ρί­ο­δο ἐ­πί πέν­τε ἔ­τη καί προ­σέ­φε­ρε ὑ­πη­ρε­σί­ες ὡς ἰα­τρός, γ) ὁ ἐγ­κυ­ρώ­τε­ρος ἱ­στο­ρι­κός καί σύγ­χρο­νος τῆς Ἐ­πα­νά­στα­σης Σπυ­ρί­δων Τρι­κο­ύ­πης, στήν κλασ­σι­κή Ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἑλ­λη­νι­κῆς Ἐπανα­στά­σε­ως, ἀ­να­τύ­πω­ση ἀ­πό τήν Νέα Ἑλ­λη­νι­κή Βι­βλι­ο­θή­κη, σ. 62. Τά πα­ρα­πά­νω ἐν­δει­κτι­κά, διό­τι σχε­δόν ὅ­λες οἱ πη­γές ἀ­να­φέ­ρουν τήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα.

῎Ε­στει­λα ἐ­πι­στο­λή στήν Κα­θη­µ­ε­ρι­νή µέ τά προ­α­να­φερ­θέν­τα, ὅ­που ἐ­πε­σή­µ­αι­να ἐν κα­τα­κλεῖ­δι ὅ­τι ἀπό­ψεις καί κρί­σεις πού ἀ­φο­ροῦν τό­σο σο­βα­ρά ζη­τή­µ­α­τα πρέ­πει νά εἶ­ναι ἐ­παρ­κῶς τε­κµ­η­ρι­ω­µ­έ­νες καί ὄ­χι προ­ϊ­όν­τα ἰ­δε­ο­λο­γι­κῶν ἐ­πιρ­ρο­ῶν. Ἡ Κα­θη­µ­ε­ρι­νή δη­µ­ο­σί­ευ­σε τήν ἐ­πι­στο­λή µ­ου, ἀλ­λά φαίνεται ὅ­τι ὁ κ. Μαν­δρα­βέλ­λης γνω­ρί­ζει κα­λύ­τε­ρα ἀ­πό τόν Σπυ­ρί­δω­να Τρι­κο­ύ­πη τά γε­γο­νό­τα καί µᾶλ­λον θε­ω­ρεῖ τόν Μύλλερ καί τόν Χάου ἐκ­προ­σώ­πους τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ ἐ­θνι­κι­σµ­οῦ. Γι’ αὐ­τό καί στίς 28 Μαρ­τί­ου, ἕ­ναν πε­ρί­που µ­ῆ­να µ­ε­τά, ἐ­πα­νῆλ­θε ἀ­πτό­η­τος ἀ­πό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κά ἐ­πι­χει­ρή­µ­α­τα καί πη­γές σέ νέ­ο του ἄρ­θρο, µέ τόν τί­τλο «Οἱ “ἀ­γα­θοί” µ­ας µ­ῦ­θοι» (τό ἀ­γα­θοί σέ εἰ­σα­γω­γι­κά τοῦ ἰ­δί­ου), ξεκινών­τας µέ τήν πρό­τα­ση: Ἡ κα­τάρ­ρευ­ση τῶν µύθων γιά τό «κρυ­φό σχο­λειό» καί τήν «εὐ­λο­γί­α τοῦ Πα­λαι­ῶν Πα­τρῶν Γε­ρµ­α­νοῦ στήν Ἁ­γί­α Λα­ύ­ρα» κ.λπ. κ.λπ.

Πε­ρί­µ­ε­να ἀ­πό τόν κ. Μαν­δρα­βέ­λη ἤ νά ἀ­να­θε­ω­ρή­σει ὅ­σα εἶ­χε προ­η­γου­µ­έ­νως ὑ­πο­στη­ρί­ξει, ὑ­πό τό βά­ρος τῶν πα­ρα­πο­µ­πῶν καί τῆς βι­βλι­ο­γρα­φί­ας πού τοῦ ἔ­στει­λα, ἤ νά ὑ­πο­στη­ρί­ξει µέ ἄλ­λες, ἀντίθετες πα­ρα­πο­µ­πές καί ἄλ­λη βι­βλι­ο­γρα­φί­α, τήν ὀρ­θό­τη­τα τῶν ἀ­πό­ψε­ών του. Ἀλ­λά δέν ἔ­πρα­ξε οὔτε τό ἕ­να οὔ­τε τό ἄλ­λο. Αὐ­τό λοι­πόν ἀ­πο­δει­κνύ­ει σα­φέ­στα­τα ὅ­τι οἱ ἀ­πό­ψεις τοῦ κ. Μαν­δρα­βέ­λη δέν προ­κύ­πτουν ἀ­πό µ­ε­λέ­τη τῶν πρα­γµ­α­τι­κῶν πε­ρι­στα­τι­κῶν, ἀλ­λά ἀ­πο­τε­λοῦν προ­ϊ­όν ἰ­δε­ο­λο­γι­κῆς ἐµ­µ­ο­νῆς καί ὡς γνω­στόν οἱ ἰ­δε­ο­λο­γι­κές ἐ­µ­µ­ο­νές δέν κά­µ­πτον­ται οὔ­τε καί ἀ­πό τήν πιό ἐµπεριστατωµ­έ­νη ἐ­πι­χει­ρη­µ­α­το­λο­γί­α καί ἀ­πο­δε­ί­ξεις, δι­ό­τι σχε­τί­ζον­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο µέ τόν ψυ­χι­κό καί λι­γώ­τε­ρο µέ τόν πνευ­µ­α­τι­κό µ­ας κό­σµ­ο.

Γιά τό ζή­τη­µ­α τοῦ κρυ­φοῦ σχο­λει­οῦ, πού ἐ­πί­σης ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης κα­ταγ­γέλλει ὡς µ­ῦ­θο, τήν ἀπάντη­ση ἔ­χει δώ­σει ὁ Φ.Ι. Κα­κρι­δῆς (ἐ­κτός ἄν ὁ κ. Μαν­δρα­βέ­λης ἀ­µ­φι­σβη­τεῖ καί τό ἐ­πι­στη­µ­ο­νι­κό κῦ­ρος τοῦ κ. Κα­κρι­δῆ ἤ ἄν τόν θε­ω­ρεῖ κι αὐ­τόν ἀ­κραῖ­ο ἐ­θνι­κι­στή). Σέ ἄρ­θρο του στό Βῆ­µ­α [22 Φεβρου­α­ρί­ου 1998, Νέες Ἐ­πο­χές, σ. 11], ὁ Κα­κρι­δῆς ση­µ­ει­ώ­νει ὅ­τι, ναί µέν ὑ­πῆρ­χαν σχο­λές ἐ­πί Τουρ­κο­κρα­τί­ας, ἀλ­λά ἡ λει­τουρ­γί­α τους ἐ­λεγ­χό­ταν αὐ­στη­ρά ἀ­πό τήν τουρ­κι­κή ἐ­ξου­σί­α, ὥ­στε νά ἀποκλε­ί­ε­ται ἡ πα­τρι­ω­τι­κή ὀρ­θό­δο­ξη δι­δα­σκα­λί­α καί ἡ µ­α­χό­µ­ε­νη Ὀρ­θο­δο­ξί­α, γι’ αὐ­τό καί ὑ­πῆρ­χαν πα­ράλ­λη­λοι, ἄ­τυ­ποι καί δι­α­φε­ύ­γον­τες τοῦ τουρ­κι­κοῦ ἐ­λέγ­χου µ­η­χα­νι­σµ­οί δι­δα­σκα­λί­ας, πού στήν λαϊκή συ­νε­ί­δη­ση κα­τα­γρά­φη­καν ὡς «κρυ­φό σχο­λειό». Ἀλ­λά ἡ ἀ­να­δρο­µή στό πα­ρελ­θόν ἐπιβεβαιώνεται ἀ­πό τό πα­ρόν: στήν κα­τε­χό­µ­ε­νη Κύπρο, τίς δι­ώ­ξεις πού ὑ­πέ­στη καί ὑ­φί­στα­ται ἡ δασκά­λα ’Ελένη Φωκά τίς ἔ­χε­τε ἀ­κο­ύ­σει, φίλ­τα­τε κ. Μαν­δρα­βέ­λη µ­ου;

[ ] 2 Σε­πτε­µ­βρί­ου 2007: ὁ κ. ∆η­µ­ή­τρης Σω­τη­ρό­που­λος, δι­δά­σκων Ἱ­στο­ρί­α στό Ἰόνιο Πα­νε­πι­στή­µ­ιο, πα­ρου­σι­ά­ζει τό ἔρ­γο τοῦ (ἄ­γνω­στου σέ µένα) κ. Νίκου Ρο­τζώ­κου, µέ τί­τλο Ἐ­θνα­φύ­πνι­ση καί Ἐθνογέ­νε­ση (σ.τ.σ.: νά ᾽την πά­λι ἡ Ἐ­θνο­γέ­νε­ση), Ὀρ­λω­φι­κά καί ἑλ­λη­νι­κή ἱ­στο­ρι­ο­γρα­φί­α. Ὁ ἀπίστευ­τος τί­τλος τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σί­α­σης (πού κα­τα­λα­µ­βά­νει τό ἥ­µ­ι­συ τῆς σε­λί­δας 6 τῆς Καθηµερινῆς, εἶ­ναι «Τά Ὀρ­λω­φι­κά δέν ἦ­ταν ἐ­θνι­κή ἐ­πα­νά­στα­ση». Χω­ρίς κἄν ἕ­να ἐ­ρω­τη­µ­α­τι­κό στό τέ­λος. ∆η­λα­δή, κα­τό­πιν τοῦ ἔρ­γου τοῦ κ. Ρο­τζώ­κου καί τῆς βι­βλι­ο­πα­ρου­σι­ά­σε­ώς του ἀ­πό τόν κ. Σωτη­ρό­που­λο, τό θέ­µ­α ξε­κα­θά­ρι­σε καί θε­ω­ρεῖ­ται λῆ­ξαν! Τά Ὀρ­λω­φι­κά, πού ἐ­πί αἰ­ῶ­νες οἱ πη­γές ἀνα­φέ­ρουν ὡς τήν τε­λευ­τα­ί­α µ­ε­γά­λη Ἐ­πα­νά­στα­ση τῶν ὑ­πό­δου­λων Ἑλ­λή­νων πρίν τό ᾽21, κατατάσσε­ται πλέ­ον ὁ­ρι­στι­κά στίς… µή ἐ­θνι­κές ἐ­πα­να­στά­σεις! (῎Α­ρα­γε τί ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν; Ταξική; ’Ή µήπως δέν ἦ­ταν ἐ­πα­νά­στα­ση;) Σύµφωνα µέ τόν κ. Σω­τη­ρό­που­λο, «ἡ γρα­φί­δα τοῦ ἱστορικοῦ Νίκου Ρο­τζώ­κου ἔρ­χε­ται νά σκί­σει σάν γι­α­τα­γά­νι τίς βε­βαι­ό­τη­τές µ­ας σέ σχέ­ση µέ τίς ἐπανα­στα­τι­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις τῶν ὁ­µ­ο­δό­ξων τοῦ ὕ­στε­ρου 18ου αἰ­ῶ­να στά νό­τια τῆς Ὀ­θω­µ­α­νι­κῆς Αὐ­το­κρα­το­ρί­ας».

[ ] Μία δη­µ­ο­φι­λής σ’ αὐ­το­ύς το­ύς κύ­κλους ἀ­να­φο­ρά εἶ­ναι ἡ κα­ταγ­γε­λί­α τῆς «ἐ­θνο­κά­θαρ­σης» τῶν Το­ύρ­κων τῆς Τρί­πο­λης ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες κα­τά τήν Ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σή της τόν Σε­πτέ­µ­βριο τοῦ 1821. «Ὅ­ταν οἱ Ἕλ­λη­νες µ­πῆ­καν στήν Τρί­πο­λη, δέν ἔ­µ­ει­νε λι­θά­ρι ὄρ­θιο», ἐ­πι­ση­µ­αί­νει ὀρ­θά ὁ κύ­ριος Θάνος Βε­ρέ­µ­ης, κα­θη­γη­τής Ἱ­στο­ρί­ας στό Πα­νε­πι­στή­µ­ιο Ἀ­θη­νῶν, σέ συ­νέν­τευ­ξή του στόν Τύ­πο τῆς Κυ­ρια­κῆς (1-4-2007). ῎Ο­χι µόνον δέν θά δι­α­ψε­ύ­σω, ἀλ­λά θά τε­κµ­η­ρι­ώ­σω καί θά ἐ­πι­βε­βαι­ώ­σω τό γεγο­νός: «Τό ἄ­λο­γό µ­ου», γρά­φει ὁ νι­κη­τής τῶν Το­ύρ­κων καί ἀ­πε­λευ­θε­ρω­τής τῆς Ἑλ­λά­δος Θεόδωρος Κο­λο­κο­τρώ­νης, «ἀ­πό τά τε­ί­χη ἕ­ως τά σα­ρά­για δέν ἐ­πά­τη­σε γῆ» [Κο­λο­κο­τρώ­νη Ἀποµνηµο­νε­ύ­µ­α­τα, ἐκδ. ∆ρα­κο­πο­ύ­λου, σελ. 93]. 32.000 Τοῦρ­κοι ἐ­σφά­γη­σαν ἀ­πό το­ύς ῞Ελ­λη­νες, συνε­χί­ζει ὁ Γέρος τοῦ Μο­ριᾶ, ὁ ὁ­ποῖ­ος ἔ­βα­λε «Τε­λά­λη, νά πα­ύ­σῃ ὁ σφα­γµ­ός». Καί συ­νε­χί­ζει: «῞Ο­ταν ἐ­µ­βῆ­κα εἰς τήν Τρι­πο­λι­τσά, µ­οῦ ἔ­δει­ξαν τόν πλά­τα­νο εἰς τό πα­ζά­ρι ὁ­πού ἐ­κρέ­µ­α­γαν το­ύς ῞Ελ­λη­νες. Ἀ­να­στέ­να­ξα καί εἶ­πα: “῎Α­ϊν­τε, πό­σοι ἀ­πό τό σό­γι µ­ου καί ἀ­πό τό ἔ­θνος µ­ου ἐ­κρε­µ­ά­σθη­σαν ἐ­κεῖ”, καί δι­έ­τα­ξα καί τόν ἔ­κο­ψαν. Ἐ­πα­ρη­γο­ρή­θη­κα καί διά τόν σκο­τω­µό τῶν Το­ύρ­κων».

῎Ο­χι, κύ­ρι­οι ὄ­ψι­µ­οι «ἀν­θρω­πι­στές», οἱ ση­µ­ε­ρι­νοί ἐ­λε­ύ­θε­ροι ῞Ελ­λη­νες δέν αἰ­σθα­νό­µ­α­στε ἐ­νο­χές γιά τήν «ἀν­θρω­πι­στι­κή κα­τα­στρο­φή» τῆς Τρί­πο­λης, τόν µ­α­το­βαμ­µ­έ­νο Σε­πτέ­µ­βρη τοῦ 1821. ∆ε­δο­µ­έ­νου ὅ­τι δέν ὑ­φί­στα­το τό­τε –ὅ­πως καί δέν ὑ­φί­στα­ται οὔ­τε σή­µ­ε­ρα– δι­ε­θνής ὀρ­γα­νι­σµ­ός πού νά χα­ρί­ζει τήν ἐ­λευ­θε­ρί­α στο­ύς ὑ­πό­δου­λους λα­ο­ύς, κα­τό­πιν γρα­πτῆς αἰ­τή­σε­ως µ­ε­τά χαρ­το­σή­µ­ου. Οὔ­τε οἱ Τοῦρ­κοι θά ἔ­φευ­γαν µόνοι τους ἀ­πό τήν Ἑλ­λά­δα κα­τό­πιν δι­α­πρα­γµ­α­τε­ύ­σε­ων. Οἱ πρό­γο­νοί µ­ας, βε­βα­ί­ως, τό γνώ­ρι­ζαν αὐ­τό πο­λύ κα­λά, γι’ αὐ­τό καί τό κεν­τρι­κό σύν­θη­µ­α στήν Ἐ­πα­νά­στα­ση ἦ­ταν «Ἐ­λευ­θε­ρί­α ἤ Θάνατος».

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση, δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 84.
Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης

Ο τίτλος, θα μπορούσε να αποτελεί ένα από τα πιο σύντομα ανέκδοτα, αν δεν απεικόνιζε το άκρον άωτον της υποκρισίας, πίσω από την οποία κρύβεται η πραγματικότητα και η Αλήθεια!

25η Μαρτίου 2015. Η πέμπτη συνεχής χρονιά που γιορτάζεται η Εθνική Ανεξαρτησία της Ελλάδας μας, η οποία τελεί υπό την πλήρη και ασφυκτική οικονομική εξάρτησή της από τους “δανειστές” της!!!

Οι ίδιες δυνάμεις (τα κόμματα) που οδήγησαν τη Χώρα στην οικονομική (και όχι μόνο) καταστροφική εξάρτησή της από τους “Δανειστές” της και, στη συνέχεια, στην (διά παραδόσεως σ' αυτούς) απώλεια της Αυτοδιάθεσής της, μέσα από Συμβάσεις ειδεχθούς και ύπουλης προδοσίας (τα γνωστά μας “Μνημόνια”) που κατέστησαν τη Χώρα μας οικονομικό προτεκτοράτο, πρωτοστατούν (για ακόμη μια φορά) με τον Α ή Β τρόπο στις πανηγυρικές γιορτές και εκδηλώσεις για την επέτειο της ανάκτησης της Εθνικής Ανεξαρτησίας, μετά τα 400 χρόνια του Τουρκικού ζυγού!!!...

Για να επιτευχθεί αυτό, (οι καταστροφείς της Εθνικής κυριαρχίας μας, να γιορτάζουν την ιστορική απόκτηση της Εθνικής κυριαρχίας και να αποτελούν τα τιμώμενα πρόσωπα τής επετείου τής ανάκτησής της από τους Τούρκους), απαραίτητο ήταν να περάσουν σαν Αλήθεια, κάποια μεγάλα ψέμματα, όπως:

Το ότι αυτό που όλοι βλέπουμε και ζούμε, τα τελευταία 5 χρόνια, δεν είναι αυτό που βλέπουμε και ζούμε!! π.χ το ότι η “Βουλή των Ελλήνων” όλα αυτά τα χρόνια ψηφίζει σύμφωνα με τη βούληση των “Δανειστών” και όχι σύμφωνα με τη βούληση του Λαού, δεν σημαίνει πως το κοινοβούλιο αποτελεί όργανο επιβολής των αποφάσεων των δανειστών!!! Δεν σημαίνει πως το κοινοβούλιο έπαψε να εκφράζει τον κυρίαρχο Λαό!!! Όχι!!! Αφού στην ταμπέλα γράφει “Βουλή των Ελλήνων”, εκφράζει τον κυρίαρχο Λαό!!!

Αυτό, που είναι ο ορισμός της υποτέλειας, δεν πρέπει να το βλέπουμε έτσι, αλλά να το θεωρούμε σαν απόδειξη ύπαρξης Ελευθερίας!!!

Και, αφού (υπ' αυτή την έννοια) είμαστε κοινωνία ελευθέρων πολιτών, να πιστεύουμε (εμείς οι υποτελείς στους “Δανειστές” μας) ότι έχουμε και Δημοκρατία, αφού ψηφίζουμε!!!...

Με όλ' αυτά, αλλά και (επιπλέον) με το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής επί 5 χρόνια, που είναι η πλήρης εξαθλίωση της κοινωνίας μας, θέλουν (οι δανειστές μας και τα εδώ τσιράκια τους) να ξεγράψουμε από το μυαλό μας την αυταπόδεικτη Αλήθεια πως ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΚΟΠΗ. Οπότε, πρέπει να περιμένουμε προκοπή, μέσα σε αυτό το καθεστώς της οικονομικής υποδούλωσής μας!!!

Έ, όχι!! Φτάνει η υποτίμηση της κοινής λογικής!!!

Για να ακριβολογούμε και να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να πούμε πως η πρόσφατη (μόλις 50 ημερών) κυβέρνηση, στέλνει σήματα πως θέλει να επιδιώξει την ανάκτηση της Αυτοδιάθεσης της Χώρας.

Το κακό είναι πως, ταυτόχρονα, τα αναιρεί η πρακτική της, που διεκδικεί την Αυτοδιάθεση και την Ανεξαρτησία μας, ζητώντας να τής αποδοθούν μέσα από κανόνες και διαδικασίες αυτών που τις κατέχουν ως εγγύηση πληρωμής των, ενώ είναι ιστορικό Αξίωμα (δηλαδή διαπίστωση χιλιάδων χρόνων διεθνικών συμπεριφορών, ανά την Υφήλιο) πως η Αυτοδιάθεση και η Εθνική Ανεξαρτησία, ποτέ δεν παραχωρούνται, αλλά πάντοτε κατακτώνται από αυτούς που την παρακρατούν.

Και το μήνυμα της σημερινής επετείου του απελευθερωτικού αγώνα του 1821, είναι ξεκάθαρο: Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΥΨΙΣΤΟ ΑΓΑΘΟ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΜΗ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΑΝΤΙΤΙΜΟΥ.

Όλα τα άλλα (μεταξύ των οποίων και η οικονομική ευμάρεια) έπονται, διότι εξαρτώνται από την ύπαρξη αυτού!

Αυτή η (αδιαμφισβήτητη) Αλήθεια, καθιστά το ζητούμενο της ανάκτησης της Αυτοδιάθεσής μας (δηλαδή τη δραπέτευσή μας από τα Μνημόνια) την ΠΛΕΟΝ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΛΥΣΗ στο οικονομικό μας πρόβλημα.

Όλα τα άλλα είναι για τον αποπροσανατολισμό μας και τη συνέχιση της υποδούλωσής μας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η 25η Μαρτίου 1821 μπήκε στην ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού - αναπόσπαστο μέρος του ελληνικού έθνους- μας και όλου του πανταχού Ελληνισμού ως μία αξιοσημείωτη μέρα.

Την ημέρα αυτή ο Ελληνικός λαός πέρασε σε γενική ένοπλη εξέγερση εναντίων του ξένου κατακτητή, για να αποτινάξει το ζυγό της μακραίωνης σκλαβιάς. Εδώ και 194 χρόνια ο πανταχού Ελληνισμός γιορτάζει με υπερηφάνεια.

Την 194η επέτειο της Μεγάλης Επανάστασης των Ελλήνων, την Ημέρα της Εθνικής παλιγγενεσίας γιόρτασε με υπερηφάνεια και ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός.

Χιμάρα και Κορυτσά
Ο εορτασμός της Εθνικής Εορτής άρχισε την 22η Μαρτίου στην ηρωική Χιμάρα και στην πανέμορφη Κορυτσά.

Στην Χιμάρα πάρα πολλοί, αφού παρακολούθησαν την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων κατευθύνθηκαν στην Κεντρική Πλατεία στα Σπήλια όπου οι μαθητές του εννιάχρονου ελληνικού σχολείου, υπό τα βλέμματα δεκάδων Χιμαριωτών, παρέλασαν με την γαλανόλευκη και απήγγειλαν ποιημάτια για την Εθνική Γιορτή.

Και στην Κορυτσά η γιορτή άρχισε με την Δοξολογία στην Παλιά Μητρόπολη. Μετά, υπό την αιγίδα του Παραρτήματος Ομόνοιας Κορυτσάς με πρόεδρο την κ Στέλλα Μπατσίλη, διοργανώθηκε εκδήλωση αφιερωμένη στην 25η Μαρτίου. Συμμετείχαν ο Γ. Πρόξενος κ. Ιωάννης Πεδιώτης, ο Γ. Πρόεδρος της Ομόνοιας Λεωνίδας Παπάς, ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ και βουλευτής Βαγγέλης Ντούλες, ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης, βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου κι άλλοι παράγοντες. Οι μαθητές των Εκπαιδευτηρίων «ΟΜΗΡΟΣ» έδωσαν ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τραγούδια και ποιήματα, ενώ το Συμβούλιο Ομόνοιας Κορυτσάς απένειμε «Τιμητική διάκριση» στην Ερμιόνη Ανδρέου και στον Βασίλη Κολάτση. Ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στην Κορυτσά κ. Ιωάννης Πεδιώτης, παρέθεσε δεξίωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της πόλης όπου παρευρέθηκαν απ’ όλα τα κόμματα, τοπικοί άρχοντες και προσωπικότητες της Κορυτσάς.

Άγιοι Σαράντα
Τη Δευτέρα, 23 Μαρτίου το απόγευμα, η αίθουσα του κινηματογράφου της πόλης των Αγ. Σαράντα ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Μαθητές, γονείς, δάσκαλοι και εκατοντάδες Έλληνες της πόλης ήρθαν να γιορτάσουν όλοι μαζί. Ανάμεσά τους και ο Γ. Πρόξενος της Ελλάδας στο Αργυρόκαστρο Βασίλειος Τόλιος, ο Γ. Πρόεδρος της Ομόνοιας Λεωνίδας Παπάς, ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγέλης Ντούλες, ο Πρόεδρος του ΜΕΓΚΑ Χρ. Κίτσιος, η Υφυπουργός Περιβάλλοντος Ολιάνα Ίφτη, ο αντιδήμαρχος Γ. Μήτρος και άλλοι παράγοντες κομμάτων και τοπικής εξουσίας.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε από το Παραρτήματος Ομόνοιας Αγ. Σαράντα. Ο Πρόεδρος του Παραρτήματος Βασίλης Κάγιος μίλησε για την σημασία της ημέρας, ενώ χαιρέτησαν με τη σειρά ο Γ. Πρόξενος Β. Τόλιος, ο Πρόεδρος της Ομόνοιας Λ. Παπάς και ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Β, Ντούλες.

Την παράσταση έκλεψαν οι απαγγελίες των μικρών ελληνόπουλων του νηπιαγωγείου, των μαθητών του εννιάχρονου ελληνικού σχολείου των Αγ. Σαράντα, τα χορευτικά των σχολείων του Μουρσιοιύ και της Λιβαδειάς, καθώς και το θεατρικό έργο «Το παιδομάζωμα» του Επαγγελματικού Λυκείου «Απόστολος Παύλος» Μεσοποτάμου.

Δέλβινο
Μετά από πολλά χρόνια σιωπής, με την άμεση παρέμβαση του Γενικού Προέδρου της Ομόνοιας Λεωνίδα Παπά, γιορτάστηκε η Εθνική μας Γιορτή και στην πόλη του Δελβίνου.

Η εκδήλωση άρχισε με τον Πανηγυρικό Εσπερινό στον Ιερό Ναό που φέρνει το όνομα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου». Πλήθος κόσμου γέμισαν τον Ναό και το προαύλιο του. Όλοι μαζί κατευθύνθηκαν προς το κινηματοθέατρο της πόλης για την καθιερωμένη γιορταστική εκδήλωση υπό την αιγίδα του Παραρτήματος Δελβίνου. Μίλησε ο Πρόεδρος του Παραρτήματος Μιχάλης Μποζιώρης, ενώ χαιρέτησαν ο Γ. Πρόξενος, ο Γενικός Πρόεδρος της Ομόνοιας, ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ και ο Δήμαρχος της πόλης Ντ. Αλιμάνι. Την παράσταση έκλεψαν κι εδώ οι μαθητές των ελληνικών σχολείων του Δελβίνου, του Φοινικιού και του Μεσοποτάμου με τα ωραία τους ποιήματα και τους παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς.

Δερβιτσιάνη
Όπως κάθε χρόνο κι εφέτος το Κεφαλοχώρι της Δρόπολης η Δερβιτσιάνη έλαμψε. Έγινε η Θεία Λειτουργία και η δοξολογία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η Πλατεία «Γρηγόρης Ντριγκόγιας» ήταν γεμάτη με κόσμο όπου παρακολούθησαν και καμάρωσαν, παρά τις αντίξοες συνθήκες, την μαθητική παρέλαση. Το Πολιτιστικό Κέντρο κατάμεστο, για να χαιρετήσουν ο Γ. Πρόξενος Βασίλειος Τόλιος, ο Γ. Πρόεδρος της Ομόνοιας Λεωνίδας Παπάς και ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγέλης Ντούλες. Ακολούθησε ένα πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα των ελληνικών σχολείων της περιοχής.

Το βράδυ ο Πρέσβης της Ελλάδος στα Τίρανα κ. Λεωνίδας Ροκανάς και ο Γενικός Πρόξενος κ. Βασίλειος Τόλιος στο Αργυρόκαστρο παρέθεσαν δεξίωση με την ευκαιρία της Γιορτής.

Βαγγέλης Παπαχρήστος για το himara.gr

Πηγή himara


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 



Το καινούργιο φοβερό «όπλο» των τουρκικών F-16 θα είναι τα… άγρια θηρία της ζούγκλας που θα κυριαρχούν στους αιθέρες και θα κάνουν «ατρόμητη» την τουρκική πολεμική αεροπορία!

Όπως αναφέρει σε δημοσίευμα της η τουρκική εφημερίδα Habertürk και όπως φαίνεται για να αντιμετωπίσει το σοβαρό πρόβλημα των… αλλεπάλληλων ελληνικών «προσκλήσεων» τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη F-16 αποφάσισαν να ζωγραφίσουν στο μπούστο των αεροσκαφών… άγρια θηρία.
Με αυτόν τον τρόπο, όπως πιστεύουν φαίνεται στην άλλη πλευρά του Αιγίου, θα… τρομοκρατήσουν τους Έλληνες και θα τους κάνουν να το σκεφτούν πολύ περισσότερο για να συνεχίσουν τις «παραβιάσεις» τους στον τουρκικό εναέριο χώρο.

Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, η γνωστή Τουρκάλα καλλιτέχνης ζωγράφος, Evrim Duyar από την Σμύρνη, θα αναλάβει το μεγάλο έργο της «επένδυσης» των τουρκικών μαχητικών F-16 που πραγματοποιούν τις εφορμήσεις στο Αιγαίο.

Το ίδιο το τουρκικό Επιτελείο Αεροπορίας απευθύνθηκε στην Evrim Duyar και του ζήτησε να αναλάβει τον νέο ζωγραφικό εξοπλισμό των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών F-16.
Η Τουρκάλα καλλιτέχνης απάντησε αμέσως θετικά στην πρόσκληση του τουρκικού ΓΕΑ και το έργο της ήδη άρχισε στα στρατιωτικά αεροδρόμια των Balıkesir, Eskisehir και Άγκυρας.
Το μεγάλο αυτό έργο προβλέπει την απεικόνιση γνωστών άγριων θηρίων όπως τίγρεις κ.λ.π., στο προφίλ των τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών για να γίνει η όψη τους πιο… τρομερή.

Μάλιστα!
Εμάς, όλη αυτή η ιστορία μας θυμίζει το… γνωστό παλιό λαϊκό τραγούδι, «Θα πάω στην ζούγκλα με τον Ταρζάν»!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



"Αλίμονο αν χαρίσουμε τη δημοτική μουσική στη χούντα. Και ο Βελουχιώτης χόρευε τσάμικα»... Η παρουσία του κόσμου θέλουμε να στείλει ένα μήνυμα ενότητας του ελληνικού λαού... θα δείξουμε στους εταίρους με τους χορούς και τις παραδοσιακές ενδυμασίες, ότι ο λαός είναι κυρίαρχος και ενωμένος"
Μετά τιμής
ο υπουργός (σας) Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος
Από την πλατεία των «ενωμένων αγανακτισμένων» λοιπόν, στην (ίδια) πλατεία των «ενωμένων ενθουσιασμένων»!
Ενθουσιαστείτε με τον... εθνικό ενθουσιασμό των ενθουσιασμένων εθνικά.
Έχετε καιρό για ελεύθερες πτώσεις απ' τα... σύννεφα!

Αν δεν έχεις το ψωμί που υποσχέθηκες να δώσεις στον λαό, δώστου θεάματα και δη σε εθνικές επετείους.
Η χούντα το ήξερε κι απ' ό,τι φαίνεται, το ξέρει και η Δημοκρατία των ολίγιστων κομματανθρωπων.
Των θρασιμιών που σου λένε ότι αν εσύ ξέρεις να χορεύεις τσάμικο κι αφού τσάμικο χόρευε ο Βελουχιώτης... ε, τότε μπορεί να είσαι ο Βελουχιώτης!
Των πολιτικάντηδων που σκοπίμως αποσιωπούν ότι υπάρχεις ως πολίτης, μόνο όταν (τους) ψηφίζεις και μιλάς μόνο όταν σου λένε να μιλάς και λες αυτά που θέλουν να πεις.
Γιατί είναι βλέπεις κι εκείνη η γαμημένη η ελπίδα που σου πέταξαν για να έχεις να πορεύεσαι.
Για να νομίζεις ότι μπορείς έτσι μαγικά να γυρίσεις πίσω (!!!) στην ανέμελη ζωούλα της υπερτροφικής παρτούκλας σου, πριν ανοίξει ο βόθρος και δεις (αν είδες τελικά) σε ποιους τενεκέδες άδειους (εξ' ου και ο θόρυβος που προκαλούν) έδωσες ψήφο εμπιστοσύνης!

Τώρα λοιπόν, είναι ώρα να ντοπαριστούν (ξανά) οι υπήκοοι με την «Ιτιά», τα «Σαράντα παλικάρια απο τη Λε..μωρ’ απ’ τη Λεβαδιά» και όταν το γλέντι ανάψει, να πέσουν «Τα καγκέλια» της Γωγούς της Τσαμπά!

Να τραβήξουν πολλές selfie με τα iphone τους οι παρευρισκόμενοι, να τις «ανεβάσουν» στο facebook για να τις δουν οι Εταίρες μας.
Και μόλις αυτές δουν την φουστανέλα και το τσαρούχι, θα καταλάβουν ότι είμαστε ενωμένοι... στα πανηγύρια!

Κι ας μην ξέρουμε παρά μόνο πασαλείμματα, που παπαγαλίζαμε στο σχολείο, για το 1821.
Κι ας μην έχουμε μπει στον κόπο να διαβάσουμε «Τα απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη.
Κι ας ξέρουμε τα πάντα για την Βανδή, την Πάολα και τους άλλους "βραβευμένους" των mad video music awards, αλλά σχεδόν τίποτα για την Δόμνα Σαμίου, την Γιασεμή Σαραγούδα, την Γιώτα Βέη, τον Κώστα Μουντάκη, τον Χρόνη Αηδονίδη τον Πετρολούκα Χαλκιά, τον Αριστείδη Μόσχο...
Κι ας μην ξέρουμε την διαφορά ανάμεσα στα ακριτικά και τα κλέφτικα.

Κι ας νομίζουμε ότι δημοτικό τραγούδι είναι η κακοποιημένη σήμερα παραδοσιακή μουσική, κοινώς τα «σκυλοδημοτικά», που ακούγονται και στις...μεγάλες πίστες όπου "βασανίζονται" τα μωρά.

Διαφωνώ με τα "εθνικά διεγερτικά" που προτείνει ο Καμμένος (εγκέφαλος) και η "αριστερή" κυβέρνηση!

Με θλίβει που δεχθήκαμε αβάδιστα και αβασάνιστα την κατάντια να μας πλασάρουν κάτι τέτοιες "εθνικές" φιέστες, για να αποδείξουμε στους...άλλους (όχι σ' εμάς;), ότι είμαστε ενωμένοι.
Αν και πολύ φοβάμαι ότι δεν μας έμεινε να αντιπροτείνουμε κάτι άλλο!

Με εξοργίζει το tweet του αφράτου υπουργάριου, όταν προτρέπει... «Με χιούμορ οι καλοπροαίρετοι και με μίσος οι γερμανοτσολιάδες διαδώστε το μήνυμα Εθνικής Ανεξαρτησίας στο Σύνταγμα»..., γιατί με κάτι τέτοια "μηνύματα", το χιούμορ μου καίγεται και καλοπροαίρετη δεν είμαι και μίσος δεν νιώθω (το μίσος είναι συναίσθημα)... γιατί επιμένω στην συλλογική συνείδηση ως τον μόνο αντίπαλο της κομματικής ισοπέδωσης και εκμετάλλευσης.

Άρα, αυτόματα κατατάσσομαι στους... γερμανοτσολιάδες, αφού άλλη κατηγορία το εθνικό "διαδώστε..." του Κα(η)μμένου, δεν έχει!

Πηγή Tsouxtra is Back!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Παράδοση, υποτέλεια, εξευτελισμός για ένα κοινό μέλλον με αρχηγό την Γερμανία

Γράφει η Μαρία Τσολακίδη

Ο ισχυρότερος πολιτικός πολέμιος της καγκελαρίου, κ. Τσίπρας, παραδόθηκε στην ισχυρή Γερμανία, παραδίδοντας την αξιοπρέπεια των Ελλήνων μέσα από την φράση του "γυρίζουμε σελίδα, οραματιζόμαστε ένα κοινό ευρωπαϊκό μέλλον (με την Γερμανία)".

Η στροφή πολιτικής και ιδεολογίας του Έλληνα πρωθυπουργού έβαλε για πάντα στο μπαούλο της απαιτήσεις του ελληνικού λαού και την Ελπίδα που πλέον θα εγκρίνεται για το αν είναι αρκετή μέσω των πολιτικών εταίρων της ελληνικής κυβέρνησης. Μέσω του Brussel Group που άτυπα διοικεί η Γερμανία.

Ο κύριος Τσίπρας στο ταξίδι του στο Βερολίνο δεν πήρε στις αποσκευές του τις δίκαιες απαιτήσεις των Ελλήνων, οι οποίοι επί έξι χρόνια έχουν υποστεί την σκληρή γραμμή λιτότητας της Γερμανίας που χάραξε ολοκληρωτικά και με δική της ευθύνη η κυβέρνηση της Άγκελα Δωροθέα Κάσνερ - Μέρκελ.

Η κοινή συνέντευξη τύπου που δόθηκε μετά το 4ώρο δείπνο των δύο πολιτικών αρχηγών δεν άφησε τίποτε να εννοείται. Η κυρία Μέρκελ πήρε πάνω της όλο το παιχνίδι των εντυπώσεων και έδειξε ποιος κάνει το κουμάντο, ενώ ο κύριος Τσίπρας περιορίστηκε σε ασάφειες όσον αφορά τις ελληνικές απαιτήσεις αλλά σε ξεκάθαρες κουβέντες όσον αφορά τη φίλη Γερμανία.

"Δεν έχει σχέση η σημερινή δημοκρατία της Γερμανίας με το Γ' Ράιχ" τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός, ανοίγοντας τον δρόμο για την πολιτική λύση που θα δοθεί για τις γερμανικές αποζημιώσεις, καθαρίζοντας την σημερινή Γερμανία από οποιοδήποτε ευθύνη είχε ως ναζιστική πριν 70 χρόνια.

"Δεν πρόκειται να κατασχεθεί το κτίριο του Ινστιτούτο Γκαίτε" δήλωσε ο κ. Τσίπρας χωρίς να δηλώσει αν τα εκατομμύρια ευρώ που αναλογούν με τελεσίδικη απόφαση του Αρείου Πάγου από το 1998 στους συγγενείς των εκτελεσθέντων του Δίστομου θα πάνε υπέρ πίστεως της φίλης Γερμανίας.

Άφωνους άφησε τους Έλληνες, που ξέρουν να ακούν αυτά που λένε οι πολιτικοί, η δήλωση του κ. Τσίπρα ότι εμπιστεύεται το γερμανικό Ινστιτούτο Μακροοικονομικών Böckler του οποίου η έκθεση απέδειξε ότι τα "χαμηλά και μεσαία στρώματα Ελλήνων πλήρωσαν 337% αυξημένους φόρους από την έναρξη του Μνημονίου".

Την έκθεση αυτή ο κύριος Τσίπρας θα πρέπει να την δείξει στην υπουργό του, κ. Βαλαβάνη, που απειλεί με εφόδους ταγμάτων εφοριακών για όσους δεν μπουν στην ρύθμιση των 100 δόσεων. Ληξιπρόθεσμοι φόροι που συσσωρεύτηκαν λόγω των μνημονιακών όρων και την λιτότητας της γερμανικής πολιτικής που έφεραν την αύξηση του 337% που επικαλέστηκε ο κ. Τσίπρας.

Γερμανική αποικία η Ελλάδα

Η καγκελάριος της Γερμανίας έδειξε με την αρχηγική της εμφάνιση δίπλα στον κ. Τσίπρα τι σημαίνει κυρίαρχο κράτος. "Αν και η Γερμανία είναι το ισχυρότερο κράτος της Ευρώπης οι Θεσμοί θα αποφασίσουν για την επιπλέον χρηματοδότηση της Ελλάδας". Τουλάχιστον τους δύο από τους τρεις Θεσμούς, η Γερμανία είναι αυτή που τους κουμαντάρει: Την Ε.Ε ως το ισχυρότερο κράτος και την Ε.Κ.Τ ως το κράτος με το μεγαλύτερο οικονομικό κεφάλαιο που στηρίζει την Ε.Κ.Τ.

Η Γερμανία με τον Θεσμό Ε.Κ.Τ έχει άρρηκτη σχέση και για το λόγο αυτό ο επικεφαλής της, Ντράγκι, φρενάρει ή αφήνει κεφάλαια προς την Ελλάδα μόλις το εγκρίνει ο πραγματικός και μόνο ένας Θεσμός, δηλαδή η Γερμανία.

Με λίγα λόγια η κ. Μέρκελ είπε στον κ. Τσίπρα ότι η Γερμανία αποφασίζει αλλά έχουμε την "δημοκρατία" της Ε.Ε για να "δουλεύουμε" τους λαούς.

Επανέφερε στο προσκήνιο την Γερμανοελληνική Επιτροπή Εταιρικής Σχέσης που είναι σε ισχύ από την υπογραφή του Μνημονίου αλλά την δράση της Task Force που αποκλειστικά διαχειρίζονται Γερμανοί υπάλληλοι που "διοικούν" την Ελλάδα σκιωδώς. Task Force είναι ο διοικητικός επιτηρητής επί της αποικίας Ελλάδα.

Τιμές στην Βαυαροκρατία και το Γ’ Ράιχ από την Ελλάδα

Φθάνοντας στην ουσία της συνάντησης με τον Έλληνα πρωθυπουργός, η κύρια Μέρκελ έκλεισε το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα για τα εγκλήματα του Γ' Ράιχ. Εφόσον ο Έλληνας πρωθυπουργός παραδέχθηκε ότι η "σημερινή δημοκρατική Γερμανία δεν έχει σχέση με το Γ' Ράιχ", η κ. Μέρκελ δήλωσε από το πόντιουμ της κοινής συνέντευξης :"Εχουμε επίγνωση για τις φρικαλεότητες των Ναζί γι αυτό το λόγο δημιουργήσαμε από κοινού με την Ελλάδα το Ταμείο για το Μέλλον διότι το θέμα των επανορθώσεων έχει κλείσει νομικά και πολιτικά".

Η Γερμανία αποδέχεται ότι συνεχίζει την εξωτερική πολιτική των Βαυαρών, των Κάιζερ και του Γ' Ράιχ. Αυτό αποδεικνύεται από τον σκοπό της δημιουργίας του Ελληνογερμανικού Ταμείου για το Μέλλον που επικαλέστηκε η καγκελάριος μπροστά στον κύριο Τσίπρα ο οποίος δεν αντέδρασε ούτε με μία έκφραση δυσαρέσκειας.

Το Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον σύμφωνα με το καταστατικό του αποδεικνύει ότι η "δημοκρατική" Γερμανία αποδέχεται την εξωτερική πολιτική των τελευταίων δύο αιώνων απέναντι στην Ελλάδα. "Στόχος του Ταμείου είναι η επιστημονική διερεύνηση των ελληνογερμανικών σχέσεων των τελευταίων 200 χρόνων με κέντρο την ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ".

Από την εποχή των Βαυαρών και του Όθωνα μέχρι τις ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις, και την μεταπολεμική εποχή μέχρι και σήμερα, η Γερμανία είχε κυρίαρχο ρόλο στην διακυβέρνηση της Ελλάδας.
Η σημερινή δημοκρατική Γερμανία το αποδέχεται και το τιμά με το Ταμείο για το Μέλλον που χρηματοδοτεί με 1 εκατ. ευρώ ετησίως εξ ολοκλήρου όχι από το υπουργείο Παιδείας της αλλά από το υπουργείο Εξωτερικών. Αυτό σημαίνει ότι είναι ένα πρόγραμμα Εξωτερικής Πολιτικής που επεμβαίνει στην Ελλάδα με το προκάλυμμα των Τεχνών και των Επιστημών.

"Δεν ήρθα να ζητήσω λεφτά"

Με αυτή την δήλωση ο κ. Τσίπρας διέψευσε ότι κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο και το γεύμα με την κα Μέρκελ συζήτηθηκε η έξτρα χρηματοδότηση μέσω δανείου ύψους 5 δις.
Αρνήθηκε ότι ζήτησε από την γερμανίδα καγκελάριο να αφήσει τους Θεσμούς να δώσουν άμεσα τα 5 δις για να καλυφτούν οι δόσεις προηγούμενων δανείων και οι άμεσες οικονομικές ανάγκες της χώρας.

Όμως, η πρώτη δήλωση του Γερμανού προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, μετά την συνάντηση Μέρκλελ-Τσίπρα ήταν "θα επιτευχθεί νέα συμφωνία η οποία θα είναι αρκετή για εκταμίευση της πιο επείγουσας χρηματοδότησης".
Η Γερμανία έχει ήδη εγκρίνει το νέο δάνειο των 5 δις πριν ακόμα φθάσει η λίστα των σαφών μεταρρυθμιστικών μέτρων του κ. Βαρουφάκη στο Brussel Group για έγκριση.

Η δήλωση της κυρίας Μέρκελ στο Γερμανικό Κοινοβούλιο την προηγούμενη εβδομάδα σχολιάζοντας την τότε επικείμενη επίσκεψη του κ. Τσίπρα ("με τον κύριο Τσίπρα θα μιλήσουμε, ίσως και να συζητήσουμε") στο Βερολίνο διαψεύστηκε.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός πήγε στο Βερολίνο αλλά ούτε καν μίλησε. Άκουσε και παρέδωσε τα όπλα του πολέμου της Ελληνικής Αξιοπρέπειας στα πόδια της Γερμανικής Καγκελαρίας για να πάρει ένα νέο δάνειο, με την ονομασία "επείγουσα χρηματοδότηση", αγοράζοντας χρέος που θα αποπληρώνουν οι Έλληνες βάζοντας την αξιοπρέπειά τους χαρτόσημο στα αδιαμαρτύρητα γραμμάτια της Βαυαρικής-Ναζιστικής - Δημοκρατικής Γερμανίας.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Βεβαίως άλλο Καγκελαρία, κι άλλο Βουλή με κάγκελα.

Είχαμε συνηθίσει (αυτό είναι το μεγάλο κακό: η συνήθεια) τα τελευταία 5 χρόνια να βλέπουμε την Βουλή και τις παρελάσεις μέσα απ' τα κάγκελα, πίσω από ΜΑΤατζήδες, δίπλα σε διπλοπαρκαρισμένες εν είδει μπλόκου, κλούβες των ΜΑΤ.

Μερικές μέρες μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου όλα αυτά αποσύρθηκαν, χωρίς καμία επίπτωση σε ό,τι αυτά ''προφυλάγανε''!

Ούτε το κοινοβούλιο υπέστη κάποια φθορά, ούτε το μνημείο του Αγνώστου, ούτε τα περιστέρια τουφέκισε κανείς, ούτε έδωσε κάποιος καμιά σφαλιάρα σε τίποτα ''μπουμπούκια'' (σ' αυτό το τελευταίο κάποιοι διαφωνούν, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)!

Τί προφύλαγαν τότε οι δωσίλογοι με τόσα μέτρα ασφάλειας;
Μα το τομάρι τους φυσικά!
Το τομάρι τους. Αυτό και μόνο αυτό έχει αξία κατ' αυτούς!
Ήταν σε πλήρη επίγνωση των εγκλημάτων που έκαναν, και γι αυτό φοβόντουσαν.
Και ποιόν φοβόντουσαν;
Τον λαό βέβαια που ''υπηρετούσαν'' και προστάτευαν.

Τόσο μίσος από κυβερνητική τάξη απέναντι σε κυβερνώμενο λαό δεν είχε ξαναγνωρίσει η ελληνική Ιστορία εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια!

Τόσο χάος, τέτοιο χάσμα ψυχής και βούλησης μεταξύ πολιτών και της κυβέρνησής του συναντήθηκαν ιστορικά μόνο σε ακραία απολυταρχικά καθεστώτα τύπου Ουγκάντας, Χιλής και Βόρειας Κορέας.

Ενοχλούνται τώρα οι δωσίλογοι που φύγανε τα κάγκελα. Φάνηκε η γύμνια τους!

Αλλά δε μπορούν να το πούνε ευθέως, και το ρίχνουν στην κριτική τους για την παρέλαση: πώς θα γίνει, αν θάχει και τανκς κι αεροπλάνα, κι αν θα χορέψουμε τσάμικο μετά!

Όπως θέλουμε θα γίνει ρε! Και αρνιά θα σουβλίσουμε!
Και με τα τάνκς και με τ' αεροπλάνα και με τα όλα της.
Μετά θα χορέψουμε και καλαματιανό!
Απ' τη χαρά μας που δεν θα σας βλέπουμε στις εξέδρες μέχρι και τον χορό του Ζαλόγγου είμαστε πρόθυμοι να χορέψουμε!

Είσαστε το βαρίδι στην ψυχή μας και στην χώρα.
Πάρτε το χαμπάρι: χωρίς εσάς αναπνέουμε.
Έστω και φτωχοί, έστω και κατεστραμμένοι!
Άλλωστε εσείς φροντίσατε γι αυτό!
Και θ' αναπνέουμε ακόμα πιό αβίαστα αν εξαφανιστείτε τελείως απ' την πολιτική σκηνή της χώρας.

Κι αν θέλετε να μιλήσουμε με όρους του '21, είσαστε οι κοτζαμπάσηδες κι οι προεστοί που δεν ήθελαν την απελευθέρωση για δικό τους συμφέρον. 

Κι όμως τους διώξαμε, και σήμερα το γιορτάζουμε.

Όπως γιορτάζουμε που διώξαμε κι εσάς!
Με τσάμικα και καλαματιανά!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η ΕΥΠ φτωχός συγγενής ή...

Η καλή θέληση και η προσπάθεια της συντριπτικής πλειοψηφίας των στελεχών της ΕΥΠ δεν αρκεί, εάν δεν υπάρξει ισχυρή έμπρακτη πολιτική βούληση που θα καταστήσει την ΕΥΠ ικανή να ανταπεξέλθει στην κρισιμότητα και την κλιμακούμενη επικινδυνότητα των γειτόνων...

Δεν μπορεί να συνεχίζεται να εγκαταλείπεται στον παράγοντα "τύχη" η ασφάλεια της χώρας..., επειδή ποτέ και τίποτε δεν γίνεται στην τύχη!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Η πληροφορία είναι ένα «αγαθό» ανεκτίμητο. Είναι, μάλιστα, εκείνο το «αγαθό» το οποίο μπορεί με την ποιότητα και την ταχύτητα μεταφοράς του, να καθορίσει πολιτικούς, διπλωματικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς πολέμους, τιμές χρηματιστηρίων, επιτυχίες ή αποτυχίες επιχειρήσεων (όλων των επιπέδων), να καθορίσει τον σχεδιασμό στρατηγικής πολυεθνικών επιχειρήσεων και να (εξ)ασφαλίσει την ακεραιότητα ή και την ύπαρξη ολόκληρων κρατών.
Αξίζει να αναφέρουμε την ρήση του Κινέζου στρατηγού και φιλόσοφου Sun Tzu ο οποίος στο περίφημο έργο του "Η Τέχνη του Πολέμου" και πιο συγκεκριμένα στο τελευταίο κεφάλαιο (στο 13) το οποίο αφιερώνει εξ ολοκλήρου στη χρησιμότητα των κατασκόπων αναφέρει χαρακτηριστικά: "Η γνώση των προθέσεων του εχθρού μπορεί να προέλθει μόνο από άλλους ανθρώπους. Οι κατάσκοποι είναι το σπουδαιότερο στοιχείο του πολέμου, επειδή σ΄ αυτούς βασίζεται η δυνατότητα ενός στρατού να κινείται".

Όποιος έχει λοιπόν έγκαιρη πρόσβαση και γίνει κάτοχος της κατάλληλης πληροφορίας, μπορεί να εξασφαλίσει πρώτα την "άμυνά" του, αλλά και να εξασφαλίσει την ήττα του αντιπάλου του. Και αυτή ακριβώς η δύναμη, της πληροφορίας, έγινε η αιτία για την δημιουργία του ιδιαίτερου (από την αρχαιότητα) χώρου των κατασκόπων, οι οποίοι χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να μπορέσουν να έχουν έγκαιρη πρόσβαση στην κατάλληλη πληροφορία, για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των εργοδοτών τους. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονιστεί πως σήμερα, οι ιδιωτικές εταιρείες «συλλογής» πληροφοριών είναι κατά πολύ περισσότερο άρτια στελεχωμένες τόσο σε έμψυχο προσωπικό όσο και σε τεχνολογικό υλικό, σε σχέση με τις κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών, οι οποίες λειτουργούν με βάση τη νομική κάλυψη που τους προσφέρει η χώρα τους και είναι υποχρεωμένες να κινούνται πολύ επικίνδυνα στα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας.

Αυτό συμβαίνει, τουλάχιστον, σε χώρες που οι διεθνείς συνθήκες γίνονται σεβαστές και οι κυβερνήσεις τους δεν τολμούν να παραβιάσουν θεμελιώδη διεθνή δικαιώματα των πολιτών τους ή άλλων χωρών. Δυστυχώς, όμως, η γειτονική Τουρκία, του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει ήδη ξεφύγει από τις διεθνείς νόρμες – κανόνες λειτουργίας και σύμφωνα με την μετεξέλιξη της ΜΙΤ (κρατική υπηρεσία πληροφοριών) μεταβάλλεται σε ένα κράτος το οποίο ελέγχεται σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα (πλην του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας) από τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες δεν είναι υπόλογες στα δικαστήρια της χώρας και λειτουργούν πάνω από το νόμο! Μάλιστα, τα επίσημα κρατικά κονδύλια για τις δράσεις της ΜΙΤ είναι συνεχώς αυξανόμενα τα τελευταία χρόνια και έχουν φτάσει στα 600 εκατομμύρια ευρώ, καθιστώντας την συγκεκριμένη υπηρεσία πληροφοριών «κολοσσό» και ικανή να σχεδιάσει, να στηρίξει και να ολοκληρώσει επιχειρησιακές ανάγκες που είναι αδύνατο να προσεγγιστούν από άλλες χώρες τόσο της ευρύτερης Βαλκανικής, όσο και της Μέσης Ανατολής (εξαιρούνται από αυτές το Ισραήλ και το Ιράν).

Με δεδομένο τον προσανατολισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά κυρίως της στόχευσης του τούρκου προέδρου κ. Ερντογάν, να μετατρέψει την Τουρκία σε νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία, που θα (ανα)καταλάβει εδάφη (ή μέρος αυτών) της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα οποία σήμερα για την Τουρκία αποτελούν «ζωτικούς χώρους», η θέση της Ελλάδας (στην οποία έχει γίνει πλήρως κατανοητή η τουρκική πολιτική και οι στοχεύσεις της, εκτός ελαχίστων ιδεοληπτικών ή μίας μερίδας επιχειρηματιών) δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η καλύτερη. Για την ακρίβεια, δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε ως «καλή», αφού μία σειρά από «παράγοντες» λειτούργησαν ως καταλύτες για την μέγιστη δυνατή αρνητική εξέλιξη της αντίστοιχης Ελληνικής Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, αποδυναμώνοντας έτσι στον μέγιστο δυνατό βαθμό την επιχειρησιακή ικανότητα της ΕΥΠ, η οποία κατορθώνει και λειτουργεί -ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια των μνημονίων- σε ικανοποιητικό επίπεδο τόσο στην υποστήριξη τομέων όσο και στην επιχειρησιακή της δραστηριότητα επί των πεδίων, εξαιτίας της επίπονης προσπάθειας της μεγάλης πλειοψηφίας του υπάρχοντος προσωπικού της, χωρίς να έχει την επαρκή οικονομική στήριξη από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας, τα αρμόδια στελέχη της οποίας αποφάσισαν πως η συγκεκριμένη μυστική υπηρεσία πληροφοριών μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες συλλογής πληροφοριών και ασφάλειας της χώρας, με το ετήσιο ποσό των 5 - 6 εκατομμυρίων ευρώ, τα μισά περίπου εκ των οποίων δίνονται σε μισθούς υπαλλήλων – στελεχών της ΕΥΠ που εργάζονται στο εξωτερικό!!!

Εξάλλου, είναι πλέον γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών έχει δεχθεί σωρεία πληγμάτων από πολιτικές αποφάσεις, αλλά και από κομματικές ομάδες που λειτούργησαν στο εσωτερικό της κατά των συμφερόντων τόσο της ίδιας της ΕΥΠ (διχάζοντας το προσωπικό της και εισάγοντας έριδες που οδήγησαν στην αποδυνάμωση του στελεχιακού της προσωπικού), όσο και της χώρας (η έρευνα του ανακριτή κ. Δ. Φούκα ήδη «αναδύει» μέρος της κομματικής δυσωδίας που ενεχυρίασε τα εθνικά συμφέροντα έναντι των κομματικών και άλλων συμφερόντων).

Πώς, λοιπόν, μπορεί η σημερινή ΕΥΠ να αντιδράσει επαρκώς στους δεδηλωμένους σχεδιασμούς της γειτονικής Τουρκίας; Πώς μπορεί η ΕΥΠ, χωρίς μάλλον λόγω μνημονίου, να έχει τη δυνατότητα να αυξήσει το υπάρχον προσωπικό της, να καλύψει χρηματοδοτικές ανάγκες εξασφάλισης πληροφοριών ή να συλλέξει πληροφορίες με χρήση απολύτως εξειδικευμένων ηλεκτρονικών μηχανισμών – συσκευών ή και άλλων μέσων εξασφάλισης της ήδη υπάρχουσας ικανότητας στο συγκεκριμένο τομέα, όταν η Τουρκία ανεβάζει συνεχώς το επίπεδό της, αλλά και τις μεθόδους (ποσοτικά και ποιοτικά) της λειτουργίας της απέναντι στους «ζωτικούς χώρους», μέρος των οποίων αποτελεί και η Ελλάδα;

Η αλήθεια, είναι τραγική. Σήμερα, η διοίκηση του κ. Ι. Ρουμπάτη έχει «να αντιμετωπίσει ένα θηρίο, κρατώντας οδοντογλυφίδα»! Οι προηγούμενες διοικήσεις (που ανέλαβαν μετά τον εισαγγελέα Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, ο οποίος παρέδωσε μία πλήρους επιχειρησιακής απόδοσης ΕΥΠ) τόσο του κ. Μπίκα (κυρίως που έφερε την υπηρεσία στα πρόθυρα διάλυσης), όσο και του κ. Δραβίλλα (δευτερευόντως) κρίθηκαν από λίαν επικίνδυνες (πληθώρα δικαστικών αποφάσεων αλλά και δημοσιευμάτων είναι αρκετά διαφωτιστικά επί αυτού) έως μέτριες και ανεπαρκείς…
Το έργο που καλείται να φέρει σήμερα εις πέρας ο κ. Ρουμπάτης είναι τιτάνιο, αφού η γενική εντύπωση, πέραν των όσων καταγράψαμε και τα οποία θεωρούνται μείζονος εθνικής σημασίας, είναι ότι η ΚΥΠ ποτέ ουσιαστικά δεν μετεξελίχθηκε σε ΕΥΠ (εκτός ίσως της περιόδου 1996 - 2009) και παρέμεινε μία υπηρεσία η οποία λειτουργεί στο σκοτάδι (η αρνητική ιδεαλιστική αντίληψη οφείλεται κυρίως στο παρελθόν της ΕΥΠ που ως ΚΥΠ, είχε ως στόχους και «εσωτερικούς εχθρούς» συγκεκριμένους πολιτικο-ιδεολογικούς χώρους. Κάτι αντίστοιχο με τις αντιλήψεις περί του ΕΑΤ-ΕΣΑ).
Η αρνητική αυτή αντίληψη, ήταν και είναι σε μεγάλο βαθμό, απόρροια των ΜΜΕ τα οποία ευκαίρως - ακαίρως βάλλουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα εναντίον της ΕΥΠ. Είτε κατευθυνόμενα από αλλότρια κέντρα και συμφέροντα, είτε λόγω ιδεολογικής και ιδεαλιστικής αντίληψης, είτε για την πρόκληση εντυπώσεων και εμπορικών σκοπών.

Σε παλαιότερα άρθρα του γεωστρατηγικού αναλυτή κ. Όμηρου Φωτιάδη (κάποια από αυτά δημοσιεύθηκαν στο έντυπο “Απαγορευμένη Ιστορία” και κάποια άλλα στο διαδίκτυο), στα οποίο κατέγραψε μία σπουδαία προσπάθεια μετεξέλιξης της ΕΥΠ, διαπιστώνουμε πως υπήρξε η διάθεση, ο σχεδιασμός και οι άνθρωποι που θα μετέτρεπαν την ευαίσθητη αυτή κρατική υπηρεσία, σε ένα σύγχρονο «όπλο» συλλογής και διαχείρισης πληροφοριών, που θα λειτουργούσε υπέρ των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας.
Άξια προβληματισμού είναι, επίσης το άρθρο του κυρίου Ζαχαρία Μίχα, Διευθυντή Μελετών του Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ISDA-ΙΑΑΑ), ο οποίος προσεγγίζει τον «ασθενή» και σχολιάζει την «ίασή» του καθώς και άρθρο του περιοδικού "FANTOMAS" με σχετικό ρεπορτάζ από την πολύ ενδιαφέρουσα Επιστημονική Ημερίδα που διοργάνωσε το 2008 το συνδικαλιστκό όργανο της υπηρεσίας η ΠΟΣΕΥΠ με θέμα «Κράτος - Ασφάλεια και ο Ρόλος των Υπηρεσιών Πληροφοριών. Η περίπτωση της Ελλάδας. Αρμοδιότητες και Λειτουργία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών», τα Πρακτικά της οποίας εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο "Δίκαιο και Οικονομία Π. Ν. Σάκκουλας".

Παραθέτουμε τα πραγματικά ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά άρθρα, προκειμένου να θέσουμε τους εύλογους συνειρμούς, αλλά και για να δώσουμε την λαβή προβληματισμού στην σημερινή πολιτική ηγεσία της χώρας, θέτοντας και ένα ουσιαστικό ερώτημα: Τι είδους Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) θέλει η κυβέρνηση;
Επιθυμεί μία υπηρεσία με πλήρη λειτουργία και επιχειρησιακή ικανότητα που θα καλύπτει πλήρως τον θεσμικό της ρόλο ή μία υπηρεσία που απλά θα υπάρχει και το κενό του θεσμικού της ρόλου θα λειτουργεί ως "βόμβα" στην ασφάλεια της χώρας;

Η ΕΥΠ αλλάζει πρόσωπο

Στις 11 Ιουνίου 2008, πραγματοποιήθηκε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, Ημερίδα που οργάνωσε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων της ΕΥΠ (Π.Ο.Σ.ΕΥΠ), με θέμα, «Κράτος, Ασφάλεια και ο Ρόλος των Υπηρεσιών Πληροφοριών. Η περίπτωση της Ελλάδας». Προσκλήθηκαν ως ομιλητές πολλές σημαντικές προσωπικότητες και αναπτύχθηκαν ένα πλήθος θεμάτων σε σχέση με το αντικείμενο του θέματος. Παρευρέθηκαν, πέραν του πολιτικού προϊσταμένου της ΕΥΠ, Υπουργού κ. Παυλόπουλου, ο Πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής κ. Σταύρου και αντιπρόσωποι όλων των κομμάτων.

Η πρωτοποριακή Ημερίδα, έλαβε μεγάλη διάσταση στο τύπο και τα ΜΜΕ και ομολογουμένως, όλα τα σχόλια ήταν κάτι παραπάνω από θετικά.
Δεν θα σταθούμε στους ομιλητές και τα θέματα που αναπτύχθηκαν, καθώς ήδη αυτά έχουν εξαντληθεί ήδη από τα δημοσιεύματα των ΜΜΕ.

Θα σταθούμε σε αυτό το ίδιο το γεγονός της ημερίδας και στους ανθρώπους της ΕΥΠ που συμμετείχαν στην Ημερίδα, καθώς αυτοί ήταν και είναι οι ουσιαστικοί παράγοντες και η ψυχή της Υπηρεσίας.

Το γεγονός και μόνο ότι η φυσική και η συνδικαλιστική ηγεσία της ΕΥΠ εν προκειμένω ο Αρχηγός της Πρέσβης Ιωάννης Κοραντής και ο Πρόεδρος της ΠΟΣΕΥΠ κ. Κ.Α. εργάστηκαν με σθένος από κοινού για την πραγματοποίηση της τόσο σημαντικής αυτής Ημερίδας, για την ανέλιξη της Υπηρεσίας, καταγράφεται ως ένα εξαιρετικό γεγονός.

Πουθενά αλλού στον δημόσιο τομέα της χώρας, δεν έχει παρουσιαστεί τέτοιο φαινόμενο.
Η ηγεσία μιας υπηρεσίας και τα στελέχη της, από κοινού να προσπαθούν για την καλύτερη δυνατή αναβάθμισή της! Το υψηλό επίπεδο των ομιλητών και οι αναφορές των πολιτικών που συμμετείχαν δίδουν πλέον μια άλλη διάσταση για το μέλλον της ΕΥΠ.

Ο Αρχηγός της ΕΥΠ, Πρέσβης κ. Ιωάννης Κοραντής, κατέπληξε με την ομιλία του και την ανάπτυξη των απόψεών του, δικαιώνοντας την εξαιρετική του φήμη για ακόμη μια φορά, επιβεβαιώνοντας και τις κατά καιρούς κρίσεις ξένων ομολόγων του της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Εστίασε με απόλυτη ακρίβεια στις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει η ΕΥΠ, αλλά και στην προοπτική αναβάθμισής της για την αντιμετώπιση των μελλοντικών προκλήσεων που θα κληθεί να αντιμετωπίσει.

Ο Πρόεδρος της ΠΟΣΕΥΠ, ήταν χειμαρρώδης, όπως συνηθίζει να το κάνει άλλωστε, και κάλυψε με την ομιλία και τις παρεμβάσεις του όλο το φάσμα των θεμάτων που αφορούν την ΕΥΠ και τα στελέχη της.

Θα σταθούμε στο σημείο της ομιλίας του, όπου ανέφερε σε κάποια στιγμή, «άλλο ΕΥΠ άλλο ΚΥΠ». Η φράση αυτή του Προέδρου της ΠΟΣΕΥΠ περικλείει πλήθος νοήματα και σηματοδοτεί το πλαίσιο μέσα από το οποίο θα πρέπει πλέον να βλέπουμε την ΕΥΠ.

Η πρωτοποριακή για τα Ελληνικά δεδομένα Ημερίδα, πέραν της ουσιαστικής της χρησιμότητας, ήταν και το πρώτο «κάλεσμα» της Υπηρεσίας προς την Ελληνική κοινωνία. Η φράση του Προέδρου Κ.Α. μας καλεί να ξεπεράσουμε τις όποιες αγκυλώσεις του παρελθόντος και να πάψουμε πλέον να βλέπουμε την ΕΥΠ με τα μάτια και τις διαθέσεις του παρελθόντος. Όπως με ευκολία ξεπεράσαμε άσχημες αναμνήσεις του παρελθόντος (π.χ. ΕΑΤ-ΕΣΑ) που υπαγόρευαν «άλλες εποχές» έτσι πρέπει να ξεπεράσουμε και τις όποιες αρνητικές μας σκέψεις και απόψεις για την ΕΥΠ.

Πολλοί φίλοι δεν κατανοούν πως γίνεται να υπάρχουν συνδικαλιστικές οργανώσεις στην ΕΥΠ και μπερδεύονται κάνοντας αντιστοιχίες με τον Ελληνικό Στρατό, ξένες υπηρεσίες
κλπ. Οι υπάλληλοι της ΕΥΠ είναι δημόσιοι υπάλληλοι και έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν συνδικαλιστικά όργανα, αλλά υπάρχει μια μεγάλη ειδοποιός διαφορά…
Τα όργανα της ΕΥΠ ποτέ δεν έκαναν απεργία… Ποτέ δεν προέταξαν το ατομικό τους συμφέρον έναντι της Υπηρεσίας τους και των υψηλών εθνικών τους καθηκόντων. Η Ημερίδα που έγινε μας απέδειξε πολλά παραπάνω… Ευχόμαστε και άλλα συνδικαλιστικά όργανα του Δημόσιου Τομέα να ακολουθήσουν το παράδειγμα της ΠΟΣΕΥΠ.

Σχεδόν όλες οι Υπηρεσίες Πληροφοριών της ΕΕ και των λοιπών δυτικών χωρών, έχουν συνδικαλιστικά όργανα και άλλου είδους οργανώσεις. Διαθέτουν δικά τους συνδικαλιστικά έντυπα και πραγματοποιούν πλήθος εκδηλώσεων ετησίως.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως αναφέρει η εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» στο φύλο της 15.06.2008, για ανάλογη Ημερίδα με αυτήν της ΠΟΣΕΥΠ, που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσινγκτον την ίδια περίοδο από τις Υπηρεσίες των ΗΠΑ!

Η εταιρεία δημοσκοπήσεων ALCO είχε πραγματοποιήσει από τις 10 έως της 14 Απριλίου του 2006, δημοσκόπηση για την ΕΥΠ, για λογαριασμό του περιοδικού «FANTOMAS» το οποίο ασχολείται σε βάθος με θέματα μυστικών υπηρεσιών.
Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο τεύχος 2, Μάιος 2006. Ο Πρόεδρος της ALCO
κ. Κώστας Παναγόπουλος, αναφέρει . Το 69,3% αποδέχεται την χρησιμότητα της ΕΥΠ ανεξαρτήτως κομματικών προτιμήσεων. Παράλληλα το 72,7% πιστεύει ότι η ΕΥΠ ελέγχεται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και το 66,1% πως αναμίχθηκε με τις υποκλοπές και παρέκκλινε της αποστολής και του ρόλου της. Το 46,9% δήλωσε πως εκτελεί με επιτυχία τα καθήκοντά της, και το 47% δηλώνει πως δεν την εμπιστεύεται απόλυτα.

Τα 2/3 των ερωτηθέντων υιοθετούν την πρόταση να υπαχθεί η ΕΥΠ σε κοινοβουλευτικό έλεγχο και να εκτελεί τα καθήκοντά της μέσα σε πλαίσια απολύτου νομιμότητας.

Συμπερασματικά, οι απόψεις θετικές και αρνητικές κινούνται οριακά ως το προς ποια υπερισχύει έναντι της άλλης. Σημειώνουμε πως, την περίοδο που έγινε η δημοσκόπηση η χώρα συγκλονίζονταν από το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Σχεδόν τα ίδια και παρόμοια συμπεράσματα εξάγαμε κι εμείς μέσα από την κριτική που ασκήθηκε στο παρελθόν άρθρο μας του τεύχους μας 9. Η ανάλυση των απόψεων που κατατέθηκαν σε διάφορα forum και η παρακολούθηση των απόψεων των αναγνωστών, μας οδηγούν συμπερασματικά στις εξής διαπιστώσεις.

Οι απόψεις για την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς την ΕΥΠ, είναι ακόμη εμποτισμένες με αντιλήψεις και αγκυλώσεις του παρελθόντος, σε σημαντικό επίπεδο. Η αναφορά του Προέδρου της ΠΟΣΕΥΠ «άλλο ΚΥΠ άλλο ΕΥΠ» δίδουν τις κατάλληλες απαντήσεις. Ίσως εάν η μετονομασία της πάλαι ποτέ ΚΥΠ δεν ήταν σε ΕΥΠ αλλά παρέπεμπε σε άλλη ονομασία, π.χ. Υπηρεσία Πληροφοριών Ελλάδας ή κάτι αντίστοιχο να μην υπήρχαν αυτές οι αγκυλώσεις. Ο συνειρμικός νους πάντοτε κάνει την δουλειά του και επί του θέματος, συνειρμικά ταυτίζει το ΚΥΠ με το ΕΥΠ!

Οι απόψεις των αναγνωστών για την μυστική δράση της ΕΥΠ κι αυτές κυμαίνονται οριακά. Αυτοί που απαξιώνουν την δράση της και την αποτελεσματικότητά της, κυρίως έκαναν αναφορές σε δημοσιεύματα των ΜΜΕ από όπου και είχαν πλημμελή πληροφόρηση με αρνητικές συνήθως αποχρώσεις. Δεν αντέταξαν όμως σθεναρή αντίσταση απέναντι σε αυτούς που στιγμάτισαν την στάση των ΜΜΕ κατά καιρούς έναντι της ΕΥΠ. Με επιχειρήματα και τεκμηριωμένες καταθέσεις απόψεων, άλλαξαν με ευκολία τις απόψεις τους.

Ορθά λοιπόν η ΕΥΠ με την Ημερίδα της, απευθύνθηκε προς την κοινωνία, και ακόμη ορθότερα η νέα ιστοσελίδα της ΕΥΠ έχει πλέον άλλη μορφή (www.nis.gr).

Μάλιστα εγκαινιάστηκε από τον ίδιο τον Αρχηγό της αμφίδρομη διαδυκτιακή επικοινωνία με τους πολίτες. Ο καθένας πλέον μπορεί να γράψει στην ΕΥΠ ότι θέλει και θα λάβει την δέουσα απάντηση με πολύ σοβαρό τρόπο. Δοκιμάσαμε με πολλαπλούς τρόπους τα αντανακλαστικά της επικοινωνίας αυτής και ομολογουμένως μείναμε έκπληκτοι με τα αποτελέσματα και την ανταπόκριση της ΕΥΠ!

Χαρακτηριστικά ο Αρχηγός της ΕΥΠ, Πρέσβης κ. Ιωάννης Κοραντής δήλωσε στις 22.05.2008, σχετικά με το θέμα, «Η διαδραστική λειτουργία της ιστοσελίδας της ΕΥΠ συνιστά υλοποίηση ενός εκ των κυρίων στόχων που επιδιώκονταν δια της αναβάθμισής της, ήτοι της αμφίδρομης και ανοικτής επικοινωνίας της Υπηρεσίας με τους πολίτες».

Πέραν των ως άνω, στην νέα ιστοσελίδα της ΕΥΠ, στην ενότητα «διεθνείς εξελίξεις» μπορεί να ενημερώνεται ο καθένας για τις διεθνείς εξελίξεις με τον πλέον αντικειμενικό τρόπο. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως λίγες μέρες πριν την έκρηξη της κρίσης στην Ν. Οσετία, οι αναφορές της ενότητας «φωτογράφιζαν» την επερχόμενη κρίση και εν συνεχεία καλύφθηκε πλήρως το θέμα. Την ίδια ώρα όλα τα ΜΜΕ της χώρας, ασχολούνταν μόνο με την Ολυμπιάδα του Πεκίνου. Τα «αντανακλαστικά» της ΕΥΠ φαίνεται πως λειτουργούν άριστα! Μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα της ΕΥΠ και στην συγκεκριμένη ενότητα θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη.

Οι μυστικές υπηρεσίες παγκοσμίως χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ με αφανής κυρίως τρόπους και τα εντάσσουν πάντοτε στις όποιες δράσεις τους. Στην Ελλάδα παρατηρείται το φαινόμενο πολλά ΜΜΕ να «παίζουν» ηθελημένα ή άθελά τους το παιχνίδι αλλότριων συμφερόντων σε ότι αφορά τις αναφορές τους για την ΕΥΠ. Εσχάτως παρατηρείται το φαινόμενο από συγκεκριμένους δημοσιογράφους και έντυπα, να βάλλεται συνεχώς η ΕΥΠ και μάλιστα με χαλκευμένα δημοσιεύματα. Η νέα ιστοσελίδα της ΕΥΠ, πέραν των άλλων, αποσκοπεί και στην αντιμετώπιση της όζουσας και χένουσας αυτής κατάστασης.

ΕΥΠ η Μετεξέλιξη

Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών λειτουργεί πλέον μέσα σε νέο νομοθετικό πλαίσιο.
Το νέο νομοσχέδιο που διέπει την λειτουργία της ΕΥΠ, είναι μια προσπάθεια που ξεκίνησε επί Αρχηγίας του Πρέσβη Αποστολίδη και ολοκληρώθηκε επί Αρχηγίας του Πρέσβη Κοραντή. Σημαντική και ουσιώδης ήταν η συμβολή του Προέδρου της ΠΟΣΕΥΠ κ. Κ.Α. τόσο στην νομοπαρασκευή και εισηγητική έκθεση, όσο και στην προώθησή του για επικύρωση, μιας και επί έτη υπήρχε πλήρης αδράνεια.
Ποια είναι όμως η νέα ΕΥΠ; Ποιος ο νέος της ρόλος και η μετεξέλιξή της;

Η ΕΥΠ πλέον τέθηκε υπό κοινοβουλευτικό έλεγχο και θα λογοδοτεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Ο Διοικητής της ΕΥΠ υποχρεούται πλέον να παρουσιάζει ετήσια έκθεση πεπραγμένων της Υπηρεσίας στο Κοινοβούλιο.

Ήδη στην ΕΥΠ έχει τοποθετηθεί αρμόδιος Εισαγγελικός λειτουργός με καθήκοντα εποπτεύοντα της νομικής ορθότητας και δράσης της υπηρεσίας.

Συστήνεται διυπουργικό συμβούλιο για την αξιολόγηση των πληροφοριών.
Δημιουργείται «Κέντρο Διαχείρισης Πληροφοριών» για τον συντονισμό με άλλους κρατικούς φορείς της χώρας.

Η ΕΥΠ πιστοποιείται πλέον ως εθνικός φορέας (INFOSEC) στην ασφάλεια πληροφοριών και επικοινωνιών, αλλά και ως «Εθνική Αρχή» αντιμετώπισης ηλεκτρονικών δολιοφθορών στις εθνικές υποδομές (CERT).

Η Ελλάδα κατέχει την 11η θέση παγκοσμίως στις ηλεκτρονικές επιθέσεις. Οι ηλεκτρονικές της υποδομές της χώρας δέχονται συνεχώς σοβαρής μορφής επιθέσεις.

Η ΕΥΠ διαθέτει μεγάλη εμπειρία στον τομέα αντιμετώπισης ηλεκτρονικών παρεισφρήσεων και από το 2004, έχει δημιουργήσει μια ισχυρότατη task forces που αποτελεί την «ασπίδα» της Ελλάδας έναντι κάθε ξένης ή εγχώριας επιβουλής.

Αθόρυβα και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, επί 24ωρου βάσεως αντιμετωπίζουν τις ξένες και εχθρικές μυστικές υπηρεσίες και ένα τεράστιο πλήθος ηλεκτρονικών τρομοκρατών. Μόνο από τις αρχές του έτους έχουν καταγραφεί πάνω από 3.500 σοβαρές επιθέσεις στα δίκτυα και τις υποδομές της χώρας.

Στην ΕΥΠ πλέον μπορούν να προσλαμβάνονται και συνεργάτες της με σύμβαση ορισμένου χρόνου, ενώ οι προσλήψεις κάθε είδους είναι εκτός ΑΣΕΠ.

Με το νέο νομοσχέδιο υποχρεούνται όλες οι κρατικές υπηρεσίες και οργανισμοί να συνεργάζονται με την ΕΥΠ, ενώ η δημοσιοποίηση απορρήτων της Υπηρεσίας, αποτελεί πλέον ιδιώνυμο αδίκημα κακουργηματικής μορφής.

Στην πρόσφατη προκήρυξη για την πρόσληψη 120 νέων στελεχών της ΕΥΠ, μπορεί να δει κάποιος πως μέσα από τις αναζητούμενες ειδικότητες και τα προσόντα που απαιτούνται, πως η ΕΥΠ καλύπτει ένα πολύ μεγάλο φάσμα δραστηριοτήτων.
Η ΕΥΠ για την πρόσληψη των υποψηφίων στελεχών της, έχει καθιερώσει από τα πλέον δύσκολα και πληρέστερα τεστ παγκοσμίως σε συνεργασία με Ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια. Γεγονός που οδήγησε στην υιοθέτηση της Ελληνικής πρακτικής της ΕΥΠ από το ίδιο το ΝΑΤΟ σε ότι αφορά την πρόσληψη προσωπικού για τις πλέον ευαίσθητες θέσεις ή την τοποθέτηση υπαρχόντων στελεχών σε υψηλές θέσεις εμπιστευτικού χαρακτήρα. Κάτι το οποίο έκανε την ΕΥΠ να ξεχωρίσει από τις λοιπές χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Ο αρμόδιος πλέον Εισαγγελέας της ΕΥΠ με τριετή θητεία, είναι και ο αρμόδιος των εγκρίσεων για τις «νόμιμες συνακροάσεις» της Υπηρεσίας.
Οι «νόμιμες συνακροάσεις» καλύπτονται πλέον νομικά από την Κοινοτική Οδηγία 24/2006 όσο και από το Προεδρικό Διάταγμα 47/2005, μετά τις αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις της Μαδρίτης.

Το κεντρικό σύστημα νομίμων συνακροάσεων της ΕΥΠ είναι εγκατεστημένο στην έδρα της Υπηρεσίας στην Κατεχάκη. Η αξία του ξεπερνά τα 10 εκ. εύρο, και περιλαμβάνει συστήματα ξένης προελεύσεως, εγχώριας και μεγάλο όγκο ιδιοκατασκευών του επιστημονικού προσωπικού της ΕΥΠ. Μέσα από συστήματα επισύνδεσης και παθητικών παρεμβολών, πάντα με την άδεια του εισαγγελέα, η ΕΥΠ έχει την δυνατότητα να παρακολουθεί ταυτόχρονα πάνω από 20.000 τηλεφωνά κινητά ή σταθερά, απεριόριστο αριθμό ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και δικτύων, φαξ και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας!
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στο σύστημα αναγνώρισης φωνής που κατασκεύασε η ίδια η ΕΥΠ και στους νέους κώδικες κρυπτοεπικοινωνίας και μετάδοσης τεραστίων όγκων κρυπτογραφημένων δεδομένων σε απίστευτες ταχύτητες. Πειραματικές προσπάθειες τουλάχιστον 5 ετών με βάση την κβαντική μηχανική και την θεωρία του χάους πάνω σε μαθηματικούς τύπους κρυπτοαλγόρυθμων, έδωσαν κώδικες και τεχνικές που θεωρούνται από τους καλύτερους παγκοσμίως.

Σαφέστατα υπάρχουν και τα γνωστά μας «βαλιτσάκια» για ακροάσεις πέραν των ορίων της χώρας και άλλος υπερσύγχρονος εξοπλισμός.

Πρόσφατα αποκτήθηκαν και 5 συστήματα ανίχνευσης ηλεκτρομαγνητικού φάσματος για τις έρευνες στον τομέα των υποκλοπών.

Η ΕΥΠ μέσα στο 2009, θα διαθέτει αυτόνομο δικό της σύστημα ηλεκτρονικής παρακολούθησης των συνόρων της χώρας, αλλά ακόμη δεν μπορούμε να αναφέρουμε περισσότερα στοιχεία.

Ο Πρέσβης και Αρχηγός της ΕΥΠ Ι. Κοραντής συγκρότησε ειδική ομάδα στελεχών της ΕΥΠ και ανέλαβε εδώ και 3 χρόνια την σύνταξη νέων εκπαιδευτικών προγραμμάτων που καλύπτουν όλο το φάσμα των μυστικών δράσεων της ΕΥΠ στους τομείς της κατασκοπείας και της αντικατασκοπίας. Η εμπειρίες δεκαετιών οι καταγραφές της δράσης ξένων μυστικών υπηρεσιών και ένα τεράστιο πλήθος ακόμα δεδομένων και στοιχείων, αποτελούν πλέον το υλικό πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η νέα σύγχρονη εκπαίδευση των στελεχών της ΕΥΠ. Τουλάχιστον 4 με 6 φορές από το 2007, εκπαιδευτικές αποστολές της ΕΥΠ εργάστηκαν στο εξωτερικό σε πραγματικές συνθήκες.

Δεν μιλάμε για συνεργασίες εκπαιδευτικού χαρακτήρα, με ξένες μυστικές υπηρεσίες…
Μιλάμε για πραγματικές προσομοιώσεις μυστικής δράσης, σε απόλυτα επιχειρησιακό περιβάλλον… Ομάδες εκπαιδευόμενων μετέβησαν με τους εκπαιδευτές τους σε χώρες του εξωτερικού και ασκήθηκαν επιχειρησιακά στις πλέον δύσκολες συνθήκες, εν αγνοία των υπηρεσιών ασφαλείας των χωρών αυτών, οι οποίες δεν αντελήφθησαν το παραμικρό.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδεται στην «ανθρώπινη κατασκοπεία» και για τον σκοπό αυτό οι εκπαιδευόμενοι λαμβάνουν εκπαίδευση και στους τομείς της ψυχολογίας με σύγχρονες μεθόδους ψυχομετρίας και φυσιογνωμικής μεθοδολογίας.

Ο Αρχηγός Ι. Κοραντής, πραγματοποίησε το ακατόρθωτο σε όλους τους τομείς, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η εκπαίδευση, η εκ των ιδίων δυνάμεων τεχνική και υλικοτεχνική υποστήριξη, και γενικά η μετεξέλιξη της ΕΥΠ σε μια υπερσύγχρονη υπηρεσία.

Χαρακτηριστικό γεγονός είναι η ιδιαίτερη βαρύτητα που δίδουν οι συμμαχικές υπηρεσίες πληροφοριών στις απόψεις του διακεκριμένου μας διπλωμάτη, τον οποίο συχνά - πυκνά συμβουλεύονται. Επίσης, ο τρόπος και η συνεχής και αδιάλειπτη ανησυχία στην οποία έχουν περιπέσει οι Μυστικές Υπηρεσίες της Τουρκίας, οι οποίες από σχεδόν πάντοτε επιτιθέμενες έχουν τεθεί τα τελευταία έτη σε συνεχή άμυνα…
Άλλωστε γνωρίζουν καλά τον Ι. Κοραντή από την θητεία στην Άγκυρα…

Οικονομικά δεδομένα της ΕΥΠ

Ο Πρόεδρος της ΠΟΣΕΥΠ κύριος Κ.Α., κατήγγειλε την Ελληνική Πολιτεία, για την οικονομική απαξίωση της ΕΥΠ. Χαρακτηριστικά ανέφερε πως το περίφημο μυστικό κονδύλι της ΕΥΠ, είναι μόλις 4.500.000 ευρώ!!! Από αυτά, πάνω από τα μισά διατίθενται για τους μισθούς και τις αμοιβές των στελεχών της ΕΥΠ που δρουν στο εξωτερικό! Κάνοντας με περισσό θάρρος και σθένος, μια εκτενή αναφορά στα πενιχρά οικονομικά της ΕΥΠ, είπε πως ο Διοικητής της ΕΥΠ, οι Υποδιοικητές δεν αμείβονται με πάνω από 3.000 ευρώ τον μήνα, ενώ ένας αντίστοιχος ομόλογός τους σε κάποια ΔΕΚΟ, λαμβάνει 9.500 ευρώ τον μήνα! Στέλεχος της Υπηρεσίας με 20ετή προϋπηρεσία, μεταπτυχιακούς τίτλους, παντρεμένος με δύο παιδία και Προϊστάμενος Επιχειρησιακού Τμήματος, λαμβάνει μηνιαίες καθαρές αποδοχές, 1.590 ευρώ, ενώ με πολύ λιγότερη προϋπηρεσία, μια καθαρίστρια του Υπουργείου Οικονομικών λαμβάνει καθαρά τουλάχιστον 2.500 ευρώ μηνιαίως…

Τα λόγια και τα σχόλια είναι περιττά, αγαπητοί αναγνώστες… Ας ελπίσουμε πως η Πολιτεία θα εισακούσει τα αιτήματα του Προέδρου της ΠΟΣΕΥΠ, και του Διοικητού της και θα ενδυναμώσει πολλαπλάσια τον ετήσιο οικονομικό προϋπολογισμό της ΕΥΠ.

Την ίδια στιγμή, η Τουρκική ΜΙΤ έχει ετήσιο προϋπολογισμό, πάνω από 600 εκατομμύρια ευρώ ετησίως… Τα αδύναμα Σκόπια, έχουν τουλάχιστον διπλάσιο ετήσιο προϋπολογισμό, ενώ η αντίστοιχες μυστικές υπηρεσίες της Αλβανίας, λαμβάνουν πάνω από 12 εκατομμύρια ευρώ ετησίως…

Στην διεθνή κοινότητα των πληροφοριών, όπου λίγο-πολύ τα οικονομικά είναι γνωστά, κανείς δεν πιστεύει πως ο ετήσιος προϋπολογισμός της ΕΥΠ είναι μόλις 4.500.000 ευρώ (τότε, σήμερα ο επίσημος είναι 6 εκατομμύρια ευρώ)… Οι ξένες υπηρεσίες νομίζουν πως η ΕΥΠ παραπληροφορεί… Τεκμηριώνουν τις απόψεις τους, με το σκεπτικό, πως, « είναι αδύνατον με αυτά τα χρήματα η ΕΥΠ να παρουσιάζει τόσο σημαντικό έργο και συνεχής επιτυχίες»!!! Κι όμως είναι όχι μόνο δυνατόν, αλλά και πραγματικότητα… Απλά δεν γνωρίζουν το φιλότιμο και τον πατριωτισμό των στελεχών της ΕΥΠ, που νυχθημερόν αγωνίζονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου, για την ασφάλεια και την ελευθερία της Ελλάδας!

Αντί επιλόγου

Από το προηγούμενο άρθρο μας που είχε αναφορές στην ιστορική διαδρομή και την δράση της ΕΥΠ, περάσαμε με το παρών στην νέα μορφή και τον ρόλο της ΕΥΠ.
Σκοπός μας ήταν η πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών μας, αλλά και μια ανταπόκριση στο αίτημά τους για περισσότερη ενημέρωση σε σχέση με τις μυστικές μας υπηρεσίες. Δυστυχώς δεσμευόμαστε για να δημοσιοποιήσουμε περισσότερα στοιχεία για ευνόητους λόγους…

Η ενασχόλησή μας με την αντιμετώπιση των Ελλήνων πολιτών ως προς το πρόσωπο της ΕΥΠ θεωρήθηκε επιβεβλημένη, καθώς με αφορμή το προηγούμενο άρθρο μας, και τον μεγάλο «θόρυβο» που προκάλεσε, θεωρήσαμε υποχρέωσή μας, να κάνουμε εκτενή αναφορά.

Κλείνοντας θα διατυπώναμε την παραίνεση προς τα Ελληνικά «ανήσυχα πνεύματα» να εξετάζουν με περισσότερο σκεπτικισμό τα κάθε είδους αρνητικά δημοσιεύματα εις βάρος της ΕΥΠ. Να χρησιμοποιούν μεθόδους ευθυκρισίας για να εξάγουν ασφαλέστερα συμπεράσματα. Να απευθύνονται με ηλεκτρονικό τους μήνυμα στην υπηρεσία για τις απορίες τους και τα ερωτήματά τους, με την βεβαιότητα πως θα λάβουν τις δέουσες απαντήσεις.

Αγαπητοί μας αναγνώστες, θα επαναλάβουμε την ρήση του Πρόεδρου της ΠΟΣΕΥΠ, πως «άλλο ΚΥΠ, άλλο ΕΥΠ». Καιρός να ξεπεράσουμε το παρελθόν και να αντιμετωπίσουμε τις Μυστικές μας Υπηρεσίες σύμφωνα με τον τρόπο που αρμόζει και επιβάλει το εθνικό συμφέρον, πέρα από προσωπικές ή άλλες εμπάθειες.

Η ΠΟΣΕΥΠ και το έργο της

Η ΕΥΠ νόμιμα και θεσμικά κατοχυρωμένα, έχει το δικό της συνδικαλιστικό κίνημα, του οποίου τον θετικό ρόλο πολλές φορές σχολιάσαμε και αναφέραμε στο ιστολόγιό μας.

Περί της ΠΟΣΕΥΠ ο λόγος, της οποίας την ανακοίνωση και δημοσιεύουμε.
Η ΠΟΣΕΥΠ είναι θεσμικό όργανο, νομικά κατοχυρωμένο και αποδεκτό από την Ελληνική Πολιτεία.

Το Προεδρείο της το Δ.Σ. της, αναδεικνύονται με σύννομες και δημοκρατικές διαδικασίες από τα ίδια τα στελέχη και το προσωπικό της ΕΥΠ.

Είναι ένα θεσμικό όργανο, μέλος της ΑΔΕΔΥ του οποίου και τις ανακοινώσεις δημοσιεύουμε, κρίνουμε και σχολιάζουμε. Είναι έγκυρες και εκφράζουν τις απόψεις της πλειοψηφίας των στελεχών της ΕΥΠ, τα οποία οφείλουν και πρέπει να έχουν λόγο, για τα τεκταινόμενα στην Υπηρεσία τους. Να την προστατεύσουν από τον άκρατο κομματισμό και τα φαινόμενα ρεμβασισμού τα οποία, από κάποιους ελλοχεύουν ενόψει και της επικείμενης βέβαιης κυβερνητικής αλλαγής.

Τα κόμματα , οι Βουλευτές, οι πολιτευτές, της Χώρας, έχουν καθήκον να ασχολούνται και να ενημερώνονται για την ΕΥΠ, ειδικά όταν πρόκειται για προεκλογική περίοδο.

Οι παραγωγικές τάξεις της Χώρας, θεσμικά όργανα, όπως Εργατικά Κέντρα, Επιμελητήρια, η ΓΕΣΕ, η ΑΔΕΔΥ κλπ, καλούν τα κόμματα, τους πολιτικούς αρχηγούς, καλούνται από αυτά σε διάλογο και συνεντεύξεις και ανταλλάσσουν θέσεις και απόψεις, για τα θέματα που τους αφορούν, εκατέρωθεν.

Μια τόσο σημαντική υπηρεσία για την Πατρίδα μας με τόσο ευαίσθητη και ύψιστη αποστολή, εφελκύει εξ ορισμού το ανελαστικό καθήκον, εκατέρωθεν για υγιή διάλογο και συνδιαλλαγή με τα κόμματα και τους εκπροσώπους τους.

Πως αλλιώς θα επιτευχθεί ο αμοιβαίος στόχος για ανέλιξη και εκσυγχρονισμό της ΕΥΠ;

Σε όλες τις Χώρες της Ευρώπης και πολύ περισσότερο στις ΗΠΑ, την Χώρα με τις περισσότερες και ισχυρότερες Υπηρεσίες Πληροφοριών στον κόσμο, οι συνδιαλλαγές μεταξύ Κογκρέσου και Γερουσίας, αλλά και του ίδιου του Προέδρου τους, είναι πάρα πολύ τακτικές και μάλιστα, συχνά-πυκνά, βλέπουν το φως της δημοσίοτητος οι διάλογοι αυτοί, επισήμως από τα θεσμικά ορισμένα όργανα.

Στην Ελλάδα, έχουμε μείνει στις «αγκυλώσεις του παρελθόντος» και δεν έχουμε κατανοήσει πως «άλλο ΚΥΠ άλλο ΕΥΠ», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε σε συνέδριο της ΠΟΣΕΥΠ, ο νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρός της κ. Κ. Αγγελάκης.

Το Ελληνικό παράδοξο, σε όλο του το μεγαλείο! Οπόταν θέλουν επικαλούνται οι όψιμοι επικριτές της ΕΥΠ και της ΠΟΣΕΥΠ, το απόρρητο της Υπηρεσίας και όποτε θέλουν επικαλούνται την διαφάνεια , τις προοδευτικές αντιλήψεις, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα...Κατά το δοκούν, λοιπόν και όπως τους εξυπηρετεί, επεξηγούν τα γεγονότα, μεταχειριζόμενοι κάθε είδους μέσα και τρόπους....
Με έναν και μοναδικό σκοπό πάντοτε...
Την απαξίωση της ΕΥΠ της ΠΟΣΕΥΠ και των στελεχών της Υπηρεσίας, της δράσης της και της εικόνας της....
Από τα αποτελέσματά μας κρινόμαστε άπαντες!

Ορθότατα η ΠΟΣΕΥΠ ανταποκρίθηκε στα αιτήματα των κομμάτων και διαφόρων πολιτευτών, και ακόμη ορθότερα η ίδια προσκάλεσε μέσα στα θεσμικά της καθήκοντα, τα κόμματα και τους εκπροσώπους τους, σε διάλογο για τα θέματα που τους απασχολούν, ως στελέχη και λειτουργούς της Ελληνικής Πολιτείας, ως μέλη της ΑΔΕΔΥ, ως στελέχη της ΕΥΠ και ως ενεργοί Έλληνες πολίτες, η ιδιότητα των οποίων μάλιστα τους στερεί πλήθος «ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες» για τα οποία με τόσο πάθος κόπτονται, οι εμπαθείς επικριτές της και με τόσο μένος βάλλουν κατά των νομίμων θεσμικών εκπροσώπων της, και δημοκρατικά εκλεγμένων.
Κάποια στιγμή στην Χώρα αυτή θα πρέπει να σεβόμεθα θεσμούς και νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες και διεργασίες. Να τιμούμε και να σεβόμεθα, τους εκλεγμένους εκπροσώπους των Ελλήνων Πολιτών και να επικροτούμε την συνδιαλλαγή και συνεργασία, των δομών της Πολιτείας και των οργάνων της και των εκλεγμένων αντιπροσώπων του Λαού της.

Η πρόσκληση συνεντεύξεων μεταξύ της ΠΟΣΕΥΠ και των κομμάτων, από κάποιους χαρακτηρίζεται ως «κομματική συνδιαλλαγή» με ιδιοτελείς σκοπούς και προθέσεις.
Δηλαδή, με ποιόν άλλον τρόπο θα μπορεί επιτευχθεί ο απαραίτητος αυτός διάλογος, χωρίς συναντήσεις και συνεντεύξεις;

Είναι αποδεκτό και δόκιμο, τα κόμματα να έχουν ενημέρωση για την ΕΥΠ, από τους κάθε είδους εξωθεσμικούς και ειδικούς επί των θεμάτων της ΕΥΠ, τους δημοσιολόγους, τα ΜΜΕ και όχι από τους ίδιους και τα θεσμοθετημένα όργανα της ΕΥΠ;

Δηλαδή, όταν υπάρχει η πρόθεση για ενημέρωση για τα θέματα γεωργίας της Χώρας και τα προβλήματα της Αγροτιάς μας, τα κόμματα με ποιόν θα πρέπει να συνδιαλλαγούν; Με τους αλιείς της Ελλάδος ή π.χ. με τους οδοντιάτρους;

Η αμετροέπεια και η μωρία σε όλο της το μεγαλείο!

Η Ηγεσία της ΕΥΠ λογοδοτεί στην διακομματική επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων και την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, με βάση τους νόμους και τις κείμενες διατάξεις.

Η ΠΟΣΕΥΠ από το ιδρυτικό της καταστατικό και τις υποχρεώσεις της έχει καθήκον και υποχρέωση, να ενημερώνει και να ενημερώνεται για θέματα που αφορούν τα στελέχη της ΕΥΠ, την ίδια την ΕΥΠ στην οποία υπηρετούν με τα όργανα της Ελληνικής Πολιτείας, την οποία συγκροτούν τα όργανα του Κράτους, τα κόμματα και οι θεσμικά εκλεγμένοι αντιπρόσωποι και εκπρόσωποι τους.

Η ΠΟΣΕΥΠ έχει καθήκον και υποχρέωση, όχι μόνο απέναντι στο προσωπικό της ΕΥΠ και τα κόμματα, αλλά και προς τον Ελληνικό Λαό, να ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις της. Να διασφαλίζει την ΕΥΠ από τον κομματισμό και την πολιτική εκμετάλλευση, να προφυλάσσει το προσωπικό και τα στελέχη της ΕΥΠ από τις κομματικές διώξεις και επιδιώξεις, να ελέγχει τους πολιτικούς της προϊσταμένους, οπόταν αυτοί παραφέρονται και κινούνται με γνώμονα συμφέροντα πέραν των Εθνικών και αυτών που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Χώρας. Να διασφαλίσει την εργασιακή ειρήνη στην ΕΥΠ και να συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις, στην αναβάθμιση και την ανέλιξή της.

Η σημερινή Προεδρεία της ΠΟΣΕΥΠ και το ΔΣ της, έχει αποδείξει πολλαπλώς πως αγωνίζεται με ευθυκρισία , διάκριση για το καλό της Υπηρεσίας και του προσωπικού της ΕΥΠ.

Είναι βάναυση απρέπεια οι καταστατικές και ανελαστικές υποχρεώσεις της ΠΟΣΕΥΠ, να παρουσιάζονται ως κομματικές επιδιώξεις ή ιδιοτελείς επιθυμίες και να πλάθονται κάθε είδους σενάρια και να διασύρονται πολιτικά πρόσωπα της Χώρας τα οποία εντός ολίγων εβδομάδων, θα κληθούν να υπηρετήσουν την Κυβέρνηση των Ελλήνων ή να εκπροσωπούν τους ΄Ελληνες Πολίτες στο Κοινοβούλιο.

Ο αριθμός του προσωπικού της ΕΥΠ που υπηρετεί ανά την Ελληνική Επικράτεια, δεν ξεπερνά τα 2.000 άτομα, και μάλιστα διεσπαρμένα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Χώρας...Ως αριθμός είναι πολύ μικρός για να γίνει αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης πόσο μάλλον δε συνδιαλλαγής μεταξύ ΠΟΣΕΥΠ και κομμάτων...

Η «δεξαμενή» είναι πολύ μικρή κύριοι επικριτές και υβρεολόγοι της ΠΟΣΕΥΠ και της ΕΥΠ, για να ασχοληθούν προεκλογικά τα κόμματα, τα οποία επιτέλους άρχισαν και δείχνουν υγιή συμπεριφορά έναντι της ΕΥΠ και του προσωπικού της, επιτυχία που οφείλεται αποκλειστικάστους αγώνες της ΠΟΣΕΥΠ και τις τελευταίες ηγεσίες της.

Συγχαρητήρια στην ΠΟΣΕΥΠ για το έργο της, τους αγώνες και τις προσπάθειές της, για μια καλύτερη ΕΥΠ, ικανότερα στελέχη, ενημερωμένους πολίτες, ενημερωμένους πολιτικούς, ενημερωμένα κόμματα , υπερήφανους Έλληνες με εθνική αξιοπρέπεια!

Μελέτη - βόμβα για την ΕΥΠ: Ο μεγάλος ασθενής, παρά τη γνώση, υπάρχει

Τα συνεχή δημοσιεύματα που αφορούν την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) που δίνουν την εντύπωση «πεδίου μάχης» και αναδύουν… δυσωδία που απογοητεύει όσους έχουν συναίσθηση της κρισιμότητας της υπηρεσίας για την ελληνική εθνική ασφάλεια, εγείρει το ερώτημα, εάν υπάρχει γνώση του τι συμβαίνει και του τι πρέπει να γίνει από το πολιτικό σύστημα της χώρας, ώστε η υπηρεσία να εξυγιανθεί και να επιτελέσει τον ρόλο της, όπως αυτός που επιτελούν οι αντίστοιχες υπηρεσίες σε όλα τα σοβαρά κράτη της υφηλίου, ιδίως δε αυτά που αντιμετωπίζουν πολύ συγκεκριμένες απειλές ασφαλείας.

Του Ζαχαρία Μίχα
Διευθυντή Μελετών, Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ISDA-ΙΑΑΑ)

Όσο κι αν η κατάσταση μοιάζει να είναι εκτός ελέγχου, εάν το πολιτικό σύστημα της χώρας αποφασίσει να ξεκαθαρίσει την κατάσταση και να αποδώσει την υπηρεσία στην ελληνική κοινωνία, ώστε να ασχοληθεί με την ασφάλειά της, η αλήθεια είναι ότι γνώση και εμπειρία υπάρχει. Ένα μόνο παράδειγμα είναι η μελέτη που συνέταξε ο πρεσβευτής Παύλος Αποστολίδης, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο ΕΛΙΑΜΕΠ. Ο πρεσβευτής Αποστολίδης χρημάτισε ως διοικητής της ΕΥΠ και οι θέσεις του έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, καθώς αποτελούν προϊόν εμπειρίας και εξειδικευμένης ενασχόλησης, όχι απλή θεωρητική καταγραφή σκέψεων και προτάσεων.

Ο τίτλος της μελέτης είναι «Οι υπηρεσίες πληροφοριών στο εθνικό σύστημα ασφαλείας, η περίπτωση της ΕΥΠ» και εκδόθηκε από τη σειρά «ΕΛΙΑΜΕΠ: Εδικές Μελέτες». Η μεθοδολογία που θα ακολουθηθεί στο παρόν σημείωμα, είναι η καταγραφή-παρουσίαση χωρίων της μελέτης και ακολούθως ο σύντομος σχολιασμός και η διατύπωση ερωτημάτων.

Το θέμα είναι τεράστιο και προφανώς δεν μπορεί να εξαντληθεί στο πλαίσιο ενός άρθρου. Όμως, φιλοδοξία είναι η συνεισφορά στον δημόσιο διάλογο και κυρίως, να δοθεί κίνητρο πιο συστηματικής σκέψης επί του ζητήματος, καθώς πρόκειται για έναν πυλώνα ασφαλείας του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ο οποίος δεν τυγχάνει της μέριμνας και του ενδιαφέροντος που του αναλογεί. Στο τέλος, θα παρατεθεί όλη η μελέτη, αφού πραγματικά αξίζει να αναγνωστεί από όλους, καθώς εμπεριέχει πλήθος πληροφοριών, πολύ περισσοτέρων από τα τηλεγραφικά που θα αναφερθούν ακολούθως.

ΣΗΜΕΙΟ 1
«Εκτός από την ποιότητα των στελεχών, σημαντικός παράγων για τη στρατολόγηση πηγών είναι το κύρος και η επιρροή του κράτους προέλευσης στην ξένη χώρα και η δυνατότητα της Υπηρεσίας να πληρώνει σημαντικά ποσά για την άντληση κρισίµων πληροφοριών, διότι οι πληροφορίες σήμερα κοστίζουν.»
ΣΧΟΛΙΟ: Εκτιμάται, ότι πρόκειται για έμμεση αναφορά στη χρηματοδότηση της υπηρεσίας, η οποία αντιστοιχεί, σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας σε ποσοστό 1-5% της αντίστοιχης των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών. Προφανώς η ΕΥΠ δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί σε επίπεδο χρηματοδότησης την τουρκική ΜΙΤ, όμως, όποιο κριτήριο και να χρησιμοποιηθεί, τα κονδύλια που διατίθενται είναι παντελώς ανεπαρκή.

ΣΗΜΕΙΟ 2
«Η ‘μυστική διπλωματία’ είναι ένας άλλος τομέας στον οποίο χρησιμοποιούνται οι Υπηρεσίες, εάν τα εμπλεκόμενα σε µία υπόθεση κράτη επιθυμούν για 1) να µην αποκαλυφθούν οι επαφές για το συγκεκριμένο θέμα και 2) να µην εκτεθεί το επίσημο κράτος (Υπουργείο Εξωτερικών) ότι πραγματοποιεί επαφές.»
ΣΧΟΛΙΟ: Θα περίμενε κανείς, ότι από την εποχή της περίφημης «αποστρατιωτικοποίηση» της ΕΥΠ με την ανάληψη της ηγεσίας της από πολύπειρους πρεσβευτές (π.χ. Αποστολίδης, Κοραντής), ο συγκεκριμένος ρόλος της υπηρεσίας θα ενισχυόταν, όπως άλλωστε συμβαίνει με τους επικεφαλής των αντιστοίχων υπηρεσιών, στο σύνολο σχεδόν των χωρών που διαθέτουν αξιόλογες υπηρεσίες του είδους.
Οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών έχουν οδηγήσει σε θεαματικά αποτελέσματα, καθώς δεν τους «βαραίνει» η δημοσιότητα η οποία υπαγορεύει συγκεκριμένους τρόπους δημόσιας και ιδιωτικής συμπεριφοράς. Για να αξιοποιηθεί όμως η δυνατότητα των υπηρεσιών να παίξουν τον ρόλο τους, απαιτείται να υπάρχει η αποκαλούμενη ως «κουλτούρα εθνικής ασφαλείας» σε θεσμικό επίπεδο, ώστε να αντιλαμβάνονται, τομέας στον οποίο η Ελλάδα ουδέποτε διακρίθηκε.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η Μέση Ανατολή και οι πολλαπλές πηγές που αναφέρουν εξαιρετικά στενές και ειλικρινείς σχέσεις, ενίοτε και προσωπική φιλία, ανάμεσα στους αξιωματούχους των μυστικών υπηρεσιών αραβικών κρατών και εβραϊκού κράτους, ακόμα και σε εποχές όπου τα προβλήματα στην περιοχή απειλούσαν συστηματικά την ειρήνη και την ασφάλεια. Δεν έχει χαρακτηριστεί τυχαία ο ρόλος τους ως «η κρυφή διάσταση της Ιστορίας» (the hidden dimension of history), κάτι που κατέστη φανερό μεταψυχροπολεμικά, με το άνοιγμα των αρχείων μυστικών υπηρεσιών και τη δημοσίευση σημαντικών ιστορικών μελετών με επίκεντρο τις μυστικές υπηρεσίες.

ΣΗΜΕΙΟ 3
«Οι ‘πελάτες’ των Υπηρεσιών Πληροφοριών οφείλουν και επιδιώκουν να καθορίσουν στις τελευταίες ποιες πληροφορίες χρειάζονται. Μια Υπηρεσία Πληροφοριών μπορεί να ερμηνεύσει την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης από μόνη της και να συμπεραίνει απ’ αυτές τις προτεραιότητές της. Όμως, η µη παροχή συγκεκριμένων κατευθύνσεων οδηγεί στην έλλειψη συντονισμού και στη σπατάλη ανθρωπίνων και υλικών πόρων.»
ΣΧΟΛΙΟ: Ο αποκαλούμενος ως «καταναλωτής του προϊόντος» των μυστικών υπηρεσιών (consumer of Intelligence) στην Ελλάδα, παραδοσιακά, με τη συμπεριφορά του αποδεικνύει την έλλειψη «κουλτούρας ασφαλείας» σε θεσμικό επίπεδο. Η «κουλτούρα ασφάλειας» δεν αφορά μόνο το πολιτικό σύστημα, αλλά και την ίδια την κοινωνία. Διαφορετικά, η υπόθεση καταλήγει σε έναν φαύλο κύκλο, με την κοινωνία να «επιβραβεύει» τον πολιτικό που φωνασκεί αξιοποιώντας οτιδήποτε εξυπηρετεί τον ιδιοτελή πολιτικό του στόχο, χωρίς να υπάρχει ένα μίνιμουμ συναίνεσης των πολιτικών δυνάμεων για το αποδεκτό περιεχόμενο της πολιτικής διαμάχης. Αυτό οδηγεί σε αυτοκαταστροφικά για τα εθνικά συμφέροντα αποτελέσματα. Στη συνέχεια του σημειώματος, θα γίνει αναφορά και στην πολιτική εκμετάλλευση των υπηρεσιών, φαινόμενο πιο γνωστό ως «κομματισμός».

ΣΗΜΕΙΟ 4
«Η πληροφορία [πρέπει] να έχει σωστή διαβάθμιση ασφαλείας και προτεραιότητας. Πολλές Υπηρεσίες τείνουν να δώσουν ψηλό βαθμό ασφαλείας και προτεραιότητας, είτε για προστασία των πηγών τους, είτε, και επειδή οι πληροφορίες καθυστέρησαν να τύχουν επεξεργασίας ή έχουν ημερομηνία λήξης, µε αποτέλεσμα να εθίζονται οι παραλήπτες και να µη διακρίνουν τις σημαντικές πληροφορίες.»
ΣΧΟΛΙΟ: Είναι εξαιρετικά σύνηθες, οι γραφειοκρατίες, όχι δηλαδή ένα φαινόμενο που αφορά αποκλειστικά την ΕΥΠ, να κάνουν κατάχρηση στη διαβάθμιση εγγράφων, ενώ δεν περιέχουν κάποια πραγματικά απόρρητη πληροφορία. Ως αποτέλεσμα, ο «καταναλωτής» χάνει την όποια εμπιστοσύνη, του δημιουργείται στρεβλή εντύπωση για το προϊόν που παραλαμβάνει, εθίζεται να μην το διαχειρίζεται με προσοχή, με αποτέλεσμα να πλήττεται η εμπιστοσύνη ανάμεσα στα δύο μέρη, ενώ σε περίπτωση που κάποια στιγμή περιέχεται πραγματικά απόρρητη πληροφορία, να καθίσταται η διαρροή της πολύ πιο εύκολη.

ΣΗΜΕΙΟ 5
«Στο παρελθόν υπήρχε µια λανθάνουσα τάση, που δεν έχει εξανεμισθεί, οι πολιτικοί υπάλληλοι που προσλαμβάνονται να γίνονται υπάλληλοι γραφείου, δηλαδή αναλυτές, τον δε ρόλο των επιχειρησιακών να παίζουν αποσπώμενοι στην Υπηρεσία αξιωματικοί των Ενόπλων Δυνάμεων και της Αστυνομίας. Οι αξιωματικοί, όσο ικανοί και αν είναι (γιατί υπεισέρχεται και εδώ η προτίμηση των ημετέρων αντί της επιλογής των καταλλήλων), ώσπου να αποκτήσουν πείρα, μετατίθενται και πάλι.
ΣΧΟΛΙΟ: Ο πολύπειρος πρεσβευτής θίγει τον πυρήνα του προβλήματος, που αφενός άπτεται της επιδίωξης κομματικού ελέγχου και αφετέρου θέτει θέμα ίδρυσης σώματος πληροφοριών π.χ. στις Ένοπλες Δυνάμεις, αφού ένα εξειδικευμένο αντικείμενο δεν μπορεί να αποτελεί ευκαιριακή ενασχόληση για έναν αξιωματικό.

ΣΗΜΕΙΟ 6
«Η ΕΥΠ έχει από το Νόμο το συντονιστικό ρόλο όσον αφορά τις πληροφορίες που αφορούν την ασφάλεια της χώρας (άρθρο 6 Ν.1645/1986 και Π.∆. 360/1992 άρθρο 6). Προβλέπεται και λειτουργεί Συμβούλιο Πληροφοριών υπό την Προεδρία του Διοικητή της ΕΥΠ, που αποτελείται από το Διευθυντή της ∆∆ΣΠ/ΓΕΕΘΑ (πρώην Β’ Κλάδου/ΓΕΕΘΑ), έναν εκπρόσωπο του ΥΠΕΞ οριζόμενο από τον Υπουργό Εξωτερικών, μέχρι δυο εκπροσώπους οριζόμενους από τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης (µε δικαίωμα ψήφου) και οιονδήποτε άλλο κρίνεται σκόπιμο να προσκληθεί, βάσει της ημερήσιας διάταξης. Τις εργασίες του Συμβουλίου προετοιμάζει η Μικτή Συντονιστική Επιτροπή υπό τον Α’ Υποδιοικητή της ΕΥΠ. Τα δύο αυτά συντονιστικά όργανα λειτουργούν γνωμοδοτικά και ενημερωτικά σε θέματα εθνικής ασφάλειας.
Όμως στην πράξη οι συστάσεις μένουν χωρίς αντίκρισμα αν χρειάζονται πολιτικές αποφάσεις για την εφαρμογή τους, διότι οι Υπουργοί δε δέχονται τις προτάσεις ενός κατωτέρου απ’ αυτούς συντονιστικού οργάνου. Το κενό εν προκειμένω, είναι η ανυπαρξία σύνδεσης µε ανώτερο πολιτικό όργανο, προς το οποίο να γίνονται προτάσεις και το οποίο να αποφασίζει. Η υπαγωγή του Συμβουλίου Πληροφοριών στο ΚΥΣΕΑ (άρθρο 2 της υπ’ αριθ. 88/4/4/1996 Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου µε την οποία καταργείται το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας Σ.Ε.Α. Π.Υ.Σ. 62/1986 και οι αρμοδιότητές του μεταβιβάζονται στο ΚΥΣΕΑ) είναι µόνο θεωρητική. Το ΚΥΣΕΑ δεν ασχολείται µε πληροφορίες και µάλλον αγνοεί την υπαγωγή του Συμβουλίου Πληροφοριών σε αυτό.»
ΣΧΟΛΙΟ: Πόσοι τα γνωρίζουν αυτά; Πόσοι τα αξιοποιούν; Πόσοι ενδιαφέρονται; Οι υπουργοί θεωρούν ή όχι εαυτόν παντοδύναμο, υποκείμενο μόνο σε ενδεχόμενη πρωθυπουργική διαφωνία; Πόσοι ασχολούνται με την πιο εξειδικευμένη αντιμετώπιση των ζητημάτων εθνικής ασφαλείας; Κατά συνέπεια, το ζήτημα επιστρέφει εξ ορισμού στην απουσία «κουλτούρας εθνικής ασφάλειας».

ΣΗΜΕΙΟ 7
«Η λήψη μέτρων απαιτεί µια συζήτηση τόσο για τη σημερινή και την επιθυμητή λειτουργία της ΕΥΠ και τις αποφάσεις που χρειάζονται για να προχωρήσουμε από την πρώτη στη δεύτερη. Η συζήτηση πρέπει να αγγίξει βασικές αρχές της εξωτερικής πολιτικής, όπως π.χ. ποιές απειλές δεχόμαστε και τι συμφέροντα έχουμε στις διεθνείς σχέσεις. Μας ενδιαφέρει π.χ. η πρόσληψη ή εκπαίδευση αραβοµαθών επιχειρησιακών υπαλλήλων πληροφοριών για θητεία στον αραβικό κόσμο;»
ΣΧΟΛΙΟ: Χωρίς σχόλιο καλύτερα, αφού η αναφορά είναι σαφέστατη, με την πραγματικότητα αποκαρδιωτική…

ΣΗΜΕΙΟ 8
«’Ο,τι μέτρα και αν ληφθούν, η ΕΥΠ δε θα αποδίδει αν δεν προστατεύεται από πολιτικές παρεμβάσεις. Δυστυχώς, περάσαμε από τη στρατικοποίηση της ΚΥΠ προ του 1974, στην πολιτικοποίησή της (όπως και των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας). Είναι κατανοητό οι κυβερνήσεις να θέλουν µια έμπιστη ΕΥΠ, η παρέμβασή τους όμως θα πρέπει να εξαντλείται στο διορισμό Διοικητή – επιχειρησιακού Υποδιοικητή, όπως συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές και στις αμερικανικές Υπηρεσίες. Πέραν των διορισμών αυτών, η παρέμβαση γίνεται ρουσφέτι.
»Αποκορύφωμα πολιτικών παρεμβάσεων ήταν ο διορισμός 400 υπαλλήλων προ των εκλογών του 1989 από το ΠΑΣΟΚ και η μετάταξή τους από τη Νέα Δημοκρατία μετά τις εκλογές. Πολλοί από αυτούς επανήλθαν στην ΕΥΠ όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές του 1993. Ρουσφέτι συνήθως είναι και η απόσπαση στην ΕΥΠ αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων και της Αστυνομίας, όπως και των Αστυνομικών. Η Ε.Υ.Π. χαίρει της προτίμησης των αξιωματικών, λόγω της άνεσης που προσφέρει η υπηρεσία στην πρωτεύουσα, του τακτικού ωραρίου εργασίας και των επιπλέον αποδοχών.
»Μια μετάθεση στην Ε.Υ.Π. παρέχεται από τα πολιτικά κόμματα ως ανταμοιβή στους αξιωματικούς που παραμένουν πιστοί στο εκάστοτε κόμμα ή σε συγκεκριμένους υπουργούς. Το αποτέλεσμα είναι η Ε.Υ.Π. σπανίως να επιλέγει και να αποκτά αξιωματικούς µε τα απαιτούμενα προσόντα. Ακόμα, οι αξιωματικοί που μετατίθενται στην Ε.Υ.Π. παραμένουν αφοσιωμένοι στον κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων από τον οποίο προήλθαν ή στην Αστυνομία, καθώς από εκεί εξαρτώνται οι προαγωγές τους και οι μεταθέσεις τους.»
ΣΧΟΛΙΟ: Χρειάζεται σχολιασμός;

Εν κατακλείδι, ο Παύλος Αποστολίδης είχε μιλήσει σε συνέδριο που είχε οργανωθεί από συνδικαλιστικό όργανο της ΕΥΠ (ΠΟΣΕΥΠ) όπου είχε επίσης προβεί σε ενδιαφέρουσες και αποκαλυπτικές στους μη γνωρίζοντες αναφορές (Βιβλίο πρακτικών ημερίδας Π.Ο.Σ.Ε.Υ.Π.: «Κράτος – Ασφάλεια και ο ρόλος των υπηρεσιών πληροφοριών – Η περίπτωση της Ελλάδας», Εκδόσεις Π. Σάκκουλας, 2008):

«Με τον Ν.1645/1986 που ξεκίνησε την αποστρατικοποίηση της ΕΥΠ, ιδρύθηκε Διεύθυνση Ανάλυσης χωριστή από την Διεύθυνση Συλλογής πληροφοριών. Εκ των υστέρων κρινόμενη, η καινοτομία λειτούργησε εις βάρος τις κύριας αποστολής της υπηρεσίας που είναι η συλλογή κλειστών πληροφοριών. Η τάση αυτή ενισχύθηκε από την πρακτική των αποσπασμένων στην ΕΥΠ ένστολων, ιδίως αξιωματικών της Αστυνομίας, να θεωρούν τις επιχειρήσεις και το χειρισμό πηγών αποκλειστική τους αρμοδιότητα. Τάση που η πλειοψηφία των πολιτικών υπαλλήλων επιχειρησιακής κατηγορίας αποδέχεται, διότι βολεύεται με τη δουλειά γραφείου, διότι δεν τους εξηγήθηκε ποτέ καθαρά η αποστολή τους, είτε διότι δεν έχουν τα κατάλληλα προσόντα. Η αθρόα πρόσληψη γυναικών σε επιχειρησιακές θέσεις μετά το 1986 επιδείνωσε το πρόβλημα. Συχνά μάλιστα δεν φταίνε οι ίδιες, αλλά η νοοτροπία των ανδρών προϊσταμένων τους.»

Έχει δώσει η πολιτική ηγεσία την πρέπουσα σημασία σε αυτές τις επισημάνσεις, ή το απόσταγμα της εμπειρίας ενός πρώην διοικητή της ΕΥΠ και μάλιστα διπλωμάτη, δηλαδή προσώπου έχοντα σαφή εικόνα των διεθνών σχέσεων της χώρας, θεωρεί πως δεν την αφορά; Σημαίνουν μήπως οι αναφορές του Π. Αποστολίδη, ότι η ΕΥΠ έχει πάψει να είναι «επιχειρησιακή»; Δηλαδή έχει πάψει να κάνει τη δουλειά της; Αυτό υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να έχει προκαλέσει ακόμα και την παρέμβαση εισαγγελέα.

Κι εάν όσοι προσελήφθησαν ως «επιχειρησιακοί» προτιμούν τη δουλειά γραφείου είτε λόγω έλλειψης προσόντων είτε λόγω «βολέματος», δεν ενδιαφέρεται κανείς στις κυβερνήσεις που έχουν περάσει, να προβεί σε αξιολόγηση και στην κρίσιμη αυτή υπηρεσία και να απομακρύνει όσους είναι ακατάλληλοι, ενδεχομένως διότι προσελήφθησαν με τα κριτήρια που αναφέρει στη μελέτη του ο πρώην διοικητής;

Επίσης, όταν ένα πρόσωπο με πρωτογενή εμπειρία στη λειτουργία της υπηρεσίας, καταγράφει ως πρόβλημα την «αθρόα πρόσληψη γυναικών σε επιχειρησιακές θέσεις μετά το 1986», ασχολήθηκε κανείς να ρωτήσει τι και για ποιον λόγο συμβαίνει; Μήπως τα συνεχή ανώνυμα δημοσιεύματα σε «μπλογκ», όπου οι συντάκτες τους δε διστάζουν να αναφέρουν ακόμα και τα ονόματα υπαλλήλων της ΕΥΠ και οι συνεχείς αποκαλύψεις για υποθέσεις που δίνουν την αίσθηση μη νόμιμης δραστηριοποίησης στελεχών της υπηρεσίας, είναι αποτέλεσμα του ότι τα χρόνια περνούν και κανείς πολιτικός δεν ασχολείται με το να διορθώσει τα κακώς κείμενα;

Την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη του πρέσβη ε.τ. Παύλου Αποστολίδη, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Νέος Νόμος, Νέα Ε.Υ.Π., Νέα Εποχή(;)


Του "Φαντομά"

Ευχάριστη νότα η «αποκάλυψη» των πρακτόρων
Τι έγινε στην ημερίδα των πρακτόρων
Πρόεδρος Π.Ο.Σ.Ε.Υ.Π.: «Άλλο Ε.Υ.Π., άλλο Κ.Υ.Π.»


Μεγάλης ανταπόκρισης έτυχε το κάλεσμα/πρωτοβουλία του συνδικαλιστικού οργάνου της Ε.Υ.Π. (της Π.Ο.Σ.Ε.Υ.Π.) από τα κόμματα (εκτός ΚΚΕ), από την Πανεπιστημιακή κοινότητα, από το χώρο των ερευνητικών Ινστιτούτων, από το Δημοσιοϋπαλληλικό Συνδικαλιστικό Κίνημα και από τα ΜΜΕ σε μια προσπάθεια ενημέρωσης των ειδικών και της κοινής γνώμης για το ρόλο των μυστικών υπηρεσιών στην Ασφάλεια του κράτους σήμερα.
 Ο «ΦΑΝΤΟΜΑΣ» βρέθηκε εκεί (είχε προσκληθεί) και κατέγραψε τα σημαντικότερα σημεία των εισηγήσεων όλων των ειδικών που τοποθετήθηκαν στο πλαίσιο της Ημερίδας που έγινε στις 11 Ιουνίου στο ξενοδοχείο “KING GEORGE PALACE” της Πλ. Συντάγματος. Αίσθηση προκάλεσαν όμως οι κεντρικές εισηγήσεις του Διοικητή της Ε.Υ.Π. Πρέσβυ κ. Ι. Κοραντή και του Προέδρου της Ομοσπονδίας κ. Κ.Α. για τις αποκαλύψεις που έκαναν.

Πιο συγκεκριμένα ο κ. Κοραντής «συμπληρώνοντας» τον Πολιτικό Προϊστάμενο της Ε.Υ.Π. Υπουργό Εσωτερικών κ. Πρ. Παυλόπουλο που κήρυξε την έναρξη εργασιών της Ημερίδας έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για τον έλεγχο της Υπηρεσίας από τη Βουλή (επιτέλους), εξήγγειλε τη δημιουργία Κέντρου Μελετών από την Υπηρεσία που θα στελεχώνεται κυρίως από Πανεπιστημιακούς και άλλους ειδικούς, ζήτησε ορθολογικότερη διαδικασία προσλήψεων για την Υπηρεσία καθώς και την παραμονή, έως το τέλος της θητείας τους, όσων ένστολων αποσπώνται κατά καιρούς στην Υπηρεσία από τις Ε.Δ. και τα Σ.Α. ενώ τόνισε την ανάγκη παρουσίας του διοικητή της Ε.Υ.Π. “ad hok” – χωρίς ψήφο – στο ΚΥΣΕΑ.

Ο Πρόεδρος της Π.Ο.Σ.Ε.Υ.Π. “κατήγγειλε” την Πολιτεία για την εδώ και χρόνια οικονομική απαξίωση τόσο της Υπηρεσίας όσο και του προσωπικού της Ε.Υ.Π. λέγοντας χαρακτηριστικά ότι το περίφημο Μυστικό Κονδύλι της Ε.Υ.Π. είναι μόλις 4.500.000 ευρώ (είναι δυνατόν;) από το οποίο μάλιστα περίπου τα μισά πάνε στους μισθούς του προσωπικού που υπηρετούν στο εξωτερικό ενώ την ίδια στιγμή γειτονικές χώρες διαθέτουν εκατονταπλάσια ποσά από αυτά που διαθέτουμε εμείς. Ακόμη είπε ότι μια καθαρίστρια του Υπουργείου Οικονομικών παίρνει 800 ευρώ παραπάνω από έναν υπάλληλο της Ε.Υ.Π. με 20 χρόνια προϋπηρεσία, με μεταπτυχιακό, με σύζυγο και 2 παιδιά και προϊστάμενο Επιχειρησιακού Τμήματος της Υπηρεσίας και ο οποίος παίρνει 1590 ευρώ (αληθεύει αυτό κ. Αλογοσκούφη;).
Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «πως αλλιώς να περιγραφεί το γεγονός ότι ένας επιστήμονας π.χ. στην ΕΥΠ αλλά και σε άλλα υπουργεία και υπηρεσίες τερματίζει την 35ετή του σταδιοδρομία με 1.500-1.600 ευρώ μισθό κα­θαρά, για να πάρει μια σύνταξη 1.100 ευρώ, όταν η καθαρίστρια του Υπ. Οικονομικών παίρνει τουλάχιστον 2.500 ευρώ καθαρά, ενώ και η σύνταξή της θα είναι αρκετά μεγαλύτερη, αφού ενσωματώνει μέρος των ΔΙΒΕΕΤ;
Και πώς να χαρακτηρίσουμε το γεγονός ότι ο Διοικητής της Ε.Υ.Π. και οι δύο υποδιοικητές παίρνουν περίπου 3.000 ευρώ το μήνα ενώ ένας Γεν. Διευθυντής στο Υπουργείο Οικονομικών παίρνει 9.500 ευρώ μηνιαίως;»
Ακόμη σε μια αποστροφή της ομιλίας του είπε: «Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουν όλοι ότι η Ε.Υ.Π. του κ. Κοραντή, του κ. Αποστολίδη και του αειμνήστου Σταυρακάκη δεν είναι Κ.Υ.Π. Ίσως η Ημερίδα αυτή, που πολλά χρόνια το ζητούσαμε να γίνει, αλλά μόλις πρόσφατα πήραμε την έγκριση από την Πολιτική Ηγεσία, με τη συμμετοχή των Πολιτικών, των Πανεπιστημιακών, των Ειδικών, των Συνδικαλιστών αλλά και των Δημοσιογράφων που συμμετέχουν σήμερα εδώ να βοηθήσει την προσπάθειά μας αυτή».
Τέλος απαντώντας στο Διευθυντή του «Έθνους» κ. Γ. Χαρβαλιά που τοποθετήθηκε σχετικά είπε ότι «συνδικαλισμό έχουν όλες σχεδόν οι υπηρεσίες πληροφοριών στις πολιτισμένες Δημοκρατίες της Δύσης, ακόμη και στις ΗΠΑ ενώ τόνισε χαρακτηριστικά ότι εδώ και κάποια χρόνια τις επιχειρήσεις της Υπηρεσίας στο μεγαλύτερο ποσοστό τις αναλαμβάνει το μόνιμο πολιτικό προσωπικό και όχι οι στρατιωτικοί όπως νομίζουν οι πολλοί».
Ο Φαντομάς το έψαξε το θέμα και όντως στην μητέρα όλων των σύγχρονων μυστικών υπηρεσιών (τη Βρετανική) υπάρχει αιρετό συνδικαλιστικό όργανο το αποκαλούμενο “Staff Forum” όπως αυτό αναφέρεται στο σχετικό διαφημιστικό της υπηρεσίας.

Ας δούμε όμως τι είπαν οι άλλοι ομιλητές.

Ο Yπουργός Εσωτερικών, Πρ. Παυλόπουλος, είπε ότι: «ασφά­λεια του πολίτη σημαίνει ασφάλεια του κράτους και άρα ασφάλεια των δικαιωμάτων του», ζητήματα, τα οποία διασφαλίζο­νται, με το νέο νόμο για την ΕΥΠ, η οποία πλέον υπόκειται στον πλήρη έλεγχο της Πολιτείας. Με βάση το συγκεκριμένο νόμο που ψηφίσαμε τον περασμένο Φεβρουάριο τον Ν. 3649/2008, η λει­τουργία και η δράση της Εθνικής Υπηρε­σίας Πληροφοριών υπόκεινται σε κοινο­βουλευτικό έλεγχο, καθώς για τις πράξεις της πλέον θα δίνει λόγο στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, ενώ ο Εισαγγελικός λειτουργός, ο οποίος εντάσ­σεται στην οργανωτική νέα δομή της Υπη­ρεσίας, διασφαλίζει το σεβασμό, τον οποίο οφείλει να αποδίδει κάθε δημοκρατική πολιτεία στους πολίτες της με την ορθή τήρηση ή άρση του απορρήτου».

Ο Πρόε­δρος της Διαρκούς Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, στην οποία θα υπάγεται η Ε.Υ.Π., Απ. Σταύρου, ανέφερε «ότι με το νέο νόμο εισάγονται δομικές αλλαγές στο καθεστώς της Υπηρεσίας, μέσω των οποίων εμπε­δώνεται η ουσία της δημοκρατίας».

Ο εκπρόσωπος του ΠΑ.ΣΟ.Κ, βουλευ­τής Έβρου Γ. Ντόλιος, εξέφρασε την πλή­ρη εκτίμησή του στην Υπηρεσία και στους ανθρώπους της και ανέφερε χαρακτηριστικά τη στήριξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην Ομοσπονδία των εργαζομένων και στα δίκαια αιτήματά τους λέγοντας μάλιστα χαρακτηριστικά ότι η Π.Ο.Σ.Ε.Υ.Π. έχει κάνει άλματα προόδου και ότι είναι θετικό το γεγονός ότι πρώτα προβάλει τα θεσμικά της αιτήματα και μετά τα οικονομικά. Ο εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, Μ. Βορίδης, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα της Υπηρεσίας στο πλαίσιο της λειτουργίας του κράτους, έθεσε το δίλημμα της ασφά­λειας έναντι της προστασίας των δικαιω­μάτων και ζήτησε τη σημαντική αύξηση των κονδυλίων στην Υπηρεσία ενώ ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Π. Πλούμης, ανέφερε την ανάγκη εκσυγχρονισμού και εκδημοκρατισμού της Υπηρεσίας, ενώ αναφερόμενος στην πρόσφατη πώλη­ση μετοχών του ΟΤΕ σε ξένη εταιρεία, αναρωτήθηκε αν ρωτήθηκε η Ε.Υ.Π. για πιθανά ζητήματα ασφάλειας. Τον κύκλο των χαιρετισμών έκλεισε ο Γ.Γ. της ΑΔΕΔΥ Ηλίας Ηλιόπουλος ο οποίος συνεχάρη την Π.Ο.Σ.Ε.Υ.Π. για την πρωτοβουλία της διοργάνωσης της Ημερίδας.

Η Ημερίδα αναπτύχθηκε σε τρεις θεματικούς κύκλους ενώ τη διαδικασία διηύθυναν οι έγκριτοι δημοσιογρά­φοι Ν. Μελέτης («ΕΘΝΟΣ») και Αγγ. Σπανού («ΕΛ. ΤΥΠΟΣ»).

Στην πρώτη θεματική συνεδρία που είχε αντικείμενο «Διεθνείς Εξε­λίξεις και Υπηρεσίες Πληροφοριών και το Νέο Θεσμικό Πλαίσιο στην Ελλάδα - Η Ε.Υ.Π. σε μία νέα Εποχή» οι ομιλητές συνόψισαν το νομικό θεσμικό καθεστώς που διέπει τις σύγχρονες Υπηρεσίες Πληροφοριών στην Ε.Ε., και οι οποίοι μάλιστα συμφώνησαν ότι η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αποτελεί το κομβικό σημείο στην εξέλιξη των οργανισμών συλλογής και διαχείρι­σης πληροφοριών.
Ο βουλευτής της Ν.Δ. και εισηγητής της πλειοψηφίας στη Βουλή κατά την συζήτηση για το νέο νόμο της Υπηρεσίας, Ι. Μπούγας, αναφέρθηκε στη λειτουργία της Ε.Υ.Π. στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, αναζητώ­ντας το «θεσμικό εξοπλισμό της Υπη­ρεσίας σε σχέση με τις νέες προ­κλήσεις» ενώ αποκάλυψε ότι θα συμμετάσχει ως εκπρόσωπος της Βουλής σε διάσκεψη των χωρών – μελών της Ε.Ε. στη Λισσαβώνα για θέματα Υπηρεσιών Πληροφοριών, για να ακολουθήσει ο πρώην Διοικητής της Ε.Υ.Π., Πρέσβυς επί τιμή Π. Αποστολίδης, που συνέκρινε τις Υπη­ρεσίες Πληροφοριών των μικρών κρα­τών με ανάλογους οργανισμούς μεγά­λων χωρών, παρουσιάζοντας την πρόταση της Ελλάδος και την εμπειρία του από την εξαετή σχεδόν προϋπηρεσία του στην Υπηρεσία.
Στο ρόλο των Υπηρεσιών Πληροφοριών μέσα στο νέο διεθνές περιβάλλον ασφάλειας αναφέρθηκε ο Γενικός Διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ, Δρ. Θάνος Ντόκος, ενώ με την ημερομηνία-ορόσημο της 11ης Σεπτεμβρίου και τις επιπτώ­σεις της επίθεσης στη Ν. Υόρκη στις Υπηρεσίες Πληροφοριών ασχολήθηκε ο Διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Ευρωπαϊκών και  Αμε­ρικανικών Μελετών (RIEAS), Δρ. Ι. Νομικός. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήταν η αναποτελεσματική διανομή και ανάλυση πληροφοριών πράγμα το οποίο συνεχίζει να προβληματίζει τις κυβερνήσεις αρκετών κρατών λόγω του συνδυασμού ενός δικτυοκεντρικού κόσμου που διευκολύνει τις τρομοκρατικές ομάδες με μια εθνοκεντρική αντίληψη για την ανάλυση των πληροφοριών.
Στη συνέχεια ο Καθηγητής, Χρ. Γούδης, συνόψισε τον «εθνικό» ρόλο της Ελληνικής Υπηρεσίας Πληρο­φοριών και το δύσκολο ρόλο των ανθρώπων της τους οποίους και χαρακτήρισε ως άγνωστους στρατιώτες ενός αφανούς αγώνα. Το μέλος του Επιστημονικού Συμ­βουλίου του ΙΣΤΑΜΕ «Α. Παπαν­δρέου», Παναγιώτης Τρυφιάτης, μίλησε για τη συμβολή των πληρο­φοριών στην πρόληψη και αποτρο­πή των κινδύνων που απειλούν την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή μας.
Ακολούθησε ο Καθηγητής της Σχολής Εθνικής Ασφά­λειας, Δρ. Κ. Γρίβας, ο οποίος όρισε τις «ασύμμετρες απειλές» ως γεω­πολιτικό φαινόμενο σε σχέση με το ρόλο των Υπηρεσιών Πληροφοριών τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «θα πρέπει να αφήσουμε πίσω μας το στερεότυπο της «σκοτεινής δύναμης» που έχουμε για μια υπηρεσία πληροφοριών, ή αυτό του «κατασκόπου που δουλεύει στο σκοτάδι» και να την αντιμετωπίσουμε ως ένα ισχυρό εργαλείο στα χέρια της κοινωνίας για την ερμηνεία προβλημάτων κρίσιμης σημασίας και πρόγνωσης των πιο ζοφερών εκφάνσεων του μέλλοντος, όχι βέβαια για να κινδυνολογήσει αλλά για να επιχειρήσει να τις αποφύγει».
Ο Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, Γ. Δρόσος, εξέτασε τα όρια των ελευθεριών σε σχέση με την ασφάλεια του ατόμου και τα προβλήματα και τις αντιδράσεις που αντιμετώπισαν οι άλλες χώρες της Ε.Ε. στην εφαρμογή των νέων αντιτρομοκρατικών νόμων, καταλήγοντας στο ότι κατά την άποψή του δεν αποτελεί αναίρεση του δημοκρατικού και ελεύθερου πολιτεύματός μας η προσπάθεια για την ασφάλειά του. Αν η διατήρηση της ασφάλειας της ζωής μας ήταν το ύψιστο αγαθό και το έσχατο κριτήριο των πάντων πολλά πράγματα δεν θα ήταν όπως τα ξέρουμε. Παράλληλα, ωστόσο, θεμελιώδης προϋπόθεση για να επιβιώσει και καταστήσει εφικτή την ανάπτυξη υλικού και πνευματικού πολιτισμού οποιαδήποτε κρατικά οργανωμένη κοινωνική συμβίωση είναι μία ελάχιστη εγγυημένη κοινωνική και πολιτική - άρα και θεσμική – σταθερότητα, δηλαδή η δημόσια ασφάλεια.
Ακολούθησε ο επίκουρος Καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θρά­κης, Άλκης Δερβιτσιώτης, ο οποί­ος αναφέρθηκε στην ευρωπαϊκή θεσμική πραγματικότητα γύρω από το εξεταζόμενο θέμα, ενώ η συζήτηση της πρώτης ενότητας έληξε με την ανάδειξη των καινοτομιών του νέου νόμου από την Καθηγήτρια του Δημοσίου Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου, Ελι­σάβετ Μπεσίλα-Μακρίδη.

Στη δεύτερη θεματική ενότητα, η οποία είχε αντικείμενο «το ρόλο της Βουλής, του Συνδικαλιστικού Κινήματος και του Τύπου στο πλέγ­μα των πληροφοριών μίλησαν ο Διευ­θυντής της εφημερίδας «Απογευματινή», Τίτος Αθανασιάδης, ο οποί­ος ανέπτυξε το ζήτημα των σχέσε­ων ιδεολογίας και εθνικής επιρροής, καταθέτοντας μία ενδιαφέρουσα πρό­ταση να ιδρυθεί δίκτυο Ελληνό­γλωσσων Ινστιτούτων σε ολόκληρο τον κόσμο, τα οποία ως φορείς της ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού καθίστανται αυτομάτως και φορείς της απολύτως διακριτής «ιδεολο­γίας» του Ελληνισμού ανά τον κόσμο, και ακολούθησε ο Διευθυντής της εφημερίδας «ΕΘΝΟΣ», Γιώργος Χαρβαλιάς, ο οποίος εστίασε την ομιλία του σε ζητήματα λειτουργίας, επισημαίνοντας την έλλειψη κονδυ­λίων και την περιστασιακή στελέ­χωση της Ε.Υ.Π. με «διερχόμενους» υπαλλήλους (αναφερόμενος μάλλον στους ένστολους), οι οποίοι στη συνέχεια αποχωρούν, με αποτέλεσμα η Υπη­ρεσία να μην έχει συνέχεια.

Η ενότητα έκλεισε με την εισή­γηση του Η. Δόλγυρα, μέλους της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ, ο οποίος εξέτασε τη σχέση άλλων τομέων της κοινω­νικής ζωής με τον τομέα της Ασφά­λειας και ο οποίος τόνισε ότι η ΑΔΕΔΥ στέκεται κοντά στα προβλήματα των στελεχών της Ε.Υ.Π. που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της Δημόσιας Διοίκησης.

Στην τρίτη και άκρως σημαντι­κή ενότητα, με θέμα την κατοχύρωση της θεσμικής συνεργασίας των Υπηρεσιών Ασφάλειας, ο Ταξίαρχος της ΕΛ.ΑΣ. Ν. Μπεσίρης τόνισε ότι η διακλαδική συνεργασία είναι απαραίτητη στην «πληροφοριακή κάλυψη», ο Πλοίαρχος του Λ.Σ., Ι. Καρόπουλος, αναφέρθηκε ειδικά στην αξία των πληροφοριών για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, τονίζο­ντας ότι αποτελεί το σημαντικότερο βραχίονα αποτροπής, ο Καθηγητής Γεωπολιτικής στο Ιόνιο Πανεπιστή­μιο, Ι. Μάζης, εισηγήθηκε τη δημι­ουργία «Συμβουλίου Εθνικής Ασφα­λείας» (ο Φαντομάς οφείλει να παρατηρήσει ότι στο νέο νόμο προβλέπεται η δημιουργία «Συμβουλίου Πληροφοριών» και Συντονιστικού Συμβουλίου Διαχείρισης Πληροφοριών» στα οποία όργανα θα εκπροσωπούνται όλα τα συναρμόδια Υπουργεία και Υπηρεσίες).

Η ενότητα έκλεισε με τις ενδια­φέρουσες εισηγήσεις του Επισκ. Καθηγητή Αμυντικής και Στρα­τηγικής Ανάλυσης στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και στη Σχολή Εθνικής Άμυνας, Ι. Ραγιέ, ο οποίος αναφέρθηκε στη συνδρομή των Υπη­ρεσιών Πληροφοριών στην άσκηση πολιτικής, και του Βιολόγου, Διδάκτορα Ιατρικής Εμ. Καμπούρη, που μίλησε για την αξία της πληροφορίας στην πρόλη­ψη της Ραδιολογικής Βιολογικής Χημικής Πυρηνικής Απειλής.

Αξιοσημείωτο δε είναι το γεγονός ότι την ίδια περίοδο που οι δικοί μας πράκτορες διοργάνωναν αυτήν την Ημερίδα στο πλαίσιο ενός ανοίγματος στην κοινωνία οι συνάδελφοί τους στην Ουάσιγκτον έκαναν ακριβώς το ίδιο όπως αναφέρει η «Κ. Καθημερινή» της 15/6/08  αναδημοσιεύοντας άρθρο του αρθρογράφου David Ignatius της “Washington Post” ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «πρώην και νυν μέλη του κόσμου των κατασκόπων συναντήθηκαν την περασμένη εβδομάδα με δημοσιογράφους και πανεπιστημιακούς για να συζητήσουν πώς θα λυθεί ο γρίφος αυτός. Στο συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών Φίλιπ Μέριλ της Ουάσιγκτον, δεν βρέθηκε η απάντηση. Εγώ όμως πείσθηκα ότι το ζήτημα των μυστικών υπηρεσιών πρέπει να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των μεγάλων εθνικών θεμάτων του επόμενου προέδρου». 

«Χάρμα ιδέσθαι»

Θα ήταν όμως σημαντική παράληψη να μην αναφερθούμε σε ένα από τα κλου της Ημερίδας που ήταν η παρουσία πολλών ωραιότατων και ευγενέστατων κοριτσιών στην υποδοχή αλλά και γενικά σε όλους τους χώρους της αίθουσας που στην αρχή μέχρι να συνηθίσεις την ιδέα για το που βρίσκεσαι νόμιζες ότι είσαι στα καλλιστεία του «ΑΝΤΕΝΝΑ» και όχι στο σκοτεινό κόσμο των κατασκόπων. Κάποιοι μάλιστα αναρωτιόντουσαν για την καταγωγή τους και ένας μάλιστα συνάδελφος  δημοσιογράφος από τους παλιότερους στο χώρο έλεγε τι τα θέλουν και ζητάνε λεφτά όταν έχουν γύρω τους τόσο ωραίο κόσμο «χάρμα ιδέσθαι» (δεν αποκαλύπτουμε το όνομά του γιατί δεν τη γλυτώνει την παντόφλα).

Η μυστική δράση της ΕΥΠ στα Εξάρχεια και η ΕΥΠ που "χάθηκε"

Πως δρουν και κινούνται οι μυστικές υπηρεσίες στην περιοχή

Στην περιοχή των Εξαρχείων δεν κινούνται μόνο οι κάτοικοι, οι διάφοροι καταστηματάρχες αλλά και οι αντιεξουσιαστές.

Στην περιοχή ζουν, κινούνται και εργάζονται και οι υπάλληλοι του γνωστού κλιμακίου της ΕΥΠ που δρουν σχεδόν κάτω από τη μύτη όλων των κατοίκων τους οποίους παρακολουθούν, «φακελώνουν» και βέβαια γνωρίζουν πολύ καλά.

Όσο και αν ακούγεται παράξενο η περιοχή των Εξαρχείων είναι ένα μέρος που η ΕΥΠ και οι διάφορες υπηρεσίες της χώνανε ανέκαθεν τη μύτη τους.

Την εποχή αυτή η περιβόητη Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών με τις καθημερινές κοινωνικές εκρήξεις, τις διαδηλώσεις και τα συνεχή συλλαλητήρια, βρίσκεται πάντα επί ποδός.

Όχι γιατί ο τομέας αυτός είναι το αντικείμενό της, αλλά απλούστατα γιατί η περιοχή των Εξαρχείων παρουσιάζει σημαντικό ενδιαφέρον εξαιτίας της μόνιμης παρουσίας εκεί, πολλών και διαφόρων ομάδων που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Και βέβαια μην φανταστεί κάποιος ότι το κλιμάκιο της ΕΥΠ στα Εξάρχεια διαθέτει σύγχρονα γραφεία ταμπέλες που να λένε τί ακριβώς υπάρχει πίσω από την πόρτα αλλά και γνωστούς υπαλλήλους οι οποίοι να μπαινοβγαίνουν μέσα έξω. Αντίθετα οι περίπου δέκα αποσπασμένοι πολιτικοί υπάλληλοι αλλά και λίγοι παλιοί αστυνομικοί που το στελεχώνουν όχι μόνο δεν έχουν γραφεία στην περιοχή των Εξαρχείων αλλά τις περισσότερες φορές κινούνται μεν σε κεντρικά σημεία γύρω από την πλατεία χωρίς να έχουν μόνιμο σημείο αναφοράς (σύμφωνα με πληροφορίες μας έχει ξενοικιαστεί διαμέρισμα το οποίο λειτουργούσε ως κέντρο επιχειρήσεων).

Οι κινήσεις τους είναι ανάλογες με το δρομολόγιο που ακολουθούν δεδομένου ότι μόνο σε κάποιες καφετέριες ή και μπαρ εμφανίζονται για καφέ ενώ σε άλλα σημεία ναι μεν διέρχονται χωρίς όμως ποτέ να σταματούν και να δίνουν στόχο.

Πριν από χρόνια αμέσως μετά τις εκλογές του 1981 που ανήλθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ένας από τους τότε διοικητές της ΕΥΠ, στον οποίο τοποθέτησε στη θέση αυτή ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου, αφού τον κάλεσε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ανέλαβε τη θέση αυτή, είχε δημιουργήσει το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφοριών της υπηρεσίας αυτής στα Εξάρχεια.

Μάλιστα τότε διέθετε και στέγη η οποία βρισκόταν σε παλιά πολυκατοικία κοντά στην οδό Αραχώβης και βέβαια ο διοικητής αυτός, που δεν ήταν άλλος από τον αείμνηστο Κώστα Τσίμα, όχι μόνο είχε μπει για τα καλά στις καταλήψεις της τότε εποχής αλλά πολλοί δικοί του πράκτορες είχαν μπει σε αναρχοαυτόνομες οργανώσεις των Εξαρχείων.

Αυτά γινόντουσαν στο ένδοξο παρελθόν της ΕΥΠ. Σήμερα η μικρή ομάδα της ΕΥΠ στα Εξάρχεια κυρίως παρακολουθεί μέλη των γνωστών αντιεξουσιαστικών ομάδων στις συναντήσεις τους οι οποίες γίνονται κυρίως σε τακτά χρονικά διαστήματα σε σταθερά σημεία και σε χρόνους οι οποίοι είναι από πριν προκαθορισμένοι.

Ακόμη περνάνε από πολλά σημεία των Εξαρχείων, συλλέγοντας πληροφορίες από δικούς τους πληροφοριοδότες οι οποίοι απλά τους μιλούν χαμηλόφωνα και με κωδικοποιημένες λέξεις για να μην τους αντιλαμβάνεται κανείς.

Αντίπαλο δέος της ΕΥΠ στα Εξάρχεια είναι η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία, η γνωστή ΔΑΕΕΒ, η οποία διαθέτει και αυτή δικό της δίκτυο πληροφοριών. Οι δύο αυτές υπηρεσίες διασταυρώνονται και μάλιστα κάποιες φορές στο παρελθόν η μια «χαλούσε» τις δουλειές της άλλης (αν είναι δυνατόν να μην δρουν ενημερώνοντας η μία υπηρεσία την άλλη και να δημιουργούν προβλήματα, αλλά και λάθη τέτοια που ξεσκεπάζουν πρακτορες!!! Είπαμε όμως, η παλιά ΕΥΠ με την σημερινή, δεν έχουν καμία σχέση).

Μάλιστα στη δεκαετία του 1980 έως το 1990 ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας με το βαθμό του Ταξιάρχου σήμερα είχε πετύχει όχι μόνο να διαμένει στα Εξάρχεια σε σπίτι που νοίκιαζε η τότε Υπηρεσία Πληροφοριών της πρώην Αστυνομίας Πόλεων η προκάτοχος της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας αλλά να αναπτύξει πλουσιότατη δράση με συλλογή πληροφοριών.

Βέβαια σε μερικές περιπτώσεις οι αναρχοαυτόνομοι των Εξαρχείων εντόπισαν διάφορους υπόπτους και τους κυνήγησαν άγρια για να δουν ποιοί είναι (η αποκάλυψη πρακτόρων ίσως θα έπρεπε να ερευνηθεί, καθώς και τα πιθανά αίτια που οδήγησαν στην "απόσυρσή" τους από την περιοχή. Υπάρχει άραγε περίπτωση λάθη ή σκοπιμότητες να οδήγησαν σε αυτές τις αποκαλύψεις;).

Στην ουσία ήταν ή πράκτορες της ΕΥΠ ή αστυνομικοί της ΔΑΕΕΒ που δρούσαν μέσα στην περιοχή και από λάθος ή άλλη άσχημη στιγμή «καρφώθηκαν» ολόκληρες ομάδες.

Σήμερα η ΕΥΠ ασχολείται με συνδικαλιστικά, με ΕΔΕ που προσπαθούν να βρούνε πως ιστολόγια γνωρίζουν σκάνδαλα που συμβαίνουν στο εσωτερικό της (και όχι γιατί συνέβησαν τα σκάνδαλα), καλύπτει προφανή ανικανότητα προϊσταμένων της σε κλιμάκια ανά την Ελλάδα, έχει προβεί σε ανθρωποφαγία κα απομάκρυνση ικανότατων στελεχών της, ενώ έχουν γίνει αρκετές ερωτήσεις στην Βουλή σχετικά με την ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρει η εν λόγω υπηρεσία στην χώρα. Ας δούμε όμως πως ήταν αυτή η υπηρεσία και πως... κατάντησε.

Κλείνοντας, από τη δική μας πλευρά, ως επίλογο, θα θέλαμε να τονίσουμε προς όλους εκείνους τους «πρόθυμους» λασπολόγους, συκοφάντες και… «επαγγελματίες» του χώρου των πληροφοριών, ας προσέχουν τα αποτελέσματα των πράξεών τους, όλοι αυτοί οι οποίοι κατά καιρούς στοχοποιούν δημόσιους λειτουργούς (και όχι μόνο) και στο όνομα της δημοκρατίας, μήπως «συνομιλούν με τρομοκράτες» άθελά τους...
Ρομαντικοί ονειροπόλοι παρελθόντων εποχών, όπου τα πάντα ταυτίζονταν με το «κομματικό τους εγώ» που συμβάλλανε στο υπάρχον θεσμικό καθεστώς, αλλά έχασαν την πρωτοκαθεδρία και τώρα το αντιμάχονται με πρωτοφανές πάθος και μίσος...
Τα «μέτωπα» του κ. Ρουμπάτη είναι αρκετά και σύμφωνα με τις πληροφορίες μας τα αντιμετωπίζει «χαλαρά». Ίσως, θα έπρεπε να αναλογιστεί την προσωπική του ευθύνη απέναντι στο έργο της προστασίας της χώρας από συγκεκριμένες έμμεσες και άμεσες απειλές, το οποίο είναι αναμφισβήτητα πρωτεύον σε σχέση με την προστασία κομματικών περιφερόμενων λακέδων που βρίσκονται υπό την έρευνα της Δικαιοσύνης…

ΥΓ: Ένα μεγάλο "αγκάθι", το οποίο ονομάζεται GIS, και μέχρι στιγμής δεν έχει χρησιμοποιηθεί από την ΕΥΠ, είναι ένα θέμα με το οποίο θα ασχοληθούμε λίαν συντόμως, αφού η συγκεκριμένη αυτή περίπτωση είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο οικονομικού αλλά και εθνικού περιεχομένου και που, δυστυχώς, δεν απασχόλησε επαρκώς τον Τύπο της Ελλάδας, μεγάλη μερίδα του οποίου αρκείται να ασχολείται με την διύλιση του κώνωπα και όχι με τα "δοκάρια που βγάζουν μάτια"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου