Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιουν 2011

  • Ο Βαγγέλης Βενιζέλος αποφάσισε να μετατρέψει την ζωή των Ελλήνων σε κόλαση!
  • Ετήσιο αφορολόγητο στις 8.000 ευρώ, δηλαδή ένα μηνιάτικο βουλευτή...!
  • Και μέσα σε όλα αυτά ξεχάσαμε "που πήγαν τα λεφτά", εκτός και αν μας πει ο Πάγκαλος που τα έβαλε (αφού ομολόγησε ότι ήταν ένας από αυτούς που τα "έφαγαν")...
  • Αυτή η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ έχουν τελειώσει οριστικά και στην κατάρρευσή τους αποφάσισαν να συμπαρασύρουν ολόκληρη την χώρα...
  • Στον "τοίχο" στήνει η κυβέρνηση Παπανδρέου όλους τους Έλληνες, για να μπορέσει να αποπληρωθεί ένα χρέος που δεν έχει ερευνηθεί και που όλοι οι οικονομολόγοι διατείνονται πως δεν μπορεί να αποπληρωθεί!
  • Ερασιτεχνισμός, ανικανότητα ή... προμήθεια; Για κάποιον λόγο, ο Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε να "σκοτώσει" την Ελλάδα και να "αναστήσει" τους διεθνείς τραπεζίτες
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ήταν το τελευταίο ανάχωμα της δημοσκοπικής κατρακύλας του ΠΑΣΟΚ. Κυρίως όμως, ήταν η τελευταία και πιο σημαντική εφεδρεία της «Δημοκρατικής Παράταξης», για να διατηρήσει τη στοιχειώδη ιδεολογική αξιοπρέπειά της. Και να συνδυάσει τα αναπόφευκτα επώδυνα οικονομικά μέτρα, με μια πλατφόρμα αισιοδοξίας και οράματος για το μέλλον. Να πείσει δηλαδή την κοινωνία ότι υπάρχει πράγματι φως στο βάθος του τούνελ. Δυστυχώς, ήταν μία ελπίδα που μεταμορφώθηκε σε ακόμη χειρότερο εφιάλτη. Πολιτικός αυτοχειριασμός; Ίσως... Μήπως όμως θα έπρεπε να ελεγχθεί η πιθανότητα της... προμήθειας;

Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Όχι κατ’ ανάγκην εξαιτίας του Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο «άλλος πόλος» του ΠΑΣΟΚ άλλωστε, γνώριζε εκ των προτέρων ότι η αποστολή που αναλάμβανε είχε εξαιρετικά λιγοστές πιθανότητες να στεφθεί από επιτυχία. Και έκανε ένα «γκρίζο» ξεκίνημα. Ή, μάλλον, έκανε το χειρότερο δυνατό ξεκίνημα. Και αναφερόμαστε σε ξεκίνημα. Ο δρόμος που διάλεξε ο Γιώργος Παπανδρέου, δυστυχώς, είναι χωρίς τέλος... ή, είναι με ένα πολύ σκληρό τέλος για την Ελλάδα και τους πολίτες της. Ανοιχτό μένει, πάντα, το ενδεχόμενο το σκληρό τέλος να το βιώσουν εκείνοι που έτρεξαν να παραδώσουν την "πατρίδα" στα χέρια των οικονομικών της τρομοκρατών...

Στο Eurogroup της Κυριακής και Δευτέρας, όχι μόνο δεν εγκρίθηκε η εκταμίευση της 5ης δόσης, αλλά επισημοποιήθηκε με πρωτοφανή για τα δεδομένα της Ενωμένης Ευρώπης κυνισμό, η άμεση συσχέτισή της με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Αυτό, βέβαια, αποτελεί εξόφθαλμο εκβιασμό και ταυτόχρονα βίαιη είσοδο - παρέμβαση στην πολιτική της Ελλάδας!!! Ψιλά γράμματα για τους ετέρους, αλλά χοντρό πλήγμα σε αυτό που θέλουν -ακόμη και οι Ευρωπαίοι- να αποκαλούν Δημοκρατία, Ανεξαρτησία, Αυτοκυριαρχία...

Αφού ο αντιπρόεδρος και Υπουργός Οικονομικών δεν ταξίδεψε στις Βρυξέλλες μαζί με τον Πρωθυπουργό, ακριβώς για να δώσει μια σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα για την τελική μορφή των μέτρων του Μεσοπρόθεσμου, υποχρεώθηκε να ανακοινώσει τα πιο σκληρά δημοσιονομικά μέτρα στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Σημειώνουμε, μάλιστα, πως -κατά κοινή ομολογία- το Μνημόνιο είναι ένα "κείμενο" που συμπληρώνεται συνεχώς... Απλά, περιμένει από κάποιους (ποιούς άραγε;) να βάλουν την πολυπόθητη τελεία!

Και μάλλον το σοκ της «σοσιαλιστικής βαρβαρότητας» έγινε μεγαλύτερο, ακριβώς επειδή ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είχε επενδύσει μεγάλες προσδοκίες στο πολιτικό ταλέντο του πρώην υπουργού Εθνικής Άμυνας. Προφανώς η κυβέρνηση Παπανδρέου αποφάσισε να ακολουθήσει την βαρβαρότητα, εκτός και εάν... ο σοσιαλισμός είναι η μεγαλύτερη βαρβαρότητα...

Φυσικά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος βρίσκεται ακόμη στην αρχή. Έχει μπροστά του δρόμο, από τη στιγμή ιδιαίτερα που το Μεσοπρόθεσμο θα ψηφιστεί, για να αναστρέψει τη φορά των πολιτικών πραγμάτων. Η… καμένη γη που άφησε πίσω του ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου άλλωστε, είναι ο «πάτος του βαρελιού», κάτω από τον οποίο δεν μπορεί να πέσει το ΠΑΣΟΚ. Ή μήπως ακόμη και αυτή η "αστοχία" του Παπακωνσταντίνου μπορεί να γίνει πολιτική ευκαιρία και να δράσει ως άλλοθι για να αποφασισθούν ακόμη χειρότερα;

Ωστόσο… Σε εποχές κρίσης σαν τη σημερινή, με τον πολιτικό χρόνο να τρέχει ταχύτερα από την πεπερασμένη μεθοδολογική προσέγγιση των δεδομένων που διαμορφώνονται, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Σήμερα λοιπόν, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχασε πολύτιμο έδαφος για τη συνέχεια, στο σκέλος των προσδοκιών της κοινωνίας από εκείνον.

Για το ΠΑΣΟΚ φυσικά, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Ανήμερα της επετείου θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου, το παλαιό, κοινωνικό και πατριωτικό ΠΑΣΟΚ… δεν πήγε στον παράδεισο. End of story… και ίσως η δικαιοσύνη θα πρέπει να πάρει τώρα τον λόγο...

Η Σύνοδος Κορυφής που ξεκινά σήμερα, όπως και η σύνοδος του Λαϊκού Κόμματος, έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτά που κατά καιρούς γράφονται για τα Μνημόνια και τις απαιτήσεις της τρόϊκας. Ότι οι ξένοι λειτουργούν ως νταβατζήδες της Ελλάδας έχοντας και τους επίσημους εκπροσώπους τους εδώ, δηλαδή μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Κι εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε για την σκληρή αυτή έκφραση.

Πριν από ένα χρόνο η κυβέρνηση υπέγραψε μια δανειακή σύμβαση χωρίς καν να διαπραγματευτεί τους πιο απλούς όρους. Τότε η Ελλάδα ήταν σε δύσκολη θέση, όχι όμως σε δυσκολότερη απ’ ότι είναι σήμερα.

Οι όροι, ωστόσο, που συντάχθηκαν από τους δανειστές μας προκειμένου να μας δοθεί το δάνειο των 110 δις ευρώ, δεν ήταν όροι που οδηγούσαν στη σωτηρία μιας χώρας. Ήταν πολύ αυστηροί, οι σκληρότεροι που είχαν επιβληθεί ποτέ και το κυριότερο είχαν εξαιρετικά αυστηρούς περιορισμούς. Ήταν τόσο ασφυκτικό το πλαίσιο που εκ των πραγμάτων ήταν αδύνατο να υλοποιηθεί μια τέτοια δανειακή σύμβαση. Με λίγα λόγια, συντάχθηκε έτσι ακριβώς ώστε να μην μπορεί να υλοποιηθεί και να μπει σε λειτουργία η δεύτερη φάση του σχεδίου.

Η Ελλάδα μπήκε στο Μνημόνιο 1 χωρίς να γνωρίζει ότι αυτό ήταν το πρώτο στάδιο του σχεδιασμούς μιας πραγματικής συμμορίας. Οι πιέσεις προς τον κόσμο να αποδεχθεί ασμένως το Μνημόνιο ήταν τόσο ισχυρές που όλοι πίστεψαν ότι δεν γλιτώνουμε με τίποτε. Με παραπληροφόρηση και δραματικούς τόνους της κυβέρνησης, ο λαός αποδέχθηκε τη μοίρα του.

Διότι εδώ και μήνες ακούμε π.χ. ότι οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί διαμαρτύρονται που δίνουν τα ωραία τους λεφτά για τους τεμπέληδες Έλληνες. Κανείς όμως δε μιλά για το… αζημίωτο, δηλαδή το ληστρικό επιτόκιο με το οποίο μας δάνεισαν.

Όπως επίσης, κανείς δε μιλούσε μέχρι πριν μερικές εβδομάδες για τον κίνδυνο να χρεοκοπήσει η Ελλάδα και να συμπαρασύρει μαζί της κολοσσούς της Ευρώπης, το ίδιο το ευρώ αλλά και προβληματικές χώρες.

Έτσι, ο κ. Παπανδρέου πήγε σαν πρόβατο στη σφαγή και δέχθηκε το πρώτο Μνημόνιο το οποίο, υπενθυμίζουμε, ήταν έτσι φτιαγμένο για να μας οδηγήσει στο σημερινό κατάντημα.

Δηλαδή στην ανάγκη να πάρουμε νέα πιο σκληρά μέτρα, αλλά κυρίως να αποδεχθούμε χωρίς κουβέντα τις αποκρατικοποιήσεις έναντι πινακίου φακής.

Και φυσικά να δεχθούμε και ένα ακόμη δάνειο – μαμούθ. Το εντυπωσιακό είναι ότι για το νέο δάνειο δεν ακούγεται κουβέντα σχετικά με τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων πολιτών. Μα καλά οι Γερμανοί τώρα δεν διαμαρτύρονται για τους τεμπέληδες Έλληνες; Η Μέρκελ γιατί δεν είναι τόσο τρομοκρατημένη και αντιθέτως μας εκθειάζει κι όλας και προωθεί το δάνειο όσο κανείς άλλος;

Έτσι λοιπόν η Ελλάδα πάει με χίλια σε νέο δάνειο το οποίο μπορεί μεν να δώσει ανάσες αλλά απλά θα μεταθέσει στις επόμενες γενιές το τίμημα. Πώς θα πληρώσουν δηλαδή τα παιδιά μας το τεράστιο χρέος που έχει αρχίσει να συσσωρεύεται;

Και πάλι η κυβέρνηση Παπανδρέου επιλέγει να έχει μπροστά στους νταβατζήδες το ρόλο της φοβισμένης… πόρνης που αποφεύγει να συγκρουστεί μη τυχόν και χάσει το κελεπούρι.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίες οι ασφυκτικές πιέσεις που δέχεται ο Αντώνης Σαμαράς από τα υπόλοιπα κεντροδεξιά κόμματα. Ακριβώς στο πλαίσιο της προπαγάνδας για την αναγκαιότητα νέου Μνημονίου γίνονται όλα αυτά.

Κάπως έτσι θα κινηθεί το μέλλον της χώρας τα επόμενα χρόνια. Οι νταβατζήδες δεν ενδιαφέρονται άμεσα για το πώς θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω. Να συλήσουν την Ελλάδα θέλουν, να διαμοιράσουν τα ιμάτια της επιζητούν. Και δυστυχώς βρήκαν άξιους υποστηρικτές.

Πηγή


  • Τέτοια μέτρα δεν έχουμε δει ξανά!
  • Υποθηκεύει το μέλλον των επόμενων γενιών ο Βενιζέλος
  • Δημοκρατικά, αποφασίζουν και διατάσσουν φόρους που μπροστά τους οι κεφαλικοί φόροι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι για... γέλια!
Οι Έλληνες θα δουλεύουν απο εδώ και στο εξής για τους λίγους.

Νέα μέτρα – φωτιά στο Μεσοπρόθεσμο, που πλήττουν πάλι τους χαμηλομισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους, όσο “δίκαιο” κι αν θέλει να το παρουσιάζει ο Β. Βενιζέλος!

Φάνηκε ιδιαίτερα εκνευρισμένος με το Γ. Παπακωνσταντίνου, καθώς βρήκε “μαύρη τρύπα” στα έσοδα ύψους 3,8 δις! Ωστόσο, δεν πείθει κανέναν ο εκνευρισμός του, αφού τα μέτρα ήταν γνωστά και δεν τον “έβγαλαν στη φορά”, παρά λουφαξαν.

Αναλυτικά τα μέτρα που προστίθενται στο Μεσοπρόθεσμο:

Παραμένει η εισφορά αλληλεγγύης στα ετήσια εισοδήματα- θα επιβληθεί κλιμακωτά από 1% ως 5%.

Θα ισχύσει:

Εισφορά 1% για εισοδήματα από 12.000-20.000
Εισφορά 2% για εισοδήματα από 20.000-50.000
Εισφορά 3% για εισοδήματα από 50.000-100.000
Εισφορά 4% για εισοδήματα από 100.000 και πάνω
Ειδική εισφορά 5% για τα πρόσωπα που κατέχουν δημόσια αξιώματα, όπως βουλευτές, μετακλητά στελέχη και τα αιρετά στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης 120 ευρώ θα πληρώσει ο φορολογούμενος που δηλώνει εισόδημα 12.000, η εισφορά θα ανέλθει σε 200 ευρώ για δηλωθέν εισόδημα 20.000 ευρώ, ενώ αν το εισόδημα του φορολογούμενου είναι 50.000 ευρώ η εισφορά αλληλεγγύης θα διαμορφωθεί σε 1.000 ευρώ. Για φορολογούμενους που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 100.000 ευρώ η εισφορά αλληλεγγύης θα ανέλθει σε 3.000 ευρώ. Για εισόδημα 200.000 ευρώ η έκτακτη εισφορά θα είναι 8.000 ευρώ.

Στον εφαρμοστικό νόμο για τα νέα μέτρα που θα δοθεί στη δημοσιότητα την Παρασκευή θα διευκρινίζεται για ποια εισοδήματα θα ισχύσουν οι επιβαρύνσεις αυτές. Το πιθανότερο είναι η έκτακτη εισφορά να επιβληθεί στα εισοδήματα του 2010 που δηλώσαμε εφέτος στην εφορία, ενώ η μείωση του αφορολόγητου ορίου θα ισχύσει για τα εισοδήματα που αποκτούνται εφέτος με αποτέλεσμα να μεταβληθεί και η μηνιαία παρακράτηση φόρου εισοδήματος.

Επίσης:

Επιβάλλεται φόρος 10% σε ετήσια εισοδήματα από 8.000 – 12.000 ευρώ. Εξαιρούνται οι νέοι έως 30 ετών, οι συνταξιούχοι άνω των 65 καθώς και άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ). Πρόκειται για 600.000 πολίτες, όπως είπε ο υπουργός.

Το ατομικό αφορολόγητο στα ακίνητα διαμορφώνεται στις 200.000 ευρώ από 400.000 ευρώ που είναι σήμερα.

Επιβάλλεται ελάχιστο τέλος άσκησης επιτηδεύματος ή ελεύθερου επαγγέλματος ύψους 300 ευρώ το χρόνο μεσοσταθμικά, μη συμψηφιζόμενο με τη φορολογική υποχρέωση. Θα επιβάλλεται μετά τα πέντε πρώτα χρόνια άσκησης επαγγέλματος.

Αυξάνεται σε μικρό βαθμό ο ειδικός φόρος στο πετρέλαιο θέρμανσης για τα νοικοκυριά (60 ευρώ το χιλιόλιτρο). Όπως τόνισε ο κ. Βενιζέλος, σύντομα θα οριστικοποιηθεί ο μηχανισμός επιστροφής του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης σε περιοχές με χαμηλές θερμοκρασίες και σε άτομα με χαμηλά εισοδήματα. Ο μηχανισμός αυτός θα επιτρέψει την εξίσωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης με το πετρέλαιο κίνησης.

Πλήρης εξίσωση του πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης θα ισχύσει για τις επιχειρήσεις.

Δεν θα επιβληθεί νέο τέλος στα ακίνητα μέσω λογαριασμών ΔΕΚΟ (κυρίως της ΔΕΗ).

Μείωση δαπανών στο Δημόσιο κατά 400 εκατ. ευρώ για το 2011.

Oταν στα τέλη του 1993 το ΠAΣOK κέρδισε τις εκλογές, μια από τις πρώτες κινήσεις του Aνδρέα Παπανδρέου ήταν η τοποθέτηση του κ. Nίκου Kυριαζίδη ως υφυπουργού στο υπουργείο Oικονομικών, με αποκλειστική αρμοδιότητα τη διαχείριση του δημοσίου χρέους.

Eίχε πει μάλιστα τότε στη Bουλή ο Aνδρέας Παπανδρέου (στη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του) ότι: είτε εμείς θα εξαφανίσουμε το χρέος είτε το χρέος θα εξαφανίσει τη χώρα. Eκτοτε πέρασαν δέκα χρόνια και μάλλον μάθαμε να ζούμε με το δημόσιο χρέος, που αυξάνει ταχύτατα και ως βαρίδι επιβάλλει δικούς του νόμους στην οικονομία.

Για την ιστορία αξίζει να σημειώσουμε ότι το 1993 το δημόσιο χρέος ήταν στο 110% του AEΠ. Δέκα χρόνια αργότερα στο τέλος του 2003 υπολογίζεται στο 101,1% του AEΠ, ενώ εκτιμάται το 2004 θα αποκλιμακωθεί στο 97,1%…

Oι κυβερνητικές προβλέψεις ειδικά για το δημόσιο χρέος έχουν πάψει να επιβεβαιώνονται εδώ και αρκετά χρόνια. Aξίζει να αναφέρουμε ότι η κυβέρνηση προέβλεπε στις 7 Σεπτεμβρίου 2001 στο «Συνοπτικό Πρόγραμμα Kυβερνητικών Δράσεων», ότι το δημόσιο χρέος θα μειωθεί στο 85% το 2004…

H εκτίναξη

Aφοβα θα μπορούσε να σημειώσει κάποιος ότι το χρέος αποτελεί συνισταμένη δύο στοιχείων. Λανθασμένων πολιτικών αποφάσεων και αναγκαίων αναδιανεμητικών πολιτικών. Στο διάστημα από το 1973 μέχρι το 1982 το χρέος αντιστοιχούσε στο 24% του AEΠ, για να αγγίξει το 64% στα χρόνια από το 1983 μέχρι το 1992. Στη συνέχεια ξεπέρασε το 100% και σίγουρα κινείται πλέον σε επιπεδα πολύ υψηλότερα αυτών που παραδέχεται η κυβέρνηση.

Στην πρόσφατη συζήτηση στη Bουλή ο αρχηγός της Nέας Δημοκρατίας κ. K. Kαραμανλής έκανε λόγο για κρυφό χρέος που δεν γράφεται στα επίσημα στοιχεία, ύψους 15 δισ. ευρώ. Tο μέγεθος του «επίσημου» χρέους που αποδέχεται η κυβέρνηση ανέρχεται στα 164 δισ. ευρώ.

Tο τεράστιο ύψος του αποτελεί τροχοπέδη για πολλές πρωτοβουλίες και είναι εξαιρετικά ατυχές το γεγονός ότι δεν περιλαμβάνεται ως στοιχείο (όπως εξάλλου και η οικονομία) στη γενικότερη προεκλογική αντιπαράθεση.

H κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια είχε με ζήλο καλλιεργήσει την εικόνα των πλεονασμάτων στον προϋπολογισμό και γενικότερα προώθησε την αίσθηση μιας ανθηρής οικονομίας, που καλά κρατεί και μπορεί να επιχορηγήσει οποιαδήποτε ανάγκη.

O κ. Παπαντωνίου παλαιότερα ως υπουργός Eθνικής Oικονομίας είχε εφεύρει τα ανύπαρκτα πλεονάσματα του προϋπολογισμού. Kατόπιν, περνώντας στο υπουργείο Aμυνας, εξέλιξε τον «μύθο» κάνοντας λόγο για τις ανύπαρκτες εξοικονομήσεις πόρων 2,7 δισ. ευρώ…

Kαι στις δύο περιπτώσεις υπήρχε μια μελετημένη εικόνα αποθέωσης ψευδών και ανύπαρκτων οικονομικών γεγονότων, που αποτέλεσαν την καρδιά της κυβερνητικής προπαγάνδας.

H αίσθηση της επικείμενης απώλειας της εξουσίας (παρά την επίφαση ανανέωσης) οδηγεί την κυβέρνηση στη χρήση ενός ογκώδους αλλά κενού περιεχομένου λόγου. Mε υπερβατικά σχήματα, επικλήσες του παρελθόντος, αλλά και με σοσιαλιστικές κοινοτοπίες επιχειρούν τα κυβερνητικά στελέχη να δώσουν περιέχομενο σε κάτι που οι ίδιοι αποστέωσαν το προηγούμενο διάστημα.

Eικονική πραγματικότητα

Περισσότερο εμφανές γίνεται τούτο στην οικονομία και καταδείχθηκε στην τελευταία συζήτηση στη Bουλή. Eκεί οι κ. Σημίτης και Xριστοδουλάκης επιχείρησαν με μεγαλοστομίες να διασκεδάσουν την πτώση του μύθου περί «ισχυρής οικονομίας», που στήριξαν συνεπικουρούμενοι από τις φίλιες κρατικοδίαιτες δυνάμεις.

H μεγάλη αύξηση του AEΠ, για την οποία λένε και ξαναλένε μονότονα τα κυβερνητικά στελέχη, δεν αποτελεί φάρμακο για πάσα νόσο. Yπάρχουν και πολλές άλλες πτυχές για τις οποίες ελάχιστα ενδιαφέρθηκαν και μόνο με στόχο να αποκρύψουν ή να ωραιοποιήσουν. Πρόσφατα ήρθε στην επιφάνεια η υπόθεση με τα πλαστά στοιχεία για την ανεργία, που ανέδειξε για μια ακόμα φορά ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και κοροϊδεύει τον κόσμο!

Πολλά θα μπορούσε να μαρτυρήσει περί αυτού ο γενικός γραμματέας της Eθνικής Στατιστικής Yπηρεσίας Eλλάδος κ. Nίκος Kαραβίτης, που θεωρείται ως ο ένας από τους τρεις πρωτομάστορες της δημιουργικής λογιστικής στην Eλλάδα.

Tο δυστύχημα είναι ότι τα στοιχεία του κ. Kαραβίτη, που έβγαιναν κατά παραγγελία, γίνονταν πιστευτά ακόμα και από έχοντες καλή πρόθεση εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου. Aυτοί, αν και λίγοι, πείθονταν σταδιακά ότι πρώτιστο καθήκον είναι η διατήρηση της εξουσίας και μετά οτιδήποτε άλλο.

H μοναδική περίπτωση στελέχους του ΠAΣOK που διαφοροποιήθηκε από τη συγκεκριμένη αντίληψη ήταν αυτή του κ. Aλέκου Παπαδόπουλου. Aπομονώθηκε με συναινετικές διαδικασίες από τους εκσυγχρονιστές, επειδή τολμούσε ενίοτε να αμφισβητεί τις «προόδους» της οικονομίας που παρουσίαζαν οι κ. Γιάννος Παπαντωνίου και Nίκος Xριστοδουλάκης.

Bέβαια, για τον κ. Παπαδόπουλο η επιβεβαίωση της μη ισχυρής οικονομίας πρόεκυπτε από την αδυναμία της να χρηματοδοτήσει την περιβόητη μεταρρύθμιση του EΣY…

H οικονομία προδίδει ως καθρέφτης τις αδυναμίες της κυβερνητικής διαλεκτικής και αναδεικνύεται στο μεγάλο αγκάθι του ΠAΣOK.

Tούτο ακριβώς επιβεβαίωσε και η τελευταία έκθεση της E.E. για το ελληνικό αναθεωρημένο Σύμφωνο Σταθερότητας και Aνάπτυξης. H έκθεση, αν και διατυπωμένη σε άπταιστη διπλωματική γλώσσα που λάβαινε υπόψη την προεκλογική περίοδο, αποδείκνυε ότι τα προβλήματα παραμένουν και δεν αντιμετωπίζονται με ωραιοποιήσεις και επικοινωνιακή πολιτική.

«Kαμπανάκι» από την E.E.

H E.E. έκρινε τους στόχους εξαιρετικά αισιόδοξους, ενώ έδειξε ταυτόχρονα να μην εμπιστεύεται τις υποσχέσεις του κ. Xριστοδουλάκη περί συγκράτησης των ελλειμμάτων στα επίπεδα που περιγράφει το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Για το 2003 η E.E. προβλέπει έλλειμμα 1,7% έναντι κυβερνητικού στόχου 1,4%, ενώ για το 2004 εκτιμά ότι το έλλειμμα θα βρεθεί στο 2,4%, έναντι πρόβλεψης 1,2% του κ. Xριστοδουλάκη.

Aξίζει να σημειωθεί ότι όταν τον Nοέμβριο του 2003 εμφανίσθηκαν για πρώτη φορά οι προαναφερόμενες εκτιμήσεις, η κυβέρνηση εμφανίστηκε θιγόμενη. Mάλιστα ο κ. Xριστοδουλάκης, αλλά και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Πρωτόπαπας, σημείωναν σε όλους τους τόνους ότι επίκειται ανασκευαστική δήλωση του αρμοδίου επιτρόπου κ. Σόλμπες, που θα παραδέχεται ότι η Eπιτροπή έκανε υπερβολικές προβλέψεις…

H περιβόητη ανασκευαστική δήλωση που διέδιδαν οι κάθε είδους παπαγάλοι ουδέποτε έγινε και το μόνο που καταγράφηκε ήταν η άρνηση Σόλμπες (με πρόσχημα τον φόρτο εργασίας) να συναντήσει τον επειγόμενο (για μια φωτογραφία με χειραψία) κ. Xριστοδουλάκη!

Tα ίδια ακριβώς (μη ανασκευασμένα) στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν από την Eπιτροπή και στην τελευταία έκθεσή της, αναδεικνύοντας το επιδεινούμενο πρόβλημα αξιοπιστίας των ασχολουμένων με την οικονομία.

Σχόλιο: Στην φωτογραφία ο Γ. Παπανδρέου αναρωτέται αν ήρθε η ώρα να φύγει ή αν θα προλάβουν να φύγουν; Ένα κουίζ για... δυνατούς λύτες!
Σύνταγμα της Τροιζήνας η Επανάσταση- ένα βόλι και μια ψήφο ο καθένας (κι εν καιρώ στα βουνά του ΕΛΑΣ το ίδιο και οι γυναίκες). Πρωτόκολλο του Λονδίνου, η Ανεξαρτησία -ούτε βόλι ο καθένας, ούτε ψήφο· μετρημένα πράγματα τρεις το λάδι (οι λαδέμποροι της κατοχής) τρεις το ξύδι (που ποτίζει ο λεγεωνάριος τον Χριστό πάνω στον σταυρό) χωρίςνα συναισθάνεται ο αδαής, ότι ούτε εμείς θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη...

Επειδή πάνε για μιαν ακόμα φορά να κάνουν το μαύρο άσπρο οι απολογητές του Μνημονίου ποιος απ' αυτούς έκανε κριτική 20-30 χρόνια τώρα στην παθολογία της οικονομίας και στη διαχείρισή της απ' την εξουσία; Ούτε ένας!

Οταν έλεγε ο κ. Σημίτης ότι είναι «ισχυρή η Ελλάδα» ψέλλισαν οι εν λόγω ιδεολογικοί τρομοκράτες κάποιον αντίλογο; Κιχ δεν έβγαζαν παρά μόνον επαινούσαν το κράτος (που τώρα τους βρωμάει) κι...
έβριζαν τον λαό για λαϊκισμό.

Ο λαός έφαγε τα χρήματα του λαού στο Χρηματιστήριο;

Η Αριστερά είναι κρατικιστική κι όχι οι εκσυγχρονιστές που έπηξαν, όπως οι προκάτοχοί τους Ανδρεϊκοί, το κράτος στους πρασινοφρουρούς, στους διορισμούς, τα ρουσφέτια;

Αυτοί που προσπαθούν σήμερα να τρομοκρατήσουν τον λαό με εκβιασμούς και διλήμματα χάριν της εφαρμογής του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, δεν είναι οι ίδιοι που έκαναν τα ίδια με το Σχέδιο Ανάν;

Δεν είναι οι ίδιοι που 20-30 χρόνια τώρα δεν έχουν βρει ούτε μία λέξη να πουν κατά της Διαπλοκής, των Μιζαδόρων και των Νταβατζήδων;

Τολμούν οι νεοφιλελεύθεροι και βρίζουν τον λαό για τη χαμηλή διαφθορά, λες και δεν υπηρετούν οι ίδιοι την υψηλή διαφθορά, λες και δεν είναι οι περισσότεροι απ' αυτούς αργόμισθοι, εξαρτημένοι κι εξαρτήματα;

Ο λαός φταίει που φθίνουν τα σχολεία του; που διαλύονται τα νοσοκομεία του; που πληρώνει διόδια ακόμη και για να πάει για κατούρημα; Ο λαός έπαιρνε μίζες απ' την Ζήμενς;

Ο λαός ή ο κ. Σημίτης πρώτα κι ύστερα ο Γιωργάκης την έστησαν στην Ελλάδα με τα σουάπς, τη δημιουργική λογιστική και την Γκόλντμαν Σακς;

*****
Μίλησε κανείς από όσους βρίζουν σήμερα τον λαό, την πλατεία, την Αριστερά και τη μάνα τους την ίδια για το υπερσούπερ σκάνδαλο των Ολυμπιακών Αγώνων;

Η θεία μου η Φωτούλα χρέωσε πατόκορφα τη χώρα ή αυτοί που καταχράσθηκαν τα αποθεματικά των Ταμείων; οι ίδιοι που μετάλλαξαν σε τοξικά ομόλογα τον ιδρώτα των εργαζομένων.

Ποιοι εκμαύλισαν τον λαό με τις αγροτικές επιδοτήσεις; ποιοι ξεπάτωσαν τη γεωργική παραγωγή; Ποιοι 20-30 χρόνια τώρα πνίγουν με τη γραφειοκρατία και το λάδωμα όποιον επιχειρηματία δεν είναι κρατικοδίαιτος; όποιον δεν γίνεται «δικός τους» κι αυτοί «δικοί του»;

Δεν ήταν οι Πασόκιοι που καθιέρωσαν την ήσσονα προσπάθεια; δεν ήταν οι Νεοδημοκράτες που κυβέρνησαν με το «σύστημα ΠΑΣΟΚ»; Δεν ξεχαρβάλωσαν και οι δύο μαζί κάθε έννοια αξιοκρατίας;

Δεν είναι αυτά τα δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. άτινα τώρα συναγωνίζονται σαν σε καλλιστεία ποιο είναι πιο τροϊκανό (με ολίγην από Κωλοτούμπεν και Ντόρα), τα ίδια ακριβώς κόμματα που έχουν επιβάλει στη χώρα επί 30 χρόνια τη λιτότητα κι όχι την ανάπτυξη;
...................................
Σήμερα έχουμε την πιο ακροδεξιά, νεοφιλελεύθερη και αντιδραστική κυβέρνηση απ' τη μεταπολίτευση και όλο αυτό είναι η μοιραία κι αναγκαστική κατάληξη μιας αντεθνικής και αντιλαϊκής πορείας, άκρως ταξικής υπέρ του κεφαλαίου και της αρπαχτής (θεσμικά αυτός είναι ο καπιταλισμός: μια αέναη αρπαχτή), υπέρ των ξένων επικυριάρχων Φράγκων κι Οθωμανών, εκτός αν φταίει πάλι ο λαός που το Ανατολικό Σύνορο έχει έρθει στον 25ο Μεσημβρινό και το Δυτικό Σύνορο δεν περιλαμβάνει πλέον ούτε ΔΕΗ, ούτε λιγνίτες, ούτε ύδατα, ούτε ΑΟΖ, ούτε καν την αξιοπρέπειά μας την ίδια.

Αυτοί που βρίζουν σήμερα τον λαό και τον κατηγορούν για όσα οι ίδιοι του έκαμαν, αυτοί που του σπάνε το ηθικό, θρασείς, δειλοί κι αδιάντροποι, χωρίς ίχνος αγάπης για όσα κριτικάρουν, θα αφήσουν στην Ιστορία το ίχνος που άφησαν εκείνα τα σκυλιά που γαύγιζαν τα καραβάνια...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. από enet.gr μοντάζ Γρέκι



Στον αέρα είναι το μισό μεσοπρόθεσμο για το 2011 καθώς όπως αποκάλυψε ο νέος υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος στην θυελλώδη συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής χθες το μεσημέρι, θα αναγκαστεί να φέρει πρόσθετα φορολογικά μέτρα ύψους 3,4-3,5 δις ευρώ!

«Φοβάμαι ότι θα πέσει η κυβέρνηση» φέρεται να εξολομογήθηκε κορυφαίος υπουργός διαπιστώνοντας ότι με τα νέα μέτρα ξεπερνούνται κατά πολύ οι αντοχές στην κοινωνία. Σύμφωναμε πληροφορίες, τα μέτρα θα περιλαμβάνουν νέες αυξήσεις φόρων σε ακινητα, θα μειώνεται κατά πολύ το αφορολόγητο ενώ θα αυξάνεται και ο φόρος στο...
πετρέλαιο θέρμανσης.

Στην Κυβερνητική επιτροπή έγινε «κόλαση» σύμφωνα με υπουργούς αλλά έδωσαν «όρκο σιωπής» με αποτέλεσμα οι πληροφορίες να βγαίνουν με το σταγονόμετρο. Αρκετοί υπουργοί εξέφρασαν φόβους ότι η κοινωνική αντίδραση θα είναι τεράστια ενώ επεσήμαναν το πλήγμα αναξιοπιστίας που δέχεται η κυβέρνηση με την αλλαγή στάσης καθώς μόλις την προηγουμένη ο υπ. Οικονομικών διαβεβαίωνε από του βήματος της Βουλής ότι θα πάμε σε «δίκαη λιτότητα».

Ο ίδιος ο κ Βενιζέλος δεν απέφυγε να ασκήσει την αυτοκριτική του λέγοντας σε κάποια στιγμή «σε αντίθεση με αυτά που λέγαμε, του εαυτού μου περιλαμβανομένου...».

Όπως και να έχει το πράγμα, λίγη ώρα αργότερα, στο υπουργικό συμβούλιο υπήρξε... μαγική εικόνα. Όλοι οι κορυφαίοι έδωσαν εν λευκώ το πράσινο φως στον κ. Βενιζέλο να διαπραγματευτεί - όπως ζήτησε- τα νέα μέτρα αρχικά με το ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ που συνεδριάζει αύριο και κυρίως με την τρόικα.

Αρχής γενομένης από τον κ. Δημήτρη Ρέππα, όλοι οι υπουργοί (Σκανδαλίδης, Λοβέρδος, Καστανίδης κ.λπ) προφανώς προχώρησαν σε πολιτική συμφωνία στηρίζοντας απολύτως τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και υπουργό Οικονομικών. «Ήταν το πιο άνετο υπουργικό που έγινε ποτέ. Μετά την κόλαση, αποφάσισαν να εμπιστευτούν και να στηρίξουν Βενιζέλο» σχολίαζε κυβερνητικό στέλεχος που δεν έκρυβε την έκπληξη του για την εξέλιξη του υπουργικού συμβουλίου.

  • "Η διαδικασία αντιμετώπισης της Ελληνικής Κρίσης δεν είναι μια διαδικασία αυτόματου πιλότου - αυτόματης πορείας", απάντησε ο Επίτροπος Andor σε σχετική παρέμβαση - ερώτηση του Ευρωβουλευτή Κ. Πουπάκη για αναθεώρηση όρων του μνημονίου
Στο πλαίσιο ανταλλαγής απόψεων για τις "ειδικές κατά χώρα συστάσεις", με τον Επίτροπο Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Κοινωνικής Ένταξης, κ. L. Andor, στη διάρκεια της συνεδρίασης της Επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Ευρωβουλευτής Κ. Πουπάκης προέβη στην ακόλουθη παρέμβαση - ερώτηση:

"Είναι φανερό ότι η πρώτη προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας δεν επέφερε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα με αποκλίσεις των στόχων σε όλα, σχεδόν, τα μακροοικονομικά μεγέθη: έλλειμμα, έσοδα, κρατικές δαπάνες, ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών κ.α., σημαντικές καθυστερήσεις στην υλοποίηση των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, την ανεργία να καλπάζει απειλώντας τη βιωσιμότητα των Ασφαλιστικών Ταμείων, και την ύφεση της ελληνικής οικονομίας να βαθαίνει.

Η λήψη μέτρων είναι, μεν, σε κάθε περίπτωση αναγκαία για την αποκατάσταση της οικονομικής σταθερότητας της Ελλάδος, τα συγκεκριμένα όμως, που ελήφθησαν, στην ουσία πλήττουν τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, εντείνουν τη φτώχεια και παράλληλα οδηγούν σε αδιέξοδο τον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας δημιουργώντας προβλήματα στην κοινωνική συνοχή- με έντονες αντιδράσεις των πολιτών, όπως εκδηλώνονται με τις πρόσφατες μαζικές κινητοποιήσεις.

Μήπως θα ήταν σκόπιμη η αναθεώρηση κάποιων σημείων του μνημονίου στην κατεύθυνση διασφάλισης επιτυχίας στους δημοσιονομικούς στόχους, στη διαμόρφωση συνθηκών ανάπτυξης, για νέες θέσεις απασχόλησης, αποκατάστασης των κοινωνικών ανισορροπιών και ενίσχυσης της αξιοπιστίας της χώρας στις διεθνείς χρηματαγορές;"

Στην απάντησή του ο Επίτροπος κ. Andor μπορεί μεν να επαίνεσε την Κυβέρνηση για την πολιτική της αναφορικά με την εφαρμογή του μνημονίου, παράλληλα όμως υπογράμμισε: "Αυτή η διαδικασία, δεν είναι μια διαδικασία αυτόματου πιλότου, αυτόματης πορείας, ιδιαίτερα όταν συντάχθηκε το ελληνικό πρόγραμμα για την υποστήριξη της Ελλάδας, δεν υπήρχε τότε η ιρλανδική κρίση, ούτε η κρίση της Πορτογαλίας, έχουν αλλάξει τώρα οι συνιστώσες εκ βάθρων και μέσα σε αυτό πλαίσιο θεωρώ ότι είναι σημαντικό όλοι οι εμπλεκόμενοι, και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο συνάδελφός μου Όλι Ρεν, ο Επίτροπος, αλλά και από πλευράς Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ιδιαίτερα, και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, όλοι να εξετάσουν με ένα νέο βλέμμα, με μια καινούρια ματιά αυτή τη νέα κατάσταση και να είναι έτοιμη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την περαιτέρω ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης και τη βοήθεια της Ελλάδας".
  • Το ξεπούλημα της Ελληνικής Δημοκρατίας
Σε αναμονή της απόφασης του ομοσπονδιακού συνταγματικού δικαστηρίου της Καρλσρούης, αναφορικά με την προσφυγή Γερμανών πολιτών ενάντια στο πακέτο στήριξης της Ελλάδας από την γερμανική κυβέρνηση, που θα βγει στις 5 Ιουλίου του 2011, στον γερμανικό τύπο εμφανίζονται άρθρα που απεικονίζουν τη δημόσια συζήτηση σε σχέση με το ελληνικό ζήτημα.

Είναι ενδιαφέρον το ότι τα ελληνικά καθεστωτικά μέσα, προκειμένου να αποτρέψουν τους έλληνες πολίτες από την ενημέρωση, σε σχέση με τα τεκταινόμενα στην Γερμανία, αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα, έχουν επιχειρήσει να συκοφαντήσουν τους γερμανούς πολίτες που έκαναν την προσφυγή, χαρακτηρίζοντάς τους ως ανθέλληνες. Φυσικά συμβαίνει το αντίστροφο. Γερμανοί πολίτες που αντιλαμβάνονται τον ορατό κίνδυνο να καταργηθεί η δημοκρατία στην Ελλάδα, όσο και συνολικά στην ΕΕ, επιχειρούν να φρενάρουν τα σχέδια του κλαμπ του Βερολίνου.

Σε άρθρο του με τίτλο «Das Drama der Solidarität» στην Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο συγγραφέας και οικονομικός αναλυτής Rainer Hank, αναλύει το ελληνικό δράμα αναφερόμενος ταυτόχρονα σε εκτιμήσεις κορυφαίων οικονομολόγων και πολιτικών της Γερμανίας.

Όπως έχει αποκαλύψει και το περιοδικό Spiegel στο παρελθόν, το γερμανικό σχέδιο για τη διάσωση της Ελλάδας περιλαμβάνεται σε αυτό που έχει ονομαστεί «ελεγχόμενη χρεοκοπία» που συνδυάζεται με την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στο «κλαμπ ου Βερολίνου». Αυτό προϋποθέτει την χρηματοδότηση της Ελλάδας για τη διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών, που μοιραία φτάνει σε ένα τέλος. Με το τέλος της «αλληλεγγύης» και αφού η Ελλάδα θα αδυνατεί να εξυπηρετήσει το υπέρογκο χρέος της, που γιγαντώθηκε από τα πακέτα διάσωσης, ξεκινάει η διαδικασία πτώχευσης. Κατά τη διαδικασία αυτή, οι θεσμικοί και ιδιώτες πιστωτές κόβουν ένα μέρος του χρέους για να γίνει βιώσιμο, ενώ ταυτόχρονα μεταφέρεται σε αυτούς η πολιτική εξουσία της χώρας. Το διευθυντήριο πολιτικού ελέγχου της Ελλάδας θα είναι το «κλαμπ του Βερολίνου», το οποίο μέσω του υπουργείου οικονομικών θα επιβάλλει την οικονομική πολιτική στις κυβερνήσεις μαριονέτες. Το «κλαμπ του Βερολίνου» θα ελέγχεται κυρίως από τις χώρες του Ευρωπαϊκού πυρήνα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία) και με τη συμμετοχή ισχυρών οικονομικών χαρτοφυλακίων.

Είναι φανερό ότι η γερμανική γεωπολιτική πρυτανεύει σε κάθε ενέργεια σχεδιασμού, με σκοπό την μετατροπή της Ελλάδας σε Γερμανικό προτεκτοράτο. Θα έχει ενδιαφέρον άλλωστε, αν πραγματωθεί το σχέδιο αυτό, να δούμε σε ποιες χώρες θα εκποιηθεί η δημόσια περιουσία και σε ποιους τομείς (ενέργεια, νερό κτλ.), ώστε να καταλάβουμε τις γεωπολιτικές ισορροπίες που επιδιώκει ο ευρωπαϊκός νεοαποικισμός του 21ου αιώνα.

Η κρισιμότητα της συζήτησης που διεξάγεται στη Γερμανία έχει να κάνει με το σχέδιο αυτό, που ξαναφέρνει στο προσκήνιο την γερμανική ναζιστική γεωπολιτική- με την διεκδίκηση «ζωτικού χώρου»- και επιστρέφει την πολιτική ατζέντα στις πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δεκαετίες: Γερμανική ηγεμονία της Ευρώπης.

Σε αυτό το πλαίσιο, γερμανοί δημοκράτες αντιλαμβάνονται ότι επαναλαμβάνεται το σκηνικό του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και αντιδρούν στα σχέδια εκφασισμού της Ευρώπης.

Ο Hank αναφέρεται σε δηλώσεις του R. Brüderle, πρώην υπουργού οικονομίας και μέλους του γερμανικού κοινοβουλίαου του κόμματος FDP, που αναφέρει ότι «η Ελλάδα είναι πια σαν γερμανικό προτεκτοράτο». Αντίστοιχα ο οικονομολόγος Roland Vaubel, δηλώνει ότι «η Ελλάδα με αντάλλαγμα τη χρηματοδότησή της έχει οδηγηθεί σε κατάσταση μεσαιωνικής δουλοπαροικίας», «μία κατάσταση που ξεκίνησε από το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης». Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, γράφει ο Hanke, πουλήθηκε στους πιστωτές της. Τα δισεκατομμύρια των δανείων, που αποβλέπουν στη διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, αποτελούν στην πραγματικότητα δωροδοκία για το ξεπούλημα της χώρας και καταλήγει ότι η Ελλάδα παραμένει ετοιμοθάνατη από μία συμμορία εκβιαστών, τα τέρατα, όπως τους αποκαλεί ο συγγραφέας Hans Magnus Enzensberger. Επιπλέον, η πνευματική ελίτ της αριστερής πτέρυγας (Jürgen Habermas και Joschka Fischer), δεν συνειδητοποιεί ότι παρέχοντας στήριξη στην πολιτική ελίτ των Ευρορομαντικών, εξυπηρετεί τους πράκτορες του χρηματιστικού κεφαλαίου, τις ιδιωτικές τράπεζες.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, καταλήγει ο Hank, αντιλαμβάνονται ότι κάτι πολύ σοβαρό διακυβεύεται στην Ευρώπη, που δεν είναι άλλο από την ελευθερία των πολιτών.

Είναι γνωστή πλέον η ιστορία με τη λεγόμενη αποδομητική σχολή, δηλαδή μια ομάδα λόγω μεν ιστορικών, έργω δε γραικύλων, που σχετίζονται ενεργά με διάφορα νεοταξίτικα όργανα (όταν φυσικά δεν παίζουν απλώς τον ρόλο των – κατά Βλαδίμηρο Λένιν – «χρησίμων ηλιθίων του συστήματος») και που χρησιμοποιώντας κατά το δοκούν τις ιστορικές πηγές, προωθούν τον στόχο του αποχρωματισμού του ιστορικού μας παρελθόντος.

Για μας τους «άλλους» ιστορικούς, που δεν μάθαμε να συμπεριφερόμαστε στις πηγές με τη γνωστή προκρούστεια μέθοδο, ώστε να «επιβεβαιώνουν» τις ιδεοληψίες μας, ετούτη η ιστορία είναι γνωστή στην Ελλάδα εδώ και 20 τουλάχιστον χρόνια, αν και βέβαια ο πολύς κόσμος ήταν μάλλον ανυποψίαστος ως τη στιγμή που εμφανίστηκε το εκκωφαντικό ανοσιούργημα της αξιότιμης κυρίας Ρεπούση (στην οποία βεβαίως για τον λόγο αυτό μάλλον θα πρέπει να χρωστούμε και ευγνωμοσύνη, καθότι με το τόσο βλακωδώς απροκάλυπτο πόνημά της αφύπνισε πολλές συνειδήσεις).

Για τους κάπως πιο υποψιασμένους βέβαια το πρώτο εμβληματικό ίσως έργο αυτού του αποδομητικού κλίματος υπήρξε το διαβόητο «Τι είν’ η πατρίδα μας», το 1997, όπου οι κυρίες Δραγώνα, Φραγκουδάκη, Αβδελά και άλλα ερίτιμα μέλη από αυτό το κωμικό σινάφι των ελληνοφοβικών που παριστάνουν τους μελετητές, εξέμεσαν διάφορα απίστευτα για την ελληνική εθνογένεση.

Χοντρικά και σχηματικά, σύμφωνα με τον εν λόγω ψευτο-επιστημονικό συρφετό (στον οποίο περίοπτη θέση κατέχουν ακόμη «ιστορικοί» σαν τον Λιάκο, τον Βερέμη, τον Κιτρομηλίδη, την Κουλούρη, την Αναγνωστοπούλου κ.α.), η εθνογένεση αυτή χρονολογείται στον ύστερο 19ο αιώνα, μετά δηλαδή από την Επανάσταση του ’21. Αυτήν δεν την έκαναν συνεπώς εξ αίματος Έλληνες (τέτοιοι δεν υπήρχαν πια), αλλά ένα συνονθύλευμα από απογόνους Σλάβων, Βλάχων και κυρίως Αλβανών, που απλώς χάρη στη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό επιζητούσαν ελευθερία, λαμβάνοντας έμπνευση και από ένα τεχνητό ρομαντικό αρχαιοελληνικό παρελθόν. Το λεγόμενο νεοελληνικό έθνος προέκυψε αργότερα, στην προσπάθεια να επιτευχθεί η εσωτερική ομοιογένεια του ελληνικού βασιλείου. Και επρόκειτο ουσιαστικά για μία εθνογένεση τεχνητή.

Και μετά το πόνημα της Ρεπούση (ευκλεούς εξάλλου τέκνου της ίδιας ομάδας), φτάσαμε βεβαίως και στη νέα μετωπική επίθεση μέσα από το πρόσφατο τηλεοπτικό περίττωμα του Σκάι «1821-Η γέννηση ενός έθνους» (το β΄μέρος του τίτλου παραπέμπει σε αυτό που σας προανέφερα, άσχετα βεβαίως που λόγω αντιδράσεων το απέσυραν αμέσως). Και ασφαλώς για το πρώτο επεισόδιο έχουμε ήδη ξαναμιλήσει, όπου ακούσαμε για την ανεξιθρησκεία και τις ευρύτερες φιλελεύθερες συνθήκες ή για την οικονομική ανάκαμψη και άνθηση των πρώτων αιώνων της Τουρκοκρατίας. Ούτε λέξη φυσικά για τους μαζικούς εξισλαμισμούς, για την απόλυτη καταισχύνη του «ραγιά» και γενικά για την πιο βάρβαρη σκλαβιά που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

Το ίδιο όμως αντι-ιστορικό παραλήρημα συνεχίστηκε ασφαλώς και στα υπόλοιπα επεισόδια. Με συνεχείς προσπάθειες συμψηφισμού μεταξύ των δήθεν αγριοτήτων που διεπράχθησαν «και από τις δύο πλευρές» (η γνωστή γελοία καραμέλα της εξίσωσης θυτών και θυμάτων), αλλά και με συνεχή προσβλητικά σχόλια για τους αγωνιστές και τη δράση τους (όπως π.χ. τον δήθεν ρόλο του Κολοκοτρώνη στην περίφημη σφαγή της Τριπολιτσάς). Κυρίως όμως συνεχίστηκε με συνεχείς υπαινιγμούς για τη μη ελληνική προέλευση των επαναστατών (προφανώς για να το…εμπεδώσουμε). Θυμίζω ότι μέχρι και το νανούρισμα που ακούστηκε στο δραματοποιημένο στιγμιότυπο όπου η Μεσολογγίτισσα μάνα κοίμιζε το μωρό της λίγο πριν την ηρωική Έξοδο, αλβανικό νανούρισμα ήτανε (και φυσικά μιλάμε εννοείται για πλήρη ταύτιση των αλβανόφωνων με Αλβανούς, δεν συζητάμε δηλαδή καν το να πέρασε έστω και ως απλή…υπόνοια το ενδεχόμενο να επρόκειτο για γλωσσικά εξαλβανισμένους Έλληνες – κάτι σαν τους τουρκόφωνους Έλληνες της Καππαδοκίας – και ειδικά σε μια περιοχή, που, όπως δείχνει και η δράση του πατρο-Κοσμά, τόσο υπέφερε η ελληνική γλώσσα και παιδεία).

Το πόσο όμως επιστημονική είναι αυτή η παρεούλα των δήθεν ιστορικών, το βλέπουμε συνεχώς στην πράξη. Και το είδαμε και πρόσφατα για μια ακόμη φορά με πολύ εύγλωττο τρόπο σε σχέση με ένα ζήτημα (εκείνο του λεγόμενου Κρυφού Σχολειού), που αποτελεί μόνιμο καρφί στα μάτια των εθνοαποδομητών και του οποίου την ύπαρξη αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας, Το επιχείρημά τους είναι ότι η οθωμανική κυβέρνηση ποτέ δεν απαγόρευσε την ελληνική παιδεία, επειδή δεν την ενδιέφερε τίποτε άλλο πλην της συλλογής των φόρων. Και όχι φυσικά ότι αυτό το επιχείρημα δεν είναι ορθό, αλλά αποτελεί απλώς τη μισή αλήθεια – κι όπως ξέρουμε καλά, η μισή αλήθεια είναι απλώς ο καλύτερος τρόπος για να πεις τελικά ψέματα. Το αντεπιχείρημα των (σ.σ. κανονικών) ιστορικών είναι πως μέσα σε μια περίοδο 5 αιώνων, υπήρξαν κατά τόπους και κατά επιμέρους εποχές φαινόμενα σκλήρυνσης της στάσης των κατακτητών απέναντι στους ραγιάδες, όχι κατ’ ανάγκη με ευθύνη της κεντρικής εξουσίας (βλ. π.χ. περίπτωση των φανατικών γαιοκτημόνων Ντερεμπέηδων του Πόντου, που ήταν υπεύθυνοι για τους βίαιους μαζικούς εξισλαμισμούς του 17ου αιώνα).

Τότε ήταν λοιπόν που υπήρξαν και τα αντίστοιχα φαινόμενα αυτού που σχηματικά αποκαλούμε Κρυφό Σχολειό, της απόπειρας δηλαδή μέσα σε καιρούς κρίσης και διωγμών να διασωθεί η ελληνική λαλιά – με την ευθύνη βεβαίως όσων μπορούσαν να το κάνουν, ήτοι όσων γνώριζαν λίγα γράμματα και που ως επί το πλείστον ήταν παπάδες και καλόγεροι. Αυτό έλεγαν απλώς οι ιστορικοί της…παλιάς σχολής – και όχι φυσικά ότι επρόκειτο για μόνιμη και γενικευμένη κατάσταση, πόσω δε μάλλον και «θεσμοθετημένη» από τη διοικούσα Εκκλησία της Τουρκοκρατίας. Και αυτό είναι και η αλήθεια, την οποία βεβαίως οι αποδομητές έχουν επιλέξει να την αγνοούν.

Πριν από λίγες μέρες όμως ο Θάνος Βερέμης, ευρεθείς στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» του Σκάι και ερωτηθείς απ’ τον Παπαχελά να του απαντήσει ξεκάθαρα αν υπήρχε ή όχι Κρυφό Σχολειό, ξέρετε τι του αποκρίθηκε; Ότι πράγματι υπήρξε «στην εποχή του Κοσμά Αιτωλού, αλλά και σε διάφορες άλλες περιόδους, όπου πραγματοποιήθηκαν μεγάλοι και συστηματικοί εξισλαμισμοί»(!!!) Αυτό δηλαδή ακριβώς που λέγαμε κι εμείς έως τώρα (κι η παρέα του Βερέμη μας αποκαλούσε…εθνικόφρονες). Άρα λοιπόν δεν ήταν απλός «εθνικός μύθος», ως κατώμνυε το τηλεοπτικό του φερέφωνο ο Τατσόπουλος στη συζήτηση μετά το πρώτο επεισόδιο του Σκάι (και μάλιστα του ιδίου του Βερέμη παρισταμένου εις το πάνελ και σιωπηρώς συναινούντος)! Και επιπλέον όμως δεν ήταν μύθος ούτε κι οι μαζικοί εξισλαμισμοί, αφού (ευτυχώς) το μάθαμε πλέον κι αυτό δια στόματος Βερέμη, οπότε μάλλον μας τελείωσαν κάπου εδώ και τα υπόλοιπα άκρως ειδυλιακά που ο ίδιος κι οι συνεργάτες του μας ανακοίνωναν (στο ίδιο επεισόδιο) για το κλίμα ανεξιθρησκείας, αρμονικής συνύπαρξης και ανάπτυξης που υπήρχε στην Τουρκοκρατία!

Αν τώρα κάποιος αναρωτιέται τι συνέβη ή τι άλλαξε μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες και επήλθε τοιαύτη μεταβολή, η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: απολύτως τίποτε. Ούτε κάποια νέα ιστορική πηγή (πιστέψτε με) ανακαλύφθηκε, ούτε ο προρρηθείς έτυχε σε κάποιο ιστορικό συνέδριο, όπου επείσθη για το εσφαλμένο των παλαιότερων απόψεών του, αλλά ούτε και εφωτίσθη (εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζω) δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος. Είναι απλούστατα χιλιο-παρατηρημένο ότι τα μέλη αυτής της αποδομητικής «σχολής» μπορεί να είναι λαλίστατα όταν μιλούν από καθέδρας και χωρίς αντίλογο ή όταν γράφουν στις φιλονεοταξίτικες φυλλάδες που τους φιλοξενούν, δεν μπορούν όμως να αντέξουν σε καμμία απολύτως επιστημονική αντιπαράθεση με (σ.σ. κανονικούς) ιστορικούς, για τον πολύ απλό επίσης λόγο ότι οι τελευταίοι βασίζονται στις πηγές. Οι ίδιοι αντίθετα βασίζονται μόνο σε επιλεγμένες και σκόπιμα παραχαραγμένες πηγές και φυσικά το ξέρουν (άλλωστε οι ίδιοι είναι που τις παραχάραξαν), όπως ασφαλώς ξέρουν και το ότι όσα εκτρωματικά διατείνονται είναι παντελώς ατεκμηρίωτα. Από επιστημονικής άποψης, είναι πασίδηλοι απατεώνες – και επίσης το ξέρουν. Πώς να μπορέσουν λοιπόν να υπερασπιστούν τις συνειδητές ψευτιές τους, όταν παρακάθηνται σε τηλεοπτικά τραπέζια, όπου παρευρίσκονται και άλλοι που δεν είναι του φυράματός τους και δεν συμμερίζονται τις κωμικές απόψεις τους;

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που συμβαίνει τέτοια οπισθοχώρηση (όπως η προρρηθείσα στην εκπομπή του Παπαχελά), ούτε το μόνο ζήτημα στο οποίο υπαναχωρούν (άτακτα ή συντεταγμένα). Υπάρχουν και άλλα χαρακτηριστικά – και πολύ πρόσφατα – επεισόδια από τον βίο και την πολιτεία αυτής της ψευτο-ιστορικής ελληνοφοβικής μάζωξης, που αποδεικνύουν πόσο κωμικοτραγικά ευάλωτοι είναι, όποτε απέναντί τους συναντούν πραγματικούς ιστορικούς με δομημένο επιστημονικό λόγο, αλλά και υπό έτερες (ακόμη πιο light) συνθήκες πίεσης. Θα αναφέρω στη συνέχεια κάποια από αυτά, γιατί είναι καιρός να πέσουν επιτέλους μια και καλή οι μάσκες για δαύτη την ψευδεπίγραφη συμμωρία που σφετερίζεται την ιδιότητα του «ιστορικού» και προσβάλλει εδώ και χρόνια τόσο βάναυσα κάθε έννοια πραγματικής επιστημονικής σκέψης…

Άλλη μία παρόμοια λοιπόν πολύ χαρακτηριστική περίπτωση ήταν βεβαίως και εκείνη με την περίφημη ευλογία των όπλων από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Η αντιμετώπιση του εν λόγω συμβάντος από την παρέα των αποδομητών είναι πραγματικά ενδεικτικότατη του ψευδο-επιστημονικού, ύπουλου και ουσιαστικά χυδαίου τρόπου με τον οποίο κινούνται και παραχαράσσουν την Ιστορία. Μύθος είναι – μας λένε – αυτό το περιστατικό, γιατί ο Γερμανός δεν ήταν στις 25 Μαρτίου στη Μονή της Λαύρας και καμμία σύναξη δεν έγινε εκείνη τη μέρα εκεί. Και φυσικά αυτό είναι αλήθεια – μόνο που είναι η μισή αλήθεια και, όπως γνωρίζουμε καλά, οι μισές αλήθειες είναι ο καλύτερος τρόπος για να πεις τα μεγαλύτερα ψέματα. Αν πεις μόνο αυτό και σταματήσεις εκεί, ποια εντύπωση θα σχηματιστεί μοιραία στο μυαλό κάποιου που δεν γνωρίζει; Ότι όλα όσα μάθαμε παλιά στο σχολείο ήταν ψέματα, ότι καμμία τελετή ευλογίας των όπλων δεν συνέβη, ότι ο μητροπολίτης Γερμανός δεν έπαιξε κανένα ρόλο στα πράγματα (μη σας πω δε ότι μπορεί να τα είχε και πλακάκια με τους Τούρκους)!

Γιατί όμως δεν μας λένε και την άλλη μισή (και πολύ σημαντικότερη) αλήθεια, ότι ο Γερμανός ήταν βασικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας και τα ευλόγησε πράγματι τα όπλα στη Λαύρα αλλά στις 18 Μαρτίου, ενώ στις 23 Μαρτίου έπραξε ακριβώς το ίδιο και στην πλατεία της Πάτρας (και ότι συνεπώς το «σφάλμα» δεν ήταν η επινόηση ενός περιστατικού εκ του μη όντος, αλλά απλώς η εκ παραδρομής σύγχυση (από τον Γάλλο Πουκεβίλ) 2 διαφορετικών συμβάντων και η χρονική τους μετατόπιση – σιγά το πράγμα δηλαδή – στην 25η Μαρτίου που επί Όθωνα ορίστηκε ως εθνική επέτειος); Γιατί τα αποκρύπτουν όλα αυτά τόσο επιμελώς, ενώ φυσικά τα γνωρίζουν, όπως αποδεικνύει το ότι δεν έχουν τι να αντιλέξουν, όταν κάποιος τους τα επισημαίνει δημόσια; Γιατί βέβαια αυτό ακριβώς συνέβη σε μία από τις συζητήσεις μετά την προβολή των τηλε-σκουπιδιών του «1821», όπου όταν κάποιος ιστορικός επεσήμανε τι πραγματικά έκανε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο πολύς κύριος Βερέμης μάς άφησε κυριολεκτικά ξερούς, ψελλίζοντας το εξής εκπληκτικό: «Ε, εντάξει, πάντως ανήμερα της 25ης Μαρτίου στη Λαύρα δεν ήτανε»(!!!).

Αναλόγως εκπληκτική ήταν όμως (σε άλλη τηλε-συζήτηση του ίδιου κύκλου στον «Σκάι») και η απάντηση της αξιότιμης κυρίας Χριστίνας Κουλούρη (ετέρου εκλεκτού μέλους της παρεούλας και εκ των συγγραφέων – για να μην ξεχνιόμαστε – της επιδοτούμενης από τον Σόρος τετράτομης και πλήρως αποδομημένης «Βαλκανικής Ιστορίας»), όταν απέναντι στις γνωστές γελοίες πομφόλυγες περί ελληνικής εθνογένεσης μετά την Επανάσταση του ’21, άλλος ιστορικός της επισήμανε ότι φυσικά και προϋπήρχε το ελληνικό έθνος ακριβώς με τη σημερινή του μορφή και αυτοσυνειδησία ήδη από την εποχή της Φραγκοκρατίας (τουλάχιστον). «Με τον όρο “έθνος” δεν εννοούμε το έθνος, όπως το συνηθίσαμε έως τώρα ως έννοια» του είπε η Κουλούρη, «αλλά το έθνος-κράτος ως πολιτική οντότητα που προκύπτει ως απόρροια της Γαλλικής Επανάστασης»! Άραθα-μάραθα δηλαδή! Γιατί το ελληνικό έθνος-κράτος βεβαίως και προκύπτει μετά το 1821, όταν όμως μιλάμε για εθνογένεση, τελείως άλλο πράγμα στην πραγματικότητα εννοούμε και καθόλου αυτό!

Και φυσικά παρόμοια περιστατικά σαν κι αυτά που προανέφερα θα μπορούσα να επικαλεστώ πολλά ακόμη, που αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι όλα όσα λένε και γράφουν αυτοί οι κύριοι (και κυρίες) δεν είναι ανθρώπινα λάθη, αλλά απολύτως σκόπιμες, μεθοδικές και συνειδητές παραχαράξεις. Κι επειδή δεν αντέχουν στην παραμικρή επιστημονική κριτική, τα απλώνουν όπου τους παίρνει κι όποτε βρεθεί απέναντί τους σοβαρός αντίλογος τα μαζεύουν και τα αναδιατυπώνουν.

Πέρα ωστόσο απ’ όλα αυτά, το μείζον ζήτημα είναι βεβαίως άλλο – και καλό θα είναι να το έχουμε πάντοτε στο μυαλό μας. Με όλα όσα προανέφερα κατέστησα απλώς σαφές – προς ένα λιγότερο ίσως εξειδικευμένο κοινό – κάτι που στους (σοβαρούς) επιστημονικούς ιστορικούς κύκλους είναι ήδη από καιρό πασίδηλο: ότι το να αποδείξει κάποιος ερευνητής με στοιχειώδη επιστημονική ευσυνειδησία τα ψέματα που προβάλλουν όλοι αυτοί οι ψευτο-επιστήμονες για το ιστορικό παρελθόν δεν είναι παρά απλό παιχνιδάκι. Το ζήτημα όμως δεν έχει δυστυχώς να κάνει με το ποια πλευρά υπερισχύει επιστημονικά της άλλης, δεν τίθεται εδώ καν θέμα επιστημονικής αντιπαράθεσης. Μακάρι να ήταν μόνο αυτό, γιατί σε μία τέτοια περίπτωση δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως ζήτημα.

Το πρόβλημα λοιπόν έγκειται αλλού: στο ότι αυτή η ομάδα βρίσκεται στα πράγματα και τα ελέγχει. Κυριαρχεί στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, σε οργανώσεις και «δεξαμενές σκέψης», μέσα στα ίδια τα κόμματα, στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και φυσικά στο ίδιο το Υπουργείο (πρώην Εθνικής) Παιδείας της ανελλήνιστης εθνοφοβικής Αννούλας, γράφει σχολικά βιβλία και πανεπιστημιακά εγχειρίδια, αναπαράγεται και παράγει ολοένα και περισσότερους ιδεολογικούς γενιτσάρους. Ελέγχουν λοιπόν όλα τα καίρια πόστα – και όχι φυσικά επειδή είναι πιο ευφυείς ή πιο ικανοί, αλλά επειδή απλούστατα παίζουν το παιχνίδι του κυρίαρχου νεοταξίτικου συστήματος (και των γηγενών πολιτικών του ανθυποτζουτζέδων) και προωθούν τους σκοπούς του, που είναι η διάλυση των λαών μέσα από την καταστροφή της γλώσσας, της θρησκείας και στην προκείμενη περίπτωση της ιστορικής τους μνήμης.

Πώς θα απαλλαχτούμε επομένως από όλους αυτούς, από τη στιγμή που έτσι παίζεται το παιχνίδι και όχι με καθαρά επιστημονικούς όρους; Η απάντηση θεωρητικά είναι πολύ απλή. Δεν πρόκειται να απαλλαγούμε, όσο θα διαιωνίζεται το συγκεκριμένο πολιτικο-οικονομικό σύστημα, το οποίο τους χρειάζεται απόλυτα, ώστε να μπορεί να περιβάλλει με «επιστημονικούς» μανδύες και να περιχαρακώνει ιδεολογικά τα σκοτεινά του σχέδια.

Άρα λοιπόν η λύση είναι μόνο μία – και επίσης θεωρητικά πολύ απλή, όσο και αν πρακτικά δείχνει να είναι δύσκολα εφαρμόσιμη: θα πρέπει να πολεμήσουμε συλλήβδην το σύστημα. Ιδανικότερη πάντως στιγμή γι’ αυτό από τη σημερινή συγκυρία δεν πρόκειται να βρεθεί, καθώς μπήκαμε ήδη μία εποχή που λόγω της επικείμενης οικονομικής κατάρρευσης, το σύστημα έχει αρχίσει πλέον να κλονίζεται.

Καιρός να κάνουμε λοιπόν όλοι μας ό, τι μπορούμε για να συντελέσουμε στην κατάρρευσή του, γεγονός που θα αποβεί ζήδωρο όσον αφορά και έτερα βεβαίως προβλήματά μας, αλλά ασφαλώς και το προκείμενο. Καταρρέοντας το σύστημα, είναι προφανές ότι – έτσι απλά – θα παρασύρει μαζί του και όλες τις θεωρητικές θεραπαινίδες του. Και η ίδια η Ιστορία θα τις ξεράσει στα πιο σκοτεινά και ανήλιαγά της χρονοντούλαπα…


* Δρ Ιστορίας ΑΠΘ


Έλαβα μερικά μέιλ αναγνωστών που θέλουν να μάθουν τι πιστεύω για την απόφαση της λαϊκής συνέλευσης του Συντάγματος να στηρίξει τις απεργιακές κινητοποιήσεις της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Σε κάποιες περιπτώσεις, αυτά τα μέιλ είναι και «επιθετικά». Επίσης, βρομάνε καναπέ.

Αφού διευκρινίσω πως δεν έχω καμιά ιδιαίτερη ή ειδική σχέση με τη συντονιστική επιτροπή του Συντάγματος –παρευρίσκομαι, παρακολουθώ τις ομιλίες, ακούω τις προτάσεις και ψηφίζω, όπως όλοι- και πως εκφράζω μόνο τη δική μου άποψη, έχω να πω πως συμφωνώ με την απόφαση της λαϊκής συνέλευσης να στηρίξει τις απεργιακές κινητοποιήσεις της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Ψήφισα κι εγώ υπέρ.

Έχω ψηφίσει υπέρ σε όλες τις προτάσεις που τέθηκαν στη συνέλευση για στήριξη εργαζομένων. Από τη δημοσιογράφο της εφημερίδας «Έθνος» που απολύθηκε μέχρι την απεργία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ψήφισα υπέρ της στήριξης όλων των εργαζομένων.

Επίσης, έχω ψηφίσει υπέρ σε όλες τις προτάσεις για συνεννόηση και κοινή συνέλευση με όλες τις ομάδες ανθρώπων που βρίσκονται τον τελευταίο μήνα στην πλατεία Συντάγματος. Και έχω ψηφίσει κατά όλων των προτάσεων που θεωρούσα πως έχουν έστω και ψήγματα διχασμού.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, σε αυτόν τον αγώνα –για να πάρουμε πίσω τη χώρα μας- δεν περισσεύει κανείς. Δυστυχώς, το «διαίρει και βασίλευε» του Μακιαβέλι είναι πάντα επίκαιρο και είναι πολλοί –ακόμα και σήμερα- αυτοί που είναι πρόθυμοι να παίξουν αυτό το παιχνίδι.

Όλοι βλέπουν την προσπάθεια που γίνεται εδώ και χρόνια –και εντάθηκε τον τελευταίο χρόνο- να χωριστούν οι εργαζόμενοι σε δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους και να στραφεί η μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Όσοι τσιμπάνε ακόμα είναι –με το συμπάθιο κιόλας- ηλίθιοι.

Έχω ξαναγράψει πως ποτέ δεν κατάλαβα αυτούς που λένε «εγώ δεν πάω σε αυτή τη διαδήλωση επειδή θα είναι αυτοί». Μου θυμίζουν χαζογκόμενες. Και οι χαζογκόμενες έχουν πάντα άσχημο τέλος. Και –κυρίως- άσχημη ζωή.

Είμαστε ένας λαός – ή καλούμαστε να γίνουμε ένας λαός-, για να καταφέρουμε να απαλλάξουμε τη χώρα από την κατοχή της Τρόικας αλλά και από την εσωτερική κατοχή. Πρέπει να απελευθερωθούμε από την Τρόικα αλλά και από τη χυδαία πολιτική και επιχειρηματική ελίτ του τόπου και τα σιχαμερά παπαγαλάκια της.

Η χρεοκοπία της χώρας είναι μια ευκαιρία να ζήσουμε στο μέλλον ελεύθεροι. Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι απέναντι σε όλους όσοι μας οδήγησαν στη χρεοκοπία –κοινωνική και οικονομική- και στον εξευτελισμό. Ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί – δεν υπάρχει λόγος να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, επειδή αυτοί είναι προφυλαγμένοι πίσω από τοίχους και σωματοφύλακες.

Όποιος ψάχνει δικαιολογίες για να είναι απών σε αυτόν τον αγώνα θα τις βρει. Τη μια θα του φταίει ο ένας, την άλλη θα του φταίει ο άλλος, αλλά ποτέ δεν θα του φταίει ο λίγος εαυτός του. Και έχει σπάσει και τον καθρέφτη του.

Είμαι σε μια ηλικία που έχω καταλάβει πια πως πολλοί άνθρωποι δεν είναι γεννημένοι για να είναι ελεύθεροι. Είναι γεννημένοι για να είναι σκλάβοι.

Υπάρχει η εντύπωση πως όλα τα πουλιά θα πετάξουν μακριά, αν τους ανοίξεις την πόρτα του κλουβιού. Δεν είναι έτσι. Κάποια πουλιά δεν θα βγουν ποτέ έξω από το κλουβί και κάποια άλλα – και αυτό είναι πολύ πιο θλιβερό- θα βγουν, θα κάνουν μερικά διστακτικά βήματα και θα επιστρέψουν στο κλουβί.

Σε κάποιους ανθρώπους, τους αρέσει να είναι σκλάβοι. Και τους ενοχλούν αυτοί που δεν αντέχουν την σκλαβιά. «Γίνε κι εσύ σκλάβος» σου λένε, «είναι ωραία να είσαι σκλάβος».

Οι δρόμοι είναι για τους ανθρώπους που θέλουν να ζουν ελεύθεροι και αξιοπρεπείς. Μαζί με αυτούς τους ανθρώπους θέλω να είμαι.

Πηγή

Τον τελευταίο καιρό και ιδιαιτέρως λίγο πριν τις εκλογές κάποιοι αναγνώστες σε e-mails που μας έστειλαν, εξέφρασαν έναν προβληματισμό ο οποίος κατά περίσταση είχε την μορφή είτε της απορίας είτε της ένστασης. Ρωτούσαν, λοιπόν, οι φίλοι αναγνώστες για πoιον λόγο αναλίσκουμε τόσο χώρο και χρόνο για την προβολή του ΕΑΜ Β’. Εν πολλοίς υποννοούσαν ότι καλό θα είναι το παρόν blog να διατηρήσει την αρχική θεματολογία του, που – αν κρίνω από το πλήθος των επισκέψεων – κρίνεται ικανοποιητική.

Λέμε λοιπόν στους φίλους ότι αυτό το ιστολόγιο ξεκίνησε την λειτουργία του πριν από ένα χρόνο περίπου, επιλέγοντας τον τίτλο “ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ”. Ο τίτλος επελέγη διότι θέλαμε να καταδείξουμε πως η κατάντια αυτού του τόπου οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην κομματική εξάρτηση απίστευτα πολλών συμπατριωτών μας. Θέλαμε να στηλιτεύσουμε όλα εκείνα τα παράσιτα που ζουν εις βάρος των άλλων με την ανοχή και την αρωγή των κομμάτων. Υπό αυτήν την έννοια, δεσμεύτηκα άτυπα απέναντί σας να τηρήσω απαρέγκλιτα αυτήν την στάση. Κι αυτό, γιατί πριν πολλά χρόνια δεσμεύτηκα απέναντι στον εαυτό μου να μην υπάρξω ποτέ όμηρος ή έρμαιο των κομμάτων. Με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτό στην ελλαδική Μπανανία.

Ο λόγος λοιπόν που στηρίζουμε και προβάλλουμε το ΕΑΜ Β’ και τον Παναγιώτη Τραϊανού είναι ο πλέον απλός και ο πλέον λογικός. Πώς αλλιώς μπορείς να συμπεριφερθείς σε έναν άνθρωπο όταν αυτός διαρκώς επαληθεύεται και επιβεβαιώνεται;

Πώς είναι δυνατόν να είσαι αδιάφορος όταν η γραπτή άποψή του περίπου το 1996 για το ΕΥΡΩ και την ΟΝΕ
επαληθεύτηκε μέχρι κεραίας;

Πώς να τον αγνοήσεις όταν τα κείμενά του περί της Αμερικανικής εισβολής στο ΙΡΑΚ (πριν αυτή συμβεί)
αποδείχθηκαν εξόχως προφητικά;

Πώς μπορείς να τον προσπεράσεις όταν από παλιά υποστηρίζει ότι επιδίωξη της ΝΔ είναι η εκλογή του αρχηγού της από την βάση, ακολουθώντας το πρότυπο του ΠΑΣΟΚ;

Όταν αναλύει σε ένα μνημειώδες κειμενό του την δράση του παρακράτους το οποίο είχε ως σκοπό να τινάξει την Μακεδονία στον αέρα, παίζοντας εκκλησιαστικά παιχνίδια μεταξύ Φαναρίου και αρχιεπισκοπής Αθηνών – αλλά ευτυχώς δεν πρόλαβαν
γιατί κάποιος μας “άφησε χρόνους”; Ποιος - εδώ και τόσα χρόνια - ανέλυσε το φιάσκο της “εξάρθρωσης” της 17Ν; Ποιος κάνει αναλύσεις χειρουργικής ακρίβειας και – διάολε – πέφτει πάντα μέσα; Μα πώς γίνεται να μην δώσεις βάση - και κατ’ επέκταση εμπιστοσύνη – σε κάποιον που αποκαλύπτει όσα θα συμβούν πριν αυτά καν εμφανιστούν στον ορίζοντα;

Βέβαια, Κασσάνδρες υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντοτε. Αλλά εδώ δεν έχουμε τέτοια περίπτωση. Διότι το απείρως σημαντικότερο είναι ότι προτείνονται λύσεις. Λύσεις που δεν είναι αναφάρμοστες αν γνωρίζεις τι είναι αυτό που προκαλεί το πρόβλημα. Λύσεις που είναι εφικτές αν κατανοήσεις ποιες συνθήκες γεννούν το πρόβλημα, ποιες το θρέφουν και το συντηρούν και ποιες εμποδίζουν την λύση του.

Το ΕΑΜ Β’ λοιπόν, βρέφος ως προς το μέγεθός του αλλά όχι ως προς τη γνώση του, καταδικάζεται σήμερα από την βαρωνεία των ΜΜΕ στην ανωνυμία. Αλλά δεν μπορούν να το πνίξουν. Επίμονα αλλά αφελώς, βιδώνουν όλο και πιο σφιχτά το καπάκι της χύτρας. Αφελώς, διότι αγνοούν ότι ο ατμός όχι μόνο συνθλίβει την χύτρα αλλά κινεί και τα τρένα ακόμη. Αφελώς και ηλιθιωδώς διότι για τις θέσεις του ΕΑΜ Β’ και τα συνταγματικά εγκλήματα που διαπράττονται στην Ελλάδα έχει ενημερωθεί εγγράφως μέχρι και ο πρώην πρόεδρος της δημοκρατίας, κ. Στεφανόπουλος.

Ποια ήταν άραγε η απάντηση του κ. Στεφανόπουλου στις αιτιάσεις – προειδοποιήσεις του ΕΑΜ Β’; Μήπως γνωρίζετε φίλοι μου; “Κάντε ότι καταλαβαίνετε…” Μάλιστα! Έτσι απάντησε ο 1ος πολίτης της χώρας. Αυτή είναι η αναίδεια και η θρασύτητα που διακατέχει όλους τους πολιτικούς αυτής της χώρας από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.

Παρόλα αυτά, μέρα με την μέρα, πολλά διάσημα ελληνικά blogs, των οποίων η διαδικτυακή εντιμότητα δεν αμφισβητείται, όπως η olympia.gr, το Ας μιλήσουμε επιτέλους, το taxalia, ο gianniotis αλλά και πολλοί αξιόλογοι bloggers αναρτούν κείμενα με τις θέσεις του ΕΑΜ Β’. Θέσεις, αναλύσεις και λύσεις που όσο και να επιχειρείται να μην διαδοθούν, διαδίδονται. Και όχι μόνο οι εγκάθετοι στην κορυφή της πυραμίδας δεν μπορούν να το πνίξουν αλλά το φοβούνται.

Ποια είναι η απόδειξη των όσων λέμε; Η πλέον απλή. Καθημερινά κατατίθενται μηνύσεις για ψύλλου πήδημα. Για δυσφημίσεις της πλάκας κινδυνεύεις να βρεθείς στην φυλακή. Το ΕΑΜ Β’ δεν έχει πάψει στιγμή να μιλάει με ονόματα τόσο για την μακροχρόνια αντεθνική πολιτική, την καταστροφική οικονομική πολιτική, την κατευθυνόμενη τρομοκρατία, τον ρόλο του καθενός στον Εμφύλιο, την ζωτικής σημασίας κοινοβουλευτική ύπαρξη του ΚΚΕ για την επιβίωση του Δικομματισμού, και για όλες εκείνες τις “συνιστώσες” αποδόμησης και σοδόμησης του ελληνικού κράτους. Εδώ οι Εβραίοι με το τεράστιο δίκτυο πληροφοριών που διαθέτουν και με το απύθμενο θράσος που έχουν εκπορευόμενο από την ασύλληπτη θρασυδειλία τους και δεν έχουν κάνει ούτε μια νύξη για το ΕΑΜ Β’. Σύρανε τον γραφικό Πλεύρη στα δικαστήρια και δεν θα έδιναν εντολή σε κάποιον “ευαίσθητο” δικαστικό να επιληφθεί του θέματος του ΕΑΜ Β’; Εδώ γράφτηκε το κείμενο που συνιστά τον ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΑΣΥΡΜΟ και την ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ των Εβραίων, και δεν ακούστηκε κιχ. Τι δείχνει όλη αυτή η ταφική σιωπή; ΦΟΒΟ. Δεν θυσιάζουν ούτε μια ρανίδα δημοσιότητας που αναγκαστικά θα χυθεί αν αποφασίσουν να το αντιμετωπίσουν δημοσίως. Φόβο και όσο αντέξουν.

Και τελειώνοντας, εμείς δεν υποστηρίζουμε ότι όλοι οι νοήμονες άνθρωποι πρέπει να στηρίξουν το ΕΑΜ Β’. Εμείς υποστηρίζουμε ότι όλοι οι νοήμονες άνθρωποι οφείλουν ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ, ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΝ, ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ και κατόπιν να ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΝ ή να ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΟΥΝ. Αυτό πρέπει να κάνουν όλοι οι σκεπτόμενοι, δηλαδή οι ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ άνθρωποι.

Δυστυχώς… ελεύθερος δεν είναι αυτός που μπορεί να επιλέξει μεταξύ των δύο. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ καλείται όστις γνωρίζει αρκετά ώστε να μπορέσει να κρίνει και εκ των υστέρων να επιλέξει.

Σε πολύ λίγο θα κληθούμε να δώσουμε μάχη προτάσσοντας την συλλογική μας νοημοσύνη και την προσωπική μας αξιοπρέπεια, το δημοκρατικό μας φρόνημα και την αντίληψή μας περί του έντιμου και του ευγενούς, απέναντι στον σκοταδισμό, την ολοκληρωτική υποτέλεια και τον πνευματικό αφανισμό.

Ο νικητής κερδίζει τα πάντα και ο χαμένος τίποτε.

Θα είστε εκεί; Εγώ νομίζω πως ναι.


Πείτε μας λίγο πως φτάσαμε ως εδώ, πως αξιολογείται την κατάσταση και φτάσαμε σε αυτό το σημείο.

Το 2008 είχαμε ένα μεγάλο σεισμό παγκοσμίως, την παγκόσμια κρίση. Το οικοδόμημα του ευρώ δεν ήταν σχεδιασμένο για να μπορέσει να σηκώσει το ωστικό κύμα της κρίσης αυτής, του σεισμού αυτού. Και άρχισε να καταρρέει από το αδύναμο κι ασθενικό και σαθρό του διαμέρισμα που ήτανε το ελληνικό. Αν δεν ήταν το ελληνικό θα ήταν κάποιο άλλο γιατί το πρόβλημα της ευρωζώνης ήταν δομικό. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνει η κυρία Μέρκελ στην Ουάσιγκτον και να μιλάνε 2 ώρες για την Ελλάδα με τον κύριο Ομπάμα αν δεν υπάρχει δομικό πρόβλημα, αν ήτανε απλώς πρόβλημα της Ελλάδας θα το είχαν λύσει οι βοηθοί τους. Και το ζητούμενο τώρα είναι αν και πότε, εάν και πότε η Γερμανία και οι πλεονασματικές χώρες μαζί με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφασίσουν να βγουν απ το στάδιο της άρνησης. Ποιας άρνησης; Ότι η κρίση είναι ευρωπαϊκή και δεν είναι μια κρίση της μικρής και ανόητης Ελλάδας και να αντιμετωπίσουν την κρίση ως αυτό που είναι. Κρίση συστήματος, κρίση της ευρωζώνης.

Οπότε τι μπορούσε να γίνει σ’ αυτή την περίπτωση. Τι σενάρια μπορούμε να σκεφτούμε;

Όσο η κρίση προχωράει, ο αριθμός πιθανών σεναρίων συρρικνώνεται. Τελικά έχουμε φτάσει πολύ γρήγορα, μετά από 1 χρόνο και κάτι ελληνικού μνημονίου νο 1, σε δύο βασικά σενάρια τα οποία αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή και βρίσκονται στο διάβα του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Το ένα σενάριο είναι η κατάργηση του Ευρώ. Η κατάρρευση ολόκληρης της ευρωζώνης. Γιατί το να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ συνεπάγεται την κατάρρευση της ευρωζώνης.

Το δεύτερο σενάριο είναι η αναδόμηση του Ευρώ θεσμικά, το αντίστοιχο του να έχεις μια πολυκατοικία η οποία έχει πάθει μεγάλη ζημιά, έχει πάθει ρωγμές βαθιές απ το σεισμό και αντί να κάνεις μερεμέτια να αλλάξεις στατική, να κάνεις ουσιαστικές παρεμβάσεις στα θεμέλια της. Αυτό είναι το δίλημμα, είτε θα το φτιάξουν το Ευρώ έτσι όπως θα έπρεπε να το έχουν φτιάξει από την αρχή, αντί να είναι έτσι σαθρό, είτε θα ο αφήσουν να καταρρεύσει.

Και η Ελλάδα θα συμμετέχει στο ευρώ αν το φτιάξουνε;

Η Ελλάδα αν το φτιάξουνε δεν υπάρχει λόγος να μη συμμετέχει. Ένα Ευρώ, ακόμα και σε καλή κατάσταση, με καλύτερη αρχιτεκτονική δόμηση και στατική δεν μπορεί να αντέξει το φυλλορρόημα. Δεν μπορεί να αντέξει την απόσχιση κάποιων μερών του.

Για ποιο λόγο;

Κοιτάξτε είναι πάρα πολύ απλός ο λόγος. Έστω ότι εμείς θέλουμε να βγούμε απ’ το Ευρώ ή μας πιέζουν ή και τα δύο. Και αποφασίζει ο Πρωθυπουργός μια Παρασκευή απόγευμα ότι θα φύγουμε απ το Ευρώ. Ότι τη Δευτέρα και την Τρίτη οι τράπεζες θα είναι κλειστές και την Τετάρτη θα ανοίξουνε με δραχμές αφού θα τις έχει τυπώσει η Τράπεζα της Ελλάδας. Μέσα σε μερικές ώρες η Ιρλανδία θα πρέπει ή να ανεβάσει τείχη γύρω από το μικρό κράτος της που να εμποδίζει την έξοδο κεφαλαίων κάτι που παραβιάζει τις βασικές συνθήκες της ευρωπαϊκής ένωσης και ευρωζώνης συγκεκριμένα ή θα πρέπει να αφήσει μια μαζική έξοδο κεφαλαίων από την Ιρλανδία, καθώς όσοι έχουν κεφάλαια στην Ιρλανδία, όσοι έχουν περιουσιακά στοιχεία που μπορούν να ρευστοποιήσουν. Με την πολύ σημαντική πιθανότητα που θα έχουν στο μυαλό τους ότι αφού έφυγε η Ελλάδα λόγω του βάρους του χρέους, ένα αντίστοιχο βάρος έχει και η Ιρλανδία, άρα θα φύγει και η Ιρλανδία. Δεν χρειάζεται να είναι σίγουροι, χρειάζεται απλώς να φοβηθούν ότι μπορεί να γίνει, οι ίδιοι θα αναγκαστούν να φύγουν. Να πάρουν τα χρήματα τους δηλαδή και να τα βγάλουν σε ένα άλλο μέρος της Ευρωζώνης που θα είναι πιο σίγουρο, στην Ολλανδία, στην Γερμανία. Αυτό θα σημαίνει κατάρρευση της Ιρλανδίας. Είτε υψώσουν τείχη είτε δεν υψώσουν τείχη, αρχίζει η αποσάθρωση της ευρωζώνης γιατί η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα έχει σημαντικό πρόβλημα με την ύψωση αυτών των τειχών.

Με το που γίνουν όλες αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές, οι επενδυτές που έχουν στα χέρια τους ισπανικά ομόλογα θα αρχίσουν να τα πουλάνε μαζικά, τα spreads, τα επιτόκια δανεισμού της Ισπανίας θα ξεπεράσουν οποιοδήποτε νοητό όριο. Η Ισπανία θα καταρρεύσει κι αυτή και ξάφνου σε μερικά 24ωρα η Γερμανία θα πρέπει να καταβάλει πάνω από 1 τρις ευρώ για να κρατήσει ζωντανή την υπόλοιπη Ευρωζώνη. Δεν θα το κάνει. Αυτό που θα κάνει είναι να φύγει η ίδια απ την ευρωζώνη και έτσι θα καταρρεύσει η Ευρωζώνη.

Πείτε μας η Ελλάδα τι μερίδιο ευθύνης είχε; Πέρα από το θεσμικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ελλάδα έχει ένα τεράστιο μερίδιο ευθύνης απέναντι στον εαυτό της. Τόσα χρόνια κακοδαιμονιών, τόσα χρόνια ανικανότητας να φορολογηθούν τα υψηλά εισοδήματα και τα μεσαία. Τόσα χρόνια με ένα Δημόσιο Τομέα που για μένα το πρόβλημα δεν ήτανε ούτε μεγάλος, ούτε κόστιζε πολλά. Το μεγάλο πρόβλημα του δημόσιου τομέα ήταν ότι δεν ήταν αποτελεσματικός, δεν παρήγαγε έργο και ουσιαστικά αποτελούσε ένα βαρίδι στους αστράγαλους της ελληνικής κοινωνίας και του Έλληνα πολίτη, ακόμα και των δημοσίων υπαλλήλων των ιδίων.

Εδώ ήτανε η ευθύνη της Ελλάδας απέναντι στον εαυτό της. Θα έπρεπε για δικούς μας λόγους, ανεξάρτητα Ευρωζώνης, να έχουμε μεταρρυθμιστεί και αναμορφωθεί μόνοι μας. Πέραν όμως αυτού, ακόμη και να είχαμε κάνει ακριβώς αυτά, την κρίση δεν θα την είχαμε αποφύγει. Δεν θα ήμασταν το πρώτο ντόμινο ίσως που έπεφτε. Θα ήμασταν το δεύτερο και στην καλύτερη περίπτωση θα ήμασταν το τρίτο. Μην ξεχνάμε ότι οι Ιρλανδοί ήταν μια χώρα υπόδειγμα, μια χώρα με αποτελεσματικό κράτος, με ιδιωτικό τομέα καινοτόμο, με αγορά εργασίας ιδιαίτερα ελαστική, πιο ελαστική δεν γινότανε και παρόλα αυτά βρίσκεται στο ίδιο εδώλιο του κατηγορουμένου δίπλα μας, στην ίδια δίκη, με τις ίδιες κατηγορίες και το ίδιο βάρος χρέους και κρίσης και ύφεσης στους ώμους της.

Γιατί; Ο λόγος έχει να κάνει με το γεγονός ότι ανήκουμε σε ένα ευρωσύστημα, που όπως είπα και προηγουμένως, ήταν σχεδιασμένο λες και στόχος του ήταν, με την πρώτη κρίση να αρχίσει να καταρρέει.

Τα μέτρα του μνημονίου πως τα κρίνετε; Και αν μπορούσαμε να κάνουμε μια σύγκριση με τα αντίστοιχα μνημόνια που επιβλήθηκαν σε άλλες χώρες.

Η προσπάθεια να συγκρίνουμε το δικό μας μνημόνιο με της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας για να δούμε ποιο ήταν καλύτερο και ποιο ήταν χειρότερο και ποιος Πρωθυπουργός τα κατάφερε καλύτερα στις διαπραγματεύσεις, είναι άνευ ουσίας. Τα 3 αυτά μνημόνια είναι λίγο πολύ ίδια, έχουν ελάχιστες οριακές διαφορές, κινούνται στην ίδια κατεύθυνση, που για μένα θυμίζει την προσπάθεια να σβήσεις μια πυρκαγιά ρίχνοντας φωτιά αντί για νερό στις φλόγες.

Υπάρχει μια σύγχυση για το τι είναι το μνημόνιο. Με ρώτησε κάποιος προηγουμένως, «καλά, είσαι εναντίον της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης;» Μα είναι δυνατόν να είμαι εναντίον της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης; Προφανώς και είμαι υπέρ, αλλά αυτό δεν είναι το μνημόνιο. Το μνημόνιο έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση να βάλει μέσα στην συμφωνία την δανειακή με την τρόικα, μια σειρά από πράγματα που έτσι και αλλιώς ήθελε να κάνει, και κάποια από αυτά έπρεπε να τα κάνει, ανεξάρτητα απ’ το αν είχαμε κρίση χρέους ή όχι, αλλά τα έβαλε και αυτά μέσα. Όπως η ηλεκτρονική συνταγογράφηση. Αλλά το μνημόνιο δεν είναι αυτό. Το μνημόνιο τι είναι; Πέραν των όσων θετικών και άσχετων με την κρίση υπάρχουν μέσα σε αυτό, είναι μια δανειακή συμφωνία, ένα τεράστιο δάνειο σε ένα πτωχευμένο κράτος, με υψηλό επιτόκιο, κάτι το οποίο εξαγοράζει χρόνο εις βάρος της βιωσιμότητας του χρέους μελλοντικά.

Άρα, χειροτερεύει το πρόβλημα, απλώς σου εξασφαλίζει κάποιο χρόνο μέχρις ότου η πραγματική διάσταση, του προβλήματος φανεί. Και ένα δεύτερο πρόβλημα είναι η λογική όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, ότι λύνουμε ένα πρόβλημα ύφεσης, πως, με κάποιες υποτιθέμενες διαρθρωτικές αλλαγές οι οποίες είναι και αυτές οριακής σημασίας, όταν σε μια οικονομία η οποία φθίνει, της οποίας το ΑΕΠ μειώνεται με μείον 4, μείον 5, μείον 6, δεν έχει καμία σημασία αυτό, πόσο ακριβώς είναι, της επιβάλλεις μέτρα τα οποία ουσιαστικά συρρικνώνουν το εισόδημα ακόμα πιο πολύ. Οπότε, η όλη λογική του μνημονίου, του ιρλανδικού, του πορτογαλικού και του ελληνικού είναι λες και έχει σχεδιαστεί για να επιμηκύνει, να επιταχύνει και να βαθύνει την κρίση. Τι είναι το ποσοστό χρέους μιας χώρας; Είναι ένα κλάσμα, βάζεις το χρέος στον αριθμητή και το ΑΕΠ στον παρανομαστή. Το μνημόνιο μεγαλώνει τον αριθμητή και μειώνει τον παρανομαστή.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η κρίση χρέους χειροτερεύει.

Άρα θα έπρεπε να είχαν αποφευχθεί τα μνημόνια;

Απολύτως. Ήταν σκανδαλώδες λάθος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων των τριών χωρών που αποδέχτηκαν αυτή την πολιτική, βέβαια εκβιαστικά, ήταν σκανδαλώδες λάθος το γεγονός ότι αντιμετωπίστηκε η συστημική κρίση του ευρωσυστήματος λες και δεν ήταν συστημική αλλά λες και ήταν κρίση συγκεκριμένων κρατών-μελών, κρίσεις ανεξάρτητες η μια από την άλλη, που μπορείς να τις λύσεις με διμερείς συμφωνίες. Πηγαίνεις στην Αθήνα, επιβάλλεις μια σειρά από μέτρα, δίνεις ένα δάνειο. Μετά πας στο Δουβλίνο, μετά πας στη Λισαβόνα και κάνεις το ίδιο πράγμα.

Αυτή η ακολουθία διμερών συμφωνιών, είναι σχεδιασμένη λες και στόχο είχε το να βαθύνει την κρίση στις χώρες από τις οποίες περνάει η τρόικα και να την επεκτείνει στις υπόλοιπες χώρες. Η μόνη λύση που θα μπορούσε να δοθεί και δεν είναι δύσκολο να δοθεί είναι μια ταυτόχρονη αντιμετώπιση του προβλήματος σε ολόκληρη την Ευρωζώνη μαζί, σε όλες τις χώρες, αλλά παράλληλα και στους δυο κλάδους τους οποίους εξελίσσεται. Ο ένας είναι του δημοσίου χρέους, για το οποίο μιλάμε συνέχεια, αλλά είναι και ο άλλος κλάδος, που είναι αν θελετε ακόμα πιο σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα της κρίσης, που είναι ο κλάδος ο τραπεζικός, για τον οποίο κανένας δε λέει τίποτα.

Άρα να παρθούν μέτρα σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ακριβώς. Κοιτάξτε, όταν έχεις ένα συστημικό πρόβλημα, αν δεν το αντιμετωπίσεις ως πρόβλημα του συστήματος και το αντιμετωπίζεις ως πρόβλημα των μερών του συστήματος, τότε η αποτυχία είναι καταδικασμένη. Αν ένα πυροσβεστικό σώμα αντιμετωπίσει μια πυρκαγιά σε ένα μεγάλο δάσος λες και είναι πρόβλημα ενός δέντρου ή μιας συστάδας δέντρων και δεν το δει ολοκληρωμένα και χωρίς να προσπαθήσει να προβλέψει πως οι άνεμοι θα στείλουν τις φλόγες από την μια μεριά του δάσους στο άλλο, είναι μια απαράδεκτη πυροσβεστική υπηρεσία, η οποία θα έπρεπε να είχε απολυθεί.

Γιατί επελέγησαν τελικά τα μνημόνια, σε τι εξυπηρετούν;

Στο να αγοράζουν χρόνο. Τα μνημόνια αυτά δεν είχαν καμία άλλη χρήση παρά μόνο να δώσουν στη Γερμανία και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα περιθώριο χρόνου μέχρι να αποφασίσουν πως θέλουν να αντιμετωπίσουν το συστημικό πρόβλημα της ευρωζώνης.

Το λάθος εδώ έγκειται, στο ότι αυτός ο χρόνος εξαγοράστηκε εις βάρος της βιωσιμότητας του χρέους των χωρών στις οποίες προέκυψε το πρόβλημα χρέους και της βιωσιμότητας του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης στο σύνολο της.

Τι θα έπρεπε να είχε γίνει; Δηλαδή η κυβέρνηση εξ αρχής, τι πολιτική θα έπρεπε να ακολουθήσει, αφού υπήρχαν άλλες διέξοδοι;

Το βασικό που έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση είναι να ξεκαθαρίσει από την αρχή, τον Ιανουάριο του 2010, όταν είχε πλέον πλήρη εικόνα της κατάστασης, να ξεκαθαρίσει στους εταίρους ποια είναι η κατάσταση, αλλά παράλληλα να πει ότι εμείς θεωρούμε ότι αυτή η κρίση είναι συστημική κρίση και δεν πρέπει να λυθεί με δάνεια και δεν ζητάμε δάνεια. Οπότε έτσι, η συζήτηση να γίνει σε άλλη βάση.

Θα μου πείτε, ο πτωχευμένος μπορεί να επιβάλλει στους υπόλοιπους την άποψη του για το πώς πρέπει να λυθεί το πρόβλημα; Βεβαίως. Ο καμένος είναι αυτός ο οποίος έχει δικαίωμα να μιλάει για την πυρκαγιά, και μάλιστα, ένας καμένος, ο οποίος δεν είναι ότι δεν έχει περιθώρια αποφάσεων, πρέπει να πάρει μια τεράστια απόφαση, όπως την πήρε ο Πρωθυπουργός δυο φορές, να δανειστεί 110 δισεκατομμύρια την πρώτη φορά και έναν άλλο πακτωλό χρημάτων τώρα. Αυτές δεν είναι πολιτικές αποφάσεις άνευ ρίσκου. Δεν είναι πολιτικές αποφάσεις τις οποίες τις παίρνεις έτσι. Πρέπει να τις πάρεις πολύ συγκροτημένα, να σκεφτείς ένα πολύ απλό ερώτημα, το οποίο να απαντήσεις: Αν πάρω αυτό το δάνειο, θα νούμερα θα βγουν; Θα αποκλιμακωθεί η κρίση χρέους, έτσι ώστε, έστω και με σκληρά μέτρα, και με άδικα μέτρα να μπορώ να βγω από αυτή την στενωπό; Η απάντηση που είχε δώσει ο κύριος Παπακωνσταντίνου, ο κύριος Παπανδρέου τον Μάιο του 2010 ήταν καταφατική.

Κάποιοι από εμάς, που θεωρηθήκαμε γραφικοί την εποχή εκείνη, λέγαμε ότι είναι αδύνατον αυτό το μείγμα πολιτικής να λειτουργήσει. Τώρα, αφού έχει επιβεβαιωθεί ότι δεν λειτούργησε, ερχόμαστε ξανά, είμαστε προ θυρών μιας νέας δανειακής συμφωνίας, με μια νέα ακόμα πιο βαθιά λιτότητα, και εγώ θα σας πω το εξής. Ότι στην ψυχιατρική επιστήμη, η παράνοια ορίζεται ως την τάση να κάνεις συνεχώς το ίδιο πράγμα και κάθε φορά να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα.

Πως εξηγείται όμως, είναι λάθος χειρισμοί, είναι έλλειψη πολιτικής βούλησης; Και αν την πρώτη φορά ήταν λάθος υπολογισμοί, τώρα; δεχόμαστε πιέσεις;

Βεβαίως, πολλές. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολη η δουλειά του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Οικονομικών. Δεν είναι εύκολος ο στόχος το να πας στις Βρυξέλλες, στην Φρανκφούρτη και να πεις ότι εμείς διαφωνούμε με την πολιτική των δανείων και της λιτότητας. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να σε κάνουν δεκτό με χειροκροτήματα ούτε με φιλική διάθεση. Όμως οι ηγέτες, σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης, όπου το κράτος, η χώρα, ο λαός, η κοινωνία αντιμετωπίζει μια βαθιά υπαρξιακή αγωνία και μια κρίση η οποία μπορεί ουσιαστικά να πάει την χώρα δεκαετίες και δεκαετίες πίσω, είναι υποχρεωμένος να ορθώσει το ανάστημα του και σε καμία περίπτωση να μην μπλοφάρει, αλλά και σε καμία περίπτωση να μην ωραιοποιήσει την κατάσταση και να μην πει πράγματα τα οποία δεν στέκουν.

Κι ότι θα βγούμε από αυτή την στενωπό με περισσότερα δάνεια και με περισσότερη λιτότητα, κατά την γνώμη μου είναι ένα επιχείρημα το οποίο στερείται ορθολογικής βάσεως.

Θα γίνει στάση πληρωμών αν δεν δεχτούμε τώρα δεύτερο μνημόνιο; Ή αν δεν είχαμε δεχτεί εξαρχής;

Η κυβέρνηση από πέρσι από τον Μάιο, δικαιολογεί την πολιτική της εγείροντας το θέμα των μισθών και των συντάξεων. Σου λέει αν κάνουμε στάση πληρωμών, εάν πτωχεύσει το δημόσιο, πως θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις; Εγώ θέλω να δηλώσω το εξής. Αν πίστευε ότι υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα να μπορούμε στα επόμενα χρόνια να πληρώνουμε τους μισθούς και τις συντάξεις με την πολιτική που ασκούμε σήμερα, χωρίς να γίνει στάση πληρωμών, χωρίς να υπάρξει ένα μεγάλο συστημικό σοκ και στην Ελλάδα αλλά και εκτός Ελλάδας, θα έλεγα προχωρήστε. Θα υποστήριζα την κυβερνητική προσπάθεια.

Θεωρώ όμως ότι η στάση πληρωμών θα γίνει, ας το πούμε αναδιάρθρωση χρέους, ξέρετε κάποιον άλλο ευφημισμό θα βρουν. Τώρα έχουμε roll over, έχουμε μετακυλήσεις, έχουμε… Η ουσία είναι η εξής. Η ουσία είναι ότι οι δανειστές κάποια στιγμή θα πάρουν το μήνυμα ότι ένα μεγάλο ποσοστό των χρημάτων που έχουν να λάβουν δεν θα το πάρουν. Αυτό θα γίνει. Και θα γίνει γιατί ο όγκος του χρέους είναι τόσο πολύ μεγάλος.

Και έπρεπε να έχει γίνει νωρίτερα;

Όταν είναι να κάνεις μια στάση πληρωμών, όταν είναι να δηλώσεις πτώχευση του Δημοσίου, δηλαδή ανικανότητα αποπληρωμής, αν είναι να γίνει, μια πολύ βασική αρχή της λογικής είναι ότι όσο πιο γρήγορα γίνει, τόσο καλύτερα. Γιατί να σας το πω διαφορετικά;

Ο κύριος Παπανδρέου μπορεί να πει ότι κερδίσαμε αυτόν το χρόνο με το μνημόνιο που πήραμε. Λοιπόν θα σας πω ότι δεν κερδίσαμε τίποτα για τον απλούστατο λόγο ότι οι αγορές, οι επενδυτές, ξέρανε όλο αυτό τον καιρό, ότι απλώς αγοράσαμε χρόνια, είναι σαν κάποιος να μας έδωσε μια ακριβή πιστωτική κάρτα να τραβάμε ρευστό για να μην πτωχεύσουμε τυπικά. Την ώρα που εσύ τραβάς από αυτή την πιστωτική κάρτα δεν σε εμπιστεύεται κανένας γιατί ξέρει ότι κάποια στιγμή θα σου τελειώσει η πιστωτική κάρτα και θα βαρέσεις κανόνι. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ένα χρόνο τώρα στην Ελλάδα δεν γίνεται καμία επένδυση. Οπότε όλη αυτή την χρονιά δεν κερδίσαμε χρόνο για να κάνουμε κάτι καλό, κερδίσαμε χρόνο για να αποσαθρωθεί ο παραγωγικός ιστός της χώρας. Και όταν θα γίνει λοιπόν το μπαμ, θα έχουμε μικρότερο παραγωγικό ιστό, θα έχουμε μικρότερο ΑΕΠ για να πληρώσουμε μεγαλύτερα χρέη.

Οπότε η απάντηση στο ερώτημα σας είναι, αν είναι να γίνει στάση πληρωμών, ας γίνει νωρίτερα, παρά αργότερα.

Αυτά τα χρήματα του δανείου δεν πηγαίνουν για εξυπηρέτηση του ήδη υπάρχοντος χρέους;

Βεβαίως. Ναι, αλλά αυτά κάποια στιγμή τελειώνουν, όπως τελείωσαν το 2011 και για αυτό μιλάμε για μια νέα δανειακή σύμβαση για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να αποπληρώνουμε το 2012. Αλλά αυτό θυμίζει τον τζογαδόρο που επιστρέφει στο καζίνο, χάνει όλο και περισσότερα χρήματα, δανείζεται όλο και περισσότερα χρήματα με στόχο μπας και ρεφάρει. Ξέρετε, ο τζογαδόρος μπορεί να ρεφάρει, γιατί μπίλια είναι αυτή στο καζίνο, στην ρουλέτα, μπορεί να κάτσει. Μια χώρα δεν μπορεί να ρεφάρει. Γιατί η παραγωγική διαδικασία δεν είναι σαν την λοταρία. Εδώ είναι κουκιά μετρημένα. Όταν μειώνονται οι επενδύσεις, και μειώνεται η βιομηχανική παραγωγή και ο κύριος Παπακωνσταντίνου αναγκάζεται λόγω αστοχιών της πολιτικής του και της τρόικας να αυξάνει όλο και περισσότερο τους φόρους, γονατίζει όλο και περισσότερο την οικονομία και με μαθηματική ακρίβεια το ΑΕΠ θα μειώνεται και το χρέος θα αυξάνεται.

Τώρα αυτό το πράγμα συνεχίζεται, γιατί μας δανείζουν οι πλεονασματικοί της Ευρώπης. Κάποια στιγμή η κυρία Μέρκελ, θα πάει στη Βουλή να ζητήσει και άλλα δάνεια για εμάς και η Βουλή δεν θα της τα δώσει. Και τότε το μπαμ θα είναι χειρότερο και για την κυρία Μέρκελ και για εμάς. Και το έλλειμμα δεν θα είναι μόνο έλλειμμα στον προϋπολογισμό, αλλά θα είναι και δημοκρατικό, πολιτικό έλλειμμα, καθώς καμία κυβέρνηση, είτε πλεονασματικής χώρας είτε ελλειμματικής χώρας δεν θα νομιμοποιείται πλέον στη συνείδηση των εκλογέων της.

Θέλετε να μας κάνετε ένα σχόλιο για την κερδοσκοπία; Δηλαδή πόσο εξυπηρέτησε τους κερδοσκόπους το μνημόνιο, όλη αυτή η κατάσταση με τα CDS

Όταν υπάρχει ανασφάλεια και αβεβαιότητα, αυτό είναι αν θέλετε ένα πεδίο δόξας για τους κερδοσκόπους. Γιατί ο κερδοσκόπος εκεί κερδίζει. Κερδίζει εκμεταλλευόμενος την αγωνία, την αβεβαιότητα σαν το λύκο που χαίρεται στην αναμπουμπούλα. Φταίει ο κερδοσκόπος για αυτά τα φαινόμενα που παρατηρούμε; Νομίζω πως όχι. Τα CDS δεν είναι τίποτα άλλο από ασφαλιστήρια, στοιχήματα, στα οποία κάποιοι επενδύουν για να βγάλουν χρήματα σε περίπτωση που η Ελλάδα πτωχεύσει. Οι συγκεκριμένοι κύριοι έχουν «έννομο» συμφέρον να δουν την πτώχευση της Ελλάδας, έτσι ώστε να αποπληρωθούν από τα συμβόλαια τα ασφαλιστικά, να κερδίσουν αυτά τα στοιχήματα, από την άλλη μεριά οι εκδότες αυτών των CDS, οι bookies, έχουν κάθε λόγο να μην πτωχεύσει η Ελλάδα.

Αυτή την στιγμή βλέπετε μια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα η οποία με νύχια και με δόντια προσπαθεί να αποσβήσει την προοπτική ενός haircut, ενός κουρέματος, μιας «πτώχευσης», για τον απλούστατο λόγο ότι τα δικά της συμφέροντα είναι πιο συνυφασμένα με αυτούς που εκδίδουν τα στοιχήματα, με τους bookies των CDS και όχι με αυτούς που τα αγοράζουν. Αλλά όλα αυτά είναι παρεμπιπτόντως. Ο λόγος που έχουμε την κρίση δεν έχει να κάνει με τους κερδοσκόπους, έχει να κάνει με την σαθρή αρχιτεκτονική του Ευρώ, που δεν άντεξε το μεγάλο σοκ της τεράστιας κρίσης του 2008.

Πιέζουν όμως προς αυτή την κατεύθυνση οι κερδοσκόποι, έχουν αυτή την δυνατότητα; Σε κάποιες πολιτικές που ακολουθήθηκαν μπορεί να έχουν μερίδιο συμμετοχής και ευθύνης;

Κοιτάξτε, στις κοινωνίες που ζούμε, όπου τα πάντα συνδέονται με τα πάντα, όλοι έχουν παίξει τον ρόλο τους. Οι κερδοσκόποι αυτή την στιγμή είναι υπεύθυνοι για την αύξηση των τιμών του καλαμποκιού, των τιμών του χαλκού, για τα ομόλογα του ισπανικού δημοσίου που βρίσκονται ψηλά κλπ. Οι κερδοσκόποι όμως από μόνοι τους, δεν μπορούν να κατευθύνουν τις τύχες ενός μεγάλου συστήματος, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο από τους ίδιους. Αυτό που θα κάνουν, στην χειρότερη ή καλύτερη περίπτωση είναι να μεγεθύνουν ή να επιβραδύνουν υπάρχουσες τάσεις της μακροοικονομίας που μας περικλείει. Νομίζω ότι το να ψάχνουμε θεωρίες συνομωσίας με κερδοσκόπους πίσω από τις συγκεκριμένες δυστυχείς στιγμές που περνάει η Ελλάδα και η Ευρώπη είναι σφάλμα.

Ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην τεράστια φούσκα την χρηματοπιστωτική που δημιουργήθηκε στη δεκαετία πριν από το 2008, αυτό είναι απόλυτη αλήθεια. Αλλά νομίζω ότι εμείς οι ευρωπαίοι πρέπει να κατηγορήσουμε μόνο τον εαυτό μας που αφήσαμε τους ηγέτες μας να δημιουργούσαν θεσμούς νομισματικούς, που ήταν λες και τους είχαν σχεδιάσει για να δημιουργήσουν πρόβλημα.

Τα κινήματα των αγανακτισμένων μπορεί τελικά να τα εκμεταλλευτούν οι κερδοσκόποι για να εξυπηρετήσουν δικά τους συμφέροντα; Για να ωθήσουν σε χρεοκοπία;

Κοιτάξτε, ταύτιση συμφερόντων τυχαία μπορεί να υπάρχει μεταξύ χούλιγκαν στην Βρετανία και κερδοσκόπων στην Βραζιλία. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι υπάρχει σχέση αίτιου – αιτιατού. Δεν σημαίνει ότι οι κερδοσκόποι προκαλούν τα κινήματα των αγανακτισμένων ούτε οι αγανακτισμένοι είναι αυτοί οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τα κέρδη ή τις ζημίες των κερδοσκόπων. .

Τα πάντα συνδέονται με τα πάντα στις οικονομίες της αγοράς στις οποίες ζούμε. Αλλά νομίζω ότι οι κερδοσκόποι, στο βαθμό που βλέπουν την πλατεία Συντάγματος να έχει γεμίσει με κόσμο, και ξαφνικά αρχίζουν και πουλάνε ελληνικά ομόλογα λίγο πιο πολύ έντονα από ότι τα πουλούσαν πριν, αυτό δεν νομίζω ότι είναι κάποια προσπάθεια εκμετάλλευσης, είναι μια προσαρμογή στις νέες συνθήκες.

Νομίζω ότι αυτού του είδους οι διασυνδέσεις και πάλι δημιουργούν μια τάση συνομωσιολογίας η οποία δε βοηθάει πολύ.

Πηγή



Συνεχίζεται το σήριαλ με την πώληση Ελληνικών νησιών στο διαδίκτυο, θέμα που αποκάλυψε και έφερε στην Βουλή ο Βουλευτής Β΄ Πειραιώς του ΛΑ.ΟΣ. Γιώργος Ανατολάκης. Ο Βουλευτής από 1 Μαρτίου είχε καταθέσει Ερώτηση προς το Υπουργείο Εξωτερικών για την Καναδική ιστοσελίδα η οποία δημοπρατεί 12 ελληνικά νησιά στο Αιγαίο και στο Ιόνιο Πέλαγος, και ρωτούσε εάν η Ελληνική Κυβέρνηση είναι γνώστης του γεγονότος και εάν είναι αναμεμιγμένη στις πωλήσεις. Το Υπουργείο όμως δήλωσε αναρμόδιο!

Κατόπιν τούτου, ο Γιώργος Ανατολάκης κατέθεσε στις 7 Απριλίου Ερωτήσεις προς σχεδόν όλα τα Υπουργεία, προκειμένου να ευρεθεί ποιος είναι τελικά υπεύθυνος για την πώληση των συγκεκριμένων νησιών και σε ποιόν ανήκουν. Σας παραθέτουμε τις απαντήσεις των Υπουργείων:

Τα Υπουργεία Περιφερειακής Ανάπτυξης και Επικρατείας δήλωσαν ότι δεν είναι αρμόδια.
Το Υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε ότι αρμόδια είναι τα Υπουργεία Οικονομικών και Εξωτερικών (το οποίο είχε ήδη απαντήσει ότι είναι αναρμόδιο!)
Το Υπουργείο Πολιτισμού απάντησε ότι αρμόδια είναι το Οικονομικών, το Θαλασσίων Υποθέσεων, και Δικαιοσύνης.
Όμως τα Υπουργεία Δικαιοσύνης και Θαλασσίων Υποθέσεων απάντησαν ότι αρμόδια είναι το Οικονομικών και το Προστασίας του Πολίτη!

Μετά από αυτό το απίστευτο γαϊτανάκι ευθυνών και αρμοδιοτήτων, προέκυψε και ο πρόσφατος χλευασμός από την Τουρκική Εφημερίδα, που κατηγορούσε την Ελλάδα ότι πουλάει νησιά της για να ξεχρεώσει.

Επειδή πέρασαν ήδη αρκετοί μήνες χωρίς ουσιαστική απάντηση για την ιδιοκτησία των νησιών, ο Γιώργος Ανατολάκης θα καλέσει την επόμενη εβδομάδα τον Υπουργό Οικονομικών να απαντήσει προφορικά στην Βουλή. Το Υπουργείο του είναι το μόνο που έχει αποφύγει να δώσει απάντηση, αν και έπρεπε να το έχει κάνει από τις 27 Απριλίου...!

Ελπίζουμε αυτήν την φορά να βρεθεί εάν υπάρχει Κρατικός Φορέας που είναι υπεύθυνος ή ενήμερος ή τουλάχιστον ευαίσθητος για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα που αφορά την κυριότητα Ελληνικών νησιών!

Ανατολάκης Γεώργιος
Βουλευτής Β΄ Πειραιώς – ΛΑ.Ο.Σ.
Το δίλλημα δεν είναι πλέον Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία… Ποτέ δεν ήταν…

Το δίλλημα είναι αν... θα ξεπουλήσουμε τη χώρα μας ή όχι…

Αυτό ήταν από την αρχή το παιχνίδι των καλών «εταίρων» μας και όπως μετεξελίσσεται διαψεύδει όσους προσδοκούσαν ή προσδοκούν την από Δυσμάς σωτηρία…

Φυσικά μετά την παρακρατική επιδρομή στη μεγάλη απεργία που δεν επέφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα, τώρα θυμήθηκε μετά από 18 μήνες το Υπουργείο να διερευνήσει τους φακέλους για τα παράνομα στοιχήματα…

Όλο αυτό αν συνδυαστεί ότι εδώ και 36 χρόνια τα νομοσχέδια εκτρώματα περνούν με τα «Μπάνια του Λαού»- όταν είναι ο κόσμος σε καταστολή λόγω του θέρους- συντίθεται ένα πάζλ που καταδεικνύει όχι μόνο το οργανωμένο σχέδιο που έχει εκπονηθεί αλλά και την απομόνωση του πολιτικού κόσμου από τη συνείδηση του λαού…

Φυσικά και δεν έχει κάτι να περιμένει ο λαός από το πολιτικό κόσμο…

Αν η χώρα είχε κλειδιά οι Πολιτικοί Αρχηγοί θα τα είχαν παραδώσει…

Οι Κοινοβουλευτικές ομάδες θυσιάζουν ευχαρίστως τις απόψεις τους όταν λάβουν ανταλλάγματα οι ίδιοι ή το πρόσωπο που στηρίζουν…

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι απλός παρατηρητής και οι παρεμβάσεις του χωρίς ουσία και αντίκρισμα…

Η Δικαστική Εξουσία- υπό το φόβο να κατηγορηθεί ως υπαίτια χρεοκοπίας-κρίνει Συνταγματικό το Μνημόνιο…

Οι πνευματικοί άνθρωποι-πρώτη φορά παγκοσμίως-«ξύπνησαν» μετά το Λαό…

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό ο Λαός μας δεν έχει να περιμένει κάτι από κανένα…

Στο μόνο που πρέπει να στηριχτεί είναι ο εαυτός του, έχοντας υπ’ όψιν και τη Δύναμη που έχει αλλά και την Ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές…

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters ο Γιώργος Παπανδρέου αμφιβάλει αν θα ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα!

Που σκοπεύει ο πρωθυπουργός της Ελλάδας; Στην δημιουργία εντυπώσεων περί μίας μεγάλης (αλλά ανύπαρκτης) πολιτικής του νίκης ή στην δημιουργία εντυπώσεων καταβαράθωσης της κυβέρνησής του, άρα και έντονης αποσταθεροποίησης του πολιτικού κλίματος στην πατρίδα μας;

Κοιτάξτε να δείτε πως λειτουργεί ο πρωθυπουργός της χώρας!

Καλεί δημοσίως από τη Βουλή να σταματήσουν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια, την ίδια ώρα όμως συνεχίζει μόνος του τη σπέκουλα προκειμένου τα κερδοσκοπικά παιχνίδια να συνεχιστούν με μεγαλύτερη ένταση, φυσικά σε βάρος της εθνικής μας οικονομίας...!

Σοβαρές αμφιβολίες φέρεται να εξέφρασε ο Πρωθυπουργός για το κατά πόσον το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα θα ψηφιστεί από τη Βουλή, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε χθες με την Τσέχα ομόλογό του, Iveta Radicova.

Σύμφωνα με τα όσα μεταδίδει το πρακτορείο Reuters, αυτό μετέφερε η Σλοβάκα αξιωματούχος στην επιτροπή του κοινοβουλίου της χώρας της για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις.

“Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι προτάσεις που θα υποβληθούν θα τύχουν της υποστήριξης του κοινοβουλίου”.

Και μετά, φταίνε οι "αγορές" που κάνουν διαγνώσεις εις βάρος της Ελλάδας!!!

Μήπως θα πρέπει να απαγορευτεί δια παντός στον Γιώργο Παπανδρέου να εμφανίζεται δημοσίως και να μιλάει για οτιδήποτε; Ο άνθρωπος αυτός είτε από βλακεία, είτε ηθελημένα, καταστρέφει την οικονομία της χώρας και τις προσπάθειες -που επιβάλει στους Έλληνες πολίτες- οποιασδήποτε έστω και υποψίας ανάκαμψής της...

Κωνσταντίνος